Προγραμματίστε online σε BBC BASIC!

Όσοι πρόλαβαν την εποχή των 8bit micros και τον τεχνικό τύπο της εποχής (Computer για Όλους, Pixel) προφανώς θα θυμούνται ότι ο BBC micro αντιμετωπιζόταν περίπου με... δέος, ως ένας υπολογιστής που ήταν το απόλυτο μέτρο σύγκρισης για οποιονδήποτε άλλο κυκλοφορούσε. Απλησίαστος τιμολογιακά σε σχέση με τις άλλες 8bit προτάσεις, αλλά με την αύρα του "σοβαρού", αυτού που θα επέλεγε κάποιος που δεν θα ήθελε να κάνει συμβιβασμούς.

Και πράγματι, έτσι ήταν σε μεγάλο βαθμό. Το μηχάνημα της Acorn που επέλεξε το BBC προκειμένου να αποτελέσει το αντικείμενο των μαθημάτων χρήσης υπολογιστών και προγραμματισμού σε BASIC που πρόβαλλε στα 80s, δεν ήταν όπως όλα τα υπόλοιπα: εκεί που o ανταγωνισμός έκοβε μέχρι και τους διακόπτες on/off (Spectrum) ή δεν πλήρωνε για καλύτερη BASIC (Commodore 64), ο BBC micro ή Acorn Proton όπως ήταν η αρχική του ονομασία (ακολούθησε τον Atom και προηγήθηκε του Electron), ερχόταν εφοδιασμένος με ό,τι θύρα διασύνδεσης μπορούσε να χρειαστεί - ή, απλά, να φανταστεί! - κάποιος, με δυνατότητα τοποθέτησης 2ου επεξεργαστή αλλά και με μια διάλεκτο BASIC που συνδύαζε δύο αντικρουόμενα χαρακτηριστικά. Διέθετε πλήθος εντολών ώστε να μπορεί κάποιος μέσω αυτής να κάνει σχεδόν τα πάντα, αλλά ήταν και ταχύτατη, αφήνοντας κατά πολύ πίσω της τις προτάσεις του ανταγωνισμού. Ίσως δεν είναι τυχαίο το ότι ο Acorn Proton και η BASIC του ήταν προϊόντα της δουλειάς των Sophie Wilson και Steve Furber, του διδύμου δηλαδή που σχεδίασε ένα chip που μάλλον το γνωρίζουν άπαντες, αφού αποτελεί την "καρδιά" της συντριπτικής πλειονότητας των handled και mobile συσκευών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη μας: ναι, αναφέρομαι στον επεξεργαστή ARM, τα αρχικά του οποίου σημαίνουν Acorn RISC Machine. Για δες...

Ας επανέλθουμε όμως στην BASIC του BBC microcomputer. Η διάλεκτος αυτή, αν και ομολογουμένως δεν ήταν η πλέον user friendly που υπήρχε, απέκτησε φανατικούς υποστηρικτές και χρήστες, χάρη στις δυνατότητες και στα χαρακτηριστικά της. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που σήμερα, 41 χρόνια αργότερα, υπάρχει το BBC Micro Bot, ένα bot του Twitter που μεταφέρει Tweets και τα εκτελεί σε έναν online εξομοιωτή BBC Micro! Ακριβώς λόγω του περιορισμένου μεγέθους θα θεωρούσε κάποιος ότι είναι αδύνατο να φτιαχτεί κάτι το εντυπωσιακό, αλλά, πιστέψτε με, αυτό δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια: δείτε την σελίδα του BBC Micro Bot και... χαζέψτε! Να σημειώσω ότι πατώντας πάνω σε οποιαδήποτε εικόνα μεταφερόμαστε στον online εξομοιωτή με το listing του προγράμματος που την δημιούργησε, κάτι που, πέρα από ενδιαφέρον, μπορεί να αποβεί και εξόχως... διδακτικό.

 

Αλλά, πού πάτε, δεν τελειώσαμε: ο online εξομοιωτής για το BBC micro που λέγαμε; Λοιπόν, κάντε μια βόλτα σε αυτή τη σελίδα όπου, όχι μονάχα θα βρείτε τον online emulator για να πειραματιστείτε, αλλά και αρκετά παραδείγματα που αν μη τι άλλο δείχνουν τις εντυπωσιακές δυνατότητες της BBC BASIC.

Παρατηρώ εσχάτως ότι υπάρχει μια τάση αναβίωσης του προγραμματισμού σε γλώσσα BASIC σε retro computers και δεν θα σας κρύψω ότι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί ιδιαίτερα, καθώς back in the day (και όχι μονάχα τότε) είχα ξοδέψει εκατοντάδες ώρες της ζωής μου πειραματιζόμενος με αυτήν και διερωτώμενος πώς θα μπορούσα να φτιάξω κάτι εντυπωσιακό αλλά και γρήγορο ταυτόχρονα. Εννοείται πως ποτέ δεν τα κατάφερα, αλλά όπως μπορείτε να δείτε από αρκετές σύγχρονες δημιουργίες αλλά και από το BBC Micro Bot πολλοί άλλοι το έκαναν!

Mass storage devices σε retro computers

Πρέπει πια να έχει κλείσει μια 25ετία γεμάτη από τότε που κόλλησα το μικρόβιο του retro computing. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, θυμάμαι κάπου το '95 να παίζω SWOS στην Amiga (όχι ως παίκτης, εννοείται, ως manager μιας και είμαι παντελώς άμπαλος) και, 2-3 χρόνια μετά, να δοκιμάζω τον εξομοιωτή Fellow στο DOS που μου επέτρεπε να τρέξω... Amiga! Άρα, επί της ουσίας, εν μία νυκτί το... current computing μετατράπηκε σε retro computing! Και, αφού ακόμα και η "Μεγάλη Κυρία" θεωρούταν πια (στα late 90s) ως retro τι θα έκανα, θα την παράχωνα κάπου βαθειά μέσα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας; Κάθε άλλο, θα την κρατούσα σε περίοπτη θέση στο γραφείο μου και θα της έφερνα για παρέα και όλους τους υπόλοιπους υπολογιστές που με άγγιξαν, που αγάπησα, που πέρασα μαζί τους ώρες ατέλειωτες εξερευνώντας και προγραμματίζοντας (φυσικά και παίζοντας) μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Έτσι, επέστρεψαν στη ζεστή μου αγκαλιά ο Spectrum, ο Commodore 64, ο Atari ST και ο Amstrad CPC 6128. Και αρκετοί άλλοι αργότερα, που μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον μέσα από τις σελίδες των περιοδικών, αλλά τελικά δεν είχα καταφέρει να αποκτήσω back in the day.

Βλέπετε, δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κάποιος "Spectrumάς", "Commodoreάς", "Amigάς" ή οτιδήποτε σχετικό: ξεκίνησα από τον παράξενο Αμερικάνο TRS-80 CoCo (ο μόνος που δεν κατάφερα να ξανα-αποκτήσω), συνέχισα με τον Spectrum με τα άπειρα παιχνίδια που όλος ο τύπος ασχολούταν μαζί του και μετά έπεσα με τα μούτρα στην οπτικοακουστική πανδαισία του 64άρη. Τον οποίο και αποχωρίστηκα για να περάσω στα 16bits μέσω του Atari ST ενώ, για να μην χάσω την επαφή μου με τον υπέροχο κόσμο των 8μπιτων, πήρα και έναν Amstrad CPC 6128! Αργότερα, το '90 αν δεν απατώμαι, απέκτησα το πρώτο δικό μου PC, ενώ έπρεπε να φτάσουν οι πρώτοι μήνες του 1993 για να καταφέρω (επιτέλους) να κάνω δική μου - με συναλλαγματικές, παρακαλώ! - την πρώτη μου Amiga, μία ολοκαίνουρια A500 Plus.

Καταλαβαίνετε από τα παραπάνω ότι όλα τα "βασικά" μηχανήματα πέρασαν από τα χέρια μου και ποτέ δεν κόλλησα με ένα μονάχα, γι' αυτό και τα αγαπώ εξίσου και έχω για όλα να πω καλά λόγια: από τον Spectrum που έδωσε τη δυνατότητα ακόμα και στα μικρότερα βαλάντια να αποκτήσουν έναν υπολογιστή με χρώμα, ήχο, αξιοπρεπή BASIC και πολλή (για την εποχή) μνήμη, στον Commodore 64 που μας χάζευε με τη μουσική του και τα hardware sprites του, τα freezer cartridges, τα multipart παιχνίδια (αχ, ακόμα θυμάμαι το G.I. Joe...). Από τον Amstrad που έκανε προσβάσιμη την dedicated οθόνη (τέρμα οι σκοτωμοί για την τηλεόραση του σαλονιού) και έφερε την 80στηλη απεικόνιση και το disk drive "στον λαό", στον Atari ST με το "ακόμα-δεν-έχω-δει-καλύτερο" φανταστικό, κρυστάλλινο SM124, το ποντίκι και το GEM που σε έφερνε σε επαφή με το computing του μέλλοντος - αυτό που έχουμε και σήμερα ουσιαστικά - χωρίς να χρειάζεται να πουλήσεις το αυτοκίνητό σου για να τον αποκτήσεις. Από τα - για μένα, τουλάχιστον - υπέροχα PCs & compatibles με την ανοιχτή αρχιτεκτονική τους, που ξεκινούσες από ένα beeper, ένα floppy disk drive και μια ασπρόμαυρη Hercules και κατέληγες στην πολυφωνική μαγεία της Adlib, την χρωματική πανδαισία της VGA και τα δεκάδες Megabytes του σκληρού δίσκου στην ασύγκριτη Amiga, τον home computer με το hardware από τα arcades, με τα γραφικά, την κίνηση και (κυρίως) την μουσική που δικαιολογούσε την κατάληψη του οικογενειακού στερεοφωνικού προκειμένου να την απολαύσεις όπως της άξιζε.

Όλα λοιπόν είχαν τα καλά τους. Και πολλά από τα μηχανήματα που δεν ανέφερα, που δεν τα είχα τότε ή που δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή, ίσως. Δεν είχε τα καλά του ο ZX81; Τα 8μπιτα Atari; Ο BBC και ο Electron; Ο Commodore 16, o Plus/4 και ο C128; Δεν ήταν εντυπωσιακός ο Αρχιμήδης; Ευτυχώς, όλα εκείνα τα χρόνια κυκλοφόρησαν δεκάδες υπολογιστές για σπιτική, χομπίστικη ή και ελαφριά επαγγελματική χρήση που είχαν όλοι την αξία και το ενδιαφέρον τους. Υπολογιστές να γούσταρες και ήσουν στον Παράδεισο, τι να λέμε τώρα;

Ας τα αφήσουμε όλα αυτά και ας επιστρέψουμε στο σήμερα όμως, και στο θέμα της παρούσας ανάρτησης που δεν είναι άλλο από τα mass storage devices στους retro υπολογιστές. Εδώ, αυτό που απασχολεί εμένα προσωπικά που όσους retro computers έχω τους έχω για να τους χρησιμοποιώ και όχι για να τους παρατάω σε ντουλάπια, πατάρια και ντιβανοκασέλες και να διατυμπανίζω ότι "έχω και Enterprise 128", είναι κυρίως το θέμα του χώρου, αλλά και το οικονομικό (άλλο να ασχολείσαι με ένα μηχάνημα, άλλο με 7-8). Γιατί, ας πούμε, άλλο χώρο καταλαμβάνει ένας Commodore 64 με ένα SD2IEC και όλη τη software library του σε μια SD καρτούλα, κι άλλον ένας 64άρης με ένα 1541 και 6-7 δισκετοθήκες τίγκα στην δισκέτα. Κι ας αφήσουμε το θέμα "αξιοπιστία" στην άκρη, έτσι; Ή, για παράδειγμα, ο Spectrumάκος. Τόσος δα είναι, αλλά αν αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε κασετόφωνο και μερικές κούτες κασέτες μάλλον δεν θα έχουμε την ευκολία και την ευχρηστία ενός SMART card interface (που κάποτε το αγόραζες με 30€) αλλά ούτε και τον χώρο να βάλουμε ένα ακόμα μηχάνημα, έτσι δεν είναι;

Aκόμα και στην περίπτωση του "μαζεμένου" CPC 6128 η αγορά mass storage device μου έλυσε τα χέρια: αντί να ψάχνω για 3άρες δισκέτες, αντί να συνδέω με Frankestein συνδέσεις disk drives 3 1/2", αγόρασα κάποτε (με 35€ αυτό, αν θυμάμαι καλά) ένα Budget USB Floppy Emulator από τον ZAXON και ησύχασα. Για να μην αναφερθώ στην περίπτωση της Amiga, στην οποία η έλευση του WHDLoad έδιωξε για τα καλά τις δισκέτες από το προσκήνιο ή σε αυτήν του Atari ST όπου συσκευές όπως το UltraSatan (με τα αντίστοιχα hard disk installations) έστειλαν τις δισκετοθήκες - μαζί με τα περιεχόμενά τους - στην ανακύκλωση...

Μην με παρεξηγήσετε, δεν έχω τίποτα με τις κασέτες και με τις δισκέτες - άλλωστε με αυτές μεγάλωσα, ποιον κοροϊδεύουμε; Αυτό που δεν έχω όμως είναι χώρο και χρόνο: ποιος δεν θέλει να γίνει μέρος της μυσταγωγίας του φορτώματος ενός παιχνιδιού από κασέτα στον Spectrum, ακούγοντας του υπέροχους τσιριχτούς ήχους των bits και bytes ενώ μεταφέρονται στη μνήμη του υπολογιστή και βλέποντας την loading screen να σχηματίζεται σιγά-σιγά, γραμμή-γραμμή και μετά να χρωματίζεται; Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει μέρος της διαδικασίας φορτώματος των παιχνιδιών της U.S. Gold η της Ocean από κασέτα στον 64άρη, με τα υπέροχα SID tunes να μετατρέπουν το - κατά τα άλλα - βαρετό αυτό 8λεπτο σε ηχητική απόλαυση; Όμως τα χρόνια έχουν περάσει, δεν έχουμε πια μονάχα Spectrum ή Commodore 64, είναι δύσκολο να βρεις κασέτες, και, μιας και η κλεψύδρα μας αδειάζει πια, καλύτερα η διαδικασία του loading να ολοκληρώνεται σε δευτερόλεπτα, και όχι σε λεπτά, έτσι δεν είναι;

Για να μη σας κουράζω άλλο με την πολυλογία μου Κυριακάτικα, αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω - μιας και έχουμε όλοι το ίδιο hobby και πάνω-κάτω την ίδια ηλικία - είναι: αφήστε κασετούλες και δισκετούλες στην ησυχία τους και... βρείτε την δική σας! Αποκτήστε από ένα σύγχρονο mass storage device για τον κάθε retro υπολογιστή σας και απολαύστε άκοπα και ταχύτατα τα προγράμματα, τα demos και τα παιχνίδια που θέλετε. Γιατί, καλή η εμπειρία του να γυρνάς την κασέτα στην αρχή περιστρέφοντάς την γύρω από ένα στυλό Bic, αλλά δεν είμαστε πια 15άρηδες. Με ότι καλό ή (κυρίως) κακό αυτό συνεπάγεται...

Το UNIX workstation της Atari

Είναι γνωστό ότι μετά την κυκλοφορία των Atari 1040STF και 520STFM οι αποφάσεις στην πάλαι ποτέ εμβληματική φίρμα των video games παίρνονταν με ρίξιμο ζαριού, έλεγχο του προς τα πού φυσάει ο άνεμος, διάβασμα φλυτζανιού καφέ, μελέτη του σχήματος που είχαν τα σύννεφα στον ουρανό, και άλλες σοβαρές μεθόδους που όχι μόνο δεν βασίζονταν σε ενδελεχή μελέτη της αγοράς και των αναγκών των χρηστών, αλλά έδειχναν να έχουν ως στόχο το ακριβώς αντίθετο. 

Πριν με πείτε παράλογο σκεφτείτε την κυκλοφορία της σειράς STE, του TT030 και, φυσικά του Falcon: δεν είναι το πρόβλημα το hardware των υπολογιστών αυτών, αλλά το ότι η ίδια η εταιρία δεν είχε αποφασίσει ποια ήταν η στρατηγική της και ποιο ήταν το target group της. Εκτός εάν η επικρατούσα άποψη ήταν "άμα είναι καλό και σε συμφέρουσα τιμή θα πουλήσει σαν ζεστό ψωμί". Η ιστορία έδειξε ότι αυτό κάθε άλλο παρά είναι κανόνας: ένα προϊόν οφείλει να είναι ολοκληρωμένο και να μην το τραβάει πίσω το απαρχαιωμένο hardware ή το κακό software. Και, φυσικά, πρέπει να στοχεύει σε κάποιο συγκεκριμένο αγοραστικό κοινό, είτε αυτό είναι οι gamers, είτε οι χομπίστες, είτε οι μικρές εταιρίες. Τα προϊόντα της Atari, από το 1988 και μετά είχαν τόσο ακριβή στόχευση όση και ένας μεθυσμένος τοξοβόλος με καταρράκτη και στα δύο μάτια. Και δεν θα αναφερθώ στον Falcon ή στους STE που είναι ο εύκολος στόχος, αλλά σε ένα άγνωστο σχετικά υπερμηχάνημα για τα δεδομένα της εποχής: τον Atari TT030.

Το workstation αυτό της Atari που κυκλοφόρησε το 1990 ήταν ένα υπολογιστικό τέρας για τον καιρό του, με επεξεργαστή τον Motorola 68030 στα 32MHz, μαθητικό συνεπεξεργαστή (68882), μνήμη που έφτανε μέχρι τα 16MB, 4096 χρώματα και αναλύσεις που έφταναν το κολοσσιαίο νούμερο των 1280x960 pixels. Φυσικά ο υπολογιστής έτρεχε τον κλασικό συνδυασμό TOS/GEM για συμβατότητα με τα υπόλοιπα μοντέλα της σειράς ST - άσχετα αν αυτή η συμβατότητα δεν επιτυγχανόταν τελικά σε μεγάλο βαθμό. Το μηχάνημα όμως που έχει ενδιαφέρον είναι το πείραμα της Atari του 1992, όταν ο TT030 κυκλοφόρησε ως Atari System V εφοδιασμένος με σκληρό δίσκο, μνήμη που μπορούσε να επεκταθεί μέχρι τα... χαοτικά 256ΜΒ και το UNIX ως λειτουργικό σύστημα. Ένα πραγματικό workstation με όλη τη σημασία της λέξης, το οποίο στόχευε... πού ακριβώς; Στην αγορά των workstations, φυσικά, εκεί όπου η Atari κατείχε περίπου το 0% των εγκατεστημένων σταθμών εργασίας! Καλό project, δυνατό χαρτί, τόσο πολύ μάλιστα πίστεψαν σε αυτό μέσα στην ίδια την εταιρία που δεν το άφησαν να κυκλοφορήσει πάνω από ένα χρόνο, προκειμένου να λανσαριστεί - ποιος άλλος; - ο Falcon, που στόχευε (και καλά) στον μέσο καταναλωτή, gamer και home user. Φυσικά, επειδή, όπως έγραψα και στην αρχή το business plan της Atari ήταν σε αχαρακτήριστο βαθμό "ό,τι να'ναι", και ο Falcon εξαφανίστηκε από τα ράφια των καταστημάτων προτού προλάβει καλά-καλά να εγκατασταθεί σε αυτά, για να δώσει τη θέση του στο Jaguar, την νέα παιχνιδομηχανή της εταιρίας. Και όλοι ξέρουμε πώς πήγε αυτό...

Δείτε στο παρακάτω βιντεάκι το Atari System V εν δράσει, με το γραφικό του περιβάλλον:

The Spectrum Show επεισόδιο 113

Ορίστε, κι εκεί που δεν της φαινόταν τελικά η χτεσινή μέρα είχε τις νέες κυκλοφορίες της: πρώτα το 34ο τεύχος του Retro Planet (που μας επέτρεψε επιτέλους να βάλουμε και επίσημα πλώρη για το 35ο) και στη συνέχεια το νέο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς του Paul Jenkinson, του περίφημου The Spectrum Show.

Ευτυχώς δηλαδή για να έχω και κάτι να γράψω, γιατί ώρες-ώρες τον τελευταίο καιρό νιώθω σα να μην υπάρχει το παραμικρό που να αξίζει να του αφιερώσω κάποια ώρες και μερικές αράδες. Προφανώς και αυτό δεν ισχύει και το θέμα εντοπίζεται σε μένα και όχι στην retro επικαιρότητα και στα retro τεκταινόμενα, αλλά να, όπως και όλοι κάποιες στιγμές θέλω να λέω και καμιά φτηνή δικαιολογία στον εαυτό μου μπας και την πιστέψει ο αφελής!

Ας επανέλθουμε όμως στην αφορμή της σημερινής ανάρτησης που δεν είναι άλλη από το 113ο επεισόδιο του The Spectrum Show: είναι προφανές ότι ο Paul Jenkinson διαθέτει τέτοια στοχοπροσήλωση που αν ήταν αθλητής θα τον έτρεμε ο Michael Jordan! Βρέξει-χιονίσει αυτός εκεί, στις επάλξεις, να ταΐζει τους ανά την γη λάτρεις του ZX Spectrum με την δική του, προσεκτικά επιμελημένη (νοητική) τροφή και να θυμίζει σε όλους μας ότι τελικά ο γομολάστιχας ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας φτηνιάρικος home computer.

Πέρα από το νέο επεισόδιο του Show, ο Paul ετοίμασε και ένα ακόμα τεύχος του περιοδικού του, το υπ' αριθμόν 34, το οποίο και μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ. Το ότι η κυκλοφορία του τελευταίου συνέπεσε με την κυκλοφορία του - επίσης - 34ου τεύχους του Retro Planet μονάχα ως σατανική σύμπτωση μπορεί να εκληφθεί, αλλά παρόλα αυτά τσεπώνουμε ένα σκόρδο, σταυρώνουμε τα δάχτυλά μας, φτύνουμε τον κόρφο μας, πιάνουμε κόκκινο και πάμε παρακάτω σφυρίζοντας τάχα μου ανέμελα σα να μην το πήραμε χαμπάρι...

Α, ναι, το 113ο επεισόδιο του The Spectrum Show που λέγαμε. Ορίστε, μη φωνάζετε:

Review: Reshoot

Reshoot (Code-Design:Richard Lowenstein/Music:Adam Morton/Pixels: Kevin Saunders)

Εντάξει, όταν ακούτε για "νέο παιχνίδι για Amiga που βρίσκεται στα σκαριά" - κι επειδή δεν είστε πια 15 χρονών, ας μην κοροϊδευόμαστε - έχετε μάθει να κρατάτε μικρό καλάθι. Η πρόσφατη ιστορία της Amiga αυτό σας έχει δείξει. Πόσο μάλλον όταν ακούτε για ένα shoot 'em up που υπόσχεται parallax scrolling, bullet hell, γιγαντιαία BOBs και άλλα τέτοια ωραία, ε; Προσθέστε στα παραπάνω ότι όλα όσα διαβάσατε ανέλαβε να τα φτιάξει ένας άνθρωπος ολομόναχος ε, και καταλαβαίνετε ότι οι ελπίδες των απανταχού Αμιγκάδων για ένα νέο, εθιστικό shooter όδευαν ολοταχώς προς το να αποδειχθούν φρούδες. Κι όμως, κόντρα στη λογική και στις προβλέψεις, το Reshoot κυκλοφόρησε εγκαίρως και, όχι μόνο αυτό, αλλά τήρησε και (σε μεγάλο μέρος) τις υποσχέσεις του δημιουργού του! Ας το δούμε όμως λίγο αναλυτικότερα…

Το Reshoot έρχεται σε CD και τρέχει κατευθείαν σε οποιαδήποτε Amiga "φοράει" AGA chipset, ήτοι στις Α1200, CD32, Α4000 και Α4000Τ. Δεν χρειάζεται επέκταση μνήμης ή κάποιον επιταχυντή και, παρόλο που το αγοράζετε σε CD, τα απολύτως απαραίτητα αρχεία για να παιχτεί το παιχνίδι χωράνε σε μια δισκέτα των 880ΚΒ! Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος "και τι παιχνίδι είναι αυτό που χωράει σε μια και μόνο δισκέτα;". Πολύ καλό, είναι η απάντηση!

Για να καταλάβει κανείς τι εστί Reshoot και να μπορέσει πραγματικά να χαρεί αυτά που προσφέρει το παιχνίδι, πρέπει να βγάλει απ' το μυαλό του τα shoot 'em ups-ορόσημα του παρελθόντος. Ξεχάστε λοιπόν τα Banshee, SWIV, Battle Squadron, R-Type, Disposable Hero και τα υπόλοιπα, καθώς το Reshoot είναι ένα παιχνίδι νέας γενιάς με ελάχιστες ή και καθόλου ομοιότητες με τους κλασικούς τίτλους της νιότης μας. Δώστε βάση: πολλά ανεξάρτητα επίπεδα; Όχι. 3 "κανονάκια"; Όχι. Ενέργεια; Όχι. End-of-level-bosses; Όχι. Αναβαθμίσιμα όπλα; Ε, το μαντέψατε, φυσικά και όχι! Το Reshoot είναι το παιχνίδι που ίσως θα περιμένατε να δείτε σε ένα tablet ή σε ένα smartphone και όχι στην Amiga, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα endless shooter με μοντέρνα γραφικά και ήχο που δεν θυμίζουν τίποτα που να έχουμε ξαναδεί στην πλατφόρμα στο παρελθόν. Είναι καλό αυτό; Εγώ λέω "ναι", αλλά η γνώμη μου αυτή νομίζω ότι δεν αντιπροσωπεύει τη γνώμη της πλειοψηφίας. Αυτό το γράφω επειδή το Reshoot από την ώρα που κυκλοφόρησε δέχτηκε πολλή και κυρίως κακή κριτική, καθώς το κοινό άλλο περίμενε κι άλλο είδε. Το θέμα όμως είναι - για εμένα, τουλάχιστον - ότι κακώς περίμεναν κάτι άλλο: ο Richard Lowenstein δεν υποσχέθηκε ποτέ ένα νέο R-Type ή κάτι αντίστοιχο! Αυτά που υποσχέθηκε, τα παρέδωσε: τα γραφικά είναι ολιγόχρωμα αλλά εντυπωσιακά, η κίνηση απίστευτα ομαλή, το background αποτελείται από διάφορα layers που κινούνται με διαφορετική ταχύτητα (όχι το parallax scrolling του Shadow Of The Beast, εάν αυτό περιμένατε), οι εχθροί κυμαίνονται από νορμάλ (σε μέγεθος) μέχρι τεράστιοι και, όσο για το bullet hell, ε, φτάστε κάπου εκεί στις 15.000 πόντους και θα με θυμηθείτε!

Σαν συμπέρασμα όλων των παραπάνω, θα πω ότι το Reshoot με εξέπληξε πραγματικά ευχάριστα, με ενθουσίασε το γεγονός ότι μπορεί να τρέξει σε μια stock 1200άρα και με εντυπωσίασε το replayability του, καθώς, με το που χάνεις όλο και θες να δοκιμάσεις "μια ακόμα φορά": προσωπικά είχα χρόνια να το νιώσω αυτό με κάποιο παιχνίδι. Φυσικά, κανείς δεν είναι τέλειος, και το αυτό ισχύει και για τη δημιουργία του Richard Lowenstein: υπάρχουν σημεία στα οποία μπορεί να χάσετε χωρίς να σας πετύχει τίποτα (!), υπάρχει σημείο το οποίο έχω την εντύπωση ότι απλά δεν περνιέται, το σύστημα για την online καταχώρηση των high scores δεν λειτουργεί, το παιχνίδι κοστίζει 36€ (δεν τα λες και λίγα) και, τέλος, ο δημιουργός του ανακοίνωσε πως ό,τι προβλήματα και αν υπάρχουν ή εντοπιστούν στο μέλλον δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει patch που να τα διορθώνει! Παρόλα αυτά, και αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουμε να κάνουμε με το καλύτερο παιχνίδι που κυκλοφόρησε για Amiga από το έτος 2000 και μετά και, όχι μόνο αυτό, αλλά πρόσφατα ανακοινώθηκε και το sequel του, που θα ονομάζεται Reshoot-R και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2017! Αυτά είναι…

Α, και κάτι τελευταίο: το Reshoot φτιάχτηκε εξ ολοκλήρου σε assembly και όχι σε κάποια γλώσσα υψηλού επιπέδου (C, AMOS, Blitz). Γι' αυτό και στον τεχνικό τομέα είναι απλά κατά γενική παραδοχή κορυφαίο - ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κάποιον το gameplay του…

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 15ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017.

The Spectrum Show επεισόδιο 112

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, έστω και λιγάκι... ετεροχρονισμένα! Βλέπετε, είχα σκοπό να κάτσω να ανεβάσω αυτή την ανάρτηση χθες, αλλά να, το Χριστουγεννιάτικο ωράριο και οι αυξημένες ανάγκες ενεργού και δυναμικής συμμετοχής σε φαγοπότια και οινοποσίες με έκαναν να μην προλάβω. Oh, well...

Από την άλλη βέβαια ο Paul Jenkinson μια χαρά πρόλαβε να ετοιμάσει ένα ακόμα επεισόδιο του The Spectrum Show, το υπ' αριθμόν 112, το οποίο, όπως ίσως θα μαντέψατε, διακατέχεται από Χριστουγεννιάτικο mood και αντίστοιχη θεματολογία.

Ο Paul φέρνει στο μυαλό του το κλίμα των Χριστουγέννων του 1984, μέσα από τις σελίδες του αντίστοιχου τεύχους του περιοδικού Crash. Ό,τι κάνει δηλαδή επί της ουσίας και ο "δικός μας" Μιχάλης Ιωαννίδης από την στήλη Scripta Manent, αλλά σε βίντεο!

Το επεισόδιο είναι "χαλαρό", όπως μάλλον αρμόζει σε ένα βίντεο που θα κάτσει κάποιος να παρακολουθήσει προσπαθώντας να χωνέψει το... σμήνος από γαλοπούλες που καταβρόχθισε τις προηγούμενες ώρες. Έτσι, δεν θα συναντήσουμε ψαγμένα hardware reviews ή παρουσιάσεις εντυπωσιακών νέων games, με εξαίρεση δύο Χριστουγεννιάτικα παιχνίδια.

Εννοείται ότι τα παραπάνω κάθε άλλο παρά ενοχλούν, αφού, όπως κι εμείς, έτσι και ο Paul πρέπει να απολαύσει λιγάκι τη Χριστουγεννιάτικη ραστώνη, έτσι δεν είναι;

Με ζεστές και ειλικρινείς ευχές σας αφήνω με το 112ο επεισόδιο του The Spectrum Show:

ZX Clive σε πραγματικό Spectrum

Και πέφτει λοιπόν ξαφνικά το μάτι μου εντελώς τυχαία σε ένα νέο, πολωνικό demo για τον Spectrum, με τον αείμνηστο "θείο" Clive να χαμογελάει ανάμεσα σε άλλα, άσχετα βιντεάκια με Raspberry Pi, highlights από αγώνες του NBA, τον Τράγκα, το Duke Nukem, ένα PC του '95 να τρέχει την Encarta, ό,τι να 'ναι με λίγα λόγια...

Το ZX Clive είναι ένα μικρό demo του πολωνικού group/collaboration Polish ZX All Stars (ωραίο ονοματάκι, δεν λέω) και έχει τρία ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά: α) είναι αφιερωμένο στην μνήμη του sir Clive Sinclair, β) τρέχει σε 48άρη Spectrum (τον "κανονικό", δηλαδή, όχι μονάχα στον Ισπανικό του '85 και τα μεταγενέστερα abominations της Amstrad) και γ) υποστηρίζει ZX-AY. Ε, με αυτά ως δεδομένα και διαπιστώνοντας ότι στα videos με το ZX Clive στο YouTube έχει γίνει capture από VGA, emulator ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είπα να ανεβάσω ένα βιντεάκι με το real thing.

Κινητό στο χέρι λοιπόν γιατί βαριόμουν να πάω στο αυτοκίνητο να φέρω το τρίποδο (αυτός είμαι), το ZX Clive στην SD καρτούλα και φύγαμε. Γνήσια, ανόθευτη Spectrumίλα κι όποιος αντέξει!

Παίξτε Doom και Heretic σε οποιοδήποτε Raspberry Pi! (the easy way)

Από την πρώτη μου επαφή με Raspberry Pi μέχρι και σήμερα συνεχίζω να αναρωτιέμαι γιατί το Raspbian δεν έρχεται μαζί με μερικά κλασικά, απλά και εθιστικά παιχνίδια προεγκατεστημένα, ώστε να μπορούμε όντως να το χρησιμοποιήσουμε ως αντικαταστάτη του Windows PC/Mac - έστω και σε κάποιες περιπτώσεις. Το πρόβλημα από το Raspberry Pi 4 και μετά δεν είναι και τόσο μεγάλο, καθώς οι σύγχρονες εκδόσεις διαθέτουν την απαραίτητη επεξεργαστική ισχύ ώστε να μπορούν να τρέξουν online games μέσω του browser, δίνοντας έτσι στον χρήστη πρόσβαση σε μία ουσιαστικά τεράστια βιβλιοθήκη παιχνιδιών. Τι γίνεται όμως με τα παλαιότερα Raspberrys που όλοι όλο και κάποιο έχουμε, όπως το πρώτο, το Raspberry Pi 2 ή 3 ή ακόμα και τα Raspberry Pi Zero (και 2);

Προφανώς και υπάρχει η λύση του RetroPie ή ανάλογων πακέτων, αλλά αυτό που ενδιαφέρει εμένα είναι το να έχω τη δυνατότητα να παίξω και κανένα παιχνίδι (πέρα του Minecraft!) στο RPi, όχι να το μετατρέψω σε dedicated emulator machine! Αφήστε που προτιμάω να έχω όλα κι όλα 5-10 καλά παιχνίδια, προσεκτικά διαλεγμένα, παρά τα άπαντα κάθε κονσόλας και κάθε υπολογιστή και να μην ξέρω ποιο να διαλέξω! Έτσι λοιπόν το έψαξα λιγάκι, πειραματίστηκα, και θα σας παραθέσω στη συνέχεια οδηγίες ώστε να μπορέσετε κι εσείς να ξεσκάτε όποτε το επιθυμείτε στο Raspberry Pi σας με 2 classics από το παρελθόν: το Doom και το Heretic.

Το καλό με τη λύση που προτείνω είναι ότι απλά προσθέτει τα Doom και Heretic στο Raspbian χωρίς να αλλάζει κάτι άλλο, επιπτρέποντάς σας να συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε το RPi σας για ό,τι το χρησιμοποιούσατε. Το άλλο καλό είναι ότι τρέχει σε οποιοδήποτε Raspberry Pi, ακόμα και στο πρώτο ή στο Raspberry Pi Zero. Οπότε, αν αναρωτιόσασταν αν υπάρχει καμία χρήση για τα obsolete Raspberrys η απάντηση είναι "ναι, υπάρχει"! Και μην ξεχνάτε και το OpenELEC φυσικά, το οποίο επίσης τρέχει σε οποιοδήποτε Pi - αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και από το screenshot που ακολουθεί, οι δοκιμές έλαβαν χώρα στο πρώτο, το original Raspberry Pi (model B), οπότε εξυπακούεται πως τα παιχνιδάκια μας θα παίζουν και σε οποιοδήποτε πιο σύγχρονο Raspberry...

Ας ξεκινήσουμε όμως με τις οδηγίες μας (μην προβληματίζεστε, είναι όλα πανεύκολα και θα έχετε τελειώσει σε 10 λεπτάκια). Πρώτα ανοίξτε ένα terminal window και δώστε cd /home/pi και <enter>. Για να βεβαιωθείτε ότι βρίσκεστε στο σωστό path, μπορείτε να δώσετε pwd και <enter>.

Ξεκινάμε κατεβάζοντας το Chocolate Doom:

Στη συνέχεια, κατεβάζουμε τα .wad files των Doom και Heretic:

Για ευκολία - και για να μη βγάλετε τα μάτια σας - μπορείτε να κάνετε copy-paste τις εντολές από εδώ:

sudo wget https://www.dropbox.com/s/fhjzoulwl9zv0b6/DOOM1.wad?dl=0

και

sudo wget https://www.dropbox.com/s/7rm4xffy0ksnfgr/HERETIC.wad?dl=0

Τώρα κάνουμε rename τα αρχεία:

Πλέον είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε το setup του Chocolate Doom και του Chocolate Heretic αντίστοιχα:

Σε ό,τι έχει να κάνει με τις ρυθμίσεις για τα δύο παιχνίδια σας προτείνω αρχικά να βάλετε αυτές που έβαλα και εγώ και οι οποίες λειτουργούν απρόσκοπτα ακόμα και στα πλέον αδύναμα Raspberry Pi, και αν δεν σας αρέσει κάτι, το αλλάζετε. Οι ρυθμίσεις στη συνέχεια είναι για το Doom, αλλά βάλτε ακριβώς τις ίδιες και στο Heretic:

Πλέον είστε έτοιμοι για gaming! Τρέξτε τα παιχνίδια από εδώ:

Καλό παιχνίδι! Αν βρω χρόνο θα επανέλθω και με άλλα παιχνίδια. Μέχρι τότε, το Doom και το Heretic υπόσχονται να αποτελέσουν μία εξαιρετική συντροφιά! Enjoy!

Α, και κάτι τελευταίο: για όσους από εσάς αναρωτιέστε τι είναι αυτό το μηχάνημα στην πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης, είναι απλά το Raspberry Pi model B του '13 στο - ειδικό για αυτό - FUZE case. Διαβάστε περισσότερα εδώ, αν ενδιαφέρεστε.

ZX-AY: ο Spectrum έχει πια τον ήχο που του αξίζει!

Πρέπει να έχουν συμπληρωθεί 3 ολόκληρα χρόνια από τότε που απέκτησα το ZX-AY. Αν δεν με γελά η μνήμη μου δηλαδή - κάτι εξόχως σύνηθες τα τελευταία χρόνια, εδώ που τα λέμε...

Το ZX-AY είναι χοντρικά ένα interface που εφοδιάζει τον 16/48Κ ZX Spectrum με ένα AY-3-8912 soundchip σαν αυτό που είχε ο 128άρης. Το απέκτησα κι εγώ λοιπόν ο δόλιος προκειμένου να απολαύσω ήχο της προκοπής στον γομολάστιχα και με το που το παρέλαβα το έβαλα στην άκρη για κάποιους μήνες, μετά ήρθε ο ZX Spectrum Next και... τέλος. Τι τέλος; Τέλος, δεν έκανα ποτέ τον κόπο να το συνδέσω σε κάποιον Spectrum και να το δοκιμάσω έστω αν παίζει - κι αυτό μέχρι προχτές! Αφήστε, ξέρω...

Για όσους είχαν την τύχη - και την ηλικία του Μαθουσάλα - να προλάβουν στα σπάργανά της την εποχή του Spectrum, είναι φανερά τα πλεονεκτήματα του μηχανήματος: σε εξέλιξη στο 1ΚΒ μνήμης και στην βουβή, ασπρόμαυρη απεικόνιση χωρίς γραφικά υψηλής ανάλυσης του προγόνου του, ο Speccy προσέφερε 8 χρώματα (15 στην πραγματικότητα με τις 2 ρυθμίσεις φωτεινότητας), high speed loading, πληκτρολόγιο που να μην είναι αφής, high resolution graphics, πεζούς και κεφαλαίους χαρακτήρες, user defined characters και ήχο. Α, ναι, και 16 ή 48ΚΒ μνήμης RAM. Και όλα αυτά σε μια τιμή που ήταν πραγματικά εφικτό να τον αγοράσεις (περίπου στο 60-70% του βασικού μισθού της εποχής, αν δεν απατώμαι). Ο αείμνηστος "θείος" Clive είχε κάνει το θαύμα του και ουδείς εν έτει 1982-83 δεν μπορούσε να σταθεί στις ελλείψεις του υπολογιστή. Ποιες ήταν αυτές; Πολλές, αλλά οι βασικότερες εξ αυτών ήταν η έλλειψη joystick port και εξειδικευμένου chip ήχου. Διότι στην αρχή δεν το γνωρίζαμε και δεν το φανταζόμασταν, αλλά έμελλε τελικά να κυκλοφορήσουν χιλιάδες παιχνίδια για το μηχάνημα, οπότε καταλαβαίνετε την χρησιμότητα μιας υποδοχής για joystick και ενός soundchip. Κι αν η έλλειψη της πρώτης καλύφθηκε σύντομα με προϊόντα τρίτων κατασκευαστών (με κυρίαρχο το Kempston joystick interface), την απάντηση στο τελευταίο ήρθε να δώσει η εμφάνιση του ZX Spectrum 128K. Αλλά ήταν μάλλον λίγο αργά και μιλάμε και για άλλο μηχάνημα κιόλας, οπότε...

Οπότε φτάνουμε στο σήμερα (ή περίπου), οπότε και ο γράφων εδέησε να κατεβάσει από το πατάρι τον πολυαγαπημένο του 48άρη με το SMART card interface και να κάνει την καίρια σκέψη: "ρε, μπας και το ZX-AY έχει passthrough connector; Μήπως να ψάξω να το βρω πού το έχω να το δοκίμαζα κι αυτό;". Όπερ και εγένετο, μετά από μία βασανιστική ώρα ενδελεχούς αναζήτησης στις κούτες με την retro-σαβούρα. Και ναι, το ZX-AY έχει passthrough connector οπότε και μπόρεσα να το συνδέσω ταυτόχρονα με το SMART card interface. Στην ουσία, με αυτά τα δύο κομμάτια hardware πρόσθεσα στον Spectrum πρόσβαση σε mass storage device (SD κάρτες), Kempston compatible joystick port, reset button, freeze button και το κύκλωμα ήχου του 128άρη! Not bad, not bad at all...

Το ZX-AY έχει ποιοτικούς κονέκτορες και έτσι τα 2 interfaces "σφηνώνουν" με αξιοζήλευτη σταθερότητα στο expansion port του Spectrum, χωρίς φόβους για κολλήματα ή reset σε πιθανό κούνημα του υπολογιστή. Το ZX-AY παρέχει μία έξοδο ήχου για στερεοφωνικό jack των 3,5mm μέσω της οποίας διοχετεύονται όχι μονάχα οι ήχοι του AY-3-8912, αλλά και όλοι οι ήχοι που παράγει ο Spectrum, πλην αυτών του φορτώματος από κασέτα (για ευνόητους λόγους). Έτσι, όχι μονάχα ο γομολάστιχας αποκτά soundchip, αλλά και τη δυνατότητα να στέλνει στον ενισχυτή (ή στα ηχεία) τον ήχο που παράγει ο επεξεργαστής. Έτσι, για να απολαμβάνετε την μουσική του Manic Miner στην τσίτα οδηγώντας γείτονες (και εαυτόν) στον ψυχίατρο!

Θα ρωτήσει κάποιος - και με το δίκιο του - "ναι, αλλά ποια παιχνίδια υποστηρίζουν αυτό το μαραφέτι; Γιατί μιλάμε για κάτι σχετικά καινούριο, που φτιάχτηκε πολύ μετά την εποχή του Spectrum". Φυσικά, αυτή είναι η αλήθεια. Ελάτε όμως που το ZX-AY ΔΕΝ είναι το πρώτο interface της ιστορίας που παρέχει τη συγκεκριμένη λειτουργικότητα (δείτε π.χ. το Fuller Box) και, το κυριότερο: η πλειονότητα των παιχνιδιών του ZX Spectrum 128K/+2/+3 δεν "εψαχναν" για 128ΚΒ μνήμης, αλλά για υποκύκλωμα ήχου! Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ότι διαπιστώνει κανείς ότι πολλά παιχνίδια των 80s εκμεταλλεύονται τις έξτρα ηχητικές δυνατότητες του ZX-AY (δείτε τη σχετική λίστα εδώ) και το ίδιο ισχύει και με πολλές σύγχρονες παραγωγές (games/demos). Για μερικά - αρκετά, θα μπορούσε να πει κάποιος - demos που υποστηρίζουν 48άρη ZX Spectrum με ZX-AY δείτε εδώ.

Σα να μην έφταναν τα παραπάνω, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ZX-AY μπορεί να συνδεθεί σε όλα τα μοντέλα Spectrum, ακόμα και σε αυτά που έχουν ήδη chip ήχου (!), στα οποία παρέχει ουσιαστικά απλώς μία "καθαρή" dedicated ηχητική έξοδο, χωρίς παράσιτα και παραμορφώσεις.

Επειδή όμως τόση ώρα γράφω για ηχητικές δυνατότητες, ολοκληρώνοντας σας προτείνω να δείτε και να ακούσετε κι εσείς οι ίδιοι το ZX-AY στο παρακάτω μικρό και ενδεικτικό (των δυνατοτήτων του interface) βιντεάκι:

Όταν τσακώνονται οι ελέφαντες, την πληρώνει ο... Amstrad!

Καλά, είναι προφανές ότι ο τίτλος της ανάρτησης αποτελεί παράφραση του γνωστού αποφθέγματος "όταν τσακώνονται οι ελέφαντες, την πληρώνουν τα ποντίκια". Οπότε, πού κολλάει ο Amstrad; Και ποιοι είναι οι ελέφαντες; Μη βιάζεστε, θα σας πω...

Στα μέσα της δεκαετίας του '80, στη Μέκκα των home computers για την Ευρώπη που ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, κυκλοφορούσαν - συνήθως με επιτυχία - δεκάδες περιοδικά με αντικείμενο κάποιον συγκεκριμένο μικροϋπολογιστή (ή και γενικότερου ενδιαφέροντος). Η Newsfiled Publications με έδρα το Ludlow ήταν ένας εξόχως επιτυχημένος εκδοτικός οίκος εκείνη την εποχή, καθώς διέθετε στο οπλοστάσιό της τα game oriented Crash και Zzap!64 που πραγματεύονταν τις gaming κυκλοφορίες για τους ZX Spectrum και Commodore 64, αντίστοιχα. Οι υπεύθυνοι της εταιρίας, βλέποντας τον αντίκτυπο που είχε η κυκλοφορία του - πιο τίμιος πεθαίνεις - Amstrad CPC464 στην Αγγλική αγορά, αποφάσισαν να εφοδιάσουν και τους Amstrad users με ένα έντυπο αντίστοιχο των Crash και Zzap!64. Και έτσι, τον Οκτώβριο του 1985, εγένετο Amtix! Ήταν ένα περιοδικό - όπως και τα προαναφερθέντα - με gaming προσανατολισμούς, αποκλειστικά για Amstrad, με την ίδια επιτυχημένη, χαβαλετζίδικη και ανάλαφρη προσέγγιση των Crash και Zzap!64. Όμως, οι - ήδη πολυπληθείς - κάτοχοι Amstrad CPC απ' ότι φάνηκε δεν είχαν ακριβώς τα ίδια γούστα με τους Εγγλέζους (τουλάχιστον) Spectrumάδες και Commodoreάδες και έτσι, μετά από 19 τεύχη και περίπου ενάμισι χρόνο κυκλοφορίας, η Newsfiled Publications αποφάσισε ότι το εγχείρημα Amtix! δεν ήταν τόσο κερδοφόρο όσο θα χρειαζόταν ώστε να δικαιολογηθεί η συνέχιση της κυκλοφορίας του, και κάπως έτσι έπεσαν και οι τίτλοι τέλους, τον Απρίλιο του 1987...

Όπως όμως φαίνεται, στον τομέα των εντύπων τουλάχιστον, ο θάνατος... δεν κρατάει για πάντα: βλέπετε, η Fusion Retro Books, η οποία μας χάρισε τα τελευταία χρόνια τις αναβιώσεις των Crash και Zzap!64, αποφάσισε να επιχειρήσει την αναβίωση του Amtix!, εκδίδοντας το τριμηνιαίο Amtix! CPC. Εννοείται πως ο γράφων, ως λάτρης των αντίστοιχων εντύπων γενικώς και δη των Αγγλικών, αποφάσισε να αποκτήσει το παρθενικό τεύχος του νέου περιοδικού, όπως έκανε άλλωστε στο πρόσφατο παρελθόν και στις περιπτώσεις των Crash και Zzap!64. Και έτσι, φτάνουμε σιγά-σιγά στο θέμα της σημερινής ανάρτησης, όπου ελέφαντες είναι...

...το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ευρωπαϊκή Ένωση! Ναι, η Αγγλία και η πάλαι ποτέ Ε.Ο.Κ., που αποφάσισαν, λόγω Brexit, να χωρίσουν τα τσανάκια τους μετά από χρόνια κοινής πορείας. Δεν είμαι από τους επονομαζόμενους "Ευρωπαϊστές" που στο όραμα της ενωμένης Ευρώπης θα δεχθώ οτιδήποτε, όσο ακραίο και τραβηγμένο κι αν φαίνεται. Δέχομαι ότι, όπως συμβαίνει και μεταξύ ανθρώπων, οι σχέσεις μεταξύ εθνών δεν μπορούν να είναι πάντοτε οι ίδιες: αν - έστω και οριακά - ο Αγγλικός λαός αποφάσισε να θέσει το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, so be it. Το δέχομαι και δεν πρόκειται να τους ειρωνευτώ όπως οι Ευρωπαϊστές φίλοι μας, στο μυαλό των οποίων το μέλλον της Αγγλίας προμηνύεται δυσοίωνο (σε πλήρη αντίθεση με το δικό μας ας πούμε, που θα είναι λαμπρό καθώς παραμένουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση...).

Έτσι λοιπόν, αφού η Αγγλία δεν ανήκει πλέον στην ενωμένη Ευρώπη, όπως όλοι γνωρίζετε, ό,τι μας έρχεται από το "νησί" περνάει πλέον από τελωνείο. Με τους ανάλογους δασμούς. Ιδού το αποτέλεσμα, στην περίπτωση του Amtix! CPC:

Μάλιστα. Ένα 60σέλιδο περιοδικάκι μεγέθους Α5 που πωλείται προς 3,99 λίρες (4,67€), παίρνει "καπέλο" από το Ελληνικό κράτος (την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή), 4,34€. Γιατί; Γιατί έτσι. Επειδή η Αγγλία έφυγε από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επειδή... οι ελέφαντες τσακώθηκαν. Και όταν τσακώνονται οι ελέφαντες, την πληρώνει ο Amstrad - γιατί όχι; (μην σας ξεγελάνε τα 7,68€ που αναγράφονται ως αξία στην φωτογραφία, καθώς σε αυτά περιλαμβάνονται και τα 3,01€ που είναι η αξία των μεταφορικών)

Δεν γνωρίζω εάν είναι fixed η αξία των δασμών ή πάει ανάλογα με το δηλωμένο κόστος, αλλά, να σας πω την αλήθεια, δεκάρα δεν δίνω. Και αυτό διότι, πολύ απλά, ούτε εμένα ούτε και εσάς μας ρώτησε κάποιος ποιο θα ήταν το λογικό "καπέλο", η προσαύξηση πάνω στην τιμή του προϊόντος που αγοράσαμε επειδή αυτό τόλμησε να προέρχεται από την Αγγλία η οποία με τη σειρά της τόλμησε να θέσει εαυτόν εκτός Ε.Ε. Αυτό που μπορώ να εντοπίσω και να χαρακτηρίσω ως εντελώς παράλογο (πείτε το "κλοπή", πιο εύστοχο θα είναι ίσως) είναι το να πληρώνουμε σχεδόν 100% προσαύξηση στην αξία ενός προϊόντος επειδή αυτό προέρχεται από τους... αγροίκους (!) που αποφάσισαν να την... κάνουν και να κλείσουν πίσω τους την πόρτα στα μούτρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ας αφήσουμε όμως τους... ελέφαντες, και ας πάμε και λιγάκι στον Amstradάκο, ας πάμε στο Amtix! CPC. Τι λέει το παρθενικό του τεύχος; Τι εντυπώσεις αφήνει;

Καταρχάς, προσωπικά το Α5 μέγεθος δεν το προτιμάω. Κάνει το περιοδικό - κατά την ταπεινή μου άποψη - να δείχνει φτηνιάρικο, αφού καταλαμβάνει στο τραπέζι μας την ίδια επιφάνεια με έναν... κατάλογο ψητοπωλείου! Και είναι κρίμα πραγματικά, γιατί η δουλειά που έχει γίνει στο περιοδικό είναι αντιστρόφως ανάλογη της πρώτης εντύπωσης.

Βλέπετε υπάρχει αρκετά μεγάλη ποικιλία θεμάτων που θεωρώ πως θα ικανοποιήσει και με το παραπάνω οποιονδήποτε Amstrad fan, και η ποιότητα και το ύφος της σελιδοποίησης είναι σε εξαιρετικό επίπεδο, φέρνοντας αέρα επαγγελματισμού με μια νότα από 80s, a la Crash & Zzap!64. Η ποιότητα της εκτύπωσης είναι πολύ καλή, με ολοζώντανα χρώματα και καθαρά γράμματα που δεν θα επιβαρύνουν περαιτέρω τους πάσχοντες από πρεσβυωπία (τα νιάτα που διαβάζουν αυτά τα έντυπα, βλέπετε...). Για το επίπεδο της γραφής μπορώ να πω - από το 1/4 του τεύχους που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής - ότι είναι καλό, "επαγγελματικό" ας το πούμε, χωρίς όμως κάτι το ιδιαίτερο και το ξεχωριστό, και με σαφώς λιγότερες δόσεις χιούμορ από τα αντίστοιχα Crash και Zzap!64 της "νέας" εποχής.

Συνολικά το Amtix! CPC, είτε το δει κανείς ως αναβίωση του Amtix! είτε απλά ως ένα περιοδικό για Amstrad, θεωρώ ότι είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές και θα ικανοποιήσει σχεδόν οποιονδήποτε φίλο του μηχανήματος. Μόνο μεγάλο μείον το μικρό του μέγεθος και, φυσικά, το συνολικό του κόστος, αφού μόλις πάρουν το "κατιτίς" τους το Ελληνικό κράτος (να 'μαστε καλά να το πληρώνουμε) και η Ευρωπαϊκή Ένωση (τα ίδια και γι' αυτήν, αλλά επί δέκα), η τσέπη του αγοραστή του εντύπου ελαφραίνει κατά 12,02€ (από τα οποία το ίδιο το Amtix! CPC κοστίζει περίπου το 1/3). Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος...

Α, και για να μη νομίζει κανείς ότι ανήκω σε αυτούς τους περίεργους που θεωρούν ότι δεν θα έπρεπε να πληρώνουμε καθόλου φόρους και άλλα τέτοια φαιδρά, να διευκρινίσω ότι απλά θεωρώ υπεραρκετά τα όσα μας παρακρατά το κράτος (και οι δανειστές μας) από καύσιμα, ποτά, τσιγάρα, ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ και λοιπούς φόρους: αν δεν τους φτάνουν αυτά ας αλλάξουν δουλειά καλύτερα, ας μην μας επιβαρύνουν και με τελωνιακά τέλη! Μεταξύ μας, τα τελευταία τα θεωρούσα ανέκαθεν υπερβολικά - όχι μόνο ως ποσά, αλλά το να υφίστανται γενικότερα. Πόσο μάλλον από την Αγγλία, που είχαμε συνηθίσει να μην πληρώνουμε, κιόλας...

Goatlight για Commodore 64

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους! A little blast from the past σήμερα, καθώς έπεσα πάνω σε ένα υπέροχο demo για τον - ποιον άλλο; - Commodore 64, το Goatlight, που αποτελεί το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας των groups Fairlight, Offence και Noice.

Το Goatlight παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2015 στα πλαίσια του demoparty Revision της χρονιάς εκείνης και κατέλαβε την 3η θέση στην κατηγορία των oldskool demos. Λογικό θα μπορούσε να πει κάποιος που δεν βρέθηκε στον κορυφή, μιας και την πρώτη θέση την καπάρωσε το φανταστικό/μοναδικό/απίστευτο (και λοιποί αντίστοιχοι χαρακτηρισμοί) 8088 MPH.

Το Goatlight χαρακτηρίζεται από μια συνολικά υψηλή ποιότητα και αξιοπρόσεκτη συνοχή, κάποια λίαν εντυπωσιακά parts αλλά και ένα από τα καλύτερα trance/techno tracks που έχουμε συναντήσει στον "ψωμιέρα" στο πρώτο μέρος του (στην πρώτη πλευρά της δισκέτας, για να καταλαβαινόμαστε). Γνωρίζοντας όλα αυτά τα χρόνια ότι στον 64άρη έχουμε δει τα πάντα, πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν πρέπει να του κάνει εντύπωση το γεγονός ότι στο Goatlight βλέπουμε κάποια text scrollers που δεν έχουμε ξαναδεί όπως και κάποια άλλα εφέ που δεν θα έλεγες πως τα συναντάς και συχνά.

Όπως και να 'χει, αν δεν έτυχε μέχρι σήμερα να δείτε και να ακούσετε το Goatlight μπορείτε να το κατέβασετε προκειμένου να το απολαύσετε και οι ίδιοι από εδώ. Φυσικά, αν βαριέστε να το κάνετε, υπάρχει πάντοτε και η επιλογή του παρακάτω βίντεο...

The Spectrum Show επεισόδιο 111

Καλημέρα σε όλους και καλή εβδομάδα! Φτάσαμε αισίως στην τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου και λίαν συντόμως θα μπούμε και στον τελευταίο μήνα του 2021. Πότε άρχισε η χρονιά, για πότε τέλειωσε... Time flies - αυτό είναι το μόνο βέβαιο.

Και, φυσικά, καθώς οι ώρες, οι μέρες και οι εβδομάδες έρχονται και φεύγουν προτού προλάβουμε καν να το συνειδητοποιήσουμε, ένας κύριος στην άλλη άκρη της Ευρώπης συνεχίζει να φτιάχνει συστηματικά αυτό που κάνει καλύτερα απ' όλους: φυσικά αναφέρομαι στον Paul Jenkinson και στο εξαιρετικό The Spectrum Show. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο εσχάτως για κάθε 2 αναρτήσεις μου στο blog να φτιάχνει ένα επεισόδιο του show του ο Paul: αυτό λέει από αρκετά έως πολλά για την παραγωγικότητα και των δυο μας!

Στο νέο επεισόδιο του The Spectrum Show υπάρχει πολύ και εξόχως ενδιαφέρον υλικό για τους φίλους του Spectrum: από το +D disk interface (και το drive) της MGT, στα Super Cycle και Hunchback II και από το Sir Lancelot της Melbourne House στο υπέροχο Manic Miner The Lost Levels. Αρκετό υλικό για να μας (σας) γεμίσει ιδανικά ένα Spectrumικό μισάωρο με τον τρόπο που μονάχα ο Paul γνωρίζει - τι λέτε κι εσείς;

Briley Witch Chronicles: η Sarah επιστρέφει!

Θα μπορούσα να περιγράψω τον εαυτό μου απλά και λιτά ως "μη φίλο" των fantasy novels. Επίσης, δεν θα ήταν ψέμα εάν προσέθετα ότι η σχέση μου με τις ανωτέρω νουβέλες είναι του ίδιου τύπου με αυτήν που έχω με τα role playing games και δη αυτά του ιαπωνικού τύπου (στυλ Zelda), ήτοι ανύπαρκτη. Με όλα αυτά κατά νου, είναι η ώρα να γράψω μερικές αράδες για το Briley Witch Chronicles, το ολοκαίνουριο japanese style RPG της Sarah Jane Avory για τον Commodore 64 που βασίζεται στις fantasy νουβέλες της σειράς Briley Witch που έχει γράψει η ίδια!

Βλέπετε, η Sarah, αφού για κάποια χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τον προγραμματισμό commercial τίτλων για home computers και κονσόλες, στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων φανταστικού περιεχομένου, κάτι που τελικά έκανε με ιδιαίτερη επιτυχία. Όπως μπορείτε να δείτε και μόνοι σας, έχει ήδη εκδώσει 18 βιβλία (!), τα οποία μάλιστα συγκαταλλέγονται μεταξύ των δημοφιλέστερων του είδους!

Κάνοντας ένα - μικρό ή μεγάλο, θα δείξει - διάλειμμα από τη διαδικασία της συγγραφής, η Sarah επέστρεψε στον αγαπημένο της Commodore 64, προκειμένου να μας χαρίσει μια τετράδα από τα κορυφαία shoot 'em ups για την πλατφόρμα στο σύντομο διάστημα μιας διετίας: από το (γκολ από τα αποδυτήρια) Neutron και το Χριστουγεννιάτικα ντυμένο Santron, στο εξαιρετικό Zeta Wing και από αυτό στο μοναδικό/ανεπανάληπτο/απίστευτο Soul Force. Πριν ακόμα από την κυκλοφορία του Zeta Wing η Sarah μας είχε πληροφορήσει ότι είχε ξεκινήσει τη δημιουργία ενός RPG game στο στυλ του Zelda για τον Commodore 64, το οποίο θα βασιζόταν στα βιβλία της σειράς Briley Witch. Όπως θα μαντεύετε ίσως, το παιχνίδι αυτό, επ' ονόματι Briley Witch Chronicles, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και, αν κρίνουμε από το πλήθος των εγκωμιαστικών σχολίων στην σελίδα του στο itch.io, προκάλεσε πάταγο.

Αφού είμαι ο πλέον αναρμόδιος προκειμένου να κρίνω έναν τίτλο αυτού του είδους (ο οποίος, σημειωτέον, έχει μέγεθος 633ΚΒ και καταλαμβάνει - συμπιεσμένος - ένα ολόκληρο cartridge των 512ΚΒ όπως και το Soul Force), θα εμπιστευτώ τις γνώμες όσων έπαιξαν το παιχνίδι, κάποιες από τις οποίες σας παραθέτω ευθύς αμέσως:

"You put soo much effort into this awesome game so I put 10 bucks on top of the recommended price! You deserve it!"

"Got it! Thanks Sarah for your amazing work!"

"Really impressive so far."

"I just had to buy this game as soon as it came out."

"Been waiting for this for a long time! So excited to see it pop up just before Halloween!"

"I can't believe you did that. I really find it so amazing that this has happened, it's a breakthrough I'd never thought would come. Yes, I'm excited for this to be a game on the Commodore 64, and I shouldn't really be focusing on that, I know. I'm going to enjoy and binge through the game now! You've done something so amazing! I've never dared to really say it: I was waiting for this, the most. There are so many shooting type games on the breadbin, but this? This is unique. There is, and likely never again will be, anything else like this. Unless you make a sequel, purrhaps."

"I looked forward to this release!! Grazie SarahJaneAvory!"

"Super Excited to play this Sarah! Thank you so much for all your amazing hard work"

"Congrats on the release Sarah, it's fantastic from what I've played so far, thank you so much"

"This is super polished Sarah. I haven't even scratched the surface yet. I need to play on hardware though to get the full 'feelz'. Such a lovely game for us C64 goobers. Well done on yet another fantastic title."

"Oh my, oh my, oh my!"

"Awesome! A full blown title for Halloween and it’s from *you* , our superstar of quality games in the past few years.   Thank you for doing these wonderful games and sharing them with us Sarah!   This is a perfect reason to swipe the dust off my U64 and play a C64 game on the weekend."

"Been playing for a while this evening. Really enjoyable. Seems like a large world to explore and many things to discover. Great work, Sarah! Working well so far on PAL U64 in a breadbin with latest firmware."

"Congratulations on releasing Briley Witch, Sarah. Now it's time for me to sit on the couch and enjoy this fantastic achievement! Can't wait"

"I can't believe what you are able to do with the C64! You are a genius! I just purchased it and am going to give it a go. Thanks for all the love and joy you pour into your games. It really shines through them to us that get to experience their magic."

"Chapeau Sarah! Instandly fell in love with Smokey. Thanks for this great and long awaited game."

"What a great game!!! Normaly im not a Fan of this kind of RPG, but since the c64 realy needed such a game, i gave it a try and Boy it hit me. Graphics, Sound, Gameplay and Story are realy great. I already bought all of your Shoot em ups and loved them"

"Man man man this is a great game. Bought it two days ago and already have six hours playtime on it. I am so very impressed with this game and it doesn't let me go."

"A masterpiece! I'm enjoying it. Every C64 lover should buy it, great pixel art, jrpg gameplay, good story and the C64 feeling of course."

Όπως βλέπετε, τα σχόλια είναι (τουλάχιστον) ενθουσιώδη και δεν έχω μεταφέρει ούτε τα μισά από δαύτα! Απ' ότι φαίνεται η Sarah έκανε και πάλι το θαύμα της και μάλλον δεν θα σταματήσει εδώ, αφού κάπου πήρε το μάτι μου ότι το Briley Witch Chronicles είναι απλά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας παιχνιδιών του είδους που ετοιμάζει η πολυτάλαντη δημιουργός! Τι να πω, και εγώ όπως και τόσοι άλλοι βγάζω το καπέλο και σκέφτομαι μήπως η γνώμη μου για τα JRPGs αλλάξει τελικά χάρη στη Sarah και τα παιχνίδια της. Ένα είναι σίγουρο: αν κουβαλάνε την ποιότητα, την ισορροπία και την προγραμματιστική αρτιότητα των shoot 'em up τίτλων της τότε θα πρόκειται περί ψηφιακών αριστουργημάτων!

The Spectrum Show επεισόδιο 110

Εντάξει, είναι γεγονός ότι είχα ολοκληρώσει την προηγούμενη ανάρτηση αναφέροντας ότι θα φροντίσω η επόμενη (η τωρινή, δηλαδή) να μην αφορά και πάλι την Sinclair Research και τον ZX Spectrum ή τον μακαρίτη τον "θείο", αλλά, μαντέψτε: πάλι για Spectrum θα γράψω!

Ναι, τι να πω, έτσι τα φέρνει η ζωή ώρες-ώρες που δεν επιλέγουμε εμείς τα θέματα αλλά αυτά επιλέγουν εμάς. Έτσι και τώρα που ο Paul Jenkinson κυκλοφόρησε το 110ο επεισόδιο του The Spectrum Show. Τι; Να μην αναφερθώ σε αυτό; Όταν μάλιστα έχει διάρκεια που πλησιάζει την μία ώρα και καταπιάνεται με ένα κάρο ενδιαφεροντα θέματα; Έτσι είναι φίλοι μου, οπότε The Spectrum Show it is.

O Paul που λέτε αποφάσισε στο τελευταίο, uber-χορταστικό επεισόδιο της 11ης σεζόν του The Spectrum Show (επεισόδια 101-110) να κάτσει - μεταξύ άλλων - να συγκρίνει BASIC compilers για τον Speccy. Πόσο εύκολοι στη χρήση είναι, πόσο γρήγορο είναι το αποτέλεσμα που βγάζουν σε σχέση με την interpreted BASIC, και, το κυριότερο, σε ποιες εντολές ή είδη μεταβλητών "κολλάνε"; Επειδή τίποτα δεν είναι αυτονόητο η παρακολούθηση του θέματος έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Οπως επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δοκιμή του SVI-CAS: για τους φίλους των κασετών - ειδικά ανάμεσα στους Spectrumάδες πρέπει να υπάρχουν αρκετοί - το gadgetάκι αυτό μπορεί και να είναι το απόλυτο... Χριστουγεννιάτικο δώρο, οπότε καλά θα κάνουν να τσεκάρουν το review του Paul.

Φυσικά, πέρα από τα παραπάνω, το ολοκαίνουριο επεισόδιο του The Spectrum Show έχει και άλλα θέματα - είπαμε, σχεδόν μια ώρα κρατάει -, συνεπώς συστήνω ανεπιφύλακτα (αν δεν το καταλάβατε μέχρι τώρα) να το παρακολουθήσετε. Κάντε και κανένα like και κανένα subscribe, αξίζει μια έστω και ελάχιστη ηθική επιβράβευση η υπέροχη δουλειά που κάνει ο Paul...