My 8-bit Syndrome τεύχος 3

Να και μία ευχάριστη έκπληξη για να σπάσει τη μονοτονία των ημερών: ο Μάνος Σακέλλης με ενημέρωσε την περασμένη Τρίτη ότι έχει έτοιμο και τυπωμένο το νέο, 3ο κατά σειρά τεύχος του περιοδικού που φτιάχνει και εκδίδει με 8bit θεματολογία, του - ελπίζω πλέον γνωστού σε όλους - My 8-bit Syndrome. Έχω πει και γράψει δεκάδες φορές μέχρι τώρα - τόσες που θα ακούγομαι σαν χαλασμένος δίσκος - ότι τίποτα απολύτως από όσα γίνονται στα πλαίσια της retro κοινότητας δεν είναι δεδομένο. Τι εννοώ; Μα, πολύ απλά ότι η κυκλοφορία ενός περιοδικού, ενός video game, ενός hardware add-on, η οργάνωση μιας έκθεσης, ακόμα και ένα YouTube video, τίποτα απ' όλα τα παραπάνω δεν είναι δεδομένο ότι θα συνεχίσει να υφίσταται χωρίς την στήριξη - οικονομική ή άλλου τύπου - του κοινού. Κανένα περιοδικό, παιχνίδι κλπ δεν θα ξανακυκλοφορήσει αν δεν το αγοράσει κανένας, καμία έκθεση δεν θα ξαναγίνει εάν άπαντες βαρεθούν να πάνε και κανένα βιντεάκι δεν θα ξαναδούμε αν δεν κουνήσουμε το κουλό μας να πατήσουμε ένα like και να κάνουμε μία εγγραφή στο κανάλι. Τόσο απλά.

Μας αρέσει να βρισκόμαστε μπροστά σε περιεχόμενο κάθε τύπου - είτε ψηφιακό είτε φυσικής μορφής - αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πίσω απ' όλα αυτά βρίσκονται άνθρωποι οι οποίοι μοχθούν και ξοδεύουν ώρες και χρήματα που δεν τους περισσεύουν συνήθως προκειμένου να μας τρατάρουν με websites, blogs, περιοδικά, demos, games, events και οτιδήποτε άλλο. Γράφοντας όλα αυτά δεν θέλω να καταδικάσω όποιον δεν στηρίζει όλες τις προσπάθειες που γίνονται - πώς θα ήταν δυνατό αυτό, άλλωστε; - αλλά σίγουρα θα δείξω με το δάχτυλο όσους δεν στηρίζουν τίποτα και κανέναν αλλά έχουν την απαίτηση να θεωρούνται ισάξια μέλη του χώρου. Sorry guys αλλά όσοι καταναλώνετε περιεχόμενο οποιοδήποτε τύπου καλό είναι να κάνετε και κάτι, το ελάχιστο έστω, γι' αυτούς που το παράγουν.

That being said θεωρώ ελάχιστο καθήκον μου και όσων άλλων τους ενδιαφέρει το αντικείμενο τη στήριξη στο My 8-bit Syndrome. Διάολε είναι φτηνό, είναι τυπωμένο και ο Μάνος βάζει γνώσεις, χρόνο, μεράκι και άπειρο κέφι στη δημιουργία του. Το νέο (3ο) τεύχος μάλιστα ήρθε μαζί με... δελτίο τύπου (!) και μαγνητάκι ψυγείου North & South! Για one man show το My 8-bit Syndrome είναι απλά εξαιρετική προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια στο Μάνο που το γράφει ολόκληρο στα αγγλικά φιλοδοξώντας να απευθυνθεί σε ένα target group σαφώς μεγαλύτερο από αυτό της Ψωροκώσταινας. Επίσης είναι εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι η θεματολογία του My 8-bit Syndrome αφορά αποκλειστικά 8μπιτους home computers αφού οι 16μπιτοι (ΟΚ, η Amiga μόνο) έχουν και κοινό και κάλυψη και αποκλειστικές εκδόσεις. Τα 8μπιτα θέλουν την αγάπη μας και αυτήν προσφέρει το My 8-bit Syndrome, ένα byte κάθε φορά όπως είναι λέει και το moto του.

Να σταθώ κλείνοντας στη σοφή απόφαση του Μάνου να μεγαλώσει κάπως το μέγεθος των fonts του περιοδικού, γεγονός που το έκανε σαφώς πιο ευανάγνωστο και επέτρεψε στον υποφαινόμενο να το απολαύσει χωρίς τη χρήση γυαλιών πρεσβυωπίας, κάτι που ήταν αδύνατο να συμβεί ας πούμε με το προηγούμενο τεύχος.

Περισσότερες πληροφορίες για το My 8-bit Syndrome μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του περιοδικού απ' όπου μπορείτε κιόλας να το προμηθευτείτε (και θα ήταν απαράδεκτο να μην το κάνετε με τέτοια τιμή).

Commodore 64 Ultimate: καλώς μας ήρθε!

Τον περασμένο Σεπτέμβριο είχα προπαραγγείλει έναν Commodore 64 Ultimate για λογαριασμό ενός καλού μου φίλου, ο οποίος μάλιστα μου πρότεινε να τον παραλάβω εγώ, να τον δοκιμάσω ενδελεχώς και να καταγράψω τις εντυπώσεις μου σε ένα αναλυτικό review στο Retro Planet και μετά να του τον δώσω. Η πρόταση ήταν πολύ καλή για να την αρνηθώ και έτσι προχώρησα στην παραγγελία και όλα πήραν το δρόμο τους.

Σε αντίθεση με όσα μας είχε υποσχεθεί ο Mr. Commodore (κατά κόσμον Chris Simpson aka Retro Perifractic) ο υπολογιστής δεν έφτασε στα χέρια μου πριν τις γιορτές αλλά λίγο μετά από την ολοκλήρωση αυτών, στις 19/1. Μικρό το κακό για μένα καθώς έτσι κι αλλιώς εκείνες τις μέρες δεν είχα ελεύθερο χρόνο ώστε να ασχοληθώ με τον C64U εάν τον είχα παραλάβει, αλλά καταλαβαίνω και κάποιους άλλους (τους περισσότερους, λογικά) που θα ήθελαν έναν ολοκαίνουριο 64άρη μπροστά στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο τους. Τι να κάνεις, έτσι ήρθαν τα πράγματα τελικά οπότε... κάλιο αργά παρά ποτέ - έτσι δεν είναι; Αφήστε που 3-4 εβδομάδες καθυστέρηση στο σύμπαν του retro computing θεωρούνται εντελώς αμελητέα ποσότητα - ρωτήστε και τους Αμιγκάδες που έχουν καεί στο χυλό δεκάδες φορές στο παρελθόν.

Επιστρέφοντας στον Commodore 64 Ultimate που παρέλαβα χθες, είπα να τον ξεπακετάρω σήμερα να δω σε τι κατάσταση είναι, εάν είναι τα πάντα εντάξει δηλαδή και να βγάλω και μερικές φωτογραφίες για να μοιραστώ μαζί σας. Περιέργεια μεγάλη δεν είχα είναι η αλήθεια, καθώς έχω δει μέχρι σήμερα τόσα videos με δοκιμές/παρουσιάσεις του μηχανήματος που είναι σα να τον χρησιμοποιώ εδώ και μήνες!

Με χαρά διαπίστωσα ότι περιλαμβάνονται τα πάντα στη συσκευασία του υπολογιστή και ότι αυτός βρίσκεται σε άψογη κατάσταση. Και όχι, μη νομίζετε ότι αυτό είναι δεδομένο: ο φίλος, γείτονας και συνεργάτης στο Retro Planet Λευτέρης Τ. παρέλαβε χθες το δικό του μηχάνημα το οποίο, αν και η συσκευασία δεν είχε ούτε μία αμυχή, ήρθε με σπασμένο case! Οπότε μη θεωρείτε τίποτα δεδομένο...

Πέρα από τον ίδιο τον Commodore 64 Ultimate σκέφτηκα να φωτογραφίσω μαζί του και τον TheC64 της Retro Games Ltd που έχω εδώ και καιρό στην κατοχή μου. Θα παρατηρήσετε και εσείς στις φωτογραφίες ότι τα 2 μηχανήματα έχουν πολύ διαφορετικά χρώματα, με τον TheC64 να δείχνει σαφώς πολύ πιο κίτρινος. Άραγε κιτρίνισε με τον καιρό ή έτσι ήταν από την αρχή; Δύσκολο να πω τώρα πια (δεν το θυμάμαι) πάντως το μηχάνημα το είχα στο κουτί του με το προστατευτικό του κάλυμμα από τότε που το αγόρασα εκτός από τον καιρό του lockdown που το χρησιμοποιούσα σε καθημερινή βάση. Άρα έμεινε εκτεθειμένος σε ηλιακές ακτίνες και λοιπές περιβαλλοντικές συνθήκες για κάποιους μήνες και ίσως να κιτρίνισε γι' αυτό το λόγο. Από την άλλη ίσως να ήταν έτσι από την αρχή - ποιος ξέρει;

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι ο Commodore 64 Ultimate δείχνει πολύ πιο "σωστός" και αρμονικός χρωματικά, και θεωρώ ότι έχει τα χρώματα του πραγματικού 64άρη. Θα μου πείτε γιατί δεν έβγαλα να συγκρίνω το original μηχάνημα με τον C64U αντί του TheC64 που θα ήταν και το πιο σωστό; Διότι, πολύ απλά, ο μοναδικός "κανονικός" και κουτάτος "ψωμιέρας" που μου έχει απομείνει βρίσκεται στο βάθος του παταριού και θα έπρεπε να μπω σε μεγάλο κόπο και βάσανα για να τον κατεβάσω. Έτσι αρκέστηκα στον TheC64...

Αυτό που θέλω να καταθέσω σε ό,τι έχει να κάνει με τα 2 "σύγχρονα" μηχανήματα (C64U και TheC64) είναι ότι η αίσθηση του πληκτρολογίου του τελευταίου είναι σαφώς ανώτερη αυτής του Ultimate πράγμα που μεταξύ μας το περίμενα γιατί από την πρώτη μέρα που είχα στα χέρια μου τον υπολογιστή της Retro Games Ltd είχα αποκομίσει τις πλέον θετικές εντυπώσεις από αυτό. Όχι ότι το πληκτρολόγιο του C64U είναι άσχημο, κάθε άλλο, αλλά αυτό του TheC64 έχει την απόλυτη αίσθηση - τουλάχιστον για εμένα που έχω συνηθίσει σε σκληρά, θορυβώδη μηχανικά πληκτρολόγια. Και αν αναρωτιέστε, όχι, κανένα από τα δύο πληκτρολόγια (C64U και TheC64) δεν έχει την αίσθηση που είχε αυτό του original 64άρη: την θυμάμαι πολύ καλά σα να μην έχουν περάσει 40+ χρόνια και όχι, δεν είναι η ίδια.

Α, και κάτι άλλο: κάποια θέματα που υπήρχαν με την χρήση κόλλας για σταθεροποίηση της κασέτας/USB stick και του τροφοδοτικού μέσα στη συσκευασία σε ορισμένα μηχανήματα που δοκιμάστηκαν από YouTubers, στον C64U που παρέλαβα εγώ δεν υπάρχουν, οπότε όλα καλά.

Αυτά ως πρώτες εντυπώσεις. Για τα υπόλοιπα επιφυλάσσομαι αναλυτικό και ενδελεχές άρθρο σε μελλοντικό τεύχος του Retro Planet, όπως άλλωστε υποσχέθηκα και στον φίλο μου.

Razing Core: Sega 8bit magic!

Τα χρόνια μπορεί να περνούν, αλλά οι δυνατότητες των 8bit συστημάτων δεν σταματούν να εντυπωσιάζουν. Αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος από τους συνήθεις υπόπτους (Commodore 64, ZX Spectrum, Amstrad CPC) αλλά ούτε και κάποιος λιγότερο γνωστός (Commodore Plus/4, Atari 8bit, Oric Atmos) αλλά η συμπαθέστατη κονσόλα της Sega, το Master System με την alpha έκδοση του νέου παιχνιδιού Razing Core.

Προτού πάμε στο Razing Core όμως να θυμίσω ότι, επειδή ακριβώς το Master System ήταν αφενός φτιαγμένο αποκλειστικά για video games και αφετέρου οι τίτλοι έρχονταν κυρίως από την ίδια τη Sega, τα παιχνίδια του ήταν συνήθως κατά πολύ ανώτερα των αντίστοιχων των δημοφιλών 8μπιτων υπολογιστών. Όποιος έχει δει το OutRun ξέρει...

Το Razing Core είναι είναι ένα vertically scrolling space shoot 'em up, το είδος παιχνιδιού που προσωπικά αποτελεί και το πλέον αγαπημένο μου. Όπως μπορείτε να δείτε από τα screenshots και κυρίως από το βιντεάκι που είναι ολόκληρο το πρώτο level (αυτό έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής) τα έχει όλα: διάφορους εχθρούς που επιτίθενται σε ποικιλία σχηματισμών, αναβαθμίσιμα όπλα, end of level boss και φυσικά πολύ ωραία γραφικά. What's not to like? δηλαδή που έλεγε κάποτε και ο Joey στα Φιλαράκια.

Προσωπικά δεν διαθέτω Sega Master System και η αλήθεια είναι ότι η επαφή μου με αυτό ήταν πολύ πίσω, στα τέλη του '89. Πέρασαν από τα χέρια μου όλες οι κονσόλες της Sega (Megadrive, Saturn, Dreamcast) κατά καιρούς, αλλά με το Master System έπαιξα μονάχα ως εργαζόμενος στο Σύμπαν Computers, όταν και πρωτοφέραμε την κονσόλα στην Ελλάδα, το Νοέμβριο του '89. Ευτυχώς για εμένα αλλά και για όλους τους υπόλοιπους εκεί έξω υπάρχουν και οι εξομοιωτές, οπότε μπορούμε να απολαύσουμε το Razing Core έστω και μέσω του PC μας (ευτυχώς με καλύτερο χειριστήριο από το original!).

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το Razing Core στην επίσημη ιστοσελίδα του όπως και να κατεβάσετε και να παίξετε το demo περιμένοντας την full έκδοση.

Puckman για Atari STE: ξεπερνώντας τα όρια (απ' την ανάποδη)

Πείτε με γκρινιάρη, πείτε ότι επαναλαμβάνομαι αλλά κι εγώ θα σας πω ότι λέω απλά την αλήθεια. Σε τι αναφέρομαι; Μα φυσικά στις παραγωγές της Atari ST/STE scene της τελευταίας πενταετίας οι οποίες όχι απλά είναι λιγότερες από τα μαλλιά του Κότζακ, αλλά χαρακτηρίζονται συνήθως και από κακή ποιότητα, μηδαμινή εκμετάλλευση του διαθέσιμου hardware ενώ αποπνέουν και μία αύρα ακεφιάς και προχειρότητας. Για να μην παρεξηγηθώ αναφέρομαι στα παιχνίδια, όχι στα demos: στα τελευταία η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη χωρίς και εκεί να είναι πάντως ιδανική...

Θυμάμαι στο προτελευταίο Amicamp σε μία παρουσίαση που μας είχε κάνει ο δημιουργός του Worthy, Γιάννης Τσακίρης, όπου μας είχε προβάλλει γραφήματα που έδειχναν ότι η παραγωγή indie games σε όλες τις retro πλατφόρμες τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει αυξητική τάση με προεξάρχουσα αυτή της Amiga, ενώ ταυτόχρονα ο Atari ST είναι το μόνο format στο οποίο οι κυκλοφορίες όχι απλά μειώνονται, αλλά τείνουν να μηδενιστούν! Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι ολόκληρη συζήτηση και δεν είναι της παρούσης, αλλά το γεγονός παραμένει: τα νέα παιχνίδια στον ST τα τελευταία χρόνια σπανίζουν και ταυτόχρονα δεν σκίζουν και από ποιότητα. Χάλια μαύρα, δηλαδή.

Θα έλεγε λοιπόν κανείς πως η κυκλοφορία του Puckman - της ιαπωνικής έκδοσης του Pac-Man δηλαδή - πριν από μερικές μέρες και μάλιστα σε arcade perfect επίπεδα αποτελεί ένα χαρμόσυνο νέο. Και έτσι είναι, εάν εξαιρέσουμε 2 πραγματάκια: το πρώτο είναι ότι το Pac-Man, όσο κλασικό και εμβληματικό παιχνίδι και αν είναι, δεν αποτελεί τον τίτλο που περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες οι ανά τον κόσμο Atarάδες. Και το δεύτερο - που εμένα προσωπικά με βγάζει από τα ρούχα μου - είναι το γεγονός ότι η νέα δημιουργία του εκ Γαλλίας ορμώμενου Laurent Gaillard απαιτεί για να τρέξει Atari STE με τουλάχιστον 1ΜΒ μνήμης! Ναι, δεν σας κάνω πλάκα! Προσέξτε, το coin-op της Namco είχε έναν 8μπιτο Z80 στα 3MHz, maximum 3 κανάλια ήχου, παλέτα 16 χρωμάτων και 6 chips ROM των 4ΚΒ (σύνολο 24ΚΒ). Ο Atari ST (o απλός, ο κανονικός, ο ορθόδοξος) έχει τον 16μπιτο Motorola 68000, επίσης 3 κανάλια ήχου, παλέτα 512 χρωμάτων εκ των οποίων προβάλλονται ταυτόχρονα 16 ανά πάσα στιγμή και μνήμη RAM για να φορτωθεί το παιχνίδι 512ΚΒ. Και όμως, αυτό το configuration δεν έφτανε στον κύριο Gaillard και προτίμησε τον blitter, τα 4.096 χρώματα, τις ανώτερες ηχητικές δυνατότητες και το 1ΜΒ μνήμης του STE για να φτιάξει το παιχνίδι του. Πάλι καλά που δεν απαίτησε και Falcon, δηλαδή! Εδώ είναι που περνάνε από το (κακεντρεχές) μυαλό μου φράσεις όπως "βγάζει κι από τη μύγα ξύγκι", "στίβει την πέτρα" και άλλα τέτοια ωραία. Ρε τι θα δούμε ακόμα...

Δεν θα γράψω κάτι παραπάνω, γιατί φοβάμαι ότι θα ξεφύγω. Απλά, λιτά και περιεκτικά θυμίζω ότι το Puckman κυκλοφόρησε την 3η ημέρα του Γενάρη του 2026 και "ζητάει" Atari STE με 1ΜΒ μνήμης RAM προκειμένου να τρέξει. Όχι, σε Atari 520 ή 1040ST/STF/STM/STFM δεν τρέχει. Δεν φτάνουνε ρε φίλε, τι να κάνουμε τώρα; Τι δεν καταλαβαίνεις;

The Spectrum Show επεισόδια 157 και 158

Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους έστω και στις 12 του μήνα, αφού δεν αξιώθηκα να γράψω κάτι νωρίτερα, από την 1/1 δηλαδή μέχρι και σήμερα. Καλά, αυτό δεν είναι τίποτα βέβαια αφού γενικώς δεν είχα γράψει οτιδήποτε εδώ και 40 μέρες! Και όχι, δεν θα σας πω ψέματα, δεν ήταν ο έντονος ρυθμός της εορταστικής περιόδου που με απέτρεψε ούτε και η έλλειψη θεμάτων/ειδήσεων: η τεμπελιά ήταν που με απέτρεψε, plain and simple. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας, αλλά εγώ πλέον με το που βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή με χρόνο στη διάθεσή μου πολύ πιο εύκολα παρακολουθώ σαν αποχαυνωμένος βιντεάκια στο YouTube παρά στρώνω κώλο για να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό. Ας ελπίσουμε να είναι κάτι παροδικό γιατί αλλιώς δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα...

Σε πλήρη αντίθεση με μένα, ο Paul Jnkinson, σαν μοναχικός Spectrumικός σταχανοβίτης μας φίλεψε το διάστημα που πέρασε με 2 ακόμα επεισόδια του The Spectrum Show, τα υπ' αριθμόν 157 και 158. Στο πρώτο από τα 2 ξεκινάει με ένα απόσπασμα της εμφάνισής του από το Crash Live 2025 μαζί με τον Geoff Neil και ολοκληρώνει με την παρουσίαση μίας compilation tape με τον τίτλο Computer Classics (της οποίας οι δημιουργοί προφανώς δεν αφιέρωσαν και πολύ χρόνο στην προσπάθεια εύρεσης ενός πρωτότυπου τίτλου). Μπορείτε να παρακολουθήσετε όλο το επεισόδιο 157 στη συνέχεια:

Στο επεισόδιο 158 τώρα, που είναι και το Χριστουγεννιάτικο/εορταστικό, ξεφυλλίζει το 33ο τεύχος του Sinclair User από τον Δεκέμβριου του 1984 αναλύοντας και συζητώντας παρέα με τον Geoff τα θέματα του περιοδικού με μία ευχάριστη και fun to watch προσέγγιση που αξίζει να παρακολουθήσετε. Μπορείτε να δείτε το βίντεο παρακάτω:

Όσο για εμένα ελπίζω να ξυπνήσω κάποια στιγμή από τη χειμερία νάρκη και να επανακάμψω από την περίοδο της εορταστικής ραστώνης προκειμένου να επιστρέψω με όρεξη και ζωντάνια στις επάλξεις του blog. Εδώ που τα λέμε μου δόθηκε και μία αφορμή - για κράξιμο, κυρίως - από Atari ST scene μεριά οπότε ευελπιστώ να τα ξαναπούμε σύντομα. Μέχρι τότε απολαύστε τα βιντεάκια του Paul: ειδικά εάν είστε Spectrum fans θα σας αποζημιώσουν και με το παραπάνω για το χρόνο σας!