In Color για τον ZX Spectrum

Γεια σας, φίλες και φίλοι. Τούτη εδώ είναι η πρώτη ανάρτηση για το 2024 από τις (ελπίζω) πολλές που θα ακολουθήσουν, και ως εκ τούτου θα ξεκινήσω με τις πατροπαράδοτες αλλά ποτέ αρκετές ευχές για υγεία, μακροημέρευση, ευτυχία και, με δυο λέξεις, Καλή Χρονιά! 

Αν και αρχικά δεν είχα την παραμικρή ελπίδα ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο καθώς οι προτεραιότητές μου είχαν διαφοροποιηθεί αρκετά και η διάθεσή μου για γράψιμο είχε πάει περίπατο, παρόλα αυτά τη χρονιά που ολοκληρώθηκε πριν από 8 ημέρες κατάφερα να αυξήσω τον αριθμό των αναρτήσεων στο blog, από 44 το 2022 σε 48 το 2023. Είναι η πρώτη φορά που η πορεία είναι ανοδική από τότε που ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο, και κάτι που ομολογουμένως δεν συνηθίζεται στα blogs καθώς ο γενικός κανόνας είναι ότι όταν παίρνουν την κάτω βόλτα δεν υπάρχει επιστροφή. Μακάρι να αποτελέσει αυτό που διαβάζετε την εξαίρεση. Για την ιστορία, ξεκίνησα το 2016 με 309 (!) αναρτήσεις σε 10,5 μήνες, σχεδόν μία ανάρτηση ημερησίως. Δεν ξέρω πόσο κέφι και μεράκι είχα και δε μπορώ να διανοηθώ πού έβρισκα το χρόνο, αλλά ας είναι. Το 2017 έπεσα στις 179 αναρτήσεις, το 2018 στις 122, το 2019 για πρώτη φορά ο αριθμός ήταν διψήφιος (97), και ο... κατήφορος συνεχίστηκε και τα χρόνια που ακολούθησαν με 84 posts το 2020, 58 το 2021 και, όπως έγραψα και παραπάνω, 44 (all-time low) το 2022. Για να δούμε τι θα φέρει ο καινούριος χρόνος...

Ξεκινάμε λοιπόν με ένα demo, το In Color, το οποίο είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Τρέχει σε ZX Spectrum με 128ΚΒ μνήμης RAM και, πραγματικά, είναι τόσο πολύχρωμο και ομαλό, που παραπέμπει σε άλλες παραγωγές για άλλες, πιο "προικισμένες" πλατφόρμες. Ένα στοιχείο που το κάνει ξεχωριστό είναι το ότι σε πολλά από τα εφέ που βλέπουμε δείχνει να λάμπει δια της απουσίας του ο περιορισμός των 2 χρωμάτων ανά "μήτρα" των 8x8 pixels, κάτι που χαρακτήριζε τον Spectrum από την πρώτη μέρα της ζωής του και είχε ως αποτέλεσμα το περίφημο attribute clash με λιγότερο ή περισσότερο δυσάρεστες επιπτώσεις σε διάφορα παιχνίδια. Στο In Color όμως δεν θα συναντήσετε κάτι τέτοιο, καθώς τα μέλη των Darklite και των Offence μάλλον δεν είδαν απλά φως και μπήκαν, αλλά την γνωρίζουν την πλατφόρμα. Ειδικά για τους τελευταίους είναι γνωστό το ταλέντο τους και τα coding skills τους καθώς μόνο και μόνο στο blog μου με έχουν απασχολήσει ουκ ολίγες φορές (αλλά ποτέ μέχρι τώρα με demo για τον Spectrum).

Καθώς τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (και ως πολυλογάς είμαι αναπόφευκτα πάμπτωχος!) λέω να σταματήσω την πάρλα και να σας αφήσω να απολαύσετε το In Color. Τώρα μόλις ξεκίνησε η χρονιά, ας μην σας ταράξω στα... "σεντόνια". Ακόμα, τουλάχιστον.

Lifecycle: ο κύκλος της ανθρώπινης ζωής σε ένα demo

Το group Offence αποτελεί γνωστή και μη εξαιρετέα πηγή δημιουργίας κορυφαίων demos για την διαχρονικά πιο αγαπημένη πλατφόρμα της demoscene, τον Commodore 64, εδώ και πολλά χρόνια. Έτσι και φέτος, στα πλαίσια του demoparty Gubbdata 2022 τα μέλη του group παρουσίασαν τη νεότερη παραγωγή τους, το Lifecycle.

Το Lyfecycle είναι από τα demos αυτά που ξεχωρίζουν περισσότερο με την ποιότητα και τη θεματολογία τους, παρά με τα record breaking εφέ τους. Οι Offence θέλησαν να παρουσιάσουν τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψη μέχρι το (αναπόφευκτο) τέλος και το έπραξαν άρτια με τη νέα τους δουλειά που συνδυάζει λιτά μα εξαιρετικά γραφικά υψηλής ανάλυσης, τέλειο animation, και ένα soundtrack το οποίο... χμ, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος θα μπορούσε να ήταν πολύ-πολύ καλύτερο.

Αυτό δε μειώνει ιδιαίτερα την αξία του Lifecycle που είναι αναμφίβολα ένα από τα demos που ξεχωρίζουν, όχι μονάχα λόγω θεματολογίας αλλά και χάρη στη μελαγχολική (προς... καταθλιπτική) προσέγγιση αυτής. Όπως και να 'χει τώρα που είναι καλοκαιράκι αν βρίσκεστε στην εξοχή ή σε κάποια όμορφη παραθαλάσσια τοποθεσία τσεκάρετέ το, αφού το περιβάλλον θα βοηθήσει να μη σας πάρει από κάτω. Αν τώρα βρίσκεστε στο καυτό τσιμεντένιο ανοσιούργημα που ονομάζεται "Αθήνα" σκεφτείτε το μια-δυο φορές παραπάνω γιατί το Lifecycle είναι ικανό να σας οδηγήσει σε μαύρες σκέψεις...

Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ για να το απολαύσετε σε έναν πραγματικό Commodore 64 ή σε εξομοιωτή ενώ, ως συνήθως, ακολουθεί και το βίντεο που, let's face it, είναι η εύκολη λύση. Άντε, και καλή δύναμη!

Goatlight για Commodore 64

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους! A little blast from the past σήμερα, καθώς έπεσα πάνω σε ένα υπέροχο demo για τον - ποιον άλλο; - Commodore 64, το Goatlight, που αποτελεί το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας των groups Fairlight, Offence και Noice.

Το Goatlight παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2015 στα πλαίσια του demoparty Revision της χρονιάς εκείνης και κατέλαβε την 3η θέση στην κατηγορία των oldskool demos. Λογικό θα μπορούσε να πει κάποιος που δεν βρέθηκε στον κορυφή, μιας και την πρώτη θέση την καπάρωσε το φανταστικό/μοναδικό/απίστευτο (και λοιποί αντίστοιχοι χαρακτηρισμοί) 8088 MPH.

Το Goatlight χαρακτηρίζεται από μια συνολικά υψηλή ποιότητα και αξιοπρόσεκτη συνοχή, κάποια λίαν εντυπωσιακά parts αλλά και ένα από τα καλύτερα trance/techno tracks που έχουμε συναντήσει στον "ψωμιέρα" στο πρώτο μέρος του (στην πρώτη πλευρά της δισκέτας, για να καταλαβαινόμαστε). Γνωρίζοντας όλα αυτά τα χρόνια ότι στον 64άρη έχουμε δει τα πάντα, πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν πρέπει να του κάνει εντύπωση το γεγονός ότι στο Goatlight βλέπουμε κάποια text scrollers που δεν έχουμε ξαναδεί όπως και κάποια άλλα εφέ που δεν θα έλεγες πως τα συναντάς και συχνά.

Όπως και να 'χει, αν δεν έτυχε μέχρι σήμερα να δείτε και να ακούσετε το Goatlight μπορείτε να το κατέβασετε προκειμένου να το απολαύσετε και οι ίδιοι από εδώ. Φυσικά, αν βαριέστε να το κάνετε, υπάρχει πάντοτε και η επιλογή του παρακάτω βίντεο...

Το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο demo είναι εδώ!

Αυτή κι αν ήταν έκπληξη! Στο τέλος μιας χρονιάς που κύλησε μέσα στην ανησυχία, τον προβληματισμό, την μιζέρια, την απομόνωση και φυσικά τον Covid-19 που μπήκε άξαφνα στις ζωές και στην καθημερινότητά μας και δεν λέει να βγει, έρχεται μία νέα παραγωγή, ένα Χριστουγεννιάτικο demo για τον αειθαλή Commodore 64 για να μας βάλει στο πνεύμα των ημερών και να μας θυμίσει ότι η ζωή όχι μονάχα συνεχίζεται, αλλά είναι και ωραία αν το θέλουμε και μπορούμε να το εκτιμήσουμε.

Πιστό στις oldschool καταβολές του, το Christmas Megademo καταλαμβάνει 4 ολόκληρες πλευρές δισκέτας και μας δείχνει ότι, αν μη τι άλλο, το πρόβλημα του Commodore 64 δεν ήταν η αργή 8μπιτη CPU του, τα 64ΚΒ της μνήμης του ή τα 16 (παράξενα επιλεγμένα, είναι η αλήθεια) χρώματά του, αλλά η έλλειψη ενός αποθηκευτικού μέσου που θα χωρούσε... well, καμιά 10αριά δισκέτες!

Όταν μαζεύονται τα μέλη των κορυφαίων demogroups (Atlantis, Bonzai, Genesis Project, Lethargy, και Offence στην περίπτωσή μας) και αποφασίζουν να συνεργαστούν στην δημιουργία μίας Χριστουγεννιάτικης... υπερπαραγωγής, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι το καλό αποτέλεσμα είναι εγγυημένο. Και αυτό ισχύει και με το παραπάνω στην περίπτωση του Christmas Megademo, το οποίο συνδυάζει απαράμιλλη αισθητική, σούπερ Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, κάποια εφέ που θα κάνουν το σαγόνι σας να κρεμαστεί μέχρι το στέρνο σας και, φυσικά, ως είθισται σε μία oldschool δημιουργία, μπινελίκια για αντίπαλα groups!

Δεν θα σας κουράσω άλλο με περιττές αράδες, αφού, έτσι κι αλλιώς, στην περίπτωση των demos μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, seeing is believing, κλπ, κλπ. Απολαύστε το Christmas Megademo στο βιντεάκι που ακολουθεί ή κατεβάστε το από εδώ. Και, αν δεν τα ξαναπούμε μέχρι τ΄την Παρασκευή, καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Chillobits για Amiga

Παρόλο που έχω την 1200άρα μου συνδεδεμένη και ετοιμοπόλεμη, γεμάτη με παιχνίδια και demos, και παρόλο που βρίσκεται στο ίδιο γραφείο με το PC στο οποίο εργάζομαι, δεν την ανάβω σχεδόν ποτέ. Την άλλη, την πιο αγαπημένη, την 500άρα μου, την έχω σε μία ντουλάπα. Τις δισκέτες της, στο πατάρι. Όσο πια μακριά είναι ο πειρασμός, τόσο καλύτερα.

Αλλά σας έγραφα για την 1200άρα. Ναι, το λοιπόν, η έρμη είναι σαν καινούρια, την έχω τοποθετήσει και σε ένα πανέμορφο, διάφανο case, όλα τα λεφτά μιλάμε. Αλλά το κουμπάκι στο τροφοδοτικό της δεν θα είναι υπερβολή ότι μπορεί και να περάσει ολόκληρο εξάμηνο χωρίς να το πατήσω. Γιατί, τι συμβαίνει; Χρησιμοποιώ εξομοιωτές;

Please, τη μηχάνημα είναι στο γραφείο μου, δεν είναι στο εξοχικό μου! Γιατί να χρησιμοποιήσω εξομοιωτή; Όχι, δεν είναι αυτό. Είναι μάλλον αυτό που (ξανα)διαπίστωσα βλέποντας το Chillobits, το ολοκαίνουριο demo του group Offence, που μάλιστα τρέχει και σε απλή Amiga 500. Χωρίς λοιπόν το Chillobits να είναι κάποιο μοναδικό στα χρονικά αριστούργημα, το βλέπεις να τρέχει και σου θυμίζει ότι πράγματα που είναι από δύσκολα μέχρι αδύνατα για άλλους υπολογιστές της εποχής, για την Μεγάλη Κυρία του home computing είναι παιχνιδάκι. Να είναι ο κρυστάλλινος ήχος; Να είναι τα υπέροχα γραφικά με τον ένα σκασμό χρώματα; Να είναι αυτή η άτιμη η ομαλότητα στην κίνηση, αυτή η smooth as silk εντύπωση που σου δίνει, λες και ό,τι βλέπεις ανανεώνεται ένα εκατομμύριο φορές το δευτερόλεπτο; Να είναι που όλα αυτά μαζί της δίνουν της άτιμης έναν αέρα αρχοντιάς και υπεροχής απέναντι σε οτιδήποτε άλλο εμφανίστηκε στις βιτρίνες των computer shops την χρυσή δεκαετία του '80;

Όπως έγραψα παραπάνω, το Chillobits δεν είναι κανένα αριστούργημα. Το όνομά του, μάλιστα, "Τσιλομπίτς", είναι σαν κακό αστείο, του τύπου "πώς λένε το kilobits στα κρητικά;". Αλλά τρέχει σε οποιαδήποτε Amiga κι αν το βάλετε, και θυμίζει αυτό που κι εγώ δεν θέλω να θυμάμαι: ότι, αν ανάβω την Amiga συχνότερα, μπορεί η σαγήνη της να με κάνει να σταματήσω να ασχολούμαι με τα άλλα μηχανάκια - και αυτό είναι κάτι που δεν σκοπεύω να επιτρέψω να συμβεί. Άστο, μια φορά το χρόνο, σε κάθε Amicamp, φτάνει. Είναι πολύ καλή για πιο συχνά.

Α, ναι, το Chillobits:

Rivalry για Commodore 64

Ακούς "Rivalry" και πού πάει το μυαλό σου; Σε Παναθηναϊκό εναντίον Ολυμπιακού. Σε Lakers vs Celtics. Σε Deep Purple εναντίον Led Zeppelin. Σε γιουβαρλάκια εναντίον λαχανοντολμάδων. Σε Rocky Balboa εναντίον Apollo Creed. Σε... τέλος πάντων, το πιάσατε το νόημα. Το μυαλό αυτομάτως πηγαίνει σε μεγάλες, κλασικές, διαχρονικές αντιπαλότητες. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι ολότελα διαφορετικό, εδώ έχουμε ένα demo για Commodore 64.

Και το Rivalry δεν είναι απλώς ένα demo: είναι μία παραγωγή που προέκυψε από τις συνδυασμένες προσπάθειες μελών 5 μεγάλων groups της demoscene του 64άρη, των Bonzai, Censor Design, Fairlight, Offence και Genesis Project. Μεταξύ των παραπάνω groups πάντοτε υπήρχε ένας ισχυρός ανταγωνισμός, εξ ου και ο τίτλος του demo. Θα περιμένατε φυσικά με αυτήν την dream team από coders και pixel artists ένα αποτέλεσμα που ίσως να έβαζε κάτω τα κορυφαία demos στην ιστορία του Commodore 64, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Εδώ έχουμε ένα αποτέλεσμα καθόλα αξιόλογο, αλλά ολίγον... ανισόρροπο, καθώς, το ξέρουμε το έργο: όπου λαλούν πολλοί κοκόροι...

Χωρίς λοιπόν να έχουμε να κάνουμε με μία δημιουργία που θα σας συγκλονίσει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο της δευτερόλεπτο, σίγουρα το Rivalry αποτελεί ένα ενδιαφέρον demo, με μερικά εντυπωσιακά parts στο 2ο μέρος του. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή να το παρακολουθήσετε στη συνέχεια αν δεν διαθέτετε Commodore 64 ή τρόπο να το τρέξετε. Να σημειωθεί ότι το Rivalry παρουσιάστηκε στην Revision 2019 όπου και κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία των oldskool demos, αλλά, πιστέψτε με, ο ανταγωνισμός ήταν σχεδόν... ανύπαρκτος. Κάντε απλά τον κόπο να παρακολουθήσετε μερικά από τα demos της εν λόγω κατηγορίας και θα το διαπιστώσετε και εσείς από πρώτο χέρι...

Α, και να μην ξεχαστώ: καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους εσάς εκεί έξω!

Pain in the Asm demo για τον Commodore 64

Τι; Δεν ξέρατε το Mega Mountain Meltdown X; Ντροπή σας, να ξαναέρθετε αύριο με τον κηδεμόνα σας!

Βασικά ούτε κι εγώ το είχα ξανακούσει, και απ' ότι φαίνεται είναι ένα demoparty που γίνεται στην Νορβηγία, στο οποίο μάλιστα υπάρχει και ολόκληρο διαγωνιστικό τμήμα για demos αποκλειστικά για Commodore 64. Μάλιστα, "αυτά είναι" που θα 'λεγε και μια ψυχή.

Στον εν λόγω διαγωνισμό λοιπόν την πρώτη θέση κατέλαβε ένα demo ονομαζόμενο "Pain in the Asm" (καλό, ε;) προϊόν συνεργασίας μεταξύ των groups Fairlight, Offence και Prosonix. Ε, με τόσους μαζεμένους μάλλον αναμενόμενο ήταν να προκύψει κάτι αξιόλογο, και το Pain in the Asm είναι ακριβώς αυτό. Αξιόλογο.

Παρόλο που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω αν σε κάποιο part του θέτει νέα standards σε οτιδήποτε, το γεγονός είναι ότι στον οπτικοακουστικό τομέα τα πάει πολύ καλά, όντας άρτιο αισθητικά. Τα εφέ που χρησιμοποιούνται στα διάφορα parts είναι ως επί το πλείστον εντυπωσιακά, με ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός ότι σε κάποια σημεία δεν είναι εύκολο να διαπιστώσεις πιο εφέ πρωτοπαρακολουθείς!

Συνολικά το Pain in the Asm είναι σίγουρα ένα demo που αξίζει να το δείτε και το οποίο, στην κλασική πλέον παράδοση του 64άρη, "κουνάει ό,τι κουνιέται" χωρίς να δείχνει να ζορίζεται ιδιαίτερα με αυτό. Δεν ξέρω τι να πω και τι να γράψω με αυτά που βλέπω τόσα χρόνια σε αυτό το μηχάνημα, αλλά έχω την αίσθηση πως το πλέον εντυπωσιακό που μπορεί να συμβεί σχετικά με τον Commodore 64 θα είναι το... να πάψει να μας εντυπωσιάζει!

Δεν πρόκειται όμως να συμβεί κάτι τέτοιο, έτσι δεν είναι;

Α, ναι, αν θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε το Pain in the Asm από εδώ. (Πηγή: csdb).