Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2021

Void demo για ZX Spectrum 128K

Το Void είναι ένα σχετικά νέο (2020) και πολύ ενδιαφέρον demo για τον ZX Spectrum 128K από το τσέχικο demogroup Invaders. Το πρώτο από τα χαρακτηριστικά του που το κάνουν να ξεχωρίζει είναι η διάρκειά του, που ξεπερνάει τα 11 λεπτά μαζί με τα (κινηματογραφικού τύπου) credits και greetings. Καθώς η πλειοψηφία των demos για τον 128άρη Spectrum φορτώνονται μονομιάς - καθώς θεωρητικά το μέσο που χρησιμοποιείται είναι η κασέτα - είναι αρκετά σπάνιες οι παραγωγές που ξεπερνούν σε διάρκεια τα 10 λεπτά, αφού δεν υφίσταται η ευκολία του multipart όπως συμβαίνει π.χ. σε Amstrad CPC 6128 και Commodore 64. Αυτό δεν είναι απόλυτο βέβαια, καθώς κάποια demos τα βρίσκουμε σε .TRD image files των 768ΚΒ, οπότε εκεί, αναμενόμενα, τα πράγματα αλλάζουν ριζικά.

Ας επανέλθουμε όμως στο Void. Η παραγωγή των Invaders έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας του σινεμά με πρώτη και καλύτερη την σειρά των φιλμ Alien. Έτσι, στη μεγαλύτερη διάρκεια του Void παρακολουθούμε cinematics που έχουν δημιουργηθεί με μία ενδιαφέρουσα και αξιόλογη engine η οποία παράγει εντυπωσιακά αποτελέσματα, χρησιμοποιώντας αρκετά απλές (στην σύλληψη, όχι στην πραγματοποίηση) τεχνικές. Για παράδειγμα, για την αποφυγή του color clash έχει επιλεγεί διχρωμία και dithering, ενώ για την δημιουργία κίνησης και προοπτικής χρησιμοποιείται κατά κόρον scaling των αντικειμένων επί της οθόνης και αλλαγή των σχετικών τους θέσεων. Οι δημιουργοί του Void αναφέρουν στα credits του demo ότι η engine τους επηρεάστηκε από αυτήν που είχε χρησιμοποιηθεί back in the day για τα Academy και Tau Ceti.

Φυσικά, ανάμεσα στα πολλά cinematics εμφανίζονται και μερικές (εντυπωσιακές) στατικές εικόνες αλλά και διάφορα ενδιαφέροντα εφέ: είπαμε, demo είναι, όχι ταινία!

Προσωπικά εντυπωσιάστηκα από την συνολικά πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στο Void και το μόνο στοιχείο που μου προκάλεσε αλγεινές εντυπώσεις ήταν η μουσική του, στην μεγαλύτερη διάρκεια της οποίας οι καλές ιδέες δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη υλοποίηση.

Να μην παραλείψω ότι τα credits του Void, πέρα από το ότι είναι καλοφτιαγμένα έχουν και αρκετό ενδιαφέρον: θα αναφέρω για παράδειγμα ότι στην ενότητα "special thanks" αναφέρονται οι sir Clive Sinclair, Ridley Scott, James Cameron, N.A.S.A. (!) και ο... Roger Waters (!). Αν συμπεριλάμβαναν και τον Marcus Berg θα πλησίαζαν το τέλειο!

Μπορείτε να απολαύσετε το Void στο βιντεάκι που ακολουθεί ή να το κατεβάσετε από εδώ αν επιθυμείτε να το τρέξετε σε πραγματικό Spectrum. Όπως και να 'χει θα σας κάνει καλή συντροφιά σε αυτή τη βροχερή μέρα...

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2021

Forever demo για ZX Spectrum

Πρόκειται περί νεκρανάστασης; Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την διαδικασία ξεθαψίματος, καλοπισμού, ρετουσαρίσματος, αλλαγής της σειράς των σκηνών και επανακυκλοφορίας ενός από τα καλύτερα demos στην ιστορία του ZX Spectrum; Well, του 128άρη, για να είμαστε ακριβείς...

Είναι αστείο από τη μία αλλά και τραγικό από την άλλη το γεγονός πως όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το Forever των Digital Reality, το μακρινό 1998, δεν κατέλαβε καν την πρώτη θέση στο διαγωνιστικό τμήμα του demoparty Funtop. Κάτι σαν την ιστορία με τον καλύτερο μπασκετμπολίστα όλων των εποχών, τον μοναδικό Michael Jordan, ο οποίος είχε κοπεί από την ομάδα μπάσκετ του high school του επειδή δεν ήταν αρκετά καλός ένα πράγμα!

Το γεγονός της επανακυκλοφορίας του Forever το 2020 προσωπικά με βόλεψε - δεν θα σας πω ψέματα - καθώς σε άλλη περίπτωση πιθανότατα να μην είχα δει ποτέ το αριστουργηματικό αυτό demo των Digital Reality. Το οποίο είναι ένα συνοθύλευμα από εφέ, μηνύματα και σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη με μεγάλη ταχύτητα υπό τους ήχους εξαιρετικής techno μουσικής από το AY (είπαμε, του 1998 είναι το Forever) προσφέροντας στον ανυποψίαστο θεατή μια σειρά από μακάβριες σεκάνς που ολοκληρώνονται τελικά με μία εικόνα ελπίδας και γαλήνης.

Δεν ξέρω αν θα σας αγγίξει θεματολογικά το Forever, εάν πάντως το κάνει θα βιώσετε με τον ιδανικό τρόπο την εμπειρία της παρακολούθησης μίας παραγωγής - έστω και 23 ετών - που πραγματικά απογειώνει τον Spectrum. Απολαύστε υπεύθυνα.

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2021

Review: Sam Mallard για ZX Spectrum

 Sam Mallard - The Case Of The Missing Swan (ZX Spectrum) - Ersh


Το Sam Mallard - The Case Of The Missing Swan εμφανίστηκε στα τέλη του Αυγούστου που μας πέρασε (ναι, σωστά, κι αυτό του 2016) και πραγματικά αποτέλεσε ένα δροσιστικό και ευχάριστο διάλειμμα - έστω και μικρής διάρκειας - από το κολαστήριο που ονομάζεται "καλοκαιρινή Αθήνα". Θα διαβάσετε κάποια πράγματα γι' αυτό και στη στήλη Adventureland News του τρέχοντος τεύχους, καθώς, αν δεν το καταλάβατε μέχρι τώρα, το Sam Mallard (δεν ξαναγράφω ολόκληρο τον τίτλο-σιδηρόδρομο!) είναι ένα καθαρόαιμο adventure game.

Το Sam Mallard έχει πολλά (μα πολλά!) καλά, ενδιαφέροντα ή και εξαιρετικά χαρακτηριστικά και μόνο ένα κακό. Για να τα δούμε αναλυτικότερα, όμως…

Το παιχνίδι είναι δωρεάν, τρέχει σε οποιοδήποτε μοντέλο Spectrum που διαθέτει από 48ΚΒ μνήμης και πάνω, φορτώνεται εξ' ολοκλήρου μονομιάς και διαθέτει τον ευκολότερο δυνατό χειρισμό, ήτοι πάνω, κάτω και επιλογή. Μάλιστα μπορεί να παιχτεί και με Kempston joystick, γεγονός που ίσως και να αποτελεί πρωτιά στα adventure games του Spectrum!

Το σενάριο του παιχνιδιού είναι αστυνομικής φύσεως (αναλαμβάνετε ως ιδιωτικός ντετέκτιβ να εξιχνιάσετε μία υπόθεση εξαφάνισης), οι πρωταγωνιστές του είναι κυρίως… κύκνοι (!) και διαχέεται από μία ατμόσφαιρα που φέρνει στο μυαλό φιλμ νουάρ. Τα απλά, καλοσχεδιασμένα και λειτουργικότατα γραφικά του σας βάζουν για τα καλά στο κλίμα του σεναρίου και η - σχετικά απλοϊκή μεν, ενδιαφέρουσα δε - πλοκή του κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι και την ολοκλήρωση της περιπέτειας. Και αυτό είναι και το μόνο πραγματικό ελάττωμα του Sam Mallard, η διάρκειά του: το παιχνίδι είναι σχετικά μικρό και, σε συνδυασμό με τον ιδανικό τρόπο χειρισμού του που περιορίζει αρκετά το ψάξιμο και τους πειραματισμούς σε σχέση με άλλα adventure games που είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα, γίνεται ακόμα μικρότερο! Μόνο ένας συγκεκριμένος γρίφος μπορεί να σας παιδέψει αρκετά αλλά, αν τον λύσετε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε λιγότερη από μία ώρα θα ολοκληρώσετε και το παιχνίδι!

Όσο κι αν η μικρή διάρκεια του Sam Mallard κάπου προβληματίζει, δε νομίζω πως θα μπορούσε κανένας να μιλήσει για "χαμένη ευκαιρία": ίσα-ίσα που αν δούμε το ποτήρι μισογεμάτο έχουμε ένα ενδιαφέρον και ιδιαίτερα playable (mini) adventure game βασιζόμενο σε μία game engine που, με λίγη όρεξη και προσπάθεια, θα μπορούσε να μας χαρίσει αριστουργήματα. Μακάρι ο Ersh αυτή τη στιγμή να βρίσκεται κάπου εκεί έξω ετοιμάζοντας την επόμενη περιπέτεια του Sam Mallard…

Βαθμολογία: 8/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 14ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016.

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2021

2600 για Commodore 64

Όχι, δεν το κλείσαμε το μαγαζί! Δεν είναι να πάρεις μια ντουζίνα μέρες άδεια από τη σημαία και κατευθείαν εμφανίζονται οι καλοθελητές: "δεν θα ξαναποστάρεις στο blog;". "Πάει το blog, ε; Τουλάχιστον μην το κατεβάσεις, έχει πολύ καλό πράγμα αν θέλει κανείς να ψάξει". WTF? Κουνηθείτε από τη θέση σας, μωρέ!

Και να πει κανείς ότι είχα να το ανανεώσω κανένα δίμηνο να το καταλάβω, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν ούτε δύο εβδομάδες συμπληρωμένες. Τι είναι, το CNN, που αν δεν ανανεωθεί επί 20 ώρες βάζεις το χέρι σου στη φωτιά ότι κάτι σοβαρό συνέβη; Βέβαια και στη δική μου περίπτωση συνέβη κάτι: ήμουν υπέρ του δέοντος παραγωγικός τις τελευταίες μέρες, απλά δεν έγραφα για το blog, αλλά για το Retro Planet. Διότι, μιας και ανέλαβα το κύριο θέμα του επόμενου τεύχους και ήταν και απαιτητικό το άτιμο (ZX Spectrum Next) δεν υπήρχε hobby time για κάτι άλλο. Ευτυχώς το κομμάτι ολοκληρώθηκε πλέον, με συνέπεια να μπορώ πια απερίσπαστος να αφιερωθώ στην... διαδικτυακή συγγραφή!

Έπεσε που λέτε μία από τις τελευταίες μέρες το μάτι μου σε ένα demo - slideshow καλύτερα, για να είμαι ακριβής - από το ιστορικό group Fairlight για τον Commodore 64. Το slideshow αυτό τιτλοφορείται "2600", κυκλοφόρησε περίπου πριν από ένα χρόνο και αποτελεί έναν σύντομο φόρο τιμής στο Atari 2600 (ναι, μπράβο, το μαντέψατε). Όπως και σε κάθε slideshow αυτό που παίζει τον σημαντικότερο ρόλο είναι φυσικά η ποιότητα των γραφικών των στατικών εικόνων που εναλάσσονται μπροστά στα μάτια του θεατή. Στην περίπτωση του 2600 η θεματολογία αντλείται από κλασικούς τίτλους της πλατφόρμας και, κυρίως, από το artwork των συσκευασιών αυτών. Την μεταφορά των σχεδίων αυτών έχει αναλάβει να κάνει στον Commodore 64 ο εκ Σουηδίας ορμώμενος The Sarge και το αποτέλεσμα είναι, με μία και μόνο λέξη, εντυπωσιακό. Φυσικά ο The Sarge ούτε νέος στον χώρο είναι ούτε άγνωστο είναι το ταλέντο του ή η ποιότητα της δουλειάς του, αλλά, τι να πω; Κάθε τόσο και λιγάκι ο άνθρωπος φτιάχνει ψηφιακά έργα τέχνης που σε εντυπωσιάζουν σα να ήταν η πρώτη φορά.

Επειδή όμως μια εικόνα αντιστοιχεί σε χίλιες λέξεις και εδώ προσπαθώ μάταια να περιγράψω εικόνες χρησιμοποιώντας λέξεις, καλύτερα να αφήσω την δουλειά του The Sarge να μιλήσει μόνη της. Α, και περιττό να αναφέρω ότι αν τρέξετε το "2600" σε πραγματικό Commodore 64 με οθόνη καθοδικού σωλήνα (ναι, έτσι, μερακλήδικα) το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό. 2600 λοιπόν...

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 109

Δεν φταίω εγώ που θα γράψω πάλι για Spectrum, ειλικρινά: ο Paul Jenkinson φταίει που κυκλοφόρησε ένα ακόμα επεισόδιο του The Spectrum Show ελάχιστες μέρες μετά το έκτακτο που είχε ως θέμα τον sir Clive με αφορμή τον θάνατό του.

Προφανώς ο Paul δούλευε καιρό πάνω στο νέο επεισόδιο, καθώς η θεματολογία του είναι ποικίλη, όλα τα θέματα καλύπτονται με εξαιρετικό τρόπο, και συνολικά είναι ένα από τα καλύτερα videos της σειράς. Και όταν συμβαίνει αυτό για μία σειρά ποου αριθμεί 109 επεισόδια, ε, δεν είναι και λίγο πράγμα!

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το hardware review ή αλλιώς το κύριο θέμα του νέο video, που είναι το... υπερ-cartridge που ονομάζεται ZXC4. Προοσωπικά δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του συγκεκριμένου θαυματουργού κομματιού hardware, και διαπίστωσα ότι ο δημιουργός του, ο Paul Farrow, είναι υπεύθυνος για την ανάπτυξη ενός... σκασμού από hardware καλούδια για τους ZX80, ZX81 και ZX Spectrum, με κορυφαία ίσως τα Chroma 80, Chroma 81 και Spectra interfaces. Κάντε έναν κόπο και τσεκάρετε τα links, μιλάμε για hardware add-ons που πραγματικά θα απογειώσουν τα Sinclair μηχανήματά σας αν καταφέρετε να τα αποκτήσετε.

Δεν θα σας κουράσω άλλο, καθώς θεωρώ ότι μάλλον είναι καλύτερα να απολαύσετε ένα από τα τελευταία (σχεδόν) καλοκαιρινά Κυριακάτικα πρωινά συντροφιά με το 109ο επεισόδιο του The Spectrum Show. Για μια ακόμα φορά, ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στον Paul Jenkinson που ικανοποιεί εδώ και χρόνια τις... Spectrumικές μας ορέξεις!

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2021

Ο sir Clive μέσα από τα videos

Λένε πως μια εικόνα ισούται με 1.000 λέξεις - και ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω; Απλά, σκέφτομαι αν μια εικόνα είναι 1.000 λέξεις τότε μια ακολουθία από εκατοντάδες ή και χιλιάδες εικόνες όπως είναι ένα video, σε πόσες εικόνες αντιστοιχεί; Ξέρω, πολλές...

Καθώς ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει το σοκ του χαμού του sir Clive Sinclair ο οποίος αναμφισβήτητα υπήρξε ένας από τους ήρωες των παιδικο-εφηβικών μας χρόνων, αποφάσισα να αποτίσω έναν τελευταίο φόρο τιμής μέσα από μερικά προσεκτικά επιλεγμένα βιντεάκια, τι λέτε;

Ξεκινάω με το πλέον πρόσφατο, μία εικόνα του "θείου" να φορτώνει στον Spectrum (ξέρετε εσείς, SCREEN$, 6912 bytes κλπ). ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ από κασέτα:

Συνεχίζουμε με μία διαφήμιση που είναι μάλλον γνωστή σε όλους, αυτή που παρουσιάζει την περίφημη "μεταμόρφωση" του ZX Spectrum 48K σε Plus:


Για τη συνέχεια, έχουμε QL: το Quantum Leap του θείου, ο (αποτυχημένος) αλλά εντυπωσιακός σε χαρακτηριστικά διάδοχος του ZX Spectrum, που χαντακώθηκε κυρίως από την επιλογή των αλήστου μνήμης microdrives ως μέσου αποθήκευσης:


Και φτάνουμε στην αποφράδα μέρα, αυτήν που όλοι όσοι αγαπήσαμε την Sinclair Research και τα προϊόντα της θέλουμε να ξεχάσουμε: είναι 7 Αυγούστου του 1986 και η εταιρία περνάει στα χέρια του Alan Sugar και της Amstrad. Ό,τι κυκλοφόρησε από εκεί και πέρα με το λογότυπο της Sinclair δεν είχε ίχνος από την ψυχή και την φιλοσοφία του θείου...


Για το τέλος άφησα τον αξιαγάπητο και χαμογελαστό sir Clive να μιλάει για τα προϊόντα του και να σκάει στα γέλια με το γεγονός ότι έχασε 7 εκατομμύρια λίρες λόγω του project "C5". Και την εταιρία του στη συνέχεια, εδώ που τα λέμε...


Αυτός ήταν ο sir Clive Sinclair, ο ένας και μοναδικός "θείος", ο άνθρωπος που έβαλε τους home computers στα σπίτια όλου σχεδόν του κόσμου στην "αποδώ" πλευρά του Ατλαντικού. Τον ευχαριστούμε θερμά και δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ όσο ζούμε...



Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2021

The Spectrum Show - Sir Clive Sinclair Tribute

Αν τυχόν ανήκετε σε αυτούς που παρακολουθούν (και απολαμβάνουν) συστηματικά το The Spectrum Show του Paul Jenkinson, προφανώς και δεν θα περιμένατε να περάσει "στα ψιλά" το τραγικό γεγονός του θανάτου του "θείου" από τον Paul. Άλλωστε, έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει ένα σεβαστο μέρος της ζωής του και του δημιουργικού του χρόνου στα προϊόντα του προσφάτως αποβιώσαντα εφευρέτη, οπότε θα ήταν μάλλον απίθανο το να μην κάνει κάτι άμεσα.

Έτσι λοιπόν, το Σάββατο που μας πέρασε ανέβασε ένα έκακτο επεισόδιο του The Spectrum Show, που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύντομο αφιέρωμα στον άνθρωπο που έβαλε τα home computers στα σπίτια μας και έδωσε υπόσταση στα παιδικά και τα εφηβικά μας όνειρα (και σε αυτά του Paul, προφανώς). Without further ado ladies and gentlemen, the Spectrum Show by Paul Jenkinson.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2021

Ενα τελευταίο αντίο στον θείο

Η πρώτη φορά που πληροφορήθηκα για την ύπαρξη της Sinclair Research Ltd. και των υπολογιστών της ήταν τον Ιανουάριο του 1983, μέσα από το αφιέρωμα που φιλοξενούσε το πρώτο τεύχος του Computer για Όλους. Εκεί έμαθα για τον ZX80, για τον ZX81 και για τον ZX Spectrum. Αλλά διάβασα και για τον εφευρέτη που βρισκόταν πίσω από τη δημιουργία τους, τον Clive Sinclair. Δεν το γνώριζα φυσικά εκείνο τον καιρό, αλλά ήδη στην Αγγλία ο γλυκός αυτός κυριούλης με το ζεστό χαμόγελο ήταν ήδη διάσημος, καθώς οι εφευρέσεις του - που συμπλήρωναν ήδη μια 15ετία από τότε που ξεκίνησαν να παράγονται μαζικά - είχαν μπει σε ουκ ολίγα σπίτια της Γηραιάς Αλβιώνας. Το αν δούλευαν ή όχι, ήταν άλλη υπόθεση...

Νομίζω ότι είναι από δύσκολο μέχρι αδύνατο να εξηγήσει κανείς σε κάποιον που δεν έζησε εκείνη την εποχή την επίδραση που είχε ο (μετέπειτα) sir Clive Sinclair και οι υπολογιστές του στα κατώτερα και φτωχότερα κοινωνικά στρώματα της Αγγλικής κοινωνίας. Σε μια χώρα που μαστιζόταν από οικονομικά προβλήματα και ασύλληπτα ποσοστά ανεργίας, σε μία αυτοκρατορία που έπνεε τα λοίσθια, σε ένα κράτος που φαινόταν να αδυνατεί να παρακολουθήσει την τεχνολογική πρόοδο της εποχής παραδομένο σε μεγαλεία του παρελθόντος, ο Clive Sinclair κατάφερε να δώσει ακόμα και στους πλέον αδύναμους οικονομικά την δυνατότητα να αποκτήσουν έναν home computer, δημιουργώντας μια ολόκληρη γενιά bedroom coders που έμελλε αργότερα να αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά μεγάλων επιχειρήσεων που αναπτύχθηκαν τα επόμενα χρόνια και οδήγησαν - συνεπικουρούμενες από την αδίστακτη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης της Margaret Thatcher - σε μία εντυπωσιακή αναγέννηση της αγγλικής οικονομίας.

Στα χρόνια της ανεργίας, της φτώχιας, των ορυχείων που έκλειναν το ένα μετά το άλλο, των κοινωνικών αναταράξεων και του μπαράζ απεργιών και στη γενιά της punk και του No Future, ο Clive Sinclair δεν έδωσε μονάχα ένα hobby, ένα παιχνίδι, έναν τρόπο να περάσει κάποιος ευχάριστα και δημιουργικά τον χρόνο του: έδωσε πάνω απ' όλα ελπίδα και προοπτική κάτι που δύσκολα καταλαβαίνει κάποιος αναλογιζόμενος τα "αστεία" τεχνικά χαρακτηριστικά του ZX81 και τους τρόπους που χρησιμοποιήθηκαν για να μειωθεί το κόστος του ZX Spectrum (από το πληκτρολόγιο... γομολάστιχας στην έλλειψη διακόπτη on/off και κάθε είδους υποδοχών διασύνδεσης με περιφερειακές συσκευές, πέραν της απόληξης της πλακέτας). Κι όμως, αυτοί οι 2 (κυρίως) "ταπεινοί" home computers, με τη βοήθεια των εξειδικευμένων τηλεοπτικών εκπομπών του BBC μετέτρεψαν μέσα σε μια δεκαετία ένα έθνος μεταλλωρύχων σε μία ισχυρή δύναμη προγραμματιστών. Αυτό είναι κάτι που δεν θα είχε μπορέσει ποτέ να συμβεί εάν ο "θείος" Clive δεν έβαζε σκοπό της ζωής του τη δημιουργία υπολογιστών που να μπορούν να αποκτηθούν ακόμα και από τα πλέον φτωχά βαλάντια.

"Υπολογιστής με 1ΚΒ μνήμης;". Ναι, υπολογιστής με 1ΚΒ μνήμης αν αυτός μπορεί να σε μάθει να προγραμματίζεις, τι είναι η μνήμη τυχαίας προσπέλασης, ο επεξεργαστής, οι μονάδες εισόδου/εξόδου κι όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τους υπολογιστές ακόμα και σήμερα. Δεν είναι ψέμα ότι οι υπολογιστές της Sinclair φάνταζαν ως κακά αστεία συγκρινόμενοι με τα αντίστοιχα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (βάλτε δίπλα-δίπλα τον ZX81 και τον εξ Αμερικής ανταγωνιστή του, τον VIC-20, και θα καταλάβετε), αλλά και οι οικονομικές δυνατότητες του μέσου Άγγλου απείχαν παρασάγγας από τις αντίστοιχες του μέσου Αμερικανού. Προς τα κάτω, εννοείται.

Αλλά για να επανέλθω στον αγαπημένο μας "θείο" που έφυγε χθες από τα εγκόσμια στα 81 του χρόνια μετά από μια δεκαετή μάχη με τον καρκίνο, θα πρέπει να θυμίσω ότι επρόκειτο για έναν πανέξυπνο άνθρωπο (πρόεδρος της Mensa επί χρόνια) χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση - καθώς παράτησε το σχολείο στα 17 του χρόνια - ο οποίος, πάνω απ' όλα δεν ήταν επιχειρηματίας, αλλά εφευρέτης. Έτσι, παρά την ασύλληπτη επιτυχία των πρώτων υπολογιστών της Sinclair Research Ltd. αποφάσισε αντί να προχωρήσει με μικρά και μελετημένα βήματα να κάνει το μεγάλο άλμα (Quantum Leap) παρουσιάζοντας τον - βασιζόμενο σε microdrives ως μέσα αποθήκευσης - Sinclair QL και το αλήστου μνήμης ηλεκτροκίνητο όχημά του, το περίφημο C5. Η παταγώδης εμπορική αποτυχία των δύο αυτών προϊόντων οδήγησε στην εξαγορά της Sinclair Research από τον μεγάλο εχθρό του sir Clive, τον Alan Sugar, ιδιοκτήτη της Amstrad. Έτσι, μέσα σε 5-6 μόλις χρόνια, ο χαμογελαστός "θείος" μπήκε, σάρωσε τα πάντα, και τελικά έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι από την κεντρική σκηνή των προσωπικών υπολογιστών, αφήνοντας όμως πίσω του ως παρακαταθήκη εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη που κόλλησαν το μικρόβιο των μικροϋπολογιστών μέσα από της δημιουργίες του.

Αν και ο Clive Sinclair δεν σταμάτησε ποτέ να εφευρίσκει νέες συσκευές μέχρι και το τέλος της ζωής του, ποτέ δεν έφτασε ξανά στα ύψη της επιτυχίας που είχε με την Sinclair Research και τους υπολογιστές της. Ίσως επειδή τα μετέπειτα προϊόντα του να ήταν όντως αξιόλογα αλλά να μην είχαν την ψυχή ενός ZX81 ή ενός ZX Spectrum που μπορούσαν να μιλήσουν κατευθείαν στις καρδιές των ιδιοκτητών τους...

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2021

Review: Imperial Mahjong

Imperial Mahjong (Amstrad CPC) - Julien Névo (Code & Music)/Sylvestre Campin (Graphics)

Μερικές φορές είναι πραγματικά να απορεί κανείς. Εντάξει, καλή ιδέα, δεν λέω, το Mahjong. Πόσο μάλλον στον Amstrad CPC που διαθέτει και τα χρώματα και τις αναλύσεις που απαιτούνται για μία αξιοπρεπή υλοποίηση του παιχνιδιού (δοκιμάστε το σε 256x192 pixels με 2 χρώματα και το ξανασυζητάμε!). Κι όμως, αυτό δεν έφτανε στους ανθρώπους της Cargosoft όταν αποφάσισαν να μεταφέρουν το Mahjong Solitaire στον Amstrad: έφτιαξαν 2 νέες αναλύσεις (!) με τις οποίες και εφοδίασαν το παιχνίδι, ήτοι τις EGX (320x200 pixels, 16 χρώματα ταυτόχρονα - σα να λέμε Atari ST, δηλαδή!) και EGX2 (640x200 pixels, 4 χρώματα). Ε, αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τα digi-drums αλλά και τα 6 διαφορετικά chip tunes που μας χαρίζουν τουλάχιστον 30 λεπτά (μη επαναλαμβανόμενης) μουσικής τότε έχουμε το νέο παιχνίδι των Julien Névo και Sylvestre Campin, το Imperial Mahjong!

Το concept του Mahjong προφανώς και το γνωρίζετε εδώ και χρόνια - εκτός εάν περάσατε τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής σας σε κάποια απομονωμένη σπηλιά μέσα στη ζούγκλα: ταιριάζουμε 2 όμοια πούλια που δεν "κλείνονται" από άλλα και αυτά αυτόματα αφαιρούνται. Επίσης, μπορούμε να ταιριάξουμε και 2 διαφορετικά πούλια, αρκεί αυτά να ανήκουν στην ομάδα των ανέμων ή των φυτών. Εάν κατορθώσουμε να αδειάσουμε όλο το ταμπλώ, κερδίζουμε. Εάν όχι (μπορεί να συμβεί και αυτό), χάνουμε. Στην ουσία πρόκειται για ένα μοναχικό παιχνίδι, ένα είδος solitaire στο οποίο αντί για κάρτες της τράπουλας παίζουμε με πούλια με διάφορα σχέδια, χρώματα κλπ.

Το Imperial Mahjong παίζεται είτε με τα πλήκτρα είτε με joystick, έχει ακριβή και άμεσο χειρισμό, δεκάδες επιλογές τρόπου παιξίματος (ανάλογα με το σχηματισμό που ξεκινάμε, κυρίως), αναλυτικό online help, 6 διαφορετικά chip tunes με κάποια απ' αυτά να είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, εξαιρετικά γραφικά που εξυπηρετούν απόλυτα το είδος και το σκοπό του παιχνιδιού και, τέλος, είναι εξαιρετικά εθιστικό!

Νομίζω ότι θα πρέπει να επεκταθώ κάπως σε αυτό το τελευταίο: έχουμε να κάνουμε με την κλασική περίπτωση ενός puzzle game με το οποίο κανείς "τρώει κόλλημα" και δεν μπορεί να το παρατήσει. Εκεί που λες "άλλα δύο να ταιριάξω και φεύγω" παίζεις μέχρι να ολοκληρώσεις το ταμπλώ σου (και να "στήσεις" όποιον είχε την ατυχία να έχει κανονίσει ραντεβού μαζί σου!). Αν κάποτε τρώγαμε ώρες με το Solitaire των Windows πραγματικά δεν μπορώ να συλλάβω το τι θα συνέβαινε εάν στα γραφεία μας είχαμε Amstrad CPC με τη δισκέτα του Imperial Mahjong!

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω περισσότερα: το παιχνίδι είναι τεχνικά άρτιο, έχει μεγάλο (τεράστιο;) βαθμό εθιστικότητας, είναι δωρεάν, και τρέχει σε οποιονδήποτε Amstrad CPC που διαθέτει 128ΚΒ μνήμης και floppy drive. Τι, ακόμα διαβάζετε; Κατεβάστε το τώρα!

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 14ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 108

Δεν τον προλαβαίνουμε τον άνθρωπο, ώρες-ώρες. Εκεί που κάποιοι είναι ακόμα σε διακοπές και κάποιοι άλλοι έχουν μόλις επιστρέψει να ψάχνουν να βρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται αναλογιζόμενοι με τρόμο τον Γολγοθά των επόμενων μηνών (αυτά περί γεμάτων μπαταριών είναι κοτσάνες, πιστέψτε με), ο Paul Jenkinson συνεχίζει να παράγει αδιαλείπτως νέα επεισόδια του The Spectrum Show. 108, είπαμε;

Είναι γεγονός πως κάποιες στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται "μα τι άλλο να βάλει πια στο show; Αφού έχει καλύψει τα πάντα" - αλλά αυτό απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Είναι βλέπετε τόσο αχανής η software library του ZX Spectrum, τόσο ευρεία η γκάμα των περιφερειακών του και τόσο μεγάλη η αγάπη ενός ολόκληρου έθνους (και όχι μόνο) για τον πλέον επιτυχημένο Βρετανικό μικροϋπολογιστή, που ακόμα και μετά από 108 χορταστικά επεισόδια του The Spectrum Show το αντικείμενο "γομολάστιχας" δεν έχει καλυφθεί ολοκληρωτικά. Συν το ότι κάθε τόσο και λιγάκι έχουμε νέες software και hardware κυκλοφορίες, βάλτε σαν κερασάκι και τον ZX Spectrum Next και καταλαβαίνετε ότι μάλλον έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα να διανύσουμε. Ο Paul να είναι καλά λοιπόν (και ο Geoff), και εδώ θα είμαστε να παρακολουθούμε την - θαυμαστή - δουλειά του.

Σας αφήνω με ευχές για μία χαλαρωτική Κυριακή και με το 108ο επεισόδιο του The Spectrum Show:

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2021

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #20: Warhawk

Εντάξει, τι να λέμε τώρα: ο άνθρωπος είναι για την μουσική του Commodore 64 ό,τι οι Beatles, οι Rolling Stones και οι Led Zeppelin μαζί για τη μουσική γενικότερα. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με ποιότητα, αλλά και με ποσότητα. Πολλοί υπέροχοι μουσικοί μας χάρισαν θεσπέσια chiptunes στον 64άρη ξεζουμίζοντας το SID (Martin Galway, Ben Daglish, Tony Crowther κ.ά.) αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει με τον Rob Hubbard είναι ασύλληπτο: να ξέρεις ότι είναι ο καλύτερος, ο The Man, ο God amongst humans, και να συνεχίζει να σε εκπλήσσει ακόμα και σήμερα, όταν ανακαλύπτεις μία ακόμα δουλειά του που δεν γνώριζες ή που δεν της είχες δώσει την πρέπουσα σημασία.

Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το tune του Warhawk στον Commodore 64, αλλά και στα 8μπιτα μηχανήματα της Atari. Το παιχνίδι της Firebird ήταν επιεικώς μέτριο, ένα shoot 'em up με κάποια καλά στοιχεία και πολύ περισσότερα κουσούρια, όπως άλλωστε ήταν (σχεδόν) ο κανόνας στα παιχνίδια του είδους στον 64άρη μέχρι που εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory και... μας πήρε και μας σήκωσε!

Αλλά το θέμα μας εδώ δεν είναι το παιχνίδι αυτό καθαυτό, αλλά η μουσική του. Το tune του Warhawk είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα του αστείρευτου ταλέντου του Rob Hubbard, συνεπικουρούμενου από τις... εξωφρενικές δυνατότητες του SID. Καθαρότητα, μελωδία, ρυθμός, πολυφωνίες, όλα είναι εδώ στις κατάλληλες δόσεις για να δώσουν μαθήματα σε όσους μπορούν να κατανοήσουν (ίσως να θυμάστε την γκρίνια μου τις προάλλες για τα soundtracks των σύγχρονων demos). Θα μπορούσα λοιπόν να σταματήσω εδώ, και να σας αφήσω να απολαύσετε αυτό:

Όμως όχι, έχουμε κι άλλο. Βλέπετε, σα να μην έφτανε το γεγονός ότι ο Rob έπαιζε το SID στα... δάχτυλα, ο άνθρωπος, ως μέγιστος composer/coder είχε την ικανότητα να κάνει παπάδες και με άλλα soundchips. Έτσι λοιπόν επιμελήθηκε την μουσική του Warhawk και στην έκδοση για τα 8μπιτα μηχανάκια της Atari, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που όχι μονάχα κάνει το περίφημο POKEY να δείχνει τα δόντια του στο SID, αλλά και το οποίο σε κάποια σημεία θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερο αυτού του Commodore 64! Τι, δεν με πιστεύετε; Ιδού:

Αυτά προς το παρόν. Δεν ξέρω ποια έκδοση από τις 2 εκδόσεις προτιμάτε εσείς, αλλά το σίγουρο είναι πως όποια κι αν επιλέξετε αποκλείεται να κάνετε λάθος! Εν τω μεταξύ εγώ μάλλον θα αρχίσω να μελετάω ενδελεχώς τις δουλειές του Rob, γιατί κάτι μου λέει ότι τα αριστουργηματικά chiptunes του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη είναι πολλά περισσότερα από αυτά που (ορθώς) ανέδειξα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων για τα καλύτερα tunes του Commodore 64...

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2021

Lethargy και XXX - εμείς πότε επιτέλους θα ξυπνήσουμε;

Φρέσκο πράγμα έχουμε κύριες μου και κύριοι. Σπαρταράει. Γυαλίζει το μάτι του. Ακόμα δεν κρύωσε. Και πoύ να προλάβει δηλαδή αφού παρουσιάστηκε μόλις χτες και ζούμε ένα από τα πιο καυτά (not in a good way) καλοκαίρια των τελευταίων ετών;

Το XXX είναι το ολοκαίνουριο demo του Ουγγαρέζικου demogroup Lethargy και έκανε την πρεμιέρα του χθες, στα πλαίσια του demoparty Arok Party 2021 όπου και κατέλαβε και την πρώτη θέση στην κατηγορία του (δεν μου λέει κάτι προσωπικά αυτό, απλά το αναφέρω).

Το XXX γιορτάζει τα 30 χρόνια του group Lethargy, το οποίο, μετά από έναν παρατεταμένο λήθαργο διάρκειας είκοσι και βάλε ετών ξύπνησε με πάταγο, συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό από Ούγγρους coders και ξεκινώντας ξανά να παρουσιάζει νέες δουλειές, με απαρχή το 25 years later του 2017.

Το νέο demo των Lethargy είναι ενδιαφέρον από την άποψη ότι συνδυάζει μερικά σύντομα μεν αλλά εντυπωσιακά parts στην μικρή του διάρκεια, ενώ ταυτόχρονα μας εξιστορεί εν συντομία την πορεία του group μέσα στον χρόνο. Στα αρνητικά του στοιχεία, πέρα από το ότι ολοκληρώνεται πολύ σύντομα, η μουσική του, η οποία είναι ενδεικτική της πλειοψηφίας των σύγχρονων παραγωγών για τον 64άρη και η οποία είναι, επιεικώς, από αδιάφορη μέχρι κακή. Αυτή την προσπάθεια των σύγχρονων coders/μουσικών να φτιάξουν κάτι το διαφορετικό από τα - ας τα πούμε - "συνηθισμένα" κι ας είναι και σαφώς χειρότερο, προσωπικά δεν την καταλαβαίνω. Η πλατφόρμα έχει τις δυνατότητες (ας είναι καλά το SID), έχει στην ιστορία της μερικά από τα καλύτερα chiptunes όλων των εποχών, οπότε είναι σαφές ότι στις σύγχρονες παραγωγές υπάρχει εμφανής απουσία στόχευσης (ή και ταλέντου, σε κάποιες περιπτώσεις). Anyway, αυτή είναι η δική μου καθαρά προσωπική άποψη και δεν είναι απαραίτητο ότι συνάδει με αυτές των υπολοίπων: μπορεί σε κάποιους να αρέσουν και τα σύγχρονα chiptunes. Περί ορέξεως...

Αυτό που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον σε ό,τι έχει να κάνει με το XXX - και που μου έδωσε και την αφορμή για να γράψω αυτές τις αράδες - είναι το προτελευταίο part του demo, όπου μπροστά από μια σημαία της Ουγγαρίας που ανεμίζει παρελαύνουν τα ονόματα όλων των demogroups της χώρας και, ναι, το μαντέψατε, είναι πολλά (πάνω από 200, μάλλον). Αυτομάτως, στο σημείο αυτό, δεν μπορεί παρά να γίνει η σύγκριση με τα αντίστοιχα "εγχώρια προϊόντα", καθώς η Ουγγαρία έχει πληθυσμό κάπως μικρότερο από τη δική μας χώρα (σχεδόν 10 εκατομμύρια) και, διάολε, προέρχεται από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ, πράγμα που σημαίνει ότι η απόκτηση ενός home computer εκεί ήταν, τουλάχιστον στα 80s, πολύ δυσκολότερη από ό,τι εδώ, που, πανάθεμά μας, βαυκαλιζόμαστε ότι ανήκουμε στον Δυτικό Κόσμο. Μοιραία λοιπόν διερωτάται κάποιος πώς στο διάολο οι Ούγγροι "κεντάνε" εδώ και 20-30 χρόνια στην demoscene κι εμείς, οι (και καλά) απόγονοι του Πλάτωνα, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, οι "ξεχωριστοί", οι "ανώτεροι" έχουμε να επιδείξουμε μονάχα έναν Theo Devil και 2-3 ακόμα νοματαίους όλους κι όλους και αυτούς πολλά χρόνια πίσω;

Η απάντηση προφανώς είναι απλή, κι ας μη μας αρέσει: ο (νεο)Έλληνας δεν είναι ικανός για πολλά πράγματα. Τουλάχιστον όχι στον δημιουργικό και στον παραγωγικό τομέα. Τον καιρό που οι άλλοι έπαιζαν την assembly στα δάχτυλα, εμείς απλά... τον παίζαμε (συγγνώμη για το αγοραίο της έκφρασης, αλλά ώρες-ώρες νιώθω πως χρειάζεται). Τον καιρό που οι άλλοι δημιουργούσαν, εμείς... κριτικάραμε. Και, όταν πια, με την έλευση της νέας χιλιετίας, γίναμε μάρτυρες και θιασώτες της επανάστασης του retro computing, αντί να πέσουμε με τα μούτρα στα... πληκτρολόγια, πέσαμε να φάμε ο ένας τα μούτρα του άλλου. Και ναι, προφανώς και δεν πρόκειται για παρθενογένεση, η εικόνα του μικρόκοσμου του Ελληνικού retro computing είναι απολύτως αντιπροσωπευτική αυτής της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας: μιλάμε (πάρα) πολύ, κάνουμε ελάχιστα. Άπαντες έχουν άποψη, ελάχιστοι έχουν παράγει έργο. Την στιγμή που κάποιοι δημιουργούν, εμείς πίνουμε καφέδες και μοιραζόμαστε τη σοφία μας στο Facebook και στα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κινούμαστε ιλιγγιωδώς με... την όπισθεν, την ίδια στιγμή που άλλοι λαοί απλά προοδεύουν. Και οι δικαιολογίες περί ήλιου, καλοκαιριού, εμφυλίου, δικτατορίας, ΠΑΣΟΚ και... ΣΥΡΙΖΑ απλά αποτελούν τζούφια βέλη στις φαρέτρες των γραφικών. Όσο ο απώτατος στόχος του μέσου Έλληνα θα παραμένει το να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονά του, όσο θα τορπιλίζουμε οτιδήποτε εγχώριο και αξιόλογο απλά και μόνο επειδή δεν το κάναμε εμείς, τόσο θα μας επιστρέφονται στα μούτρα οι κοτσάνες που είχαμε μάθει τόσα χρόνια να εκστομίζουμε με στόμφο και θράσος: ναι, όσο οι άλλοι γράφουν κώδικα εμείς είμαστε πάνω στα δέντρα και τρώμε βελανίδια!

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2021

Τα ανθρώπινα lemmings κι ένας Spectrum!

Δεν πάει καιρός είναι η αλήθεια που πληροφορήθηκα την κυκλοφορία του AGDx mini: όσοι είμαστε και παραμένουμε πιστοί fans της δουλειάς του Paul Jenkinson δεν χάνουμε επεισόδιο από το περίφημο The Spectrum Show. Μέσω του τελευταίου λοιπόν έμαθα για το AGDx mini, την νέα δουλειά του Allan Turvey, που στην ουσία πρόκειται για το κλασικό και πολυχρησιμοποιημένο Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell "πειραγμένο" ώστε να χρησιμοποιεί sprites των 8x8 pixels αντί αυτών των 16x16 pixels που είχε υιοθετήσει εξ' αρχής το original AGD. Τώρα θα μου πείτε "ποιος μπορεί να προτιμάει sprites με διαστάσεις ενός χαρακτήρα που θα μπορούσαν να είχαν κάλλιστα φτιαχτεί και με user defined graphics;". Έλα ντε, αυτή ήταν και η πρώτη δική μου σκέψη. Αν και τα sprites μπορούν να κινούνται ανά ένα pixel τη φορά σε αντίθεση με τα UGDs (8 pixels) και αν και θα μπορούσα να φανταστώ κάποιες "εφαρμογές" του AGDx mini (Minesweeper, Ναυμαχία), παρόλα αυτά μου φάνηκε "κάπως" το γεγονός ότι ο κύριος Turvey μπήκε στον κόπο να φτιάξει μια - ας την πούμε - "υποβαθμισμένη" έκδοση του Arcade Game Designer και μάλιστα με τις ευλογίες και την βοήθεια του ίδιου του Jonathan Cauldwell. Όμως, εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου, καθώς η πρώτη (γνωστή) κυκλοφορία παιχνιδιού φτιαγμένου με το AGDx mini είναι πλέον γεγονός και δικαιολογεί απολύτως την χρήση μικροσκοπικών sprites καθώς πρόκειται επί της ουσίας για μία παραλλαγή του Lemmings, του πασίγνωστου και πολυαγαπημένου τίτλου της Psygnosis από το 1991.

Το The Humans λοιπόν, το ολοκαίνουριο παιχνίδι των Gabriele Amore, John Davies και Alone Coder, A-Fer, Cj Echo (μουσική) δημιουργήθηκε εξ' ολοκλήρου με το AGDx mini και αποτελεί μια (ανεπίσημη) μεταφορά του Lemmings στον ZX Spectrum με 25 πίστες και καθοδηγούμενους από τον παίκτη ανθρώπους αντί για τους συμπαθείς πρωταγωνιστές του τίτλου της Psygnosis.

Αυτό που προκαλεί θετικές (και βάλε!) εντυπώσεις δεν είναι μονάχα το γεγονός ότι το The Humans αποτελεί μια εξαιρετική και εξόχως playable παραλλαγή του Lemmings για τον "ταπεινό" ZX Spectrum: προσωπικά με εντυπωσιάζουν οι δυνατότητες του AGDx mini (και κατ' επέκταση του πλήρους AGD) που φαίνεται ότι στα χέρια ανθρώπων που ξέρουν να το χρησιμοποιούν είναι ικανό για μικρά gaming θαύματα (και αντίστοιχα δημιουργικά, προφανώς). Είναι πραγματικά κρίμα που δεν υπάρχει επαρκές και αναλυτικό documentation για το ADG πέρα από τον οδηγό εκμάθησης του Paul Jenkinson στο YouTube ο οποίος όμως δίνει κατευθύνσεις μονάχα για τη δημιουργία platform games a la Manic Miner.

Αν σας φάνηκαν ενδιαφέροντα όλα τα παραπάνω και θέλετε να δοκιμάσετε το The Humans μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Αν δεν απατώμαι τρέχει σε όλα τα μοντέλα ZX Spectrum με 48ΚΒ μνήμης και πάνω, αλλά προκειμένου να απολαύσετε την υπέροχη μουσική του θα χρειαστείτε έναν 128άρη. Ή, ίσως, έναν 48άρη με ZX-AY (δεν διευκρινίζεται). Άλλωστε, (άσχετο με το θέμα της ανάρτησης, αλλά) αν το ψάξετε θα διαπιστώσετε ότι πάμπολλοι τίτλοι του 128άρη (και καλά) λειτουργούν μια χαρά σε ZX Spectrum 48K με ένα εξωτερικό add-on με το sound chip του 128. Τροφή για σκέψη και για ψάξιμο - υπάρχουν ήδη έτοιμες λίστες εκεί έξω!

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2021

Hologon για Amiga 500: ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Είναι λυτρωτικό κάποιες στιγμές να συναντάς μία είδηση, μία κυκλοφορία, ένα γεγονός που να σου δίνει την αφορμή για να γράψεις κάτι. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που η όρεξη και η διάθεση έχουν πάει περίπατο, γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, μετά από χρόνια κρίσης, μνημονίων, Covid-19 και άλλων δεινών το να πηγαίνεις καρφωτός στο καλοκαίρι του ατέλειωτου καύσωνα και της καμμένης γης στο οποίο ακόμα και μια ανάσα καθαρού αέρα θεωρείται πλέον πολυτέλεια δεν σου φτιάχνει τη διάθεση για να "κάνεις πράγματα". Το αντίθετο, μάλιστα.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά έχεις τους κάθε λογής υποστηρικτές και πολέμιους της εκάστοτε κυβέρνησης να σκοτώνονται στα media νυχθημερόν έχοντας πάρει πατριωτικά την υποστήριξη (ως επί το πλείστον) βολεμένων πολιτικών που δεν έχουν εργαστεί ούτε μια μέρα στη ζωή τους και οι οποίοι - και αυτό είναι το χειρότερο - δεκάρα δεν δίνουν ούτε γι' αυτούς ούτε και για κανέναν άλλο πέραν των "δικών τους". Και πραγματικά, δεν θα έγραφα λέξη για την όλη φάση (όπως και δεν συνηθίζω να κάνω, άλλωστε), αλλά κάποια στιγμή η μπόχα από τα σκατά που εκτοξεύονται εκατέρωθεν σε πιάνει και σένα που δεν έχεις  - και, κυρίως, δεν θέλεις να έχεις - την παραμικρή ανάμιξη. Τέλος πάντων, ας μην ασχοληθώ άλλο, γιατί ειλικρινά θεωρώ ότι στο τέλος της μέρας απλά δεν τους αξίζει. Πεδίο δόξης λαμπρό το Facebook και το Tweeter για τους τσάμπα μάγκες του πληκτρολογίου, ας κάτσουν εκεί να βγάζουν τα σώψυχά τους. Μέχρι τουλάχιστον να το πάρουν απόφαση και να πάνε σε κανένα ψυχολόγο μπας και μπορέσουν να εντοπίσουν τι είναι αυτό που πραγματικά πάει στραβά στις ζωές τους...

Πίσω στα δικά μας όμως, στον πλανήτη happy του retro computing, στον οποίο η συνάντησή μου με το demo επ' ονόματι Hologon των Electronic Knights για την Amiga 500 στέλνει... κοσμική αγάπη!

Τι να γράψω γι' αυτή τη σχετικά νέα (από πέρυσι) κυκλοφορία; Ότι δείχνει - για μία ακόμα φορά - ότι η Amiga ήταν out of this world μηχάνημα για τα 80s οπότε και κυκλοφόρησε; Ότι σε ήχο και κίνηση έπαιζε σε άλλη, εντελώς δική της κατηγορία; Έχω βαρεθεί να τα γράφω και εγώ και πολλοί άλλοι: αν το μηχάνημα έχει κάτι να ζηλέψει (λέμε τώρα) σε επίπεδο demoscene, αυτό το κάτι θα μπορούσε να είναι μονάχα ο big daddy, ο παππούλης, ο πρόγονός της (έστω και από σπόντα), ο Commodore 64.

Back to Miggy, then. Το Hologon λοιπόν που σας έλεγα, είναι υπέροχο. Καταρχάς παίζει σε OCS (γιατί απλά, φτάνει για θαύματα!). Δευτερευόντως, είναι μονάχα μια δισκετούλα. Τρίτον, έχει λεπτομερή, ολοκάθαρα, σαφέστατα και υπέροχα γραφικά αλλά και εξαιρετικό animation. Τέταρτον: ο ήχος του. Πολύ καλή και η μουσική του, αλλά μόλις ακούσετε τις πρώτες... ψαλμωδίες από τα ηχεία σας θα καταλάβετε τι εννοώ! Και πέμπτον, έχει κάποια parts πολύ εντυπωσιακά. Όλα τα παραπάνω συνδυάζονται απολύτως αρμονικά μεταξύ τους, χωρίς κουραστικά ή ανούσια sections που - δυστυχώς - συναντάμε συνήθως στην πλειοψηφία των παραγωγών.

Δε χρειάζεται νομίζω να γράψω άλλα - το ανέφερα και παραπάνω άλλωστε, νομίζω: είδα, άκουσα και απόλαυσα το Hologon. Γέλασε το χειλάκι μου βρε αδερφέ, μια μικρή όαση μέσα στην καταχνία και τη μιζέρια των τελευταίων ημερών. Κατά συνέπεια, οφείλω να μεταφέρω τα θερμά μου συγχαρητήρια στους Electronic Knights για τη νέα τους δουλειά και να υποκληθώ για άλλη μια φορά στο υπέροχο αυτό μηχάνημα που λέγεται Amiga 500 και που αποτέλεσε τον μεγαλύτερο πόθο των εφηβικών μου χρόνων (girls aside).

Μπορείτε να κατεβάσετε το Hologon από εδώ ή απλά να παρακολουθήσετε το video που ακολουθεί. Σε fullscreen παρακαλώ και με τσίτα τον ήχο!

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 107

Καλημέρα σε όλους! Αυτή τη φορά θα πρέπει δυστυχώς να παραλείψω τους μακροσκελείς προλόγους (διανθισμένους ενίοτε με άχρηστες λεπτομέρειες, είναι η αλήθεια) και να πάω κατευθείαν στο ψητό λόγω έλλειψης χρόνου.

Ο αγαπητός Paul Jenkinson διέθεσε χθες στο - διψασμένο για ενημέρωση - κοινό του ZX Spectrum το νέο επεισόδιο της σειράς του The Spectrum Show, το εκατοστό έβδομο (107, για όσους δυσκολεύονται να συλλάβουν το μέγεθος της συνεπούς και ενδελεχούς ενασχόλησης του Άγγλου δημιουργού με το αντικείμενο).

Στο νέο επεισόδιο μπορείτε να παρακολουθήσετε αρκετά και ενδιαφέροντα θέματα (παρουσιάσεις hardware, reviews παιχνιδιών, listings κλπ), αλλά αυτό που προσωπικά με ενθουσίασε ήταν η δοκιμή του Spectranet, ενός interface που εξοπλίζει τον ταπεινό Spectrumάκο με RJ45 θύρα τύπου Ethernet. Δίκτυο στον Spectrum; Ω, ναι, επιτέλους, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

Σας το είπα όμως, δεν έχω παρά ελάχιστο χρόνο στη διάθεση μου (εργασία και χαρά, βλέπετε), οπότε θα σας αφήσω να απολάυσετε το The Spectrum Show. Ό,τι πρέπει για ένα καυτό Κυριακάτικο πρωινό!