The Spectrum Show επεισόδιο 167

Και μια και έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που ανέβασα 2 αναρτήσεις την ίδια μέρα, θα ξεκινήσω με ένα "σας τα 'λεγα εγώ, δεν σας τα 'λεγα;". Έγραφα λοιπόν στο τέλος της ανάρτησης για το 166ο επεισόδιο του The Spectrum Show: "μια και στο τέλος παίζει και διαφήμιση του Crash! Live που θα λάβει χώρα τον Οκτώβριο κάτι μου λέει ότι το επόμενο επεισόδιο του The Spectrum Show θα περιλαμβάνει εκτενή στιγμιότυπα από την επερχόμενη διοργάνωση Spectrumικού ενδιαφέροντος και θεματολογίας. Θα το δούμε σε ένα μήνα, αλλά συνήθως δεν πέφτω έξω σε κάτι τέτοια". Όντως, δεν έπεσα έξω.

Το 167ο επεισόδιο του The Spectrum Show λοιπόν αναλώνεται κατά το ήμισυ σε στιγμιότυπα από την μισάωρη παρουσίαση των Paul Jenkinson και Geoff Neil στα πλαίσια του Crash! Live που φέτος διοργανώθηκε στο Coventry. Ακολουθούν game reviews (από παλιές και νέες παραγωγές), 2 συμπαθητικά type-ins, και το επεισόδιο ολοκληρώνεται με μία κουβεντούλα μεταξύ Paul και Geoff με θέμα - μαντέψτε!- τις εντυπώσεις τους από το Crash! Live! Και ενώ ο Geoff δείχνει ότι το χάρηκε, ο Paul δεν ακούγεται και τόσο ενθουσιώδης, επαναλαμβάνοντας δις το "if" αναφορικά με την παρουσία του στο live του 2027. Τώρα θα μου πείτε τι σας λέω, μόλις ολοκληρώθηκε η διοργάνωση του 2026 και εγώ σας γράφω για την επόμενη; Δίκιο έχετε, αλλά το κάνω μπας και μπορέσω να στοιχειοθετήσω ένα ακόμα "σας τα 'λεγα εγώ, δεν σας τα 'λεγα;" για του χρόνου τέτοια εποχή! Ματαιοδοξία, όχι μαλακίες...

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το 167ο επεισόδιο του The Spectrum Show στο βιντεάκι που ακολουθεί. Εγώ από την πλευρά μου θα προσπαθήσω κάποια στιγμή να ξεκλέψω τον απαιτούμενο χρόνο προκειμένου να επανέλθω με κάποιο ζουμερό θέμα, ήτοι τις νέες δημιουργίες του dimfil που έχει κάνει μάγκες τους Atarάδες (και όχι μόνο) με τα όσα φτιάχνει. Άντε να δούμε πότε θα βρεθεί η ευκαιρία...

Bliss Machine από τους Extend για τον Commodore 64

Λοιπόν, δείτε κάτι περίεργα πράγματα: στα πλαίσια του demoparty Zoo 2026 που έλαβε χώρα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, το demogroup Extend "κατέβηκε" με 2 νέες παραγωγές για τον Big Daddy Commodore 64, τα demos Slits και Bliss Machine. Το δεύτερο κατ' εμέ είναι εξαιρετικό, γι' αυτό και εν μέσω δεκάδων υποχρεώσεων αποφάσισα να κάτσω να γράψω δυο αράδες για πάρτη του. Το Slits προσωπικά δεν μου άρεσε καθόλου: ούτε αισθητικά μου έκανε "κλικ" και δεν εντόπισα και κάτι ως εφέ που να με εντυπωσίασε. Εννοείται, όπως συνηθίζεται όλα αυτά τα χρόνια, ότι στο διαγωνιστικό τμήμα ήρθε πρώτο!

Το Bliss Machine από την άλλη, και σαν παρουσίαση είναι από (πολύ) όμορφο μέχρι εντυπωσιακό, και σεναριακά είναι απολύτως ισορροπημένο αλλά και έχει ορισμένες σεκάνς που σε αφήνουν ολίγον... παγωτό. Ως εκ τούτου, απολύτως μαλακισμένα δικαιολογημένα ψηφίστηκε 4ο! Εντάξει, τι να πω, γούστα είναι αυτά, δεν είμαστε και πατάτες τηγανητές να αρέσουμε σε όλους που έλεγε και μία ψυχή!

Φυσικά, δεν θα σας πω "ακούστε εμένα". Ίσα-ίσα, σας παροτρύνω να πάτε να τσεκάρετε και μόνοι σας τα 2 demos των Extend ώστε να διαμορφώσετε τη δική σας άποψη. Για εμένα δεν υφίσταται καν σύγκριση, αλλά, ξέρετε, απόψεις. Όλοι έχουν από μία. Οπότε...

Μπορείτε να κατεβάσετε το Bliss Machine από εδώ και το Slits από εδώ. Το πρώτο εκ των δύο μπορείτε να το απολαύσετε και στο παρακάτω βιντεάκι. Του Slits δεν θα του κάνω την τιμή, sorry κιόλας. Αν βαριέστε να το κατεβάσετε μπορείτε πολύ εύκολα να το εντοπίσετε και να το παρακολουθήσετε στο YouTube.

Παραγωγικότατοι πάντως οι Extend, να τους το δώσουμε αυτό. Απλά ελπίζω - και παρά την κατάταξη στο Zoo 2026 - οι μελλοντικές τους δημιουργίες να φέρνουν περισσότερο σε Bliss Machine παρά σε Slits...

Το Atari ST compilation disks player επιστρέφει ανανεωμένο!

Πωπω πώς περνάει ο καιρός... Καλά, δεν είναι η πρώτη φορά που το διαπιστώνω - ούτε καν η πρώτη φορά που σας το γράφω, εδώ που τα λέμε -, αλλά να, κάθε φορά που κατανοώ ότι πράγματα που στο μυαλό μου συνέβησαν πρόσφατα τελικά έχουν γράψει τα χρονάκια τους, ψιλοφρικάρω. Να, όπως πρόσφατα σχετικά (στο μυαλό μου, πάντα) έσβησα την τούρτα με τα 30 κεράκια για να διαπιστώσω ότι έχουν παρέλθει διόμιση δεκαετίες από τότε! Φρίκη, μιλάμε...

Αλλά ας έρθουμε στο προκείμενο, shall we? Ήταν λοιπόν 15 Απριλίου του 2021 όταν έγραψα για πρώτη φορά για το Atari ST comp disks player, την καταπληκτική αυτή ιδέα και δημιουργία του Δημήτρη Φ. (dimfil) που επέτρεπε στον καθένα να απολαύσει με μερικά clicks και απλούστατο τρόπο την creme de la creme των ST games στο PC του. Ακολούθησε και ένας αναλυτικός οδηγός για το πώς μπορεί να γίνει αυτό, και έκτοτε, τολμώ να πω ότι έχω εγκαταστήσει τον Atari ST comp disks player σε πάνω από 20 υπολογιστές που έχω αλλάξει μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν, καθώς πρόκειται κατά την ταπεινή μου άποψη για το απόλυτο killer app για Windows για τους ST fans.

Και ξαφνικά, 5μιση χρόνια σχεδόν από τη δημιουργία του Atari ST comp disks player, ο Δημήτρης επικοινώνησε μαζί μου για να με ενημερώσει ότι έφτιαξε νέα έκδοση του προγράμματός του, με πολλές βελτιώσεις. Εν τω μεταξύ προσωπικά - και για να είμαι απολύτως ειλικρινής - δεν είχα εντοπίσει κάτι που να έχρηζε βελτίωσης στην παλιά (v.1.0) έκδοση, οπότε μου ήρθε λίγο κεραμίδα όσο και να το κάνουμε. Και όμως, η καινούρια (v.1.0.0) version διαθέτει πλειάδα βελτιώσεων, κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει το πόσο τελειομανής είναι ο δημιουργός της πρώτα απ' όλα...

Καταρχάς, στην τωρινή του μορφή το Atari Compilation Disk Player τρέχει μέσω Python (ναι, πρέπει να την έχετε εγκατεστημένη) και είναι συμβατό ουσιαστικά με... τα πάντα, καθώς μπορείτε να το απολαύσετε σε Windows, αλλά και MacOS. Μάλιστα υπάρχει και scriptάκι που μας επιτρέπει να δημιουργήσουμε executable ώστε να τρέχουμε αυτό απευθείας. Τι άλλες αλλαγές και βελτιώσεις όμως υπάρχουν;

1. Καταργήθηκε η δυνατότητα εκτέλεσης των παιχνιδιών μέσω του Steem emulator: τώρα όλα τρέχουν μέσω του Hatari που είναι πολύ πιο παραμετροποιήσιμος από command line και συνεπώς πιο ευέλικτος

2. Το παράθυρο των αποτελεσμάτων είναι πλέον και αυτό treeview

3. Τα αποτελέσματα εμφανίζονται δυναμικά όσο ο χρήστης πληκτρολογεί στο πεδίο

4. Η αναζήτηση αλλά και το populate των παραθύρων είναι εξαιρετικά πιο γρήγορο συγκριτικά με την προηγούμενη έκδοση

5. Προστέθηκε settings window όπου μπορεί ο χρήστης να επιλέξει το φάκελο που θα βρίσκεται η βιβλιοθήκη του καθώς επίσης και τα πλήκτρα για την κίνηση εντός του emulator, και

6. Ο χρήστης  μπορεί να εκκινήσει το floppy disk με διπλό κλικ κατευθείαν από το treeview των αποτελεσμάτων της αναζήτησης.

Όλα τα παραπάνω ίσως ακούγονται κάπως δυσνόητα σε κάποιον που δεν είχε την παραμικρή τριβή με τον Atari Compilation Disk Player, αλλά μην ανησυχείτε: δεν χρειάζεται να τα ξέρετε! Απλά κατεβάστε το συμπιεσμένο αρχείο που περιέχει ό,τι θα χρειαστείτε από εδώ, αποσυμπιέστε το, και τρέξτε το εκτελέσιμο. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας γκρινιάξει το antivirus - όπως και για κάθε executable που συναντάει για πρώτη φορά - αλλά, αφού το ελέγξει, θα σας επιτρέψει να το εκτελέσετε κανονικά. Ακολούθως θα αντικρύσετε το παρακάτω παράθυρο:

Βλέπουμε ότι υπάρχουν συλλογές compilation disks από 6 από τα πιο γνωστά groups, τους Automation, Pompey Pirates, Flame of Finland, Superior, Medway Boys και D-Bug. Αν clickάρουμε στο τριγωνάκι αριστερά από το όνομα του group βλέπουμε να αναπτύσσεται το tree με τα compilation disks αυτού. Με διπλό click πάνω σε κάποια δισκέτα μπορούμε να την εισάγουμε στον Hatari και να την εκτελέσουμε (η εναλλαγή μεταξύ fullscreen και windowed mode γίνεται με το Esc).

Κατά τη διάρκεια της εξομοίωσης μπορούμε να αλλάξουμε όποιες παραμέτρους επιθυμούμε πατώντας το F12 που μας ανοίγει το κυρίως menu του Hatari:

Από εδώ μπορούμε να ρυθμίσουμε το joystick μας εάν δεν έχει λειτουργήσει απευθείας αλλά και φυσικά να κάνουμε quit από την εξομοίωση όταν το θελήσουμε (γίνεται και πατώντας το Q).

Φυσικά, ο ενδεδειγμένος τρόπος χρήσης του Atari Compilation Disk Player δεν είναι αυτός που μόλις σας περιέγραψα, αλλά η χρήση της αναζήτησης. Ξεκινώντας να πληκτρολογούμε στο πεδίο στο κάτω μέρος του παραθύρου το πρόγραμμα ψάχνει δυναμικά τα compilation disks και μας τα εμφανίζει σε ένα νέο πεδίο στο κάτω μέρος:

Αφού επιλέξουμε την επιθυμητή δισκέτα, πατάμε είτε το settings για να ρυθμίσουμε τον τρόπο χειρισμού κυρίως είτε το start disk για να ξεκινήσει η εξομοίωση.

Δυστυχώς δεν έχω τον χρόνο να επεκταθώ περισσότερο, αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται και πραγματικά καθώς το Atari Compilation Disk Player είναι πολύ απλό στη χρήση του (εκτός από... θαυματουργό!). Διάφορες χρήσιμες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε και στο παρεχόμενο README αρχείο.

Αυτά προς το παρόν. Θα επανέλθω σε πρώτη ευκαιρία γιατί η νέα έκδοση του Atari Compilation Disk Player δεν είναι το μόνο project που ολοκλήρωσε ο Δημήτρης τον τελευταίο καιρό, οπότε θα σας ενημερώσω σύντομα και για τα υπόλοιπα καθώς, πιστέψτε με, το κάθε ένα εξ αυτών αξίζει αναλυτική, δική του παρουσίαση. Τα λέμε ξανά σύντομα, λοιπόν!

The Spectrum Show επεισόδιο 166

Βγήκε κι αυτό, πράγμα που σημαίνει ότι τελειώνει ο μήνας. Καλά, θα μπορούσατε να το είχατε καταλάβει και βλέποντας αδειανό τον τραπεζικό σας λογαριασμό, αλλά εδώ που τα λέμε αυτό μπορεί να είχε συμβεί και το πρώτο δεκαπενθήμερο του τρέχοντος, οπότε...

Anyway, 166ο επεισόδιο του The Spectrum Show λοιπόν και ο Paul Jenkinson επέστρεψε για να μας τρατάρει με αρκετά ενδιαφέροντα θέματα, με εξέχον εξ αυτών να είναι η παρουσίαση του ZX Dandanator Mini. Αν και ο Paul εστιάζει περισσότερο στη δημιουργία συλλογών με πολλά games μην αφιερώνοντας χρόνο στην εξέταση των υπολοίπων χαρακτηριστικών του ZX Dandanator Mini, παρόλα αυτά το θέμα έχει σίγουρα ενδιαφέρον και προφανώς και αποτελεί την κορυφαία σεκάνς του όλου video.

Από reviews παιχνιδιών έχουμε τα Test Drive II The Duel, Alien Attack, Syrion II και Crabby Is Back. Βλέποντας την παρουσίαση του Test Drive II θυμήθηκα τον πριν 35-40 χρόνια εαυτό μου να παίζει με ενθουσιασμό αυτό το παιχνίδι και πραγματικά αναρωτιέμαι ώρες-ώρες τι μας πότιζαν τότε και γουστάραμε να ξοδεύουμε τον χρόνο μας σε παιχνίδια που ήταν πρακτικά unplayable. Πρέπει να είχαμε ΠΟΛΛΕΣ ελεύθερες ώρες, δεν εξηγείται αλλιώς...

Το 166ο επεισόδιο του The Spectrum Show ολοκληρώνεται όπως συνηθίζεται τον τελευταίο καιρό, δηλαδή με ένα type-in (listings τα λέγαμε εμείς τότε). Μια και στο τέλος παίζει και διαφήμιση του Crash! Live που θα λάβει χώρα τον Οκτώβριο κάτι μου λέει ότι το επόμενο επεισόδιο του The Spectrum Show θα περιλαμβάνει εκτενή στιγμιότυπα από την επερχόμενη διοργάνωση Spectrumικού ενδιαφέροντος και θεματολογίας. Θα το δούμε σε ένα μήνα, αλλά συνήθως δεν πέφτω έξω σε κάτι τέτοια.

Α, ναι, να πέσει και το video:

The Spectrum Show επεισόδιο 165

Πάει, μας τέλειωσε και ο Αύγουστος. Δυστυχώς. Και αν δεν το εμπεδώσατε ακόμα, ήρθε το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show - ναι, το 165ο - να μας το επιβεβαιώσει. Βλέπετε, ο δημιουργός της δημοφιλούς σειράς Spectrumικών videos Paul Jenkinson έρχεται με την ακρίβεια που κάποτε χαρακτήριζε τους βρετανικούς σιδηροδρόμους (προ της ιδιωτικοποιήσεώς τους) στο τέλος κάθε μήνα να μας φιλέψει με νέο επεισόδιο του The Spectrum Show. Η αλήθεια είναι πως τον Ιούλιο δεν το έκανε, αλλά μάλλον αποφάσισε και αυτός να κάνει μερικές μέρες διακοπές. Το αξίζει, άλλωστε.

Στο νέο - και πολύ ενδιαφέρον - επεισόδιο του The Spectrum Show o Paul μας παρουσιάζει τον TC-2068, το πιο εξελιγμένο μοντέλο που κυκλοφόρησε από τη συνεργασία Timex και Sinclair, συνεργασία η οποία είχε ως σκοπό τη διάδοση των υπολογιστών της εταιρίας του "θείου" Clive και σε χώρες και ηπείρους πέρα από την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Timex Sinclair είναι η αλήθεια ότι δεν μακροημέρευσε, αλλά εδώ το αυτό συνέβη και με την ίδια την Sinclair Research, οπότε τι να λέμε;

Μετά τον TC-2068 o Paul μας παρουσιάζει 2 παιχνίδια από τα 80s, ένα τραγικό (Space Warp) και ένα που δείχνει να έχει κάποιο ενδιαφέρον (Doc the Destroyer). Το επεισόδιο κλείνει με ένα εξαιρετικό θέμα, που αφορά ένα add-on για τον Spectrum που ονομάζεται SpectraNext και το οποίο εφοδιάζει τον δημοφιλή 8μπιτο υπολογιστή με δυνατότητες ασύρματης δικτύωσης. Είναι όπως μπορείτε να δείτε και στο video ένα εξαιρετικό περιφερειακό, μόνο που η τιμή του είναι κάπως αλμυρούτσικη (ένα κατοσταρικάκι συν τα μεταφορικά και ίσως και συν το φόρο).

Με όλα τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι το 165ο επεισόδιο του The Spectrum Show είναι εξόχως αξιόλογο και αν το χάσετε εσείς θα χάσετε που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση. Παρακολουθήστε το παρακάτω, λοιπόν.

No Bounds: ναι, o Commodore 64 δεν έχει όρια

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι δεν έχω αναφερθεί και λίγες φορές στους Genesis Project και στις δημιουργίες τους. Το Σουηδικό group μας έχει χαρίσει πολλές αξιομνημόνευτες παραγωγές και δεκάδες jaw dropping στιγμές στα 40 χρόνια που είναι ενεργό, αλλά φυσικά με αιχμή του δόρατος τις κυκλοφορίες της τελευταίας 20ετίας, οι οποίες, απλά... σπέρνουν.

Δεν είναι μονάχα ότι οι ταλαντούχοι αυτοί coders ξεπερνούν με ευκολία κάθε φορά τα όρια της πλατφόρμας - στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων του Commodore 64, που δείχνει να είναι με διαφορά το αγαπημένο τους μηχάνημα. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν - τουλάχιστον στα δικά μου μάτια - είναι η απαράμιλλη αισθητική που συναντάμε στις παραγωγές τους, ειδικά στον τομέα των γραφικών. Δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά οι pixel artists του group είναι κορυφαίοι στον κόσμο και μία ματιά στα καλύτερα έργα τους θα πείσει και τον πλέον δύσπιστο.

Σήμερα σκέφτηκα να σας κοινοποιήσω ένα demo του group στο οποίο ομολογώ πως νόμιζα ότι είχα αναφερθεί στο παρελθόν, αλλά τελικά δεν το είχα κάνει. Εκτός εάν τα έχω εντελώς χαμένα πια - κανείς δεν ξέρει τι να κάνει με ανθρώπους της ηλικίας μου και τα προβλήματά τους.

Το εν λόγω demo ονομάζεται No Bounds και ο τίτλος του είναι αντιπροσωπευτικότατος του περιεχομένου του, αφού τα μέλη των Genesis Project μας δείχνουν σε κάθε ευκαιρία ότι ο Commodore 64 δεν έχει όρια. Ή, ότι δεν υπάρχουν όρια στο τι μπορούν να κάνουν οι ίδιοι. Ή και τα δύο. Όπως και να έχει, όλα αυτά ισχύουν οπότε δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας, ε;

Το No Bounds εμφανίστηκε στα πλαίσια του demoparty X 2023 όπου και κατέλαβε την 4η θέση. Δεν θα μιλήσω αυτή τη φορά για αδικίες κλπ καθώς στο συγκεκριμένο event το επίπεδο των παραγωγών ήταν υψηλότατο και θεωρώ ότι όσες εξ αυτών βρέθηκαν σε υψηλότερη θέση από το No Bounds το έκαναν με το σπαθί τους. Ωστόσο, το τελευταίο δεν παύει να είναι μία υπέροχη δημιουργία και σας καλώ να το απολαύσετε στο video που ακολουθεί ή, ακόμα καλύτερα, στον 64άρη σας, κατεβάζοντάς το από εδώ.

Μήπως ήρθε η ώρα για λίγο Sega Rally Championship;

Πραγματικά, νιώθω σα να έχουν περάσει δύο και βάλε ζωές από τον καιρό εκείνο που άραζα στα ουφάδικά και περισσότερο παρατηρούσα παρά έπαιζα το Sega Rally Championship, την κλασική αυτή racing παιχνιδάρα του πάλαι ποτέ Ιαπωνικού κολοσσού. Αυτό που εντυπωσίαζε περισσότερο δεν ήταν τα γραφικά, αλλά η ταχύτητα και η ομαλότητα της κίνησης που ήταν... πώς το λέμε μωρέ στα μέρη μας... smooth as silk!

Μέσα στην επόμενη διετία αν δεν απατώμαι ήρθε και η έκδοση για Windows η οποία ήταν αξιοπρεπέστατη για τα δεδομένα της εποχής, οπότε μου δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσω πλέον και παίζοντας το τρομερό αυτό ραλάκι χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψω μία περιουσία από πενηντάρικα στα arcades. Καθόλου άσχημα...

Fast forward κοντά 30 χρόνια αργότερα, όταν και ο κύριος με το nickname wanszai κυκλοφορεί τον απόλυτο Sega Rally Championship εξομοιωτή για τα PCs μας. Ο εξομοιωτής αυτός έχει όλα τα καλούδια που θα ζητούσε κάποιος (16:9 αναλογία οθόνης, εξομοίωση καμπυλότητας και φίλτρο CRT arcade screen, εξομοίωση οθόνης... Sony Trinitron (!), κ.ά) και, το κυριότερο, ΕΙΝΑΙ το arcade αφού χρειάζεται τις ROMs του - τα αρχεία, όχι τα τσιπάκια - προκειμένου να τρέξει. Όπερ και σημαίνει ότι μπορείτε πια να απολαύσετε στο PC σας αυτή την ομαλότητα του coin-op για την οποία σας έγραφα στην αρχή.

Αν μπορώ να εντοπίσω ένα μειονέκτημα στον Sega Rally Championship emulator του Wanszai είναι ότι ο χειρισμός γίνεται και στα menus και μέσα στο παιχνίδι αποκλειστικά με joypad ή με σύγχρονη τιμονιέρα. Πείτε με boomer, αλλά θα ήθελα και μία επιλογή για πληκτρολόγιο. Having said that οφείλω να παραδεχτώ ότι με ένα joypad της Logitech που το δοκίμασα (F360) μια χαρά οδηγείται το παιχνίδι.

Μπορείτε να κατεβάσετε τον Sega Rally Championship emulator του Wanszai από εδώ και, άντε, για να μην παιδεύεστε με το ψάξιμο, τις ROMs από εδώ. Ακόμα εδώ είστε; Η Deltona σας περιμένει!

My 8-bit Syndrome τεύχος 4

Ήταν την τελευταία μέρα του 2024 τότε που είχα αναφερθεί για πρώτη φορά στο My 8-bit Syndrome, το περιοδικό retro computing & gaming θεματολογίας του Μάνου Σακέλλη. Για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν να αναφέρω ότι το My 8-bit Syndrome είναι έγχρωμο, μεγέθους Α5 και γραμμένο εξ ολοκλήρου στην αγγλική γλώσσα - μία κατά την ταπεινή μου άποψη σοφή επιλογή, αφού δυνητικά απευθύνεται σε... όλο τον πλανήτη.

Ο καιρός πέρασε και κυκλοφόρησε και 2ο τεύχος, ακολούθησε το 3ο και αισίως πλέον φτάσαμε στο σημείο που ήρθε στα χέρια μας το ολόφρεσκο, 4ο τεύχος. Τολμώ να πω ότι με τη συγκεκριμένη έκδοση του φετινού καλοκαιριού ο Μάνος, τουλάχιστον σε επίπεδο θεματολογίας, ξεπέρασε τον εαυτό του: συνέντευξη του Haplo (Ooze, Tenebra, Carcer), αφιέρωμα στις 8bit μεταφορές του κλασικού Operation Wolf, οδηγός αντικατάστασης του πληκτρολογίου μεμβράνης του ZX81, retro νέα, άρθρο για το computing πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, συνέντευξη του Jason Railton (Buzzsaw+, Go-Go BunnyGun), πολλά game reviews αλλά και ένα συγκινητικό άρθρο με αφορμή τον πρόσφατο χαμό του πατέρα του.

Το My 8-bit Syndrome αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα φτιαγμένο με αγάπη και μεράκι και έχω την αίσθηση ότι με κάθε τεύχος ο Μάνος ανεβάζει όλο και ψηλότερα τον πήχη της ποιότητας και της θεματολογίας. Εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσει έτσι για πολύ καιρό ακόμα και να μας κρατάει συντροφιά σε όλους εμάς τους retro lovers με το υπέροχο περιοδικάκι του.

Αν επιθυμείτε να αποκτήσετε κάποιο - ή και όλα, γιατί όχι; - τεύχος του My 8-bit Syndrome μπορείτε να απευθυνθείτε στο επίσημο website του περιοδικού. Θυμίζω ότι είναι έντυπο και μεγέθους Α5 πράγμα που σημαίνει ότι μπορείτε να το έχετε μαζί σας πρακτικά παντού και να αποτελέσει για εσάς ιδανική συντροφιά για το υπόλοιπο του καλοκαιριού. Τι κάθεστε, ακόμα εδώ είστε;

We Are the Anomaly: ένα καταπληκτικό demo για τον Commodore 64

Καλά, οι Genesis Project είναι γνωστοί. Πρόκειται για ένα από τα demogroups που μας έχουν χαρίσει μερικές παραγωγές απίστευτου κάλλους την τελευταία δεκαετία. Τους Extend για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας δεν τους θυμόμουν, αλλά... κακώς. Βλέπετε, έχω γράψει γι' αυτούς στο παρελθόν, όταν και μας είχαν χαρίσει το υπέροχο Still Rising (μαζί με τους Bloodsuckers και τους Orange). Τώρα λοιπόν (εντάξει, πριν από 9 μήνες για να είμαι ακριβής), Genesis Project και Extend ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας τράταραν με το καταπληκτικό We Are the Anomaly.

Σε έναν ψηφιακό κόσμο που είναι γεμάτος με μηχανές και υπολογιστές όπως τείνει να γίνει αυτός που ζούμε, ο άνθρωπος είναι η ανωμαλία, η ανορθογραφία, το απρόβλεπτο. Αυτό είναι το μήνυμα που περνάει το We Are the Anomaly, και πώς το περνάει;

Εντυπωσιακά εφέ, υπέροχα γραφικά, εξαίσιο soundtrack, απαράμιλλη αισθητική συνολικά, ταχύτατες εναλλαγές από εφέ σε εφέ και μία θάλασσα χρωμάτων (δεκαέξι - να τ' αφήσω;) σε ένα γκαζωμένο αλλά και βελούδινο animation.

Το We Are the Anomaly είναι κατά την ταπεινή μου άποψη απλά υπέροχο και ανήκει στην κατηγορία "η επιτομή του demo" δείχνοντας τον δρόμο στις μελλοντικές παραγωγές αλλά και στα υπόλοιπα groups. Αισθητική, σεναριακή ομαλότητα, απίστευτης ομορφιάς αλλά και προγραμματιστικής ευχέριας σεκάνς που εναλλάσσονται με ταχείς ρυθμούς πιάνουν τον θεατή από τα μούτρα και δεν τον αφήνουν παρά μετά την ολοκλήρωση του demo. Θεωρώ - με βάση πάντα όσα έχω αξιωθεί να δω - ότι το We Are the Anomaly ανήκει επάξια στο Top-20 των καλύτερων demos όλων των εποχών για τον Commodore 64 και αυτό ως γεγονός είναι τεράστια υπόθεση αν αναλογιστούμε πόσες χιλιάδες από δαύτα έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 40 περίπου χρόνια.

Α, ήρθε και πρώτο σε ψήφους για C64 demo στο demoparty που πρωτοπαρουσιάστηκε (Transmission64 2025) αλλά αυτό λίγη σημασία έχει. Είναι σα να υποστηρίζει κάποιος ότι ο Messi δεν θα ήταν αυτός που είναι εάν δεν είχε κερδίσει ποτέ του τη Χρυσή Μπάλα. Βλακείες.

Αν το επιθυμείτε (εγώ σας το προτείνω ανεπιφύλακτα) μπορείτε να κατεβάσετε το We Are the Anomaly από εδώ και να το απολαύσετε στον 64άρη σας ή σε οποιοδήποτε παρόμοιο ή συμβατό μηχάνημα έχετε (ή εξομοιωτή). Αν δεν ψήνεστε να το κάνετε μπορείτε απλά να παρακολουθήσετε το παρακάτω βιντεάκι. Όπως και να έχει μην το χάσετε!

Solution 42 από τους Cycleburner

Το 2024 θα ήταν "η τελευταία χρονιά της ανθρωπότητας" μας έλεγαν το 2023 οι Νορβηγοί Cycleburner. Και, όχι μονάχα αυτό, αλλά οι άνθρωποι της Commodore το γνώριζαν αυτό ήδη από το 1982, τότε που υλοποιούσαν τον 64άρη. Αν σας αρέσουν οι θεωρίες συνομωσίας διανθισμένες με χιούμορ - τόσο που να καθίσταται σαφές ότι ούτε οι ίδιοι που τις εφηύραν δεν τις πιστεύουν - τότε αυτό το μικρούτσικο onefile demo των 4ΚΒ και άνευ γραφικών είναι για εσάς!

Δεν ξέρω πώς ακριβώς να περιγράψω και να εξηγήσω ότι μέσα στα 3 και κάτι λεπτά που διαρκεί το Solution 42 το παρακολουθείς με ευχαρίστηση και ένα συνεχές χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Σίγουρα είναι η απλότητά του, σίγουρα είναι το απλοϊκό μα συνάμα ενδιαφέρον σενάριό του και πάνω απ' όλα είναι η SID μουσική του, που χωρίς να είναι κάτι το καταπληκτικό είναι ακριβώς αυτό που πρέπει - τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο.

Οι Cycleburner με το Solution 42 αντί να προσπαθήσουν να μας εντυπωσιάσουν με την προγραμματιστική τους δεινότητά χαρίζοντάς μας εφέ που δεν έχουμε ξαναδεί προτίμησαν να φτιάξουν μία απλή και γλυκιά Commodore-ική ιστοριούλα που αναμφισβήτητα απευθύνεται σε όσους έζησαν στα 80s και ξέρουν τι εστί flux capacitor και Bronski Beat. Γιατί και πιο σύγχρονες γενιές μπορεί να έχει τύχει να δουν το Back to the Future, αλλά μάλλον απίθανο είναι να συγκράτησαν ότι ο flux capacitor είναι η καρδιά της (μετατραπείσας σε χρονομηχανή) DeLorean και γι' αυτό αναφέρεται συχνά-πυκνά σε αυτόν ο Doc.

Αλλά τι σας λέω τώρα, δείτε το παρακάτω βιντεάκι, 3 λεπτά είναι, το 'χετε!

The Spectrum Show επεισόδιο 163

Ωραία. Τελειώνει ο μήνας, έφτασε η ώρα για το νέο λογαριασμό της ΔΕΗ (δεν ξέρω για εσάς, εμένα κάπου τώρα μου τον ετοιμάζουν), ο Paul Jenkinson ανέβασε στο YouTube νέο επεισόδιο του The Spectrum Show και η ζέστη στην Αθήνα είναι απάλευτη. Τι πιο σύνηθες να συμβεί, έτσι δεν είναι;

Με αφορμή το παγκόσμιο κύπελο ποδοσφαίρου που διεξάγεται αυτές τις μέρες σε Η.Π.Α., Καναδά και Μεξικό, ο Paul αποφάσισε να δοκιμάσει και να μας παρουσιάσει μια... καραβιά ποδοσφαιρικά παιχνίδια για τον ZX Spectrum. Άλλα παλιά, άλλα νέα, άλλα γνωστά, άλλα άγνωστα, το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show έχει πέρα από κάθε αμφιβολία το ενδιαφέρον του και προσωπικά με γέμισε με νοσταλγία και σκέψεις. Νοσταλγία διότι βλέποντας το Match Day μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η μέρα που επέστρεφα σπίτι με φρέσκια την κόπια του παιχνιδιού της Ocean που είχα αγοράσει προς 800 δραχμές (αν δεν με απατά η μνήμη μου) από το Athens Computer Center με φωτοτυπημένο ασπρόμαυρο εξώφυλλο. Θυμάμαι να ξεκινάω να παίζω και να αναλογίζομαι ότι "γουάου, κοίτα που φτάσαμε, πλέον μπορώ και παίζω ποδόσφαιρο στον υπολογιστή μου!". Φυσικά, αν το δει κανείς τώρα, εντάξει, θα παραδεχτεί ότι αξίζουν ίσως συγχαρητήρια στον Jon Ritman για τη δημιουργία του, αλλά θα αναρωτηθεί κιόλας κάτι του στυλ "μα τι παίζαμε τότε;". Και εύλογα, εδώ που τα λέμε.

Δεν είναι όμως μονάχα το Match Day. Βλέποντας όλο το επεισόδιο του The Spectrum Show διαπιστώνεις έστω και τώρα, με μία μικρή χρονοκαθυστέρηση 44 ετών, ότι ο Spectrum ήταν ο πλέον ακατάλληλος υπολογιστής για να φτιάξει κάποιος παιχνίδι ποδοσφαίρου. Και αυτό διότι το attribute clash ναι μεν το έχουμε συνηθίσει και σε κάποιες περιπτώσεις δεν γίνεται καν αντιληπτό, αλλά σε παιχνίδια που τα sprites - οι παίκτες - οφείλουν να ξεχωρίζουν αποκλειστικά και μόνο από τα χρώματά τους τι κάνεις όταν το ένα πέφτει πάνω στο άλλο; Πραγματικά, δείτε το κι εσείς, πάνω από 20 παιχνίδια μας παρουσιάζει ο John και το ίδιο συμβαίνει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό σε όλα! Δείτε ας πούμε πώς το - κατά τα άλλα καλοφτιαγμένο - Kick Off δείχνει τόσο προβληματικό συγκρινόμενο με τις εκδόσεις των 16μπιτων όταν 2 ή περισσότεροι παίκτες αλληλοεπικαλύπτονται αναγκαζόμενοι να χρωματιστούν όλοι από το ίδιο χρώμα εξ αιτίας των περιορισμών των γραφικών του Spectrum. Μιλάμε για εφιάλτη!

Το σκεφτόμουνα λοιπόν, και αναρωτιόμουν τι μπορεί να κάνει κανείς για να εξαλείψει - όσο αυτό είναι εφικτό - αυτό το πρόβλημα με το attribute clash σε ένα ποδοσφαιρικό video game στον "γομολάστιχα"; Κατέληξα στο ότι η λύση είναι μία: εφ' όσον το γήπεδο/γρασίδι θα είναι αναγκαστικά πράσινο, χρησιμοποιούμε ένα άλλο χρώμα - δεν μπορώ να βρω καταλληλότερο από το μαύρο - για το σχεδιασμό των τερμάτων, των κερκίδων, των θεατών, των γραμμών του γηπέδου, αλλά και όλων των sprites των παικτών. Απλά φροντίζουμε οι παίκτες της μίας ομάδας να είναι σχεδιασμένοι outlined ενώ της άλλης filled προκειμένου να ξεχωρίζουν. Φυσικά, όσο μεγαλύτερα είναι τα sprites, τόσο καλύτερο θα είναι το αποτέλεσμα. Σε αυτή τη λύση άλλωστε κατέληξαν και οι δημιουργοί του Speccy Soccer Community Edition (και όχι μονάχα αυτοί, φυσικά) παρουσιάζοντας με τον τρόπο τους το καλύτερο ίσως ποδοσφαιράκι που παρέλασε ποτέ από την οθόνη του Spectrum.

Αλλά διαπιστώνω ότι παρασύρθηκα με τις σκέψεις μου πρωινιάτικα και έχουμε (και έχετε και εσείς) και δουλείες να κάνουμε. Σας αφήνω λοιπόν με το 163ο επεισόδιο του The Spectrum Show. Το ποδοσφαιρικό.

Kamishibai: όταν οι Atlantis σε πιάνουν απ' τα μούτρα!

Καλά, το ότι ο 64άρης είναι η δημοφιλέστερη πλατφόρμα για τη δημιουργία demos το γνωρίζαμε εδώ και χρόνια. Και δεν είναι μόνο το ότι έχουν κυκλοφορήσει κυριολεκτικά χιλιάδες παραγωγές στα 44 χρόνια ζωής του μηχανήματος, ούτε καν το ότι σημαντικός αριθμός εξ αυτών είναι εντυπωσιακότατες. Είναι το ότι κάθε demogroup νιώθει ότι οφείλει στον εαυτό του να δημιουργήσει τουλάχιστον ένα αξιομνημόνευτο demo στην πλατφόρμα αυτή που αυτό ακριβώς είναι και το πιο δύσκολο, λόγω της τεράστιας ποικιλίας των τίτλων. Κι όμως, ξανά και ξανά, όλο και περισσότεροι βάζουν το λιθαράκι τους και η demo library του Commodore 64 μεγαλώνει ασταμάτητα.

Αυτό φυσικά έγινε και φέτος, στα πλαίσια του demoparty X 2026 στο οποία παρουσιάστηκαν αρκετές νέες δημιουργίες. Και μία εξ αυτών είναι και το Kamishibai από τους Atlantis. Ένα demo που θα το παρακολουθήσετε με μία ανάσα (ΟΚ, τρόπος του λέγειν, μη βαράτε)!

Βλέπετε, στο Kamishibai οι Atlantis θέλουν να μας διηγηθούν μία ιστορία και το κάνουν επιλέγοντας μία εξόχως ενδιαφέρουσα προσέγγιση: με μια σειρά από σεκάνς που διαρκούν ελάχιστα δευτερόλεπτα και που διαδέχονται η μία την άλλη σε ρυθμούς... πολυβόλου, μη δίνοντας καν τη δυνατότητα στο θεατή να αξιολογήσει καλά-καλά το τι ακριβώς είδε ή άκουσε. Γρήγορη μπιτάτη μουσική, ταχύτατο animation, πανδαισία χρωμάτων - ναι, και τα δεκαέξι, τι θέλετε τώρα; - οδηγούν σε ένα συνολικό αποτέλεσμα που σε αφήνει με την εντύπωση ότι οι Atlantis σε... έπιασαν από τα μούτρα και δεν σε άφησαν παρά μονάχα όταν ολοκληρώθηκε και η 3η πλευρά δισκέτας από αυτές που απαρτίζουν το Kamishibai. Είναι στ' αλήθεια, εντυπωσιακό.

Το Kamishibai είναι από τα λίγα demos που ξεχωρίζουν για το σενάριο και το storytelling τους και όχι για τον τεχνικό τους τομέα. Όχι ότι κι αυτός πάει πίσω, αλλά δεν βλέπεις και πράγματα που να σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό. Έτσι νομίζω, τουλάχιστον: όλα γίνονται όπως έγραψα και παραπάνω πολύ γρήγορα για να τα αξιολογήσεις!

Όπως και να 'χει δείτε το - ακολουθεί παρακάτω το video - και απολαύστε το. Και μια και είχαμε αρκετές νέες κυκλοφορίες στα πλαίσια του Χ 2026 λογικά θα σας παρουσιάσω και κάποια άλλη από αυτές μία από τις επόμενες μέρες, οπότε... αναμείνατε στο refresh button του browser σας!

The Spectrum Show επεισόδιο 162

Καλά, πραγματικά, αν δεν έβγαιναν νέα επεισόδια του The Spectrum Show παίζει και να περνούσαν μήνες χωρίς να ανεβάσω ούτε μία νέα ανάρτηση. Δεν ξέρω γιατί. Αυτό που παλιότερα - τα πρώτα χρόνια του blog - ήταν παιχνιδάκι, πλέον φαντάζει hard working και time consuming task. Αυτό βέβαια ισχύει και για άλλα πράγματα στη ζωή που δυσκολεύουν αφάνταστα με την πάροδο του χρόνου, αλλά ας μην πάμε εκεί καλύτερα...

Ο Paul Jenkinson επέστρεψε στο νέο επεισόδιο της αγαπημένης μας Spectrumικής σειράς ξεκινώντας με ένα hardware review, όπως μας αρέσει, δηλαδή. Αυτή τη φορά δοκιμάζει το ZX Spectrum Expansion System Recreated, που ουσιαστικά δεν είναι κάτι περισσότερο από ένας microdrive emulator με πολλές δυνατότητες και 3 (!) Raspberry Pi Zero στο εσωτερικό του. Σίγουρα ενδιαφέρον add-on και σε σχετικά καλή τιμή θα προσέθετα, αφού πλήρως κατασκευασμένο με 3D printed case, τα Raspberry Pi(s) κλπ κοστίζει περί τις 65 λίρες. Οπότε κατόπιν μπαίνουμε στην συζήτηση του γιατί κάποιος να επιθυμεί διακαώς να έχει στην κατοχή του ένα εξομοιωμένο microdrive, αλλά γούστα είναι αυτά, ας κάνει ο καθένας ό,τι τον χαροποιεί εφόσον δεν ενοχλεί κάποιον άλλο, έτσι δεν είναι;

Στα game reviews αυτή τη φορά ο Paul ξεκινά με δύο abominations από τα 80s (William Wobbler, Billy Bluebottle) που μας θυμίζουν αφενός το μέγεθος της game library του "γομολάστιχα" και, αφετέρου, ότι μέσα σε αυτή τη library υπήρχαν και χιλιάδες unplayable τίτλοι.

Η διαφορά είναι κάτι παραπάνω από εμφανής με τα reviews 3 σύγχρονων παιχνιδιών, των FloppyVerse, Zak Mcdrucken Saves The Chickens και Soy Stomper. Όλα τους απέχουν έτη φωτός από τα William Wobbler και Billy Bluebottle: γραφικά, ήχος, anhmation, gameplay, ακόμα και ο χειρισμός βρίσκονται σε άλλα επίπεδα. Βέβαια οι σύγχρονοι Spectrum coders έχουν πληθώρα programming και designing tools στη διάθεσή τους και καλό είναι να το έχουμε κι αυτό κατά νου προτού οδηγηθούμε σε αφορισμούς των προγραμματιστών των 80s. Άλλωστε οι τελευταίοι με εντελώς πενιχρά μέσα είχαν φτιάξει  αριστουργήματα, οπότε...

Το 162ο επεισόδιο του The Spectrum Show ολοκληρώνεται με μία κουβεντούλα του Geoff με τον Paul, στην οποία ο τελευταίος... απολογείται στους fans του show για τριλογίες που παρέλειψε στο σχετικό αφιέρωμα του 160ου επεισοδίου.

Συνολικά πάντως έχουμε ένα χορταστικό μισάωρο βιντεάκι που θεωρώ ότι θα ικανοποιήσει και με το παραπάνω τους φίλους του Spectrum αυτές τις (αρκετά ενοχλητικά) ζεστές πρώτες μέρες του Ιούνη.

Ξανακυκλοφορεί ο Commodore 64C!

Αναμενόμενο δεν το λες, αλλά κάπου είναι λογική κίνηση: η νέα, υπό Perifractic Commodore, ανακοίνωσε νέο προϊόν και αυτό δεν είναι άλλο από τον Commodore 64C! Αν και ο "ψωμιέρας" θεωρείται ο κλασσικός 64άρης, η αλήθεια είναι ότι ο C64C παραγόταν επί περισσότερα χρόνια και πούλησε περισσότερα κομμάτια τελικά. Μην πω ότι προσωπικά τον θεωρώ και σαφώς ομορφότερο και με πάρουν στο κυνήγι οι πιο παραδοσιακοί!

Απ' ότι έχει ακουστεί ο Perifractic εδώ και καιρό βρισκόταν σε επικοινωνία με όσους έχουν τα δικαιώματα για το brand (και όχι μόνο) της Amiga, αλλά με τον κατακερματισμό και τον παραλογισμό που υπάρχει ο άνθρωπος δεν μπόρεσε - αναμενόμενα - να βρει άκρη, οπότε προχώρησε στην ανακοίνωση του νέου Commodore 64C τελικά.

Ο καινούριος υπολογιστής μπορεί να προπαραγγελθεί άμεσα και κυκλοφορεί και αυτός σε 3 flavors, όπως και ο Commodore 64 Ultimate. Δηλαδή ή αγοράζει κανείς το ανοιχτό κρεμ, κλασσικό μοντέλο (στην Commodore το χαρακτηρίζουν ως Beige) ή κάποιο από τα Starlight ή Founders edition. Όλα τα μοντέλα έχουν τις ίδιες τιμές με τα αντίστοιχα του Commodore 64 Ultimate και η ονοματολογία τους είναι αναμενόμενα "Commodore 64C Ultimate" + "Beige/Starlight/Founders Edition".

Οι αποστολές του Commodore 64C Ultimate θα ξεκινήσουν τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος για όσους έχουν προπαραγγείλει τον υπολογιστή και, όπως έγινε γνωστό, τα cases κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας τις original μήτρες από τον C64C του 1985. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του μηχανήματος είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά του Commodore 64 Ultimate, πράγμα που σημαίνει ότι... κάνει τα πάντα!

Άντε, και με έναν Commodore 128 Ultimate του χρόνου!

The Spectrum Show επεισόδιο 161

Κοντεύει να τελειώσει και αυτός ο μήνας, το πήρατε χαμπάρι; Ε, και να μην το κάνατε εσείς το έκανε ο Paul Jenkinson και φρόντισε να κυκλοφορήσει ένα ακόμη επεισόδιο του The Spectrum Show, της δημοφιλούς αυτής σειράς με βιντεάκια με θεματολογία γύρω από τον ZX Spectrum της Sinclair Research Ltd., όπως συνηθίζει να κάνει τις τελευταίες μέρες έκαστου μήνα εδώ και αρκετά χρόνια.

Στο 1ο επεισόδιο του νέου κύκλου - ο οποίος αν δεν κάνω λάθος είναι ο 17ος! -, το υπ' αριθμόν 161, ο Paul καταπιάνεται βασικά με την Micromega, ένα software house (όπως τα λέγαμε τότε) από τα πλέον γνωστά κατά τη διάρκεια της πρώτης 5ετίας των 80s, το οποίο, όπως και τόσα άλλα, εξαφανίστηκε πριν καν εμφανιστούν στην αγορά οι πρώτοι 16μπιτοι υπολογιστές.

Η Micromega λοιπόν, αν και έπαψε ήδη από τα τέλη του 1985 να δραστηριοποιείται ως games developer, πρόλαβε να κυκλοφορήσει κάποιους κλασικούς τίτλους για τον ZX Spectrum, όπως τα Codename MAT, 3D Luna Crabs, 3D Haunted Hedges και, φυσικά, ένα παιχνίδι που από κάποιους θεωρείται το καλύτερο που βγήκε ποτέ για την πλατφόρμα, το 3D Deathchase. Είναι μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση της εξέλιξης των video games από τα πρώτα που εμφανίστηκαν για τον ZX81 μέχρι τους ποιοτικούς τίτλους των μέσων των 80s για των ZX Spectrum: μιλάμε για ασύλληπτη εξέλιξη σε graphics, ήχο και πολυπλοκότητα μέσα σε μία μόλις τετραετία!

Αυτά και άλλα πολλά (not!) λοιπόν θα βρείτε στο 161ο επεισόδιο του The Spectrum Show το οποίο και μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω: