ZXBook: διαβάστε βιβλία στον Spectrum σας!

Πριν από ένα μήνα περίπου σας είχα γράψει για τα περίφημα 10-liners, με αφορμή το ZXSheet του Matthew Begg. Από τότε έχει κυκλοφορήσει σωρεία αντίστοιχων παραγωγών (κυρίως παιχνίδια) για όλες τις κλασικές πλατφόρμες που ήταν εφοδιασμένες με BASIC ως βασική και ενσωματωμένη γλώσσα προγραμματισμού, και αν δεν απατώμαι σήμερα-αύριο ολοκληρώνεται ο διαγωνισμός για φέτος.

Αν και είδα πάμπολλες εντυπωσιακές δημιουργίες - είπαμε, 10 "γραμμές" εντολών είναι αυτές - αυτή που μου τράβηξε την προσοχή τόσο ώστε να μπω στη διαδικασία να γράψω 2-3 αράδες για λογαριασμό της ήταν και πάλι προϊόν της δουλειάς και του ταλέντου του Matthew Begg και ονομάζεται ZXBook.

Όπως ίσως θα μαντέψατε το ZXBook είναι ένα e-book reader για - ποιον άλλον; - τον ZX Spectrum. Να, ορίστε και το listing του αν δεν με πιστεύετε:

Ειλικρινά, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω εάν κάποιος θα έμπαινε στη διαδικασία να κάτσει να διαβάσει ένα κλασικό βιβλίο στην οθόνη του ZX Spectrum του εν έτει 2026. Από την άλλη, είμαι 100% βέβαιος ότι αν είχαμε το ZXBook πίσω στα early 80s τότε θα είχαμε διαβάσει πολλά περισσότερα βιβλία απ' ότι τελικά πράξαμε. Άλλο να σου λένε "διάβασε αυτό" κι άλλο να το κάνεις χρησιμοποιώντας τον Spectrum σου με τον οποίο ήθελες έτσι κι αλλιώς να περνάς όλες τις ελεύθερες ώρες (και όχι μόνο) της μέρας σου.

Το ZXBook "τρέχει" σε όλα τα μοντέλα ZX Spectrum πλην του (ξεχασμένου) 16άρη. Ήδη ο Matthew Begg μας ετοίμασε 5 εκδόσεις, κάθε μία εκ των οποίων μας προσφέρει και ένα κλασικό, public domain πλέον, λογοτεχνικό έργο. Αυτά είναι τα:

1. Alice's Adventures in Wonderland του Lewis Carroll

2. The Wonderful Wizard of Oz του L. Frank Baum

3. The Great Gatsby του F. Scott Fitzgerald

4. A Study in Scarlet του Arthur Conan Doyle

5. A Christmas Carol του Charles Dickens

Αλλά τα καλά δεν σταματούν εδώ: γιατί δεν θα διαφωνήσει κανένας νομίζω, ένα κι ένα είναι τα προαναφερθέντα βιβλία. Αν όμως θέλουμε να διαβάσουμε κάποιο άλλο; Είναι απαραίτητο να περιοριστούμε σε αυτά τα 5; Η απάντηση είναι "φυσικά και όχι": το ZXbook Creator.html (που μπορείτε να το βρείτε στη σελίδα του ZXBook) σας επιτρέπει να μετατρέψετε ένα οποιοδήποτε απλό αρχείο κειμένου σε μορφή προς χρήση με το ZXBook!

Ειλικρινά, δεν έχω λόγια για να χαρακτηρίσω επάξια τη δουλειά του κυρίου Begg. Δεν έφτιαξε κάτι απλά για να το φτιάξει, αλλά φρόντισε να είναι πραγματικά χρήσιμο και 100% λειτουργικό για όποιον επιθυμεί να ασχοληθεί με αυτό.

Δε νομίζω να πάψει ποτέ να με εντυπωσιάζει ούτε ο Spectrum, ούτε και τα υπόλοιπα 8μπιτα μηχανάκια της νιότης μου. Αυτό που επίσης δεν θα πάψει ποτέ να με εντυπωσιάζει είναι το τι μπορούν να κάνουν οι χρήστες τους με αυτά - πόσο μάλλον όσοι εξ αυτών είναι και ταλαντούχοι coders. Respect!

Macbook Neo: φτηνό, αλλά όχι στην Ευρώπη. Και σίγουρα όχι στην Ελλάδα

Είναι γεγονός ότι οι σύγχρονοι υπολογιστές σπανίως αποτελούν αντικείμενο της θεματολογίας αυτού του blog. Προσωπικά θυμάμαι στο παρελθόν κάποιες αναρτήσεις που είχα κάνει για browsers που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε Netbooks (τα θυμάστε;), αλλά πέραν τούτου, ουδέν. Πώς μου ήρθε λοιπόν να γράψω για το MacBook Neo;

Ας μην κοροϊδευόμαστε, τον τελευταίο μήνα έχει γίνει πραγματικός χαμός με το συγκεκριμένο μηχάνημα. Reviews, extended reviews, συγκριτικά τεστ, το YouTube κοντεύει να "πέσει" από τα βιντεάκια που ασχολούνται με το νέο laptop της Apple. Και όχι άδικα κατά τη γνώμη μου, αφού πρόκειται για ένα ελκυστικότατο laptop για καθημερινή χρήση με μικρό βάρος και μέγεθος, μεγάλη αυτονομία, εξαιρετική οθόνη, ποιότητα Apple και φτηνή τιμή. Είναι όμως πραγματικά τόσο φτηνό;

Στην Αμερική (Η.Π.Α.) μπορεί κανείς να το αποκτήσει με 599 δολάρια, και, αν είναι φοιτητής, με 499 δολάρια. Με τη σημερινή ισοτιμία (1 δολάριο = 0,87€) τα 499 δολάρια είναι ίσα προς 434€. Εντάξει, το λες και τιμή-χώμα για ολοκαίνουριο, up-to-date laptop της Apple, καθώς τα Windows φορητά μηχανήματα σε αυτή την κατηγορία τιμής όχι μονάχα είναι υποδεέστερα σε τεχνικά χαρακτηριστικά, αλλά το δείχνουν κιόλας. Όλα καλά, λοιπόν; Φυσικά και όχι!

Στη χώρα μας, την ταπεινή Ελλαδίτσα, το MacBook Neo πουλιέται 699€, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα για φοιτητική έκπτωση. Κάνοντας την πράξη διαπιστώνουμε ότι το φθηνότερο Neo στις Η.Π.Α. κοστίζει 265€ λιγότερο απ' ότι στην Ελλάδα. Η οποία Ελλάδα είναι ζάχαρη, όπως υποστηρίζει κι ο γνωστός ανεκδιήγητος που κυκλοφορεί καθημερινά από τηλεοπτικό κανάλι σε τηλεοπτικό κανάλι. Όμως πού είστε; Η διαφορά δεν είναι μόνο αυτή (δυστυχώς). Βλέπετε, ο μέσος μισθός στις Η.Π.Α. είναι περίπου 67.000 δολάρια/έτος, πράγμα που σημαίνει ότι για τον μέσο Αμερικάνο η αγορά ενός Neo με φοιτητική έκπτωση αντιστοιχεί στο 1/134 του ετήσιου εισοδήματός του. Επειδή όμως αυτό το μέσο ετήσιο εισόδημα προφανώς έχει να κάνει με οτιδήποτε άλλο πέρα από φοιτητές, ας δεχτούμε ως τιμή πώλησης του Neo τα 599 δολάρια, οπότε, με αυτό ως δεδομένο, η απόκτηση ενός MacBook Neo θα στοιχίσει στον μέσο πολίτη των ΗΠΑ το 1/112 του ετήσιου εισοδήματός του. Σημειώστε το αυτό, 1/112. Για πάμε και στην Ελλάδα τώρα, που όπως κάποιοι ευαγγελίζονται αποτελεί έναν σύγχρονο οικονομικό παράδεισο...

Στην μικρή μας λοιπόν μεσογειακή... Ελβετία (μαζέψου!) το μέσο ετήσιο εισόδημα είναι 18.000€. Μην κάνετε πράξεις για τη σύγκριση με τις Η.Π.Α., θα τις κάνω εγώ για εσάς: τα 67.000 δολάρια είναι 58.290€. Εντάξει, παίρνουν κατιτίς παραπάνω, αλλά έχουν και πρόεδρο τον Trump. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου, έτσι δεν είναι;

Επιστρέφοντας στα δικά μας, με 18.000€ ετήσιο εισόδημα ο μέσος Έλληνας πρέπει να ξοδέψει το 1/25 των ετήσιων απολαβών του για να κάνει δικό του ένα MacBook Neo των 699€. Δεν το λες και απολύτως τραγικό, καινούριο laptop της Apple παίρνεις, αλλά η διαφορά είναι χαώδης. Πώς μπορεί να είναι στην ίδια κατηγορία (budget/οικονομική) το ίδιο μηχάνημα σε 2 διαφορετικές χώρες όταν στην πρώτη το αποκτά κανείς με το ένα εκατοστό δωδέκατο (1/112) των ετήσιων απολαβών του ενώ στην άλλη πρέπει να ξοδέψει το ένα εικοστό πέμπτο (1/25);

Συμπερασματικά: καλά όλα αυτά τα videos και τα reviews στα οποία αναφέρθηκα στην αρχή του κειμένου, αλλά για εμάς που ζούμε στην Ελλάδα είναι εντελώς άχρηστα. Γιατί η τιμή του Neo σε Αμερική και Ελλάδα σε συνδυασμό με τα μέσα ετήσια εισοδήματα στις δύο χώρες είναι μήλα με πορτοκάλια: δεν μπορεί να γίνει σύγκριση, τόσο απλά. Ο συγκεκριμένος υπολογιστής είναι σε διαφορετική κατηγορία εδώ απ' ότι στις Η.Π.Α.

Καλό το Neo λοιπόν (;) εδώ στα Βαλκάνια, αλλά πολύ καλύτερο στην Αμερική. Εδώ ας βολευτούμε με κανένα MacBook δεκαετίας κι ας απολαύσουμε αυτό το σύγχρονο οικονομικό και αναπτυξιακό θαύμα που λέγεται Ελλάδα 2.0 όσο οι Αμερικάνοι θα την κουτσοβγάζουν με Apple laptops του 2026. Και πάλι καλά να λέμε...

The Spectrum Show επεισόδιο 160

Έχουμε νέο επεισόδιο του The Spectrum Show αγαπητοί αναγνώστες του blog, και αυτό είναι και special, με αφορμή την ολοκλήρωση ενός ακόμη κύκλου βίντεο της δημοφιλούς σειράς. Ο τρέχων κύκλος ξεκίνησε από το επεισόδιο 151 και ολοκληρώνεται με το 160, το οποίο, ως special, πλησιάζει στη διάρκεια τη μία ώρα, κάτι που θα ικανοποιήσει και με το παραπάνω τους fans του Paul Jenkinson και της σειράς των Spectrumικών βίντεό του.

Όσο κι αν σας ακούγεται περίεργο, σε αυτή τη σχεδόν μία ώρα διάρκειας το 160ο επεισόδιο του The Spectrum Show καταπιάνεται με ένα και μόνο πράγμα, τις τριλογίες! Για παράδειγμα ας πούμε τη σειρά παιχνιδιών Double Dragon, Double Dragon 2: The Revenge και Double Dragon 3: The Rosetta Stone. Ή τα OutRun, Turbo OutRun και OutRun Europa. Και πάει λέγοντας...

Αν και η αυτή η θεματολογία φαντάζει κάπως... "ιδιαίτερη", στην πράξη αποδεικνύεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, κάνοντας το θεατή να παρακαλάει να μην τελειώσει το επεισόδιο! Αξίζουν λοιπόν θερμά συγχαρητήρια στον Paul Jenkinson όχι μονάχα για την ιδέα του, αλλά φυσικά και για την άψογη υλοποίησή της.

Σε αναμονή του επόμενου κύκλου του The Spectrum Show που περιμένουμε να μας χαρίσει φρέσκα θέματα με αντικείμενο τον αγαπημένο ZX Spectrum, απολαύστε το 160ο επεισόδιο της σειράς στο βίντεο που ακολουθεί:

ZXsheet. Σοβαρά τώρα;

Υποθέτω ότι όλο και κάπου θα έχei πάρει το μάτι σας κάποιον διαγωνισμό για 10-Liners, δηλαδή για προγραμματάκια σε 10 γραμμές εντολών BASIC (για retro computers, φυσικά). Δεν μιλάμε όμως - πλέον, τουλάχιστον - για κάτι αραιογραμμένο, με έκαστη γραμμή να περιέχει μία εντολή ή κάτι τέτοιο: μιλάμε για την προσπάθεια του προγραμματιστή να εκμεταλλευτή και τον τελευταίο χαρακτήρα που μπορεί να χρησιμοποιήσει, κόβοντας ακόμα και τα κενά όπου επιτρέπεται (π.χ. στην Commodore BASIC) με αποτέλεσμα προγράμματα τόσο συμπυκνωμένα που κάθε άλλο παρά ευανάγνωστα δείχνουν. Και πάλι όμως, ακόμα και αν χρησιμοποιήσεις 240-255 χαρακτήρες ανά εντολή που ήταν συνήθως το όριο ανάλογα με το μηχάνημα, τι μπορείς πραγματικά να φτιάξεις; Μιλάμε για πολύ περιορισμένο μέγεθος. Χα, νομίζετε! Δείτε για αρχή το παρακάτω listing:

Αρχίζετε να προβληματίζεστε τώρα, έτσι; Αυτό δεν δείχνει και τόοοσο μικρό. Και έτσι είναι, διότι, καθώς ο ZX Spectrum (και οι ZX81 και ZX80) χρησιμοποιούσε single key keywords στην BASIC που είχε φτιάξει ο Steven Vickers, κάθε εντολή (π.χ. PRINT) καταλάμβανε 1 byte και όχι 5 όπως σε κάποια άλλη διάλεκτο BASIC. Έτσι, μία γραμμή εντολών μπορεί στην οθόνη να είναι πάνω από 8 γραμμές κειμένου των 32 χαρακτήρων, πράγμα που δεν συναντάμε σε άλλη διάλεκτο και που επιτρέπει αρκετά μεγαλύτερο όγκο εντολών τελικά. Ωραία όλα αυτά, αλλά ακόμα και με αυτά τα πλεονεκτήματα της Sinclair BASIC τι μπορείς να φτιάξεις πια με ένα 10-Liner;

Η απάντηση είναι "σχεδόν τα πάντα". Αν παρακολουθήσετε τις κορυφαίες συμμετοχές στους διαγωνισμούς για 10-Liners θα τρίβετε τα μάτια σας. Συνήθως οι συμμετοχές αφορούν σχετικά απλά arcade παιχνίδια, αλλά αυτό δεν είναι υποχρεωτικό. Έτσι λοιπόν, ο κύριος Matthew Begg σκέφτηκε ότι βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό (τις 10 "γραμμές" εντολών) για να αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο... spreadsheet! Τι, γελάτε; Για δείτε παρακάτω:

Εντυπωσιακά τα screenshots, έτσι; Προσωπικά με το που τα είδα έμεινα με το στόμα ανοιχτό γιατί εξεπλάγην από τα χρώματα, τους χαρακτήρες, το όλο look, τη λειτουργικότητα με την έννοια ότι το κορυφαίο spreadsheet application σε ZX Spectrum έτσι θα έπρεπε να δείχνει. Όχι όμως ένα 10-Liner! Ο ίδιος ο κύριος Begg γράγει περιγράφοντας το πρόγραμμά του: "ZXsheet is a full-featured spreadsheet application for the Sinclair ZX Spectrum written in just 10 lines of BASIC. It features a large 20 rows by 10 column workspace, full colour formatting, formula support, copy/paste functions (including relative addressing), the ability to save and print spreadsheets, and a groundbreaking graphical chart function". Πέρα από τα εντυπωσιακά features για το μέγεθος του προγράμματος ελπίζω να διακρίνατε και το χιούμορ, έτσι;

Πέρα από τα αυτονόητα από την πλευρά μου (chapeau, standing ovation, ξέρετε τώρα) να σας πω ότι είναι χρήσιμο να επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του ZXsheet διότι εκεί ο κύριος Begg εξηγεί αναλυτικότατα, εντολή προς εντολή, μεταβλητή προς μεταβλητή το πώς λειτουργεί το πρόγραμμά του και τι κάνει η κάθε γραμμή εντολών. Προσωπικά άρχισα να αναθεωρώ κάποια πράγματα που πίστευα μέχρι σήμερα - π.χ. το "ξέρω BASIC" - καθώς το επίπεδο του κώδικα όπως το λέμε στις μέρες μας του ZXsheet είναι εντελώς σε άλλη κλάση από ό,τι είχα γράψει εγώ ποτέ στη ζωή μου. Σίγουρα πάντως οι (όποιες) γνώσεις μου με βοηθούν να αναγνωρίσω το μεγαλείο του επιτεύγματος και να βγάλω το καπέλο με θαυμασμό στον Matthew Begg αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους coders ανά τον κόσμο που διανθίζουν με τα προγραμματιστικά τους διαμαντάκια αυτόν και αντίστοιχους διαγωνισμούς.

The Spectrum Show επεισόδιο 159

Νέος μήνας, νέο επεισόδιο του The Spectrum Show. Ο Paul Jenkinson παραμένει σταθερά στις επάλξεις πάνω από μία δεκαετία τώρα δημιουργώντας content Spectrumικής φύσεως για τους φίλους του πάλαι ποτέ γομολάστιχα.

Αν και το καινούριο, 159ο επεισόδιο του δημοφιλούς show ήρθε στην ώρα του καλύπτοντας αρκετά θέματα (hardware review, παρουσιάσεις παλιών και νέων παιχνιδιών, type-ins) η εντύπωση που αποκόμισα είναι ότι ο Paul ίσως άρχισε να κουράζεται κάπως και να βγάζει μία αίσθηση αρχής κορεσμού πλέον: πέρα από τη μικρότερη διάρκεια του show σε σχέση με παλιότερα (μας είχε προειδοποιήσει πάντως γι' αυτό), η κάλυψη των διαφόρων θεμάτων δείχνει κάπως βιαστική, διαδικαστική, ίσως και κομμάτι τσαπατσούλικη συγκριτικά με το παρελθόν. Προς Θεού, δεν τον κατηγορώ τον άνθρωπο, ίσα-ίσα τον καταλαβαίνω. Ακόμα και αν το αντικείμενό σου είναι το αγαπημένο σου hobby και ο αγαπημένος σου home computer, αυτή η χρόνια και συνεπής μη κερδοσκοπική παραγωγή περιεχομένου μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει επί 159 συναπτούς μήνες είναι κάτι παραπάνω από λογικό και αναμενόμενο να σε "καίει" τελικά. Been there myself, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου.

Το ιδανικό στο παραπάνω "θεματάκι" είναι η προσθήκη νέου αίματος, ανθρώπων με κέφι και μεράκι ικανών να στηρίξουν το εγχείρημα. Όσο περισσότεροι ασχολούνται τόσο ο ένας τραβάει τους άλλους και η δουλειά βγαίνει ευκολότερα και, το κυριότερο, παραγωγικά και δημιουργικά και όχι ως βραχνάς. O Paul κατά καιρούς έχει τη βοήθεια του Geoff είναι η αλήθεια, αλλά περισσότερο σε επίπεδο Spectrumικής κουβεντούλας παρά σε δημιουργία βίντεο κλπ οπότε τελικά και πάλι την πολλή δουλειά την κάνει ολομόναχος. Με αυτό στο μυαλό τουλάχιστον εγώ προσωπικά εκτιμώ αφάνταστα την έλευση κάθε νέου επεισοδίου του The Spectrum Show, ακόμα και αν κάποιες φορές διαπιστώνω μία αμυδρή έλλειψη διάθεσης όπως στο τωρινό. Και πάλι, μπορεί να είναι απλά ιδέα μου και να μη συμβαίνει τίποτα απ' όλα αυτά. Αυτό θα ήταν και το ιδανικό, εδώ που τα λέμε...

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το 159ο επεισόδιο του The Spectrum Show στο βίντεο που ακολουθεί:

My 8-bit Syndrome τεύχος 3

Να και μία ευχάριστη έκπληξη για να σπάσει τη μονοτονία των ημερών: ο Μάνος Σακέλλης με ενημέρωσε την περασμένη Τρίτη ότι έχει έτοιμο και τυπωμένο το νέο, 3ο κατά σειρά τεύχος του περιοδικού που φτιάχνει και εκδίδει με 8bit θεματολογία, του - ελπίζω πλέον γνωστού σε όλους - My 8-bit Syndrome. Έχω πει και γράψει δεκάδες φορές μέχρι τώρα - τόσες που θα ακούγομαι σαν χαλασμένος δίσκος - ότι τίποτα απολύτως από όσα γίνονται στα πλαίσια της retro κοινότητας δεν είναι δεδομένο. Τι εννοώ; Μα, πολύ απλά ότι η κυκλοφορία ενός περιοδικού, ενός video game, ενός hardware add-on, η οργάνωση μιας έκθεσης, ακόμα και ένα YouTube video, τίποτα απ' όλα τα παραπάνω δεν είναι δεδομένο ότι θα συνεχίσει να υφίσταται χωρίς την στήριξη - οικονομική ή άλλου τύπου - του κοινού. Κανένα περιοδικό, παιχνίδι κλπ δεν θα ξανακυκλοφορήσει αν δεν το αγοράσει κανένας, καμία έκθεση δεν θα ξαναγίνει εάν άπαντες βαρεθούν να πάνε και κανένα βιντεάκι δεν θα ξαναδούμε αν δεν κουνήσουμε το κουλό μας να πατήσουμε ένα like και να κάνουμε μία εγγραφή στο κανάλι. Τόσο απλά.

Μας αρέσει να βρισκόμαστε μπροστά σε περιεχόμενο κάθε τύπου - είτε ψηφιακό είτε φυσικής μορφής - αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πίσω απ' όλα αυτά βρίσκονται άνθρωποι οι οποίοι μοχθούν και ξοδεύουν ώρες και χρήματα που δεν τους περισσεύουν συνήθως προκειμένου να μας τρατάρουν με websites, blogs, περιοδικά, demos, games, events και οτιδήποτε άλλο. Γράφοντας όλα αυτά δεν θέλω να καταδικάσω όποιον δεν στηρίζει όλες τις προσπάθειες που γίνονται - πώς θα ήταν δυνατό αυτό, άλλωστε; - αλλά σίγουρα θα δείξω με το δάχτυλο όσους δεν στηρίζουν τίποτα και κανέναν αλλά έχουν την απαίτηση να θεωρούνται ισάξια μέλη του χώρου. Sorry guys αλλά όσοι καταναλώνετε περιεχόμενο οποιοδήποτε τύπου καλό είναι να κάνετε και κάτι, το ελάχιστο έστω, γι' αυτούς που το παράγουν.

That being said θεωρώ ελάχιστο καθήκον μου και όσων άλλων τους ενδιαφέρει το αντικείμενο τη στήριξη στο My 8-bit Syndrome. Διάολε είναι φτηνό, είναι τυπωμένο και ο Μάνος βάζει γνώσεις, χρόνο, μεράκι και άπειρο κέφι στη δημιουργία του. Το νέο (3ο) τεύχος μάλιστα ήρθε μαζί με... δελτίο τύπου (!) και μαγνητάκι ψυγείου North & South! Για one man show το My 8-bit Syndrome είναι απλά εξαιρετική προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια στο Μάνο που το γράφει ολόκληρο στα αγγλικά φιλοδοξώντας να απευθυνθεί σε ένα target group σαφώς μεγαλύτερο από αυτό της Ψωροκώσταινας. Επίσης είναι εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι η θεματολογία του My 8-bit Syndrome αφορά αποκλειστικά 8μπιτους home computers αφού οι 16μπιτοι (ΟΚ, η Amiga μόνο) έχουν και κοινό και κάλυψη και αποκλειστικές εκδόσεις. Τα 8μπιτα θέλουν την αγάπη μας και αυτήν προσφέρει το My 8-bit Syndrome, ένα byte κάθε φορά όπως είναι λέει και το moto του.

Να σταθώ κλείνοντας στη σοφή απόφαση του Μάνου να μεγαλώσει κάπως το μέγεθος των fonts του περιοδικού, γεγονός που το έκανε σαφώς πιο ευανάγνωστο και επέτρεψε στον υποφαινόμενο να το απολαύσει χωρίς τη χρήση γυαλιών πρεσβυωπίας, κάτι που ήταν αδύνατο να συμβεί ας πούμε με το προηγούμενο τεύχος.

Περισσότερες πληροφορίες για το My 8-bit Syndrome μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του περιοδικού απ' όπου μπορείτε κιόλας να το προμηθευτείτε (και θα ήταν απαράδεκτο να μην το κάνετε με τέτοια τιμή).

Commodore 64 Ultimate: καλώς μας ήρθε!

Τον περασμένο Σεπτέμβριο είχα προπαραγγείλει έναν Commodore 64 Ultimate για λογαριασμό ενός καλού μου φίλου, ο οποίος μάλιστα μου πρότεινε να τον παραλάβω εγώ, να τον δοκιμάσω ενδελεχώς και να καταγράψω τις εντυπώσεις μου σε ένα αναλυτικό review στο Retro Planet και μετά να του τον δώσω. Η πρόταση ήταν πολύ καλή για να την αρνηθώ και έτσι προχώρησα στην παραγγελία και όλα πήραν το δρόμο τους.

Σε αντίθεση με όσα μας είχε υποσχεθεί ο Mr. Commodore (κατά κόσμον Chris Simpson aka Retro Perifractic) ο υπολογιστής δεν έφτασε στα χέρια μου πριν τις γιορτές αλλά λίγο μετά από την ολοκλήρωση αυτών, στις 19/1. Μικρό το κακό για μένα καθώς έτσι κι αλλιώς εκείνες τις μέρες δεν είχα ελεύθερο χρόνο ώστε να ασχοληθώ με τον C64U εάν τον είχα παραλάβει, αλλά καταλαβαίνω και κάποιους άλλους (τους περισσότερους, λογικά) που θα ήθελαν έναν ολοκαίνουριο 64άρη μπροστά στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο τους. Τι να κάνεις, έτσι ήρθαν τα πράγματα τελικά οπότε... κάλιο αργά παρά ποτέ - έτσι δεν είναι; Αφήστε που 3-4 εβδομάδες καθυστέρηση στο σύμπαν του retro computing θεωρούνται εντελώς αμελητέα ποσότητα - ρωτήστε και τους Αμιγκάδες που έχουν καεί στο χυλό δεκάδες φορές στο παρελθόν.

Επιστρέφοντας στον Commodore 64 Ultimate που παρέλαβα χθες, είπα να τον ξεπακετάρω σήμερα να δω σε τι κατάσταση είναι, εάν είναι τα πάντα εντάξει δηλαδή και να βγάλω και μερικές φωτογραφίες για να μοιραστώ μαζί σας. Περιέργεια μεγάλη δεν είχα είναι η αλήθεια, καθώς έχω δει μέχρι σήμερα τόσα videos με δοκιμές/παρουσιάσεις του μηχανήματος που είναι σα να τον χρησιμοποιώ εδώ και μήνες!

Με χαρά διαπίστωσα ότι περιλαμβάνονται τα πάντα στη συσκευασία του υπολογιστή και ότι αυτός βρίσκεται σε άψογη κατάσταση. Και όχι, μη νομίζετε ότι αυτό είναι δεδομένο: ο φίλος, γείτονας και συνεργάτης στο Retro Planet Λευτέρης Τ. παρέλαβε χθες το δικό του μηχάνημα το οποίο, αν και η συσκευασία δεν είχε ούτε μία αμυχή, ήρθε με σπασμένο case! Οπότε μη θεωρείτε τίποτα δεδομένο...

Πέρα από τον ίδιο τον Commodore 64 Ultimate σκέφτηκα να φωτογραφίσω μαζί του και τον TheC64 της Retro Games Ltd που έχω εδώ και καιρό στην κατοχή μου. Θα παρατηρήσετε και εσείς στις φωτογραφίες ότι τα 2 μηχανήματα έχουν πολύ διαφορετικά χρώματα, με τον TheC64 να δείχνει σαφώς πολύ πιο κίτρινος. Άραγε κιτρίνισε με τον καιρό ή έτσι ήταν από την αρχή; Δύσκολο να πω τώρα πια (δεν το θυμάμαι) πάντως το μηχάνημα το είχα στο κουτί του με το προστατευτικό του κάλυμμα από τότε που το αγόρασα εκτός από τον καιρό του lockdown που το χρησιμοποιούσα σε καθημερινή βάση. Άρα έμεινε εκτεθειμένος σε ηλιακές ακτίνες και λοιπές περιβαλλοντικές συνθήκες για κάποιους μήνες και ίσως να κιτρίνισε γι' αυτό το λόγο. Από την άλλη ίσως να ήταν έτσι από την αρχή - ποιος ξέρει;

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι ο Commodore 64 Ultimate δείχνει πολύ πιο "σωστός" και αρμονικός χρωματικά, και θεωρώ ότι έχει τα χρώματα του πραγματικού 64άρη. Θα μου πείτε γιατί δεν έβγαλα να συγκρίνω το original μηχάνημα με τον C64U αντί του TheC64 που θα ήταν και το πιο σωστό; Διότι, πολύ απλά, ο μοναδικός "κανονικός" και κουτάτος "ψωμιέρας" που μου έχει απομείνει βρίσκεται στο βάθος του παταριού και θα έπρεπε να μπω σε μεγάλο κόπο και βάσανα για να τον κατεβάσω. Έτσι αρκέστηκα στον TheC64...

Αυτό που θέλω να καταθέσω σε ό,τι έχει να κάνει με τα 2 "σύγχρονα" μηχανήματα (C64U και TheC64) είναι ότι η αίσθηση του πληκτρολογίου του τελευταίου είναι σαφώς ανώτερη αυτής του Ultimate πράγμα που μεταξύ μας το περίμενα γιατί από την πρώτη μέρα που είχα στα χέρια μου τον υπολογιστή της Retro Games Ltd είχα αποκομίσει τις πλέον θετικές εντυπώσεις από αυτό. Όχι ότι το πληκτρολόγιο του C64U είναι άσχημο, κάθε άλλο, αλλά αυτό του TheC64 έχει την απόλυτη αίσθηση - τουλάχιστον για εμένα που έχω συνηθίσει σε σκληρά, θορυβώδη μηχανικά πληκτρολόγια. Και αν αναρωτιέστε, όχι, κανένα από τα δύο πληκτρολόγια (C64U και TheC64) δεν έχει την αίσθηση που είχε αυτό του original 64άρη: την θυμάμαι πολύ καλά σα να μην έχουν περάσει 40+ χρόνια και όχι, δεν είναι η ίδια.

Α, και κάτι άλλο: κάποια θέματα που υπήρχαν με την χρήση κόλλας για σταθεροποίηση της κασέτας/USB stick και του τροφοδοτικού μέσα στη συσκευασία σε ορισμένα μηχανήματα που δοκιμάστηκαν από YouTubers, στον C64U που παρέλαβα εγώ δεν υπάρχουν, οπότε όλα καλά.

Αυτά ως πρώτες εντυπώσεις. Για τα υπόλοιπα επιφυλάσσομαι αναλυτικό και ενδελεχές άρθρο σε μελλοντικό τεύχος του Retro Planet, όπως άλλωστε υποσχέθηκα και στον φίλο μου.

Razing Core: Sega 8bit magic!

Τα χρόνια μπορεί να περνούν, αλλά οι δυνατότητες των 8bit συστημάτων δεν σταματούν να εντυπωσιάζουν. Αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος από τους συνήθεις υπόπτους (Commodore 64, ZX Spectrum, Amstrad CPC) αλλά ούτε και κάποιος λιγότερο γνωστός (Commodore Plus/4, Atari 8bit, Oric Atmos) αλλά η συμπαθέστατη κονσόλα της Sega, το Master System με την alpha έκδοση του νέου παιχνιδιού Razing Core.

Προτού πάμε στο Razing Core όμως να θυμίσω ότι, επειδή ακριβώς το Master System ήταν αφενός φτιαγμένο αποκλειστικά για video games και αφετέρου οι τίτλοι έρχονταν κυρίως από την ίδια τη Sega, τα παιχνίδια του ήταν συνήθως κατά πολύ ανώτερα των αντίστοιχων των δημοφιλών 8μπιτων υπολογιστών. Όποιος έχει δει το OutRun ξέρει...

Το Razing Core είναι είναι ένα vertically scrolling space shoot 'em up, το είδος παιχνιδιού που προσωπικά αποτελεί και το πλέον αγαπημένο μου. Όπως μπορείτε να δείτε από τα screenshots και κυρίως από το βιντεάκι που είναι ολόκληρο το πρώτο level (αυτό έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής) τα έχει όλα: διάφορους εχθρούς που επιτίθενται σε ποικιλία σχηματισμών, αναβαθμίσιμα όπλα, end of level boss και φυσικά πολύ ωραία γραφικά. What's not to like? δηλαδή που έλεγε κάποτε και ο Joey στα Φιλαράκια.

Προσωπικά δεν διαθέτω Sega Master System και η αλήθεια είναι ότι η επαφή μου με αυτό ήταν πολύ πίσω, στα τέλη του '89. Πέρασαν από τα χέρια μου όλες οι κονσόλες της Sega (Megadrive, Saturn, Dreamcast) κατά καιρούς, αλλά με το Master System έπαιξα μονάχα ως εργαζόμενος στο Σύμπαν Computers, όταν και πρωτοφέραμε την κονσόλα στην Ελλάδα, το Νοέμβριο του '89. Ευτυχώς για εμένα αλλά και για όλους τους υπόλοιπους εκεί έξω υπάρχουν και οι εξομοιωτές, οπότε μπορούμε να απολαύσουμε το Razing Core έστω και μέσω του PC μας (ευτυχώς με καλύτερο χειριστήριο από το original!).

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το Razing Core στην επίσημη ιστοσελίδα του όπως και να κατεβάσετε και να παίξετε το demo περιμένοντας την full έκδοση.

Puckman για Atari STE: ξεπερνώντας τα όρια (απ' την ανάποδη)

Πείτε με γκρινιάρη, πείτε ότι επαναλαμβάνομαι αλλά κι εγώ θα σας πω ότι λέω απλά την αλήθεια. Σε τι αναφέρομαι; Μα φυσικά στις παραγωγές της Atari ST/STE scene της τελευταίας πενταετίας οι οποίες όχι απλά είναι λιγότερες από τα μαλλιά του Κότζακ, αλλά χαρακτηρίζονται συνήθως και από κακή ποιότητα, μηδαμινή εκμετάλλευση του διαθέσιμου hardware ενώ αποπνέουν και μία αύρα ακεφιάς και προχειρότητας. Για να μην παρεξηγηθώ αναφέρομαι στα παιχνίδια, όχι στα demos: στα τελευταία η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη χωρίς και εκεί να είναι πάντως ιδανική...

Θυμάμαι στο προτελευταίο Amicamp σε μία παρουσίαση που μας είχε κάνει ο δημιουργός του Worthy, Γιάννης Τσακίρης, όπου μας είχε προβάλλει γραφήματα που έδειχναν ότι η παραγωγή indie games σε όλες τις retro πλατφόρμες τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει αυξητική τάση με προεξάρχουσα αυτή της Amiga, ενώ ταυτόχρονα ο Atari ST είναι το μόνο format στο οποίο οι κυκλοφορίες όχι απλά μειώνονται, αλλά τείνουν να μηδενιστούν! Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι ολόκληρη συζήτηση και δεν είναι της παρούσης, αλλά το γεγονός παραμένει: τα νέα παιχνίδια στον ST τα τελευταία χρόνια σπανίζουν και ταυτόχρονα δεν σκίζουν και από ποιότητα. Χάλια μαύρα, δηλαδή.

Θα έλεγε λοιπόν κανείς πως η κυκλοφορία του Puckman - της ιαπωνικής έκδοσης του Pac-Man δηλαδή - πριν από μερικές μέρες και μάλιστα σε arcade perfect επίπεδα αποτελεί ένα χαρμόσυνο νέο. Και έτσι είναι, εάν εξαιρέσουμε 2 πραγματάκια: το πρώτο είναι ότι το Pac-Man, όσο κλασικό και εμβληματικό παιχνίδι και αν είναι, δεν αποτελεί τον τίτλο που περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες οι ανά τον κόσμο Atarάδες. Και το δεύτερο - που εμένα προσωπικά με βγάζει από τα ρούχα μου - είναι το γεγονός ότι η νέα δημιουργία του εκ Γαλλίας ορμώμενου Laurent Gaillard απαιτεί για να τρέξει Atari STE με τουλάχιστον 1ΜΒ μνήμης! Ναι, δεν σας κάνω πλάκα! Προσέξτε, το coin-op της Namco είχε έναν 8μπιτο Z80 στα 3MHz, maximum 3 κανάλια ήχου, παλέτα 16 χρωμάτων και 6 chips ROM των 4ΚΒ (σύνολο 24ΚΒ). Ο Atari ST (o απλός, ο κανονικός, ο ορθόδοξος) έχει τον 16μπιτο Motorola 68000, επίσης 3 κανάλια ήχου, παλέτα 512 χρωμάτων εκ των οποίων προβάλλονται ταυτόχρονα 16 ανά πάσα στιγμή και μνήμη RAM για να φορτωθεί το παιχνίδι 512ΚΒ. Και όμως, αυτό το configuration δεν έφτανε στον κύριο Gaillard και προτίμησε τον blitter, τα 4.096 χρώματα, τις ανώτερες ηχητικές δυνατότητες και το 1ΜΒ μνήμης του STE για να φτιάξει το παιχνίδι του. Πάλι καλά που δεν απαίτησε και Falcon, δηλαδή! Εδώ είναι που περνάνε από το (κακεντρεχές) μυαλό μου φράσεις όπως "βγάζει κι από τη μύγα ξύγκι", "στίβει την πέτρα" και άλλα τέτοια ωραία. Ρε τι θα δούμε ακόμα...

Δεν θα γράψω κάτι παραπάνω, γιατί φοβάμαι ότι θα ξεφύγω. Απλά, λιτά και περιεκτικά θυμίζω ότι το Puckman κυκλοφόρησε την 3η ημέρα του Γενάρη του 2026 και "ζητάει" Atari STE με 1ΜΒ μνήμης RAM προκειμένου να τρέξει. Όχι, σε Atari 520 ή 1040ST/STF/STM/STFM δεν τρέχει. Δεν φτάνουνε ρε φίλε, τι να κάνουμε τώρα; Τι δεν καταλαβαίνεις;

The Spectrum Show επεισόδια 157 και 158

Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους έστω και στις 12 του μήνα, αφού δεν αξιώθηκα να γράψω κάτι νωρίτερα, από την 1/1 δηλαδή μέχρι και σήμερα. Καλά, αυτό δεν είναι τίποτα βέβαια αφού γενικώς δεν είχα γράψει οτιδήποτε εδώ και 40 μέρες! Και όχι, δεν θα σας πω ψέματα, δεν ήταν ο έντονος ρυθμός της εορταστικής περιόδου που με απέτρεψε ούτε και η έλλειψη θεμάτων/ειδήσεων: η τεμπελιά ήταν που με απέτρεψε, plain and simple. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας, αλλά εγώ πλέον με το που βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή με χρόνο στη διάθεσή μου πολύ πιο εύκολα παρακολουθώ σαν αποχαυνωμένος βιντεάκια στο YouTube παρά στρώνω κώλο για να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό. Ας ελπίσουμε να είναι κάτι παροδικό γιατί αλλιώς δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα...

Σε πλήρη αντίθεση με μένα, ο Paul Jnkinson, σαν μοναχικός Spectrumικός σταχανοβίτης μας φίλεψε το διάστημα που πέρασε με 2 ακόμα επεισόδια του The Spectrum Show, τα υπ' αριθμόν 157 και 158. Στο πρώτο από τα 2 ξεκινάει με ένα απόσπασμα της εμφάνισής του από το Crash Live 2025 μαζί με τον Geoff Neil και ολοκληρώνει με την παρουσίαση μίας compilation tape με τον τίτλο Computer Classics (της οποίας οι δημιουργοί προφανώς δεν αφιέρωσαν και πολύ χρόνο στην προσπάθεια εύρεσης ενός πρωτότυπου τίτλου). Μπορείτε να παρακολουθήσετε όλο το επεισόδιο 157 στη συνέχεια:

Στο επεισόδιο 158 τώρα, που είναι και το Χριστουγεννιάτικο/εορταστικό, ξεφυλλίζει το 33ο τεύχος του Sinclair User από τον Δεκέμβριου του 1984 αναλύοντας και συζητώντας παρέα με τον Geoff τα θέματα του περιοδικού με μία ευχάριστη και fun to watch προσέγγιση που αξίζει να παρακολουθήσετε. Μπορείτε να δείτε το βίντεο παρακάτω:

Όσο για εμένα ελπίζω να ξυπνήσω κάποια στιγμή από τη χειμερία νάρκη και να επανακάμψω από την περίοδο της εορταστικής ραστώνης προκειμένου να επιστρέψω με όρεξη και ζωντάνια στις επάλξεις του blog. Εδώ που τα λέμε μου δόθηκε και μία αφορμή - για κράξιμο, κυρίως - από Atari ST scene μεριά οπότε ευελπιστώ να τα ξαναπούμε σύντομα. Μέχρι τότε απολαύστε τα βιντεάκια του Paul: ειδικά εάν είστε Spectrum fans θα σας αποζημιώσουν και με το παραπάνω για το χρόνο σας!

The Spectrum Collector's Edition - ο ZX Printer ξαναζεί!

Ρε, αυτοί έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν! Ή η ανάπτυξη νέων προϊόντων τους κοστίζει πολύ λιγότερο απ' όσο θα πίστευε κάποιος, ή πουλάνε τρελά, ή είναι απλά παλαβοί. Ή όλα τα παραπάνω μαζί, τι να πω;

Αναφέρομαι φυσικά στους ανθρώπους της Retro Games Ltd, οι οποίοι, αφού κυκλοφόρησαν τον The Spectrum, έριξαν στην αγορά σχετικά αθόρυβα τον TheC64 Mini Black Edition και τάραξαν τα λιμνάζοντα ύδατα της Αυγουστιάτικης ραστώνης της retro κοινότητας με την ανακοίνωση της κυκλοφορίας της The A1200. Και εκεί που νομίζαμε ότι πλέον θα ξανακούσουμε απ' αυτούς κατά το καλοκαίρι που θα πλησιάζει η ημερομηνία κυκλοφορίας της τελευταίας, ξαφνικά μαθαίνουμε ότι έρχεται ο The Spectrum Collector's Edition! Πως είπατε;

Ο περί ου ο λόγος ανακοινώθηκε (δεν κυκλοφόρησε ακόμα) και μπορεί κανείς να τον προπαραγγείλλει αν το επιθυμεί. Όπως και η The A1200 αυτή τη στιγμή δεν είναι δυνατόν να παραγγελθεί από Ελλάδα, οπότε όλο και σε κάποια κολπάκια θα αναγκαστούμε να καταφύγουμε αργά ή γρήγορα αν θέλουμε να αποκτήσουμε κάποιο από αυτά τα μηχανήματα (ή και τα δύο).

Τι εστί όμως The Spectrum Collector's Edition; Λοιπόν, πρόκειται για ένα πακέτο που περιλαμβάνει τον The Spectrum σε λευκό χρώμα, ένα επίσης άσπρο USB stick σε σχήμα μικροσκοπικού ZX Microdrive που ονομάζεται (αναμενόμενα) The Microdrive, μία σύγχρονη, λευκή και USB έκδοση του περίφημου ZX Printer που αποκαλείται "The Printer" και τυπώνει θερμικά σε ρολό χαρτί (σκεφτείτε κάτι σαν τα POS printers), ένα (λευκό, μην τα ξαναλέμε) joystick a la Quickshot ονομαζόμενο "The Quickshot II" και μία special έκδοση του manual του υπολογιστή και ένα τεύχος του περιοδικού Crash. Καλό;

Πριν απαντήσετε να σας ενημερώσω ότι το παραπάνω πακέτο αποτελεί το μέχρι στιγμής ακριβότερο προϊόν που έχει κυκλοφορήσει ποτέ η Retro Games Ltd, καθώς θα κοστίζει 230€ χωρίς τα μεταφορικά, δηλαδή αισθητά ακριβότερο ακόμα και από την The A1200. Εμ, συλλεκτικό δεν θέλατε;

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα του The Spectrum Collector's Edition. Αν και δεν ξέρω σε ποιους ακριβώς απευθύνεται αυτό το προϊόν, το γεγονός ότι η Retro Games Ltd παράγει συνέχεια νέα incarnations παλιών 8/16bit υπολογιστών μόνο καλό είναι για εμάς τους κατανάλωτες καθώς, από τη μία δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αγοράσουμε τίποτα και από την άλλη έχουμε μεγάλη ποικιλία προϊόντων για να επιλέξουμε. Αχ, αν είμασταν ακόμα παιδιά θα κάναμε τα καλύτερα Χριστούγεννα!

Taedium Vitae demo για Atari Falcon: εδώ είμαστε!

Όσοι είστε τακτικοί επισκέπτες του blog μου προφανώς θα γνωρίζετε ότι αποτελεί πάγια θέση μου το ότι σε ένα demo η συνολική αισθητική παίζει πρωτεύοντα ρόλο έναντι των τεχνικών επιτευγμάτων. Εξαίρεση αποτελούν παραγωγές που απλά... δεν υπάρχουν, όπως είναι για παράδειγμα τα Don't Mess with Texas (TI99/4A), Batman Forever (Amstrad CPC) και 80880mph (PC) όχι επειδή υπολείπονται αισθητικά, αλλά γιατί απλώς αυτά που παρουσιάζουν είναι τόσο ασύλληπτα για τις συγκεκριμένες πλατφόρμες που δεν σε απασχολεί τόσο η αισθητική και το storytelling τους. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με ένα demo για Atari Falcon, ο οποίος, όπως και να το κάνεις, ήταν ένα computing powerhouse της εποχής του, το βάρος πέφτει μοιραία στα γραφικά, στον ήχο, στη συνολική παρουσίαση και στο πόσο καλά δένουν όλα τα επιμέρους στοιχεία μεταξύ τους προκειμένου να δημιουργηθεί ένα αξιόλογο συνολικό αποτέλεσμα. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με ακριβώς αυτή την περίπτωση.

Το Taedium Vitae (άχθος της ζωής!) - που σε ελεύθερη μετάφραση από τα λατινικά σημαίνει κουρασμένος από τη ζωή - είναι μία υπέροχη, πεσιμιστική στα όλα της, δημιουργία. Το εν λόγω demo παρουσιάστηκε πριν από μερικές μέρες στα πλαίσια του δημοφιλέστερου event της demoscene για υπολογιστές της Atari, του Silly Venture. Τρέχει σε οποιονδήποτε Atari Falcon που διαθέτει σκληρό δίσκο και την πλήρη ποσότητα μνήμης RAM που μπορεί officially να δεχτεί onboard, ήτοι 14ΜΒ. Με λίγα λόγια δεν απαιτεί accelerator ή κάποιο άλλο εξωτικό add-on. Και το αναφέρω αυτό γιατί στο δεκάλεπτο περίπου που διαρκεί, το Taedium Vitae δείχνει στο έπακρο ότι οι δημιουργοί του - το demogroup Dune - κάθε άλλο παρά κουρασμένοι από τη ζωή ήταν όσο καιρό το προγραμμάτιζαν!

Λαμβάνοντας χώρα σε έναν post-apocalyptic κόσμο, το Taedium Vitae αποδεικνύει το πόσο μπορούν να μαγέψουν και να καθηλώσουν τον θεατή η (καταπληκτική) μουσική και τα απόκοσμα γραφικά, δημιουργώντας μία εξόχως καταθλιπτική αλλά και ταυτόχρονα εντυπωσιακή ατμόσφαιρα. Δεν είναι τυχαίο το ότι αν κάπου χάνει λίγο σε αίσθηση είναι στο μεσαίο τμήμα του (The Abandoned Metro) και λίγο αργότερα (Desolate Landscapes), σε μέρη τα οποία τεχνικά είναι τα πλέον jaw dropping, καθώς μονάχα εκεί το βάρος πέφτει περισσότερο στο να βγουν λαγοί απ' το καπέλο από το να δημιουργηθεί μία καθηλωτική ατμόσφαιρα.

Ίσως να καταλάβατε από τα παραπάνω ότι πέρα από το ότι συνολικά αποτελεί μία ασύλληπτης αισθητικής παραγωγή, το Taedium Vitae αποπνέει... απαισιοδοξία από κάθε πτηχή του. Δώστε σε βάση σε μερικά από τα ακόλουθα μηνύματα: "the apocalypse is near", "the world of the Falcon falls into oblivion", "the end is so close" και πάει λέγοντας...

Αν δεν είναι σήμερα η μέρα που έχετε βάλει σκοπό να αποφασίσετε αν θα δώσετε τέλος στη ζωή σας (ελπίζω όχι) και επειδή σιγά μην έχετε Falcon, δείτε το video του Taedium Vitae παρακάτω. Σε fullscreen και με τον ήχο δυνατά συνιστώ, καθώς η μουσική του (από τον Virgill) είναι πραγματικά καταπληκτική. Demos βγαίνουν αμέτρητα, αξιόλογα demos αρκετά, αλλά demos που θα τα θυμάται κάποιος για μια ζωή, λίγα. Και, κατά την ταπεινή μου άποψη, το Taedium Vitae είναι ένα από αυτά...

Review: Slipstream για Commodore Plus/4

Slipstream (Commodore Plus/4) - Bauknecht

To Slipstream είναι ένα παιχνίδι που κυκλοφόρησε πριν από έναν περίπου χρόνο (Φεβρουάριο του 2017) και προκάλεσε άμεσα αίσθηση και συζητήσεις. Καταρχάς είναι προϊόν της δουλειάς του group Bauknecht, ενός group που βρίσκεται πίσω από τα εντυπωσιακότερα demos (Rocket Science, Perfect Love) αλλά και τα αρτιότερα παιχνίδια (Majesty of Sprites, Lands of Zador) που έχουν δει ποτέ το φως της μέρας για τους υπολογιστές της σειράς TED της Commodore (Commodore 16, Commodore 116 και Commodore Plus/4). Δευτερευόντως, το Slipstream είναι ένα παιχνίδι που έχει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο χειρισμού, καθώς, ιδανικά, απαιτεί από τον παίκτη να παίζει με 2 joysticks ταυτόχρονα! Ε, και κατά τρίτο λόγο, κυκλοφόρησε ταυτόχρονα σε έκδοση για Commodore 16 (με 64ΚΒ μνήμης)/Plus/4 και Commodore 64, δημιουργώντας αρκετό θόρυβο γύρω απ' το όνομά του και κερδίζοντας την πρώτη θέση στο demoparty BCC του 2017. Από όλα τα παραπάνω καταλαβαίνετε ότι μάλλον αξίζει να ασχοληθούμε λίγο διεξοδικότερα μαζί του…

Η έκδοση που θα μας απασχολήσει είναι αυτή για τους Commodore 16 και Plus/4 αν και θα πρέπει να σημειωθεί ότι και αυτή του Commodore 64 είναι σχεδόν πανομοιότυπη, χάνοντας οριακά σε χρώματα και ταχύτητα (οι υπολογιστές της σειράς TED είχαν παλέτα 121 χρωμάτων και επεξεργαστή σε διπλάσιο χρονισμό απ' αυτόν του 64άρη). Αρχικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι το Slipstream κερδίζει τις εντυπώσεις στον τομέα της παρουσίασης καθώς επιστρατεύει όμορφα και πολύχρωμα γραφικά, μοντέρνα fonts και ευρηματικά εφέ μετάβασης με αποτέλεσμα να κερδίζει τον παίκτη πριν αυτός ξεκινήσει καν να παίζει.

Αν και το Slipstream διαθέτει καλοφτιαγμένο mode όπου μας βάζει στην ιστορία του, στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ένα απλό shoot 'em up στο οποίο το διαστημόπλοιό μας κινείται προς τις 4 βασικές κατευθύνσεις, πυροβολώντας οτιδήποτε έρχεται κατά πάνω του και αποφεύγοντας τις αντίπαλες βολές, στο στυλ που δημιούργησαν κλασικά shooters των 80s, όπως το Space Harrier και το Afterburner. Όλα τα διαστημόπλοια που βλέπουμε στην οθόνη είναι φτιαγμένα από (λιγοστά) πολύγωνα και δεν φαίνεται να χρησιμοποιούνται sprites, εξ ου και η υπεροχή των TED machines σε σχέση με τον Commodore 64. Γενικά πάντως το οπτικό αποτέλεσμα μέσα στο παιχνίδι είναι άνω του μετρίου και μάλλον το στυλ αυτό που επιλέχθηκε δίνει έναν δικό του, προσωπικό χαρακτήρα στο Slipstream.

Σε ό,τι έχει να κάνει με το παιχνίδι αυτό καθαυτό τώρα, έχει όπως είπαμε μια ιδιαιτερότητα. Αυτή είναι ότι ναι μεν κινούμε το διαστημόπλοιό μας πάνω-κάτω-αριστερά-δεξιά, αλλά από την άλλη έχουμε κι έναν παραλληλόγραμμο στόχο που "κλειδώνει" πάνω σε αντίπαλα σκάφη (ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που συνέβαινε στο Afterburner) τον οποίο πρέπει επίσης να κινούμε προς τις 4 βασικές κατευθύνσεις! Οι δημιουργοί λοιπόν του παιχνιδιού το εφοδίασαν με 2 τρόπους χειρισμού: ο ένας είναι με ένα joystick και εναλλαγή ελέγχου μεταξύ του σκάφους μας και του στόχου μέσω του fire button (ευτυχώς το διαστημόπλοιό μας πυροβολεί αυτόματα). Ο άλλος είναι με 2 joysticks, με το πρώτο να ελέγχει το σκάφος και το δεύτερο τον στόχο. Αμφότεροι οι τρόποι χειρισμού έχουν τα προβληματάκια τους, με τον πρώτο να είναι σαφώς χειρότερος, αφού θα αναλωθείτε στο να σημαδεύετε τους αντιπάλους σας αφήνοντας το διαστημόπλοιό σας απροστάτευτο στα δολοφονικά πυρά τους. Αν αποφασίσετε να επιλέξετε τον 2ο τρόπο χειρισμού το μόνο που πρακτικά έχετε να κάνετε είναι απλά να μετακινείτε το διαστημόπλοιό σας συνεχώς με το δεύτερο χειριστήριο, χωρίς να δίνετε σημασία το προς τα πού, ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να αποφύγετε τα βλήματα των εχθρών (που έτσι κι αλλιώς δεν διακρίνονται και ιδιαίτερα καθαρά εδώ που τα λέμε…). Ο γράφων όμως επινόησε και έναν τρίτο τρόπο χειρισμού που είναι και ο πλέον υποσχόμενος για να προχωρήσετε το Slipstream μέχρι εκεί που… δεν πάει: απλά, δίνετε το δεύτερο joystick σε έναν άλλο παίκτη! Με τον τρόπο αυτό, ο πρώτος παίκτης εστιάζει στην καταστροφή των αντίπαλων στόχων ενώ ο δεύτερος μετακινεί το διαστημόπλοιο αποφεύγοντας τα εχθρικά πυρά και κανένας δεν μπερδεύεται…

Αν και ένα (ψηφιακό) πουλάκι μας σιγοψιθύρισε στο αυτί ότι ο παραπάνω δεν ήταν ο τρόπος χειρισμού που οραματίστηκαν οι δημιουργοί του Slipstream, εμείς, ως φανατικοί οπαδοί - στο gaming μονάχα, να το ξεκαθαρίσουμε - του δόγματος "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" εννοείται ότι δεν πτοούμαστε και έχουμε όλη την καλή διάθεση να επιστρατεύσουμε όποιον βρούμε διαθέσιμο για τον ρόλο του πιλότου. Δεν πρόκειται περί παραξενιάς ή ιδιοτροπίας, απλά, το δοκιμάσαμε το παιχνίδι με 2 χειριστήρια (ένα στο κάθε χέρι) και διαπιστώσαμε την χαρακτηριστική ευκολία με την οποία… η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα!

Επιστρέφοντας τώρα στα του gameplay, το Slipstream απαρτίζεται από αρκετά διαφορετικά levels τα οποία φορτώνονται ανεξάρτητα και διαθέτουν διαφορετικά χρώματα και γραφικά, διαφορετικούς σχηματισμούς αντιπάλων, και, φυσικά, διαφορετικό δείκτη δυσκολίας. Εδώ θα πρέπει να τονισθεί ότι η δυσκολία με τον τρόπο χειρισμού είναι δύο πράγματα αλληλένδετα, καθώς αν λύσετε το δεύτερο θέμα το Slipstream γίνεται αρκετά εύκολο ενώ αντίθετα, αν δεν το κάνετε, θα είναι θαύμα να ολοκληρώσετε το 3ο επίπεδο…

Για τα γραφικά του Slipstream τα είπαμε, για τον χειρισμό επίσης, η κίνηση των διαφόρων αντικειμένων στην οθόνη είναι ομαλή - ειδικά αν λάβουμε κατά νου το πόσα είναι αυτά - και το μόνο αρνητικό που μπορούμε να διαπιστώσουμε είναι η μουσική: αν και είναι συνεχής, σύγχρονου ύφους και όχι και τόσο επαναλαμβανόμενη, παρόλα αυτά στον γράφοντα δίνει την αίσθηση ότι είναι ενοχλητική. Σύμφωνα με κριτικές που διαβάσαμε στο internet κάποιοι την βρήκαν από αδιάφορη μέχρι και… καταπληκτική ("γούστα", είπε ο πίθηκος κι έφαγε το σαπούνι), αλλά άνθρωποι που μεγάλωσαν με θεόσταλτα SID tunes όπως αυτά των Monty on the Run, The Way of the Exploding Fist, One Man and his Droid, Druid II κλπ. είναι μάλλον αδύνατο να συμπαθήσουν τη μουσική του Slipstream…

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι πολύ προσεγμένο (δείτε τα εφέ του κειμένου που τρεμοπαίζει από τα παράσιτα και θα μας θυμηθείτε), φτιαγμένο από ένα group υπερταλαντούχων προγραμματιστών με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο χειρισμού. Αν δεν μπορέσετε να τα βγάλετε πέρα με κάποιον από τους τρόπους που σας παρέχει το Slipstream απλά "χώστε" έναν φίλο σας (κατά προτίμηση τον ίδιο στον οποίο δίνατε το τζιπάκι στο Silkworm πριν 30 χρόνια) και θα το διασκεδάσετε πραγματικά. Είτε έτσι είτε αλλιώς πάντως σίγουρα αξίζει να το δοκιμάσετε - μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και η έκδοση για Commodore 64.

Το Slipstream, όπως και άλλες κορυφαίες παραγωγές των Bauknecht, πέραν των προφανών προσφέρουν και μια έξτρα υπηρεσία: δείχνουν σε όλους ότι οι υπολογιστές της σειράς TED, αν και αποτυχημένοι εμπορικά, δεν ήταν "η μέρα με τη νύχτα" συγκριτικά με τον Commodore 64. Το αντίθετο μάλιστα, καθώς σε κάποιους τομείς ήταν ανώτεροι…

Βαθμολογία: 8/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 19ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018. 

64KΒ και τόοοοοσο oldschool!

Όσοι παρακολουθούν τη demoscene γενικώς, ανεξαρτήτως πλατφόρμας, προφανώς θα έχουν πέσει στο παρελθόν πάνω σε jaw dropping ψηφιακά αριστουργήματα που τα βλέπεις και λες "μα πώς χώρεσε;" επειδή ακριβώς το μέγεθός τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με το αποτέλεσμα που βλέπουμε στην οθόνη. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, η πρώτη παραγωγή μεγέθους <64ΚΒ στο PC που προκάλεσε πάταγο παγκοσμίως ήταν το περίφημο The Product από το μακρινό 2000 (ρε, πότε πέρασαν 25 χρόνια; Με θυμάμαι να το τρέχω στο PC μου σαν χτες). Και από τότε που μπήκε το πρώτο λιθαράκι είδαμε ακόμα πιο εντυπωσιακά πράγματα (στα PCs αναφέρομαι).

Το 64KB demo με το οποίο θα καταπιαστούμε σε αυτήν εδώ την ανάρτηση δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία. Δεν θα σας κάνει να μείνετε με ανοιχτό το στόμα ψιθυρίζοντας "πώς το φτιάξανε;" ούτε και να αναρωτιέστε πώς στο διάολο χώρεσε σε 65.536 θέσεις μνήμης. Scratch that, αυτό μπορεί και να το αναρωτηθείτε. Το κυριότερο χαρακτηριστικό του Offset Overdrive από το προσφάτως συσταθέν (2023) demogroup Spectrox είναι πως είναι τόσο oldschool που δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις, να νιώσεις μια ζεστασιά στην καρδιά, να αφήσεις λιγάκι στην άκρη ό,τι άλλο κι αν κάνεις παρακολουθώντας το. Απλά, ολοκάθαρα, παλιομοδίτικα γραφικά με τόση σαφήνεια που φέρνουν στο νου Atari ST on steroids με εκείνο το υπέροχο monitorάκι, το SC1224. Techno tune που "βαράει" όσο χρειάζεται και τα απαραίτητα (εντυπωσιακά) εφέ κάθε τόσο και λιγάκι για να μας θυμίσουν ότι είμαστε στον 21ο αιώνα και ότι πρόκειται περί σύγχρονης μεν αλλά oldschool δε παραγωγής. Γιατί δεν το λες και παλιό το Offset Overdrive αφού εμφανίστηκε μόλις πέρυσι στα πλαίσια του demoparty Deadline στο Βερολίνο.

Επειδή έχουμε να κάνουμε με PCάδικο demo μπορείτε να κατεβάσετε σε μία στιγμούλα το Offset Overdrive και να το απολαύσετε στο μηχάνημά σας, ό,τι δυνατοτήτων και χαρακτηριστικών και αν είναι αυτό, αφού νομίζω ότι πρακτικά τρέχει παντού (εντάξει, μην το δοκιμάσετε σε Pentium 4, βάλτε κάτι διπύρηνο τουλάχιστον). Έχετε υπόψη σας ότι προφανώς και θα σας γκρινιάξει το antivirus σας μόλις σας τσακώσει να κατεβάζετε ένα τόσο δα executable αρχείο, οπότε καλό θα είναι να το απενεργοποίησετε προσωρινά. Μπορείτε να κατεβάσετε λοιπόν το Offset Overdrive από εδώ ή, αν είστε τόσο τεμπέληδες που ούτε καν ένα PC executable δεν έχετε όρεξη να δοκιμάσετε, μπορείτε να παρακολουθήσετε το βιντεάκι που ακολουθεί. Σε κάθε περίπτωση νομίζω πως θα θαυμάσετε την απλότητα και την αισθητική του, αυτήν την τόσο άψογα υλοποιημένη less is more προσέγγιση. Προσωπικά μου φάνηκε υπέροχο πάντως.

The Spectrum Show επεισόδιο 156

Φτάνει το τέλος του μήνα και ρωτάς κάποιον τι είναι το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό σχετικά με αυτό το γεγονός. Και σου απαντάει ότι του τέλειωσαν τα χρήματα εδώ και 10 μέρες και περιμένει πότε θα μπει ο επόμενος μισθός. Πφφφ, πόσο πεζός και ανέμπνευστος είσαι αδερφάκι μου. Εδώ έφτασε ο καιρός για νέο επεισόδιο του The Spectrum Show κι εσύ ασχολείσαι με το ότι δεν έχεις να πληρώσεις τους λογαριασμούς; Υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από τις ταπεινές οικονομικές σου υποχρεώσεις. Και, άλλωστε, μην είσαι μίζερος, προσπάθησε να δεις το ποτήρι μισογεμάτο: σε άλλους τέλειωσαν τα χρήματα από το πρώτο δεκαήμερο του μήνα, εσύ που μπόρεσες να ανταπεξέλθεις για 20 ολόκληρες μέρες γκρινιάζεις κιόλας από πάνω;

Πέρα από την πλάκα και πέρα από το γεγονός ότι όντως τις τελευταίες μέρες κάθε μήνα πολλοί εκεί έξω κοιτάζουν με απόγνωση τον άδειο τραπεζικό τους λογαριασμό, είναι αλήθεια ότι αυτό το χρονικό διάστημα με εντυπωσιακή συνέπεια εδώ και πάνω από 10 χρόνια ο Paul Jenkinson μας χαρίζει και ένα νέο επεισόδιο του Spectrumικής θεματολογίας show του. Δεν θα μας πληρώσει τους λογαριασμούς ούτε και θα μας βγάλει από την οικονομική στενωπό στην οποία βρισκόμαστε, αλλά τουλάχιστον θα μας κάνει να ξεχαστούμε για ένα εικοσάλεπτο με αντικείμενο κάτι που κάποτε μπορεί να σήμαινε και σχεδόν τα πάντα για εμάς τους παλιότερους. Γιατί ναι, ακούγεται παράξενο πια, αλλά υπήρξε μία εποχή που ξυπνούσαμε, κοιμόμασταν και αναπνέαμε Spectrum! Πόσο άλλαξαν τα πράγματα με την πάροδο του χρόνου, ε;

Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι να μας (ξανα)πιάσει κατάθλιψη, αλλά να σας πληροφορήσω ότι το 156ο επεισόδιο του The Spectrum Show είναι διαθέσιμο για να το παρακολουθήσετε είτε στο κανάλι του στο YouTube είτε στο βιντεάκι στο τέλος του κειμένου. Το θέμα που προσωπικά ξεχώρισα είναι η δυνατότητα δικτύωσης που προσέφερε στους ιδιοκτήτες του ο συνδυασμός Spectrum και ZX Interface 1. Τολμώ να ομολογήσω ότι αν και στην εποχή του είχα αγοράσει ολοκαίνουριο το εν λόγω interface ούτε καν θυμόμουν ότι έδινε αυτή τη δυνατότητα. Και πριν με κράξετε αναλογιστείτε αν ξέρατε κάποιον που ασχολούταν με δίκτυα υπολογιστών το 1984! Προφανώς και όχι, την εποχή που διαβάζαμε Αγόρι και ακούγαμε Survivor το computer networking ήταν ένα αντικείμενο που μάλλον δεν γνωρίζαμε καν την ύπαρξή του. Δείτε λοιπόν στο παρακάτω βιντεάκι τι μπορούσε να κάνει ένας δικτυωμένος Spectrum και, αν η πρώτη σας σκέψη είναι η λεξούλα "chat" τότε μάλλον έχετε δίκιο!