Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2021

Ο sir Clive μέσα από τα videos

Λένε πως μια εικόνα ισούται με 1.000 λέξεις - και ποιος είμαι εγώ να διαφωνήσω; Απλά, σκέφτομαι αν μια εικόνα είναι 1.000 λέξεις τότε μια ακολουθία από εκατοντάδες ή και χιλιάδες εικόνες όπως είναι ένα video, σε πόσες εικόνες αντιστοιχεί; Ξέρω, πολλές...

Καθώς ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει το σοκ του χαμού του sir Clive Sinclair ο οποίος αναμφισβήτητα υπήρξε ένας από τους ήρωες των παιδικο-εφηβικών μας χρόνων, αποφάσισα να αποτίσω έναν τελευταίο φόρο τιμής μέσα από μερικά προσεκτικά επιλεγμένα βιντεάκια, τι λέτε;

Ξεκινάω με το πλέον πρόσφατο, μία εικόνα του "θείου" να φορτώνει στον Spectrum (ξέρετε εσείς, SCREEN$, 6912 bytes κλπ). ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ από κασέτα:

Συνεχίζουμε με μία διαφήμιση που είναι μάλλον γνωστή σε όλους, αυτή που παρουσιάζει την περίφημη "μεταμόρφωση" του ZX Spectrum 48K σε Plus:


Για τη συνέχεια, έχουμε QL: το Quantum Leap του θείου, ο (αποτυχημένος) αλλά εντυπωσιακός σε χαρακτηριστικά διάδοχος του ZX Spectrum, που χαντακώθηκε κυρίως από την επιλογή των αλήστου μνήμης microdrives ως μέσου αποθήκευσης:


Και φτάνουμε στην αποφράδα μέρα, αυτήν που όλοι όσοι αγαπήσαμε την Sinclair Research και τα προϊόντα της θέλουμε να ξεχάσουμε: είναι 7 Αυγούστου του 1986 και η εταιρία περνάει στα χέρια του Alan Sugar και της Amstrad. Ό,τι κυκλοφόρησε από εκεί και πέρα με το λογότυπο της Sinclair δεν είχε ίχνος από την ψυχή και την φιλοσοφία του θείου...


Για το τέλος άφησα τον αξιαγάπητο και χαμογελαστό sir Clive να μιλάει για τα προϊόντα του και να σκάει στα γέλια με το γεγονός ότι έχασε 7 εκατομμύρια λίρες λόγω του project "C5". Και την εταιρία του στη συνέχεια, εδώ που τα λέμε...


Αυτός ήταν ο sir Clive Sinclair, ο ένας και μοναδικός "θείος", ο άνθρωπος που έβαλε τους home computers στα σπίτια όλου σχεδόν του κόσμου στην "αποδώ" πλευρά του Ατλαντικού. Τον ευχαριστούμε θερμά και δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ όσο ζούμε...



Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2021

The Spectrum Show - Sir Clive Sinclair Tribute

Αν τυχόν ανήκετε σε αυτούς που παρακολουθούν (και απολαμβάνουν) συστηματικά το The Spectrum Show του Paul Jenkinson, προφανώς και δεν θα περιμένατε να περάσει "στα ψιλά" το τραγικό γεγονός του θανάτου του "θείου" από τον Paul. Άλλωστε, έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει ένα σεβαστο μέρος της ζωής του και του δημιουργικού του χρόνου στα προϊόντα του προσφάτως αποβιώσαντα εφευρέτη, οπότε θα ήταν μάλλον απίθανο το να μην κάνει κάτι άμεσα.

Έτσι λοιπόν, το Σάββατο που μας πέρασε ανέβασε ένα έκακτο επεισόδιο του The Spectrum Show, που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύντομο αφιέρωμα στον άνθρωπο που έβαλε τα home computers στα σπίτια μας και έδωσε υπόσταση στα παιδικά και τα εφηβικά μας όνειρα (και σε αυτά του Paul, προφανώς). Without further ado ladies and gentlemen, the Spectrum Show by Paul Jenkinson.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2021

Ενα τελευταίο αντίο στον θείο

Η πρώτη φορά που πληροφορήθηκα για την ύπαρξη της Sinclair Research Ltd. και των υπολογιστών της ήταν τον Ιανουάριο του 1983, μέσα από το αφιέρωμα που φιλοξενούσε το πρώτο τεύχος του Computer για Όλους. Εκεί έμαθα για τον ZX80, για τον ZX81 και για τον ZX Spectrum. Αλλά διάβασα και για τον εφευρέτη που βρισκόταν πίσω από τη δημιουργία τους, τον Clive Sinclair. Δεν το γνώριζα φυσικά εκείνο τον καιρό, αλλά ήδη στην Αγγλία ο γλυκός αυτός κυριούλης με το ζεστό χαμόγελο ήταν ήδη διάσημος, καθώς οι εφευρέσεις του - που συμπλήρωναν ήδη μια 15ετία από τότε που ξεκίνησαν να παράγονται μαζικά - είχαν μπει σε ουκ ολίγα σπίτια της Γηραιάς Αλβιώνας. Το αν δούλευαν ή όχι, ήταν άλλη υπόθεση...

Νομίζω ότι είναι από δύσκολο μέχρι αδύνατο να εξηγήσει κανείς σε κάποιον που δεν έζησε εκείνη την εποχή την επίδραση που είχε ο (μετέπειτα) sir Clive Sinclair και οι υπολογιστές του στα κατώτερα και φτωχότερα κοινωνικά στρώματα της Αγγλικής κοινωνίας. Σε μια χώρα που μαστιζόταν από οικονομικά προβλήματα και ασύλληπτα ποσοστά ανεργίας, σε μία αυτοκρατορία που έπνεε τα λοίσθια, σε ένα κράτος που φαινόταν να αδυνατεί να παρακολουθήσει την τεχνολογική πρόοδο της εποχής παραδομένο σε μεγαλεία του παρελθόντος, ο Clive Sinclair κατάφερε να δώσει ακόμα και στους πλέον αδύναμους οικονομικά την δυνατότητα να αποκτήσουν έναν home computer, δημιουργώντας μια ολόκληρη γενιά bedroom coders που έμελλε αργότερα να αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά μεγάλων επιχειρήσεων που αναπτύχθηκαν τα επόμενα χρόνια και οδήγησαν - συνεπικουρούμενες από την αδίστακτη οικονομική πολιτική της κυβέρνησης της Margaret Thatcher - σε μία εντυπωσιακή αναγέννηση της αγγλικής οικονομίας.

Στα χρόνια της ανεργίας, της φτώχιας, των ορυχείων που έκλειναν το ένα μετά το άλλο, των κοινωνικών αναταράξεων και του μπαράζ απεργιών και στη γενιά της punk και του No Future, ο Clive Sinclair δεν έδωσε μονάχα ένα hobby, ένα παιχνίδι, έναν τρόπο να περάσει κάποιος ευχάριστα και δημιουργικά τον χρόνο του: έδωσε πάνω απ' όλα ελπίδα και προοπτική κάτι που δύσκολα καταλαβαίνει κάποιος αναλογιζόμενος τα "αστεία" τεχνικά χαρακτηριστικά του ZX81 και τους τρόπους που χρησιμοποιήθηκαν για να μειωθεί το κόστος του ZX Spectrum (από το πληκτρολόγιο... γομολάστιχας στην έλλειψη διακόπτη on/off και κάθε είδους υποδοχών διασύνδεσης με περιφερειακές συσκευές, πέραν της απόληξης της πλακέτας). Κι όμως, αυτοί οι 2 (κυρίως) "ταπεινοί" home computers, με τη βοήθεια των εξειδικευμένων τηλεοπτικών εκπομπών του BBC μετέτρεψαν μέσα σε μια δεκαετία ένα έθνος μεταλλωρύχων σε μία ισχυρή δύναμη προγραμματιστών. Αυτό είναι κάτι που δεν θα είχε μπορέσει ποτέ να συμβεί εάν ο "θείος" Clive δεν έβαζε σκοπό της ζωής του τη δημιουργία υπολογιστών που να μπορούν να αποκτηθούν ακόμα και από τα πλέον φτωχά βαλάντια.

"Υπολογιστής με 1ΚΒ μνήμης;". Ναι, υπολογιστής με 1ΚΒ μνήμης αν αυτός μπορεί να σε μάθει να προγραμματίζεις, τι είναι η μνήμη τυχαίας προσπέλασης, ο επεξεργαστής, οι μονάδες εισόδου/εξόδου κι όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τους υπολογιστές ακόμα και σήμερα. Δεν είναι ψέμα ότι οι υπολογιστές της Sinclair φάνταζαν ως κακά αστεία συγκρινόμενοι με τα αντίστοιχα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (βάλτε δίπλα-δίπλα τον ZX81 και τον εξ Αμερικής ανταγωνιστή του, τον VIC-20, και θα καταλάβετε), αλλά και οι οικονομικές δυνατότητες του μέσου Άγγλου απείχαν παρασάγγας από τις αντίστοιχες του μέσου Αμερικανού. Προς τα κάτω, εννοείται.

Αλλά για να επανέλθω στον αγαπημένο μας "θείο" που έφυγε χθες από τα εγκόσμια στα 81 του χρόνια μετά από μια δεκαετή μάχη με τον καρκίνο, θα πρέπει να θυμίσω ότι επρόκειτο για έναν πανέξυπνο άνθρωπο (πρόεδρος της Mensa επί χρόνια) χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση - καθώς παράτησε το σχολείο στα 17 του χρόνια - ο οποίος, πάνω απ' όλα δεν ήταν επιχειρηματίας, αλλά εφευρέτης. Έτσι, παρά την ασύλληπτη επιτυχία των πρώτων υπολογιστών της Sinclair Research Ltd. αποφάσισε αντί να προχωρήσει με μικρά και μελετημένα βήματα να κάνει το μεγάλο άλμα (Quantum Leap) παρουσιάζοντας τον - βασιζόμενο σε microdrives ως μέσα αποθήκευσης - Sinclair QL και το αλήστου μνήμης ηλεκτροκίνητο όχημά του, το περίφημο C5. Η παταγώδης εμπορική αποτυχία των δύο αυτών προϊόντων οδήγησε στην εξαγορά της Sinclair Research από τον μεγάλο εχθρό του sir Clive, τον Alan Sugar, ιδιοκτήτη της Amstrad. Έτσι, μέσα σε 5-6 μόλις χρόνια, ο χαμογελαστός "θείος" μπήκε, σάρωσε τα πάντα, και τελικά έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι από την κεντρική σκηνή των προσωπικών υπολογιστών, αφήνοντας όμως πίσω του ως παρακαταθήκη εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη που κόλλησαν το μικρόβιο των μικροϋπολογιστών μέσα από της δημιουργίες του.

Αν και ο Clive Sinclair δεν σταμάτησε ποτέ να εφευρίσκει νέες συσκευές μέχρι και το τέλος της ζωής του, ποτέ δεν έφτασε ξανά στα ύψη της επιτυχίας που είχε με την Sinclair Research και τους υπολογιστές της. Ίσως επειδή τα μετέπειτα προϊόντα του να ήταν όντως αξιόλογα αλλά να μην είχαν την ψυχή ενός ZX81 ή ενός ZX Spectrum που μπορούσαν να μιλήσουν κατευθείαν στις καρδιές των ιδιοκτητών τους...

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2021

Review: Imperial Mahjong

Imperial Mahjong (Amstrad CPC) - Julien Névo (Code & Music)/Sylvestre Campin (Graphics)

Μερικές φορές είναι πραγματικά να απορεί κανείς. Εντάξει, καλή ιδέα, δεν λέω, το Mahjong. Πόσο μάλλον στον Amstrad CPC που διαθέτει και τα χρώματα και τις αναλύσεις που απαιτούνται για μία αξιοπρεπή υλοποίηση του παιχνιδιού (δοκιμάστε το σε 256x192 pixels με 2 χρώματα και το ξανασυζητάμε!). Κι όμως, αυτό δεν έφτανε στους ανθρώπους της Cargosoft όταν αποφάσισαν να μεταφέρουν το Mahjong Solitaire στον Amstrad: έφτιαξαν 2 νέες αναλύσεις (!) με τις οποίες και εφοδίασαν το παιχνίδι, ήτοι τις EGX (320x200 pixels, 16 χρώματα ταυτόχρονα - σα να λέμε Atari ST, δηλαδή!) και EGX2 (640x200 pixels, 4 χρώματα). Ε, αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τα digi-drums αλλά και τα 6 διαφορετικά chip tunes που μας χαρίζουν τουλάχιστον 30 λεπτά (μη επαναλαμβανόμενης) μουσικής τότε έχουμε το νέο παιχνίδι των Julien Névo και Sylvestre Campin, το Imperial Mahjong!

Το concept του Mahjong προφανώς και το γνωρίζετε εδώ και χρόνια - εκτός εάν περάσατε τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής σας σε κάποια απομονωμένη σπηλιά μέσα στη ζούγκλα: ταιριάζουμε 2 όμοια πούλια που δεν "κλείνονται" από άλλα και αυτά αυτόματα αφαιρούνται. Επίσης, μπορούμε να ταιριάξουμε και 2 διαφορετικά πούλια, αρκεί αυτά να ανήκουν στην ομάδα των ανέμων ή των φυτών. Εάν κατορθώσουμε να αδειάσουμε όλο το ταμπλώ, κερδίζουμε. Εάν όχι (μπορεί να συμβεί και αυτό), χάνουμε. Στην ουσία πρόκειται για ένα μοναχικό παιχνίδι, ένα είδος solitaire στο οποίο αντί για κάρτες της τράπουλας παίζουμε με πούλια με διάφορα σχέδια, χρώματα κλπ.

Το Imperial Mahjong παίζεται είτε με τα πλήκτρα είτε με joystick, έχει ακριβή και άμεσο χειρισμό, δεκάδες επιλογές τρόπου παιξίματος (ανάλογα με το σχηματισμό που ξεκινάμε, κυρίως), αναλυτικό online help, 6 διαφορετικά chip tunes με κάποια απ' αυτά να είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, εξαιρετικά γραφικά που εξυπηρετούν απόλυτα το είδος και το σκοπό του παιχνιδιού και, τέλος, είναι εξαιρετικά εθιστικό!

Νομίζω ότι θα πρέπει να επεκταθώ κάπως σε αυτό το τελευταίο: έχουμε να κάνουμε με την κλασική περίπτωση ενός puzzle game με το οποίο κανείς "τρώει κόλλημα" και δεν μπορεί να το παρατήσει. Εκεί που λες "άλλα δύο να ταιριάξω και φεύγω" παίζεις μέχρι να ολοκληρώσεις το ταμπλώ σου (και να "στήσεις" όποιον είχε την ατυχία να έχει κανονίσει ραντεβού μαζί σου!). Αν κάποτε τρώγαμε ώρες με το Solitaire των Windows πραγματικά δεν μπορώ να συλλάβω το τι θα συνέβαινε εάν στα γραφεία μας είχαμε Amstrad CPC με τη δισκέτα του Imperial Mahjong!

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω περισσότερα: το παιχνίδι είναι τεχνικά άρτιο, έχει μεγάλο (τεράστιο;) βαθμό εθιστικότητας, είναι δωρεάν, και τρέχει σε οποιονδήποτε Amstrad CPC που διαθέτει 128ΚΒ μνήμης και floppy drive. Τι, ακόμα διαβάζετε; Κατεβάστε το τώρα!

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 14ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 108

Δεν τον προλαβαίνουμε τον άνθρωπο, ώρες-ώρες. Εκεί που κάποιοι είναι ακόμα σε διακοπές και κάποιοι άλλοι έχουν μόλις επιστρέψει να ψάχνουν να βρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται αναλογιζόμενοι με τρόμο τον Γολγοθά των επόμενων μηνών (αυτά περί γεμάτων μπαταριών είναι κοτσάνες, πιστέψτε με), ο Paul Jenkinson συνεχίζει να παράγει αδιαλείπτως νέα επεισόδια του The Spectrum Show. 108, είπαμε;

Είναι γεγονός πως κάποιες στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται "μα τι άλλο να βάλει πια στο show; Αφού έχει καλύψει τα πάντα" - αλλά αυτό απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Είναι βλέπετε τόσο αχανής η software library του ZX Spectrum, τόσο ευρεία η γκάμα των περιφερειακών του και τόσο μεγάλη η αγάπη ενός ολόκληρου έθνους (και όχι μόνο) για τον πλέον επιτυχημένο Βρετανικό μικροϋπολογιστή, που ακόμα και μετά από 108 χορταστικά επεισόδια του The Spectrum Show το αντικείμενο "γομολάστιχας" δεν έχει καλυφθεί ολοκληρωτικά. Συν το ότι κάθε τόσο και λιγάκι έχουμε νέες software και hardware κυκλοφορίες, βάλτε σαν κερασάκι και τον ZX Spectrum Next και καταλαβαίνετε ότι μάλλον έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα να διανύσουμε. Ο Paul να είναι καλά λοιπόν (και ο Geoff), και εδώ θα είμαστε να παρακολουθούμε την - θαυμαστή - δουλειά του.

Σας αφήνω με ευχές για μία χαλαρωτική Κυριακή και με το 108ο επεισόδιο του The Spectrum Show:

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2021

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #20: Warhawk

Εντάξει, τι να λέμε τώρα: ο άνθρωπος είναι για την μουσική του Commodore 64 ό,τι οι Beatles, οι Rolling Stones και οι Led Zeppelin μαζί για τη μουσική γενικότερα. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με ποιότητα, αλλά και με ποσότητα. Πολλοί υπέροχοι μουσικοί μας χάρισαν θεσπέσια chiptunes στον 64άρη ξεζουμίζοντας το SID (Martin Galway, Ben Daglish, Tony Crowther κ.ά.) αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει με τον Rob Hubbard είναι ασύλληπτο: να ξέρεις ότι είναι ο καλύτερος, ο The Man, ο God amongst humans, και να συνεχίζει να σε εκπλήσσει ακόμα και σήμερα, όταν ανακαλύπτεις μία ακόμα δουλειά του που δεν γνώριζες ή που δεν της είχες δώσει την πρέπουσα σημασία.

Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το tune του Warhawk στον Commodore 64, αλλά και στα 8μπιτα μηχανήματα της Atari. Το παιχνίδι της Firebird ήταν επιεικώς μέτριο, ένα shoot 'em up με κάποια καλά στοιχεία και πολύ περισσότερα κουσούρια, όπως άλλωστε ήταν (σχεδόν) ο κανόνας στα παιχνίδια του είδους στον 64άρη μέχρι που εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory και... μας πήρε και μας σήκωσε!

Αλλά το θέμα μας εδώ δεν είναι το παιχνίδι αυτό καθαυτό, αλλά η μουσική του. Το tune του Warhawk είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα του αστείρευτου ταλέντου του Rob Hubbard, συνεπικουρούμενου από τις... εξωφρενικές δυνατότητες του SID. Καθαρότητα, μελωδία, ρυθμός, πολυφωνίες, όλα είναι εδώ στις κατάλληλες δόσεις για να δώσουν μαθήματα σε όσους μπορούν να κατανοήσουν (ίσως να θυμάστε την γκρίνια μου τις προάλλες για τα soundtracks των σύγχρονων demos). Θα μπορούσα λοιπόν να σταματήσω εδώ, και να σας αφήσω να απολαύσετε αυτό:

Όμως όχι, έχουμε κι άλλο. Βλέπετε, σα να μην έφτανε το γεγονός ότι ο Rob έπαιζε το SID στα... δάχτυλα, ο άνθρωπος, ως μέγιστος composer/coder είχε την ικανότητα να κάνει παπάδες και με άλλα soundchips. Έτσι λοιπόν επιμελήθηκε την μουσική του Warhawk και στην έκδοση για τα 8μπιτα μηχανάκια της Atari, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που όχι μονάχα κάνει το περίφημο POKEY να δείχνει τα δόντια του στο SID, αλλά και το οποίο σε κάποια σημεία θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερο αυτού του Commodore 64! Τι, δεν με πιστεύετε; Ιδού:

Αυτά προς το παρόν. Δεν ξέρω ποια έκδοση από τις 2 εκδόσεις προτιμάτε εσείς, αλλά το σίγουρο είναι πως όποια κι αν επιλέξετε αποκλείεται να κάνετε λάθος! Εν τω μεταξύ εγώ μάλλον θα αρχίσω να μελετάω ενδελεχώς τις δουλειές του Rob, γιατί κάτι μου λέει ότι τα αριστουργηματικά chiptunes του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη είναι πολλά περισσότερα από αυτά που (ορθώς) ανέδειξα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων για τα καλύτερα tunes του Commodore 64...

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2021

Lethargy και XXX - εμείς πότε επιτέλους θα ξυπνήσουμε;

Φρέσκο πράγμα έχουμε κύριες μου και κύριοι. Σπαρταράει. Γυαλίζει το μάτι του. Ακόμα δεν κρύωσε. Και πoύ να προλάβει δηλαδή αφού παρουσιάστηκε μόλις χτες και ζούμε ένα από τα πιο καυτά (not in a good way) καλοκαίρια των τελευταίων ετών;

Το XXX είναι το ολοκαίνουριο demo του Ουγγαρέζικου demogroup Lethargy και έκανε την πρεμιέρα του χθες, στα πλαίσια του demoparty Arok Party 2021 όπου και κατέλαβε και την πρώτη θέση στην κατηγορία του (δεν μου λέει κάτι προσωπικά αυτό, απλά το αναφέρω).

Το XXX γιορτάζει τα 30 χρόνια του group Lethargy, το οποίο, μετά από έναν παρατεταμένο λήθαργο διάρκειας είκοσι και βάλε ετών ξύπνησε με πάταγο, συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό από Ούγγρους coders και ξεκινώντας ξανά να παρουσιάζει νέες δουλειές, με απαρχή το 25 years later του 2017.

Το νέο demo των Lethargy είναι ενδιαφέρον από την άποψη ότι συνδυάζει μερικά σύντομα μεν αλλά εντυπωσιακά parts στην μικρή του διάρκεια, ενώ ταυτόχρονα μας εξιστορεί εν συντομία την πορεία του group μέσα στον χρόνο. Στα αρνητικά του στοιχεία, πέρα από το ότι ολοκληρώνεται πολύ σύντομα, η μουσική του, η οποία είναι ενδεικτική της πλειοψηφίας των σύγχρονων παραγωγών για τον 64άρη και η οποία είναι, επιεικώς, από αδιάφορη μέχρι κακή. Αυτή την προσπάθεια των σύγχρονων coders/μουσικών να φτιάξουν κάτι το διαφορετικό από τα - ας τα πούμε - "συνηθισμένα" κι ας είναι και σαφώς χειρότερο, προσωπικά δεν την καταλαβαίνω. Η πλατφόρμα έχει τις δυνατότητες (ας είναι καλά το SID), έχει στην ιστορία της μερικά από τα καλύτερα chiptunes όλων των εποχών, οπότε είναι σαφές ότι στις σύγχρονες παραγωγές υπάρχει εμφανής απουσία στόχευσης (ή και ταλέντου, σε κάποιες περιπτώσεις). Anyway, αυτή είναι η δική μου καθαρά προσωπική άποψη και δεν είναι απαραίτητο ότι συνάδει με αυτές των υπολοίπων: μπορεί σε κάποιους να αρέσουν και τα σύγχρονα chiptunes. Περί ορέξεως...

Αυτό που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον σε ό,τι έχει να κάνει με το XXX - και που μου έδωσε και την αφορμή για να γράψω αυτές τις αράδες - είναι το προτελευταίο part του demo, όπου μπροστά από μια σημαία της Ουγγαρίας που ανεμίζει παρελαύνουν τα ονόματα όλων των demogroups της χώρας και, ναι, το μαντέψατε, είναι πολλά (πάνω από 200, μάλλον). Αυτομάτως, στο σημείο αυτό, δεν μπορεί παρά να γίνει η σύγκριση με τα αντίστοιχα "εγχώρια προϊόντα", καθώς η Ουγγαρία έχει πληθυσμό κάπως μικρότερο από τη δική μας χώρα (σχεδόν 10 εκατομμύρια) και, διάολε, προέρχεται από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ, πράγμα που σημαίνει ότι η απόκτηση ενός home computer εκεί ήταν, τουλάχιστον στα 80s, πολύ δυσκολότερη από ό,τι εδώ, που, πανάθεμά μας, βαυκαλιζόμαστε ότι ανήκουμε στον Δυτικό Κόσμο. Μοιραία λοιπόν διερωτάται κάποιος πώς στο διάολο οι Ούγγροι "κεντάνε" εδώ και 20-30 χρόνια στην demoscene κι εμείς, οι (και καλά) απόγονοι του Πλάτωνα, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, οι "ξεχωριστοί", οι "ανώτεροι" έχουμε να επιδείξουμε μονάχα έναν Theo Devil και 2-3 ακόμα νοματαίους όλους κι όλους και αυτούς πολλά χρόνια πίσω;

Η απάντηση προφανώς είναι απλή, κι ας μη μας αρέσει: ο (νεο)Έλληνας δεν είναι ικανός για πολλά πράγματα. Τουλάχιστον όχι στον δημιουργικό και στον παραγωγικό τομέα. Τον καιρό που οι άλλοι έπαιζαν την assembly στα δάχτυλα, εμείς απλά... τον παίζαμε (συγγνώμη για το αγοραίο της έκφρασης, αλλά ώρες-ώρες νιώθω πως χρειάζεται). Τον καιρό που οι άλλοι δημιουργούσαν, εμείς... κριτικάραμε. Και, όταν πια, με την έλευση της νέας χιλιετίας, γίναμε μάρτυρες και θιασώτες της επανάστασης του retro computing, αντί να πέσουμε με τα μούτρα στα... πληκτρολόγια, πέσαμε να φάμε ο ένας τα μούτρα του άλλου. Και ναι, προφανώς και δεν πρόκειται για παρθενογένεση, η εικόνα του μικρόκοσμου του Ελληνικού retro computing είναι απολύτως αντιπροσωπευτική αυτής της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας: μιλάμε (πάρα) πολύ, κάνουμε ελάχιστα. Άπαντες έχουν άποψη, ελάχιστοι έχουν παράγει έργο. Την στιγμή που κάποιοι δημιουργούν, εμείς πίνουμε καφέδες και μοιραζόμαστε τη σοφία μας στο Facebook και στα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κινούμαστε ιλιγγιωδώς με... την όπισθεν, την ίδια στιγμή που άλλοι λαοί απλά προοδεύουν. Και οι δικαιολογίες περί ήλιου, καλοκαιριού, εμφυλίου, δικτατορίας, ΠΑΣΟΚ και... ΣΥΡΙΖΑ απλά αποτελούν τζούφια βέλη στις φαρέτρες των γραφικών. Όσο ο απώτατος στόχος του μέσου Έλληνα θα παραμένει το να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονά του, όσο θα τορπιλίζουμε οτιδήποτε εγχώριο και αξιόλογο απλά και μόνο επειδή δεν το κάναμε εμείς, τόσο θα μας επιστρέφονται στα μούτρα οι κοτσάνες που είχαμε μάθει τόσα χρόνια να εκστομίζουμε με στόμφο και θράσος: ναι, όσο οι άλλοι γράφουν κώδικα εμείς είμαστε πάνω στα δέντρα και τρώμε βελανίδια!

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2021

Τα ανθρώπινα lemmings κι ένας Spectrum!

Δεν πάει καιρός είναι η αλήθεια που πληροφορήθηκα την κυκλοφορία του AGDx mini: όσοι είμαστε και παραμένουμε πιστοί fans της δουλειάς του Paul Jenkinson δεν χάνουμε επεισόδιο από το περίφημο The Spectrum Show. Μέσω του τελευταίου λοιπόν έμαθα για το AGDx mini, την νέα δουλειά του Allan Turvey, που στην ουσία πρόκειται για το κλασικό και πολυχρησιμοποιημένο Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell "πειραγμένο" ώστε να χρησιμοποιεί sprites των 8x8 pixels αντί αυτών των 16x16 pixels που είχε υιοθετήσει εξ' αρχής το original AGD. Τώρα θα μου πείτε "ποιος μπορεί να προτιμάει sprites με διαστάσεις ενός χαρακτήρα που θα μπορούσαν να είχαν κάλλιστα φτιαχτεί και με user defined graphics;". Έλα ντε, αυτή ήταν και η πρώτη δική μου σκέψη. Αν και τα sprites μπορούν να κινούνται ανά ένα pixel τη φορά σε αντίθεση με τα UGDs (8 pixels) και αν και θα μπορούσα να φανταστώ κάποιες "εφαρμογές" του AGDx mini (Minesweeper, Ναυμαχία), παρόλα αυτά μου φάνηκε "κάπως" το γεγονός ότι ο κύριος Turvey μπήκε στον κόπο να φτιάξει μια - ας την πούμε - "υποβαθμισμένη" έκδοση του Arcade Game Designer και μάλιστα με τις ευλογίες και την βοήθεια του ίδιου του Jonathan Cauldwell. Όμως, εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου, καθώς η πρώτη (γνωστή) κυκλοφορία παιχνιδιού φτιαγμένου με το AGDx mini είναι πλέον γεγονός και δικαιολογεί απολύτως την χρήση μικροσκοπικών sprites καθώς πρόκειται επί της ουσίας για μία παραλλαγή του Lemmings, του πασίγνωστου και πολυαγαπημένου τίτλου της Psygnosis από το 1991.

Το The Humans λοιπόν, το ολοκαίνουριο παιχνίδι των Gabriele Amore, John Davies και Alone Coder, A-Fer, Cj Echo (μουσική) δημιουργήθηκε εξ' ολοκλήρου με το AGDx mini και αποτελεί μια (ανεπίσημη) μεταφορά του Lemmings στον ZX Spectrum με 25 πίστες και καθοδηγούμενους από τον παίκτη ανθρώπους αντί για τους συμπαθείς πρωταγωνιστές του τίτλου της Psygnosis.

Αυτό που προκαλεί θετικές (και βάλε!) εντυπώσεις δεν είναι μονάχα το γεγονός ότι το The Humans αποτελεί μια εξαιρετική και εξόχως playable παραλλαγή του Lemmings για τον "ταπεινό" ZX Spectrum: προσωπικά με εντυπωσιάζουν οι δυνατότητες του AGDx mini (και κατ' επέκταση του πλήρους AGD) που φαίνεται ότι στα χέρια ανθρώπων που ξέρουν να το χρησιμοποιούν είναι ικανό για μικρά gaming θαύματα (και αντίστοιχα δημιουργικά, προφανώς). Είναι πραγματικά κρίμα που δεν υπάρχει επαρκές και αναλυτικό documentation για το ADG πέρα από τον οδηγό εκμάθησης του Paul Jenkinson στο YouTube ο οποίος όμως δίνει κατευθύνσεις μονάχα για τη δημιουργία platform games a la Manic Miner.

Αν σας φάνηκαν ενδιαφέροντα όλα τα παραπάνω και θέλετε να δοκιμάσετε το The Humans μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Αν δεν απατώμαι τρέχει σε όλα τα μοντέλα ZX Spectrum με 48ΚΒ μνήμης και πάνω, αλλά προκειμένου να απολαύσετε την υπέροχη μουσική του θα χρειαστείτε έναν 128άρη. Ή, ίσως, έναν 48άρη με ZX-AY (δεν διευκρινίζεται). Άλλωστε, (άσχετο με το θέμα της ανάρτησης, αλλά) αν το ψάξετε θα διαπιστώσετε ότι πάμπολλοι τίτλοι του 128άρη (και καλά) λειτουργούν μια χαρά σε ZX Spectrum 48K με ένα εξωτερικό add-on με το sound chip του 128. Τροφή για σκέψη και για ψάξιμο - υπάρχουν ήδη έτοιμες λίστες εκεί έξω!

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2021

Hologon για Amiga 500: ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Είναι λυτρωτικό κάποιες στιγμές να συναντάς μία είδηση, μία κυκλοφορία, ένα γεγονός που να σου δίνει την αφορμή για να γράψεις κάτι. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που η όρεξη και η διάθεση έχουν πάει περίπατο, γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, μετά από χρόνια κρίσης, μνημονίων, Covid-19 και άλλων δεινών το να πηγαίνεις καρφωτός στο καλοκαίρι του ατέλειωτου καύσωνα και της καμμένης γης στο οποίο ακόμα και μια ανάσα καθαρού αέρα θεωρείται πλέον πολυτέλεια δεν σου φτιάχνει τη διάθεση για να "κάνεις πράγματα". Το αντίθετο, μάλιστα.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά έχεις τους κάθε λογής υποστηρικτές και πολέμιους της εκάστοτε κυβέρνησης να σκοτώνονται στα media νυχθημερόν έχοντας πάρει πατριωτικά την υποστήριξη (ως επί το πλείστον) βολεμένων πολιτικών που δεν έχουν εργαστεί ούτε μια μέρα στη ζωή τους και οι οποίοι - και αυτό είναι το χειρότερο - δεκάρα δεν δίνουν ούτε γι' αυτούς ούτε και για κανέναν άλλο πέραν των "δικών τους". Και πραγματικά, δεν θα έγραφα λέξη για την όλη φάση (όπως και δεν συνηθίζω να κάνω, άλλωστε), αλλά κάποια στιγμή η μπόχα από τα σκατά που εκτοξεύονται εκατέρωθεν σε πιάνει και σένα που δεν έχεις  - και, κυρίως, δεν θέλεις να έχεις - την παραμικρή ανάμιξη. Τέλος πάντων, ας μην ασχοληθώ άλλο, γιατί ειλικρινά θεωρώ ότι στο τέλος της μέρας απλά δεν τους αξίζει. Πεδίο δόξης λαμπρό το Facebook και το Tweeter για τους τσάμπα μάγκες του πληκτρολογίου, ας κάτσουν εκεί να βγάζουν τα σώψυχά τους. Μέχρι τουλάχιστον να το πάρουν απόφαση και να πάνε σε κανένα ψυχολόγο μπας και μπορέσουν να εντοπίσουν τι είναι αυτό που πραγματικά πάει στραβά στις ζωές τους...

Πίσω στα δικά μας όμως, στον πλανήτη happy του retro computing, στον οποίο η συνάντησή μου με το demo επ' ονόματι Hologon των Electronic Knights για την Amiga 500 στέλνει... κοσμική αγάπη!

Τι να γράψω γι' αυτή τη σχετικά νέα (από πέρυσι) κυκλοφορία; Ότι δείχνει - για μία ακόμα φορά - ότι η Amiga ήταν out of this world μηχάνημα για τα 80s οπότε και κυκλοφόρησε; Ότι σε ήχο και κίνηση έπαιζε σε άλλη, εντελώς δική της κατηγορία; Έχω βαρεθεί να τα γράφω και εγώ και πολλοί άλλοι: αν το μηχάνημα έχει κάτι να ζηλέψει (λέμε τώρα) σε επίπεδο demoscene, αυτό το κάτι θα μπορούσε να είναι μονάχα ο big daddy, ο παππούλης, ο πρόγονός της (έστω και από σπόντα), ο Commodore 64.

Back to Miggy, then. Το Hologon λοιπόν που σας έλεγα, είναι υπέροχο. Καταρχάς παίζει σε OCS (γιατί απλά, φτάνει για θαύματα!). Δευτερευόντως, είναι μονάχα μια δισκετούλα. Τρίτον, έχει λεπτομερή, ολοκάθαρα, σαφέστατα και υπέροχα γραφικά αλλά και εξαιρετικό animation. Τέταρτον: ο ήχος του. Πολύ καλή και η μουσική του, αλλά μόλις ακούσετε τις πρώτες... ψαλμωδίες από τα ηχεία σας θα καταλάβετε τι εννοώ! Και πέμπτον, έχει κάποια parts πολύ εντυπωσιακά. Όλα τα παραπάνω συνδυάζονται απολύτως αρμονικά μεταξύ τους, χωρίς κουραστικά ή ανούσια sections που - δυστυχώς - συναντάμε συνήθως στην πλειοψηφία των παραγωγών.

Δε χρειάζεται νομίζω να γράψω άλλα - το ανέφερα και παραπάνω άλλωστε, νομίζω: είδα, άκουσα και απόλαυσα το Hologon. Γέλασε το χειλάκι μου βρε αδερφέ, μια μικρή όαση μέσα στην καταχνία και τη μιζέρια των τελευταίων ημερών. Κατά συνέπεια, οφείλω να μεταφέρω τα θερμά μου συγχαρητήρια στους Electronic Knights για τη νέα τους δουλειά και να υποκληθώ για άλλη μια φορά στο υπέροχο αυτό μηχάνημα που λέγεται Amiga 500 και που αποτέλεσε τον μεγαλύτερο πόθο των εφηβικών μου χρόνων (girls aside).

Μπορείτε να κατεβάσετε το Hologon από εδώ ή απλά να παρακολουθήσετε το video που ακολουθεί. Σε fullscreen παρακαλώ και με τσίτα τον ήχο!

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 107

Καλημέρα σε όλους! Αυτή τη φορά θα πρέπει δυστυχώς να παραλείψω τους μακροσκελείς προλόγους (διανθισμένους ενίοτε με άχρηστες λεπτομέρειες, είναι η αλήθεια) και να πάω κατευθείαν στο ψητό λόγω έλλειψης χρόνου.

Ο αγαπητός Paul Jenkinson διέθεσε χθες στο - διψασμένο για ενημέρωση - κοινό του ZX Spectrum το νέο επεισόδιο της σειράς του The Spectrum Show, το εκατοστό έβδομο (107, για όσους δυσκολεύονται να συλλάβουν το μέγεθος της συνεπούς και ενδελεχούς ενασχόλησης του Άγγλου δημιουργού με το αντικείμενο).

Στο νέο επεισόδιο μπορείτε να παρακολουθήσετε αρκετά και ενδιαφέροντα θέματα (παρουσιάσεις hardware, reviews παιχνιδιών, listings κλπ), αλλά αυτό που προσωπικά με ενθουσίασε ήταν η δοκιμή του Spectranet, ενός interface που εξοπλίζει τον ταπεινό Spectrumάκο με RJ45 θύρα τύπου Ethernet. Δίκτυο στον Spectrum; Ω, ναι, επιτέλους, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

Σας το είπα όμως, δεν έχω παρά ελάχιστο χρόνο στη διάθεση μου (εργασία και χαρά, βλέπετε), οπότε θα σας αφήσω να απολάυσετε το The Spectrum Show. Ό,τι πρέπει για ένα καυτό Κυριακάτικο πρωινό!

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2021

You've come a long way, baby

Δύο μήνες πέρασαν από τότε που οι κεραίες μου εντόπισαν την είδηση για το Travel through time vol.1: Northern Lights, την νέα, εντυπωσιακή δημιουργία της Zosya Entertainment και την επικείμενη κυκλοφορία αυτής. Περίπου ένα μήνα μετά, αυτό το jaw dropping racing διαμαντάκι (όπως είχαμε συμπεράνει από το αρχικό βίντεο, τουλάχιστον) ήταν γεγονός και μπορούσε πλέον ο καθένας να το κατεβάσει από το website της εταιρίας. Έσπευσα κι εγώ λοιπόν μαζί με τους υπόλοιπους ανά τον κόσμο αθεράπευτους Spectrum lovers να το αποκτήσω για να δω με τα ίδια μου τα μάτια αν τα όσα είχα παρακολουθήσει στο βιντεάκι ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Γιατί, για να λέμε την αλήθεια, έδειχναν υπέρ το δέον εντυπωσιακά για ένα μηχάνημα του 1985. Ναι, δεν έγραψα λάθος τη χρονολογία, το Travel through time vol.1: Northern Lights τρέχει μονάχα σε ZX Spectrum 128K (και στους διαδόχους αυτού που κυκλοφόρησαν από την Amstrad) όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή φορτώνεται όλο μονοκοπανιά στη μνήμη του υπολογιστή. Πρόκειται ίσως για έναν από τους ελάχιστους τίτλους στην ιστορία της πλατφόρμας που δικαιούται να απαρνηθεί τον γομολάστιχα: racing game τέτοιας ποιότητας, με τόσες πίστες και, το κυριότερο, τόσες cutscenes δεν θα χωρούσαν επ' ουδενί στα 48Κ RAM του πολυαγαπημένου low-cost 8μπιτου θρύλου.


Το γεγονός ότι έγραψα "racing game τέτοιας ποιότητας" παραπάνω νομίζω ότι φτάνει για να βάλει ψύλλους στ' αυτιά του υποψιασμένου αναγνώστη: ναι, έχουμε να κάνουμε με μια ποιοτική κυκλοφορία. Αλλά και πρωτοποριακή, εντυπωσιακή και μοναδική ταυτόχρονα. Το Travel through time vol.1: Northern Lights δεν είναι απλά ένα ακόμα παιχνίδι για τον Spectrum, είναι - μαζί με άλλους 2-3 τίτλους (όλους προϊόντα Ρώσων δημιουργών όλως τυχαίως) - το απόλυτο showcase για το μηχάνημα της πάλαι ποτέ κραταιάς εταιρίας του "θείου" Clive. Τουλάχιστον στο είδος του, αυτό των racing games είναι ό,τι πιο άρτιο και φαντασμαγορικό έχει ποτέ υπάρξει στην πλατφόρμα, με μόνο παιχνίδι να παίζει στην ίδια κατηγορία το Drift! που κυκλοφόρησε προ διετίας από τους ίδιους δημιουργούς. Τυχαίο; Δεν νομίζω...


Δεν θα μπω στην διαδικασία μίας ενδελεχούς δοκιμής/παρουσίασης του τίτλου της Zosya Entertainment: θα συμβεί και αυτό, αλλά όχι εδώ, ξέρετε πού. Σκοπός της παρούσας ανάρτησης είναι βασικά να πληροφορήσει όσους βρίσκονται εκεί έξω ότι να, βγήκε ένα racing game για τον ZX Spectrum που οφείλετε να το κατεβάσετε (από εδώ) και να το δοκιμάσετε αν έχετε έστω και το παραμικρό ενδιαφέρον για την πλατφόρμα. Τόσο απλά!


Φυσικά, θα πρέπει να γράψω 2-3 αράδες για το παιχνίδι, για να ξέρετε με τι ακριβώς έχετε να κάνετε. Έχουμε λοιπόν έναν racing τίτλο ο οποίος βασικά έχει ένα mode όλο κι όλο, το story/campaign. Η ιστορία του πρωταγωνιστή παρουσιάζεται στον παίκτη μέσω διαφόρων - καταπληκτικών, για τα δεδομένα του Spectrum - cutscenes και στη συνέχεια ο τελευταίος αναλαμβάνει δράση, προσπαθώντας να αναταποκριθεί στα διάφορα challenges που του βάζει το παιχνίδι, δηλαδή σε αγώνες κόντρα στον χρόνο, 1 vs 1 duels, αγώνες πρωταθλήματος κλπ. Ο χειρισμός είναι άμεσος, ακριβής, και είναι του τύπου "πιο απλός πεθαίνεις", με 5 μόλις πλήκτρα να χρησιμοποιούνται (γκάζι, φρένο, αριστερά & δεξιά καθώς και αλλαγή ταχύτητας hi/low). Όσα θα παρακολουθήσετε να εκτιλίσσονται στην οθόνη του Spectrum σας είναι τόσο ομαλά και γρήγορα, που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε για τι ακόμα είναι ικανό αυτό το μηχάνημα (και οι Ρώσοι coders, προφανώς). Θα ήθελα απλά να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον τρόπο που παρουσιάζονται οι απότομες και μεγάλες κατωφέρειες στο Travel through time vol.1: Northern Lights. Πρέπει απλά να το δείτε για να το πιστέψετε. Γενικά ο τρόπος που κινείται ο δρόμος μπορεί να φέρει στο μυαλό μονάχα κορυφαίες στιγμές των 16bit racers, όπως ήταν το Lotus. Αυτό κάτι θα πρέπει να σας λέει, έτσι δεν είναι;


(Τα screenshots προέρχονται από το website της Zosya Entertainment. Ο τίτλος της ανάρτησης αναφέρεται στα παιχνίδια του ZX Spectrum και στην πορεία τους μέσα στο χρόνο)

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2021

Aroused για Commodore 64

Είναι κάποιες φορές που η καθημερινότητα σε παρασέρνει στο ρυθμό της, σε παίρνει παραμάζωμα στο διάβα της και χάνεις τη μπάλα. Δουλειές, υποχρεώσεις, δουλειές που προέκυψαν από τις άλλες δουλειές και το αποτέλεσμα είναι όρεξη μηδέν και διάθεση μηδέν για να ασχοληθείς με (ας τα πούμε) δημιουργικά hobbies όπως είναι το να διατηρείς και να ενημερώνεις ένα blog. Και ξέρετε, ένα blog που δεν το ενημερώνεις είναι σα να έχεις μία σχέση στην οποία δεν δίνεις σημασία: αργά ή γρήγορα θα πάει κατά διαόλου και θα μείνεις μόνος σου να αναρωτιέσαι τι έφταιξε.

Βέβαια, αφού μπήκα στη διαδικασία να ψέξω τον εαυτό μου, οφείλω να παραδεχτώ ότι α) υπάρχουν και χειρότερα και β) όλα αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Να, πάρτε για παράδειγμα το γνωστό σε όλους Vintage is the New Old που συμπλήρωσε ολόκληρο μήνα χωρίς την παραμικρή ενημέρωση (από τις 13 Ιουνίου μέχρι και τις 13 Ιουλίου).

Παρά το παράδειγμα που μόλις ανέφερα, το γεγονός είναι ότι αν κάποιος δεν επιθυμεί να εφησυχάζει και να βρίσκει δικαιολογίες για πράγματα που δεν έκανε, καλό είναι να παρακολουθεί τι κάνουν οι πιο δραστήριοι του είδους, έτσι δεν είναι; Φυσικά, no matter what Jimmy Maher δεν πρόκειται να γίνει (ένας είναι ο GOAT) αλλά λίγη προσπάθεια παραπάνω δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

Ας αφήσω όμως στην άκρη τις σκέψεις μου για κάποιες άλλες, πιο ράθυμες μέρες, και ας στραφώ σιγά-σιγά στο αντικείμενο της σημερινής ανάρτησης που δεν είναι άλλο από ένα (ακόμα) demo για τον Big Daddy, για τον ένα και μοναδικό, για τον Commodore 64. Το περί ου ο λόγος demo ονομάζεται Aroused και είναι μία παραγωγή του group Proxima από το καλοκαίρι του 2019 - μια εποχή που δείχνει μάλλον μακρινή, αφού δεν είχε εμφανιστεί ακόμα ο Covid-19 που έμελλε να αλλάξει ριζικά τις ζωές μας και να σείσει συθέμελα την καθημερινότητα και τη ρουτίνα μας.

Γιατί όμως το Aroused; Γιατί καταπιάνομαι με ένα demo διετίας τη στιγμή που έχουμε τόσες φρέσκες παραγωγές; Πολύ απλά, διότι τα νέα demos που είδα δεν μου πολυάρεσαν. Οπότε...

Ωραία, "και τι καλό έχει το Aroused;", θα αναρωτιέστε. Λοιπόν, να σας πω. Έχει αρκετά μεγάλη διάρκεια (κοντά στο δεκάλεπτο μέχρι να φτάσει στο τελικό part). Απαρτίζεται από πολλές μικρές ενότητες - άρα έχει ποικιλία - που είναι όλες ενδιαφέρουσες, καλοφτιαγμένες και (τουλάχιστον) αξιοπρεπείς, ενώ ταυτόχρονα δεν κουράζει σε καμία περίπτωση. Προσθέστε στα προηγούμενα και την μουσική του η οποία είναι πάνω από τον μέσο όρο των σύγχρονων παραγωγών (ΟΚ, αυτό δεν αποτελεί κατόρθωμα) και προκύπτει ένα σύνολο που αποτελεί ένα πολύ καλό showcase των δυνατοτήτων του 64άρη - σε κάθε επίπεδο.

Το Aroused καταλαμβάνει 2 πλευρές δισκέτας και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Αν ανήκετε στην πλειοψηφία που δεν έχει την ώρα ή την όρεξη να το κατεβάσει και να το τρέξει, απλά παρακολουθήστε το στο παρακάτω video:

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2021

Commodore 1541: more than just a disk drive

Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένα floppy disk drive; Πραγματικά, πόσο; Είναι μια συσκευή που απλά διαβάζει και γράψει δισκέτες, dummy τελείως, αφού όλη τη δουλειά την κάνει ο controller, έτσι δεν είναι;

Well, not exactly. Βλέπετε, στα πρώτα χρόνια της βιομηχανίας των υπολογιστών, τότε που η αποθήκευση σε δισκέτες ήταν μάλλον μια εξωτική ονείρωξη παρά μια καθημερινή ανάγκη, ο εκάστοτε κατασκευαστής κατέφευγε στις δικές του, κάποιες φορές ιδιαίτερες και εξεζητημένες λύσεις. Μία από αυτές τις λύσεις ήταν και το δημοφιλέστατο disk drive της Commodore που συνδεόταν σειριακά με όλη τη σειρά των 8μπιτων υπολογιστών της εταιρίας, το περίφημο 1541.

Το disk drive αυτό, ο (σχεδόν πανομοιότυπος) διάδοχος του 1540, διέθετε τον δικό του κεντρικό επεξεργαστή, έναν 6502 της MOS Technology. Διέθετε επίσης την δική του μνήμη RAM (2KB) και ROM (16KB) στην οποία βρισκόταν το Commodore DOS, και, επί της ουσίας, ήταν ένας αυτόνομος υπολογιστής με πρώτιστη και αποκλειστική χρήση του το να γράφει και να διαβάζει δισκέτες 5 1/4". "Αποκλειστική χρήση" είπα; Γράψτε λάθος.

Ναι, μάλιστα, λάθος φίλες και φίλοι, διότι πλέον, με την έλευση του Freespin, το 1541 μπορεί, πέρα από τη χρήση για την οποία σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε, να τρέχει και... demos! Προσέξτε, όχι να τα φορτώνει προκειμένου να τα εκτελέσει ένας Commodore 64 ή κάποιος άλλος υπολογιστής, αλλά να τα τρέχει το ίδιο! Ναι, καλά διαβάσατε. Ένα ακόμα οχυρό έπεσε, η μέρα που κάποιος Κύπριος κομμουνιστής θα εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ πλησιάζει!

Στα σοβαρά τώρα, το επίτευγμα του κυρίου Matthias Kramm είναι κομματάκι δύσκολο να το χωνέψει κανείς, καθώς μας κάνει να ξεχάσουμε ό,τι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, και μας στέλνει και πάλι στα θρανία της πρώτη (ρετροκομπιουτερικής) τάξης. Διότι, αν για κάτι θα βάζαμε το χέρι μας στη φωτιά θα ήταν το ότι ένα disk drive δεν αποτελεί εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη και την εκτέλεση demos ρε γαμώτο! Ποτέ μη λες ποτέ, όμως...

Χρησιμοποιώντας την σειριακή θύρα ως έξοδο composite video και το βηματικό μοτέρ ως... γεννήτρια ήχου (μη γελάτε, σοβαρά τα γράφω) το 1541 στα χέρια του κυρίου Matthias Kramm αποδεικνύει ότι μπορείς να μάθεις στο γέρικο disk drive σου νέα κόλπα. Ακόμα κι αν αυτό έχει συμπληρώσει τα 39 έτη ζωής και βαδίζει προς το τεσσαρακοστό.

Μια και η σειριακή έξοδος του 1541 δεν είναι μια τυπική έξοδος composite video (βασικά είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από έξοδος composite video), θα χρειαστεί να φτιαχτεί ένα custom καλωδιάκι, με 6πολικό din connector από την μία πλευρά (αυτήν του disk drive) και ένα κοινό, απλό RCA βύσμα από την άλλη (αυτή της οθόνης) σύμφωνα με το παρακάτω σχηματικό διάγραμμα:

Αυτό θα σας επιτρέψει να εκτελέσετε το Freespin και να απολαύσετε με τα ίδια σας τα μάτια αλλά και τα ίδια σας τα αυτιά αυτή τη μοναδική, την πρωτοφανή εμπειρία ενός oldschool styled demo να τρέχει από ένα floppy disk drive! Κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα δείτε στην οθόνη σας εικόνες όπως αυτές που ακολουθούν, ενώ το stepper motor θα... rockάρει (Θεούλη μου, τι γράφω;).

Μην στέκεστε όμως μονάχα σε όσα έγραψα: προφανώς και αλήθεια είναι όλα όσα διαβάσατε μέχρι το σημείο αυτό, αλλά γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι μια εικόνα ισούται με χίλες λέξεις. Ένα video άραγε που αποτελείται από χιλιάδες εικόνες, με πόσες λέξεις ισούται; (εύκολο, τα frames του video επί χίλια!)

Μην απαντήσετε στην παραπάνω ερώτηση παγίδα. Προσπεράστε την και απλά παρακολουθείστε το video που ακολουθεί. Και καλού-κακού ας κρατάτε και λίγο την κάτω σιαγόνα σας γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να την χάσετε, βλέποντας ένα floppy disk drive να ζωγραφίζει (μεταφορικά και κυριολεκτικά) επί της οθόνης και ακούγοντας ένα μοτέρ να παίζει μουσική. Φίλες και φίλοι, είναι πλέον καιρός να αναθεωρήσετε: το 1541 είναι πολλά περισσότερα από ένα απλό disk drive!

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 106

Αν έχετε ψιλοχαζέψει από την αφόρητη ζέστη και την υγρασία επιπέδων... Ινδοκίνας που μας ταλαιπωρούν εσχάτως, θα σας πρότεινα να κάνετε μια βολτίτσα αφού δύσει ο ήλιος, ει δυνατόν σε μέρη που μπορεί να έχουν λίγη περισσότερη δροσιά (θάλασσα, κάποιο πάρκο κλπ). Αν δεν την παλεύετε ούτε και γι' αυτό - καθώς, let's face it, η ζέστη προκαλεί νωχελικότητα - υπάρχει πάντα η λύση της παρακολούθησης ενός ακόμα επεισοδίου του The Spectrum Show. Του κερατά, τα 106 (επεισόδια) έφτασε ο Paul Jenkinson, αν ξεκινήσετε να τα παρακολουθείτε σήμερα θα τελειώσετε μέσα Ιουλίου! Τι είπατε; Έχει και Euro; Ναι, αμέ, γιατί όχι, οτιδήποτε προκειμένου να ξεχαστούμε (ωραία φάση πάντως, μετά από 6 μήνες καραντίνα ακολουθεί ένα τρίμηνο κολασμένη ζέστη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;).

Δεν θα κάτσω να απαριθμήσω τα θέματα του 106ου επεισοδίου του The Spectrum Show: θα σας πω απλά ότι, ως συνήθως είναι καλογυρισμένο και ενδιαφέρον και σίγουρα θα κεντρίσει την προσοχή όσων έχουν μια τρυφερή θέση στην καρδιά τους για τον ZX Spectrum, το θαυμαστό και πολυαγαπημένο μηχάνημα του θείου Clive. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απευθύνεται και σε ένα ευρύτερο (oldschool, πάντως) κοινό...

Επίσης, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να σας ενημερώσω ότι ο Paul έχει... ανακαινίσει ριζικά το website του, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύχρηστο και μοντέρνο. Αν θέλετε παιχνίδια, περιοδικά ή tutorials είναι όλα εκεί, εύκολα προσβάσιμα με ένα click του ποντικιού.

Όσο για το 106ο επεισόδιο του The Spectrum Show: ορίστε, δεν το ξέχασα!

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2021

Zzap!64 Annual 2021

Δεν είναι η πρώτη φορά σήμερα που θα αναφερθώ στο Zzap!64: το (gaming) Αγγλικό περιοδικό που λατρέψαμε όλοι εμείς οι (τότε) Commodore-άδες στα μέσα των 80s αξίζει μερικές αράδες μια στις τόσες, πόσο μάλλον όταν η Fusion Retro Books κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια μία ετήσια έκδοση στο κλασικό στυλ με κάποιους από τους original συντελεστές.

Αν κάποιος ξεφυλλίσει τις σελίδες του Zzap!64 (του κανονικού, όχι του ετήσιου) και φέρει στο μυαλό του την εικόνα, τη μορφή και την ύλη των περιοδικών των 80s, χωρίς αμφιβολία οποιαδήποτε σύγκριση με τα ελληνικά έντυπα που τόσο λατρέψαμε θα προκαλέσει δυσάρεστα συναισθήματα. Αν και από άποψη θεματολογίας τα Computer για Όλους, Pixel και (αργότερα) USER θεωρητικά ήταν πιο ενδιαφέροντα αφού η ύλη τους κάλυπτε hardware, applications και ποικιλία μηχανημάτων, μία ματιά στα reviews των παιχνιδιών, στην στήλη της αλληλογραφίας ή σε αυτήν για τα adventures φτάνει για να εντοπίσει κάποιος το χάσμα μεταξύ ελληνικών εντύπων και Zzap!64 (αλλά και του "αδερφού" Crash). Μόνο και μόνο η ιδέα να γίνονται τα reviews από gamers και όχι από "ανθρώπους του χώρου" ήταν επαναστατική. Προσθέστε σε αυτήν τους 3 reviewers σε κάθε τίτλο, τα σκίτσα των συντελεστών που εξέφραζαν το πώς ένιωθαν για το video game που παρουσίαζαν και τις ασύγκριτες πένες των Julian Rignall και Gary Penn (αλλά και των υπολοίπων) και θα πάρετε μια ιδέα για το πώς έπρεπε να είναι ένα έντυπο του χώρου - γι' αυτό και η ετήσια έκδοση κρατάει ατόφια όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.


Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι τα ελληνικά έντυπα του χώρου στην αρχή δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εξετάσουν και να αντιγράψουν (why not?) τα αντίστοιχα ξένα (τα αγγλικά και τα αμερικάνικα ήταν με διαφορά τα ποιοτικότερα). Αλλά και όταν, λόγω ανάγκης (κυκλοφορία USER) το έκαναν, στις αρχές του '90, το αποτέλεσμα δεν ήταν και το καλύτερο. Μονάχα από το '92 και μετά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο εγχώριος τεχνικός (;) τύπος έφτασε σε αξιόλογα επίπεδα συνδυάζοντας χαλαρή γραφή, φρέσκες ιδέες και σύγχρονη εμφάνιση, αλλά μάλλον πλέον ήταν αργά για την γενιά των home computers. Κάπου εκεί πήρε την σκυτάλη το PC Master το οποίο και προσέφερε ιδιαιτέρως ποιοτικό αποτέλεσμα για καμιά ντουζίνα χρόνια, όντας το μοναδικό περιοδικό του χώρου για το οποίο μπορούμε πραγματικά να περηφανευόμαστε ως λαός. Αλλά ξέφυγα από το θέμα: αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για το Zzap!64 μπορείτε να τσεκάρετε την παλαιότερη ανάρτησή μου, εδώ.



Η φετινή ετήσια έκδοση σηματοδότησε και την πρώτη (για εμένα) παραλαβή εντύπου που είχε αποσταλεί από την μετά-Brexit Γηραιά Αλβιώνα. Το αποτέλεσμα: η αποστολή έγινε στις 26/3 και η ειδοποίηση για να το παραλάβω έφτασε στα χέρια μου στις 3/6. Αν επιθυμείτε να μην κατηγορήσω το τελωνείο τουλάχιστον κάντε μια προσπάθεια να με πείσετε ότι ήρθε οδικώς. Και μέσω Βραζιλίας. Αλλιώς οι 65 μέρες από Αγγλία μέχρι Ελλάδα ανήκουν απλά στη σφαίρα του απαράδεκτου...

Η έκδοση του 2021 θεματολογικά δείχνει εκ πρώτης όψης κατά τι κάπως λιγότερο ενδιαφέρουσα από την περσινή, αλλά μπορεί να πρόκειται καθαρά για θέμα προσωπικού γούστου ή απλά πρώτων εντυπώσεων. Το βέβαιο είναι ότι και φέτος κυκλοφόρησε ένα ποιοτικό και χορταστικό annual που θεωρώ απίθανο να απογοητεύσει οποιονδήποτε C64 lover.



Μιλώντας για απογοητεύσεις, να αναφέρω ότι το να παρουσιάζεται το Soul Force, το πιθανότατα καλύτερο arcade space shoot 'em up που κυκλοφόρησε ποτέ για τον Commodore 64 σε 2 μόλις σελίδες εντύπου Α5 (!) είναι απλά απαράδεκτο. Το να πιστεύεις ότι είναι βιώσιμο εν έτει 2021 ένα μηνιαίο περιοδικάκι μεγέθους Α5 για C64 είναι θεμιτό. Το να χαραμίζεις σε 2 μονάχα σελίδες αυτού το κορυφαίο game της Sarah Jane Avory, όχι.