Τρίτη, 4 Μαΐου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 104

Είναι στ' αλήθεια εντυπωσιακό το πόσο ελεύθερο χρόνο μπορεί κανείς να βρει από το πουθενά. Ή, ακριβέστερα, όχι από το πουθενά, αλλά από τις μέρες αργίας - όχι των Διάφανων Κρίνων, αλλά - του Πάσχα. Το διαπίστωσα από τις αναρτήσεις μου εδώ και στο ομόσταυλο onlyamiga.gr: 5 αναρτήσεις σε διάστημα 5 ημερών, εκεί που είχα φτάσει να ανεβάζω μία ανάρτηση το δεκαπενθήμερο! Και αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, δεν είναι ότι λείπει η διάθεση ή απουσιάζουν τα ενδιαφέροντα θέματα: ο χρόνος είναι που ώρες-ώρες είναι αναθεματισμένα λίγος και δεν επαρκεί για να κάνει κανείς όλα όσα θα ήθελε να κάνει. Βέβαια, αυτό το τελευταίο ισχύει και για την ανθρώπινη ζωή στο σύνολό της εδώ που τα λέμε, αλλά ας μην οδηγηθούμε σε τέτοιες καταθλιπτικές ατραπούς καλύτερα...

Έτσι λοιπόν, όταν έχεις χρόνο προλαβαίνεις να παρακολουθήσεις και μερικά videos στο YouTube από τα πολλά ποιοτικά και ενδιαφέροντα retro θεματολογίας που ξεφυτρώνουν σε πλήθος που θυμίζει... Έλληνες όταν δουν λιακάδα! Φυσικά, ένα από αυτά τα videos είναι και το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show του Paul Jekninson του οποίου, όπως θα έχετε καταλάβει μέχρι τώρα, είμαι πιστός ακόλουθος (αν και η αλήθεια είναι ότι απεχθάνομαι τη συγκεκριμένη λέξη - τουλάχιστον αν δεν προηγείται αυτής το... "διπλωματικός").

Ο περί ου ο λόγος κύριος λοιπόν, σταθερά ταγμένος στο δικό του μετερίζι εδώ και πολλά χρόνια, συνεχίζει να μας τροφοδοτεί με videos Spectrumικής θεματολογίας φτιαγμένα με όρεξη και μεράκι, αποδεικνύοντας περίτρανα πως όταν κάποιος γουστάρει τρελά κάτι και είναι και αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως "μερακλής" μπορεί να παράξει ατέλειωτες ποσότητες έργου σχετικά με το αγαπημένο του αντικείμενο (αντί απλά να κάθεται να πρήζει τους υπολοίπους για την ανωτερότητα του Spectrum όπως θα έπραττε η πλειονότητα).


Στο καινούριο επεισόδιο του The Spectrum Show (το 104ο, αν δεν έχουμε χάσει το μέτρημα) ο Paul μας παρουσιάζει το v-drive, ένα σύγχρονο υποκατάστατο του αλήστου μνήμης ZX Microdrive αλλά και το Konix Speedking, ένα πραγματικά αξιόλογο joystick, ίσως ό,τι καλύτερο μπορούσε να προμηθευτεί κάποιος back in the day στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να απολαύσει τα αγαπημένα του παιχνίδια. Και φυσικά γράφω για τις "υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες" καθώς στην Ελλαδίτσα είχαμε την τύχη να μπορούμε να αποκτήσουμε τα χειριστήρια του Νίκου Ανερούση, οπότε, ξέρετε τι λένε: αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω.

Πίσω στο 104ο επεισόδιο του The Spectrum Show θα δείτε ακόμα reviews παλιών και νέων παιχνιδιών (ναι, για τον Spectrum, μην ακούω ηλίθιες ερωτήσεις!), θα πληροφορηθείτε για websites και videos με μαθήματα για την εκμάθηση assembly του Z80 και θα ενημερωθείτε και για την νέα έκδοση του Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell η οποία, σε αντίθεση με τις παλαιότερες, υποστηρίζει sprites των 8x8 pixels. Ναι, downgrade λέγεται αυτό, σωστά τα λέτε - αλλά τι να κάνουμε;

Με αυτά και μ' αυτά φτάσαμε στο ψητό (μέρες που 'ναι) που, φυσικά, δεν είναι άλλο από το ίδιο το video:


Σάββατο, 1 Μαΐου 2021

Όλα τα παιχνίδια του Atari ST στο πιάτο σας!

Αυτό που διαβάσατε, και μάλιστα σε ένα μόνο αρχείο (εντάξει, ένα συμπιεσμένο αρχείο). Για να αποφύγω τις περιττές εισαγωγές και προκειμένου να μην επαναλαμβάνομαι, σας θερμοπαρακαλώ να διαβάσετε την αρχική ανάρτηση σχετικά με το θέμα εδώ. Το κάνατε; Ωραία λοιπόν, προχωράμε...

Διαβάσατε λοιπόν για το Atari ST compilation disk player που έφτιαξε ο Dimfil. Σήμερα βρίσκομαι στην ευτυχή θέση να σας ανακοινώσω ότι πέραν την επερχόμενης Ανάστασης του Κυρίου θα έχουμε και την ανάσταση του... ST, καθώς η τελική έκδοση του προγράμματος του Δημήτρη είναι έτοιμη και μπορείτε να την κατεβάσετε και να λιώσετε στα παιχνίδια!

Φυσικά, οδηγίες του τύπου "κατεβάστε αυτό, μετά κατεβάστε εκείνο, μετά βρείτε τα παιχνίδια, μετά βάλτε τα στον τάδε φάκελο κ.ο.κ" δεν είναι ό,τι καλύτερο μέρες που 'ναι, οπότε σας έφτιαξα ένα αρχείο που περιέχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ (ναι, και τα compilation disks, ήτοι τα παιχνίδια) για να μπορείτε απλά να τρέχετε το πρόγραμμα και να παίξετε. Καλό, έτσι;

Κατεβάστε λοιπόν το συμπιέσιμο του Atari ST compilation disk player v1.0 από εδώ και αποσυμπιέστε το όπου προτιμάτε (φτιάχνει δικό του φάκελο). Εκτελέστε το εκτελέσιμο αρχείο.

Στο κάτω μέρος της οθόνης όπου και βλέπουμε το πεδίο αναζήτησης, γράψτε το όνομα του παιχνιδιού που επιθυμείτε να παίξετε. Ας υποθέσουμε ότι θέλετε να θυμηθείτε παλιά, ένδοξα μεγαλεία με το Defender of the Crown. Γράψτε λοιπόν "DEFENDER" (χωρίς εισαγωγικά) και πατήστε το κουμπί Search στα δεξιά (ή, απλά, Enter).

Βλέπουμε ότι εμφανίστηκαν τα αποτελέσματα στο κάτω μέρος της οθόνης. Δώστε βάση τώρα: επειδή στο αρχείο που κατεβάσατε εμπεριέχονται ΟΛΑ τα compilation disks των Automation, Pompey Pirates, Medway Boys κλπ, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να βρείτε σε ποια δισκέτα περιέχεται το παιχνίδι που θέλετε από το το κάτω παράθυρο και να την επιλέξετε στο επάνω παράθυρο. Στο παράδειγμά μας λοιπόν, επιλέγουμε το Automation Disk 82 και πατάμε το κουμπί Play επάνω δεξιά (ή κάνουμε διπλό κλικ επάνω στην επιθυμητή δισκέτα). Αυτό ήταν!


Εδώ θα πρέπει να αναφερθώ στις 2 επιλογές "Select keyboard as controller" και "Select joystick as controller" στην επάνω δεξιά γωνία της οθόνης του Atari ST compilation disk player: στο Defender of the Crown δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο, αφού το παιχνίδι το χειριζόμαστε με το ποντίκι. Σε άλλα παιχνίδια όμως που παίζονται με joystick όπως π.χ. τα Silkworm, Kick-Off κλπ εάν επιλέξουμε χειρισμό με πληκτρολόγιο θα χρησιμοποιήσουμε τα βελάκια και το δεξί πλήκτρο Ctrl, ενώ αν επιλέξουμε joystick θα παίξουμε το default joystick που θα υπάρχει εγκατεστημένο στα Windows.


Υπάρχουν και μερικά κουμπιά (ή συνδυασμοί πλήκτρων) που είναι χρήσιμο να γνωρίζετε καθώς χρησιμοποιούνται από τον εξομοιωτή (Hatari). Έτσι λοιπόν, ανά πάσα στιγμή εναλλάσσουμε την απεικόνιση από παράθυρο σε πλήρη οθόνη με το Esc, ενώ με το Q κάνουμε quit από τον εξομοιωτή και επιστρέφουμε στην οθόνη του Atari ST compilation disk player. Με το δεξί Alt και το Ο ανοίγουμε την οθόνη των επιλογών του Hatari, κάτι που είναι χρήσιμο π,χ, σε περίπτωση που θέλουμε να παίξουμε ένα παιχνίδι που απαιτεί και 2η δισκέτα και πρέπει να αλλάξουμε το image file που έχουμε εισαγάγει στο disk drive.

Αυτά, εν ολίγοις. Μία συλλογή με σχεδόν όλη την gaming software library του Atari ST, ένα υπέροχο πακέτο που μπορεί να ενισχύσει τη νοσταλγία σας χαρίζοντάς σας δεκάδες ώρες διασκέδασης και ένα εξαιρετικό πρόγραμμα για την διαχείριση όλου αυτού του όγκου παιχνιδιών (και compilation disks). Σχεδόν όλη η κληρονομιά που άφησε πίσω του ο ST σαν να λέμε, έτοιμη να την απολαύσετε χάρη στην δουλειά του Dimfil και των δημιουργών του Hatari. Τους ευχαριστούμε όλους λοιπόν και σας αφήνω τώρα για να παίξω Sensible Soccer (not!). Καλή Ανάσταση σε όλους!



Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021

Review: Vallation (ZX Spectrum)

Vallation (ZX Spectrum) - Soren Borqquist (Code)/Craig Stevenson (Graphics)/Johan Elebrink (Music)

Ελάτε, μη μου πείτε τώρα ότι το όνομα Vallation δεν σας λέει τίποτα! Σας το παρουσίασα μόλις στο προηγούμενο τεύχος (μπορείτε να βρείτε την αντίστοιχη ανάρτηση εδώ) σε ένα διθυραμβικό review, δίνοντάς του και την εντυπωσιακή βαθμολογία του 9,5/10! Για όσους δεν το διάβασαν (κακώς!), να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα space shoot 'em up (ή avoid 'em up σε κάποια σημεία!) στο στυλ του Cybernoid.


Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν προ ολίγων ημερών έμαθα τα νέα της κυκλοφορίας του port του παιχνιδιού για ZX Spectrum! "Αποκλείεται να είναι καλό", ήταν η πρώτη μου σκέψη. Και η σκέψη αυτή οφειλόταν περισσότερο στην μουσική του original Vallation στον Commodore 64, με το αριστουργηματικό tune του Sean 'Odie' Connolly που θα ήταν μάλλον αδύνατο να μεταφερθεί αυτούσιο στον Spectrum…


Την πρώτη φορά λοιπόν που δοκίμασα τη μεταφορά του Vallation στον ZX Spectrum, ήταν σε εξομοιωτή. Και μπορώ να πω ότι μου άφησε τις χειρότερες των εντυπώσεων! Προσέξτε: παίζεται μόνο με πλήκτρα (redefinable, πάντως). Μουσική υπάρχει μόνο στην οθόνη των τίτλων, το chip ήχου των 128άρηδων δεν χρησιμοποιείται και, το κυριότερο, το tune που ακούμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό του original Vallation! Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, βέβαια, η μουσική του Vallation είναι αξιοπρεπέστατη για 48άρη Spectrum. Πάμε στο κυρίως παιχνίδι τώρα, shall we;


Τα γραφικά είναι εντελώς διαφορετικά απ' αυτά του Commodore 64 (δεν θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά, άλλωστε), είναι περισσότερο πολύχρωμα αλλά δεν δείχνουν να "λειτουργούν" σωστά και αρμονικά. Κοινώς, αφήνουν μία μάλλον μέτρια προς κακή εντύπωση, παρόλο που είναι λεπτομερή και καλοσχεδιασμένα. Ο χειρισμός με τα πλήκτρα είναι επίσης αρκετά προβληματικός σε σχέση με αυτόν με joystick. Οι πίστες του παιχνιδιού έχουν αυξηθεί σε 101 από 71 - περισσότερη μνήμη, γαρ (θυμηθείτε ότι το Vallation του 64άρη είναι παιχνίδι 16Κ). Οι εχθροί μας "τρώγονται" όλοι αυτή τη φορά, αλλά, κάποιοι απ' αυτούς δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν τόσο εύκολα τα εγκόσμια, καθώς μας πυροβολούν κι αυτοί (σε αντίθεση με την έκδοση του Commodore). Επίσης, αν χάσουμε διαστημοπλοιάκι σε κάποια οθόνη δεν εξαφανίζονται οι εχθροί (της οθόνης αυτής, εννοείται) όπως είχαμε συνηθίσει να συμβαίνει. Τέλος, οι πόντοι με τους οποίους μας ανταμείβει το παιχνίδι είναι πολύ λιγότεροι (περί το 1/8) αυτών της έκδοσης του '64, ενώ και το σκορ δεν απεικονίζεται στην οθόνη, αλλά το αντικρίζουμε για πρώτη (και τελευταία) φορά στο τέλος του παιχνιδιού!


Μετά απ' όλα όσα αράδιασα, φτάνουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι το Vallation στον Spectrum είναι μια μάλλον ατυχής προσπάθεια. Πριν όμως την τελική ετυμηγορία, λέω να το δοκιμάσουμε και στον πραγματικό Spectrum, έτσι, για την τιμή των όπλων. 48άρης mode on λοιπόν και… όπα, τι έγινε; Καταρχάς τα γραφικά: στο real thing και σε CRT οθόνη δείχνουν απλά… υπέροχα! Τα πολλά χρώματα εδώ δένουν αρμονικότατα, καθώς, λόγω της τεχνολογίας της οθόνης τα γειτονικά χρώματα τείνουν να "ανακατεύονται". Επίσης, τα κλασικά "νερά" της CRT, ακόμα και με τη χρήση composite σύνδεσης δίνουν μια άλλη αίσθηση στις οθόνες του παιχνιδιού. Για τον ήχο τα είπαμε - η μουσική είναι αξιοπρεπής αλλά τα ηχητικά εφέ κατά τη διάρκεια του gameplay είναι μάλλον φτωχά και ενίοτε εκνευριστικά (ειδικά το συνεχές "πρ-πρ-πρ" του laser του διαστημοπλοίου μας). Ο χειρισμός, τώρα: όπως ήδη σας πληροφόρησα, δυνατότητα χρησιμοποίησης joystick δεν υπάρχει (κακώς, κατ' εμέ). Στον πραγματικό ZX Spectrum όμως, όλως παραδόξως, η χρήση των πλήκτρων για τον έλεγχο του διαστημοπλοίου μας… βολεύει! Ναι, το καταλαβαίνω, δεν ξέρω κι εγώ τι να πω, είναι πραγματικά περίεργο. Ίσως να οφείλεται στο ότι τα γέρικα (εντάξει, μεσήλικα) δάχτυλά μου ένιωσαν ξανά, μετά από 30+ χρόνια, την οικειότητα της αφής με την πολυκαιρισμένη "νεκρή σάρκα" από την οποία είναι φτιαγμένα τα πλήκτρα του Spectrum. Ίσως να "τα έφτιαχναν καλύτερα τότε" (ισχύει γενικώς, αλλά το πληκτρολόγιο του Spectrum μάλλον αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα!). Ίσως απλά η συνολική αίσθηση της μικρής CRT οθόνης και των λαστιχένιων πλήκτρων του - τόσου δα! - υπολογιστή που καλύπτεται εξ' ολοκλήρου από τις παλάμες μου να μου δίνει τη συνολική εντύπωση ότι όλα δουλεύουν ρολόι, ότι όλα είναι όπως έπρεπε να είναι. Και, κατά την ταπεινή μου άποψη, όντως είναι: το Vallation του Spectrum, αν το παίξετε στο πραγματικό μηχάνημα (αναφέρομαι πάντα στον 48άρη: o Plus, o 128 και οι τερατογενέσεις της Amstrad είναι μια άλλη ιστορία), είναι ευχάριστο, διασκεδαστικό και, κυρίως, εθιστικό! Θα έλεγα ότι συνολικά, ως εμπειρία, είναι ισάξια με αυτή της έκδοσης του Commodore 64, μόνο που εδώ λάμπει δια της απουσίας του το υπέροχο ingame tune, αφαιρώντας από ένα κατά τα άλλα εξαιρετικό παιχνίδι τους έξτρα πόντους που θα το έστελναν στη στρατόσφαιρα των καταπληκτικών παιχνιδιών, εκεί που (δικαίως) βρίσκεται το Vallation του Commodore 64…

Βαθμολογία 8,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 13ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2016

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2021

Atari ST cd player. Τι;

Είμαι βέβαιος ότι δεν γνωρίζατε την ύπαρξη της εφαρμογής που φέρει τον τίτλο της ανάρτησης, ήτοι "Atari ST cd Player". Είμαι ακόμα πιο βέβαιος ότι δεν γνωρίζατε ότι το συγκεκριμένο λογισμικό δεν τρέχει σε Atari ST, αλλά σε Windows PC. Και είμαι ακόμα βεβαιότερος - ΟΚ, βάλτε απλά "σίγουρος" μια και δεν υπάρχει τέτοια λέξη - ότι αποκλείεται να γνωρίζετε τι πραγματικά κάνει, διότι, όχι, δεν παίζει μουσικά CDs! Για διαβάστε λοιπόν τη συνέχεια, για διαβάστε...

Όσοι από εσάς ασχολείστε με τα τεκταινόμενα στον χώρο του Atari ST ή είχατε ασχοληθεί στο παρελθόν, θα έχετε διαπιστώσει ότι αν και μπορούν να βρεθούν image files από τις original κυκλοφορίες των παιχνιδιών και των εφαρμογών της πλατφόρμας, αυτά δεν είναι και τόσο διαδεδομένα, καθώς η πλειοψηφία των τίτλων εντοπίζεται πολύ ευκολότερα σε... cd's. Και όχι, το "cd" εδώ δεν σημαίνει "compact disc", αλλά "compilation disk" (δώστε προσοχή και στον τρόπο γραφής των "disc" και "disk", καθώς γίνεται αναφορά σε οπτικό και μαγνητικό δίσκο, αντίστοιχα). Πριν μου πείτε ότι σας μπέρδεψα με όλα αυτά, θα σας προλάβω λέγοντας ότι τα γνωστά σε όλους μας CDs, ήτοι οι σύμπυκνοι ψηφιακοί δίσκοι μουσικής ή δεδομένων δεν είναι το αντικείμενό μας, αλλά αντ' αυτών είναι τα compilation disks, δηλαδή οι δισκέτες-συλλογές με "σπασμένα" (κυρίως) παιχνίδια από cracking groups των 80s και των 90s. Με λίγα λόγια, αν κανείς ψάξει σήμερα για οποιοδήποτε σχεδόν παιχνίδι του Atari ST/STE, είναι πολύ πιθανότερο να το εντοπίσει ως περιεχόμενο κάποιου compilation disk των D-Bug, Medway Boys, Pompey Pirates ή κάποιου άλλου group, παρά στην original κυκλοφορία του.

Σύμφωνα λοιπόν με όλα τα παραπάνω, αν επιθυμείτε να αποκτήσετε κάποια αρκετά ολοκληρωμένη συλλογή με ST games, θα βρείτε και θα κατεβάσετε στον υπολογιστή σας ένα σύνολο από compilation disks (cd) κάποιου γνωστού group - ή και όλων. Εντάξει λοιπόν, τα κατεβάσατε όλα αυτά, αλλά πού θα βρείτε σε ποιο cd (σε ποια δισκέτα) βρίσκεται ο τίτλος που θέλετε να τρέξετε; Συνήθως, οι συλλογές αυτές συνοδεύονται και από ένα .txt αρχείο που αναγράφει τα περιεχόμενα έκαστης compilation disk. Αλλά καταλαβαίνετε ότι πρόκειται περί μεγάλης μανούρας, καθώς ο απλός εντοπισμός και η εκτέλεση κάποιου παιχνιδιού τείνει να εξελιχτεί σε βάσανο!

Fear no more όμως, καθώς ο φίλτατος Dimfil (καλό, ε;) - κατά κόσμον απλά Δημήτρης - επιστρέφει με μία ακόμα ολοδική του δημιουργία Atarικού αντικειμένου, το πρόγραμμα του τίτλου, το Atari ST compilation disk player. Τι κάνει αυτό; Απλά, σας λύνει τα χέρια και απλοποιεί όλες τις διαδικασίες που περιέγραψα παραπάνω με τον πλέον ιδανικό τρόπο. Με λίγα λόγια, αναλαμβάνει να εντοπίσει για εσάς και να σας βοηθήσει να τρέξετε τον τίτλο που επιθυμείτε, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγετε ούτε στο ψάξιμο .txt αρχείων, ούτε στην εκτέλεση emulators, ούτε σε τίποτα άλλο. Μονάχα εκτελείτε το Atari ST compilation disk player και όλα τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει αυτό! Καλό, έτσι; Δεν μπορείτε να πείτε...

Επειδή όμως ο καλύτερος τρόπος να κατανοήσει κανείς το οτιδήποτε είναι η εικόνα (ή οι εικόνες) ας σας πάρω από το χεράκι να σας δείξω το Atari ST compilation disk player. Αρχικά, κατεβάζουμε την εφαρμογή και τις συλλογές compilation disks που επιθυμούμε και τις τοποθετούμε στα αντίστοιχα folders που φτιάχνει το πρόγραμμα με απλό copy-paste. Στη συνέχεια εκτελούμε το Atari ST compilation disk player και, αν - όπως στην δική μου περίπτωση - έχετε τα cd's από τα groups D-Bug, Pompey Pirates, FOF, Superior και Medway Boys θα δείτε την παρακάτω εικόνα:

Respect καταρχάς στο user interface και στις επιλογές του Δημήτρη σε fonts και χρώματα, καθώς πιο ST δεν γίνεται! Πάμε λοιπόν στο κουτάκι κάτω δεξιά, και στο κενό πεδίο γράφουμε το όνομα του παιχνιδιού που θέλουμε να παίξουμε, π.χ. Silkworm και πατάμε το "Search" ακριβώς από πάνω του. Το αποτέλεσμα είναι το ακόλουθο:

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, το πρόγραμμα μας ενημερώνει όχι μονάχα σε ποια compilation disks υπάρχει το παιχνίδι στη συλλογή μας, αλλά και σε ποια υπάρχει γενικότερα. Αν εγώ δεν είχα τα compilation disks των Pompey Pirates ή απλά δεν είχα την 2η δισκέτα (Pompey Pirates Disk 2) το πρόγραμμα δεν θα εντόπιζε το παιχνίδι σε αυτά που έχω, αλλά θα με ενημέρωνε ποια δισκέτα θα έπρεπε να βρω που θα το είχε μέσα! Ελπίζω να μπορείτε να κατανοήσετε το μέγεθος της χρηστικότητας, αλλά περιμένετε, καθώς δεν τελειώσαμε εδώ. Μέχρι τώρα είδαμε πώς μπορούμε να βρούμε το παιχνίδι που θέλουμε ανάμεσα σε αυτά που έχουμε, ή πού μπορούμε να το βρούμε. Ας πάρουμε το ιδανικό σενάριο λοιπόν, ότι δηλαδή έχουμε κατεβάσει όλα τα compilation disks και τα έχουμε βάλει στους αντίστοιχους φακέλους, και θέλουμε, ας πούμε, να παίξουμε το Commando. Κάνουμε την αναζήτηση και διαπιστώνουμε ότι το παιχνίδι υπάρχει στο compilation disk 19 των Pompey Pirates:

Πάμε τώρα στο μεγάλο παράθυρο πάνω αριστερά, και εντοπίζουμε τη δισκέτα που ψάχνουμε. Στη συνέχεια, πάνω δεξιά επιλέγουμε αν θέλουμε να παίξουμε με πληκτρολόγιο ή με κάποιο joystick που έχουμε συνδεδεμένο στον υπολογιστή μας και πατάμε το κουμπί "Play". Μπουμ!


Βλέπουμε ότι το Atari ST compilation disk player έτρεξε αυτόματα τον εξομοιωτή (τον Hatari, που έρχεται "πακέτο" με το πρόγραμμα) και μέσω αυτού εκτέλεσε το compilation disk που ζητήσαμε - το εκτελεί by default σε fullscreen, απλά το μίκρυνα σε παράθυρο για να κατανοήσετε ευκολότερα τι ακριβώς γίνεται. Πλέν λοιπόν, στο παράθυρο του εξομοιωτή πατάμε το "1" και voila:


Ανά πάσα στιγμή μπορούμε να αλλάξουμε μεταξύ widowed και fullscreen mode με ένα απλό πάτημα του Escape, ενώ με το "Q" επιστρέφουμε στο Atari ST compilation disk player. Καλό, έτσι;

Δεν θα σας κουράσω περισσότερο, νομίζω ότι μία προσεκτική ανάγνωση των όσων προηγήθηκαν - που είμαι βέβαιος ότι την κάνατε, ήδη! - εξηγεί τι ακριβώς κάνει το Atari ST compilation disk player και καθιστά κατανοητή την χρησιμότητά του για οποιονδήποτε θέλει να ξεψαχνίσει όλα τα compilation disks ή απλά να παίξει κάποιο παιχνίδι του Atari ST/STE. Το Atari ST compilation disk player θα διατεθεί σύντομα από τον Δημήτρη εντελώς δωρεάν, οπότε αναμείνατε στο ακουστικό σας!

Α, πριν σας αφήσω, αν θέλετε (για να είστε έτοιμοι, λέμε) να κατεβάσετε όλη τη συλλογή των compilation disks των Pompey Pirates, απλά πατήστε εδώ. Μετά θα βάλετε και το Atari ST compilation disk player και θα είστε έτοιμοι να rockάρετε!

Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Και Amstrad και Atari και BBC έχουμε λέμε!

Όπως γνωρίζετε όσοι ασχολείστε με το σύμπαν του retro computing ή απλά διαβάζετε το blog μου, μεταξύ 2-5 Απριλίου πραγματοποιήθηκε η Revision Online 2021, ένα demoparty στο οποίο έλαμψαν πολλές νέες δημιουργίες από demogroups από κάθε γωνιά του πλανήτη (ΟΚ, της Ευρώπης, για να είμαστε πιο ακριβείς). Είδαμε πολλά και ενδιαφέροντα λοιπόν - και ακόμα βλέπουμε, εδώ που τα λέμε - όπως τα Calculation και The Martini Effect. Φυσικά, δεν ήταν μονάχα αυτά...

Σήμερα θα σας παρουσιάσω 3 ολόφρεσκα demos που πρωτοείδαμε στην Revision λοιπόν, για 3 διαφορετικές πλατφόρμες. Ξεκινάμε με το Can robots take control? που τρέχει σε vanilla Amstrad CPC 6128 και ξεχωρίζει για τα εντυπωσιακά εφέ του, τον φρενήρη ρυθμό εναλλαγής αυτών και την καλή του μουσική. Το demo είναι μια δουλειά των groups Benediction και Arkos και μπορείτε να το απολαύσετε στη συνέχεια:

Ακολουθεί το SQUARE V2 για Atari STE, μία παραγωγή του group με το ευρηματικό όνομα Hemoroids (!), η οποία χαρακτηρίζεται από περιστρεφόμενους κύβους. Πολλούς περιστρεφόμενους κύβους. Βασικά, πάρα πολλούς περιστρεφόμενους κύβους! Να, δείτε το με τα ίδια τα ματάκια σας αν δεν με πιστεύετε:

Τέλος, έχουμε το Twinhead από τα μέλη των Progen και Desire, το οποίο και προσωπικά με εντυπωσίασε περισσότερο από τα τρία. Το Twinhead τρέχει σε BBC Master 128 με έναν έξτρα 6502 (Master Turbo) (πάντα οι δύο είναι καλύτεροι απ' τον έναν). Όπως καταλαβαίνετε δεν μιλάμε και για τον πλέον δημοφιλή και συνηθισμένο συνδυασμό hardware, αλλά ποιος νοιάζεται όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο smooth όσο το Twinhead που νομίζεις ότι προέκυψε από κάποιο coin op των mid 80s; Όσο κι αν το BBC micro ήταν ένας εξαιρετικός υπολογιστής με δυνατότητες που, απλά, δεν συναντούσες πουθενά εκείνα τα χρόνια, το ατού του δεν ήταν η κίνηση, τα γραφικά, τα παιχνίδια και τα demos. Με αυτά κατά νου καταλαβαίνει κανείς ότι το Twinhead είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Κι ας θέλει και δεύτερο επεξεργαστή!

Κυριακή, 4 Απριλίου 2021

Calculation για τον Commodore 64: the world needs more rastercolors!

Η Revision είναι ένα demoparty που αποκαλείται - και δικαίως, μάλλον - "the world's biggest pure demoscene event". Εδώ και πολλά χρόνια η ετήσια διοργάνωση μάζευε πολλές συμμετοχές και ακόμα περισσότερο κοινό, μέχρι που ήρθε η πανδημία του Covid-19 να την σαρώσει και αυτήν στο διάβα της όπως και σχεδόν οτιδήποτε άλλο στην καθημερινότητά μας, εξωθώντας μας όλο και πιο μακριά από αυτό που τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να αποκαλούμε ως "κανονικότητα" (αδύνατο να περιγράψω πόσο απεχθάνομαι τούτη τη λέξη, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα).

Έτσι λοιπόν, πέρυσι η Revision μετατράπηκε και μετονομάστηκε (προσωρινά) σε Revision Online και το ίδιο συνέβη και φέτος, με θεατές και συμμετέχοντες να επικοινωνούν διαδικτυακά, ελπίζουμε για τελευταία φορά. Η Revision Online 2021 ξεκίνησε την Πέμπτη, 2 Απριλίου, και θα ολοκληρωθεί σήμερα. Στα πλαίσιά της παρουσιάστηκαν ορισμένες εντυπωσιακές παραγωγές, και μία εξ' αυτών είναι και το demo του τίτλου, το Calculation από το group Artline Designs, του οποίου η σκούφια κρατάει από το μακρινό 1989.

Το πρώτο που με εντυπωσίασε προσωπικά στο Calculation ήταν ο ήχος του: τα tunes που ακούγονται στα περίπου 4μησι λεπτά που διαρκεί το demo είναι υπέροχες μελωδικές συνθέσεις, σε πλήρη αντίθεση με το μέσο ανέμπνευστο techno track που αποτελεί, δυστυχώς, τον κανόνα στην πλειοψηφία των αντίστοιχων παραγωγών του 21ου αιώνα. Το δεύτερο που με εντυπωσίασε ήταν, ασφαλώς, το 2ο μέρος του - μετά την αλλαγής πλευράς της (εικονικής, μάλλον) δισκέτας. Αυτό το 2ο μέρος λοιπόν - όπως και το 1ο, άλλωστε - δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αποπειραθώ να σας το περιγράψω με λόγια ή να συνεχίσω να το προλογίζω: απλά παρακολουθήστε το και απολαύστε το στο video που ακολουθεί και αποτελεί μία ακόμα απόδειξη του ότι, είτε ο Commodore 64 είναι ο καλύτερος 8μπιτος είτε δεν είναι, σίγουρα κουβαλάει μαζί του την μεγαλύτερη demoscene που δεν σταματάει να μας εκπλήσσει.

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 103 και ένα special περιοδικό!

Αυτά είναι! Νέο, ολόφρεσκο επεισόδιο του The Spectrum Show για τους fans των ZX Spectrum και ZX Spectrum Next από τον Paul Jenkinson. Ε, και ξέρετε πώς πάει η δουλειά: όταν έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο που είναι τόσα χρόνια συνεπής και αξιόπιστος χαρίζοντάς μας περιοδικά, παιχνίδια και πάμπολλα videos, όταν ξέρεις ότι το The Spectrum Show απαριθμεί ήδη 102 επεισόδια, ε, ναι, βάζεις και το χέρι σου στη φωτιά που λέμε ότι θα κυκλοφορήσει και το 103ο.

Όπερ και εγένετο. Το Σάββατο που μας πέρασε ο Paul ανέβασε στο YouTube το 103ο επεισόδιο της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας σειράς του, αλλά δεν έκανε μονάχα αυτό, ξαναέστησε το website του από την αρχή και έφτιαξε και αυτό εδώ:


Ω, ναι, ένα ολοκαίνουριο τεύχος του περιοδικού του, το υπ' αριθμόν 32 (καλά πάει και μ' αυτό). Και μάλιστα, επειδή αυτή τη φορά το περιοδικό θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη μορφή, αύξησε τις σελίδες του στις 64, προσφέροντας ένα υπέροχο αποτέλεσμα Spectrumικής νιρβάνας για τους μύστες του γομολάστιχα και των απογόνων του.

Έτσι λοιπόν, αν ανήκετε στην τελευταία κατηγορία, μη διστάσετε να παρακολουθήσετε το video που ακολουθεί και να κατεβάσετε το 32ο τεύχος του περιοδικού του Paul από εδώ. Τα προηγούμενα τεύχη θα τα βρείτε εδώ. Εννοείται ότι όλα είναι δωρεάν!


Κυριακή, 28 Μαρτίου 2021

ST games σε PC executables: fixed!

"Λάθη είμαστε, ανθρώποι κάνουμε" (!) όπως έλεγε παλιά ένα φιλαράκι μου που δεν τα πήγαινε πολύ καλά με τη γραμματική (μεταξύ άλλων).

Έτσι κι εμείς, μέσα στη φούρια μας να μοιραστούμε με τον έξω κόσμο (εσάς) το νέο project του Dimfil αμελήσαμε ένα σημαντικό κομμάτι της όλης διαδικασίας: το να δοκιμάσουμε δηλαδή τα εκτελέσιμα που σας δώσαμε να παίξετε σε άλλα συστήματα πλην των δικών μας, που είχαν εγκατεστημένη την Python σε 64bit εκδόσεις των Windows 10 20H2. Our bad.

Χάρη στο δικό σας feedback όμως - και για το οποίο σας ευχαριστούμε θερμά - βάλαμε τα κεφάλια κάτω και επανερχόμαστε με νέες εκδόσεις οι οποίες, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα λειτουργούν απροβλημάτιστα σε οποιαδήποτε έκδοση των Windows, είτε 32bit είτε 64bit, από τα 7 μέχρι και τα 10. Η αλήθεια είναι ότι σε XP και Vista δεν τα δοκιμάσαμε, αν κάποιος από εσάς "ψήνεται" θα χαρούμε να μάθουμε τι γίνεται και εκεί.

Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, το μόνο που θα χρειαστείτε - αν δεν το έχετε ήδη εγκατεστημένο - είναι το DirectX 9.0c (κατεβάστε το από εδώ). Το πρώτο πακετάκι με τα Ghosts 'n Goblins, Goldrunner και Kick-Off θα το βρείτε εδώ. Enjoy the legacy of the ST!

Α, ναι, παραλίγο να ξεχαστώ: αν χρησιμοποιείτε το Avast ως λύση antivirus κάντε το disable πριν τρέξετε τα παιχνίδια γιατί δεν θα σας αφήσει να δείτε το intro. Κρίμα θα 'ναι!



Σάββατο, 27 Μαρτίου 2021

Παιχνίδια Atari σε PC executables; Καλή ιδέα!

Είναι ίσως το πλέον συνηθισμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζει οποιοσδήποτε θέλει να παίξει ένα video game από "τα χρόνια του". Πού να το τρέξει; Είναι βέβαιο ότι το original hardware έχει άλλη γλύκα, αλλά είναι εξίσου βέβαιο και το ότι έχει άλλο κόστος σε χρήμα και χρόνο (και νεύρα, ενίοτε), καθώς και ότι πιάνει χώρο. Και εντάξει: αν το μόνο σύστημα που είχε κάποιος στο παρελθόν ήταν π.χ. το original Playstation τότε η επιλογή είναι εύκολη. Αν όμως αυτός ο κάποιος είναι από τους "τυχερούς" (ναι, έτσι αυτοχαρακτηριζόμαστε και σε όποιον αρέσει) που έζησαν τα μαγικά εκείνα χρόνια που μεσουρανούσαν οι 8μπιτοι και οι 16μπιτοι υπολογιστές και θέλει και ZX Spectrum και Amstrad CPC και Commodore 64 και Amiga και Atari ST - για να αναφέρουμε μονάχα "τα βασικά" - τότε τι γίνεται; Εδώ τα πράγματα μπλέκονται αρκετά, και οι συμβιβασμοί, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, είναι αναπόφευκτοι. Ίσως σε κάποιες πλατφόρμες να επιλέξει κανείς το the real thing, και άλλες να τις απολαύσει μέσω emulation.

Και η λύση της εξομοίωσης βέβαια, έχει και αυτή τους (μικρούς) μπελάδες της. Ποιον emulator να επιλέξει κανείς; Πού θα βρει τις ROMs της πλατφόρμας που επιθυμεί να εξομοιώσει; Πώς θα κάνει mount τα images των δισκετών/κασετών/cartridges; Ποια είναι τα ιδανικά settings; Σκεφτείτε δηλαδή ότι απλά έχετε διαβάσει ότι π.χ. το Goldrunner είναι ένας από τους κλασικούς τίτλους του Atari ST και να θέλετε να το παίξετε για να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι αν όντως ισχύει αυτό. Και ότι ταυτόχρονα δεν είχατε ποτέ ST και δεν έχετε ιδέα σχετικά με την πλατφόρμα. Από πού θα ξεκινήσετε, τι θα κάνετε, πώς θα βρείτε την άκρη χωρίς να ψάχνετε ξοδεύοντας ώρες που πιθανώς δεν έχετε στη διάθεση σας; Ωραία δεν θα ήταν να μπορούσατε απλώς να κατεβάσετε το παιχνίδι σε ένα εκτελέσιμο αρχείο στο PC σας και όλα (μα όλα!) να γίνουν αυτόματα;

Κάπως έτσι σκέφτηκε και ο Dimfil, και αφού τα έφεραν έτσι οι συνθήκες και βρήκε καιρό διαθέσιμο είπε να το κάνει πράξη. Ξεκίνησε λοιπόν από μία από τις αγαπημένες του πλατφόρμες, αυτήν του Atari ST, και έφτιαξε ένα πρόγραμμα σε Python που (χοντρικά) παίρνει το παιχνίδι του Atari και το μετατρέπει σε executable για PC. Ούτε ρυθμίσεις, ούτε extra downloads, ούτε εγκαταστάσεις, ούτε τίποτα: απλά επιλέγουμε αν θα παίξουμε με joystick ή πληκτρολόγιο και φύγαμε!

Στην πορεία του όλου project προέκυψε και η συνεργασία με τον γράφοντα (that's me), καθώς έπρεπε να προχωρήσουμε σε μία επιλογή σε ό,τι είχε να κάνει με το με ποιους τίτλους άξιζε να ασχοληθούμε από την αχανή software library του ST. Δεν αναφέρομαι σε κάτι του τύπου "τα 10 καλύτερα παιχνίδια" - καμία σχέση. Εκατοντάδες τίτλοι έχουν πάρει σειρά για να μετατραπούν, απλά προσπαθούμε να αφήσουμε εκτός τον "κατιμά", παιχνίδια που ίσως ακόμα και για 8μπιτο να αποτελούσαν... ντροπή. Και δεν είναι και λίγα αυτά, πιστέψτε με.


Όπως ίσως καταλάβατε από τα παραπάνω, η όλη δουλειά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, αλλά έχει πάρει τον δρόμο της και προχωράει, καθώς όλα τα δύσκολα βήματα έχουν γίνει με επιτυχία. Για να πάρετε μία (καλή) ιδέα από πρώτο χέρι για το τι δημιουργείται τις ώρες που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση, κατεβάστε το συμπιεσμένο αρχείο από εδώ και χαρείτε τα κλασικά Goldrunner, Ghosts n' Goblins και Kick-Off. Σε ένα απλό executable το καθένα!

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2021

Retro Planet 31

Έφτασε στα χέρια μας, at last (καλά, δεν είναι ότι περιμέναμε και πολύ, απλά προσθέτω λίγο δράμα στην ιστορία). Το ολόφρεσκο 31ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet κυκλοφόρησε και εντός του τριημέρου θα υπάρξει και αναλυτική ανάρτηση επί του θέματος από το official website.

Δεν μπορούσα να κρατηθώ όμως να μην ανεβάσω μια-δυο φωτογραφίες με τους υπολογιστές που πρωταγωνιστούν στο θέμα του εξωφύλλου, οπότε... σας τις παραθέτω στη συνέχεια. Όπως μπορείτε να δείτε, έχουμε Atari ST σε κάθε μέγεθος, και είναι άπαντες λειτουργικοί (ναι, ακόμα και ο μικρούλης!). Ωραίο μηχάνημα ομολογουμένως με τις χαρακτηριστικές διαγώνιες γρίλιες του - και τα ανάλογα function keys - αλλά πρέπει να είναι ό,τι πιο ευαίσθητο υπάρχει στο κιτρίνισμα. Μόνο στο label του μοντέλου φαίνεται το κανονικό χρώμα που είχε όταν κατασκευάστηκε. Κρίμα, αλλά και τι να κάνεις...

Καλό τριήμερο σε όλους και καλό πέταγμα χαρταετού στο... σαλόνι σας!




Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 102

Συνεπής στο ραντεβού του - όχι με την ιστορία, αλλά - με τους ανά τον κόσμο ZX Spectrum lovers, ο Paul Jenkinson ανέβασε το Σάββατο που μας πέρασε το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show, το 102ο (ναι, σωστά διαβάσατε, εκατόν-δύο).

Έχοντας ανεβάσει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη με το επεισόδιο 101, το νέο υλικό αφήνει μια κάπως πικρή γεύση, καθώς αναλώνεται σε ένα μεγάλο μέρος με την παρουσίαση παιχνιδιών με θέμα το golf (!), τα οποία μπορεί να είναι από μέτρια μέχρι και λόγος να απαρνηθεί κάποιος τον Spectrum του. Χαρά στο κουράγιο και την υπομονή του Paul, μόνο αυτό έχω να πω.

Το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του νέου επεισοδίου είναι αναμφίβολα το ZX Spectrum Next part, που, ειδικά για εμάς τους κατόχους της τελευταίας δημιουργίας του Rick Dickinson, η θέασή του θυμίζει εποχές που ψάχναμε στα περίπτερα το Pixel!

Anyway, μπορείτε να παρακολουθήσετε το 102ο επεισόδιο του The Spectrum Show στο video που ακολουθεί. Και αν θέλετε ρίξτε μια ματιά και στα περιοδικά που έχει φτιάξει ο Paul, όλα σε .PDF και δωρεάν, εδώ.

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

Lovecats: απαίσιο και καταπληκτικό ταυτόχρονα!

Αν μου αρέσουν οι ψιψίνες; Ω, μα τι αφελής ερώτηση - θα αστειεύεστε, προφανώς. Δεν μου αρέσουν απλά, τις λατρεύω. Τόσο μάλιστα, ώστε να τις τοποθετώ στην λίστα των αντιπαθέστερων πλασμάτων κάτω από τις κατσαρίδες και τα περιστέρια - να, το είπα!

Θα έλεγε κανείς με βάση τα παραπάνω, ότι ένα demo με θέμα τα... οικιακά αιλουροειδή δεν θα ήταν και τόσο του γούστου μου, ακόμα κι αν ήταν αξιόλογο, ακόμα κι αν είχε φτιαχτεί για την αγαπημένη demo-πλατφόρμα μου, τον Commodore 64. Σωστά όλα αυτά, αλλά όταν κάτι αξίζει πραγματικά οφείλουμε να το παραδεχόμαστε, ακόμα κι αν δεν είναι του γούστου μας.

Συνεπώς, βγάζω το καπέλο στο group Atlantis για την τελευταία του δημιουργία, το demo Lovecats που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του online demoparty Hogmanay. Το Lovecats λοιπόν, είναι απλά μια επαναλαμβανόμενη σεκάνς από γάτες-μουσικούς φτιαγμένες με PETSCII να παίζουν το We Wish You a Merry Christmas. Αυτό. Τίποτα περισσότερο. Καταπληκτικό, έτσι;

Η περιγραφή που μόλις διαβάσατε είναι ακριβέστατη, χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής. Κι όμως, το Lovecats είναι εντυπωσιακό. Θεματολογικά είναι ψιλο-μπούρδα, επαναλαμβάνεται, και η μουσική του κουράζει. Παρόλα αυτά, το τι κάθισαν και έφτιαξαν οι τύποι με PETSCII, προσωπικά με ξεπερνάει.

Ναι, είναι γνωστό ότι υπάρχουν δεκάδες tools σε PC που βοηθάνε στην δημιουργία πολύπλοκων PETSCII οθονών. Ναι, είναι γνωστό ότι πλέον μιλάμε για "μόδα", το να δημιουργούνται demos αποκλειστικά με τη χρήση PETSCII. Ναι, έχουμε δει στο παρελθόν καταπληκτικές παραγωγές φτιαγμένες με αυτό τον τρόπο.

Αλλά, ρε παιδιά, το να κάτσει κάποιος  να φτιάξει πολύπλοκο έγχρωμο γατο-animation με οθόνες που zoom-άρουν και γιγαντιαίους animated χαρακτήρες να περνάνε ο ένας μπροστά από τον άλλο και όλο αυτό σε PETSCII γεννάει ένα και μόνο ερώτημα; Είναι δυνατόν; Και, επίσης, πόσα ναρκωτικά πια; Εντάξει, δύο ερωτήματα, μη φωνάζετε!

Προσωπικά, αν με ρωτούσε κάποιος να του πω 50 demos για Commodore 64 που θα ήθελα να ξαναδώ, δεν θα έβαζα σε καμία περίπτωση το Lovecats μέσα σε αυτή τη λίστα. Από την άλλη όμως, όχι τόσο ως τεχνικό επίτευγμα αλλά ως τρανή απόδειξη σκληρής δουλειάς και στοχοπροσήλωσης (και απόλυτου καψίματος επίσης, να τα λέμε κι αυτά), το Lovecats και οι δημιουργοί του αξίζουν μια βαθειά υπόκλιση απ' όλους μας. Γιατί έστρωσαν κώλο για να φτιάξουν κάτι που μόνο... φυλακισμένοι θα έφτιαχναν. Καταπληκτικό και απαίσιο ταυτόχρονα, αλλά κάτι που πρέπει να το δείτε, έστω και για μία και μόνη φορά. Προτείνω μάλιστα καλού-κακού να χαμηλώσετε τον ήχο για να μην φύγει κανένας Commodore απ' το παράθυρο. Μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα!

 



Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2021

Review: The Dark (ZX Spectrum)

The Dark (ZX Spectrum) - Oleg Origin

Τι, νομίζατε ότι με το Metal Man Reloaded ξεμπερδέψατε έτσι απλά και εύκολα με τον Oleg Origin; Γελιέστε, φίλοι μου: τη στήλη των game reviews θα ολοκληρώσει σε αυτό το τεύχος ένα ακόμα παιχνίδι του Ρώσου δημιουργού που και αυτό τρέχει σε ZX Spectrum (ποιος μίλησε για ποικιλία εκεί πίσω;). Έχουμε λοιπόν ένα project που ονομάζεται "The Dark" και ξεκίνησε πριν από 20 σχεδόν χρόνια, το 1997 (να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι αν κάνει κάποιος τον κόπο να "ψάξει" λίγο το official site του Oleg Origin (www.olegorigin.org) θα βρεθεί μπροστά σε ένα πλήθος από εντυπωσιακά και φιλόδοξα projects που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Ευτυχώς, το The Dark δεν είναι ένα από αυτά…).

Βλέποντας και το The Dark μετά το Metal Man Reloaded γίνεται σαφές ότι στο μυαλό του Origin δεν υπάρχει "δεν μπορώ", αλλά μόνο "δεν θέλω". Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι κάθε παιχνίδι του αποτελεί ταυτόχρονα και technology demo; Φανταστείτε μια Ultimate Play The Game, μια Psygnosis ή μια Thalion (στα ντουζένια τους, ε;) που αποτελείται από ένα και μόνο άτομο: καλώς ήρθατε στον μαγικό κόσμο του Oleg Origin! Ξανά!

Στο The Dark έχουμε να κάνουμε με το quest ενός νεαρού άνδρα, του Alexander, να κερδίσει και πάλι τα εδάφη της Γης Των Ανέμων (Land Of The Winds) από τη στρατιά των Σκοτεινών Δυνάμεων (Dark Forces, εξ ου και ο τίτλος του παιχνιδιού). Η ιστορία μας παρουσιάζεται μέσω μιας σειράς όμορφων και καλοσχεδιασμένων εικόνων που η καθεμία συνοδεύεται από τη λεζάντα της. Και την οποία λεζάντα σας την απαγγέλει ο Spectrum! Ναι, μην αναρωτιέστε, και εγώ έχω σώας τα φρένας (ακόμα) και εσείς καλά διαβάσατε: ο Spectrum σας λέει την ιστορία του παιχνιδιού μιλώντας. Εντάξει, η ποιότητα δεν είναι και επιπέδου Say της Amiga, αλλά αναλογιστείτε για τι πράγμα μιλάμε, αφού σας αναφέρω (μάλλον το είχα παραλείψει) ότι το The Dark τρέχει σε απλό, unexpanded Sinclair ZX Spectrum 48K! Ωραία, τώρα που ξεκαθαρίσαμε τα τυπικά και ξεμπερδέψαμε και με την εισαγωγή του The Dark ας ασχοληθούμε με το κυρίως παιχνίδι, το οποίο δεν τίποτα άλλο παρά first person shooter! Ναι, "first person shooter" και "Spectrum", τέσσερις λέξεις οι οποίες υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα έμπαιναν ποτέ στην ίδια πρόταση! Να προσπαθήσω όμως να γράψω και μερικές αράδες για το παιχνίδι, όσο προλαβαίνω, καθώς νιώθω ότι βρίσκομαι στα πρόθυρα φάσης "δεν μεταδίδω άλλο", "αυτό ήταν", "τα παρατάω", το πιάσατε νομίζω…

Όπως είναι κατανοητό, first person shooter τύπου Doom δύσκολα θα δούμε στον Spectrum, και δη στον 48άρη. Έτσι λοιπόν ο Origin έπρεπε να κάνει κάποιες παραχωρήσεις, και αυτές έχουν να κάνουν κυρίως με τον τρόπο που έχουν φτιαχτεί οι τοίχοι, οι πόρτες κλπ - οτιδήποτε γενικώς είναι κατακόρυφο και στοιχειοθετεί τον χώρο μέσα στον οποίο κινούμαστε. Η προσέγγιση που ακολουθήθηκε ήταν μια σειρά από επίπεδα - σαν σελίδες ενός βιβλίου φανταστείτε το - που μεγαλώνουν όσο πλησιάζουμε και μικραίνουν όσο απομακρυνόμαστε. Η λύση αυτό έχει το μειονέκτημα ότι συχνά-πυκνά μπερδευόμαστε και δεν καταλαβαίνουμε πού (και τι) ακριβώς κοιτάμε αλλά, από την άλλη, προσφέρει αξιοθαύμαστη ταχύτητα στο παιχνίδι: αν στο μυαλό σας έρχονται σκηνικά τύπου Alien Breed 3D της Amiga ξεχάστε το - το The Dark είναι 10 φορές πιο γρήγορο και καταλαμβάνει όλη σχεδόν την οθόνη κι όχι ένα τεταρτημόριο αυτής! Φυσικά, για την επίλυση των δυσκολιών στον προσανατολισμό που ανέφερα, το The Dark εφοδιάζει τον παίκτη με μία (χρήσιμη) πυξίδα καθώς και με έναν (ακόμα πιο χρήσιμο) χάρτη. Θα ήταν μάλιστα ιδανικό, μιας και ο χάρτης καταλαμβάνει μόνο το πάνω μέρος της οθόνης, να υπήρχε η δυνατότητα να παίζουμε ενός αυτός είναι ορατός, αλλά δυστυχώς δεν γίνεται: όσο βλέπουμε τον χάρτη, το παιχνίδι "παγώνει" και συνεχίζει όταν τον κλείσουμε…

Οι εχθροί που θα συναντήσουμε στο The Dark είναι καλοσχεδιασμένοι και ευκρινέστατοι, και εύκολη λεία για το όπλο μας - αν αυτό είναι το πιστόλι. Επειδή όμως το τελευταίο έχει περιορισμένο αριθμό πυρομαχικών, αναγκαζόμαστε συχνά να χρησιμοποιούμε το δόρυ μας, το οποίο ναι μεν είναι αποτελεσματικό, αλλά πιστόλι δεν είναι. Εννοείται ότι στην οθόνη βλέπουμε το όπλο μας (μαζί και το χέρι μας, όταν χρησιμοποιούμε το πιστόλι) και στο κάτω μέρος αυτής το πρόσωπο του Alexander, την πυξίδα, τις σφαίρες μας, την υγεία και την πανοπλία (a la Doom).

Μπορούμε να χειριστούμε τον Alexander με πληκτρολόγιο ή joystick και σε κάθε περίπτωση ο χειρισμός είναι σαφής, άμεσος και αποτελεσματικός. Δυστυχώς δεν υπάρχει η δυνατότητα αποθήκευσης της προόδου μας, οπότε, αν δείτε ότι προχωράτε, απλά αφήστε τον Spectrum σας αναμμένο! Σε ό,τι αφορά τον ήχο, δεν υπάρχει μουσική επένδυση σε κανένα σημείο του παιχνιδιού, οπότε θα πρέπει να αρκεστούμε στα (συμπαθητικά) ηχητικά εφέ και… την ομιλία!

Το The Dark δεν θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι δύσκολο παιχνίδι: αν κάνουμε οικονομία στα πυρομαχικά, προχωράμε σιγά-σιγά και συμβουλευόμαστε συχνά τον χάρτη (δεν γίνεται κι αλλιώς, άλλωστε) μπορεί να προχωρήσουμε αρκετά. Και, παρά το γεγονός ότι κάποιες φορές θα μπερδευτούμε και δεν θα καταλαβαίνουμε προς τα πού κοιτάμε, θα έλεγα ότι είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό σαν παιχνίδι. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το ότι είναι μάλλον μοναδικό στο είδος του (first person shooter σε Spectrum), τα όμορφα γραφικά και την ομιλία, ε, μάλλον πρέπει να το δοκιμάσετε, δε νομίζετε;

Βαθμολογία: 8,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 13ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2016

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2021

1981 για τον Commodore 64: η ΕΣΣΔ ξαναζωντανεύει!

"Καλή Χρονιά" ευχήθηκαν τα μέλη των groups Proxima και Desire σε όλη την demoscene με την παρουσίαση του νέου τους demo, του "1981", την 1η Ιανουαρίου 2021 στα πλαίσια του online demoparty Hogmanay.

Το 1981 - που τρέχει στον Commodore 64 - δεν είναι ένα συνηθισμένο demo. Δεν είναι συνηθισμένο καταρχάς επειδή δημιουργήθηκε εκ του μηδενός στη διάρκεια 4 και μόνο εβδομάδων και δεν είναι συνηθισμένο δευτερευόντως λόγω θεματολογίας, καθώς, πώς να το θέσω; Αν υπήρχε ακόμα η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ, CCCP ή USSR για τους φίλους) και οι Σοβιετικοί sceners έφτιαχναν demos για τον 64άρη, ε, με το 1981 θα έμοιαζαν αυτά!

Βλέπετε, οι σύντροφοι (τα μέλη των Proxima και Desire) μας προσέφεραν μία ολόφρεσκη παραγωγή που βρίθει σφυροδρέπανων, κόκκινου χρώματος (ΟΚ, για τον Commodore 64 μιλάμε, όπου διαβάζετε "κόκκινο" να σκέφτεστε "γκρενά"), μουσικών θεμάτων ανατολικού μπλοκ, "σοσιαλιστικής" τεχνοτροπίας, και PETSCII πορτρέτων των Λένιν και Μπρέζνιεφ! Εντάξει, αυτό το τελευταίο, ότι ο Λεονίντ (Μπρέζνιεφ) θα έμπαινε στην ίδια πρόταση με τα PETSCII δεν το είχα δει να 'ρχεται, αλλά ποτέ μη λες ποτέ, έτσι δεν είναι;

Τα εφέ που καταρρίπτουν ρεκόρ δεν είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει το 1981, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δουλειά που έχει γίνει είναι τεμπέλικη ή κάτι τέτοιο. Κάθε άλλο. Απλά, η θεματολογία και η αισθητική του όλου demo κάνουν τον θεατή να δυσκολεύεται να παρατηρήσει ή να επικεντρωθεί σε κάτι άλλο. Είτε κάποιος είναι λάτρης της τεχνοτροπίας που χαρακτηρίζει το 1981 είτε όχι θεωρώ αδύνατο να μην θαυμάσει την δουλειά των Proxima & Desire που μας μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή, 40 ακριβώς χρόνια πίσω, τότε που όλος ο πλανήτης ζούσε υπό τον φόβο των πιθανών επακόλουθων του Ψυχρού Πολέμου. Θα μου πείτε ότι και τώρα έχουμε και τον Covid-19 και τις μεταλλάξεις του οπότε δεν είμαστε και πολύ καλύτερα, και μάλλον θα έχετε και δίκιο...

Εν πάσει περιπτώσει, για να ολοκληρώσω κάποτε, εάν θέλετε να δείτε και να ακούσετε ένα demo πανέμορφο και διαφορετικό από τα συνηθισμένα που θα το λάτρευε κάποιος που θα σύχναζε στο "Σπίτι του Λαού", θα διάβαζε τον Ριζοσπάστη και θα απολάμβανε μουσικά ακούσματα του τύπου των Korobeiniki και Podmoskovnye vechera, μπορείτε να κατεβάσετε το 1981 από εδώ ή απλά να το παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί.



Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

The Spectrum Show επεισόδιο 101

Δεν πέρασε στ' αλήθεια και τόσος πολύς καιρός από την κυκλοφορία του 100ου επεισοδίου του The Spectrum Show και το κλείσιμο του 10ου κύκλου της σειράς βίντεο του Paul Jenkinson με βασικό αντικείμενο θεματολογίας τον πλέον επιτυχημένο Ευρωπαϊκό υπολογιστή των 80s. Ευτυχώς ο Paul είχε καταστήσει σαφές ότι το The Spectrum Show θα συνεχίσει και μετά το 100ο επεισόδιο, και πλέον έχουμε και τις... χειροπιαστές αποδείξεις!

Και αυτές οι χειροπιαστές αποδείξεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από το απολύτως αναμενόμενο, την κυκλοφορία δηλαδή του 101ου επεισοδίου του The Spectrum Show την προτελευταία μέρα του Γενάρη.

Το νέο επεισόδιο της σειράς δεν είναι μονάχα χορταστικό σε διάρκεια (περίπου 34 λεπτά), αλλά είναι και εξόχως ενδιαφέρον ως θεματολογία, αφού ο Paul καταπιάνεται τόσο με hardware όσο και με software και, το καλύτερο όλων, πλέον έχει και ZX Spectrum Next game review section στο βίντεό του, κάτι που ελπίζουμε να μας κάνει να ασχοληθούμε επιτέλους με τους Next που αγοράσαμε και επί ένα χρόνο τώρα απλά τους καμαρώνουμε!

Απολαύστε και εσείς την νέα δουλειά του Paul στο παρακάτω βίντεο:



Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2021

Review: Metal Man Reloaded (ZX Spectrum)

Metal Man Reloaded (ZX Spectrum) - Oleg Origin

Το Metal Man Reloaded είναι ένα παιχνίδι για τον ZX Spectrum που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2013 και αποτελεί σχεδόν εξ' ολοκλήρου δημιουργία του Oleg Origin (η μόνη "εξωτερική" συνεισφορά είναι ένα από τα τραγούδια του soundtrack του παιχνιδιού). Μιας και το πιθανότερο είναι ότι δεν σας λέει τίποτα το όνομα του δημιουργού του Metal Man Reloaded, να σας πω ότι πρόκειται για έναν εκ Ρωσίας ορμώμενο προγραμματιστή, computer artist, φωτογράφο αλλά και μουσικό (!), αν δεν μου διαφεύγει κάτι!

Ο πολυτάλαντος λοιπόν κύριος Origin είναι ένας απ' αυτούς τους τύπους των οποίων πραγματικά χαίρεται κανείς τις δημιουργίες. Γιατί; Διότι, πολύ απλά, ο περί ου ο λόγος κύριος δείχνει να μην κατανοεί τους περιορισμούς του hardware του Spectrum. Συνεπώς, όταν έβαλε στο μυαλό του να φτιάξει ένα παιχνίδι κράμα Robocop, Bad Dudes, Batman The Movie, Green Beret και πολλών άλλων με στοιχεία action/platformer, τεράστια sprites, πολλά levels, εντυπωσιακά γραφικά και animated background (ναι, στον Spectrum όλα αυτά) απλά… το έκανε!

Σεναριακά το Metal Man Reloaded θυμίζει την ιστορία του Robocop, του enhanced αστυνομικού που τα βάζει με στρατιές κακοποιών και τα ρομπότ-τσιράκια τους. Σαν παιχνίδι, θυμίζει και πάλι το Robocop - αν όμως πρώτα το έχετε προμηθεύσει με μια γερή δόση στεροειδών!

Πριν επεκταθώ στους επιμέρους τομείς και χαρακτηριστικά του Metal Man Reloaded, θα πρέπει να διευκρινίσω ότι, αν και το παιχνίδι εκμεταλλεύεται και χρησιμοποιεί την έξτρα μνήμη και το chip ήχου του "μεγάλου" Spectrum (128K, +2, +3), τρέχει μια χαρά και στον 48άρη. Κοινώς, και όσο πιο απλά και κατανοητά μπορώ να το θέσω, τα screenshots που βλέπετε είναι 100% αντιπροσωπευτικά των όσων θα δείτε στην οθόνη του 48άρη Spectrum σας. Ωραία, κλείστε τα στοματάκια σας παρακαλώ, για να συνεχίσουμε!

Έχετε τον έλεγχο του Matthew Cranston, για τους φίλους "Metal Man" (προφανώς ακούει πολύ Heavy Metal, δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το παρατσούκλι του). Ο Metal Man λοιπόν, στην προσπάθειά του να εξοντώσει τα εγκληματικά στοιχεία που λυμαίνονται τη Νέα Υόρκη, θα πρέπει να σκοτώσει, να σκοτώσει, να σκοτώσει αλλά και να συλλέξει κάποια αντικείμενα (από κομμάτια ενός chip, μέχρι υγεία και διάφορα power ups, ασπίδες κλπ). Ο χειρισμός του Matthew γίνεται με πληκτρολόγιο ή joystick και είναι άμεσος και λειτουργικότατος. Ο ήρωάς μας, πέρα του να πυροβολεί και να σκοτώνει (πρόκειται προφανώς για άνθρωπο με "ιδιαίτερα" γούστα), έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί ασανσέρ, να μολύνει υπολογιστές με ιούς (μάθε τέχνη κι άστηνε), και να χειρίζεται ένα πλήθος διαφορετικών οχημάτων (ένας είναι ο Metal Man). Όλα τα παραπάνω καθιστούν το παιχνίδι ενδιαφέρον και εθιστικό, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε: αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι τα γραφικά του, τα οποία είναι, με μία λέξη, καταπληκτικά. Προσωπικά δεν μου έρχεται στο μυαλό παιχνίδι του Spectrum - είτε παλιό, είτε νέο - που να τα πηγαίνει καλύτερα στο αισθητικό κομμάτι. Ο ταλαντούχος κύριος Origin έχει κάνει πραγματικά "παπάδες" στο εικαστικό κομμάτι (και διακόνους, νεωκόρους, αρχιμανδρίτες και πάει λέγοντας…) και είναι απερίγραπτο το συναίσθημα να χειρίζεσαι τον "γομολάστιχα" και να αντικρίζεις μπροστά στα μάτια σου αυτά τα γραφικά. Τα οποία μάλιστα κινούνται - και δεν αναφέρομαι μονάχα στα sprites των πρωταγωνιστών ή στα ασανσέρ, οχήματα και λοιπά αντικείμενα, αλλά και στα σύννεφα στον ουρανό! Ό,τι και να γράψω είναι λίγο για το θέμα των γραφικών του Metal Man Reloaded - μελετήστε καλύτερα τα screenshots ή, ακόμα καλύτερα, κατεβάστε το παιχνίδι και τρέξτε το στον Spectrum σας!

Στο θέμα του gameplay το Metal Man Reloaded είναι αρκετά δύσκολο, πράγμα που δεν προσπαθεί να το κρύψει άλλωστε, καθώς τα επίπεδα δυσκολίας είναι "hard" και "unreal". Έτσι, για να μη νομίζετε ότι θα κάνετε μια βόλτα στο πάρκο! Πάντως, αυτό που κάνει το παιχνίδι πραγματικά δύσκολο είναι το γεγονός ότι, αφού χάσετε "κανονάκι" χάνετε και όλα όσα είχατε συλλέξει μέχρι εκείνο το σημείο, και ξεκινάτε από την αρχή του επιπέδου (γιατί;).

Στον ηχητικό τομέα τα πράγματα είναι μέτρια (εφέ) προς το καλό (μουσική main menu) ενώ δεν θα πρέπει να παραλείψω να αναφέρω ότι παρά την έλλειψη chip ήχου, η μουσική και τα εφέ υπάρχουν και στην έκδοση για μηχανήματα με 48Κ μνήμης.

Ολοκληρώνοντας, θεωρώ ότι έχουμε να κάνουμε συνολικά με μία (τουλάχιστον) Top-5 δημιουργία σε ό,τι αφορά τα σύγχρονα παιχνίδια για ZX Spectrum. Στον τομέα των γραφικών υποθέτω ότι θα καταλάβατε από όσα διαβάσατε μέχρι τώρα ότι πρέπει να τα δείτε για να τα πιστέψετε. Με δεδομένο το ότι το παιχνίδι προσφέρεται δωρεάν πιστεύω ότι θα αποτελούσε εγκληματική αμέλεια η μη (έστω) δοκιμή του: ακόμα κι αν δεν σας ικανοποιήσει το gameplay, τα γραφικά του θα σας αποζημιώσουν και με το παραπάνω!

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 13ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2016

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2021

Commodore 64: μία Amiga πριν την Amiga

Σε κάποιες εποχές, όπως για παράδειγμα στα χρόνια που μεσουρανούσε η Amiga, υπήρχε ένα μηχάνημα το οποίο ενδόμυχα όλοι ήθελαν να έχουν. Προφανώς, στα τέλη της δεκαετίας του '80, το μηχάνημα αυτό δεν ήταν άλλο από την Μεγάλη Κυρία της Commodore: μην ακούτε (εμάς) τους Atarάδες που λέμε για τον υπολογιστή που ήταν καλύτερος και φθηνότερος από τον Macintosh (που ήταν) και που είχε κατσικωθεί μέσα σε κάθε ηχητικό στούντιο (που το είχε κάνει). Ούτε να πιστεύετε ότι όσοι διάβαζαν το Pixel είχαν ονειρώξεις με τον Αρχιμήδη αλλά απλά δεν είχαν τα χρήματα να τον αγοράσουν. Και, φυσικά, αντιμετωπίστε με συμπάθεια, κατανόηση και ενσυναίσθηση τους κατόχους PC, που ξόδευαν καραβιές χρημάτων για να μπορούν να παίζουν... adventure games.

Η (πικρή;) αλήθεια είναι ότι κανείς δεν θα έλεγε όχι στην προοπτική μιας 500άρας. Το γιατί εξηγείται πολύ εύκολα: διαβάστε εδώ ή, απλά σκεφτείτε τα προγράμματα αντιγραφής δισκετών που είχε ο κάθε υπολογιστής. Ναι, δεν διαβάσατε λάθος, το γράφω εντελώς σοβαρά. Βάλτε από τη μία ProCopy και FastCopy (Atari ST), από την άλλη CopyWrite και Copy II PC (PC) και από την άλλη το XCOPY (Amiga): τα πρώτα είχαν τη χάρη της Γεωργίας Βασιλειάδου και το τελευταίο αυτήν της Κατερίνας Στικούδη! Και το τρομερό ήταν φυσικά ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν καν απαραίτητο: απλά, έτσι ήταν. Εκεί που θα μπορούσε και η Amiga να περιοριστεί σε μία λειτουργικότατη text απεικόνιση, έπεσαν χρώμα, γραφικά - έστω και μονάχα για το logo - και ήχος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το περίφημο "μποοονγκ" που σηματοδοτούσε την ολοκλήρωση της αντιγραφής; Όχι, τίποτα από αυτά δεν ήταν απαραίτητο, αλλά αυτή ήταν η Amiga!

ProCopy (Atari ST)

CopyWrite (PC)

X-COPY (Amiga)

Πηγαίνοντας όμως λίγο πίσω στον χρόνο - όχι πολύ, μια πενταετία μόλις - θα διαπιστώσουμε ότι την θέση που κατείχε η Amiga στις καρδιές των χρηστών ως ο πλέον ποθητός υπολογιστής την κληρονόμησε από ένα άλλο μηχάνημα, όλως τυχαίως και αυτό από την ίδια εταιρία. Φυσικά αναφέρομαι στον big daddy, τον πλέον επιτυχημένο εμπορικά home computer όλων των εποχών, τον ένα και μοναδικό Commodore 64.

Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 η αγορά κατακλυζόταν από διαφορετικά μοντέλα home computers, από μικρές ή μεγαλύτερες εταιρίες, που όλα διεκδικούσαν ένα κομμάτι από την ολόφρεσκια πίτα που επέφερε το computer boom των τελών της δεκαετίας του '70. Και, αν και στην Αμερική πολλοί αξιόλογοι παίκτες κονταροχτυπιούνταν αλύπητα (Atari 400/800, Commodore VIC-20, TRS-80 CoCo, Texas Instruments TI-99/4A), στην δική μας (;) πλευρά του Ατλαντικού τα μηχανήματα της Sinclair Research (ZX81, ZX Spectrum) είχαν, λόγω τιμής κυρίως, ξεκάθαρο προβάδισμα απέναντι στον ανταγωνισμό. Λογικό και αναμενόμενο, καθώς, ειδικά ο ZX Spectrum ήταν η απόλυτη χρυσή τομή, κάνοντας τα πάντα, χωρίς (φυσικά) να κυριαρχεί σε κανέναν τομέα.

Το αντίπαλο δέος, ο Commodore 64 που σας έγραψα και παραπάνω, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά (1982) με τον Spectrum αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και με σαφώς πιο τσουχτερή τιμή, είχε ελάχιστες ομοιότητες με τον μικρό και συμπαθέστατο "γομολάστιχα", καθώς, σε κάποιους τομείς ήταν τραγικός (tape loading, disk loading, BASIC, user friendliness), σε κάποιους άλλους πραγματικά αξιόλογος (high resolution graphics, hardware sprites, πληκτρολόγιο, επεκτασιμότητα, hardware sprites) και σε έναν άλλο (ήχος) απλά μοναδικός και αξεπέραστος! Είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες με την Amiga αν κάτσει και το σκεφτεί κανείς, παρόλο που μιλάμε για δύο υπολογιστές που, στις ομάδες που τους δημιούργησαν δεν υπήρχε ούτε ένα κοινό πρόσωπο! Απλά έτυχε - διότι περί τύχης πρόκειται, ειδικά στην περίπτωση της Amiga - να τους κυκλοφορήσει αμφότερους η Commodore...

Πίσω όμως στα 8μπιτα και στην πρώτη 5ετία των 80s. Εκεί όπου οι χρήστες του Spectrum χαίρονταν έναν φτηνό υπολογιστή που και εύκολος στον προγραμματισμό ήταν με την ιδιαίτερη αλλά αξιοπρεπή σε δυνατότητες διάλεκτο BASIC που διέθετε, και τα (ουκ ολίγα) παιχνίδια του τα είχε, και δεν τον είχαν πληρώσει και μία περιουσία. Τον μεγάλο εγχώριο αντίπαλο (Acorn BBC micro) δεν τον πολυζήλευαν, καθώς κάποια αναμφισβήτητα κορυφαία χαρακτηριστικά αυτού (επεκτασιμότητα, επαρκώς ανοικτή αρχιτεκτονική, διάλεκτος BASIC) δεν μπορούσαν να κεντρίσουν τόσο τις αισθήσεις όσο τα γραφικά και ο ήχος. Έτσι, αρχικά, δεν ζήλευαν ούτε και τον Commodore 64: μέχρι οι προγραμματιστές να καταλάβουν τι hardware είχαν στα χέρια τους και τι μπορούσε αυτό να δώσει, πέρασε κάποιος καιρός. Χρειάστηκε να φτάσουμε κάπου σχεδόν στα μέσα της δεκαετίας για να βρεθούμε αντιμέτωποι με τις tape loading ρουτίνες της US Gold και της Ocean που έντυναν την αναμονή τους φορτώματος με ανεπανάληπτες μουσικές πανδαισίες. Χρειάστηκε να κυκλοφορήσουν τίτλοι σαν το Monty on the Run, σαν το Raid over Moscow, σαν το Impossible Mission, σαν το Sanxion, σαν το Karateka, σαν το Beach Head II, σαν το Commando και σαν το Uridium για να γίνει κατανοητό ότι η hardware υπεροχή του  Commodore 64 σε animation και μουσική δεν ήταν κάτι που μπορούσε να μετρηθεί με νούμερα ή να απαριθμηθεί σε πίνακες με τεχνικά χαρακτηριστικά: ήταν κάτι που αν το έβλεπες και το άκουγες, απλά το καταλάβαινες. Και κάπου εκεί εμφανίστηκαν και τα πρώτα intros/cracktros κι έδεσε το γλυκό: όσο η προγραμματιστική αρτιότητα των κορυφαίων τίτλων των ανταγωνιστών ήταν εμφανής σε παιχνίδια όπως τα Elite (BBC) και Knight Lore (Spectrum) άλλο τόσο ήταν εμφανές ότι οι πολύπλοκες μελωδίες, οι raster bars και το smooth as silk hardware scrolling ήταν ο κανόνας στον 64άρη, και όχι η εξαίρεση.



Κάπου εκεί ήταν και ο καιρός που εμφανίστηκαν στην αγορά και οι υπολογιστές της Amstrad. Σε όποιο στρατόπεδο και αν ανήκει κανείς, αν διαθέτει έστω και ψήγματα αντικειμενικότητας οφείλει να παραδεχτεί ότι πρόκειται για τα πλέον "τίμια" μηχανήματα της ιστορίας. Έκαναν τα πάντα, τα έκαναν καλά, έρχονταν πακέτο με την δική τους οθόνη και το δικό τους μέσω αποθήκευσης και καταλάμβαναν μονάχα μία πρίζα! Αν τον χομπίστα/επίδοξο προγραμματιστή ξένιζε το μέγεθος και το πληκτρολόγιο του Spectrum και η "σπαρτιάτικη" διάλεκτος BASIC του Commodore 64, ο Amstrad CPC 464 κατέφθασε φουριόζος σαν ταύρος σε υαλοπωλείο με 80στηλη απεικόνιση, με πλήρες ποιοτικό πληκτρολόγιο, με την εξαιρετική Locomotive BASIC και, αν κάποιος ψηνόταν για gaming διέθετε 27 χρώματα, 3 διαφορετικές αναλύσεις γραφικών, joystick port και soundchip. "Τα έχει όλα και συμφέρει" που έλεγε και η διαφήμιση, κάποτε.

Και όμως, ακόμα και αυτός ο υπολογιστής που έδειχνε ότι δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τον Commodore 64, όταν έφτανε η ώρα του gaming έχανε από τον βοριοαμερικάνο αντίπαλό του. Είτε στις λεπτομέρειες και στα σημεία, είτε ξεκάθαρα, τελικά έχανε, Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη γι' αυτό από το να εξετάσει κανείς τίτλους που με την πρώτη ματιά έδειχναν ίδιοι και απαράλλαχτοι στις 2 πλατφόρμες. Τίτλους όπως τα The Way of the Exploding Fist, Beach Head II, Raid Over Moscow, Monty on the Run κ.ά.

Φυσικά, υπήρχαν και παιχνίδια που ήταν καλύτερα στον Amstrad ή και στον Spectrum ακόμα. Ειδικά αν βάλουμε κάτω όλα τα coin op conversions θα διαπιστώσουμε ότι θα βρούμε πολύ περισσότερους από έναν και δύο τίτλους των οποίων οι εκδόσεις στον 64άρη ήταν κάτω του μετρίου ή και τραγικές και σε κάθε περίπτωση χειρότερες από αυτές των Εγγλέζων αντιπάλων του. Αλλά εκεί νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε περισσότερο με software κακοτεχνίες και αρπαχτές, παρά με παραγωγές ενδεικτικές του hardware. Εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι προγραμματιστικά ανοσιουργήματα όπως τα Ikari Warriors, Bubble Bobble, Out Run κ.ά. ήταν τα καλύτερα που μπορούσαν να φτιαχτούν στον 64άρη...

Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τις εξαιρέσεις της προηγούμενης παραγράφου, καταλαβαίνει κανείς εύκολα γιατί ο Commodore 64 ήταν ο απόλυτος υπολογιστικός πόθος στην αγορά των home computers μέχρι να τον διαδεχτεί στη θέση αυτή η Amiga. Γιατί κάθε φορά που ένας Spectrumάς απολάμβανε το conversion του Enduro Racer στον μηχάνημά του και κάθε φορά που κάποιος κάτοχος Amstrad CPC δούλευε επεξεργασία κειμένου σαν να έχει κοτζάμ PC με την 80στηλη οθόνη του, έφτανε να σιγοσφυρίξει αδιάφορα το SID τις πρώτες νότες από το One Man and his Droid για να τους δημιουργήσει μύχιες σκέψεις, για να τους κολάσει. Γιατί ο 64άρης έδειχνε σαν να ήταν φτιαγμένος από άλλα υλικά, σαν να μην τον χωρούσε ο κόσμος του home computing, σαν να μην μπορούσε να αποτυπωθεί η γοητεία του με λέξεις, σαν να μην μπορούσε να στοιχειοθετηθεί η ανωτερώτητά του με απλά και κατανοητά επιχειρήματα. Έδειχνε όπως η Amiga μερικά χρόνια αργότερα, με λίγα λόγια. Γιατί, ουσιαστικά, ήταν μία Amiga πριν την Amiga.