Πέμπτη 2 Ιουνίου 2022

The Spectrum Show επεισόδιο 117

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα αυτή η "φασούλα" με τον καιρό πραγματικά με έχει φέρει στα όριά μου τις τελευταίες μέρες. Ναι, από τη μία κατανοώ το να επιζητά κάποιος την ανεμελιά του καλοκαιριού, τις βραδυνές βολτίτσες, τα θερινά σινεμά, τα μπάνια, αλλά το να είσαι εμπλοκή από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο στους 30+ βαθμούς, να ιδροκοπάς ασταμάτητα σα ζώο, να σου έχει κάψει η ζέστη τον εγκέφαλο σε τέτοιο βαθμό που να μη μπορείς να λειτουργήσεις φυσιολογικά τις περισσότερες ώρες της μέρας και να μην τολμάς να πας κάπου πεζός πριν το σούρουπο φοβούμενος τον ήλιο και τα μελανώματα, ε, συγγνώμη κιόλας, αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο ανυπομονείς! Ή, πιο σωστά, ναι, ανυπομονείς: για να τελειώσει, όμως!

"Καλοκαιράκι για πάντα", σου λέει ο άλλος. Ναι ρε φίλε, κι εγώ αν ήμουν αραχτός κάτω από τη σκιά ενός δέντρου σε μια παραλία σε κάποιο Αιγαιοπελαγίτικο νησί με το δροσερό αεράκι να φυσάει απαλά και απολαμβάνοντας παγωμένη μπυρίτσα μαζί με μεζέ και μισό πακέτο Marlboro χωρίς να έχω την ανάγκη να δουλέψω, "καλοκαιράκι για πάντα" θα σου έλεγα. Αλλά πόσοι είναι που τα έχουν σε τέτοιο βαθμό λυμένα τα οικονομικά τους που μπορούν πραγματικά να βρίσκονται όταν πρέπει εκεί που πρέπει και να απολαμβάνουν το καλοκαίρι όπως του αξίζει; Γιατί εδώ στην εξωτική τσιμεντούπολη δεν είναι και τόσο ειδυλλιακά, να τα λέμε κι αυτά...

Τώρα θα μου πείτε "καλά ρε μάστορα, τι δουλειά έχουν όλα αυτά με το The Spectrum Show"; Να σας πω. Έβλεπα που λέτε το καινούριο επεισόδιο (το 117ο) και σκεφτόμουν "μπράβο ρε φίλε ο Paul, πώς το βρίσκει το κουράγιο και την όρεξη να ασχολείται με αυτές τις συνθήκες...". Και τότε το συνειδητοποίησα, ο βλαξ, έστω και καθυστερημένα: το The Spectrum Show δεν φτιάχνεται στην Ελλάδα, αλλά στην Αγγλία. Ας βρίζουν όσοι θέλουν για τη μουντάδα και τη συννεφιά της Γηραιάς Αλβιώνας, αλλά, συγχωράτε με, αυτή την πεντάμηνη κόλαση που ζούμε εμείς κάθε χρόνο στο Ελλάντα αυτοί δεν την... λούζονται. Οπότε ναι, μπορεί να μπήκε ο Ιούνιος αλλά εκεί που δεν σκάει ο τζίτζικας την παλεύουν να γυρίσουν και κανένα βιντεάκι. Και μη μου πει κανένας έξυπνος για κλιματιστικό, γιατί α) δε γίνεται να επιβιώνεις με τεχνητό τρόπο το μισό χρόνο και β) με τις τρέχουσες τιμές σε ρεύμα και καύσιμα ούτε καν στο αυτοκίνητο δεν τολμάμε πια να το ανάψουμε το ρημάδι...

Ξέφυγα πάλι, όμως. Για το The Spectrum Show ήθελα να γράψω και την εξαιρετική δουλειά που έκανε - για μια ακόμα φορά - ο Paul Jenkinson συνεπικουρούμενος από τον Geoff Neill. Πραγματικά, για όποιον γουστάρει Spectrumάκο, ήχους φορτώματος από κασέτα και εποχές Jetpac και listings σε περιοδικά το The Spectrum Show είναι ταμάμ. Αν δεν το ξέρετε, καιρός να το μάθετε. Αν ήδη το γνωρίζετε, απλά δείτε το καινούριο επεισόδιο.

 


Δευτέρα 30 Μαΐου 2022

Απλά, δεν υπάρχει: E2IRA για Commodore 64

Τι εξαίρετο timing! Εκεί λοιπόν που σας έγραφα για το (καθόλα αξιόλογο) Fantasmolytic έπεσε το βλέμμα μου σε ένα ολοκαίνουριο demo που μόλις κυκλοφόρησε για τον Commodore 64. "Εντάξει", σκέφτηκα, "θα το τσεκάρω σε πρώτη ευκαιρία". Και το έκανα. Και...

Ξέρετε το συναίσθημα που όταν βλέπετε ένα demo τόσο εντυπωσιακό, ανεξαρτήτως πλατφόρμας, σπεύδετε να το κατεβάσετε για να το τρέξετε στο πραγματικό μηχάνημα - ή, έστω, σε εξομοιωτή - γιατί δεν μπορείτε να πιστέψετε πως αυτά που είδατε έτρεχαν όντως στον συγκεκριμένο υπολογιστή; Γιατί, ρε γαμώτο, 35-40 χρόνια τώρα έχετε δει κι ακούσει τα πάντα και θεωρείτε ότι ξέρετε για τι είναι ικανός και για τι δεν είναι. Ε, το E2IRA είναι ο ορισμός της περίπτωσης που μόλις ανέφερα: θες να το δοκιμάσεις ο ίδιος γιατί δεν γίνεται αυτό το μπάσο να ακούγεται από το SID, δεν μπορεί να βλέπουμε την realtime σκίαση του Cthulhu με την περιστρεφόμενη πηγή φωτός σε αυτή την ταχύτητα, δεν μπορεί αυτός ο τεράστιος κύβος να κατρακυλάει στην οθόνη ενός οχτάμπιτου χωρίς να υπάρχει κάποιο σατανικό τέχνασμα από πίσω, δεν, δεν, δεν...


 

"Τα λόγια είναι περιττά" τραγουδούσε κάποτε η Μαρινέλλα, και αυτή εδώ είναι ακριβώς η περίπτωση. Τι να γράψεις και πώς να περιγράψεις με λέξεις την οπτικοακουστική πανδαισία και το απίστευτο animation που λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια σου; Only Amiga makes it possible είναι το κλασικό μότο, αλλά, μήπως κάποιες στιγμές αναρωτιέστε αν πρέπει να μπει το όνομα κάποιου άλλου υπολογιστή της Commodore στην θέση αυτού της Μεγάλης Κυρίας;

Όχι, δεν θα γίνουμε ιερόσυλοι, αλλά να, εκεί σε οδηγεί το μεγαλείο του E2IRA. Ο τίτλος του οποίου είναι το όνομα του group που το δημιούργησε, αλλά ανάποδα. Ναι, οι Arise είναι υπεύθυνοι γι' αυτό το ψηφιακό αριστούργημα. Κατεβάστε το από εδώ (συστήνεται ανεπιφύλακτα) ή δείτε το παρακάτω video. Α, και το καλύτερο: το E2IRA παρουσιάστηκε στα πλαίσια του demoparty Moonshine Dragons (27-29 Μαΐου 2022), Πολωνία. Εκεί όπου... ήρθε δεύτερο! Δεν έχω δει ακόμα το demo που κατέλαβε την πρώτη θέση (Amanita) αλλά κάτι μου λέει ότι πάλι ****κίες θα έχουν ψηφίσει. Θα δείξει.

Enough με την πολυλογία: E2IRA!

Κυριακή 29 Μαΐου 2022

Fantasmolytic για Commodore 64

Οι μέρες περνάνε. Το ίδιο οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια. Κάποια πράγματα αλλάζουν, κάποια μένουν ίδια. Να, ας πούμε, εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε. And not in a good way: γερνάμε. "Ωριμάζουμε" θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά θα ήταν μάλλον ψέμα για να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, να μην κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα: το "γερνάμε" φέρνει πολύ περισσότερο σε αυτό που στ' αληθινά συμβαίνει.

Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που - ευτυχώς - παραμένουν τα ίδια. Για παράδειγμα, η αίσθηση που προκαλεί στον θεατή η παρακολούθηση ενός πραγματικά αξιόλογου demo για τον Commodore 64, μιας παραγωγής που σε κάνει να αναρωτιέσαι "μα πώς;". Ναι, ξανά. Για ακόμα μια φορά. Όπως ακριβώς έχει συμβεί σε δεκάδες αντίστοιχες περιστάσεις στο παρελθόν. "Πώς το έκαναν αυτό το πράγμα;". "Τι μπορεί πια να κάνει αυτό το μηχάνημα;". Η απάντηση είναι σύντομη και απλή: πράγματα που δεν είχαν καν περάσει από το μυαλό των δημιουργών του!

2015, λοιπόν. Εφτά χρόνια πίσω, στα πλαίσια του demoparty Nordlicht, οι - κάθε άλλο παρά άγνωστοι στον χώρο - Censor Design σε συνεργασία με τους Oxyron παρουσιάζουν για πρώτη φορά το ολόφρεσκο (τότε) demo τους, με τίτλο Fantasmolytic.Ένα ακόμα πετράδι για να κοσμήσει το στέμμα αυτό με τις εντυπωσιακές παραγωγές που κάνουν τον 64άρη να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα οχτάμπιτα, γιατί ναι μεν και τα υπόλοιπα μπορούν, αλλά αυτός το κάνει συνέχεια. Με μια συνέπεια που θα την ζήλευε και Ελβετικό ρολόι.

Fantasmolytic, λοιπόν. Κατεβάστε από εδώ ή παρακολουθήστε το στο βίντεο που ακολουθεί. Μια ακόμα μέρα στη δουλειά για τον Commodore 64...

Τετάρτη 11 Μαΐου 2022

The Spectrum Show επεισόδιο 116

Ο Paul το ανέβασε την Πρωτομαγιά, αλλά εγώ ομολογώ ότι ξεχάστηκα. Φυσικά και αναφέρομαι στο καινούριο, το 116ο επεισόδιο του The Spectrum Show, την σειρά από videos Spectrumικής θεματολογίας που επιμελείται και δημιουργεί ο Paul Jenkinson.

Στο νέο επεισόδιο ο Paul καταπιάνεται με το θέμα του The Home Computer Club (καμία σχέση με τα computer clubs που έχετε στο μυαλό σας) και παρουσιάζει τα Dragon Spirit, River Raid και Shovel Adventure, ενώ ο Geoff καταπιάνεται με κάποια tricks για color animation στον Spectrum Next.

Δείτε το video παρακάτω και επισκεφθείτε την σελίδα του Spectrum Show εδώ.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2022

Arcade: μία ωδή στην χρυσή εποχή των "ουφάδικων"

Τι κι αν υπάρχουν PC demos όπως το Miyagi που κάνουν τον θεατή να ανατριχιάζει με την απαράμιλλη αισθητική τους, τα υπέροχα γραφικά και τον καταπληκτικό ήχο τους; Αφού όλοι γνωρίζουμε ότι αν κάτι αγγίξει τις καρδιές μας λίγη σημασία έχει το αν θα συνεπάρει και τις αισθήσεις μας.

Μη με παρεξηγήσετε: το Arcade των Γάλλων Spectrals που παρουσιάστηκε πριν από ένα χρόνο στη Revision Online 2021 (έπαιζε και καραντίνα, μην ξεχνιόμαστε) δεν έχει άσχημα γραφικά, κακό ήχο και άθλια έφε - κάθε άλλο. Αλλά δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω που κεντρίζει το ενδιαφέρον όποιου το παρακολουθήσει. Βλέπετε, αυτό το PCάδικο demo είναι μία ωδή στα coin-ops του παρελθόντος, στα "ηλεκτρονικά" της νιότης μας, στα arcades των 80s. Και όχι μόνο, όμως. Από τις οθόνες μας παρελαύνουν ούτε λίγο ούτε πολύ τα παρακάτω:

                Space Invaders				        1980	Taito/Midway
		Donkey Kong					1981	Nintendo
		Frog(ger)					1981	Konami
		Qix							1981	Taito
		Super Cobra					1981	Konami
		Joust						1982	Williams Electronics Inc.
		Moon Patrol					1982	Williams Electronics Inc.
		Space Pilot					1982	Konami
		Zaxxon						1982	Sega
		Exerion						1983	Jaleco
		Gyruss						1983	Konami
		Pacman						1983	Midway
		Pole Position II			        1983	Namco 
		Q*bert						1983	Mylstar
		Spy hunter					1983	Bally Midway
		Star Wars					1983	Atari
		Bomb jack					1984	Tehkan
		Kungfu Master				        1984	Irem Corp.
		Lode Runner					1984	Irem Corp.
		Marble Madness				        1984	Atari Games
		Paper Boy					1984	Atari Games
		Star Force					1984	Tehkan
		Super Punch Out				        1984	Nintendo
		Time Pilot					1984	Konami
		Choplifter					1985	Sega
		Crazy Rally					1985	Tecfri
		Ghosts'n Goblins			        1985	Capcom 
		Green Beret					1985	Konami
		Nemesis						1985	Konami
		Road runner					1985	Atari Games
		Space Harrier			        	1985	Sega
		Tehkan world cup			        1985	Tehkan
		720 degrees					1986	Atari Games
		Arkanoid 					1986	Taito
		Bubble Bobble				        1986	Taito
		Enduro Racer				        1986	Sega
		Fantasy Zone				        1986	Sega
		Gauntlet 2					1986	Atari Games
		Ikari Warriors				        1986	SNK
		Kick and run				        1986	Taito
		Outrun						1986	Sega
		Rampage						1986	Bally Midway
		Rolling Thunder				        1986	Namco
		Rygar						1986	Tecmo
		Side Arms - Hyper Dyne		                1986	Capcom 
		Slap Fight					1986	Taito
		SuperSprint					1986	Atari Games
		Xain'd Sleena				        1986	Technos Corp.
		1943						1987	Capcom
		After Burner				        1987	Sega
		Bionic Commando			        	1987	Capcom
		Black Tiger			    		1987	Capcom
		Blasteroids					1987	Atari Games
		Contra						1987	Konami
		Double Dragon				        1987	Technos Corp.
		Flying Shark			        	1987	Taito
		Galaga '88					1987	Namco
		Guerrilla war				        1987	SNK
		Operation Wolf				        1987	Taito
		R Type						1987	Irem Corp.
		Shinobi						1987	Sega
		Skywolf						1987	K&G Co.
		Street Fighter				        1987	Capcom
		Super Hang On				        1987	Sega
		Tiger Road					1987	Capcom
		Bad Dudes vs Dragonninja	                1988	Data East
		Cabal						1988	TAD Corporation
		Chase HQ					1988	Taito
		Dynamite Dux			        	1988	Sega
		Forgotten Worlds		                1988	Capcom
		Ninja Gaiden				        1988	Tecmo
		p-47						1988	Jaleco
		Pow						1988	SNK
		Power Drift					1988	Sega
		Robocop						1988	Data East
		Silkworm					1988	Tecmo
		Superman					1988	Taito
		Tetris						1988	Atari Games 
		The Final Round				        1988	Konami
		The NewZealand Story		                1988	Taito
		Vigilante					1988	Irem Corp.
		Badlands					1989	Atari Games
		Bomberman					1989	Irem Corp.
		Dynasty Wars			        	1989	Capcom
		Final Fight					1989	Capcom
		Golden Axe					1989	Sega
		Mercs						1989	Capcom
		Midnight Resistance		        	1989	Data East
		Moonwalker					1989	Sega
		Ninja Turtles				        1989	Konami
		OffRoad						1989	Leland Corp.
		Pang						1989	Mitchell
		Sly Spy						1989	Data East
		Strider						1989	Capcom
		Super Monaco GP				        1989	Sega
		Super volleyball			        1989	V-System Co. 
		Tail to noise				        1989	V-System Co.
		Toki						1989	TAD Corporation
		U.N. squadron				        1989	Capcom
		WWF Superstars				        1989	Technos Corp.

Και, σα να μην έφταναν αυτά, κάνουν και guest appearance κάποια classic demos, όπως τα 2nd Reality, State of the Art, State of Mind κλπ. Μη σας τα γράφω εγώ όμως, δείτε τα και μόνοι σας και δεν θα το μετανιώσετε:

Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

40 χρόνια ZX Spectrum: κάτι παραπάνω από μία απλή επέτειος

Το προηγούμενο (Μεγάλο) Σάββατο συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από τη μέρα που κυκλοφόρησε o ΖΧ Spectrum. Δεν είναι αυτό ως γεγονός που έχει τόση σημασία όσο το ότι ο Spectrum είναι ένα αντικείμενο το οποίο οι χρήστες του - κάποιοι από αυτούς, τουλάχιστον - το θυμούνται και ενίοτε το χρησιμοποιούν ακόμα. Μπορεί την ίδια χρονιά με τον ZX Spectrum να κυκλοφόρησαν και άλλα καταναλωτικά προϊόντα, όπως π.χ. σεσουάρ, αμπαζούρ, ηλεκτρικές σκούπες, συσκευές βίντεο, ακόμα και αυτοκίνητα - αλλά για πόσα από αυτά μπορούμε να πούμε πραγματικά ότι κάποιοι γιόρτασαν τα γενέθλιά τους; Αυτό που κάνει μοναδικό τον “γομολάστιχα” δεν είναι ότι πέρασαν σαράντα χρόνια από την κυκλοφορία του: είναι ότι κάποιοι ακόμα τον αγαπάνε και κάποιοι θέλησαν να γιορτάσουν την επέτειο των γενεθλίων του.



Ίσως να σκεφτείτε ότι με 40 χρόνια στην πλάτη του ο Spectrum είναι ο “παππούς” του home computing, αλλά αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια: βλέπετε, οι “πιονέροι” Commodore PET, TRS-80 Model I και Apple II είναι μονάχα 5 χρόνια παλαιότεροί του, ενώ η χλιδάτη και απαστράπτουσα Amiga 500 είναι μία πενταετία νεότερη, όπως και ο - επαναστατικός λόγω RISC processor - Acorn Archimedes. Στην ουσία, όταν αναφερόμαστε στους home computers έχουμε να κάνουμε με ένα “παρεάκι” που εμφανίστηκε μέσα σε 10-11 χρόνια, με σημαντικότερες εξαιρέσεις τους αργοπορημένους (και τελευταίους του είδους) Atari Falcon και Amiga 1200 που κυκλοφόρησαν το 1992.

Αλλά ας επιστρέψουμε στον Spectrum. Τι είναι άραγε αυτό που έκανε αυτόν τον μικρό υπολογιστή τόσο σημαντικό; Αρχικά, λόγω της μικρής τιμής του σε συνδυασμό με τις νεωτεριστικές του δυνατότητες (χρώμα, ήχος, διάλεκτος γλώσσας BASIC, ποσότητα μνήμης RAM) έγινε η νούμερο ένα επιλογή για όσους ήθελαν να αποκτήσουν προσωπικό υπολογιστή αλλά είχαν μικρό βαλάντιο. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία των bedroom coders της Ευρώπης ξεκίνησε την καριέρα της από τον ZX Spectrum. Εξετάζοντας τους προηγούμενους μικροϋπολογιστές της Sinclair Research Ltd. (ZX80, ZX81) γίνεται φανερό ότι ο “θείος” Clive είχε καταλάβει ότι σε μία κοινωνία όπως αυτή της Αγγλίας που μαστιζόταν από την οικονομική κρίση των πρώτων ετών της δεκαετίας του ‘80, αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία σε ένα προϊόν ήταν η τιμή του. Αν μάλιστα αυτή συνδυαζόταν με αξιόλογα τεχνικά χαρακτηριστικά, τότε η εμπορική επιτυχία ήταν εγγυημένη. Κι ας είχαν γίνει κάθε είδους “περικοπές” όπου αυτές ήταν εφικτές (απουσία “κανονικού” πληκτρολογίου και υποδοχών επέκτασης πέρα από τις απολύτως απαραίτητες, έλλειψη dedicated sound chip, colour clash στα γραφικά για οικονομία μνήμης, single keyword command input για τον ίδιο λόγο). Ο υπολογιστής δεν είχε καν διακόπτη on/off, αλλά παρόλα αυτά πουλήθηκε κατά εκατομμύρια (ναι, το reset button του ZX Spectrum Plus ήταν αυτό που λέμε “luxury”!).



Η μεγάλη επιτυχία του spectrum ήταν ότι αγαπήθηκε από τους χρήστες του παρόλο που δεν είχε τον ήχο του Commodore 64 ή τα γραφικά της Amiga. Δεν αποτελούσε μία all-in-one ακαταμάχητη επιλογή όπως οι υπολογιστές της σειράς CPC της Amstrad ούτε “σπρώχτηκε” από το μεγαλύτερο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο της Αγγλίας όπως ο BBC micro. Δεν φημίστηκε για την επεκτασιμότητά του ή για την ποιότητα κατασκευής του. Ίσως όμως αυτό ακριβώς το γεγονός, το ότι μπορούσε κάποιος με αυτόν να κάνει - εύκολα ή δύσκολα - ό,τι μπορούσαν να κάνουν άλλοι υπολογιστές με πολλαπλάσιο κόστος να ήταν που έκανε τους χρήστες του να τον λατρέψουν. Ο Spectrum ήταν σαν ένα αδέσποτο μπάσταρδο σκυλί που μάζεψε κάποιος από το δρόμο και που εξελίχθηκε στον καλύτερό του φίλο. Και τον καλύτερό σου φίλο δεν τον ξεχνάς ποτέ και θυμάσαι πάντα τα γενέθλιά του, φέρνοντας ξανά στο μυαλό σου με νοσταλγία κάποιες από τις στιγμές που μοιραστήκατε. Είτε επρόκειτο για ατέλειωτα ξενύχτια πληκτρολογώντας κάποιο listing από τις σελίδες του Pixel, είτε ήταν ώρες που δεν κατάλαβες πώς πέρασαν πειραματιζόμενος με τις εντολές της BASIC, είτε ήταν καθημερινά επαναλαμβανόμενα πολύωρα sessions Manic Miner και Jet Set Willy. Γιατί - και αυτή είναι η μαγεία -, μία εποχή που οι υπολογιστές δεν μπορούσαν να κάνουν παρά ελάχιστα και πολύ συγκεκριμένα πράγματα, η έλξη που ασκούσαν στους χρήστες τους ήταν πολλαπλάσια αυτής που ασκούν οι σημερινοί απόγονοί τους που μπορούν να κάνουν σχεδόν τα πάντα. Απίστευτο, έτσι;

Το παραπάνω κείμενο - μαζί με αρκετά άλλα, είναι η αλήθεια - αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής, ένα μεγάλο αλλά ταπεινό “ευχαριστώ” στον sir Clive Sinclair που κατάφερε να εφοδιάσει με ψυχή ένα σύνολο από ηλεκτρονικά κυκλώματα και να δώσει νόημα και σκοπό στις ζωές μας και αξία στις ώρες μας σε μια ηλικία και μια εποχή που γενικώς ψαχνόμασταν. Θείε, σε ευχαριστούμε και δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

Δευτέρα 25 Απριλίου 2022

Artillery για Commodore 64

Συνεχίζοντας στη θεματολογία των τελευταίων αναρτήσεων, λέω να ασχοληθούμε με ένα ακόμα demo για τον Commodore 64, μία ακόμα παραγωγή ιδανική για να μας θυμίσει ποιος θα ήταν ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς των 8bit αν έπρεπε σώνει και καλά να επιλέξουμε έναν (hint: ο Commodore 64).

Και, αν τότε, στα μέσα των 80s, ήταν ίσως αναμενόμενο το να μας κρέμονται τα σαγόνια ακόμα κι από τα loading tunes των παιχνιδιών, τώρα πια, με τον 64άρη να κλείνει τα 40 χρόνια του πώς εξηγείται αυτό; Έλα ντε. Ίσως να έχουμε να κάνουμε απλά με έναν συνδυασμό καταπληκτικού hardware, μαγικών custom chips και υπερταλαντούχων coders που προσπαθούν να ξεζουμίσουν όλα τα παραπάνω, παρουσιάζοντας δημιουργίες που θα παρέπεμπαν σε πολύ ανώτερα μηχανήματα αν δεν είχαμε πάρει χαμπάρι ότι τελικά είναι εφικτές στον "ψωμιέρα". Μη με ρωτήσετε το "πώς", εγώ μονάχα να παρακολουθώ, να θαυμάζω και ενίοτε και να αξιολογώ μπορώ. Για όλα τα υπόλοιπα απευθυνθείτε στους ειδικούς!

Ένα από τα - εκατοντάδες, είναι η αλήθεια - demos που παρακολούθησα πρόσφατα και μου άρεσε πολύ είναι το Artillery, το (κάποτε) βαρύ... πυροβολικό του εκ της παγερής Νορβηγίας ορμώμενου group Shape. Δεν μιλάμε για νέα κυκλοφορία σε καμία περίπτωση, καθώς το εν λόγω demo κουβαλάει στην πλάτη του μια ντουζίνα χρόνια πια, αλλά, όπως είναι γνωστό, τα διαμάντια είναι παντοτινά. Και το ίδιο ισχύει και για τα καλά demos - τουλάχιστον με τα μέτρα της δικής μας, πεπερασμένης διάρκειας ύπαρξης.

Το Artillery λοιπόν είναι μία υπέροχη παρέλαση χρωμάτων, γραφικών και ήχων διάρκειας εφτάμιση λεπτών περίπου, που μοιάζει να φτιάχτηκε για να φλεξάρουν τα VIC-II και SID για να χρησιμοποιήσουμε και up-to-date καθομιλουμένη. Θα μπορούσα να ξοδέψω αρκετές αράδες περιγράφοντάς το, αλλά, let's face it, περί demo πρόκειται, τι ιδανικότερο από το να το παρακολουθήσει κάποιος;

Έτσι λοιπόν, κατεβάστε το από εδώ για να το τρέξετε οι ίδιοι ή απλά απολαύστε το βίντεο που ακολουθεί. Σε κάθε περίπτωση αφήστε τον εαυτό σας να ρουφήξει εφτάμιση λεπτά εντυπωσιακής Commodoreικής... ποζεριάς!

Τετάρτη 20 Απριλίου 2022

Partypopper για Commodore 64

Να, ορίστε από αλλού το περιμέναμε και από αλλού μας ήρθε. Revision έγινε λέγαμε, θα σκάσουν εντυπωσιακές νέες παραγωγές και... ΟΚ, ας μείνουμε στο Miyagi γιατί μάλλον ήταν λίγο μάπα το φετινό καρπούζι. Ειδικά αν δει κανείς τα demos της Amiga που παρουσιάστηκαν θα... τον πιάσει κατάθλιψη!

Ευτυχώς, τα demoparties δεν αρχίζουν και τελειώνουν με την Revision. Έτσι λοιπόν, στα πλαίσια του Gerp 2022 που έλαβε χώρα στη Σουηδία μεταξύ 1-3 Απριλίου εμφανίστηκαν αρκετά ωραία νέα πραγματάκια. Και ένα από αυτά ήταν το Partypopper για τον Commodore 64 από το group Fatzone.

Αν και δεν είναι από τα καλύτερα σε κανέναν τομέα, το Partypopper παίρνει υψηλό βαθμό σε όλα (γραφικά, animation, ήχος, εφέ, πρωτοτυπία) και αποτελεί ένα ολοκληρωμένο και εξόχως εντυπωσιακό showcase των δυνατοτήτων του 64άρη ο οποίος, παρά τα 40 χρόνια του, συνεχίζει να εκπλήσσει σα να ήταν η πρώτη μέρα της γνωριμίας μας μαζί του. Άντε, και στα επόμενα 40!

Αν θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε το Partypopper από εδώ, αλλά να ξέρετε ότι αν το τρέξετε σε emulator υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να είναι τα χρώματα (πολύ) λάθος, όπως και στο video που ακολουθεί. Εκτός αν ξαφνικά απέκτησε ο Commodore 64 κόκκινο της φωτιάς, φούξια και μπλε ελεκτρίκ και δεν το ξέραμε!

Δευτέρα 18 Απριλίου 2022

Miyagi: make demos, not war

Χμ, δεν θυμάμαι αν έχω ξαναγράψει για άλλο PC demo πέρα από το (απίστευτο) 8088 MPH. 859 (and counting) αναρτήσεις είναι άλλωστε αυτές, κάπου χάνεις λιγάκι τη μπάλα. Βάλτε στην εξίσωση και την - ελεγχόμενη, προς το παρόν - άνοια λόγω ηλικίας και θα καταλάβετε γιατί δεν θυμάμαι...

Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι γουστάρω την demoscene και θαυμάζω και απολαμβάνω τις παραγωγές αυτής, ακόμα και όταν δεν σχετίζονται με retro μηχανήματα. Και μια και γράφω για demoscene, ίσως ήδη γνωρίζετε ότι ένα από τα πλέον σημαντικότερα events λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες, ήτοι το demoparty Revision 2022.

Όπως και κάθε χρόνο λοιπόν, έκαναν πρεμιέρα διάφορες νέες παραγωγές. Αυτή που μου κέντρισε προσωπικά το ενδιαφέρον ονομάζεται Miyagi (κάτι σας θυμίζει αυτό το όνομα, έτσι δεν είναι;), είναι προϊόν της δουλειάς του demogroup Futuris, τρέχει σε Windows PC και... τα σπάει!

Όχι, δεν θα κάτσω να ψάξω λέξεις για να περιγράψω σε κείμενο τον οπτικοακουστικό οργασμό και την έκρηξη των αισθήσεων που προκαλεί το Miyagi: οι (Ούγγροι, αν δεν απατώμαι) Bartosz 'Biter' Rakowski (κώδικας, γραφικά) και Bent 'Gloom' Stamnes (μουσική) έκαναν θαύματα και μπορείτε να το διαπιστώσετε και οι ίδιοι, παρακολουθώντας αυτά τα 3μιση λεπτά που θα σας οδηγήσουν αναμφίβολα σε μία νιρβάνα των αισθήσεων (τσιτώνοντας και το subwoofer σας ταυτόχρονα).

Ακόμα καλύτερο από το να παρακολουθήσετε το βίντεο φυσικά είναι να κατεβάσετε (από εδώ) και να τρέξετε οι ίδιοι το Miyagi, για να δείτε όλα αυτά τα υπέροχα που έχει να σας παρουσιάσει να εκτυλίσσονται σε πραγματικό χρόνο.


Το Miyagi ολοκληρώνεται ιδανικά με το μήνυμα "make demos, not war" στα χρώματα της Ουκρανικής σημαίας και νομίζω ότι είναι ό,τι πιο κατάλληλο ως απάντηση σε όσα τραγικά και απάνθρωπα συμβαίνουν γύρω μας τους τελευταίους μήνες. Συγχαρητήρια στους δημιουργούς του και... stay in touch, γιατί όλο και κάτι άλλο αξιόλογο θα έχει να μας παρουσιάσει η Revision 2022, δεν νομίζετε;

Σάββατο 16 Απριλίου 2022

Όχι για... Αμιγκάδες!

Δεν είναι μία και δύο οι φορές που έχω γράψει κάποιο θέμα σχετικό με τον προγραμματισμό σε BASIC στο παρόν blog. Βλέπετε, για όσους ανήκουν στη γενιά μου και η ενασχόλησή τους με τους υπολογιστές ξεκίνησε από τα 8bit home micros, τότε που - θέλοντας και μη - περνούσες από τον BASIC interpreter προκειμένου να κάνεις οτιδήποτε, η (αρχαία, πια) αυτή γλώσσα προγραμματισμού είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από ότι στους μεταγενέστερους "κομπιουτεράδες". Και όταν αναφέρομαι σε "μεταγενέστερους" εννοώ ανθρώπους που κόλλησαν το "μικρόβιο" μερικά μόλις χρόνια αργότερα και η πρώτη τους επαφή ήταν με την Amiga ή με τον Atari ST. Αυτούς τους ανθρώπους πώς άραγε μπορείς να τους πείσεις ότι η δημιουργική απόλαυση που προσέφεραν μηχανήματα με (πολύ) υποδεέστερο hardware ήταν ίση ή και μεγαλύτερη από την ικανοποίηση που αντλούσε κανείς από τις ψυχαγωγικές (λέγε με παιχνίδια) αρετές των πανίσχυρων απογόνων τους; Πόσο εύκολο είναι άραγε να θαυμάσει ένα παιχνίδι σκακιού που φτιάχτηκε χωρίς γραφικά στο 1KB μνήμης RAM του ZX81 κάποιος που μεγάλωσε με τις αισθήσεις του να διεγείρονται από το Shadow of the Beast; Πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο, και το κατανοώ απόλυτα. Γι' αυτό και ο τίτλος της ανάρτησης: οι Αμιγκάδες (και οι Αταράδες - αν υπάρχουν τέτοιοι - ) πιθανότατα δεν πρόκειται να διαβάσουν εδώ κάτι που να τους αγγίζει ή να τους ενδιαφέρει. Στους υπόλοιπους... δεινόσαυρους απευθύνεται η ανάρτηση, σε αυτούς που έχουν βιώσει κάποτε στη ζωή τους το αίσθημα της ολοκλήρωσης φέρνοντας εις πέρας ένα απλό ή σύνθετο προγραμματιστικό task μέσα από μερικές (ή περισσότερες από μερικές) γραμμές προγράμματος BASIC.

Για αυτούς δηλαδή που χρονικά βρίσκονται πιο κοντά στο να αποκτήσουν εγγόνια από το να κάνουν παιδιά, η ιστορία με την BASIC έχει "ζουμί". Διότι, όπως άπαντες θα θυμάστε - αν δεν σας έχει χτυπήσει η γεροντική άνοια - , δεν υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να γίνει μέσω της BASIC, απλά η πλειοψηφία των προγραμμάτων δεν μπορούσε να υλοποιηθεί με ικανοποιητική ταχύτητα. Το πρόβλημα αυτό φυσικά μπορεί κάλλιστα να ξεπεραστεί με την επεξεργαστική ισχύ των σύγχρονων υπολογιστών, αλλά τι γίνεται όταν κάποιος έχει να αντιμετωπίσει επεξεργαστές που "τρέχουν" (πιο σωστά "σέρνονται") στο 1-4MHz σε συνδυασμό με περιορισμένη μνήμη ελάχιστων kilobytes; Πόσους λαγούς μπορεί να βγάλει κάποιος από το καπέλο του;

Πολλούς, απ' ότι αποδείχτηκε. Οι σύγχρονοι coders, υποβοηθούμενοι από τα μέσα και την τεχνογνωσία της εποχής μας, κατάφεραν να φτιάξουν εντυπωσιακότατα προγράμματα σε BASIC στα 8bit home micros του παρελθόντος. Και ναι, μιλάμε για demos αλλά και παιχνίδια. Όπως για παράδειγμα το (απίστευτο) Balik για τον ZX Spectrum για το οποίο είχα γράψει παλιότερα. Ή το Tetris dotBAS στον Amstrad CPC. Ή το ZX Frogger 48K, πάλι στον Spectrum. Μιλάμε για παραγωγές που στα 80s θα μπορούσαν άνετα να ήταν commercial τίτλοι, έτσι;


Αλλά, δεν έφταναν αυτά. Οι περιορισμοί της ταχύτητας και της λιλιπούτειας μνήμης δεν αρκούσαν ως προκλήσεις για τους ταλαντούχους προγραμματιστές του σήμερα. Έτσι, σκέφτηκαν να προσθέσουν έναν ακόμα, και οδηγήθηκαν στα περίφημα 10-liners: τι πρόγραμμα μπορεί άραγε να φτιάξει κάποιος σε 10 γραμμές BASIC; Στο σημείο αυτό, είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε το εξής: στους 8bit micros των 80s, μία "γραμμή" BASIC μπορεί να είχε παραπάνω από μία εντολές. Ανάλογα μάλιστα με τη διάλεκτο του κάθε υπολογιστή, αυτή η "γραμμή" μπορεί είτε να φαινόταν... κινέζικα (Commodore 64) είτε να ήταν μία ολόκληρη οθόνη (ZX Spectrum). Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. 10 γραμμές είναι 10 γραμμές. Από τη στιγμή που, αναλόγως του υπολογιστή, μπορούσες να έχεις ένα πρόγραμμα με από 9999 έως 65535 "γραμμές", καταλαβαίνετε τον περιορισμό που δημιουργεί ο αριθμός "10", έτσι δεν είναι;

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια ο διαγωνισμός για τα "10 liners", ο οποίος έφτασε φέτος στην 11η διοργάνωσή του και, όπως και κάθε χρονιά, μας χάρισε πολλά "διαμαντάκια". Τους ακριβείς κανόνες και τις υποκατηγορίες μπορείτε να τους δείτε παρακάτω:

Μιας και ο φετινός διαγωνισμός ολοκληρώθηκε, δυστυχώς δεν μπορείτε να πάρετε μέρος, ακόμα και αν σας κέντρισε το ενδιαφέρον. Κάντε λίγη υπομονή για του χρόνου. Μπορείτε όμως να πάρετε μία ιδέα για τις παραγωγές που διαγωνίστηκαν ή, ακόμα καλύτερα, να ψαχουλέψετε τα listings τους, εδώ (πατήστε στο "Read more" σε κάθε πρόγραμμα).

Όπως έγραψα και προηγουμένως, ο "κώδικας" (δεν το λέγαμε έτσι τότε) μπορεί να είναι πυκνός και ολίγον τι ακαταλαβίστικος σε κάποιες περιπτώσεις, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί μέχρι και ο τελευταίος διαθέσιμος χαρακτήρας, ή το τελευταίο διαθέσιμο byte. Το αποτέλεσμα δεν είναι και αυτό που θα χαρακτηρίζαμε ως... user friendly, όπως π.χ. εδώ:

Εντάξει, διάλεξα επίτηδες μηχάνημα σε Commodore BASIC με τις "ιδιαίτερες" συντομογραφίες των εντολών που το κάνουν κάτι περισσότερο από δυσανάγνωστο. Αλλά πήρατε μια ιδέα, έτσι;

Προσωπικά, βγάζω το καπέλο σε όλους αυτούς τους coders οι οποίοι, ορμώμενοι από την προκήρυξη του διαγωνισμού, έσπευσαν να καταθέσουν τις προγραμματιστικές τους ιδέες, άλλες απλές, άλλες (πολύ) πιο σύνθετες, αλλά όλες ποτισμένες με μεράκι και αγάπη για αυτό που πρέσβευαν κάποτε τα 8μπιτα μηχανήματα: ήταν υπολογιστές, με όλη τη σημασία της λέξης, που προορίζονταν για τον προγραμματιστή, τον χομπίστα, τον επιστήμονα, τον καλλιτέχνη και, φυσικά, τον gamer. Αλλά δεν στόχευαν σχεδόν αποκλειστικά στον τελευταίο όπως οι 16μπιτοι διάδοχοί τους, στους οποίους η BASIC ήταν αρχικά ένα ακόμα πρόγραμμα και στη συνέχεια δεν δινόταν καν μαζί με τη βασική μονάδα. Άλλα μηχανήματα, άλλες εποχές. Ακόμα κι αν μεσολάβησαν λιγότερα από 10 χρόνια...

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2022

The Spectrum Show επεισόδιο 115

Εντάξει, επειδή εμείς (πληθυντικός μεγαλοπρεπείας) δεν στρώνουμε κώλο να γράψουμε μια ανάρτηση δεν πάει να πει ότι θα πρέπει να την κάνουμε γαργάρα όταν ο Paul Jenkinson βγάζει νέο επεισόδιο του The Spectrum Show, έτσι δεν είναι;

Αν μη τι άλλο ο άνθρωπος χάρη μας κάνει που ασχολείται τόσες ώρες προκειμένου να μας προσφέρει ολόφρεσκο υλικό Spectrumικής θεματολογίας τουλάχιστον μια φορά το μήνα, οπότε μία απλή αναφορά στην κυκλοφορία κάθε νέου επισοδίου της σειράς είναι το ελάχιστο που μπορώ να προσφέρω.

Πού να δείτε τι τράβηξε ο Paul σε αυτό το βίντεο, και τι έκανε μέχρι να καταφέρει να παίξει σωστά το SPDOS Disc Interface με το drive του: χαρά στην υπομονή και στο κουράγιο του, μονάχα αυτό έχω να πω.

Αλλά μη σας τα λέω εγώ, δείτε τα στο βίντεο καλύτερα: συνοδεύει ιδανικά το καφεδάκι, άλλωστε!


Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

Review: Donkey Kong για Commodore 64

Donkey Kong (Commodore 64) - Oxyron

Είναι γεγονός ότι έγιναν δεκάδες προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια, από το 1982 κιόλας, για την τέλεια μεταφορά του υπερ-επιτυχημένου coin op της Nintendo στον 64άρη. Άλλες στέφθηκαν με επιτυχία και άλλες όχι, με καλύτερες πάντων όλων τις official μεταφορές, πρώτα από την Atarisoft και στη συνέχεια από την Ocean. Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς με σχετική ασφάλεια να πει ότι η έκδοση της τελευταίας αποτελούσε την επιτομή του πιστού port ενός arcade σε home computer. Όχι πια, όμως…

Δεν ξέρω τι σκέφτηκαν τα μέλη του group Oxyron και αποφάσισαν να μπουν στον κόπο και στη διαδικασία να δημιουργήσουν την απόλυτη μεταφορά του Donkey Kong σε 8bit υπολογιστή - πόσο μάλλον όταν η προαναφερθείσα έκδοση της Ocean πλησίαζε πραγματικά το άριστο. Όπως και να 'χει, απ' ότι φαίνεται έβαλαν στόχο να μεταφέρουν αυτούσιο το coin op και, να μη σας λέω ψέματα, τα κατάφεραν.

Απ' όπου και να πιάσω το Donkey Kong του group Oxyron, δεν μπορώ να βρω ψεγάδι. Τα γραφικά και ο ήχος έχουν μεταφερθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ο χειρισμός είναι απλά… on spot και, για πρώτη ίσως φορά, οι πίστες εμφανίζονται με τη σειρά που το κάνουν και στο "ηλεκτρονικό", ήτοι 1η και 4η, μετά 1η, 2η και 4η και, από εκεί και πέρα, 1η, 2η, 3η και 4η. Κι όσο αντέξετε!

Φυσικά και μέχρι στιγμής δεν ανέφερα τον ήρωα, τον κακό και τον σκοπό του παιχνιδιού, γιατί, πολύ απλά, θεωρώ δεδομένο ότι όλα αυτά είναι γνωστά. Για τους νέους στον χώρο αλλά και τους νεότερους σε ηλικία (μας διαβάζουν τέτοιοι;) θα γράψω απλά ότι ο παίκτης ελέγχει τον Mario, τον πασίγνωστο υδραυλικό-σήμα κατατεθέν της Nintendo στην προσπάθειά του να σώσει την αγαπημένη του που έχει απαγάγει ο κακός Donkey Kong (επίσης σήμα κατατεθέν της Nintendo). Μάλιστα, αν δεν απατώμαι, έχουμε στο παιχνίδι αυτό να κάνουμε με την μοναδική περίπτωση στα χρονικά στην οποία ο Donkey Kong έχει τον ρόλο του "κακού". Μάλλον στην πορεία μαλάκωσε και το γύρισε…

Δεν ξέρω, δεν νομίζω ότι έχω ή υπάρχει λόγος να γράψω περισσότερα: έχουμε ένα πιστότατο arcade port, στο οποίο δόθηκε τόση σημασία στη λεπτομέρεια που, τολμώ να πω, ότι αν ο 64άρης είχε portrait κι όχι landscape οθόνη και λίγο διαφορετική χρωματική παλέτα, θα ήταν μάλλον δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς την home από την arcade έκδοση! Πραγματικά καταπληκτική δουλειά στην μεταφορά λοιπόν, την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους φίλους του μυστακοφόρου υδραυλικού διαθέτουν Commodore 64.

Βαθμολογία 9/10

 Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 16ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017.



Τετάρτη 2 Μαρτίου 2022

The Spectrum Show επεισόδιο 114

Σεισμοί, λοιμοί και καταποντισμοί. Και πανδημίες. Και πόλεμοι. Εκεί που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει - και ΑΝ θα ξημερώσει - παρόλα αυτά έχεις μια βεβαιότητα, μια σιγουριά. Ότι ρε παιδάκι μου, βρέξει-χιονίσει (στην Αγγλία, που επιζούν από αυτά, όχι στην Ψωροκώσταινα) ο Paul Jenkinson δεν θα αφήσει τους ανά την υφήλιο φίλους του ZX Spectrum παραπονεμένους: θα το φτιάξει και θα το ανεβάσει το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show στο YouTube στην ώρα του. Τι στο καλό, 114 φορές το έκανε μέχρι τώρα, δεν τον έχουμε μάθει;

Έτσι λοιπόν, μέσα στη μαυρίλα των ημερών (που και φύσει αισιόδοξος να είσαι δεν παίζει να μην σε αγγίξει) ο Paul μας φέρνει για μία ακόμα φορά μία ακόμα δόση από "την καλή" μαυρίλα, αυτήν του Spectrum!

Σε ένα χορταστικότατο επεισόδιο ο Paul καταπιάνεται με την ιστορία της Softek, ενός ιστορικού software house, αφού προμήθευσε τον γράφοντα με το πρώτο του παιχνίδι για τον ZX Spectrum 16Κ χωρίς μάλιστα να ωφεληθεί χρηματικά. Πώς έγινε αυτό; Ε, μα όταν αγόραζες Spectrum στην Ελλάδα εν έτει 1983 από το... Sport Life (!) δεν ήταν και μεγάλες οι πιθανότητες να σου δώσουν μαζί κάτι περισσότερο από μια κόπια σε κασέτα με εξώφυλλο ασπρόμαυρη φωτοτυπία, έτσι δεν είναι; Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν απέκτησα κι εγώ το Monsters in Hell και ήρθε να μου το θυμίσει με το αφιέρωμά του ο Paul 39 χρόνια αργότερα. Τώρα για το πότε πέρασαν αυτά τα 39 χρόνια τι να πω; Σα να καπνίζεις Marlboro ένα πράγμα, μία που το άναψες, μία που πήρες την πρώτη τζούρα και μία που έφτασε στο φίλτρο σε χρόνο dt - έτσι πέρασαν και τα 39 χρόνια!

Πίσω στο The Spectrum Show, όμως - μπορώ να πηδήξω και κάποια άλλη στιγμή από το μπαλκόνι, isn't it? Άσχετα που με ενάμιση-δυο μέτρα ύψος που έχει εδώ πέρα το μόνο που θα καταφέρω θα είναι να στραμπουλήξω κανέναν αστράγαλο και να γίνουν και σκατά τα ρούχα μου...

Πάμε πάλι: το The Spectrum Show λοιπόν που σας έλεγα, εκτός από το αφιέρωμα στην Softek καταπιάνεται και με το Wonder Boy, το (παντελώς άγνωστο σε μένα) Do not Pass Go και το - πολύ ιδιαίτερο - Sinclair 1 - The Trail Begins. Στη συνέχεια ο Geoff μας δείχνει πώς με ελάχιστο κόπο μπορούμε να "καλλωπίσουμε" κλασικά παιχνίδια στον ZX Spectrum Next και το επεισόδιο ολοκληρώνεται με τον Paul να μας ξεναγεί στις σελίδες και τα θέματα του νέου βιβλίου Florin's Haul of ZX Spectrum Games του Paul Davies. Γενικά πρόκειται για ένα ενδιαφέρον επεισόδιο με ποικιλία θεμάτων που, ειδικά αν είστε Spectrumάδες, καλό είναι να μην χάσετε (hint: είναι το βιντεάκι που ακολουθεί, έ;).

Τρίτη 1 Μαρτίου 2022

Καλό μήνα και καλά... Χριστούγεννα με ετήσια Zzap!64 και Crash

Ε, ναι λοιπόν. Υπάρχουν και μεγαλύτερες καθυστερήσεις από την δική μας. Εξηγούμαι: σκεφτόμασταν ότι καθυστέρησε τρομερά η κυκλοφορία του Χριστουγεννιάτικου τεύχους του Retro Planet (κοντά Φεβρουάριο φτάσαμε μέχρι να το πάρουμε στα χέρια μας), αλλά τελικά αποδεικνύεται ότι υπάρχουν και χειρότερα! Πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσεις δηλαδή όταν οι ετήσιες (και Χριστουγεννιάτικες, ταυτόχρονα) εκδόσεις των Zzap!64 και Crash από την Fusion Retro Books φτάνουν στα χέρια μου 1η του Μάρτη με συνοδευτική καρτούλα που μου εύχεται Καλά Χριστούγεννα;


Βέβαια εδώ υπάρχει και μία αρκετά καλή δικαιολογία, ότι δηλαδή μεσολάβησαν ταχυδρομεία και το Ελληνικό τελωνείο. Ο συνδυασμός είναι πραγματικά... εκρηκτικός και μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερήσεις που ξεφεύγουν από το υπόλοιπο του προσδόκιμου βίου μας, οπότε ας λέω καλύτερα "ευτυχώς" παρά να διαμαρτύρομαι.

Όπως θα είχατε διαβάσει και σε παλαιότερες αναρτήσεις (δείτε για παράδειγμα εδώ και εδώ) κάθε χρόνο φροντίζω να προμηθεύομαι τις ετήσιες εκδόσεις των Zzap!64 και Crash, των ιστορικών αυτών περιοδικών των 80s που έφερε και πάλι στη ζωή η Fusion Retro Books. Μέχρι τώρα, οι εντυπώσεις μου ήταν πραγματικά οι καλύτερες: ο Roger Kean, o Oliver Frey, ο (τεράστιος) Julian Rignall και όλοι οι υπόλοιποι συνεργάτες δημιουργούσαν κάθε χρόνο μια ετήσια έκδοση "λουκούμι" με πλούσια ύλη, εξαιρετική θεματολογία και ιδανική για τέτοιου είδους έντυπο γραφή. Φέτος, δυστυχώς, τα πράγματα άλλαξαν. Και ξέρετε τι ισχύει γενικώς με τις αλλαγές: ναι, τείνουν να είναι προς το χειρότερο.

Αρχικά, είναι η αλλαγή του σχήματος: τα περιοδικά της Fusion Retro Books υιοθέτησαν το μέγεθος Α5, που είναι μικρό (το μισό του Α4), χωράει λιγότερες πληροφορίες, και δείχνει και πιο ευτελές. Ειδικά για τις ετήσιες εκδόσεις - γιατί υπάρχουν και διμηνιαίες και τριμηνιαίες - είχαμε τη δυνατότητα να παραγγείλουμε τα τεύχη μας σε μέγεθος Α4, στο οποίο απλά τυπώθηκε η ύλη του Α3 αλλά πιο... ευμεγέθης! Έτσι λοιπόν, μόνο και μόνο από την αλλαγή του format του χαρτιού προέκυψε μια σεβαστή μείωση στην ύλη. Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό.

Βλέπετε, η Fusion Retro Books αυτή τη στιγμή εκδίδει το τριμηνιαίο Amtix!CPC για Amstrad, και τα διμηνιαία Zzap!Amiga, Crash και Zzap!64 για Amiga, Spectrum και Commodore 64, αντίστοιχα. Επόμενο είναι λοιπόν με τόσα πολλά έντυπα να πέφτει ο διαθέσιμος χρόνος και εν τέλει και η ποιότητα, αφού υπάρχει ένα βασικό team που ασχολείται με όλα τα περιοδικά πέραν των εξωτερικών συνεργατών. Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι λιγότερα και μικρότερα reviews, σχεδόν ριζική εξαφάνιση των στηλών που ασχολούνταν με hardware και πολλές (μα ΠΑΡΑ πολλές) αναδρομές στο παρελθόν με αναφορές στη θεματολογία τευχών των 80s που, let's face it, δεν έχουν και κάποιο τρομερό ενδιαφέρον αφού τα παλιά τεύχη υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια διαθέσιμα για κατέβασμα.

Με όλα τα παραπάνω δεν θέλω να πω ότι πλέον οι ετήσιες εκδόσεις των Zzap!64 και Crash δεν διαβάζονται, είναι απαράδεκτες, αποτελούν "αρπαχτές" ή κάτι τέτοιο: απλά, αν τα προηγούμενα 2-3 χρόνια θα τις βαθμολογούσα με άριστα, τώρα απλά περνάνε άνετα τη βάση. Παραμένουν ευχάριστα στην ανάγνωση τα περιοδικά, αλλά, σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, δεν σε "κρατάνε" μέχρι να διαβάσεις και την τελευταία σελίδα: τώρα τα αφήνεις πολύ ευκολότερα...

Κλείνοντας θα πρέπει να πω ότι η ποιότητα της εκτύπωσης και της βιβλιοδεσίας είναι πολύ καλή, στα επίπεδα των προηγούμενων ετών, και ότι φέτος, αντί για ημερολόγιο, το πακέτο συνδοευόταν από μία κονκάρδα, ένα στυλό, μια ευχετήρια κάρτα (για τα Χριστούγεννα του 2021 φυσικά, μην τα ξαναλέμε, Μάρτιος μπήκε!) και ένα demo τεύχος των Amtix!CPC και Zzap!Amiga (μισό-μισό). Να ευχηθώ τέλος και ό,τι καλύτερο στον Roger Kean, τον original αρχισυντάκτη του Zzap!64, που εδώ και 2 περίπου χρόνια ταλαιπωρείται από τη νόσο των κινητικών νευρώνων. Η απουσία του από την συντακτική ομάδα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής...

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

Προγραμματίστε online σε BBC BASIC!

Όσοι πρόλαβαν την εποχή των 8bit micros και τον τεχνικό τύπο της εποχής (Computer για Όλους, Pixel) προφανώς θα θυμούνται ότι ο BBC micro αντιμετωπιζόταν περίπου με... δέος, ως ένας υπολογιστής που ήταν το απόλυτο μέτρο σύγκρισης για οποιονδήποτε άλλο κυκλοφορούσε. Απλησίαστος τιμολογιακά σε σχέση με τις άλλες 8bit προτάσεις, αλλά με την αύρα του "σοβαρού", αυτού που θα επέλεγε κάποιος που δεν θα ήθελε να κάνει συμβιβασμούς.

Και πράγματι, έτσι ήταν σε μεγάλο βαθμό. Το μηχάνημα της Acorn που επέλεξε το BBC προκειμένου να αποτελέσει το αντικείμενο των μαθημάτων χρήσης υπολογιστών και προγραμματισμού σε BASIC που πρόβαλλε στα 80s, δεν ήταν όπως όλα τα υπόλοιπα: εκεί που o ανταγωνισμός έκοβε μέχρι και τους διακόπτες on/off (Spectrum) ή δεν πλήρωνε για καλύτερη BASIC (Commodore 64), ο BBC micro ή Acorn Proton όπως ήταν η αρχική του ονομασία (ακολούθησε τον Atom και προηγήθηκε του Electron), ερχόταν εφοδιασμένος με ό,τι θύρα διασύνδεσης μπορούσε να χρειαστεί - ή, απλά, να φανταστεί! - κάποιος, με δυνατότητα τοποθέτησης 2ου επεξεργαστή αλλά και με μια διάλεκτο BASIC που συνδύαζε δύο αντικρουόμενα χαρακτηριστικά. Διέθετε πλήθος εντολών ώστε να μπορεί κάποιος μέσω αυτής να κάνει σχεδόν τα πάντα, αλλά ήταν και ταχύτατη, αφήνοντας κατά πολύ πίσω της τις προτάσεις του ανταγωνισμού. Ίσως δεν είναι τυχαίο το ότι ο Acorn Proton και η BASIC του ήταν προϊόντα της δουλειάς των Sophie Wilson και Steve Furber, του διδύμου δηλαδή που σχεδίασε ένα chip που μάλλον το γνωρίζουν άπαντες, αφού αποτελεί την "καρδιά" της συντριπτικής πλειονότητας των handled και mobile συσκευών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον πλανήτη μας: ναι, αναφέρομαι στον επεξεργαστή ARM, τα αρχικά του οποίου σημαίνουν Acorn RISC Machine. Για δες...

Ας επανέλθουμε όμως στην BASIC του BBC microcomputer. Η διάλεκτος αυτή, αν και ομολογουμένως δεν ήταν η πλέον user friendly που υπήρχε, απέκτησε φανατικούς υποστηρικτές και χρήστες, χάρη στις δυνατότητες και στα χαρακτηριστικά της. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που σήμερα, 41 χρόνια αργότερα, υπάρχει το BBC Micro Bot, ένα bot του Twitter που μεταφέρει Tweets και τα εκτελεί σε έναν online εξομοιωτή BBC Micro! Ακριβώς λόγω του περιορισμένου μεγέθους θα θεωρούσε κάποιος ότι είναι αδύνατο να φτιαχτεί κάτι το εντυπωσιακό, αλλά, πιστέψτε με, αυτό δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια: δείτε την σελίδα του BBC Micro Bot και... χαζέψτε! Να σημειώσω ότι πατώντας πάνω σε οποιαδήποτε εικόνα μεταφερόμαστε στον online εξομοιωτή με το listing του προγράμματος που την δημιούργησε, κάτι που, πέρα από ενδιαφέρον, μπορεί να αποβεί και εξόχως... διδακτικό.


 

Αλλά, πού πάτε, δεν τελειώσαμε: ο online εξομοιωτής για το BBC micro που λέγαμε; Λοιπόν, κάντε μια βόλτα σε αυτή τη σελίδα όπου, όχι μονάχα θα βρείτε τον online emulator για να πειραματιστείτε, αλλά και αρκετά παραδείγματα που αν μη τι άλλο δείχνουν τις εντυπωσιακές δυνατότητες της BBC BASIC.

Παρατηρώ εσχάτως ότι υπάρχει μια τάση αναβίωσης του προγραμματισμού σε γλώσσα BASIC σε retro computers και δεν θα σας κρύψω ότι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί ιδιαίτερα, καθώς back in the day (και όχι μονάχα τότε) είχα ξοδέψει εκατοντάδες ώρες της ζωής μου πειραματιζόμενος με αυτήν και διερωτώμενος πώς θα μπορούσα να φτιάξω κάτι εντυπωσιακό αλλά και γρήγορο ταυτόχρονα. Εννοείται πως ποτέ δεν τα κατάφερα, αλλά όπως μπορείτε να δείτε από αρκετές σύγχρονες δημιουργίες αλλά και από το BBC Micro Bot πολλοί άλλοι το έκαναν!

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022

Mass storage devices σε retro computers

Πρέπει πια να έχει κλείσει μια 25ετία γεμάτη από τότε που κόλλησα το μικρόβιο του retro computing. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, θυμάμαι κάπου το '95 να παίζω SWOS στην Amiga (όχι ως παίκτης, εννοείται, ως manager μιας και είμαι παντελώς άμπαλος) και, 2-3 χρόνια μετά, να δοκιμάζω τον εξομοιωτή Fellow στο DOS που μου επέτρεπε να τρέξω... Amiga! Άρα, επί της ουσίας, εν μία νυκτί το... current computing μετατράπηκε σε retro computing! Και, αφού ακόμα και η "Μεγάλη Κυρία" θεωρούταν πια (στα late 90s) ως retro τι θα έκανα, θα την παράχωνα κάπου βαθειά μέσα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας; Κάθε άλλο, θα την κρατούσα σε περίοπτη θέση στο γραφείο μου και θα της έφερνα για παρέα και όλους τους υπόλοιπους υπολογιστές που με άγγιξαν, που αγάπησα, που πέρασα μαζί τους ώρες ατέλειωτες εξερευνώντας και προγραμματίζοντας (φυσικά και παίζοντας) μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Έτσι, επέστρεψαν στη ζεστή μου αγκαλιά ο Spectrum, ο Commodore 64, ο Atari ST και ο Amstrad CPC 6128. Και αρκετοί άλλοι αργότερα, που μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον μέσα από τις σελίδες των περιοδικών, αλλά τελικά δεν είχα καταφέρει να αποκτήσω back in the day.

Βλέπετε, δεν είμαι αυτό που θα έλεγε κάποιος "Spectrumάς", "Commodoreάς", "Amigάς" ή οτιδήποτε σχετικό: ξεκίνησα από τον παράξενο Αμερικάνο TRS-80 CoCo (ο μόνος που δεν κατάφερα να ξανα-αποκτήσω), συνέχισα με τον Spectrum με τα άπειρα παιχνίδια που όλος ο τύπος ασχολούταν μαζί του και μετά έπεσα με τα μούτρα στην οπτικοακουστική πανδαισία του 64άρη. Τον οποίο και αποχωρίστηκα για να περάσω στα 16bits μέσω του Atari ST ενώ, για να μην χάσω την επαφή μου με τον υπέροχο κόσμο των 8μπιτων, πήρα και έναν Amstrad CPC 6128! Αργότερα, το '90 αν δεν απατώμαι, απέκτησα το πρώτο δικό μου PC, ενώ έπρεπε να φτάσουν οι πρώτοι μήνες του 1993 για να καταφέρω (επιτέλους) να κάνω δική μου - με συναλλαγματικές, παρακαλώ! - την πρώτη μου Amiga, μία ολοκαίνουρια A500 Plus.

Καταλαβαίνετε από τα παραπάνω ότι όλα τα "βασικά" μηχανήματα πέρασαν από τα χέρια μου και ποτέ δεν κόλλησα με ένα μονάχα, γι' αυτό και τα αγαπώ εξίσου και έχω για όλα να πω καλά λόγια: από τον Spectrum που έδωσε τη δυνατότητα ακόμα και στα μικρότερα βαλάντια να αποκτήσουν έναν υπολογιστή με χρώμα, ήχο, αξιοπρεπή BASIC και πολλή (για την εποχή) μνήμη, στον Commodore 64 που μας χάζευε με τη μουσική του και τα hardware sprites του, τα freezer cartridges, τα multipart παιχνίδια (αχ, ακόμα θυμάμαι το G.I. Joe...). Από τον Amstrad που έκανε προσβάσιμη την dedicated οθόνη (τέρμα οι σκοτωμοί για την τηλεόραση του σαλονιού) και έφερε την 80στηλη απεικόνιση και το disk drive "στον λαό", στον Atari ST με το "ακόμα-δεν-έχω-δει-καλύτερο" φανταστικό, κρυστάλλινο SM124, το ποντίκι και το GEM που σε έφερνε σε επαφή με το computing του μέλλοντος - αυτό που έχουμε και σήμερα ουσιαστικά - χωρίς να χρειάζεται να πουλήσεις το αυτοκίνητό σου για να τον αποκτήσεις. Από τα - για μένα, τουλάχιστον - υπέροχα PCs & compatibles με την ανοιχτή αρχιτεκτονική τους, που ξεκινούσες από ένα beeper, ένα floppy disk drive και μια ασπρόμαυρη Hercules και κατέληγες στην πολυφωνική μαγεία της Adlib, την χρωματική πανδαισία της VGA και τα δεκάδες Megabytes του σκληρού δίσκου στην ασύγκριτη Amiga, τον home computer με το hardware από τα arcades, με τα γραφικά, την κίνηση και (κυρίως) την μουσική που δικαιολογούσε την κατάληψη του οικογενειακού στερεοφωνικού προκειμένου να την απολαύσεις όπως της άξιζε.

Όλα λοιπόν είχαν τα καλά τους. Και πολλά από τα μηχανήματα που δεν ανέφερα, που δεν τα είχα τότε ή που δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή, ίσως. Δεν είχε τα καλά του ο ZX81; Τα 8μπιτα Atari; Ο BBC και ο Electron; Ο Commodore 16, o Plus/4 και ο C128; Δεν ήταν εντυπωσιακός ο Αρχιμήδης; Ευτυχώς, όλα εκείνα τα χρόνια κυκλοφόρησαν δεκάδες υπολογιστές για σπιτική, χομπίστικη ή και ελαφριά επαγγελματική χρήση που είχαν όλοι την αξία και το ενδιαφέρον τους. Υπολογιστές να γούσταρες και ήσουν στον Παράδεισο, τι να λέμε τώρα;

Ας τα αφήσουμε όλα αυτά και ας επιστρέψουμε στο σήμερα όμως, και στο θέμα της παρούσας ανάρτησης που δεν είναι άλλο από τα mass storage devices στους retro υπολογιστές. Εδώ, αυτό που απασχολεί εμένα προσωπικά που όσους retro computers έχω τους έχω για να τους χρησιμοποιώ και όχι για να τους παρατάω σε ντουλάπια, πατάρια και ντιβανοκασέλες και να διατυμπανίζω ότι "έχω και Enterprise 128", είναι κυρίως το θέμα του χώρου, αλλά και το οικονομικό (άλλο να ασχολείσαι με ένα μηχάνημα, άλλο με 7-8). Γιατί, ας πούμε, άλλο χώρο καταλαμβάνει ένας Commodore 64 με ένα SD2IEC και όλη τη software library του σε μια SD καρτούλα, κι άλλον ένας 64άρης με ένα 1541 και 6-7 δισκετοθήκες τίγκα στην δισκέτα. Κι ας αφήσουμε το θέμα "αξιοπιστία" στην άκρη, έτσι; Ή, για παράδειγμα, ο Spectrumάκος. Τόσος δα είναι, αλλά αν αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε κασετόφωνο και μερικές κούτες κασέτες μάλλον δεν θα έχουμε την ευκολία και την ευχρηστία ενός SMART card interface (που κάποτε το αγόραζες με 30€) αλλά ούτε και τον χώρο να βάλουμε ένα ακόμα μηχάνημα, έτσι δεν είναι;

Aκόμα και στην περίπτωση του "μαζεμένου" CPC 6128 η αγορά mass storage device μου έλυσε τα χέρια: αντί να ψάχνω για 3άρες δισκέτες, αντί να συνδέω με Frankestein συνδέσεις disk drives 3 1/2", αγόρασα κάποτε (με 35€ αυτό, αν θυμάμαι καλά) ένα Budget USB Floppy Emulator από τον ZAXON και ησύχασα. Για να μην αναφερθώ στην περίπτωση της Amiga, στην οποία η έλευση του WHDLoad έδιωξε για τα καλά τις δισκέτες από το προσκήνιο ή σε αυτήν του Atari ST όπου συσκευές όπως το UltraSatan (με τα αντίστοιχα hard disk installations) έστειλαν τις δισκετοθήκες - μαζί με τα περιεχόμενά τους - στην ανακύκλωση...

Μην με παρεξηγήσετε, δεν έχω τίποτα με τις κασέτες και με τις δισκέτες - άλλωστε με αυτές μεγάλωσα, ποιον κοροϊδεύουμε; Αυτό που δεν έχω όμως είναι χώρο και χρόνο: ποιος δεν θέλει να γίνει μέρος της μυσταγωγίας του φορτώματος ενός παιχνιδιού από κασέτα στον Spectrum, ακούγοντας του υπέροχους τσιριχτούς ήχους των bits και bytes ενώ μεταφέρονται στη μνήμη του υπολογιστή και βλέποντας την loading screen να σχηματίζεται σιγά-σιγά, γραμμή-γραμμή και μετά να χρωματίζεται; Ποιος δεν θα ήθελε να γίνει μέρος της διαδικασίας φορτώματος των παιχνιδιών της U.S. Gold η της Ocean από κασέτα στον 64άρη, με τα υπέροχα SID tunes να μετατρέπουν το - κατά τα άλλα - βαρετό αυτό 8λεπτο σε ηχητική απόλαυση; Όμως τα χρόνια έχουν περάσει, δεν έχουμε πια μονάχα Spectrum ή Commodore 64, είναι δύσκολο να βρεις κασέτες, και, μιας και η κλεψύδρα μας αδειάζει πια, καλύτερα η διαδικασία του loading να ολοκληρώνεται σε δευτερόλεπτα, και όχι σε λεπτά, έτσι δεν είναι;

Για να μη σας κουράζω άλλο με την πολυλογία μου Κυριακάτικα, αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω - μιας και έχουμε όλοι το ίδιο hobby και πάνω-κάτω την ίδια ηλικία - είναι: αφήστε κασετούλες και δισκετούλες στην ησυχία τους και... βρείτε την δική σας! Αποκτήστε από ένα σύγχρονο mass storage device για τον κάθε retro υπολογιστή σας και απολαύστε άκοπα και ταχύτατα τα προγράμματα, τα demos και τα παιχνίδια που θέλετε. Γιατί, καλή η εμπειρία του να γυρνάς την κασέτα στην αρχή περιστρέφοντάς την γύρω από ένα στυλό Bic, αλλά δεν είμαστε πια 15άρηδες. Με ότι καλό ή (κυρίως) κακό αυτό συνεπάγεται...

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2022

Το UNIX workstation της Atari

Είναι γνωστό ότι μετά την κυκλοφορία των Atari 1040STF και 520STFM οι αποφάσεις στην πάλαι ποτέ εμβληματική φίρμα των video games παίρνονταν με ρίξιμο ζαριού, έλεγχο του προς τα πού φυσάει ο άνεμος, διάβασμα φλυτζανιού καφέ, μελέτη του σχήματος που είχαν τα σύννεφα στον ουρανό, και άλλες σοβαρές μεθόδους που όχι μόνο δεν βασίζονταν σε ενδελεχή μελέτη της αγοράς και των αναγκών των χρηστών, αλλά έδειχναν να έχουν ως στόχο το ακριβώς αντίθετο. 

Πριν με πείτε παράλογο σκεφτείτε την κυκλοφορία της σειράς STE, του TT030 και, φυσικά του Falcon: δεν είναι το πρόβλημα το hardware των υπολογιστών αυτών, αλλά το ότι η ίδια η εταιρία δεν είχε αποφασίσει ποια ήταν η στρατηγική της και ποιο ήταν το target group της. Εκτός εάν η επικρατούσα άποψη ήταν "άμα είναι καλό και σε συμφέρουσα τιμή θα πουλήσει σαν ζεστό ψωμί". Η ιστορία έδειξε ότι αυτό κάθε άλλο παρά είναι κανόνας: ένα προϊόν οφείλει να είναι ολοκληρωμένο και να μην το τραβάει πίσω το απαρχαιωμένο hardware ή το κακό software. Και, φυσικά, πρέπει να στοχεύει σε κάποιο συγκεκριμένο αγοραστικό κοινό, είτε αυτό είναι οι gamers, είτε οι χομπίστες, είτε οι μικρές εταιρίες. Τα προϊόντα της Atari, από το 1988 και μετά είχαν τόσο ακριβή στόχευση όση και ένας μεθυσμένος τοξοβόλος με καταρράκτη και στα δύο μάτια. Και δεν θα αναφερθώ στον Falcon ή στους STE που είναι ο εύκολος στόχος, αλλά σε ένα άγνωστο σχετικά υπερμηχάνημα για τα δεδομένα της εποχής: τον Atari TT030.


Το workstation αυτό της Atari που κυκλοφόρησε το 1990 ήταν ένα υπολογιστικό τέρας για τον καιρό του, με επεξεργαστή τον Motorola 68030 στα 32MHz, μαθητικό συνεπεξεργαστή (68882), μνήμη που έφτανε μέχρι τα 16MB, 4096 χρώματα και αναλύσεις που έφταναν το κολοσσιαίο νούμερο των 1280x960 pixels. Φυσικά ο υπολογιστής έτρεχε τον κλασικό συνδυασμό TOS/GEM για συμβατότητα με τα υπόλοιπα μοντέλα της σειράς ST - άσχετα αν αυτή η συμβατότητα δεν επιτυγχανόταν τελικά σε μεγάλο βαθμό. Το μηχάνημα όμως που έχει ενδιαφέρον είναι το πείραμα της Atari του 1992, όταν ο TT030 κυκλοφόρησε ως Atari System V εφοδιασμένος με σκληρό δίσκο, μνήμη που μπορούσε να επεκταθεί μέχρι τα... χαοτικά 256ΜΒ και το UNIX ως λειτουργικό σύστημα. Ένα πραγματικό workstation με όλη τη σημασία της λέξης, το οποίο στόχευε... πού ακριβώς; Στην αγορά των workstations, φυσικά, εκεί όπου η Atari κατείχε περίπου το 0% των εγκατεστημένων σταθμών εργασίας! Καλό project, δυνατό χαρτί, τόσο πολύ μάλιστα πίστεψαν σε αυτό μέσα στην ίδια την εταιρία που δεν το άφησαν να κυκλοφορήσει πάνω από ένα χρόνο, προκειμένου να λανσαριστεί - ποιος άλλος; - ο Falcon, που στόχευε (και καλά) στον μέσο καταναλωτή, gamer και home user. Φυσικά, επειδή, όπως έγραψα και στην αρχή το business plan της Atari ήταν σε αχαρακτήριστο βαθμό "ό,τι να'ναι", και ο Falcon εξαφανίστηκε από τα ράφια των καταστημάτων προτού προλάβει καλά-καλά να εγκατασταθεί σε αυτά, για να δώσει τη θέση του στο Jaguar, την νέα παιχνιδομηχανή της εταιρίας. Και όλοι ξέρουμε πώς πήγε αυτό...

Δείτε στο παρακάτω βιντεάκι το Atari System V εν δράσει, με το γραφικό του περιβάλλον:



Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2022

The Spectrum Show επεισόδιο 113

Ορίστε, κι εκεί που δεν της φαινόταν τελικά η χτεσινή μέρα είχε τις νέες κυκλοφορίες της: πρώτα το 34ο τεύχος του Retro Planet (που μας επέτρεψε επιτέλους να βάλουμε και επίσημα πλώρη για το 35ο) και στη συνέχεια το νέο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς του Paul Jenkinson, του περίφημου The Spectrum Show.

Ευτυχώς δηλαδή για να έχω και κάτι να γράψω, γιατί ώρες-ώρες τον τελευταίο καιρό νιώθω σα να μην υπάρχει το παραμικρό που να αξίζει να του αφιερώσω κάποια ώρες και μερικές αράδες. Προφανώς και αυτό δεν ισχύει και το θέμα εντοπίζεται σε μένα και όχι στην retro επικαιρότητα και στα retro τεκταινόμενα, αλλά να, όπως και όλοι κάποιες στιγμές θέλω να λέω και καμιά φτηνή δικαιολογία στον εαυτό μου μπας και την πιστέψει ο αφελής!

Ας επανέλθουμε όμως στην αφορμή της σημερινής ανάρτησης που δεν είναι άλλη από το 113ο επεισόδιο του The Spectrum Show: είναι προφανές ότι ο Paul Jenkinson διαθέτει τέτοια στοχοπροσήλωση που αν ήταν αθλητής θα τον έτρεμε ο Michael Jordan! Βρέξει-χιονίσει αυτός εκεί, στις επάλξεις, να ταΐζει τους ανά την γη λάτρεις του ZX Spectrum με την δική του, προσεκτικά επιμελημένη (νοητική) τροφή και να θυμίζει σε όλους μας ότι τελικά ο γομολάστιχας ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας φτηνιάρικος home computer.

Πέρα από το νέο επεισόδιο του Show, ο Paul ετοίμασε και ένα ακόμα τεύχος του περιοδικού του, το υπ' αριθμόν 34, το οποίο και μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ. Το ότι η κυκλοφορία του τελευταίου συνέπεσε με την κυκλοφορία του - επίσης - 34ου τεύχους του Retro Planet μονάχα ως σατανική σύμπτωση μπορεί να εκληφθεί, αλλά παρόλα αυτά τσεπώνουμε ένα σκόρδο, σταυρώνουμε τα δάχτυλά μας, φτύνουμε τον κόρφο μας, πιάνουμε κόκκινο και πάμε παρακάτω σφυρίζοντας τάχα μου ανέμελα σα να μην το πήραμε χαμπάρι...

Α, ναι, το 113ο επεισόδιο του The Spectrum Show που λέγαμε. Ορίστε, μη φωνάζετε:

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

Review: Reshoot

Reshoot (Code-Design:Richard Lowenstein/Music:Adam Morton/Pixels: Kevin Saunders)

Εντάξει, όταν ακούτε για "νέο παιχνίδι για Amiga που βρίσκεται στα σκαριά" - κι επειδή δεν είστε πια 15 χρονών, ας μην κοροϊδευόμαστε - έχετε μάθει να κρατάτε μικρό καλάθι. Η πρόσφατη ιστορία της Amiga αυτό σας έχει δείξει. Πόσο μάλλον όταν ακούτε για ένα shoot 'em up που υπόσχεται parallax scrolling, bullet hell, γιγαντιαία BOBs και άλλα τέτοια ωραία, ε; Προσθέστε στα παραπάνω ότι όλα όσα διαβάσατε ανέλαβε να τα φτιάξει ένας άνθρωπος ολομόναχος ε, και καταλαβαίνετε ότι οι ελπίδες των απανταχού Αμιγκάδων για ένα νέο, εθιστικό shooter όδευαν ολοταχώς προς το να αποδειχθούν φρούδες. Κι όμως, κόντρα στη λογική και στις προβλέψεις, το Reshoot κυκλοφόρησε εγκαίρως και, όχι μόνο αυτό, αλλά τήρησε και (σε μεγάλο μέρος) τις υποσχέσεις του δημιουργού του! Ας το δούμε όμως λίγο αναλυτικότερα…

Το Reshoot έρχεται σε CD και τρέχει κατευθείαν σε οποιαδήποτε Amiga "φοράει" AGA chipset, ήτοι στις Α1200, CD32, Α4000 και Α4000Τ. Δεν χρειάζεται επέκταση μνήμης ή κάποιον επιταχυντή και, παρόλο που το αγοράζετε σε CD, τα απολύτως απαραίτητα αρχεία για να παιχτεί το παιχνίδι χωράνε σε μια δισκέτα των 880ΚΒ! Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος "και τι παιχνίδι είναι αυτό που χωράει σε μια και μόνο δισκέτα;". Πολύ καλό, είναι η απάντηση!

Για να καταλάβει κανείς τι εστί Reshoot και να μπορέσει πραγματικά να χαρεί αυτά που προσφέρει το παιχνίδι, πρέπει να βγάλει απ' το μυαλό του τα shoot 'em ups-ορόσημα του παρελθόντος. Ξεχάστε λοιπόν τα Banshee, SWIV, Battle Squadron, R-Type, Disposable Hero και τα υπόλοιπα, καθώς το Reshoot είναι ένα παιχνίδι νέας γενιάς με ελάχιστες ή και καθόλου ομοιότητες με τους κλασικούς τίτλους της νιότης μας. Δώστε βάση: πολλά ανεξάρτητα επίπεδα; Όχι. 3 "κανονάκια"; Όχι. Ενέργεια; Όχι. End-of-level-bosses; Όχι. Αναβαθμίσιμα όπλα; Ε, το μαντέψατε, φυσικά και όχι! Το Reshoot είναι το παιχνίδι που ίσως θα περιμένατε να δείτε σε ένα tablet ή σε ένα smartphone και όχι στην Amiga, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα endless shooter με μοντέρνα γραφικά και ήχο που δεν θυμίζουν τίποτα που να έχουμε ξαναδεί στην πλατφόρμα στο παρελθόν. Είναι καλό αυτό; Εγώ λέω "ναι", αλλά η γνώμη μου αυτή νομίζω ότι δεν αντιπροσωπεύει τη γνώμη της πλειοψηφίας. Αυτό το γράφω επειδή το Reshoot από την ώρα που κυκλοφόρησε δέχτηκε πολλή και κυρίως κακή κριτική, καθώς το κοινό άλλο περίμενε κι άλλο είδε. Το θέμα όμως είναι - για εμένα, τουλάχιστον - ότι κακώς περίμεναν κάτι άλλο: ο Richard Lowenstein δεν υποσχέθηκε ποτέ ένα νέο R-Type ή κάτι αντίστοιχο! Αυτά που υποσχέθηκε, τα παρέδωσε: τα γραφικά είναι ολιγόχρωμα αλλά εντυπωσιακά, η κίνηση απίστευτα ομαλή, το background αποτελείται από διάφορα layers που κινούνται με διαφορετική ταχύτητα (όχι το parallax scrolling του Shadow Of The Beast, εάν αυτό περιμένατε), οι εχθροί κυμαίνονται από νορμάλ (σε μέγεθος) μέχρι τεράστιοι και, όσο για το bullet hell, ε, φτάστε κάπου εκεί στις 15.000 πόντους και θα με θυμηθείτε!

Σαν συμπέρασμα όλων των παραπάνω, θα πω ότι το Reshoot με εξέπληξε πραγματικά ευχάριστα, με ενθουσίασε το γεγονός ότι μπορεί να τρέξει σε μια stock 1200άρα και με εντυπωσίασε το replayability του, καθώς, με το που χάνεις όλο και θες να δοκιμάσεις "μια ακόμα φορά": προσωπικά είχα χρόνια να το νιώσω αυτό με κάποιο παιχνίδι. Φυσικά, κανείς δεν είναι τέλειος, και το αυτό ισχύει και για τη δημιουργία του Richard Lowenstein: υπάρχουν σημεία στα οποία μπορεί να χάσετε χωρίς να σας πετύχει τίποτα (!), υπάρχει σημείο το οποίο έχω την εντύπωση ότι απλά δεν περνιέται, το σύστημα για την online καταχώρηση των high scores δεν λειτουργεί, το παιχνίδι κοστίζει 36€ (δεν τα λες και λίγα) και, τέλος, ο δημιουργός του ανακοίνωσε πως ό,τι προβλήματα και αν υπάρχουν ή εντοπιστούν στο μέλλον δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει patch που να τα διορθώνει! Παρόλα αυτά, και αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουμε να κάνουμε με το καλύτερο παιχνίδι που κυκλοφόρησε για Amiga από το έτος 2000 και μετά και, όχι μόνο αυτό, αλλά πρόσφατα ανακοινώθηκε και το sequel του, που θα ονομάζεται Reshoot-R και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2017! Αυτά είναι…

Α, και κάτι τελευταίο: το Reshoot φτιάχτηκε εξ ολοκλήρου σε assembly και όχι σε κάποια γλώσσα υψηλού επιπέδου (C, AMOS, Blitz). Γι' αυτό και στον τεχνικό τομέα είναι απλά κατά γενική παραδοχή κορυφαίο - ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κάποιον το gameplay του…

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 15ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017.