Review: Reshoot

Reshoot (Code-Design:Richard Lowenstein/Music:Adam Morton/Pixels: Kevin Saunders)

Εντάξει, όταν ακούτε για "νέο παιχνίδι για Amiga που βρίσκεται στα σκαριά" - κι επειδή δεν είστε πια 15 χρονών, ας μην κοροϊδευόμαστε - έχετε μάθει να κρατάτε μικρό καλάθι. Η πρόσφατη ιστορία της Amiga αυτό σας έχει δείξει. Πόσο μάλλον όταν ακούτε για ένα shoot 'em up που υπόσχεται parallax scrolling, bullet hell, γιγαντιαία BOBs και άλλα τέτοια ωραία, ε; Προσθέστε στα παραπάνω ότι όλα όσα διαβάσατε ανέλαβε να τα φτιάξει ένας άνθρωπος ολομόναχος ε, και καταλαβαίνετε ότι οι ελπίδες των απανταχού Αμιγκάδων για ένα νέο, εθιστικό shooter όδευαν ολοταχώς προς το να αποδειχθούν φρούδες. Κι όμως, κόντρα στη λογική και στις προβλέψεις, το Reshoot κυκλοφόρησε εγκαίρως και, όχι μόνο αυτό, αλλά τήρησε και (σε μεγάλο μέρος) τις υποσχέσεις του δημιουργού του! Ας το δούμε όμως λίγο αναλυτικότερα…

Το Reshoot έρχεται σε CD και τρέχει κατευθείαν σε οποιαδήποτε Amiga "φοράει" AGA chipset, ήτοι στις Α1200, CD32, Α4000 και Α4000Τ. Δεν χρειάζεται επέκταση μνήμης ή κάποιον επιταχυντή και, παρόλο που το αγοράζετε σε CD, τα απολύτως απαραίτητα αρχεία για να παιχτεί το παιχνίδι χωράνε σε μια δισκέτα των 880ΚΒ! Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος "και τι παιχνίδι είναι αυτό που χωράει σε μια και μόνο δισκέτα;". Πολύ καλό, είναι η απάντηση!

Για να καταλάβει κανείς τι εστί Reshoot και να μπορέσει πραγματικά να χαρεί αυτά που προσφέρει το παιχνίδι, πρέπει να βγάλει απ' το μυαλό του τα shoot 'em ups-ορόσημα του παρελθόντος. Ξεχάστε λοιπόν τα Banshee, SWIV, Battle Squadron, R-Type, Disposable Hero και τα υπόλοιπα, καθώς το Reshoot είναι ένα παιχνίδι νέας γενιάς με ελάχιστες ή και καθόλου ομοιότητες με τους κλασικούς τίτλους της νιότης μας. Δώστε βάση: πολλά ανεξάρτητα επίπεδα; Όχι. 3 "κανονάκια"; Όχι. Ενέργεια; Όχι. End-of-level-bosses; Όχι. Αναβαθμίσιμα όπλα; Ε, το μαντέψατε, φυσικά και όχι! Το Reshoot είναι το παιχνίδι που ίσως θα περιμένατε να δείτε σε ένα tablet ή σε ένα smartphone και όχι στην Amiga, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα endless shooter με μοντέρνα γραφικά και ήχο που δεν θυμίζουν τίποτα που να έχουμε ξαναδεί στην πλατφόρμα στο παρελθόν. Είναι καλό αυτό; Εγώ λέω "ναι", αλλά η γνώμη μου αυτή νομίζω ότι δεν αντιπροσωπεύει τη γνώμη της πλειοψηφίας. Αυτό το γράφω επειδή το Reshoot από την ώρα που κυκλοφόρησε δέχτηκε πολλή και κυρίως κακή κριτική, καθώς το κοινό άλλο περίμενε κι άλλο είδε. Το θέμα όμως είναι - για εμένα, τουλάχιστον - ότι κακώς περίμεναν κάτι άλλο: ο Richard Lowenstein δεν υποσχέθηκε ποτέ ένα νέο R-Type ή κάτι αντίστοιχο! Αυτά που υποσχέθηκε, τα παρέδωσε: τα γραφικά είναι ολιγόχρωμα αλλά εντυπωσιακά, η κίνηση απίστευτα ομαλή, το background αποτελείται από διάφορα layers που κινούνται με διαφορετική ταχύτητα (όχι το parallax scrolling του Shadow Of The Beast, εάν αυτό περιμένατε), οι εχθροί κυμαίνονται από νορμάλ (σε μέγεθος) μέχρι τεράστιοι και, όσο για το bullet hell, ε, φτάστε κάπου εκεί στις 15.000 πόντους και θα με θυμηθείτε!

Σαν συμπέρασμα όλων των παραπάνω, θα πω ότι το Reshoot με εξέπληξε πραγματικά ευχάριστα, με ενθουσίασε το γεγονός ότι μπορεί να τρέξει σε μια stock 1200άρα και με εντυπωσίασε το replayability του, καθώς, με το που χάνεις όλο και θες να δοκιμάσεις "μια ακόμα φορά": προσωπικά είχα χρόνια να το νιώσω αυτό με κάποιο παιχνίδι. Φυσικά, κανείς δεν είναι τέλειος, και το αυτό ισχύει και για τη δημιουργία του Richard Lowenstein: υπάρχουν σημεία στα οποία μπορεί να χάσετε χωρίς να σας πετύχει τίποτα (!), υπάρχει σημείο το οποίο έχω την εντύπωση ότι απλά δεν περνιέται, το σύστημα για την online καταχώρηση των high scores δεν λειτουργεί, το παιχνίδι κοστίζει 36€ (δεν τα λες και λίγα) και, τέλος, ο δημιουργός του ανακοίνωσε πως ό,τι προβλήματα και αν υπάρχουν ή εντοπιστούν στο μέλλον δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει patch που να τα διορθώνει! Παρόλα αυτά, και αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουμε να κάνουμε με το καλύτερο παιχνίδι που κυκλοφόρησε για Amiga από το έτος 2000 και μετά και, όχι μόνο αυτό, αλλά πρόσφατα ανακοινώθηκε και το sequel του, που θα ονομάζεται Reshoot-R και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2017! Αυτά είναι…

Α, και κάτι τελευταίο: το Reshoot φτιάχτηκε εξ ολοκλήρου σε assembly και όχι σε κάποια γλώσσα υψηλού επιπέδου (C, AMOS, Blitz). Γι' αυτό και στον τεχνικό τομέα είναι απλά κατά γενική παραδοχή κορυφαίο - ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κάποιον το gameplay του…

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 15ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017.

Reshoot R: το killer app της Amiga 1200

Περίμενα να περάσουν μερικές μέρες και να έχω την ευκαιρία να παίξω αρκετές φορές το Reshoot R, το νέο δημιούργημα του Richard Lowenstein, προτού γράψω κάτι γι αυτό. Το είχα σκοπό άλλωστε να αραδιάσω στο blog τις εντυπώσεις μου, καθώς το έργο του review του παιχνιδιού για τις ανάγκες του περιοδικού Retro Planet το ανέλαβαν οι καλοί φίλοι Vulture και Tsak.

Πεδίο λοιπόν δόξης λαμπρό για την αφεντιά μου στη διαδικτυακή γωνίτσα μου, καθώς, τώρα που πλέον έχω σχηματίσει μία σφαιρική άποψη για το Reshoot R μπορώ να αναπτύξω το θέμα όπως και όσο θέλω, να γράψω... τις κάλτσες μου βρε παιδάκι μου!

Όπως ακριβώς δηλαδή έπραξαν οι Richard Lowenstein, Kevin Saunders και Martin Ahman όταν έφτιαχναν το απόλυτο shoot 'em up στην ιστορία της Amiga 1200. Ναι, δεν μπερδεύτηκα, δεν ξεκούτιανα (ακόμα, τουλάχιστον) έχω πλήρη συναίσθηση και επίγνωση του τι έγραψα μόλις τώρα. Το Reshoot R είναι το απόλυτο shoot 'em up στην ιστορία της Amiga 1200. Όπως κι αν το δω, όσο κι αν στύψω το μυαλό μου, δεν μπορώ να βρω κάτι που να το πλησιάζει. Χωρίς υπερβολή.

Όπως συνέβη και πριν από 3 χρόνια με το Reshoot, όταν ο Richard Lowenstein σήκωσε το μπατζάκι του και έβαλε δειλά-δειλά το πόδι του στα λιμνάζοντα ύδατα του 2K Amiga gaming για να τσεκάρει τι παίζει με την πρώτη του κυκλοφορία, το Reshoot R δείχνει από την πρώτη στιγμή ότι είναι σύγχρονο. Τα γραφικά του πανέμορφα και σίγουρα πιο προσεγμένα από αυτά του προκατόχου του, τα εφέ που φτάνουν κυριολεκτικά στα όριά του (κι ακόμα παραπέρα!) το AGA chipset, το techno soundtrack, όλα παραπέμπουν σε ένα state-of-the-art υπερσύγχρονο shooter που θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα τελευταίας γενιάς tablet παρά σε ένα ένα γερασμένο home computer, το τελευταίο μάλιστα του είδους του, προτού ο όρος μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και η μαμά Commodore πληρώσει οριστικά και αμετάκλητα τα εγκληματικά λάθη των επί σειρά ετών ιθυνόντων της...

Έγραφα λοιπόν ότι το Reshoot R δείχνει φρέσκο και μοντέρνο από την πρώτη στιγμή, αλλά πλέον δεν είναι ένα endless shooter (συζητήσιμο το "endless" στην περίπτωση του πρώτου Reshoot) όπως ο πρόγονός του, αλλά είναι υπερπλήρες horizontal scrolling shoot 'em up με 5 εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους levels, το καθένα εκ των οποίων μοιάζει να έχει ως σκοπό να ωθήσει ακόμα περισσότερο το σαγόνι του ανυποψίαστου gamer προς το πάτωμα. Κι αυτό γιατί, όσο παίζουμε, το wow factor αυξάνεται γεωμετρικά: από την προσεγμένη και ραφιναρισμένη a la Reshoot αισθητική του πρώτου επιπέδου, στην πυρωμένη ατμόσφαιρα του Apidyan Sun, στον συννεφιασμένο ουρανό του 3ου επιπέδου όπου πραγματικά θέλεις να τσιμπήσεις τον εαυτό σου για να σιγουρευτείς ότι δεν ονειρεύεσαι και ότι όλα αυτά τα υπέροχα που βλέπεις κινούνται με ασύλληπτη ταχύτητα, στο, στο, στο. Το Reshoot R δεν είναι Shadow of the Beast, όπου ερχόσουν εξ αρχής αντιμέτωπος με ό,τι καλύτερο είχε να σου παρουσιάσει το παιχνίδι. Το Reshoot R είναι ένα shooter τόσο άρτια φτιαγμένο που δίνει την αίσθηση οργασμικής εμπειρίας, με κάθε level να φέρνει τον παίκτη όλο και πιο κοντά στην απόλυτη gaming κορύφωση. Τολμώ να πω ότι τα screenshots δεν μπορούν ούτε κατά 50% να αποτυπώσουν αυτά που εισπράττει ο gamer όταν βρίσκεται μέσα στο Reshoot R, και ότι ακόμα και τα videos ωχριούν μπροστά στην εμπειρία που προσφέρει η πραγματική, η ενεργή ενασχόληση με το παιχνίδι.

Όσοι με γνωρίζουν, χρόνια τώρα θα με έχουν ακούσει να λέω και να επαναλαμβάνω, σαν χαλασμένος δίσκος, δύο πράγματα: ότι το Battle Squadron είναι με διαφορά το καλύτερο shoot 'em up που ζωντάνεψε ποτέ μέσα από το αριστουργηματικό chipset του Jay Miner που συνολικά αποκαλούμε με την λέξη "Amiga", και ότι δεν έχω βρει κάποια παιχνίδια ικανά να με πείσουν ότι αξίζει να έχει κάποιος μια Amiga 1200 αντί της κλασικής 500άρας. Και είχα απόλυτο δίκιο, ρε γαμώτο, είμαι πεπεισμένος γι' αυτό. Μόνο που...

Μόνο που φτάσαμε στο 2019, 25 ολόκληρα χρόνια από τότε που η πάλαι ποτέ κραταιά Commodore έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα τις πόρτες της και οι γραμμές παραγωγής της σταμάτησαν για τελευταία φορά, για να έρθει από το πουθενά ένας παλαβός Γερμανός με τους συνεργάτες του και να με διαψεύσει κατηγορηματικά, δημιουργώντας ένα ασύλληπτο ψηφιακό αριστούργημα που μονάχα ελάχιστοι θα χαρούν. Γιατί, αν υπάρχουν 5.000-10.000 άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή που έχουν στημένες και λειτουργικές τις 1200άρες τους, έτοιμες να ανταποκριθούν σε κάθε gaming challenge, ακόμα και σε αυτό το απόλυτο που λέγεται "Reshoot R", πολύ αμφιβάλλω ότι έστω και 500 από δαύτους θα ξεπεράσουν τις γεροντοπαραξενιές τους (και όχι μονάχα αυτές) και θα αποφασίσουν να γευτούν με όλο τους το είναι ένα παιχνίδι που κυκλοφόρησε μόλις πριν μερικές μέρες - ακόμα κι αν αυτό αποτελεί το killer app που ποτέ δεν απέκτησαν οι Amigas με το AGA chipset.

Αλλά όχι, δεν αξίζουν γκρίνιες όταν αναφέρομαι στο Reshoot R: είμαι απολύτως ειλικρινής όταν γράφω ότι, με αυτά που έχω δει παίζοντας μέχρι το τέλος του 3ου από τα 5 levels το παιχνίδι (ως gamer-απολίθωμα μιας άλλης εποχής, εκεί που μετρούσαν τα high scores και μόνο, αρνούμαι να υποπέσω στην παγίδα της ευκολίας που προσφέρει το "continue"), το έργο του Richard Lowenstein αποτελεί το απόλυτο killer app για την Amiga 1200, όντας το game-επιτομή που δεν είχε ποτέ μέχρι σήμερα να επιδείξει στο οπλοστάσιό της. 

Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να γράψω, και δεν έχει νόημα να αναφερθώ στο πόσες ζωές έχει ο παίκτης, ποιες αναβαθμίσεις υπάρχουν σε όπλα και ταχύτητα, ή γιατί χρειάζεται σώνει και καλά AGA chipset για να παίξει το Reshoot R: αν το δείτε ή θα καταλάβετε το γιατί ή, τέλος πάντων, αν δεν το καταλάβετε, θα ξέρετε τουλάχιστον ότι πρέπει να επισπεύσετε εκείνη την επίσκεψή σας στο οφθαλμίατρο που αναβάλατε τόσον καιρό!

Εν κατακλείδι, ένα τεράστιο, ένα γιγαντιαίο, ένα ειλικρινέστατο "ευχαριστώ" στους Richard Lowenstein, Kevin Saunders και Martin Ahman που χάρισαν στον κόσμο της Amiga ένα shoot 'em up που η θέση του κανονικά ήταν στις κονσόλες ή στα coin ups. Ένα μοναδικό θεωρώ δώρο σε μια ιδιαίτερα ιδιάζουσα retro κοινότητα που φημίζεται για τη στρυφνάδα της, την ξεροκεφαλιά και την αγνωμοσύνη της. Ας είναι. Καλοδεχούμενο!

Reshoot-R: ήρθε, και τα σπάει!

Επρόκειτο για τον πλέον πολυαναμενόμενο τίτλο για Amiga (ή, τον πλέον πολυαναμενόμενο από αυτούς που είναι ευρέως γνωστοί, για να είμαστε πιο ακριβείς). Το πρώτο Reshoot κάποιοι το λάτρεψαν, κάποιοι - πολύ περισσότεροι - το μίσησαν, το γεγονός είναι πάντως πως ούτε το παιχνίδι αλλά ούτε και ο δημιουργός του πέρασαν απαρατήρητα.

Ο περί ου ο λόγος Richard Lowenstein, παρά την υπερβολική και υπερβολικά άδικη κριτική που δέχτηκε και παρά την εμπορική αποτυχία του Reshoot, έβαλε το κεφάλι κάτω, σήκωσε τα μανίκια και βάλθηκε να μεταβάλλει την κακιασμένη κριτική σε κάτι το εποικοδομητικό. Και αυτό το κάτι έχει όνομα, και λέγεται Reshoot-R, ήτοι ο διάδοχος του Reshoot, με το οποίο ομοιάζει μόνο κατ' όνομα!

Όχι, δεν θα σας γράψω άλλα προς το παρόν, γιατί έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε. Απλά να σας πω ότι έχω το Reshoot-R στα χέρια μου (φυσιολογικό, αφού το αγόρασα!) το έπαιξα (ελάχιστα) και δείχνει, απλά, καταπληκτικό.

Περισσότερα σε πρώτη ευκαιρία. Άσχετα πάντως από το πόσο καλό είναι το παιχνίδι, αν αξίζει τα χρήματα που ζητάει ο Richard και όποιες άλλες απορίες μπορεί να έχει κάποιος, θα πω μονάχα ότι στον οπτικοακουστικό τομέα είναι εντυπωσιακότατο. Για τα υπόλοιπα κάντε λίγη υπομονή, ε;

Ξεχάστε το Reshoot: έρχεται το Reshoot R

Με όσους το έχω συζητήσει το θέμα, δεν το έχω κρύψει: ναι, θεωρώ το Reshoot ως ό,τι κορυφαίο έχει κυκλοφορήσει σε 68K classic Amiga την τρέχουσα χιλιετία, μετά φυσικά από το άνευ συναγωνισμού killer app WHDLoad.

Μάλιστα, το Reshoot αποτέλεσε έναν από τους λόγους που με ώθησαν στην αγορά μιας 1200άρας πέρυσι το φθινόπωρο, μετά από πολύ-πολύ καιρό, όπως σας είχα γράψει και σε παλαιότερη ανάρτηση. Δυστυχώς η 1200άρα δεν είχε καλή κατάληξη, καθώς μία εβδομάδα πριν το 5ο Amicamp "έμεινε" από πληκτρολόγιο ενώ, στη διάρκεια της διοργάνωσης, "χάθηκε" και η έξοδος του ήχου! Τώρα το μηχάνημα βρίσκεται στα έμπειρα χέρια του Δημήτρη (masterGR) μπας και αναστηθεί. Ακόμα κι αν δεν έχουμε ευτυχή κατάληξη, ευτυχώς υπάρχουν και οι emulators, οι οποίοι, τις περισσότερες φορές, αποδεικνύονται περισσότερο αξιόπιστοι από το original hardware!

Το Reshoot λοιπόν, για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, είναι ένα εξαιρετικό shoot 'em up νέας γενιάς, γραμμένο εξ' ολοκλήρου σε assembly και το οποίο χωράει σε μία δισκέτα και τρέχει σε stock Amiga 1200. Ο δημιουργός του, Richard Lowenstein μας είχε προειδοποιήσει εμμέσως πλην σαφώς ότι το παιχνίδι θα ακολουθούσε και sequel, το οποίο θα διατηρούσε όλα τα καλά στοιχεία του original τίτλου, βελτιώνοντας ταυτόχρονα όλους τους τομείς στους οποίους αυτό χώλαινε (που, μεταξύ μας, δεν ήταν και πολλοί). Έτσι λοιπόν, και μετά από - ελάχιστη, είναι η αλήθεια - αναμονή, έχουμε τα πρώτα screenshots του νέου Reshoot, που θα ονομάζεται Reshoot R.

Tο Reshoot R δείχνει να έχει πολύ πιο λεπτομερή γραφικά από τον προκάτοχό του, θα παρέχει δυνατότητα αναβάθμισης του οπλισμού του διαστημοπλοίου μας (εμένα ειλικρινά αυτό το στοιχείο δεν μου έλειψε καθόλου) καθώς και λιγότερο απότομη καμπύλη εκμάθησης/δυσκολίας, αφού στο πρώτο Reshoot σχετικά σύντομα συναντούσαμε ένα σημείο το οποίο απλά "δεν περνιόταν" με τις λέξεις "bullet hell" να φαντάζουν ιδιαίτερα φτωχές για να περιγράψουν το τι γινόταν στην οθόνη εκείνη τη στιγμή!

Το Reshoot R αναμένεται να κυκλοφορήσει τον προσεχή Οκτώβριο και, πραγματικά, ανυπομονώ να έρθει η στιγμή που θα πέσει στα χέρια μου! Φυσικά μέχρι τότε θα σας ενημερώνω για ό,τι νεώτερο, καθώς σύντομα θα κυκλοφορήσει και playable demo! Εν αναμονή λοιπόν - τα καλύτερα έρχονται! (Πηγή: Indie Retro News).

RESHOOT me, baby!

Εδώ και πολύ καιρό στριφογύριζε στο μυαλό μου η σκέψη. Το γεγονός ότι αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να επιστρέψω στον φίλο μου την 600άρα που μου είχε δανείσει εδώ και μήνες, άρχισε κάπως να πιέζει τα πράγματα. Και μετά ήρθαν τα Giana Sisters SE, RESHOOT και το καλομελέτα-κι-έρχεται Alarcity, που όλα τους τρέχουν σε stock Amiga 1200 κι έκαναν την ανάγκη επιτακτική: έπρεπε, ξανά, μετά από 5 περίπου χρόνια, να αποκτήσω Amiga 1200!

Πού να την βρεις, όμως; Από τη μία η παραξενιά (για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ) του κάθε πυροβολημένου που ασχολείται με το χώρο να έχει 5-6 ίδια μηχανήματα στο πατάρι του (ξυπνήστε: τα σάβανα δεν έχουν 1084!) κι απ' την άλλη η τάση των τελευταίων χρόνων να πουλιούνται όλα τα παλιά μηχανάκια πανάκριβα ε, για πείτε μου, πώς αποκτάς 1200άρα στις μέρες μας;

Ευτυχώς, ένας καλός φίλος με τη μεσολάβηση και την αμέριστη βοήθεια ενός άλλου καλού φίλου (πολλά ευχαριστώ σε koukos και vulture - χωρίς εσάς σιγά μην είχα Amiga!) έκανε ό,τι χρειαζόταν προκειμένου να βρεθεί και πάλι στην κατοχή μου ο τελευταίος εκπρόσωπος των home computers, η Amiga 1200. Και μάλιστα σε πολύ λογική - άλλων εποχών - τιμή (ναι, ξεχάστε τα 3ψήφια νούμερα!).

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η όλη φάση βρισκόταν στο standby εδώ και μερικούς μήνες, οπότε είχε προλάβει να παραγγελθεί και να παραληφθεί το RESHOOT, ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα παιχνίδια των τελευταίων χρόνων (μιλώντας πάντα για retro computing, έτσι;). Πριν λοιπόν από 4 μέρες παρέλαβα και την 1200άρα, της έριξα το απαραίτητο καλό καθάρισμα μέσα-έξω (πιστέψτε με, το χρειαζόταν!), την συνέδεσα με οθόνη και στερεοφωνικό (εννοείται!) και έτρεξα το RESHOOT.

Τι να πω γι' αυτό το παιχνίδι; Καταλαβαίνω - εν μέρει - γιατί σε κάποιους (πολλούς;) δεν αρέσει και για ποιο λόγο χαρακτηρίζεται από άπαντες ως "παλούκι", αλλά, πιστέψτε με, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο λένε. Για αν το θέσω απλά, μακάρι να μπορούσα να παίξω (με τα 3 "κανονάκια") στο Disposable Hero όση ώρα παίζω στο RESHOOT (με τη μία μόνο ζωή)!

Δεν θα γράψω αναλυτικά για το παιχνίδι, την ιστορία του, το δημιουργό του και τις εντυπώσεις μου: αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή αργότερα. Προς το παρόν απλά χαίρομαι που έχω και πάλι Amiga 1200, που έχω το RESHOOT και που οι tsak και Earok θα κυκλοφορήσουν αργά ή γρήγορα την ολοκληρωμένη έκδοση του Alarcity. Επιτέλους, μετά από 15+ χρόνια αρχίζουμε να έχουμε και πάλι αξιόλογες κυκλοφορίες για την Amiga. Ελπίζω να είναι μόνο η αρχή!