Review: Tracker Hero AGA για Amiga

Tracker Hero AGA (Commodore Amiga 1200/4000) - Carlos Peris (programming)/Jordi Palome (graphics)/Nooly (music/sfx)

Είναι ασφαλής υπόθεση το ότι όλοι όσοι διαβάζετε το Retro Planet γνωρίζετε τι εστί Guitar Hero, έτσι; Πιθανότατα μάλιστα αρκετοί από εσάς να περάσατε ένα σεβαστό διάστημα της gaming πορείας σας ασχολούμενοι με το μεγάλο hit των RedOctane και Harmonix εκεί, στο δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας της νέας χιλιετίας. Φυσικά και ο γράφων δεν βγάζει την γέρικη και κατσιασμένη ουρίτσα του απ' έξω, καθώς μπορεί να έκλεισε ερμητικά τα αυτιά του στα καλέσματα των Guitar Hero και Guitar Hero II, αλλά τελικά υπέκυψε στα θέλγητρα του υπέροχου Guitar Hero III: Legends Of Rock, του video game που συγκεντρώνει τις περισσότερες κομματάρες (βλέπε: καλά τραγούδια) από οποιοδήποτε άλλο στην ιστορία.

Όταν λοιπόν, μετά από μια συμμετοχή σε ένα demoparty τον Δεκέμβριο του 2009 έγινε γνωστό ότι οι άνθρωποι που απαρτίζουν την Gus Entertainment (Carlos Peris, Jordi Palome, Nooly) έχουν στα σκαριά ένα αντίστοιχο παιχνίδι για την πλατφόρμα της αειθαλούς Amiga, οι απανταχού Amigans άρχισαν να τρίβουν τις παλάμες τους με ανυπομονησία. "Βρε λες;", σκέφτονταν, μη μπορώντας να πάρουν και όρκο για την τελική υλοποίηση του παιχνιδιού αφού ο καμμένος (στα vapors της Amigaland) φυσάει και το γιαούρτι…

Τελικά η Gus Entertainment παρέδωσε τα όσα είχε υποσχεθεί: μετά από κάποιες beta εκδόσεις, το Tracker Hero AGA v.1.0 εμφανίστηκε στο site της εταιρίας το φθινόπωρο του 2013 ενώ στο Aminet οι εκδόσεις που φιλοξενούνται είναι λίγο πιο "μπαγιάτικες", ήτοι η 0.98 για Amigas με AGA chipset και η 0.97 για αυτές με ECS.

Στο κείμενο που διαβάζετε θα ασχοληθούμε με την "τελική" έκδοση, την 1.0 του Tracker Hero AGA η οποία, απ' όσο γνωρίζουμε ήταν και η τελευταία που κυκλοφόρησε προτού "πέσει" το site της εταιρίας (μήπως καλύτερα group;) και αυτή χαθεί στη λήθη…

Το παιχνίδι τρέχει σε οποιαδήποτε Amiga 1200 ή 4000, αρκεί αυτή να έχει ελεύθερο 1,5ΜΒ μνήμης chip RAM και, φυσικά, να διαθέτει σκληρό δίσκο (δεν χωράει σε δισκέτα). Να σημειωθεί ότι η έκδοση για ECS Amigas "ζητάει" 1ΜΒ chip RAM, οπότε, θεωρητικά τουλάχιστον, οι A500 Plus και A600 θα είναι ιδανικές επιλογές. Και σε αυτή την περίπτωση πάντως ο σκληρός δίσκος είναι απαραίτητος, συνεπώς, αν διαθέτετε μόνο floppy drive(s) στην Amiga σας μάλλον δεν θα μπορέσετε να το χαρείτε…

Το concept του παιχνιδιού είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό του Guitar Hero, δηλαδή πατάτε απλά το πλήκτρο που αντιστοιχεί στη νότα (χρώμα) που περνάει την εκάστοτε στιγμή από την ταστιέρα. Εννοείται πως, όσο εύκολο και αν ακούγεται άλλο τόσο (και περισσότερο) δύσκολο μπορεί να γίνει αυτό στην πράξη, ειδικά όταν το παιχνίδι σας ραίνει με νότες με ρυθμούς… πολυβόλου! Ο χειρισμός είναι εύκολος (πλήκτρα F1-F4 ή, εναλλακτικά, 1-4) και, ευτυχώς για εμάς τους "κουλούς", το Tracker Hero, σε αντίθεση με το παιχνίδι του Playstation, δεν θεωρεί ότι είμαστε εξαδάκτυλοι (!), οπότε και στο hard επίπεδο εμφανίζονται μέχρι και 4 διαφορετικές νότες, γεγονός που απλουστεύει κάπως τα πράγματα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει και η δυνατότητα να παίξει κανείς το παιχνίδι και με "κανονική" κιθάρα του Guitar Hero (από Playstation 2), αρκεί να διαθέτει ένα adaptor που επιτρέπει τη σύνδεση Playstation gamepads στα joystick ports της Amiga.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι ακριβώς αυτά που θα έπρεπε να είναι, χωρίς να θυμίζουν από τη μία 8μπιτο αλλά και, από την άλλη, χωρίς να προκαλούν επιφωνήματα θαυμασμού. Είναι απορίας άξιο το γιατί απαιτείται AGA chipset (όπως άλλωστε και στο 95% και βάλε των AGA games) καθώς, η μόνη εμφανής διαφορά μεταξύ των δύο εκδόσεων (AGA και ECS) είναι το κινούμενο background που μάλλον δεν πρόκειται να το προσέξει κανείς την ώρα που παίζει.

Ένα παιχνίδι τύπου Guitar Hero εξαρτάται πρωτίστως από τα τραγούδια του αλλά και από την αμεσότητα της αντίδρασης στο πάτημα των πλήκτρων από τον παίκτη. Σε ό,τι αφορά τη μουσική επένδυση το Tracker Hero AGA έρχεται με αρκετά MODs, που κυμαίνονται από άθλια μέχρι πολύ καλά ενώ το θετικό στοιχείο είναι ότι μπορεί κανείς να το εμπλουτίσει και με πρόσθετα κομμάτια - υπάρχουν ήδη 3 συλλογές με κλασικά MODs διαθέσιμες προς δωρεάν download από το Aminet. Στην αντίδραση του παιχνιδιού στα εκατοντάδες (απελπισμένα) πατήματα των πλήκτρων από τον παίκτη θα πρέπει να μπει πολύ καλός βαθμός και αυτό γιατί, παρόλο που το Tracker Hero AGA δίνει την εντύπωση ότι "θα αισθανόταν καλύτερα" με έναν 68030, παρόλα αυτά δεν χάνει keystrokes και αντιδρά άμεσα δείχνοντας ότι το πλήκτρο που πατήθηκε ήταν σωστό (ή λάθος). Γενικά, στον τρόπο που παίζεται, στον τρόπο που βαθμολογεί τις προσπάθειές σας, στα επίπεδα των τραγουδιών, στα αστεράκια που χρησιμοποιούνται για να δείξουν την πρόοδο του παίκτη στο κάθε κομμάτι και σε πολλά άλλα επιμέρους χαρακτηριστικά του το Tracker Hero AGA ακολουθεί την πεπατημένη του Guitar Hero και αυτό είναι σίγουρα θετικό.

Από την άλλη, το μεγαλύτερο (και το μόνο σημαντικό) αρνητικό στοιχείο που παρουσιάζει το παιχνίδι της Gus Entertainment είναι το ότι οι "νότες" που περνούν από την οθόνη κάποιες φορές φαίνονται να μην έχουν ιδιαίτερη σχέση με αυτό που ακούγεται από τα ηχεία, ενώ και το πάτημα της λάθος νότας (ή, της σωστής νότας αλλά σε λάθος χρόνο) δεν φαίνεται να έχει κανένα ηχητικό αποτέλεσμα ή επακόλουθο. Αυτό το γεγονός ξενίζει λιγάκι, αλλά θα πρέπει να έχουμε όλοι στην άκρη του μυαλού μας ότι έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που φτιάχτηκε από 3 ανθρώπους και τρέχει σε υπολογιστές 25ετίας οπότε είναι απολύτως φυσιολογικό σε κάποια σημεία να υστερεί φανερά συγκρινόμενο με την σειρά των Guitar Hero.

Συνολικά, το Tracker Hero AGA (αλλά και η έκδοση για ECS Amigas) αποτελεί μια προσεγμένη και καλοδουλεμένη προσπάθεια, που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και εμπορική. Με δεδομένο τον συρφετό πρόχειρων, απλοϊκών και κακοφτιαγμένων παιχνιδιών που κυκλοφορούν για την πλατφόρμα της Amiga τα τελευταία χρόνια, το παιχνίδι της Gus Entertainment αποτελεί σίγουρα ένα ξεχωριστό επίτευγμα, μια όαση μέσα στην απέραντη έρημο του Amiga gaming της τελευταίας 15ετίας. Σίγουρα αξίζει για μια έστω φορά, όταν θα ανάψετε την 1200άρα σας, να μην τρέξετε και πάλι το Sensible World of Soccer, αλλά να δοκιμάσετε κάτι νέο, φρέσκο και αξιόλογο, όπως είναι το Tracker Hero!

Βαθμολογία: 7,5/10

 

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 17ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2017.

Η ματαιότητα του AGA chipset

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά και έχει τύχει να συζητήσουν μαζί μου για θέματα σχετικά με την Amiga, πιθανότατα θα με έχουν ακούσει να εκφράζω την άποψη ότι "Amiga είναι η Amiga 500", ότι το AGA chipset ήταν "too little, too late" και ότι το να έχει κάποιος στην κατοχή του Amiga 1200 δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα τη σήμερον ημέρα (που υπάρχουν σε αφθονία και ετοιμοπαράδοτοι χαμηλού κόστους accelerators) συγκριτικά με το να έχει μία Amiga 500. Φυσικά, ως συνέπεια των παραπάνω, με ενθουσιάζει πολύ περισσότερο η κυκλοφορία ενός νέου παιχνιδιού ή demo για την Amiga 500, παρά αυτή κάποιου αντίστοιχου τίτλου που απαιτεί AGA chipset. Το επιχείρημα μέχρι τώρα ήταν ότι οι διαφορές είναι ως επί το πλείστον αμελητέες ώστε να δικαιολογήσουν το τίμημα (το να μην τρέχει δηλαδή αυτή η παραγωγή σε οποιαδήποτε Amiga εκεί έξω).

Και πράγματι, οι τίτλοι που είχαν δημιουργηθεί αποκλειστικά για Amigas εφοδιασμένες με AGA chipset (A1200, A4000, CD32) είναι εκεί έξω για να υποστηρίξουν την άποψή μου: στη συντριπτική τους πλειοψηφία προσέφεραν απλώς λίγο περισσότερα χρώματα ταυτόχρονα επί της οθόνης. Σιγά τα αυγά, λέω εγώ.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο ταλαντούχος κύριος Lowenstein, πρώτα με το Reshoot και στη συνέχεια (και βασικά) με το Reshoot-R, το απόλυτο shooter για AGA equipped Amigas, το killer app που φτάνει μόνο του να δικαιολογήσει την αγορά ενός τέτοιου μηχανήματος! Φτάνει, όμως; Και, το πιο σημαντικό - και επιστρέφοντας στο αρχικό point -, αξίζει η προσπάθεια ανάπτυξης παιχνιδιών και demos αποκλειστικά για μηχανήματα με AGA chipset; Στην τελική, από τις Amigas που πουλήθηκαν συνολικά ποιο ποσοστό είχε OCS/ECS chipset και ποιο AGA; Ήταν αρκετές οι A1200, A4000 και τα CD32 που πουλήθηκαν ώστε να δικαιολογήσουν κάτι τέτοιο;

Λοιπόν, το Retro Planet έρχεται να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα! Όπως διαβάζουμε στο νέο τεύχος του περιοδικού, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Petro Tyschtschenko, που εργάστηκε ως business administrator στην Commodore Ευρώπης από το 1982 μέχρι και το 1994, οι ακριβείς αριθμοί από Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανική αγορά σε όλη τη διάρκεια της εμπορικής ζωής του μηχανήματος είναι οι παρακάτω:

Amiga 500: 1.160.500

Amiga 600: 193.000
Amiga 2000: 124.500
Amiga 1200: 95.500
Amiga 500+: 79.500
Amiga 1000: 30.500
Amiga CD32: 25.000
Amiga CDTV: 25.800
Amiga 3000: 14.380 (περιλαμβάνονται και οι Amiga 3000T)
Amiga 4000: 11.300 (περιλαμβάνονται και οι Amiga 4000Τ)

Για να μην παιδεύεστε με προσθέσεις, ο συνολικός αριθμός από Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανική αγορά προκύπτει ότι είναι 1.759.980 κομμάτια. Φυσικά, η μερίδα του λέοντος ανήκει στην αειθαλή Amiga 500 με 1.160.500 μονάδες, η οποία πραγματικά αποδείχτηκε ότι ήταν η VolksAmiga (!) και, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο υπολογιστής χάρη στον οποίο όλη αυτή η θαυμάσια τεχνολογία δεν χάθηκε στη λήθη και στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας των υπολογιστών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι, αν και δεν έχουμε τους αντίστοιχους αριθμούς και για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες (έτσι κι αλλιώς η εμπορική καριέρα της Amiga στον υπόλοιπο πλανήτη δεν ήταν αυτή που θα χαρακτηρίζαμε ως "λαμπρή"), θεωρούμε τα ποσοστά σε πωληθείσες μονάδες στην Γερμανική αγορά ως αντιπροσωπευτικές των πωλήσεων των μοντέλων του υπολογιστή σε όλη την Ευρώπη.

Από τα νούμερα αυτά λοιπόν, βλέπουμε ότι οι πωληθείσες Amigas ΧΩΡΙΣ AGA chipset ήταν 1.628.180 κομμάτια, ενώ αυτές που διέθεταν το "επαναστατικό" αυτό χαρακτηριστικό ήταν 131.800 κομμάτια. Κάνοντας την αναγωγή διαπιστώνουμε ότι οι Amigas που πουλήθηκαν με AGA chipset ανέρχονται στο... συγκλονιστικό 7,49%! Ναι, το νούμερο είναι εντυπωσιακά μικρό και εννοείται και εξυπακούεται ότι αν η Commodore δεν είχε πτωχεύσει το 1994 θα είχαν πουληθεί πολλές ακόμα Amigas με AGA, καθώς μόνο αυτές παράγονταν έτσι κι αλλιώς τα τελευταία δύο χρόνια.

Το θέμα όμως είναι ότι, όπως φαίνεται από τα νούμερα, όταν κάποιος ή κάποιοι φτιάχνουν ένα νέο demo ή παιχνίδι για Amiga το οποίο - συνήθως για λόγους ευκολίας για τους δημιουργούς - τρέχει μονάχα σε AGA chipset, αυτομάτως αφήνουν στην "απέξω" το 92,51% των υπολογιστών που δυνητικά θα μπορούσαν να τρέξουν αυτή την παραγωγή!

Φυσικά, ας μην κοροϊδευόμαστε, θα είναι θαύμα εάν εκεί έξω από τις 1.759.980 Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανία υπάρχουν ακόμα οι 100.000, αλλά, όπως και να 'χει, θα είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι και αυτές που έχουν μείνει εν ενεργεία (που λέει ο λόγος) υφίστανται με πάνω-κάτω την ίδια αναλογία. Που, πολύ χοντρικά σημαίνει ότι για κάθε μία Amiga με AGA, υπάρχουν άλλες 9 χωρίς αυτό!

Κατά συνέπεια, καλό θα είναι οι developers εκεί έξω, την επόμενη φορά που θα αποφασίσουν να φτιάξουν κάτι για την (κάποτε) δημοφιλή πλατφόρμα της Commodore, να το σκεφτούν και 2 και 3 φορές προτού αποφασίσουν ελαφρά τη καρδία ότι η παραγωγή τους θα απαιτεί AGA chipset. Και, εννοείται, γράφοντας αυτό δεν αναφέρομαι σε τίτλους όπως το απίθανο Reshoot-R το οποίο πραγματικά "ξεζουμίζει" το AGA, αλλά μάλλον σε κυκλοφορίες όπως είναι το Rygar AGA, που "ζητάει" επεξεργαστή Motorola 68EC020, 2MB RAM και AGA chipset για να δώσει το αποτέλεσμα που έδινε ένα coin op με 2 x Z80 επεξεργαστές, παλέτα 1024 χρωμάτων και μέγιστη ανάλυση 256x224 pixels!

Με λίγα λόγια, η προσωπική μου θέση - την οποία και θεωρώ λογικότατη - είναι ότι, καταρχάς, οτιδήποτε κι αν κυκλοφορεί, για καλό είναι και σίγουρα ευχαριστούμε όσους κόπιασαν για να μας το προσφέρουν. Επειδή όμως πλέον υπάρχει τόσο μεγάλη γνώση των παλαιότερων μηχανημάτων και τόσα πολλά tools για cross development, θα ήταν ιδανικό να γίνεται εκμετάλλευση του διαθέσιμου hardware στο 100% - και ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή που ανέφερα στην ανάρτηση που διαβάζετε ή σε εκείνη των Atari ST (συγκριτικά με τον STE) που οι διαφορές σε πωληθείσες μονάδες είναι χαώδεις...

Reshoot R: το killer app της Amiga 1200

Περίμενα να περάσουν μερικές μέρες και να έχω την ευκαιρία να παίξω αρκετές φορές το Reshoot R, το νέο δημιούργημα του Richard Lowenstein, προτού γράψω κάτι γι αυτό. Το είχα σκοπό άλλωστε να αραδιάσω στο blog τις εντυπώσεις μου, καθώς το έργο του review του παιχνιδιού για τις ανάγκες του περιοδικού Retro Planet το ανέλαβαν οι καλοί φίλοι Vulture και Tsak.

Πεδίο λοιπόν δόξης λαμπρό για την αφεντιά μου στη διαδικτυακή γωνίτσα μου, καθώς, τώρα που πλέον έχω σχηματίσει μία σφαιρική άποψη για το Reshoot R μπορώ να αναπτύξω το θέμα όπως και όσο θέλω, να γράψω... τις κάλτσες μου βρε παιδάκι μου!

Όπως ακριβώς δηλαδή έπραξαν οι Richard Lowenstein, Kevin Saunders και Martin Ahman όταν έφτιαχναν το απόλυτο shoot 'em up στην ιστορία της Amiga 1200. Ναι, δεν μπερδεύτηκα, δεν ξεκούτιανα (ακόμα, τουλάχιστον) έχω πλήρη συναίσθηση και επίγνωση του τι έγραψα μόλις τώρα. Το Reshoot R είναι το απόλυτο shoot 'em up στην ιστορία της Amiga 1200. Όπως κι αν το δω, όσο κι αν στύψω το μυαλό μου, δεν μπορώ να βρω κάτι που να το πλησιάζει. Χωρίς υπερβολή.

Όπως συνέβη και πριν από 3 χρόνια με το Reshoot, όταν ο Richard Lowenstein σήκωσε το μπατζάκι του και έβαλε δειλά-δειλά το πόδι του στα λιμνάζοντα ύδατα του 2K Amiga gaming για να τσεκάρει τι παίζει με την πρώτη του κυκλοφορία, το Reshoot R δείχνει από την πρώτη στιγμή ότι είναι σύγχρονο. Τα γραφικά του πανέμορφα και σίγουρα πιο προσεγμένα από αυτά του προκατόχου του, τα εφέ που φτάνουν κυριολεκτικά στα όριά του (κι ακόμα παραπέρα!) το AGA chipset, το techno soundtrack, όλα παραπέμπουν σε ένα state-of-the-art υπερσύγχρονο shooter που θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα τελευταίας γενιάς tablet παρά σε ένα ένα γερασμένο home computer, το τελευταίο μάλιστα του είδους του, προτού ο όρος μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και η μαμά Commodore πληρώσει οριστικά και αμετάκλητα τα εγκληματικά λάθη των επί σειρά ετών ιθυνόντων της...

Έγραφα λοιπόν ότι το Reshoot R δείχνει φρέσκο και μοντέρνο από την πρώτη στιγμή, αλλά πλέον δεν είναι ένα endless shooter (συζητήσιμο το "endless" στην περίπτωση του πρώτου Reshoot) όπως ο πρόγονός του, αλλά είναι υπερπλήρες horizontal scrolling shoot 'em up με 5 εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους levels, το καθένα εκ των οποίων μοιάζει να έχει ως σκοπό να ωθήσει ακόμα περισσότερο το σαγόνι του ανυποψίαστου gamer προς το πάτωμα. Κι αυτό γιατί, όσο παίζουμε, το wow factor αυξάνεται γεωμετρικά: από την προσεγμένη και ραφιναρισμένη a la Reshoot αισθητική του πρώτου επιπέδου, στην πυρωμένη ατμόσφαιρα του Apidyan Sun, στον συννεφιασμένο ουρανό του 3ου επιπέδου όπου πραγματικά θέλεις να τσιμπήσεις τον εαυτό σου για να σιγουρευτείς ότι δεν ονειρεύεσαι και ότι όλα αυτά τα υπέροχα που βλέπεις κινούνται με ασύλληπτη ταχύτητα, στο, στο, στο. Το Reshoot R δεν είναι Shadow of the Beast, όπου ερχόσουν εξ αρχής αντιμέτωπος με ό,τι καλύτερο είχε να σου παρουσιάσει το παιχνίδι. Το Reshoot R είναι ένα shooter τόσο άρτια φτιαγμένο που δίνει την αίσθηση οργασμικής εμπειρίας, με κάθε level να φέρνει τον παίκτη όλο και πιο κοντά στην απόλυτη gaming κορύφωση. Τολμώ να πω ότι τα screenshots δεν μπορούν ούτε κατά 50% να αποτυπώσουν αυτά που εισπράττει ο gamer όταν βρίσκεται μέσα στο Reshoot R, και ότι ακόμα και τα videos ωχριούν μπροστά στην εμπειρία που προσφέρει η πραγματική, η ενεργή ενασχόληση με το παιχνίδι.

Όσοι με γνωρίζουν, χρόνια τώρα θα με έχουν ακούσει να λέω και να επαναλαμβάνω, σαν χαλασμένος δίσκος, δύο πράγματα: ότι το Battle Squadron είναι με διαφορά το καλύτερο shoot 'em up που ζωντάνεψε ποτέ μέσα από το αριστουργηματικό chipset του Jay Miner που συνολικά αποκαλούμε με την λέξη "Amiga", και ότι δεν έχω βρει κάποια παιχνίδια ικανά να με πείσουν ότι αξίζει να έχει κάποιος μια Amiga 1200 αντί της κλασικής 500άρας. Και είχα απόλυτο δίκιο, ρε γαμώτο, είμαι πεπεισμένος γι' αυτό. Μόνο που...

Μόνο που φτάσαμε στο 2019, 25 ολόκληρα χρόνια από τότε που η πάλαι ποτέ κραταιά Commodore έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα τις πόρτες της και οι γραμμές παραγωγής της σταμάτησαν για τελευταία φορά, για να έρθει από το πουθενά ένας παλαβός Γερμανός με τους συνεργάτες του και να με διαψεύσει κατηγορηματικά, δημιουργώντας ένα ασύλληπτο ψηφιακό αριστούργημα που μονάχα ελάχιστοι θα χαρούν. Γιατί, αν υπάρχουν 5.000-10.000 άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή που έχουν στημένες και λειτουργικές τις 1200άρες τους, έτοιμες να ανταποκριθούν σε κάθε gaming challenge, ακόμα και σε αυτό το απόλυτο που λέγεται "Reshoot R", πολύ αμφιβάλλω ότι έστω και 500 από δαύτους θα ξεπεράσουν τις γεροντοπαραξενιές τους (και όχι μονάχα αυτές) και θα αποφασίσουν να γευτούν με όλο τους το είναι ένα παιχνίδι που κυκλοφόρησε μόλις πριν μερικές μέρες - ακόμα κι αν αυτό αποτελεί το killer app που ποτέ δεν απέκτησαν οι Amigas με το AGA chipset.

Αλλά όχι, δεν αξίζουν γκρίνιες όταν αναφέρομαι στο Reshoot R: είμαι απολύτως ειλικρινής όταν γράφω ότι, με αυτά που έχω δει παίζοντας μέχρι το τέλος του 3ου από τα 5 levels το παιχνίδι (ως gamer-απολίθωμα μιας άλλης εποχής, εκεί που μετρούσαν τα high scores και μόνο, αρνούμαι να υποπέσω στην παγίδα της ευκολίας που προσφέρει το "continue"), το έργο του Richard Lowenstein αποτελεί το απόλυτο killer app για την Amiga 1200, όντας το game-επιτομή που δεν είχε ποτέ μέχρι σήμερα να επιδείξει στο οπλοστάσιό της. 

Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να γράψω, και δεν έχει νόημα να αναφερθώ στο πόσες ζωές έχει ο παίκτης, ποιες αναβαθμίσεις υπάρχουν σε όπλα και ταχύτητα, ή γιατί χρειάζεται σώνει και καλά AGA chipset για να παίξει το Reshoot R: αν το δείτε ή θα καταλάβετε το γιατί ή, τέλος πάντων, αν δεν το καταλάβετε, θα ξέρετε τουλάχιστον ότι πρέπει να επισπεύσετε εκείνη την επίσκεψή σας στο οφθαλμίατρο που αναβάλατε τόσον καιρό!

Εν κατακλείδι, ένα τεράστιο, ένα γιγαντιαίο, ένα ειλικρινέστατο "ευχαριστώ" στους Richard Lowenstein, Kevin Saunders και Martin Ahman που χάρισαν στον κόσμο της Amiga ένα shoot 'em up που η θέση του κανονικά ήταν στις κονσόλες ή στα coin ups. Ένα μοναδικό θεωρώ δώρο σε μια ιδιαίτερα ιδιάζουσα retro κοινότητα που φημίζεται για τη στρυφνάδα της, την ξεροκεφαλιά και την αγνωμοσύνη της. Ας είναι. Καλοδεχούμενο!

Naughty: ένα εντυπωσιακό demo για AGA Amigas

"Να ρε χαμένε, που αμφέβαλλες για το AGA chipset!" είπα στον εαυτό μου όταν είδα ιδίοις όμμασι αυτό το χάρμα οφθαλμών (και εφέ) που φέρει τον τίτλο "Naughty". Εκεί που κυνηγάς με το τουφέκι νέες παραγωγές που να είναι πραγματικά εντυπωσιακές (ΟΚ, ας εξαιρέσουμε τον Commodore 64 γιατί εκεί συμβαίνουν συνεχώς εντυπωσιακά πράγματα), πέφτεις πάνω σε αυτή τη δημιουργία του group Nature που ασφαλώς κέρδισε επάξια την πρώτη θέση στο demoparty Datastorm Summer 2017 στην κατηγορία των Amiga demos.

Βέβαια, δεν θα πω ψέματα, τα ωραία και τα γούστα μάλλον σταματάνε μάλλον απότομα όταν κατεβάζεις το Naughty για να το τρέξεις στην 1200άρα σου και διαβάζεις το README: θέλει accelerated Amiga για να τρέξει και, όταν λέει "accelerated" δεν εννοεί με 68030, αλλά με 68060. Κοινώς, αυτό το 500άρικο που αναφέραμε στην προηγούμενη ανάρτηση και θα μπορούσατε να το ξοδέψετε (ΑΝ το είχατε) σε έναν ZX81 σε μορφή κιτ μπορείτε επίσης να το δώσετε εναλλακτικά σε κάποιο παλικάρι στο Amibay για έναν Blizzard 1260. Και μετά να τρέξετε το Naughty. Τόσο καλά!

Πέραν της (αναμενόμενης) γκρίνιας, γεγονός είναι πως και αυτοί οι άμοιροι που ξόδεψαν μισό νεφρό έκαστος για να εξοπλίσουν τις Αμίγκες τους με top of the line accelerator boards κάτι πρέπει να τρέξουν στα μηχανήματά τους για να γλυκαθούν λιγάκι, έτσι δεν είναι; Ε, ας τρέξουν το Naughty λοιπόν, καθώς είναι εντυπωσιακό και με ιδιαίτερα up to date αισθητική και σίγουρα δεν θυμίζει τυπικό demo 16μπιτου μηχανήματος. Βέβαια και ο 68060 δεν είναι δεκαεξάμπιτος, οπότε γιατί να θυμίζει κάτι τέτοιο, ε;

Δείτε το Naughty στο video που ακολουθεί ή κατεβάστε το από εδώ.

RESHOOT me, baby!

Εδώ και πολύ καιρό στριφογύριζε στο μυαλό μου η σκέψη. Το γεγονός ότι αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να επιστρέψω στον φίλο μου την 600άρα που μου είχε δανείσει εδώ και μήνες, άρχισε κάπως να πιέζει τα πράγματα. Και μετά ήρθαν τα Giana Sisters SE, RESHOOT και το καλομελέτα-κι-έρχεται Alarcity, που όλα τους τρέχουν σε stock Amiga 1200 κι έκαναν την ανάγκη επιτακτική: έπρεπε, ξανά, μετά από 5 περίπου χρόνια, να αποκτήσω Amiga 1200!

Πού να την βρεις, όμως; Από τη μία η παραξενιά (για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ) του κάθε πυροβολημένου που ασχολείται με το χώρο να έχει 5-6 ίδια μηχανήματα στο πατάρι του (ξυπνήστε: τα σάβανα δεν έχουν 1084!) κι απ' την άλλη η τάση των τελευταίων χρόνων να πουλιούνται όλα τα παλιά μηχανάκια πανάκριβα ε, για πείτε μου, πώς αποκτάς 1200άρα στις μέρες μας;

Ευτυχώς, ένας καλός φίλος με τη μεσολάβηση και την αμέριστη βοήθεια ενός άλλου καλού φίλου (πολλά ευχαριστώ σε koukos και vulture - χωρίς εσάς σιγά μην είχα Amiga!) έκανε ό,τι χρειαζόταν προκειμένου να βρεθεί και πάλι στην κατοχή μου ο τελευταίος εκπρόσωπος των home computers, η Amiga 1200. Και μάλιστα σε πολύ λογική - άλλων εποχών - τιμή (ναι, ξεχάστε τα 3ψήφια νούμερα!).

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η όλη φάση βρισκόταν στο standby εδώ και μερικούς μήνες, οπότε είχε προλάβει να παραγγελθεί και να παραληφθεί το RESHOOT, ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα παιχνίδια των τελευταίων χρόνων (μιλώντας πάντα για retro computing, έτσι;). Πριν λοιπόν από 4 μέρες παρέλαβα και την 1200άρα, της έριξα το απαραίτητο καλό καθάρισμα μέσα-έξω (πιστέψτε με, το χρειαζόταν!), την συνέδεσα με οθόνη και στερεοφωνικό (εννοείται!) και έτρεξα το RESHOOT.

Τι να πω γι' αυτό το παιχνίδι; Καταλαβαίνω - εν μέρει - γιατί σε κάποιους (πολλούς;) δεν αρέσει και για ποιο λόγο χαρακτηρίζεται από άπαντες ως "παλούκι", αλλά, πιστέψτε με, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο λένε. Για αν το θέσω απλά, μακάρι να μπορούσα να παίξω (με τα 3 "κανονάκια") στο Disposable Hero όση ώρα παίζω στο RESHOOT (με τη μία μόνο ζωή)!

Δεν θα γράψω αναλυτικά για το παιχνίδι, την ιστορία του, το δημιουργό του και τις εντυπώσεις μου: αυτό θα συμβεί κάποια στιγμή αργότερα. Προς το παρόν απλά χαίρομαι που έχω και πάλι Amiga 1200, που έχω το RESHOOT και που οι tsak και Earok θα κυκλοφορήσουν αργά ή γρήγορα την ολοκληρωμένη έκδοση του Alarcity. Επιτέλους, μετά από 15+ χρόνια αρχίζουμε να έχουμε και πάλι αξιόλογες κυκλοφορίες για την Amiga. Ελπίζω να είναι μόνο η αρχή!