Review: Reshoot

Reshoot (Code-Design:Richard Lowenstein/Music:Adam Morton/Pixels: Kevin Saunders)

Εντάξει, όταν ακούτε για "νέο παιχνίδι για Amiga που βρίσκεται στα σκαριά" - κι επειδή δεν είστε πια 15 χρονών, ας μην κοροϊδευόμαστε - έχετε μάθει να κρατάτε μικρό καλάθι. Η πρόσφατη ιστορία της Amiga αυτό σας έχει δείξει. Πόσο μάλλον όταν ακούτε για ένα shoot 'em up που υπόσχεται parallax scrolling, bullet hell, γιγαντιαία BOBs και άλλα τέτοια ωραία, ε; Προσθέστε στα παραπάνω ότι όλα όσα διαβάσατε ανέλαβε να τα φτιάξει ένας άνθρωπος ολομόναχος ε, και καταλαβαίνετε ότι οι ελπίδες των απανταχού Αμιγκάδων για ένα νέο, εθιστικό shooter όδευαν ολοταχώς προς το να αποδειχθούν φρούδες. Κι όμως, κόντρα στη λογική και στις προβλέψεις, το Reshoot κυκλοφόρησε εγκαίρως και, όχι μόνο αυτό, αλλά τήρησε και (σε μεγάλο μέρος) τις υποσχέσεις του δημιουργού του! Ας το δούμε όμως λίγο αναλυτικότερα…

Το Reshoot έρχεται σε CD και τρέχει κατευθείαν σε οποιαδήποτε Amiga "φοράει" AGA chipset, ήτοι στις Α1200, CD32, Α4000 και Α4000Τ. Δεν χρειάζεται επέκταση μνήμης ή κάποιον επιταχυντή και, παρόλο που το αγοράζετε σε CD, τα απολύτως απαραίτητα αρχεία για να παιχτεί το παιχνίδι χωράνε σε μια δισκέτα των 880ΚΒ! Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος "και τι παιχνίδι είναι αυτό που χωράει σε μια και μόνο δισκέτα;". Πολύ καλό, είναι η απάντηση!

Για να καταλάβει κανείς τι εστί Reshoot και να μπορέσει πραγματικά να χαρεί αυτά που προσφέρει το παιχνίδι, πρέπει να βγάλει απ' το μυαλό του τα shoot 'em ups-ορόσημα του παρελθόντος. Ξεχάστε λοιπόν τα Banshee, SWIV, Battle Squadron, R-Type, Disposable Hero και τα υπόλοιπα, καθώς το Reshoot είναι ένα παιχνίδι νέας γενιάς με ελάχιστες ή και καθόλου ομοιότητες με τους κλασικούς τίτλους της νιότης μας. Δώστε βάση: πολλά ανεξάρτητα επίπεδα; Όχι. 3 "κανονάκια"; Όχι. Ενέργεια; Όχι. End-of-level-bosses; Όχι. Αναβαθμίσιμα όπλα; Ε, το μαντέψατε, φυσικά και όχι! Το Reshoot είναι το παιχνίδι που ίσως θα περιμένατε να δείτε σε ένα tablet ή σε ένα smartphone και όχι στην Amiga, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα endless shooter με μοντέρνα γραφικά και ήχο που δεν θυμίζουν τίποτα που να έχουμε ξαναδεί στην πλατφόρμα στο παρελθόν. Είναι καλό αυτό; Εγώ λέω "ναι", αλλά η γνώμη μου αυτή νομίζω ότι δεν αντιπροσωπεύει τη γνώμη της πλειοψηφίας. Αυτό το γράφω επειδή το Reshoot από την ώρα που κυκλοφόρησε δέχτηκε πολλή και κυρίως κακή κριτική, καθώς το κοινό άλλο περίμενε κι άλλο είδε. Το θέμα όμως είναι - για εμένα, τουλάχιστον - ότι κακώς περίμεναν κάτι άλλο: ο Richard Lowenstein δεν υποσχέθηκε ποτέ ένα νέο R-Type ή κάτι αντίστοιχο! Αυτά που υποσχέθηκε, τα παρέδωσε: τα γραφικά είναι ολιγόχρωμα αλλά εντυπωσιακά, η κίνηση απίστευτα ομαλή, το background αποτελείται από διάφορα layers που κινούνται με διαφορετική ταχύτητα (όχι το parallax scrolling του Shadow Of The Beast, εάν αυτό περιμένατε), οι εχθροί κυμαίνονται από νορμάλ (σε μέγεθος) μέχρι τεράστιοι και, όσο για το bullet hell, ε, φτάστε κάπου εκεί στις 15.000 πόντους και θα με θυμηθείτε!

Σαν συμπέρασμα όλων των παραπάνω, θα πω ότι το Reshoot με εξέπληξε πραγματικά ευχάριστα, με ενθουσίασε το γεγονός ότι μπορεί να τρέξει σε μια stock 1200άρα και με εντυπωσίασε το replayability του, καθώς, με το που χάνεις όλο και θες να δοκιμάσεις "μια ακόμα φορά": προσωπικά είχα χρόνια να το νιώσω αυτό με κάποιο παιχνίδι. Φυσικά, κανείς δεν είναι τέλειος, και το αυτό ισχύει και για τη δημιουργία του Richard Lowenstein: υπάρχουν σημεία στα οποία μπορεί να χάσετε χωρίς να σας πετύχει τίποτα (!), υπάρχει σημείο το οποίο έχω την εντύπωση ότι απλά δεν περνιέται, το σύστημα για την online καταχώρηση των high scores δεν λειτουργεί, το παιχνίδι κοστίζει 36€ (δεν τα λες και λίγα) και, τέλος, ο δημιουργός του ανακοίνωσε πως ό,τι προβλήματα και αν υπάρχουν ή εντοπιστούν στο μέλλον δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει patch που να τα διορθώνει! Παρόλα αυτά, και αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουμε να κάνουμε με το καλύτερο παιχνίδι που κυκλοφόρησε για Amiga από το έτος 2000 και μετά και, όχι μόνο αυτό, αλλά πρόσφατα ανακοινώθηκε και το sequel του, που θα ονομάζεται Reshoot-R και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2017! Αυτά είναι…

Α, και κάτι τελευταίο: το Reshoot φτιάχτηκε εξ ολοκλήρου σε assembly και όχι σε κάποια γλώσσα υψηλού επιπέδου (C, AMOS, Blitz). Γι' αυτό και στον τεχνικό τομέα είναι απλά κατά γενική παραδοχή κορυφαίο - ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κάποιον το gameplay του…

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 15ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017.

Πρόσβαση στο internet για κάθε Amiga. Επιτέλους!

Κάθεσαι και το σκέφτεσαι και τραβάς τα μαλλιά που δεν έχεις: πόσα χρόνια, πόσα χρήματα, πόσος κόπος για να πετύχεις αυτό που πλέον μπορεί να γίνει πραγματικότητα με το ελάχιστο κόστος. Ποιο είναι το "αυτό"; Μα το να αποκτήσει η Amiga πρόσβαση στο Internet. Προσοχή, όχι η Amiga 1200 ή η Amiga 600 που έχουν θύρες PCMCIA και μπορούν δεχτούν τις αντίστοιχες κάρτες δικτύου, αλλά οποιαδήποτε Amiga. Ναι, αυτό που ακούσατε: οποιαδήποτε Amiga.

Θυμάμαι παλιότερα που "είχα βρει την υγειά μου" με μια Amiga 2000, μία Blizzard 2060 με 64ΜΒ μνήμης, μία X-Surf κάρτα δικτύου και μία Piccolo 64 RTG κάρτα γραφικών συνοδευόμενη από έναν scandoubler. Όλα αυτά για να τρέξω τον iBrowse 2.4 και να χαθώ στον μαγευτικό κόσμο του διαδικτύου χρησιμοποιώντας την αγαπημένη μου Amiga. Κόστος; Αφήστε το καλύτερα. Κόπος; Πολύς. Χρόνος που ξοδεύτηκε; Ακόμα περισσότερος.

Βάσει της παραπάνω εμπειρίας αλλά και αρκετών ακόμη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάποιος πρέπει να είναι α) μαζοχιστής και β) να έχει πολλά χρήματα για πέταμα αν εν έτει 2020 θέλει να φτιάξει μία Amiga η οποία να μπορεί να έχει πρόσβαση στο Internet. Γιατί, όχι τίποτα άλλο, αλλά τα websites τα οποία παίζουν σωστά πια στην 16μπιτη πλατφόρμα της Commodore μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού ανθρώπου που έχει πάθει ατύχημα (εντάξει, υπερβάλλω κάπως). Σωστά λοιπόν όλα τα παραπάνω, αλλά τι θα λέγατε εάν όλα αυτά μπορούσαν να επιτευχθούν με ελάχιστο κόστος; Άλλο να ξοδέψεις π.χ. 1500€ κι άλλο 250€, έτσι δεν είναι; Μην απαντήσετε, σαφώς και είναι και το γνωρίζουμε άπαντες - τουλάχιστον όσοι δεν είμαστε εκατομμυριούχοι (!).

Έγραφα στην αρχή για τις PCMCIA κάρτες δικτύου που μπορούν να δεχτούν οι Amiga 600 & 1200. Αυτές οι καρτούλες, αν και αργές (πράγμα που δεν γίνεται ιδιαιτέρως εμφανές στην Amiga) είναι και αρκετά φθηνές, με αποτέλεσμα να αποτελούν εξαιρετικές λύσεις για τους κατόχους Α600 και Α1200. Τι γίνεται όμως αν δεν έχουμε κάποιο από αυτά τα μοντέλα; Η, αν έχουμε Amiga με PCMCIA θύρα και μια επέκταση μνήμης 8ΜΒ που την χρειαζόμαστε ολόκληρη και δεν θέλουμε να κόψουμε τα 4ΜΒ μόνο και μόνο για να λειτουργήσει η PCMCIA; Τι γίνεται αν έχουμε 500άρα ή big box Amiga; Να ετοιμάζουμε 200άρια και 300άρια ευρώ μπας και βρούμε κάτι που να μπαίνει στο μηχάνημά μας; Όχι τώρα πια, ευτυχώς!

Και γράφω ευτυχώς διότι πριν από ένα μήνα περίπου πληροφορήθηκα ότι ο καλός μου φίλος Δημήτρης (MasterGR) έβγαλε προς πώληση μία κάρτα δικτύου που βασιζόταν στο project Plipbox και η οποία, μέσω της παράλληλης θύρας μπορούσε να συνδεθεί σε οποιαδήποτε μοντέλο Amiga (ναι, ακόμα και στο CDTV!). Σαν επεξεργαστή δεν ζητούσε τίποτα περισσότερο από έναν ταπεινό Motorola 68000 (Α500/Α600/CDTV) ενώ φυσικά έπαιζε και με όλους τους... απογόνους του, και, σαν κόστος, θα σας ελάφραινε το πορτοφόλι κατά 34 ολόκληρα ευρώ! Too good to be true? Αυτό σκέφτηκα κι εγώ στην αρχή, αλλά ο Δημήτρης διαβεβαίωνε ότι η καρτούλα "έκανε δουλειά" οπότε του ζήτησα να μου στείλει μία να την δοκιμάσω και να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου.

Παρέλαβα την κάρτα σήμερα το πρωί, αφού έκανε μία ολόκληρη εβδομάδα για να φτάσει στην Αθήνα από την Θεσσαλονίκη μέσω κούριερ (!). Είχα αποφασίσει να χρησιμοποιήσω την Α1200 μου για να την τεστάρω - έτσι κι αλλιώς δεν έχω πια και άλλη Amiga, οπότε δεν... δυσκολεύτηκα να διαλέξω - και είχα προετοιμάσει το μηχάνημα. Ήτοι, είχα κάνει copy το plipbox.device στο directory SYS:Devs/Networks και είχα σετάρει το MiamiDX. Βασικά, το μόνο που έμενε ήταν να συνδέσω την καρτούλα.

Όπως σας έγραψα, η Plipbox (ας την λέμε έτσι από εδώ και πέρα) συνδέεται στην παράλληλη θύρα οποιουδήποτε μοντέλου Amiga, πλην της Α1000 η οποία έχει non standard pinout στην συγκεκριμένη υποδοχή (αλλά με κάποιον κατάλληλο adaptor δεν βλέπω γιατί να μην παίζει και σ' αυτήν). Η κάρτα, πέρα από το 25pin βύσμα που συνδέεται στην παράλληλη θύρα έχει και ένα mini USB για τροφοδοσία (5V) και, φυσικά, μία υποδοχή RJ-45 για σύνδεση καλωδίου Ethernet. Αυτά είναι όλα, τα συνδέετε και είστε έτοιμοι.

Ανάβοντας την Amiga με την Plipbox συνδεδεμένη δεν θα δείτε κάποια διαφορά. Αν τρέξετε το Miami (ή κάποιο άλλο TCP stack) μπορείτε να επιβεβαιώσετε την λειτουργία της με μερικά PINGs:

Αφού λοιπόν επιβεβαίωσα ότι είμαι στο Internet, δοκίμασα - τι άλλο; - έναν web browser και έναν FTP client, ήτοι τους iBrowse 2.4 και AmiFTP.

Αμφότερα τα προγράμματα λειτούργησαν ορθά και απροβλημάτιστα και τολμώ να πω ότι η απόδοσή τους δεν είχε και μεγάλη διαφορά συγκριτικά με αυτήν των πανάκριβων μηχανημάτων-θηρίων που είχα φτιάξει στο παρελθόν. Θυμίζω ότι το τρέχον config μου είναι Amiga 1200, ROM 3.0, OS 3.1, CF 2GB, Fast RAM expansion 8MB με real time clock και το Plipbox.

Όπως μπορείτε να επιβεβαιώσετε από τα παραπάνω screenshots, η Plipbox κάνει τα όσα υπόσχεται και με το παραπάνω. Είναι πανεύκολη στην εγκατάσταση, κοστίζει ελάχιστα, μπορεί να συνδεθεί σε οποιαδήποτε Amiga (πλην της Α1000 -  δείτε παραπάνω) και δείχνει να μην έχει την παραμικρή απαίτηση σε hardware. Αν χρησιμοποιήσει κανείς όπως και εγώ τα MiamiDX, iBrowse 2.4 και AmiFTP μπορεί να κάνει τα πάντα (σε Αμιγκικά πάντα πλαίσια) ακόμα και σε Amiga 500, αρκεί να διαθέτει κάποιον accelerator όπως τον ACA500(+), καθώς, όλο το προαναφερθέν software τρέχει και σε 68000. Στην Α1200 πάντως η μέγιστη ταχύτητα που "έπιασε" η Plipbox ήταν γύρω στα 40ΚΒ/sec, που υποθέτω ότι είναι η maximum ταχύτητα διαμεταγωγής της παράλληλης θύρας του μηχανήματος.

Θα πρέπει να αναφέρω και το μόνο αρνητικό που διαπίστωσα: μετά από RESET της Amiga η Plipbox δείχνει να δουλεύει, αλλά στην πραγματικότητα δεν το κάνει. Προκειμένου να "ξαναπάρει μπρος" πρέπει να σβήσει η Amiga και να βγει και να ξαναμπεί η τροφοδοσία στην Plipbox. Μετά από αυτό, όλα λειτουργούν και πάλι κανονικά. Η αλήθεια είναι ότι η καρτούλα έχει πάνω της ένα μικροσκοπικό κόκκινο κουμπάκι που ίσως να κάνει την ίδια δουλειά (χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να βγάλουμε την τροφοδοσία) αλλά, μιας και δεν ήξερα τι κάνει, είπα να μην το πατήσω...

Για όποιον ενδιαφέρεται, η Plipbox είναι διαθέσιμη και ετοιμοπαράδοτη από τον Δημήτρη, και κοστίζει 34€ συν τα ταχυδρομικά. Επικοινωνήστε μαζί του με email και, πιστέψτε με, δεν θα το μετανιώσετε.

Κλείνοντας, θα επισημάνω το αυτονόητο: για μένα προσωπικά, το ότι πλέον υπάρχει μία κάρτα με πολύ μικρό κόστος, άμεσα διαθέσιμη, η οποία μπορεί να κάνει οποιαδήποτε Amiga να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο, είναι τεράστια υπόθεση. Σε μια εποχή που το κόστος των retro υπολογιστών έχει φτάσει στα ύψη, είναι κάτι παραπάνω από θετικό το ότι υπάρχουν επεκτάσεις μνήμης και κάρτες δικτύου που μπορούν να μεταμορφώσουν τις Amigas μας με ελάχιστα χρήματα.

A1200: η μόνη επέκταση που θα χρειαστείτε;

Τα πρώτα χρόνια της χιλιετίας που διανύουμε βρήκαν όσους είχαν επιστρέψει στο στρατόπεδο της Amiga - μαζί με όσους δεν είχαν φύγει ποτέ - να επιδίδονται σε μία αδυσώπητη κόντρα επεκτάσεων, modding και τουμπανιάσματος των αγαπημένων υπολογιστών της πάλαι ποτέ κραταιάς Commodore. Κάτι το ότι οι hardware διαφορές με τα PCs εκείνα τα χρόνια δεν ήταν ακόμα χαώδεις, κάτι το ότι το internet ήταν πολύ πιο "ελαφρύ", κάτι το ότι οι παλιοί accelerators και οι κάθε λογής επεκτάσεις εκείνα τα χρόνια κόστιζαν μια μπουκιά ψωμί καθώς, let's face it, απευθύνονταν σε μία πεθαμένη πλατφόρμα με ελάχιστους συγκριτικά χρήστες, το αποτέλεσμα ήταν όσοι ήμασταν στον χώρο να μαζεύουμε κάθε λογής μοντέλο Amiga και να το επεκτείνουμε όσο δεν πήγαινε, σαν να μην υπάρχει αύριο. Γιατί; Γιατί μπορούσαμε.

Συν τοις άλλοις, εκείνα τα χρόνια υπήρχε ακόμα το δίλημμα "ποια Amiga να επιλέξω;". Οι big box Amigas ήταν πιο ακριβές αλλά δέχονταν ευκολότερα σκληρούς δίσκους, οπτικά μέσα και κάρτες επέκτασης, η 1200άρα είχε το AGA chipset, η 600άρα καταλάμβανε τον λιγότερο χώρο και η 500άρα ήταν η μόνη που ήταν 100% κατάλληλη για αυτό που λίγο ή πολύ απασχολούσε άπαντες, ήτοι το gaming. Ναι, με δισκετούλες μεν - ακόμα κι αν κοντεύαμε στο 2010 - αλλά έτρεχε τα πάντα δε.

Κάπου εκείνο τον καιρό συνέβησαν 2 πράγματα: το πρώτο ήταν ότι έγινε φανερό ότι οι classic Amigas δεν θα έφταναν, ούτε θα πλησίαζαν καν ποτέ ξανά τα PCs σε hardware δυνατότητες. Μπορεί μια Α1200 με BlizzardPPC και BVision να μην απείχε τεχνολογικά έτη φωτός από έναν Pentium II στα 300ΜΗz στα τέλη των 90s, αλλά πλέον, η απόσταση που την χώριζε από έναν Core 2 Duo με την αντίστοιχη κάρτα γραφικών, μνήμη κλπ. ήταν χαώδης. Έτσι, ξαφνικά άρχισε να μην υφίσταται πια πραγματική ανάγκη για τους καλύτερους, τους ταχύτερους accelerators: επί της ουσίας, δεν προσέφεραν και πολλά περισσότερα συγκριτικά με άλλες, φθηνότερες λύσεις. Το δεύτερο σημαντικό συμβάν ήταν η εξάπλωση του WHDLoad, με την υποστήριξη όλο και μεγαλύτερου μέρους της gaming και demo βιβλιοθήκης software της Amiga. Πλέον, το σημαντικότερο μειονέκτημα της 1200άρας (συμβατότητα) έδειχνε ότι σύντομα θα αποτελούσε παρελθόν. Όπως και έγινε, τελικά.

 

 

Fast forward στο 2020. Το WHDLoad όχι απλά έχει επικρατήσει, αλλά αποτελεί και το απόλυτο (να μην πω το μοναδικό, πια) killer app για την Amiga. Μπορεί οι τιμές των "δυνατών" accelerators πλέον να συγκρίνονται με αυτές ενός αυτοκινήτου 15ετίας, αλλά η πλειοψηφία των χρηστών δεν ενδιαφέρεται γι' αυτούς. Οι περισσότεροι σταμάτησαν να απαριθμούν εν είδει υπογραφής στα fora το οπλοστάσιο τουμπανιασμένων μηχανημάτων που είχαν στην κατοχή τους: ο πόλεμος τέλειωσε, και επικράτησε τελικά - όσο κι αν ακούγεται παράξενο - η λογική. Και το WHDLoad. Τώρα πια σχεδόν κανένας δεν προτιμά έναν 68040 από έναν ταπεινό 68EC020. Ο λόγος είναι απλός: συμβατότητα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η πλέον λογική επιλογή που "τα κάνει όλα και συμφέρει" πλέον είναι μία Amiga 1200 με σκληρό δίσκο (ή CF κάρτα) και 4ΜΒ fast RAM. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται προκειμένου να μπορέσει κάποιος να απολαύσει την συντριπτική πλειοψηφία των παιχνιδιών και των demos της πλατφόρμας, είτε αυτά έπαιζαν σε OCS/ECS είτε σε AGA chipset (δεν αναφέρομαι στους ελάχιστους τίτλους τύπου Myst, Genetic Species κλπ. που κυκλοφόρησαν προς τα τέλη των 90s και απαιτούσαν accelerators και "τρελές" ποσότητες μνήμης στην προσπάθειά τους να μετατρέψουν την Amiga σε... PC!).

Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι έχετε στην κατοχή σας μια 1200άρα και μπορείτε να βρείτε και ένα mass storage device για να την εφοδιάσετε, είστε μια επέκταση μνήμης μακριά από τον gaming (και demo) παράδεισο! Και, εδώ είναι τα καλά τα νέα: όχι, δεν χρειάζεται να ψάξετε, δεν χρειάζεται να παρακαλέσετε, δεν χρειάζεται να βάλετε πια βαθιά το χέρι στην τσέπη. Το γνωστό σε όλους μας Amigakit κυκλοφόρησε μία επέκταση μνήμης 8MB για την Amiga 1200 που τοποθετείτε στο trapdoor και η οποία κοστίζει ολοκαίνουρια ούτε λίγο ούτε πολύ 64€! Μάλιστα, ξεχάστε τα εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) ευρώ που ξοδεύατε παλιότερα προκειμένου να φτιάξετε μία αξιοπρεπή Amiga χτισμένη με hardware εικοσαετίας και βάλε: πλέον, με 64€ (συν τα όποια ταχυδρομικά) μπορείτε να αποκτήσετε το μοναδικό ίσως κομμάτι hardware που θα σας χρειαστεί προκειμένου να αξιοποιήσετε την 1200άρα σας στο έπακρο! Και, αν θέλετε και το κάτι παραπάνω, μπορείτε να προσθέσετε ρολόι πραγματικού χρόνου (+11€) ή και μαθηματικό συνεπεξεργαστή με τον κρύσταλλό του (+20€). Too good to be true? Και όμως, δεν είναι! Δείτε στη σελίδα της επέκτασης αν δεν με πιστεύετε.

Το μόνο ίσως που να λείπει είναι η δυνατότητα δικτύωσης. Υπάρχουν αρκετές PCMCIA λύσεις αυτή τη στιγμή εκεί έξω, οι οποίες προσφέρουν είτε ασύρματη είτε ενσύρματη δικτύωση. Καλώς εχόντων των πραγμάτων όμως θα επανέλθω σύντομα με μια λύση που μπορεί να είναι και η ιδανική σε αυτόν τον τομέα. Αναμείνατε...

Accelerate your A1200!

Η γνωστή σε όλους μας Individual Computers κυκλοφόρησε δύο νέες κάρτες για την Amiga 1200, οι οποίες δίνουν μνήμη και αυξάνουν την ταχύτητα στον τελευταίο home computer που κυκλοφόρησε ποτέ, ενώ ταυτόχρονα κρατιούνται σε λογικά πλαίσια από άποψη τιμής: πρόκειται για τις ACA1221LC και ACA1211. Ας τις δούμε λίγο πιο αναλυτικά, shall we?

Ο ACA1221LC είναι ένας "κανονικός" επιταχυντής, από την άποψη ότι φέρει δικό του επεξεργαστή. Αυτός είναι ο Motorola 68EC020 (ναι, ο ίδιος με αυτός την 1200άρας) αλλά με τη δυνατότητα να χρονιστεί σε μεγαλύτερες ταχύτητες, καθώς μπορεί να λειτουργήσει από τα 14 μέχρι και τα 40MHz. Η Individual Computers δεν εγγυάται σταθερότητα του όλου συστήματος σε ταχύτητες άνω των 26,67MHz, ενώ συνιστά τοποθέτηση συστήματος ενεργής ψύξης στον επεξεργαστή αν κάποιος σκοπεύει να τον πουσάρει στα όριά του (ήδη φέρει σύστημα παθητικής ψύξης). Ο ACA1221LC διαθέτει επίσης 16ΜΒ μνήμης RAM, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως 11,2ΜΒ Fast RAM και 1ΜΒ για την αποθήκευση της ROM ώστε να επιταχύνονται οι λειτουργίες αυτής (mapROM). Ο κατασκευαστής δεν αναφέρει αν και με ποιον τρόπο μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα υπόλοιπα 3,8ΜΒ μνήμης της κάρτας που "περισσεύουν".

Επίσης, ο ACA1221LC προσφέρει σημαντική επιτάχυνση στον ενσωματωμένο IDE controller της 1200άρας, παρέχοντάς του ονομαστικές ταχύτητες μέχρι και 10,2MB/sec. Αυτό στην πράξη μεταφράζεται σε 3,6MB/sec με γρήγορες κάρτες CF και μέχρι και 7ΜΒ/SEC με ταχείς σκληρούς δίσκους με μνήμη cache. Τιμές που δεν είναι διόλου άσχημες για τα δεδομένα της 1200άρας και που κάνουν τη συνολική της λειτουργία σαφώς ταχύτερη σε κάθε επίπεδο από ένα stock μηχάνημα. Συνολικά ο επιταχυντής είναι κατά 8,9% ταχύτερος από τον ACA1221EC τον οποίο και αντικαθιστά, ενώ διαθέτει και δύο clockports.

Ο ACA1221LC υπάρχει σε 2 "flavors", με μπλε ή κόκκινη πλακέτα, είναι διαθέσιμος και ετοιμοπαράδοτος και κοστίζει 149,94€ χωρίς τα μεταφορικά. Μπορείτε να τον βρείτε στο website της Individual Computers.

Ο δεύτερος επιταχυντής είναι ο ACA1211. Η κάρτα αυτή επιταχύνει της 1200άρα μέσω της ταχύτατης Fast RAM που διαθέτει (16ΜΒ), καθώς δεν φέρει κάποιον ξεχωριστό επεξεργαστή. Η μέγιστη μνήμη που μπορεί να "δει" η Α1200 με τον ACA1211 είναι, όπως και στην περίπτωση του ACA1221LC, 11,2MB με άλλο 1ΜΒ για mapROM. Εδώ θα πρέπει να σταθούμε όμως σε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ACA1211 ο οποίος, σε αντίθεση με παλιότερες επεκτάσεις μνήμης, επιτρέπει στον υπολογιστή να "βλέπει" τα 11,2MB της Fast RAM ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί η θύρα PCMCIA. Οι επεκτάσεις του παρελθόντος αν θυμάστε ανέβαιναν συνήθως μέχρι τα 8ΜΒ, αλλά για να παράλληλη λειτουργία του PCMCIA slot "έπεφταν" στα 4ΜΒ...

Ο ACA1211 επιταχύνει επίσης την ταχύτητα ανάγνωσης/εγγραφής από τον σκληρό δίσκο (ακριβείς τιμές δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα), έχει 2 clockports (ταχύτερα από αυτά της 1200άρας) και προσθέτει μνήμη στην διεύθυνση 0x00c0.0000 για μεγαλύτερη συμβατότητα με παιχνίδια της Amiga 500 που απαιτούν επέκταση μνήμης στην trapdoor της 500άρας.

Επίσης, η Individual Computers δίνει τη δυνατότητα σε όσους αγοράσουν τον ACA1211 εάν επιθυμούν να αγοράσουν κάποιον άλλο accelerator από την εταιρία, να επιστρέψουν την κάρτα τους και να πληρώσουν μονάχα τη διαφορά (η προσφορά ισχύει για μέχρι και ένα έτος από την αγορά του ACA1211). Ο ACA1211 είναι διαθέσιμος και ετοιμοπαράδοτος και κοστίζει 99,96€ χωρίς τα μεταφορικά (δείτε εδώ).

Τέλος, τόσο ο ACA1221LC όσο και ο ACA1211 μπορούν να συνδεθούν στους ACA500 και ACA500 Plus, επιταχύνοντας της 500άρα σας, εάν το επιθυμείτε.

Η ματαιότητα του AGA chipset

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά και έχει τύχει να συζητήσουν μαζί μου για θέματα σχετικά με την Amiga, πιθανότατα θα με έχουν ακούσει να εκφράζω την άποψη ότι "Amiga είναι η Amiga 500", ότι το AGA chipset ήταν "too little, too late" και ότι το να έχει κάποιος στην κατοχή του Amiga 1200 δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα τη σήμερον ημέρα (που υπάρχουν σε αφθονία και ετοιμοπαράδοτοι χαμηλού κόστους accelerators) συγκριτικά με το να έχει μία Amiga 500. Φυσικά, ως συνέπεια των παραπάνω, με ενθουσιάζει πολύ περισσότερο η κυκλοφορία ενός νέου παιχνιδιού ή demo για την Amiga 500, παρά αυτή κάποιου αντίστοιχου τίτλου που απαιτεί AGA chipset. Το επιχείρημα μέχρι τώρα ήταν ότι οι διαφορές είναι ως επί το πλείστον αμελητέες ώστε να δικαιολογήσουν το τίμημα (το να μην τρέχει δηλαδή αυτή η παραγωγή σε οποιαδήποτε Amiga εκεί έξω).

Και πράγματι, οι τίτλοι που είχαν δημιουργηθεί αποκλειστικά για Amigas εφοδιασμένες με AGA chipset (A1200, A4000, CD32) είναι εκεί έξω για να υποστηρίξουν την άποψή μου: στη συντριπτική τους πλειοψηφία προσέφεραν απλώς λίγο περισσότερα χρώματα ταυτόχρονα επί της οθόνης. Σιγά τα αυγά, λέω εγώ.

Μέχρι που εμφανίστηκε ο ταλαντούχος κύριος Lowenstein, πρώτα με το Reshoot και στη συνέχεια (και βασικά) με το Reshoot-R, το απόλυτο shooter για AGA equipped Amigas, το killer app που φτάνει μόνο του να δικαιολογήσει την αγορά ενός τέτοιου μηχανήματος! Φτάνει, όμως; Και, το πιο σημαντικό - και επιστρέφοντας στο αρχικό point -, αξίζει η προσπάθεια ανάπτυξης παιχνιδιών και demos αποκλειστικά για μηχανήματα με AGA chipset; Στην τελική, από τις Amigas που πουλήθηκαν συνολικά ποιο ποσοστό είχε OCS/ECS chipset και ποιο AGA; Ήταν αρκετές οι A1200, A4000 και τα CD32 που πουλήθηκαν ώστε να δικαιολογήσουν κάτι τέτοιο;

Λοιπόν, το Retro Planet έρχεται να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα! Όπως διαβάζουμε στο νέο τεύχος του περιοδικού, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Petro Tyschtschenko, που εργάστηκε ως business administrator στην Commodore Ευρώπης από το 1982 μέχρι και το 1994, οι ακριβείς αριθμοί από Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανική αγορά σε όλη τη διάρκεια της εμπορικής ζωής του μηχανήματος είναι οι παρακάτω:

Amiga 500: 1.160.500

Amiga 600: 193.000
Amiga 2000: 124.500
Amiga 1200: 95.500
Amiga 500+: 79.500
Amiga 1000: 30.500
Amiga CD32: 25.000
Amiga CDTV: 25.800
Amiga 3000: 14.380 (περιλαμβάνονται και οι Amiga 3000T)
Amiga 4000: 11.300 (περιλαμβάνονται και οι Amiga 4000Τ)

Για να μην παιδεύεστε με προσθέσεις, ο συνολικός αριθμός από Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανική αγορά προκύπτει ότι είναι 1.759.980 κομμάτια. Φυσικά, η μερίδα του λέοντος ανήκει στην αειθαλή Amiga 500 με 1.160.500 μονάδες, η οποία πραγματικά αποδείχτηκε ότι ήταν η VolksAmiga (!) και, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο υπολογιστής χάρη στον οποίο όλη αυτή η θαυμάσια τεχνολογία δεν χάθηκε στη λήθη και στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας των υπολογιστών.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι, αν και δεν έχουμε τους αντίστοιχους αριθμούς και για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες (έτσι κι αλλιώς η εμπορική καριέρα της Amiga στον υπόλοιπο πλανήτη δεν ήταν αυτή που θα χαρακτηρίζαμε ως "λαμπρή"), θεωρούμε τα ποσοστά σε πωληθείσες μονάδες στην Γερμανική αγορά ως αντιπροσωπευτικές των πωλήσεων των μοντέλων του υπολογιστή σε όλη την Ευρώπη.

Από τα νούμερα αυτά λοιπόν, βλέπουμε ότι οι πωληθείσες Amigas ΧΩΡΙΣ AGA chipset ήταν 1.628.180 κομμάτια, ενώ αυτές που διέθεταν το "επαναστατικό" αυτό χαρακτηριστικό ήταν 131.800 κομμάτια. Κάνοντας την αναγωγή διαπιστώνουμε ότι οι Amigas που πουλήθηκαν με AGA chipset ανέρχονται στο... συγκλονιστικό 7,49%! Ναι, το νούμερο είναι εντυπωσιακά μικρό και εννοείται και εξυπακούεται ότι αν η Commodore δεν είχε πτωχεύσει το 1994 θα είχαν πουληθεί πολλές ακόμα Amigas με AGA, καθώς μόνο αυτές παράγονταν έτσι κι αλλιώς τα τελευταία δύο χρόνια.

Το θέμα όμως είναι ότι, όπως φαίνεται από τα νούμερα, όταν κάποιος ή κάποιοι φτιάχνουν ένα νέο demo ή παιχνίδι για Amiga το οποίο - συνήθως για λόγους ευκολίας για τους δημιουργούς - τρέχει μονάχα σε AGA chipset, αυτομάτως αφήνουν στην "απέξω" το 92,51% των υπολογιστών που δυνητικά θα μπορούσαν να τρέξουν αυτή την παραγωγή!

Φυσικά, ας μην κοροϊδευόμαστε, θα είναι θαύμα εάν εκεί έξω από τις 1.759.980 Amigas που πουλήθηκαν στην Γερμανία υπάρχουν ακόμα οι 100.000, αλλά, όπως και να 'χει, θα είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι και αυτές που έχουν μείνει εν ενεργεία (που λέει ο λόγος) υφίστανται με πάνω-κάτω την ίδια αναλογία. Που, πολύ χοντρικά σημαίνει ότι για κάθε μία Amiga με AGA, υπάρχουν άλλες 9 χωρίς αυτό!

Κατά συνέπεια, καλό θα είναι οι developers εκεί έξω, την επόμενη φορά που θα αποφασίσουν να φτιάξουν κάτι για την (κάποτε) δημοφιλή πλατφόρμα της Commodore, να το σκεφτούν και 2 και 3 φορές προτού αποφασίσουν ελαφρά τη καρδία ότι η παραγωγή τους θα απαιτεί AGA chipset. Και, εννοείται, γράφοντας αυτό δεν αναφέρομαι σε τίτλους όπως το απίθανο Reshoot-R το οποίο πραγματικά "ξεζουμίζει" το AGA, αλλά μάλλον σε κυκλοφορίες όπως είναι το Rygar AGA, που "ζητάει" επεξεργαστή Motorola 68EC020, 2MB RAM και AGA chipset για να δώσει το αποτέλεσμα που έδινε ένα coin op με 2 x Z80 επεξεργαστές, παλέτα 1024 χρωμάτων και μέγιστη ανάλυση 256x224 pixels!

Με λίγα λόγια, η προσωπική μου θέση - την οποία και θεωρώ λογικότατη - είναι ότι, καταρχάς, οτιδήποτε κι αν κυκλοφορεί, για καλό είναι και σίγουρα ευχαριστούμε όσους κόπιασαν για να μας το προσφέρουν. Επειδή όμως πλέον υπάρχει τόσο μεγάλη γνώση των παλαιότερων μηχανημάτων και τόσα πολλά tools για cross development, θα ήταν ιδανικό να γίνεται εκμετάλλευση του διαθέσιμου hardware στο 100% - και ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή που ανέφερα στην ανάρτηση που διαβάζετε ή σε εκείνη των Atari ST (συγκριτικά με τον STE) που οι διαφορές σε πωληθείσες μονάδες είναι χαώδεις...

Reshoot R: το killer app της Amiga 1200

Περίμενα να περάσουν μερικές μέρες και να έχω την ευκαιρία να παίξω αρκετές φορές το Reshoot R, το νέο δημιούργημα του Richard Lowenstein, προτού γράψω κάτι γι αυτό. Το είχα σκοπό άλλωστε να αραδιάσω στο blog τις εντυπώσεις μου, καθώς το έργο του review του παιχνιδιού για τις ανάγκες του περιοδικού Retro Planet το ανέλαβαν οι καλοί φίλοι Vulture και Tsak.

Πεδίο λοιπόν δόξης λαμπρό για την αφεντιά μου στη διαδικτυακή γωνίτσα μου, καθώς, τώρα που πλέον έχω σχηματίσει μία σφαιρική άποψη για το Reshoot R μπορώ να αναπτύξω το θέμα όπως και όσο θέλω, να γράψω... τις κάλτσες μου βρε παιδάκι μου!

Όπως ακριβώς δηλαδή έπραξαν οι Richard Lowenstein, Kevin Saunders και Martin Ahman όταν έφτιαχναν το απόλυτο shoot 'em up στην ιστορία της Amiga 1200. Ναι, δεν μπερδεύτηκα, δεν ξεκούτιανα (ακόμα, τουλάχιστον) έχω πλήρη συναίσθηση και επίγνωση του τι έγραψα μόλις τώρα. Το Reshoot R είναι το απόλυτο shoot 'em up στην ιστορία της Amiga 1200. Όπως κι αν το δω, όσο κι αν στύψω το μυαλό μου, δεν μπορώ να βρω κάτι που να το πλησιάζει. Χωρίς υπερβολή.

Όπως συνέβη και πριν από 3 χρόνια με το Reshoot, όταν ο Richard Lowenstein σήκωσε το μπατζάκι του και έβαλε δειλά-δειλά το πόδι του στα λιμνάζοντα ύδατα του 2K Amiga gaming για να τσεκάρει τι παίζει με την πρώτη του κυκλοφορία, το Reshoot R δείχνει από την πρώτη στιγμή ότι είναι σύγχρονο. Τα γραφικά του πανέμορφα και σίγουρα πιο προσεγμένα από αυτά του προκατόχου του, τα εφέ που φτάνουν κυριολεκτικά στα όριά του (κι ακόμα παραπέρα!) το AGA chipset, το techno soundtrack, όλα παραπέμπουν σε ένα state-of-the-art υπερσύγχρονο shooter που θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα τελευταίας γενιάς tablet παρά σε ένα ένα γερασμένο home computer, το τελευταίο μάλιστα του είδους του, προτού ο όρος μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και η μαμά Commodore πληρώσει οριστικά και αμετάκλητα τα εγκληματικά λάθη των επί σειρά ετών ιθυνόντων της...

Έγραφα λοιπόν ότι το Reshoot R δείχνει φρέσκο και μοντέρνο από την πρώτη στιγμή, αλλά πλέον δεν είναι ένα endless shooter (συζητήσιμο το "endless" στην περίπτωση του πρώτου Reshoot) όπως ο πρόγονός του, αλλά είναι υπερπλήρες horizontal scrolling shoot 'em up με 5 εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους levels, το καθένα εκ των οποίων μοιάζει να έχει ως σκοπό να ωθήσει ακόμα περισσότερο το σαγόνι του ανυποψίαστου gamer προς το πάτωμα. Κι αυτό γιατί, όσο παίζουμε, το wow factor αυξάνεται γεωμετρικά: από την προσεγμένη και ραφιναρισμένη a la Reshoot αισθητική του πρώτου επιπέδου, στην πυρωμένη ατμόσφαιρα του Apidyan Sun, στον συννεφιασμένο ουρανό του 3ου επιπέδου όπου πραγματικά θέλεις να τσιμπήσεις τον εαυτό σου για να σιγουρευτείς ότι δεν ονειρεύεσαι και ότι όλα αυτά τα υπέροχα που βλέπεις κινούνται με ασύλληπτη ταχύτητα, στο, στο, στο. Το Reshoot R δεν είναι Shadow of the Beast, όπου ερχόσουν εξ αρχής αντιμέτωπος με ό,τι καλύτερο είχε να σου παρουσιάσει το παιχνίδι. Το Reshoot R είναι ένα shooter τόσο άρτια φτιαγμένο που δίνει την αίσθηση οργασμικής εμπειρίας, με κάθε level να φέρνει τον παίκτη όλο και πιο κοντά στην απόλυτη gaming κορύφωση. Τολμώ να πω ότι τα screenshots δεν μπορούν ούτε κατά 50% να αποτυπώσουν αυτά που εισπράττει ο gamer όταν βρίσκεται μέσα στο Reshoot R, και ότι ακόμα και τα videos ωχριούν μπροστά στην εμπειρία που προσφέρει η πραγματική, η ενεργή ενασχόληση με το παιχνίδι.

Όσοι με γνωρίζουν, χρόνια τώρα θα με έχουν ακούσει να λέω και να επαναλαμβάνω, σαν χαλασμένος δίσκος, δύο πράγματα: ότι το Battle Squadron είναι με διαφορά το καλύτερο shoot 'em up που ζωντάνεψε ποτέ μέσα από το αριστουργηματικό chipset του Jay Miner που συνολικά αποκαλούμε με την λέξη "Amiga", και ότι δεν έχω βρει κάποια παιχνίδια ικανά να με πείσουν ότι αξίζει να έχει κάποιος μια Amiga 1200 αντί της κλασικής 500άρας. Και είχα απόλυτο δίκιο, ρε γαμώτο, είμαι πεπεισμένος γι' αυτό. Μόνο που...

Μόνο που φτάσαμε στο 2019, 25 ολόκληρα χρόνια από τότε που η πάλαι ποτέ κραταιά Commodore έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα τις πόρτες της και οι γραμμές παραγωγής της σταμάτησαν για τελευταία φορά, για να έρθει από το πουθενά ένας παλαβός Γερμανός με τους συνεργάτες του και να με διαψεύσει κατηγορηματικά, δημιουργώντας ένα ασύλληπτο ψηφιακό αριστούργημα που μονάχα ελάχιστοι θα χαρούν. Γιατί, αν υπάρχουν 5.000-10.000 άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή που έχουν στημένες και λειτουργικές τις 1200άρες τους, έτοιμες να ανταποκριθούν σε κάθε gaming challenge, ακόμα και σε αυτό το απόλυτο που λέγεται "Reshoot R", πολύ αμφιβάλλω ότι έστω και 500 από δαύτους θα ξεπεράσουν τις γεροντοπαραξενιές τους (και όχι μονάχα αυτές) και θα αποφασίσουν να γευτούν με όλο τους το είναι ένα παιχνίδι που κυκλοφόρησε μόλις πριν μερικές μέρες - ακόμα κι αν αυτό αποτελεί το killer app που ποτέ δεν απέκτησαν οι Amigas με το AGA chipset.

Αλλά όχι, δεν αξίζουν γκρίνιες όταν αναφέρομαι στο Reshoot R: είμαι απολύτως ειλικρινής όταν γράφω ότι, με αυτά που έχω δει παίζοντας μέχρι το τέλος του 3ου από τα 5 levels το παιχνίδι (ως gamer-απολίθωμα μιας άλλης εποχής, εκεί που μετρούσαν τα high scores και μόνο, αρνούμαι να υποπέσω στην παγίδα της ευκολίας που προσφέρει το "continue"), το έργο του Richard Lowenstein αποτελεί το απόλυτο killer app για την Amiga 1200, όντας το game-επιτομή που δεν είχε ποτέ μέχρι σήμερα να επιδείξει στο οπλοστάσιό της. 

Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να γράψω, και δεν έχει νόημα να αναφερθώ στο πόσες ζωές έχει ο παίκτης, ποιες αναβαθμίσεις υπάρχουν σε όπλα και ταχύτητα, ή γιατί χρειάζεται σώνει και καλά AGA chipset για να παίξει το Reshoot R: αν το δείτε ή θα καταλάβετε το γιατί ή, τέλος πάντων, αν δεν το καταλάβετε, θα ξέρετε τουλάχιστον ότι πρέπει να επισπεύσετε εκείνη την επίσκεψή σας στο οφθαλμίατρο που αναβάλατε τόσον καιρό!

Εν κατακλείδι, ένα τεράστιο, ένα γιγαντιαίο, ένα ειλικρινέστατο "ευχαριστώ" στους Richard Lowenstein, Kevin Saunders και Martin Ahman που χάρισαν στον κόσμο της Amiga ένα shoot 'em up που η θέση του κανονικά ήταν στις κονσόλες ή στα coin ups. Ένα μοναδικό θεωρώ δώρο σε μια ιδιαίτερα ιδιάζουσα retro κοινότητα που φημίζεται για τη στρυφνάδα της, την ξεροκεφαλιά και την αγνωμοσύνη της. Ας είναι. Καλοδεχούμενο!

AmigaOS 3.1.4: κομπλέ & ετοιμοπαράδοτο

Πάει καιρός τώρα που ανακοινώθηκε το AmigaOS 3.1.4 (το "Workbench", που λέγανε οι παλιοί, οι γέροντες στα χωριά) με τα πολλά καλούδια, που κάθε άλλο παρά ως "minor update" του AmigaOS 3.1 μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς κουβαλάει μέσα του πλείστες όσες αλλαγές και βελτιώσεις, που το AmigaOS 3.9 ωχριά μπροστά του. Τώρα θα πει κάποιος "πώς γίνεται το 3.1.4 να κυκλοφορεί δεκατόσα χρόνια μετά το 3.9;" και θα έχει και δίκιο, αλλά, φίλοι μου, Amiga είναι αυτή. Μια κυρία εντυπωσιακή αλλά και τσαχπίνα ταυτόχρονα που μας παίζει στα δάχτυλα. Αν γι' αυτήν η σειρά είναι σωστή, εμείς το βουλώνουμε και προχωράμε!

Δυστυχώς, αν και είχαμε "ψηθεί" με την κυκλοφορία του νέου λειτουργικού, κάποιες νομικές περιπέτειες και διαφωνίες είχαν φρενάρει μέχρι πρότινος τη δυνατότητα αγοράς του. Όταν πλέον ξανάρχισε να διατίθεται, προέκυψε νέο πρόβλημα: το OS 3.1.4 χρειαζόταν και νέες ROMs. Οπότε, ή θα έκανε ο υποψήφιος αγοραστής softkick (ή mapROM, όπως θέλετε πείτε το) ή θα "έκαιγε" νέες ROMs. Χέσε μέσα Πολυχρόνη, δηλαδή, για τον απλό χρήστη.

Ευτυχώς, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που μπορούμε πλέον να πάρουμε "πακέτο" τις 6 πρωτότυπες δισκέτες του AmigaOS 3.1.4, τις ROMSs αλλά και το manual. Όλα αυτά διατίθενται στην - καθόλα λογική - τιμή των 39,99€ από το "τίμιο" Ιρλανδικό κατάστημα Sordan. Τι, δεν το ξέρετε; Ούτε κι εγώ μέχρι σήμερα αλλά, μιας και το ανακάλυψα και πουλάει και το πακέτο του AmigaOS 3.1.4 μάλλον είναι καιρός να το επισκεφτούμε!

Μπορείτε να ψωνίσετε το πλήρες πακέτο του AmigaOS 3.1.4 από εδώ για Amiga 1200, από εδώ για Amiga 4000 και από εδώ για Amiga 500, 600 και 2000. Not bad, not bad at all...

Pimping my Miggy!

Αν κάποιος έχει την εντύπωση ότι είμαι "χθεσινός" στο σπορ της αναβάθμισης της Amiga τότε θα τον στενοχωρήσω, γιατί στην πραγματικότητα αυτός ο ίδιος είναι μάλλον... της ώρας! Να μην περιαυτολογήσω, αλλά έχουν καταγραφεί τα πάντα στο 5ο τεύχος του Retro Planet, αλλά και σε αυτή τη σειρά των αναρτήσεων με τίτλο "Once we were Kings" που αναφέρεται στις εποχές που... ανάβαμε τα τσιγάρα με 20ευρα (ΟΚ, ποτέ δεν έχει γίνει) και αγαπημένο σπορ ήταν η αγορά κάθε τι σχετικού με Amiga και το τουμπάνιασμα όλων των μηχανημάτων της 16μπιτης σειράς της Commodore.

Αν και επί χρόνια σκεφτόμουν, ασχολιόμουν, ξυπνούσα και κοιμόμουν με την Amiga κολλημένη στο μυαλό μου (και στο πορτοφόλι μου) ευτυχώς, μετά από κάποια χρόνια - και μην έχοντας καταφέρει φυσικά να αποφύγω εντελώς την οικονομική καταστροφή - κατάφερα να "ξεφύγω" και να επιστρέψω στα "μαλακά" (βλέπε 8μπιτα). Από τότε το έταξα στον εαυτό μου και σε ό,τι έχω ιερό (Δημήτρης Σαραβάκος, Steve Harris, Jason Kelk, Michael Jordan) να μην... ξανακυλήσω (!) και, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, νομίζω ότι τα κατάφερα. Σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις φορές που αυτό δεν κατέστη δυνατό...

Το προϊόν αυτό λοιπόν που αγόρασα για την 1200άρα μου πριν από 3 εβδομάδες το έψαχνα εδώ και καιρό, αλλά κάθε φορά που το έπαιρνα απόφαση να βάλω το χέρι στην τσέπη και να το αποκτήσω, απλά δεν ήταν διαθέσιμο! Έτσι, αποφάσισα να το πάω ανάποδα: μια φορά που το πέτυχα κατά τύχη απλά το αγόρασα κατευθείαν, κι ας μην είχα διαθέσιμα τα απαραίτητα κονδύλια! Ναι κύριοι και κυρίες, εδώ θα μάθετε τα πάντα για την σοφή διαχείριση των οικονομικών σας θεμάτων!

Δεν την λες και "χάλια", έτσι; Εχθρός του καλού όμως, είναι το καλύτερο όπως γνωρίζουμε...

117€ με τα μεταφορικά κόστισε, δεν ήταν κάτι πανάκριβο, αλλά ήταν - για να μην κοροϊδεύω και τον εαυτό μου - κάτι απολύτως περιττό. Όπως όμως σοφά έλεγε κι ο αείμνηστος Παύλος Γιαννακόπουλος για να δικαιολογήσει την σπατάλη εκατοντάδων εκατομμυρίων στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, "άλλοι έχουν τα χαρτιά, άλλοι τα καζίνο, άλλοι τον ιππόδρομο, εγώ έχω τον Παναθηναϊκό". Πολύ σωστά κύριε Παύλο μας, κι εγώ έχω το retro computing. Τι να κάνεις, πάθη είναι αυτά...

Πάει το καπάκι...

Πάει το disk drive και το πληκτρολόγιο...

Πού θα μπουν αυτά;

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αντικαταστήσω το original case της 1200άρας μου με αυτό:

Το... διάφανο κρίνο!

Ναι, κυρία Commodore: μεταλλικές "φωλιές" για τις βίδες, τι έχεις να πει για αυτό;

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται, προσωπικά, από τη στιγμή που το πρωτοείδα, το ερωτεύτηκα. Ναι, θεωρώ την ολοκαίνουρια, κάτασπρη 1200άρα την πλέον όμορφη desktop all-in-one Amiga που κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ελάχιστες πια είναι αρκετά άσπρες ώστε να μην είναι θλιβερές. Το transparent όμως, είναι μια εντελώς νέα προσέγγιση. Και δεν κιτρινίζει κιόλας, πού το πάτε αυτό;

Προχωράμε...

Μέχρι και replacement eject button για το floppy disk drive υπήρχε μέσα στη συσκευασία! Το ότι δεν ταίριαζε στο δικό μου είναι μια άλλη ιστορία...

Φυσικά, η "αλμυρή" τιμή του νέου case γίνεται... λύσσα (!) αν συνοδευτεί και από νέο πληκτρολόγιο, φτάνοντας το κόστος 3 ολόκληρων "κομπλέ" Α1200 πριν από μία δεκαετία! Προσωπικά, και επειδή η μεμβράνη του πληκτρολογίου της 1200άρας μου είχε παραδώσει πνεύμα εδώ και καιρό, προμηθεύτηκα μια ολοκαίνουρια από το sellmyretro, η οποία μου κόστισε περί τα 30€ μαζί με τα ταχυδρομικά και ήρθε σε έναν μεγάλο φάκελο που έγραφε με τεράστια γράμματα "DO NOT BEND"... διπλωμένο στα 2! Περιττό να αναφέρω ότι άσπρισα με το που είδα τον φάκελο και ήμουν βέβαιος ότι η μεμβράνη δεν θα έπαιζε καθόλου: τελικά, μάλλον στάθηκα τυχερός, καθώς λειτουργούν όλα τα πλήκτρα πλην του Caps Lock που μένει μονίμως αναμμένο αλλά δεν κάνει τίποτα. Μικρό, πολύ μικρό το κακό σε σχέση με τα χειρότερα τα οποία απέφυγα...

Ώπ! Τι είναι τούτο; Ποιος έβαλε LEDοταινία κάτω από το πληκτρολόγιο;

Με τα LEDs σβηστά...

...και με τα LEDs αναμμένα. Προσέξτε πόσο ωραία και ομοιόμορφα φωτίζεται το διαφανές πλαστικό. Και πού να το δείτε στο σκοτάδι!

Πρέπει να τονίσω ότι το νέο case είναι ιδιαιτέρως ποιοτικό, έχει εξαιρετικό φινίρισμα και τα πάντα εφαρμόζουν όπως θα έπρεπε. "Τα πάντα", είπα; Χμμμ... Θα διαπιστώσει κανείς μετά λύπης ότι όλες αυτές οι "πατέντες" που έχουν γίνει στις Amigas μας (και όχι μόνο) από τα χεράκια όλων αυτών των "μερακλήδων" από τους οποίους πέρασαν τα τελευταία χρόνια έχουν - μόνο - αρνητικά αποτελέσματα: οι βίδες δεν ταιριάζουν πουθενά, οι "φωλιές" έχουν ξεχειλώσει, τα πάντα είναι θεόστραβα και... πιτσικαρισμένα, γενικώς ένα δράμα. Τα replacement cases λοιπόν μπορεί να είναι κατασκευασμένα ιδανικά, αλλά θα σας πάρει κάποια ωρίτσα να φέρετε όλα τα υπόλοιπα parts στα... ίσια τους προκειμένου να τα τοποθετήσετε...

Ίσως η ιδανικότερη δισκέτα για να "δείξει" το νέο case...

Αλλά ας αφήσω την γκρίνια κατά μέρους. Το ρεζουμέ είναι ότι αν δεν είστε εντελώς "κουλοί" και αν την 1200άρα σας δεν την έχουν περιλάβει στο παρελθόν οι καλύτεροι (χειρότεροι) του είδους, σύντομα θα καταφέρετε να έχετε στα χέρια σας έναν υπολογιστή 35ετίας που θα δείχνει... φρεσκότατος. Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν και διαπιστώστε το και μόνοι σας:

Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να πω 2-3 ακόμα πραγματάκια: δεν είναι ότι το νέο replacement case είναι ιδιαίτερα ακριβό, ή ότι ένας νέος accelerator "ξεφεύγει" σε κόστος ή ότι ένα καινούριο πληκτρολόγιο κοστίζει όσο ένα νεφρό: όλα αυτά δείχνουν πολλά αθροιστικά μονάχα εάν - όπως και στην δική μου περίπτωση - η 1200άρα είναι ένα μονάχα από τα retro μηχανήματά σας. Εάν είναι το μοναδικό όμως, να ξέρετε ότι με ένα "κουστουμάκι" κάτω από τα 400€ στο σύνολο μπορείτε να την έχετε ολοκαίνουρια και accelerated. Ε, δεν είναι κι άσχημα, νομίζω...

Εντυπωσιακά τα LEDs με το transparent case

Στην θέση της

Προσέξτε σε τι ανάλυση παίζει χωρίς κάρτα γραφικών, χωρίς scandoubler και χωρίς accelerator: μπορεί το AGA να μην ήταν ιδιαίτερα γρήγορο, αλλά οι αναλύσεις που "σήκωνε" εν έτει 1992 απλά... δεν υπήρχαν!

Ε, και τι θα παίξουμε;

Φυσικά το καλύτερο Αμιγκάδικο παιχνίδι του 2018, το ένα και μοναδικό Worthy!