Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Η ματαιότητα (και) της retro πλεονεξίας

Έχω την εντύπωση πως ήταν κάπου στο 1985 τότε που άρχισα για πρώτη φορά να το παθαίνω. Εκείνη την εποχή ήμασταν μια παρέα από 5 συμμαθητές που είχαμε όλοι μας Commodore 64 - ο ένας μάλιστα είχε και disk drive, ενώ οι υπόλοιποι βολευόμασταν με το απλό, λαϊκό και ταπεινό κασσετόφωνο C2N της Commodore, η επιτυχής ρύθμιση του αζιμουθίου της κεφαλής του οποίου είχε λιγότερες πιθανότητες από επιβίωση μετά από επέμβαση ανοικτής καρδιάς διεξαχθείσα από... υδραυλικό.

Τότε λοιπόν είχαμε προμηθευτεί μια ψιλο-αυτοσχέδια hardware κατασκευή που επέτρεπε τη σύνδεση 2 κασσετοφώνων ταυτόχρονα στον 64άρη: την ώρα που το πρώτο κασσετόφωνο έπαιζε και το πρόγραμμα (ΟΚ, το παιχνίδι) φόρτωνε, το δεύτερο C2N (αντ)έγραφε. Τα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής ήταν εξαιρετικά για τα δεδομένα της εποχής, και έτσι, με το που έπεφτε κάποιο παιχνίδι στα χέρια κάποιου από εμάς ήταν βέβαιο ότι μετά από λίγες ημέρες θα το είχαν στη συλλογή τους και οι υπόλοιποι.


Ξεκινήσαμε έτσι λοιπόν, αλλά στην αρχή τα παιχνίδια ήταν λίγα. Όσο έπεφταν στα χέρια μας περισσότερες κασσέτες, τόσο πιο συχνά μαζευόμασταν για αντιγραφές μέχρι που, φτάσαμε σε κάποιο σημείο που απλά αντιγράφαμε, χωρίς να δίνουμε σημασία στο τι αντιγράφαμε. Όταν έπεσε στα χέρια ενός μέλους της παρέας και ένα Freeze Frame cartridge, τότε πλέον η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Προς τιμήν τους, οι 2 εκ των 5, δεν αντέγραφαν τα πάντα: είχαν 10-15 παιχνίδια που τους άρεσε να παίζουν και ήταν ευχαριστημένοι. Οι υπόλοιποι 3 όμως, θύματα της πλεονεξίας μας και της αδηφάγου ανάγκης "να τα έχουμε όλα" φτάσαμε στο σημείο να χρησιμοποιούμε τους 64άρηδές μας πολύ περισσότερο για να αντιγράφουμε, παρά για να παίζουμε, να προγραμματίζουμε ή οτιδήποτε άλλο. Έτσι, ενώ οι πρώτοι μήνες με Commodore 64 στην κατοχή μου αναλώθηκαν σε ψάξιμο/"σκάλισμα" του μηχανήματος, παιχνίδι και ατέλειωτη απόλαυση του ήχου (κυρίως) και των γραφικών του υπολογιστή, το υπόλοιπο διάστημα μετατράπηκε σε μια ψυχαναγκαστική διαδικασία αντιγραφών και συλλογής προγραμμάτων και παιχνιδιών που, πολλά απ' αυτά, δεν προλάβαινα καν να τα τρέξω! Τότε δεν το καταλάβαινα, φυσικά, αλλά είχα κάνει το μεγάλο λάθος να εστιάσω στην ποσότητα και να αναγάγω σε αυτοσκοπό το να μαζέψω "τα πάντα" αντί απλά να χαίρομαι τα ωραία παιχνίδια της εποχής...

Φυσικά, και όπως ήταν αναμενόμενο, η λάθος προσέγγισή μου δεν ολοκληρώθηκε στα χρόνια του Commodore 64: περίπου 3 χρόνια αργότερα, και ενώ είχα μεταφέρει τις gaming ανησυχίες μου στο στρατόπεδο του Atari 520ST, έπεσα στην "παγίδα" του Atari Club: ναι, εκεί, στο πατάρι του Computer Market, γωνία Μπόταση και Σολωμού, όπου με μια μικρή μηνιαία συνδρομή μπορούσες - και με το νόμο - να αντιγράψεις όσα παιχνίδια έκανες κέφι! Ακόμα και τώρα χαμογελάω χαιρέκακα αναλογιζόμενος την αντίδραση του Thomas Soft ακριβώς απέναντι: μιλάμε, ο τύπος σου χρέωνε ακόμα και τις κακογραμμένες δισκέτες που σου είχε γράψει και πουλήσει ο ίδιος - άντε να χωνέψει ότι στο Atari Club έγραφες ό,τι τραβούσε η ψυχή σου σχεδόν free of charge!


Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα μας, κάτι το κόλλημα του "να τα έχω όλα", κάτι οι όχι και τόσο αξιόλογοι arcade τίτλοι, τελικά στον ST πέραν του Kick Off και του Defender of the Crown δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα παιχνίδια: πιο "απαιτητικά" και "χρονοβόρα" games όπως ας πούμε το Dungeon Master δεν τα άγγιξα καν γιατί - guess what? - αντέγραφα, οπότε πού ν' ασχοληθώ;

Για να μην μακρηγορώ, πέρασαν ολόκληρες δεκαετίες μέχρι να "ξυπνήσω" και αυτό συνέβη κυρίως χάρη σε σύγχρονα devices που επιτρέπουν να γεμίσουμε μια SD καρτούλα με χιλιάδες παιχνίδια για κάποιο παλιό μηχάνημα. Όταν για πρώτη φορά διαπίστωσα ότι έπρεπε να scrollάρω για ένα δεκάλεπτο στον φάκελο "Μ" για να βρω το Manic Miner στον Spectrum ή όταν διαπίστωσα πόση σαβούρα έπρεπε να περάσω για να επιλέξω το Microprose Soccer στον Commodore 64, ε, τότε είδα το φως το αληθινό: τι να τα κάνω 5.000+ παιχνίδια όταν αυτά που αξίζουν και μ' αρέσουν είναι 200-300 το πολύ; Σάμπως θα καθόμουνα ποτέ απλά και μόνο να δοκιμάσω χιλιάδες τίτλους μπας και πετύχαινα κάτι που ίσως να μου άρεσε και να μην το ήξερα; Όχι, sorry, αλλά και να είχα τόσο ελεύθερο χρόνο θα προτιμούσα να τον ξοδέψω με άλλους τρόπους...


Η απόλυτη παράνοια βέβαια ήταν όταν διαπίστωσα ότι υπήρχε πολύς κόσμος που έψαχνε για "το πλέον ενημερωμένο TOSEC για την Amiga": όχι, δεν κάνω πλάκα, σε μια πλατφόρμα με πολύ συγκεκριμένους πραγματικά αξιόλογους τίτλους τους οποίους τους γνωρίζουν βασικά άπαντες, κάποιοι έψαχναν για μια συλλογή που θα είχε και τις... 23 διαφορετικές εκδόσεις (κανονική, budget, επανέκδοση, σε μία ή σε δύο δισκέτες, στα γαλλικά, στα γερμανικά, στα φλαμανδικά και δεν ξέρω κι εγώ σε τι άλλο) του F/A-18 Interceptor! Γιατί; Τι στο καλό, χρυσάφι είχε αυτή η φλαμανδική version δηλαδή; Συν την κλασσική παράνοια "στήνω 1200άρα για WHDload και ψάχνω για δίσκο από 40GB και πάνω". Γιατί; Τι θα βάλεις μέσα ρε φίλε; Θα κάτσεις ποτέ στ' αλήθεια να τρέξεις όλα αυτά τα πάνω από 40GB ΣΑΒΟΥΡΑΣ που θα γεμίσεις τον άμοιρο τον δίσκο; Γιατί - και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του - πάνω από 2GB για ΟΛΑ τα αξιόλογα παιχνίδια της Amiga δεν χρειάζονται. Οπότε;

Οπότε πλεονεξία, ματαιοδοξία ή, απλά, βλακεία. Ψυχαναγκασμός του κερατά και από ουσία... μηδέν. Σας το λέω, I've been there και δεν αξίζει. Όχι ότι θα σας πω εγώ τι θα πρέπει να κάνετε και τι όχι, αλλά, ρε γαμώτο, δοκιμάστε για μια φορά να παίξετε κάτι και να το χαρείτε πραγματικά αντί να μαζεύετε και να μαζεύετε και να μαζεύετε χωρίς νόημα και σκοπό. Η κάθε πλατφόρμα έχει τους 50-100-200-300 καλούς τίτλους της - αν ξεκινήσετε με μερικές χιλιάδες ως είθισται, με "τα άπαντα", με το TOSEC, το πιθανότερο είναι ότι ούτε αυτά που αξίζουν δεν θα δείτε ποτέ...

Φυσικά, προσωπική μου άποψη είναι ότι αναλογικά με τα παραπάνω, τα ίδια ακριβώς ισχύουν και με το retro hardware: δεν έχει νόημα να αποκτήσουμε κάτι εάν δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσουμε. Και, άντε και αλλιώς τα υπολογίσαμε τα πράγματα, αλλιώς μας ήρθαν, το πήραμε το δόλιο το μηχάνημα αλλά δεν βρήκαμε το χρόνο να ασχοληθούμε μαζί του. Τι να κάνουμε δηλαδή, να το πουλήσουμε; Ε, ναι! Ποιο απλό δεν γίνεται: πουλήστε το. Πουλήστε το μπας και το πάρει κάποιος άλλος που θα το χρησιμοποιήσει κιόλας!

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Το Hall of Fame για τα high scores μας

Υπήρξε κάποτε, πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια, μια άλλη εποχή, μια εποχή διαφορετική από την σημερινή. Μια εποχή που όλα γίνονταν πιο απλά, πιο αργά και με λιγότερο άγχος. Μια εποχή που το μέγεθος του ανδρός δεν είχε να κάνει με tweets, likes, καγκουρέ λιγδιασμένο μαλλί, παράστημα κλαρινογαμπρού, smartphones μεγέθους ταψιού για ραβανί και λοιπές ακυρίλες της νέας χιλιετίας, αλλά με ένα πακέτο Camel άφιλτρο, μια Devil εξάτμιση, μια κασέτα Maiden και μπόλικα καμμένα λάδια. Μια εποχή αγνή, που ο πραγματικός gamer κρινόταν από τα high scores του και όχι από trophies, achievements και βίντεο στο Twitch. Προς απογοήτευση πολλών εξ ημών, η εποχή αυτή πέρασε ανεπιστρεπτί, αφήνοντας μονάχα γλυκιές αναμνήσεις στα ρυτιδιασμένα μυαλά μας, αναμνήσεις που θα χαθούν κι αυτές οριστικά και αμετάκλητα όταν και εμείς - όσοι έχουμε ξεμείνει, δηλαδή - θα πάρουμε το καπελάκι μας και θα αποχαιρετήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο, ικανοποιημένοι εν μέρει που δεν θα έχουμε πια να μαθαίνουμε τη χρήση μίας νέας συσκευής και 14ων νέων apps ανά ημέρα. Εκεί ψηλά δεν θα έχουμε internet. Ευτυχώς!


Μέχρι τότε όμως ίσως να έχουμε ακόμη λίγο καιρό, who knows? Και, όσο προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τη νέα πραγματικότητα (ναι, αυτοί που έβγαλαν το περίφημο "you can't teach your old dog new tricks" μαλάκες ήταν, νομίζετε), ας την μολύνουμε ταυτόχρονα γελώντας χαιρέκακα όσο μπορούμε με κάποια απ' τα παλιά μας χούγια. Κι επειδή τα υπόλοιπα μάλλον διώκονται ποινικά πλέον, ας μείνουμε στα high scores.

Εδώ και αρκετά χρόνια, υπάρχει το περίφημο Twin Galaxies, το οποίο είναι ο επίσημος φορέας καταχώρησης και διατήρησης των high scores όλων των arcades (coin ops) που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα (και όχι μονάχα αυτών). Ελάτε, μην μου πείτε ότι δεν γνωρίζετε το Twin Galaxies - άλλωστε, εγώ ο ίδιος είχα φροντίσει πριν μία τριετία να σας ενημερώσω για την ύπαρξή του (και όχι μόνο) από αυτόν εδώ τον χώρο.

Τέλος πάντων, καλά τα arcades, αλλά με τα 8/16bits home computers τι γίνεται; Δηλαδή όποιος έλιωσε το Penetrator στον Spectrum, το Commando στον Commodore 64 και το Hybris στην Amiga πρέπει να μείνει στην απέξω και να κάτσει να βράσει στο ζουμί του; Δεν μπορεί να καταχωρήσει πουθενά το high score του; Ή θα πρέπει να το συγκρίνει με την αλήστου μνήμης στήλη του Pixel;


Μην σκιάζεστε και σκάτε αγαπητοί, γιατί η λύση υπάρχει και ονομάζεται Retro Computer Scene by cbm8bit. Ναι, το γνωστό website διαθέτει πλέον ολόκληρη περιοχή στην οποία μπορεί να καταχωρήσει ο καθένας το high score του, συνοδευόμενο φυσικά από το απαραίτητο screenshot ή φωτογραφία. Προσωπικά έκανα την κίνηση και καταχώρησα κάποια από τα scores μου - βασικά αυτά από τα οποία υπήρχε διαθέσιμο evidence - και πλέον είμαι στην ευτυχή θέση να εμφανίζεται το ονοματάκι μου ήδη δίπλα σε κάποια κλασικά (ή και λιγότερο κλασικά) παιχνίδια:


Τι περιμένετε, λοιπόν; Ξέρω ότι υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που συνεχίζουν να διασκεδάζουν παίζοντας παιχνίδια στα παλιά τους μηχανάκια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, μάγκες: παίξτε, σκοράρετε, φωτογραφήστε και καταχωρήστε. Μια ζωή θυμόσαστε τον εαυτό σας να παλεύει για το μεγαλύτερο σκορ - ε, ήρθε η ώρα να το κάνετε, λοιπόν. Στα 80s αυτό κάναμε όλοι, άλλωστε, τι άλλο θέλετε δηλαδή να ακούσετε για να σας πείσω;

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2019

Neutron: το καλύτερο shoot 'em up για Commodore 64;

Ο Commodore 64 είναι μια πλατφόρμα που στα 37 - μέχρι σήμερα - χρόνια της ζωής της είχε την τύχη να χαρεί δεκάδες χιλιάδες software τίτλους, χιλιάδες εξ αυτών video games, πολλές εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν shoot 'em ups. Μέσα σε όλο αυτό τον συρφετό παιχνιδιών υπήρξαν κάποια που ξεχώρισαν με τα γραφικά, τον ήχο ή το gameplay τους. Ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τα shoot 'em ups, η δυνατότητες του 64άρη για hardware sprites και το ομαλό scrolling αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία στήθηκε μια ιδιαίτερα αξιόλογη βιβλιοθήκη με παιχνίδια του είδους, αρκετά εκ των οποίων παραμένουν εθιστικά μέχρι και σήμερα, περίπου μία τριακονταετία από την πρώτη τους κυκλοφορία.

Αλλά δεν είναι μόνο οι παλιοί τίτλοι: προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχω περάσει αρκετές ώρες εξολοθρεύοντας με μανία σιχαμερά εξωγήινα πλάσματα στα Rocket Smash και Galencia, που είναι παιχνίδια που δημιουργήθηκαν και κυκλοφόρησαν μετά το 2010. Κάτι που σημαίνει ότι η πηγή δεν έχει στερέψει ακόμα και ειλικρινά ελπίζω αυτό να είναι κάτι που θα αργήσει να συμβεί. Και τα σημάδια συνηγορούν σε αυτό: να μόλις πριν λίγες μέρες μάθαμε για το Neutron, ας πούμε!

Για όσους δεν έχετε ξανακούσει κάτι γι' αυτό, το Neutron είναι ένα καθαρόαιμο space vertical shooter, που θυμίζει κάτι από Star Force μεταξύ άλλων, όντας ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από οποιοδήποτε από τα πρώιμα shoot 'em ups αυτού του στυλ στα arcades, που εμφανίστηκαν τη διετία 1984-85.


Το Neutron, αν και ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης δείχνει κάτι παραπάνω από πολλά υποσχόμενο, και, αν το τελικό αποτέλεσμα αποτελέσει εξέλιξη των όσων μπορείτε και εσείς να δείτε στο video που ακολουθεί, μπορεί να έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Commodore 64.

Όπως και το καταπληκτικό - και ιδιαίτερα παρόμοιου στυλ - White Light που κυκλοφόρησε πριν από έναν περίπου χρόνο για το BBC Micro, έτσι και το Neutron αποτελεί καρπό της δουλειάς μιας γυναίκας: μάλιστα, δεν κάνω πλάκα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο τα 2 καλύτερα 8bit shoot 'em ups της τελευταίας διετίας να προέρχονται από τα χέρια εκπροσώπων του πολυπληθέστερου (αλλά κάθε άλλο παρά ασθενούς) φύλου! Έτσι λοιπόν, την Sarah Walker (White Light) διαδέχεται πάνω στα πληκτρολόγια μία άλλη Sarah, η Sarah Jane Avory η οποία εκτός από συγγραφέας (και κάτοχος δύο γατών!) είναι και game developer με εμπορικούς τίτλους για της κονσόλες της Sega στο παλμαρέ της!

Ελπίζοντας να έχουμε σύντομα περισσότερα νέα από την κυρία Avory και το Neutron, σας αποχαιρετώ με το πιο-πολλά-υποσχόμενο-πεθαίνεις video του πλέον αναμενόμενου τίτλου της χρονιάς για τον Commodore 64 (αν και κάτι ακούγεται και για sequel του Galencia - ε, ρε γλέντια). (Πηγή: Indie Retro News)

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Δυο λογάκια για τις δωρεές. Τις ποιες;

Είναι σύνηθες να αναφερόμαστε γενικώς στα κακώς παρά στα καλώς κείμενα. Είτε γιατί τα πρώτα είναι πιο "πιασάρικα" από τα δεύτερα, είτε γιατί μας δημιουργούν έξτρα προβληματισμό είτε γιατί απλά προτιμάμε (γενικώς) να γκρινιάζουμε και να κριτικάρουμε, παρά να ασχολούμαστε με κάτι ουσιαστικό και δημιουργικό.

Μέσα στο παραπάνω κλίμα κι εγώ λοιπόν χρόνια τώρα ρίχνω τα βέλη μου (χολή, θα το χαρακτήριζαν κάποιοι) είτε προφορικά είτε γραπτά σε αυτό που ονομάζουμε "Ελληνική ρετροκοινότητα" - ξέρετε, αυτούς τους παράξενους που θεωρούσαν την Amiga καλύτερη από τα PCs το 1990 (λογικό) και συνεχίζουν να τη θεωρούν ακόμα και σήμερα (χωρίς σχόλια). Βλέπετε, τόσα χρόνια στον χώρο (κάπου μεταξύ 16 με 20, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να ξαναασχολούμαι με παλιά μηχανάκια και εξομοιωτές) γνώρισα κόσμο και κοσμάκη, συμμετείχα σε fora, εκθέσεις, λέσχες και λοιπές συλλογικές προσπάθειες και έγινα μάρτυρας πολυάριθμων τραγελαφικών καταστάσεων στις οποίες η πλειοψηφία των συμμετεχόντων φρόντιζε να βγάλει από την εφεδρεία τον (πολύ) κακό εαυτό της με αποτέλεσμα καβγάδες, τσακωμούς και πισώπλατα μαχαιρώματα ως επί το πλείστον δι' ασήμαντον αφορμή. 


Δεν θα ήταν κομψό να βγάλω την ουρίτσα μου έξω απ' όλα αυτά αλλά κι από την άλλη όχι, δεν δέχομαι με την καμία ότι αποτελώ μέρος του προβλήματος παρέα με τους "πυροβολημένους" που ανέφερα παραπάνω. Και γιατί αυτό; Γιατί, πολύ απλά, προσωπικά δεν λειτουργώ έτσι. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων όσων ανέφερα παραπάνω, το γνώρισμα που τους στιγματίζει και τελικά "βγάζει μάτι" δεν είναι άλλο από την μεροληψία. Αν κάτι έχει να κάνει με "τους δικούς μας" οφείλει να αντιμετωπιστεί διαφορετικά. Αν έχει να κάνει με εμάς τους ίδιους, ακόμη περισσότερο. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει τα πράγματα από την οπτική "των άλλων", κανείς δεν το διπλοσκέφτεται μπας και τυχόν κάνει λάθος, κανείς δεν δίνει ελαφρυντικά στον οποιονδήποτε αν αυτός ο τελευταίος δεν ανήκει στο forum του, τη λέσχη του, την ομάδα του ή οτιδήποτε άλλο, κανείς δεν τσιγκουνεύεται τα βιαστικά συμπεράσματα και τους τσάμπα χαρακτηρισμούς, κανείς δεν παραδέχεται ότι κάπου, κάποτε μπορεί και να έσφαλε, κανείς δεν εξετάζει το ενδεχόμενο μιας δεύτερης ή και τρίτης ανάγνωσης ενός γεγονότος και, τέλος, κανείς δεν κάνει τον κόπο να κάτσει να κοιτάξει τα μούτρα του στον καθρέφτη. Είμαι άδικος και υπερβολικός; Όχι, δεν το νομίζω.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους προσωπικά στον χώρο του retro computing ή κάποιων άλλων έχει τύχει να διαβάσω τα (ηλεκτρονικά) γραπτά τους και, πραγματικά, έχω τρομάξει. Όχι μία και δύο φορές, αλλά δεκάδες. Σας μιλάω για ανθρώπους που με κάθε ευκαιρία εξωτερικεύουν προβληματικές και συμπλεγματικές συμπεριφορές και, το κυριότερο, μίσος. Δεν έχει σημασία ποιον ακριβώς μισούν (συνήθως τους εύκολους στόχους) αλλά προσωπικά θεωρώ εξ ορισμού λανθασμένη αυτή τη στάση. Αν θέλουμε να λέμε ότι ζούμε σε μία πολιτισμένη (;) κοινωνία, η διάθεση για συζήτηση με λογικά επιχειρήματα και η αλληλοκατανόηση είναι εκ των ουκ άνευ. Αλλά δυστυχώς, και παραφράζοντας κάποιες δημοφιλείς προτάσεις-αποφθέγματα παλαιότερων εποχών, εκεί που τελειώνει η λογική ξεκινάει η ρετρο-κοινότητα. Καλώς ήρθατε!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα αναρωτηθεί - και με το δίκιο του, ασφαλώς - ο αναγνώστης του blog. Γιατί, πολύ απλά, τα μεγαλύτερα φυντάνια από τους "πειραγμένους", τους "νοητικά μερεμετισμένους" που περιέγραψα νωρίτερα, βρέθηκαν απέναντι στο περιοδικό Retro Planet από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του, τότε τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2013. Θα πίστευε κανείς ότι ένα ποιοτικό έντυπο που θα ερχόταν να καλύψει ένα κενό τόσων και τόσων χρόνων θα αγκαλιαζόταν συνολικά από τη ρετρο-κοινότητα. Τουλάχιστον στην αρχή, έτσι φάνηκε. Στη συνέχεια όμως, όταν το περιοδικό έδειξε πλέον ότι δεν αποτελεί διάττοντα αστέρα αλλά μια σταθερή, προσεγμένη και τακτική προσπάθεια, εκεί άρχισαν να πέφτουν οι μάσκες: "γιατί αυτοί κι όχι εμείς;", "έλα μωρέ, όποια στιγμή κάτσουμε και στρωθούμε βγάζουμε κάτι δέκα φορές καλύτερο", "γιατί όχι σε PDF;" (από τους ίδιους που έσκιζαν τα ρούχα τους για την σαφή υπεροχή του έντυπου απέναντι στον ηλεκτρονικό τύπο), "θα το πάρω αν γράψει για το τάδε/δείνα μηχάνημα" (κλασική ατάκα τύπου που το hobby του δεν είναι το retro computing, αλλά η ηλιθιότητα) και πολλά-πολλά ακόμη αντίστοιχα που μπορεί να ακούγονται υπερβολικά για να είναι πραγματικά, αλλά δυστυχώς τα ακούμε/συναντάμε/διαβάζουμε χρόνια τώρα. Είπαμε, ο Έλληνας, όσο κι αν το επιθυμεί, δεν είναι παγκοσμίως γνωστός ούτε για την απ' ευθείας (έτσι νομίζει) καταγωγή του από τον Περικλή, τον Φειδία και τον Αριστοτέλη, ούτε για την πνευματική, νοητική και πολιτισμική του ανωτερότητα (εδώ γελάνε) ή ακόμα και για αυτήν την πατρότητα της φέτας και του κοκορετσιού: ο Έλληνας, δυστυχώς, είναι γνωστός για την περίφημη αντιμετώπισή του στο θέμα της "κατσίκας του γείτονα". Έτσι και η Ελληνική ρετρο κοινότητα, ως μικρογραφία της κοινωνίας μας, απαρτίζεται στην πλειοψηφία της από άτομα που αντλούν ικανοποίηση από τα δεινά και τις ατυχίες των άλλων.

Φαντάσου λοιπόν υπομονετικέ αναγνώστη, εσύ που τόση ώρα διαβάζεις και διαβάζεις και προσπαθείς να καταλάβεις πού το πάω, πόση εντύπωση προκαλεί μια συμπεριφορά εκ διαμέτρου αντίθετη με την παραπάνω. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που θα χαρακτήριζα ως "φυσιολογικούς" - και μέσα στον γενικό παραλογισμό που επικρατεί αυτό αποτελεί μεγάλο κοπλιμέντο - οι οποίοι επικροτούν την προσπάθεια που ονομάζεται Retro Planet άσχετα με το αν αγοράζουν το περιοδικό ή όχι. Δεν αναφέρομαι ούτε στους τακτικούς μας αναγνώστες οι οποίοι, ας μην κοροϊδευόμαστε, αποτελούν εδώ και χρόνια το βασικότερο λόγο που σκιζόμαστε να έχουμε ένα πλήρες και ποιοτικό τεύχος έτοιμο κάθε τρίμηνο. Αναφέρομαι σε μια κατηγορία ανθρώπων που εκπλήσσει (τουλάχιστον εμένα προσωπικά) με τον τρόπο που λειτουργεί και με τις κινήσεις της, τους δωρητές.


Η όλη ιστορία ξεκίνησε από την (πολύ) αρχή, με κινήσεις του τύπου "κράτα τα ρέστα για ενίσχυση του περιοδικού". Πολύ σύντομα, ένας αναγνώστης έκανε δώρο σε όλους τους υπόλοιπους - χωρίς καν να θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομά του - μια δισκέτα για Amiga. Και βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του 2ου τεύχους, στα Χριστούγεννα του 2013!

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι, μέχρι που, πριν από ενάμισι περίπου χρόνο, ένας αναγνώστης του Retro Planet έτσι, από το πουθενά, δώρησε στο περιοδικό ένα χρηματικό ποσό για "ενίσχυση". Για μένα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη γιατί, απλά, δεν το περίμενα. Έχοντας μπουχτίσει από τυπάκια που προσπαθούσαν να βρουν διάφορες άκυρες αφορμές για να δικαιολογήσουν (στους εαυτούς τους και στους ομοίους τους, βασικά) την "δεν με νοιάζει, δεν θα πάρω" στάση τους απέναντι στο περιοδικό, το να έρχεται κάποιος από το πουθενά και να προσφέρει κάποιο ποσό από το υστέρημά του αναγνωρίζοντας και στηρίζοντας έμπρακτα την προσπάθεια που λέγεται "Retro Planet" με χαροποίησε και με συγκίνησε. Και πού να ήξερα ότι αυτή ήταν μονάχα η αρχή!

Στο διάστημα του τελευταίου έτους κινήσεις αντίστοιχες με την παραπάνω έχουν γίνει επανειλημμένα. Ναι, δεν κάνω πλάκα, ούτε και υπερβάλλω: έτσι ξαφνικά, άνθρωποι από διάφορα σημεία της χώρας αυτοβούλως και χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για τους υπόλοιπους και τις πράξεις τους αποφάσισαν να δώσουν το κατιτίς τους, είτε μικρό είτε μεγάλο, για να βοηθήσουν το περιοδικό. Μιλάμε ότι δεν έχει αναφερθεί ποτέ οτιδήποτε για δωρεές, δεν υπάρχει κάποιο σχετικό button στο website (ο Θεός να το κάνει) του περιοδικού, δεν έχει γίνει κουβέντα πουθενά! Εδώ ένας και μόνος αναγνώστης κάλυψε από την τσέπη του την αύξηση 24 σελίδων του τελευταίου τεύχους σε όλο το τιράζ του περιοδικού!

Επειδή λοιπόν αισθάνομαι την υποχρέωση, απλά αναφέρω αυτές τις κινήσεις καλής θέλησης χωρίς να κατονομάσω όσους προσέφεραν τον οβολό τους. Γιατί και οι ίδιοι δεν το έκαναν για διαφήμιση ή υστεροφημία αλλά επειδή καταλαβαίνουν ότι το Retro Planet δεν υπήρχε πάντοτε και ούτε θα συνεχίσει να υπάρχει εσαεί: είναι ένας ζωντανός οργανισμός που καύσιμό του είναι η αγάπη του αναγνωστικού του κοινού.

Σας ευχαριστούμε - είστε οι καλύτεροι!

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Retro Planet #22: Bigger, better, faster, more!

Ίσως πολλοί από εσάς εκεί έξω - και ειδικά οι νεότεροι σε ηλικία - να μην θυμούνται το παρθενικό (και μοναδικό, ταυτόχρονα) studio album του group 4 Non Blondes που κυκλοφόρησε το 1992, αλλά ο τίτλος αυτού μάλλον δένει ιδανικά με το 22ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet.


Το περί ου ο λόγος "Χριστουγεννιάτικο" (ο Θεός να το κάνει) τεύχος κανονικά έπρεπε να έχει φτάσει στα χέρια των υπευθύνων για τη δημιουργία του γύρω στα μέσα του Δεκέμβρη, αλλά διάφορα θεματάκια καθυστέρησαν την κυκλοφορία του.

Ουδέν κακό αμιγές καλού όμως, καθώς πλέον το μεγαλύτερο σε όγκο τεύχος της 5ετούς ιστορίας του Retro Planet είναι γεγονός. Με την ευγενική χορηγία του Κώστα (κατά κόσμον γνωστού ως Dinohatzi) καλύφθηκαν όλα τα έξτρα έξοδα προκειμένου το 22ο RP να είναι... παχύτερο κατά 24 ολόκληρες σελίδες! Πρόκειται για μία κίνηση που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μοναδική στα χρονικά, εάν ο εν λόγω κύριος δεν την είχε ξανακάνει (!), καθώς είχε αναλάβει το κόστος για τις δισκέτες που συνόδεψαν το 2ο τεύχος του περιοδικού, τον Δεκέμβριο του 2013!


Το νέο, "μπαμπάτσικο" RP λοιπόν είναι γεμάτο με ύλη που θα ικανοποιήσει όλα τα γούστα, καθώς τα θέματά του, πλην εξωφύλλου και διαφημίσεων, καλύπτουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 68 ολόκληρες πυκνογραμμένες σελίδες!




Τι μπορεί να διαβάσει κανείς λοιπόν σε αυτές τις 68 σελίδες; Καταρχάς έχουμε τις αγαπημένες μόνιμες στήλες (κάποιες εκ των οποίων "ξεχείλωσαν" στο νέο τεύχος), δηλαδή τα Retro Νέα, το Amiga News, το 8/16bits Reviews, το 8 Magic bits (με Amstrad PCW 8256/8512), το Adventureland (με Willy Beamish), το Calling Gods Allowed από την πένα του Στέφανου Κουτσούκου, το ευθυμογράφημα αλλά και το Σκάσε και Άκου με το κλασικό Heaven and Hell των Black Sabbath (και τις σολιές του Ιορδάνη Κιουρτσίδη).





Επίσης, στα πλαίσια του Lost Treasures ο Γιάννης Τσακίρης (μιλάμε για μεταγραφή αεροδρομίου, έτσι απλά) μας παρουσιάζει το Wasted Dreams για Amiga ενώ στα hardware reviews μπορεί κανείς να διαβάσει για το Easyflash 3 cartridge για Commodore 64 και για το SMART card interface για ZX Spectrum.


Ντεμπούτο κάνει και μια ακόμη στήλη που φιλοδοξεί να μονιμοποιηθεί και αυτή μετά από μερικά εκατομμύρια συμπολίτες μας: πρόκειται για το Scripta Manent μέσα από τις σελίδες του οποίου ο Μιχάλης Ιωαννίδης αναλαμβάνει να μας θυμίσει τα "μαργαριτάρια" των κλασικών εντύπων πληροφορικής back in the day.


Όλα τα παραπάνω, που κάθε άλλο παρά λίγα είναι και που λίγο ή πολύ φτάνουν για να γεμίσουν ένα ολόκληρο τεύχος, αποτελούν την τούρτα, αλλά όχι και το... κερασάκι! Αυτό είναι το cover story του περιοδικού, το μοναδικό, απίστευτο, απαράμιλλο, και κυριολεκτικά τεράστιο αφιέρωμα του Στέφανου Καρούσου στα Quake, Quake II και Quake III, την ιστορία πίσω από τα παιχνίδια αυτά της πολυαγαπημένης id software, τα mods τους, τα παιχνίδια που βασίστηκαν στις id tech engines της εποχής, τις κόντρες των καρτών γραφικών και των επεξεργαστών και όλο το παρασκήνιο πίσω από τα παραπάνω. Το εν λόγω αφιέρωμα είναι ό,τι πιο μεγάλο, πλήρες και χορταστικό έχει δημοσιευθεί ποτέ στο Retro Planet, καταλαμβάνοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, 34 ολόκληρες σελίδες! Κι αν κάποιοι στο παρελθόν διαμαρτυρήθηκαν για το μεγάλο μέγεθος των αφιερωμάτων του περιοδικού κατά καιρούς, η απάντηση είναι ότι, πολύ απλά, ή γράφεις ό,τι και όσα πρέπει για ένα θέμα που "το σηκώνει" ή δεν το ακουμπάς καθόλου.






Όσοι ενδιαφέρεστε για το νέο, 22ο, υπερ-τεύχος του Retro Planet εκφράστε το ενδιαφέρον σας με email στο retroplanetmagazine@gmail.com ή με τους τρόπους που χρησιμοποιείτε όλα αυτά τα χρόνια αν είστε τακτικοί αναγνώστες.

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Iceblox Plus: τώρα και στον Atari ST

Πρώτη ανάρτηση για το 2019 μετά από 9 ολόκληρες μέρες απραξίας... Μάλιστα, καλά τα πάμε. Όταν ξεκίνησα αυτό το blog είχα φτάσει να ανεβάζω μέχρι και 3 θέματα ανά ημέρα και τώρα πια, σχεδόν 3 χρόνια αργότερα, γράφω με ρυθμούς... Ελληνικού δημοσίου! Ας είναι, δεν πειράζει: λίγα και καλά. Ή, τουλάχιστον έτσι λέω μπας και κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Και δεν είναι και ευκολόπιστος ο κερατάς!

Ας αφήσω όμως τον εαυτό μου στην ησυχία του (;!;) και ας πάμε στο παρθενικό - για μας - θέμα του 2019, που δεν είναι άλλο από την έλευση του Pixel Pete στον Atari ST. Τι; Δεν σας λέει τίποτα το όνομα; Κακώς, πολύ κακώς, γιατί εγώ στο παρελθόν είχα αναφερθεί εκτενώς στον συμπαθέστατο πιγκουίνο ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, έκανε την εμφάνισή του σε 13 διαφορετικές πλατφόρμες προτού κατηφορίσει κατά ST μεριά!


Βλέπετε, ο (πιγκουίνος) πρωταγωνιστής του Icebox Plus, του παιχνιδιού που εμφανίστηκε σε... μερικά κινητά (Nokia 7210, 6610, 5100, 6100, 3510i, 3520, 7650, 3650, Sharp GX10 και Sony Ericsson T300, T610 αλλά και Siemens S55) και στη συνέχεια στον Commodore 64, αποφάσισε, μέσω του εμπνευστή και δημιουργού του Karl Hornell να τιμήσει με την παρουσία του και τις οθόνες των υπολογιστών της σειράς ST της Atari.

Και, επειδή προσωπικά έχω σιχαθεί τις απανωτές κυκλοφορίες τίτλων για τον Atari STE που γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τους original STs, βγάζω το καπέλο στον κύριο Hornell που μετέφερε τον συμπαθέστατο και γλυκύτατο arcade τίτλο του στον πραγματικά άξιο ιστορικά εκπρόσωπο των 16μπιτων Atari, τον ST/STF/STM/STFM (και πάει λέγοντας). Φυσικά, το Iceblox Plus τρέχει και σε Atari STE, αλλά δεν χρησιμοποιεί το έξτρα hardware και, φυσικά, δεν το απαιτεί. Αν πρέπει σώνει και καλά να γκρινιάξω για κάτι (hey, that's me!) τότε θα πρέπει να σταθώ στην μάλλον υπερβολική απαίτηση του Iceblox Plus για 1ΜΒ μνήμης RAM, γεγονός που αφήνει στην "απέξω" όλους τους κατόχους Atari 520ST (και M, F, FM και STE - παρόλο που για τους τελευταίους δεν νοιαζόμαστε!) που αποτελούν και την συντριπτική πλειοψηφία...


Έτσι λοιπόν, οι ευτυχείς κάτοχοι Atari 1040STF (κυρίως) μπορούν εντελώς δωρεάν να χαρούν έναν απλό και διασκεδαστικό arcade τίτλο, με όμορφα γραφικά και αξιόλογο ήχο, που ξεχωρίζει για το εθιστικό του gameplay και θυμίζει αρκετά έναν απόγονο του Pengo σε... 2μησι διαστάσεις!

Για να ανακεφαλαιώσω λοιπόν, αν έχετε στην κατοχή σας κάποιον υπολογιστή της σειράς Atari ST με τουλάχιστον 1ΜΒ μνήμης, κατεβάστε από εδώ το Iceblox Plus και απολαύστε χαλαρή arcade διασκέδαση που δεν θα ζορίσει το μυαλουδάκι σας (το ιδανικό, εδώ που τα λέμε για χαλάρωση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας). (Πηγή: Indie Retro News).


Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Το Mini γίνεται ακόμα καλύτερο - το Classic το ίδιο!

Είναι γεγονός ότι δεν έχω γράψει λίγες φορές για το C64 Mini, και το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην περίπτωση του Playstation Classic. Σε γενικές γραμμές, παρά την όποια ασυνέπεια από πλευράς μου του τελευταίου καιρού τα έχω καλύψει πιστεύω επαρκώς τα δύο αυτά nostalgia devices (πρέπει να το κατοχυρώσω αυτό κάποια στιγμή). Και τώρα, καθώς φτάσαμε στο τέλος της χρονιάς, οι δύο αυτές μικροσκοπικές συσκευές δείχνουν ελκυστικότερες από ποτέ!


Ξεκινώντας με το C64 Mini - το οποίο άλλωστε κυκλοφόρησε και νωρίτερα - με την έλευση του firmware 1.2.0 πριν από λίγες ημέρες τα πράγματα έγιναν ακόμη καλύτερα και κάποια ακόμη θεματάκια διορθώθηκαν, καθιστώντας το λιλιπούτειο αντίγραφο του Commodore 64 αγορά-λουκούμι. Οι κυριότερες από τις τελευταίες αλλαγές είναι οι παρακάτω:

- υποστήριξη περισσότερων USB joysticks. Ναι, αν και εσείς όπως και εγώ αλλά και ο κάθε νορμάλ άνθρωπος απλά απεχθάνεστε το τραγικό - a la Competion Pro - joystick που συνοδεύει το Mini, θα χαρείτε να μάθετε πως πλέον μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σχεδόν οποιοδήποτε USB joystick ή joypad προκειμένου να απολαύσετε τα παιχνίδια σας όπως τους αξίζει. Καιρός ήταν!

- εύκολη υποστήριξη παιχνιδιών που χρησιμοποιούσαν το 1ο joystick port. Ναι, υπήρχαν τρόποι, αλλά με το νέο firmware το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αλλάξετε τα filenames των αγαπημένων σας παιχνιδιών προσθέτοντας την κατάληξη "_J1". Για παράδειγμα στο H.E.R.O. το hero.d64 θα πρέπει να μετονομαστεί σε hero_J1.d64, στο Pitfall II το pitfall2.d64 θα πρέπει να αλλαχθεί σε pitfall2_J1.d64 και πάει λέγοντας. Παιχνιδάκι.

- το Galencia. Τι; Ναι, το Galencia. Χωρίς πολλά-πολλά λόγια. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της νέας χιλιετίας (διαβάστε σχετικά στο - υπέροχο - 19ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet) πλέον περιλαμβάνεται στο... οπλοστάσιο του C64 Mini. Ένα υπέροχο δώρο για τις γιορτές που αποτελεί τμήμα του νέου firmware!

Το καλύτερο όμως είναι άλλο: η τιμή. Το C64 Mini εμφανίστηκε στα ράφια των καταστημάτων με τιμή 80€, αλλά πλέον, πολύ πιο ώριμο και βελτιωμένο, τιμάται μονάχα 50€. Βρε, μήπως να το ξανασκεφτόσασταν;

Από την άλλη, έχουμε το Playstation Classic: δεν πέρασε ούτε μήνας από την κυκλοφορία του κλώνου του εμβληματικού original Playstation, και πλέον - όπως άλλωστε είχαμε προβλέψει - η κονσολίτσα έχει χακαριστεί ποικιλοτρόπως και ο καθένας μπορεί να την εμπλουτίσει με τα παιχνίδια που επιθυμεί. Τέλεια, έτσι;


Έτσι και ακόμα τελειότερα, καθώς η ριζική πτώση της τιμής του Classic είναι ικανή να πείσει ακόμη και τους πλέον αναποφάσιστους: με λιανική πλέον στα 60€ αντί των 100€ που κόστιζε πριν από 28 ημέρες το Playstation Classic αποτελεί bargain όπως και αν το δει κανείς!

Ανακεφαλαιώνοντας, τα C64 Mini και Playstation Classic με τις τιμές που κυκλοφόρησαν κόστιζαν αθροιστικά 180€. Και, όχι μόνο αυτό, αλλά κουβαλούσαν και μύρια όσα κουσούρια, τα περισσότερα αποτελέσματα βιαστικού σχεδιασμού του software που τα συνόδευε. Πλέον, το 90% αυτών των θεμάτων ανήκει στο παρελθόν, και τα δύο μηχανάκια μπορούν να τρέξουν ό,τι τραβάει η ψυχή του καθενός, συνοδεύονται από χειριστήρια και λειτουργούν τέλεια με τις σύγχρονες τηλεοράσεις και κοστίζουν, και τα 2 μαζί, 110€! Τι, ακόμα εδώ είσαστε; Δεν κάνετε καμιά βολτίτσα από κανένα Πλαίσιο ή Public; Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου και σας αξίζει ένα δωράκι, δεν νομίζετε;


Καλή Χρονιά σε όλους. Θα τα ξαναπούμε το 2019!

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

Καλά Χριστούγεννα!

Χρόνια Πολλά και κυρίως Χρόνια Καλά σε όλους. Περάστε τις γιορτινές μέρες με τα αγαπημένα πρόσωπα και χαλαρώστε όσο μπορείτε, ξεχνώντας - έστω και για λίγο - τα προβλήματα και τη μιζέρια της καθημερινότητας. Καλά Χριστούγεννα!


Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Review: Rocket Smash ex για Commodore 64

Rocket Smash ex (Commodore 64) - John Lonningdal (Programming)/Saul Cross (Graphics & Music)


Το Rocket Smash ex είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στη στήλη, καθώς πρόκειται για παιχνίδι του 2015 και, όλως παραδόξως (μιας και οι άλλοι δύο τίτλοι που παρουσιάσαμε ήταν εξαιρετικοί), είναι το καλύτερο παιχνίδι από τα τρία. Πώς το καταφέρνει αυτό; Πολύ απλά: αντιγράφοντας σχεδόν στα πάντα το καλύτερο ίσως arcade παιχνίδι για τον 16Κ Sinclair Spectrum, το Jetpac


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως: το 1983, η νεοσύστατη τότε Ultimate Play The Game, κυκλοφόρησε το παρθενικό της παιχνίδι για τον Sinclair ZX Spectrum, το Jetpac (περισσότερα για το Jetpac και για την Ultimate μπορείτε να διαβάσετε στο μεγάλο αφιέρωμα του 2ου τεύχους του Retro Planet). Το παιχνίδι έκανε απίστευτες - για τα δεδομένα της εποχής - πωλήσεις, και αποτέλεσε το έναυσμα για την πορεία των αδερφών Stamper προς τη δόξα, το χρήμα και την καταξίωση. Παρά την εμπορική του επιτυχία, και παρότι το port βρισκόταν στα σκαριά, το Jetpac δεν κυκλοφόρησε ποτέ για τον Commodore 64. Πέρασαν 32 ολόκληρα χρόνια μέχρι οι John Lonningdal και Saul Cross να διορθώσουν αυτή την ιστορική αδικία, κυκλοφορώντας το Rocket Smash ex, έναν κλώνο του Jetpac που καταφέρνει να είναι καλύτερος από τον ένδοξο προκάτοχό του!


Η υπόθεση του παιχνιδιού είναι απλή: σε κάθε πίστα προσπαθείτε να συναρμολογήσετε και να ανεφοδιάσετε τον πύραυλο που αποτελεί το όχημα διαφυγής σας. Δεκάδες εξωγήινα όντα (ή σκάφη, ή μπουρμπουλήθρες ή, οτιδήποτε τέλος πάντων!) προσπαθούν να σας καταστρέψουν, ερχόμενα σε επαφή με το sprite σας. Του κάκου όμως, για καλή μας (σας) τύχη, ο ήρωας έχει στην κατοχή του ένα πανίσχυρο laser, το οποίο καταστρέφει οτιδήποτε βρεθεί απέναντι στις ριπές του. Αν καταφέρετε να ανεφοδιάσετε πλήρως τον πύραυλό σας, μπαίνετε μέσα και προχωράτε στο επόμενο stage. Με την ολοκλήρωση τεσσάρων stages, προχωράμε στο επόμενο level. Αυτό ήταν! Εντάξει, παίρνετε και κάποια bonuses που σας δίνουν έξτρα πόντους, οξυγόνο κλπ ενώ κάθε μερικές χιλιάδες πόντους το παιχνίδι σας επιβραβεύει με ένα έξτρα "κανονάκι". Το Rocket Smash ex δεν διεκδικεί Oscar πολυπλοκότητας ή πρωτοτυπίας (αυτό έλειπε!), αλλά: διαθέτει πολύ καλά και πολύχρωμα γραφικά, μουσική και εφέ που του ταιριάζουν "γάντι", εξαιρετικό sprite collision, απίστευτη αμεσότητα στους χειρισμούς του παίκτη, αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας και σπάνια εθιστικότητα.
 

Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι περισσότερο: παίξτε το! Α, και κάτι τελευταίο: αν είστε "μερακλήδες", μπορείτε να το αποκτήσετε και σε cartridge. Not bad, not bad at all!

Βαθμολογία: 9,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στην στήλη 8/16bits Reviews του 7ου τεύχους του περιοδικού Retro Planet τον Μάρτιο του 2015. Επίσης, έχει ήδη γίνει εκτενής αναφορά στο Rocket Smash σε αυτό εδώ το κείμενο.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

C=Bit '18 από τους Performers για τον Commodore 64

Δεύτερο demo στην ιστορία του group Performers και δεύτερο demo τους που καλύπτεται από τούτο εδώ το blog. Εκτός εάν έχω γράψει στο παρελθόν για τη μοναδική παραγωγή κάποιου άλλου ολιγογραφότατου group, νομίζω ότι μονάχα με τους Performers έχω αγγίξει (τι αγγίξει; Σφιχταγκαλιάσει, καλύτερα!) το 100%. Αλλά αντί να ευλογώ τα (λιγοστά) γένια μου, ας ασχοληθώ καλύτερα με το νέο demo του group, το C=Bit '18 που παρουσιάστηκε πριν από λίγες εβδομάδες στα πλαίσια του demoparty X και τρέχει σε Commodore 64...

Το C=Bit '18 λοιπόν είναι μια ιδιαίτερα αξιόλογη παραγωγή που όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν μπορεί να φτάσει την παρθενική δουλειά του group, το The Concert. Για να το θέσω με απόλυτη ακρίβεια, το πρώτο μισό του νέου demo είναι καταπληκτικό, με υπέροχα γραφικά μοντέρνας αισθητικής και ήχο που του δίνει πολλούς πόντους αντί να του αφαιρεί, όπως δυστυχώς συμβαίνει με την πλειονότητα των παραγωγών των τελευταίων χρόνων.


Όμως το C=Bit '18 έχει και συνέχεια μετά την αλλαγή πλευράς της δισκέτας, η οποία, τουλάχιστον με τα δικά μου "ιδιαίτερα" γούστα, δεν είναι εξίσου εμπνευσμένη και ποιοτική συγκριτικά με το πρώτο μισό. Όπως και να 'χει όμως η σούμα βγαίνει σίγουρα θετική, με αποτέλεσμα το C=Bit '18 να είναι ένα από τα καλύτερα demos της χρονιάς που ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες (στο demoparty X κατέλαβε την 3η θέση πάντως).

Αν ενδιαφέρεστε να κατεβάσετε και να τρέξετε το C=Bit '18 ώστε να διαπιστώσετε και μόνοι σας αν και κατά πόσο αξίζει, πάρτε το από εδώ. Αλλιώς, απλά αράξτε και δείτε το video που ακολουθεί...