Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

The Promised Land of Commodore Plus/4

Το Promised Land είναι ένα ολοκαίνουριο, ολόφρεσκο demo για τον Commodore Plus/4 (και για τον Commodore 16 με επέκταση μνήμης) που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του demoparty Arok που έλαβε χώρα στο Ajka της Ουγγαρίας μεταξύ 18-19 Αυγούστου, ήτοι χθες και προχθές - ναι, για τόσο νέα παραγωγή μιλάμε!

Η Ουγγαρία έχει έτσι κι αλλιώς δυνατή σκηνή για τα μηχανήματα της σειράς TED της Commodore, και το Arok party ήταν μία ακόμα ευκαιρία για να γίνει αυτό εμφανές καθώς, πέραν του Promised Land παρουσιάστηκε μία ακόμα εντυπωσιακότατη παραγωγή για την οποία θα σας γράψω το συντομότερο.


Πίσω στο Promised Land τώρα, που αποτελεί μία παραγωγή του group με την (όχι και τόσο ταπεινή) ονομασία Gods of the Universe. Το demo αυτό αποτελείται από πολλά parts και τα 18+ λεπτά της διάρκειάς του παρέχουν μια πολύ καλή παρουσίαση των δυνατοτήτων των υπολογιστών της σειράς TED που χάθηκαν στον ίσκιο του εμβληματικού Commodore 64.  Αν και το Promised Land αναμφίβολα δεν είναι το καλύτερο demo που έχουμε δει ποτέ στον Commodore Plus/4, παρόλα αυτά στέκεται αξιοπρεπώς σε κάθε επίπεδο (αισθητικά, ποικιλία και έμπνευση εφέ, ηχητικά) και κρατάει ίσως το καλύτερο για το τέλος, με μια σειρά από εντυπωσιακότατα colorcyclers.

Αν είστε κάτοχοι κάποιου υπολογιστή της σειράς TED με 64Κ μνήμης RAM δεν το συζητάω καν, κατεβάστε το Promised Land από εδώ, και απολαύστε το συντροφιά με έναν παγωμένο καφέ και ένα τσιγαράκι (αν είστε... μερακλήδες). Σε κάθε άλλη περίπτωση, απλά αφιερώστε μερικά λεπτά για να παρακολουθήσετε το video που ακολουθεί...


Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Κάτι ψήνεται στον Next

Μετά από μια μικρή περίοδο απουσίας από τις επάλξεις - καθώς η έλλειψη σύνδεσης στο Διαδίκτυο μάλλον μπορεί να αποτελέσει ιδιαίτερα ανασταλτικό παράγοντα στην ενημέρωση/ανανέωση ενός blog - επιστρέφουμε στα κοινά με μερικές ειδησούλες για (ποιον άλλον;) τον ZX Spectrum Next που μας μετέφερε με το τελευταίο update ο Henrique Olifiers.

Θα χαρείτε να μάθετε ότι κάτι ψήνεται στο σύμπαν του ZX Spectrum Next και αυτό το κάτι δεν είναι άλλο παρά ο ίδιος ο Next. Ή, για την ακρίβεια, οι mobos του.


Στο εργοστάσιο της SMS στο Nottingham όπου θα λάβει χώρα το τελικό μέρος της παραγωγής των κεντρικών πλακετών (rev. 2B) του Next όλα είναι έτοιμα για το batch των 3.000+ motherboards που θα ξεκινήσει να βγαίνει από τον... φούρνο στις 21/8. Ήδη όμως δεκάδες πλακέτες είναι έτοιμες, καθώς έπρεπε άπαντες να σιγουρευτούν ότι οι preproduction mobos λειτουργούν σωστά και χωρίς προβλήματα.


Κατά συνέπεια, οι πρώτες... διπλοφουρνιστές πλακέτες 2Β είναι εδώ, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι και στην φωτογραφία που ακολουθεί:


Με τις πλακέτες λοιπόν ουσιαστικά έτοιμες (εντάξει, σε 2-3 μερούλες) το βάρος πέφτει (ξανά) στο πληκτρολόγιο. Τα νέα από το μέτωπο αυτό είναι ευχάριστα, καθώς οι νέες μεμβράνες υποβάλλονται σε συνεχείς δοκιμασίες αντοχής και σύντομα θα δοθεί το πράσινο φως για την κατασκευή των πλήκτρων, που απ' ότι φαίνεται θα αποτελέσουν και το τελευταίο κομμάτι στο puzzle του διαδόχου του πολυαγαπημένου ZX Spectrum που έμπασε εκατομμύρια ανθρώπους στον μαγικό κόσμο των υπολογιστών πριν από 30 και βάλε χρόνια.

Θα ολοκληρώσουμε την ενημέρωσή μας με το case. Εκεί που, ενώ όλα έβαιναν καλώς, μια εξαιρετικά χρήσιμη προσθήκη δημιούργησε προβλήματα. Βλέπετε, όλοι καταλαβαίνουμε ότι οι άνθρωποι που θα αποκτήσουν τους Next θα είναι μάλλον ανήσυχα πνεύματα (κοινώς, θα... κατσαβιδιάζουν!) και καλό θα ήταν το case του μηχανήματος να αντέχει δεκάδες άνοιξε-κλείσε και βίδωσε-ξεβίδωσε. Προστέθηκαν λοιπόν μεταλλικά σπειρώματα στις φωλιές για τις βίδες που συγκρατούν κλειστό το εξωτερικό περίβλημα του μηχανήματος. Να, ορίστε:


Όλα καλά, λοιπόν; Εεε, χμμμ, όχι, γιατί πλέον το case δεν κλείνει:


Φυσικά δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας και θεματάκια σαν κι αυτά προκύπτουν συνεχώς μέχρι να φτάσει ένα προϊόν στην τελική του μορφή και στα χέρια των καταναλωτών. Όπως μας γράφει ο Henrique η επίλυση του θέματος με τις φωλιές των βιδών έχει πάρει τον δρόμο της και οι εργασίες αυτές δεν πρόκειται να καθυστερήσουν περισσότερο το όλο project.

Αυτά για σήμερα, τώρα πια που έχω πρόσβαση στο internet ξανά να είστε βέβαιοι ότι θα τα λέμε συχνότερα!

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

In SID we trust!

Όποιοι τυχόν είναι θιασώτες του blog μου από τον πρώτο καιρό που το ξεκίνησα, ίσως να θυμούνται μία σειρά αναρτήσεων με τίτλο "Τα καλύτερα tunes του Commodore 64". Μέσα από αυτά τα κείμενα παρουσίαζα κάποια από τα (κατ' εμέ) πλέον εμβληματικά tunes του 64άρη και, κατ' επέκταση της ιστορίας των home computers. Δυστυχώς, ενώ το πήγαινα για (άτυπο) TOP-20, σταμάτησα στις 17 αναρτήσεις καθώς - τότε - δεν μου έρχονταν στο μυαλό tunes άλλα, ικανά να σηκώσουν τον τίτλο "καλύτερα" και κατά συνέπεια προτίμησα να διακόψω τα άρθρα παρά να τα συμπληρώσω με κομμάτια τα οποία - πάντα σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο - θα ήταν απλά "fillers". Υπόσχομαι όμως να επανέλθω λίαν συντόμως, καθώς βρήκα μερικά νέα (για μένα) tunes τα οποία, σε απλά ελληνικά, "τα σπάνε"!


Που τα βρήκα, θα ρωτήσετε. Λοιπόν, καλοί μου φίλοι, σας ανακοινώνω πανευτυχής ότι επιτέλους "έπεσα" πάνω σε μια συλλογή από SID tunes η οποία όχι απλώς ταιριάζει με τα προσωπικά μου γούστα και ακούσματα, αλλά τα συμπληρώνει κιόλας! Κι αυτό, πιστέψτε με, είναι ιδιαιτέρως σπάνιο, καθώς οι περισσότερες λίστες ή videos με τα "top" μουσικά κομμάτια του 64άρη που κυκλοφορούν εκεί έξω με αφήνουν παγερά αδιάφορο ή με εκνευρίζουν κιόλας ενίοτε με την κακογουστιά ή την έλλειψη ορθών ακουσμάτων των δημιουργών τους...

Η συλλογή στην οποία αναφέρομαι ονομάζεται "SID effects", οφείλει την ύπαρξή της στον Chris Whillock, και θα σας δώσει την ευκαιρία να απολαύσετε σε εξαίσια ποιότητα κομμάτια-ύμνους της χρυσής εποχής του Commodore 64. Στην ουσία αποτελείται από 2 CDs, τα κομμάτια των οποίων μπορείτε να κατεβάσετε είτε σε flac είτε σε mp3, αν και, κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη, το πρώτο είναι μάλλον υπερβολή για την περίσταση. Μπορείτε να κατεβάσετε το SID Effects από εδώ.


Φυσικά, κλείνοντας δεν θα παραλείψω να ευλογήσω τα γένια μου και να φουσκώσω σαν (φαλακρό) παγόνι, καθώς αρκετές από τις συνθέσεις που σας είχα παρουσιάσει στα "καλύτερα tunes του Commodore 64" συμπεριλαμβάνονται στο SID Effects - έτσι, για να μη λέτε! Πέραν της πλάκας και της όποιας υπερβολής, με πάσα ειλικρίνεια θεωρώ ότι αυτά εδώ είναι πραγματικά κάποια από τα καλύτερα synth tunes που δημιουργήθηκαν ποτέ, και αντιπροσωπεύουν στο 100% το πλέον αγαπημένο sound chip όλων των εποχών, το Sound Interface Device του Bob Yannes.


Α, ναι, και κάτι τελευταίο: το track listing...

Disk 1
 Ocean Loader IV - Jonathan Dunn
 Cobra/Skyline - Ben Daglish/Sylvester Levay
 Spellbound - Rob Hubbard
 Gordian Tomb - Thomas Detert
 Ghosts 'n Goblins - Mark Cooksey
 Delta - Rob Hubbard
 Panther - David Whittaker
 Clystron - Thomas Detert
 Arkanoid - Martin Galway
 Commando - Rob Hubbard
 LN Wastelands - Ben Daglish
 Monty on the Run - Rob Hubbard
 Elektra Glide - David Whittaker
 One Man and his Droid - Rob Hubbard
 EON - Thomas Detert
 Dragon's Lair Part II Suite

Disk 2
 Sanxion Loader - Rob Hubbard
 Cybernoid - Jeroen Tel
 Auf Wiedersehen Monty - Rob Hubbard and Ben Daglish
 Starforce - Thomas Detert
 Biggles - Ben Daglish/Jon Anderson
 Crazy Comets - Rob Hubbard
 LN2 - Central Park - Matt Gray
 Red Max - David Whittaker
 Lightforce - Rob Hubbard
 Gordian Tomb In-Game - Thomas Detert

(Πηγή: Indie Retro News)

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Another Next update

Είναι αλήθεια ότι το σκεφτόμουν επί μέρες αν θα γράψω για τα τελευταία νέα του ZX Spectrum Next. Έχω λάβει εδώ και 10 μέρες σχεδόν το πιο πρόσφατο ενημερωτικό email από τον άνθρωπο που ηγείται του project, τον Henrique Olifiers, αλλά τα νέα αυτή τη φορά δεν ήταν και τόσο... συγκλονιστικά. Κάτι σαν "πάμε καλά, προχωράμε" ένα πράγμα. Ελλείψει όμως άλλων ειδήσεων τελικά δεν θα την γλυτώσετε, θα σας ενημερώσω και εσάς!

Το πλέον φλέγον θέμα εδώ και καιρό, είναι όπως γνωρίζουμε αυτό του πληκτρολογίου. Το τρίτο layer της μεμβράνης αυτού όπως είχαμε πει αφαιρέθηκε και οι νέες, διστρωματικές μεμβράνες είναι έτοιμες - στην φάση του πρωτότυπου, τουλάχιστον. Έχουν ήδη σταλεί στην Αγγλία για δοκιμές, ώστε να δοθεί (ευελπιστούμε) το τελικό ΟΚ και να προχωρήσουμε στην μαζική παραγωγή.


Επειδή το team που έχει αναλάβει να φέρει τον ZX Spectrum Next στα χέρια μας αποτελείται από ανθρώπους υπομονετικούς και τελειομανείς, πέρασε καιρός που παραπονιόντουσαν για την απόχρωση στα κόκκινα πλαστικά του υπολογιστή (μη φανταστείτε τίποτα παραπάνω από μια λωρίδα στο πλάι και το reset button). Έλεγαν ότι δεν ήταν αρκετά κόκκινη. Ε, τελικά, με την συμβολή της Dickinsons Associates εντοπίστηκε η απόχρωση που χρησιμοποιήθηκε στον original ZX Spectrum το 1982 (!) και το πρόβλημα δείχνει να λύνεται οριστικά...



Το ότι στην προηγούμενη παράγραφος σας έγραψα για ανθρώπους υπομονετικούς και τελειομανείς δεν είναι υπερβολή - αν δεν το καταλάβατε ήδη από τα όσα διαβάσατε. Αφού είδαν λοιπόν ότι λόγω της όλης ιστορίας με το πληκτρολόγιο έχουν στη διάθεσή τους λίγο έξτρα χρόνο, αποφάσισαν να βγάλουν έξω τους... μεγεθυντικούς φακούς (!) και να εντοπίσουν ατέλειες προς διόρθωση στο case του Next. Και τις βρήκαν! Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο, οι φωτογραφίες που ακολουθούν μιλούν από μόνες τους...




Τέλος, να σας πω ότι με την επόμενη ενημέρωση - η οποία αναμένεται σύντομα - θα έχουμε νέα από την γραμμή παραγωγής καθώς και τις δοκιμές των νέων motherboards (2B). Ενδιαφέροντα νέα λογικά, εντός ολίγων ημερών. Stay tuned...

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

50 (multiplayer) παιχνιδάρες σε ένα CD για το CD32

Έχω γράψει αρκετές φορές στο παρελθόν για τον Earok και τα καταπληκτικά compilation disks που έχει φτιάξει κατά καιρούς για το Amiga CD32, το τελευταίο ίσως μηχάνημα που πέρασε ποτέ από τις γραμμές παραγωγής της πάλαι ποτέ κραταιάς και τρανής Commodore πριν αυτή αντικρίσει την αυλαία να πέφτει για τελευταία φορά, τον Απρίλιο του (μακρινού πια) 1994.


Αυτή τη φορά λοιπόν, ο ακούραστος Amiga lover & developer που ακούει στο όνομα Erik Hogan αποφάσισε να χαρίσει στους κατόχους της παιχνιδομηχανής της Commodore μια συλλογή με ούτε λίγο ούτε πολύ 50 ολόκληρους (κάποτε) commercial τίτλους. Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών: ότι μπορούν παιχτούν από 2 παίκτες και ότι είναι ή platformers ή racers. Για την ακρίβεια, 25 από το κάθε είδος!

Η συλλογή ονομάζεται "CD32 and Beer multiplayer compilation" (εντάξει, σας το δίνω, θα μπορούσε να έχει κάποιο καλύτερο όνομα) και περιλαμβάνει τα παρακάτω platformers:


καθώς και τα ακόλουθα racing games:


Όσοι διαθέτετε CD 32 - και μπύρες! - μπορείτε να κατεβάσετε το "CD32 and Beer multiplayer compilation" από εδώ. Άντε και καλά multiplayer παιχνίδια. Χικ! (Πηγή: Indie Retro News)

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Review: Buzzshaw+ για ZX Spectrum

Buzzsaw+ (Sinclair ZX Spectrum) - Jaison Railton (Programming & Graphics)/Mister Beep (Music)
    
Και εκεί που νομίζεις ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια εσωτερικής αναζήτησης και προβληματισμού έχεις πλέον διαμορφώσει τη φιλοσοφία και την κοσμοθεωρία σου βασιζόμενος σε αδιαπραγμάτευτες αρχές όπως το ότι "τα μόνα βέβαια πράγματα σ' αυτό τον κόσμο είναι ο θάνατος και το color clashing του Spectrum", έρχεται ένας "βαλτός" σαν τον Jaison Railton (ο άνθρωπος πίσω από το Buzzsaw+) με το δημιούργημά του να σου ισοπεδώσει τα πάντα! Όχι λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες, εσείς που συνηθίσατε τα 2 χρώματα σε κάθε block των 8 x 8 pixels στην οθόνη του Spectrum, ετοιμαστείτε για ανατρεπτικές αλλαγές: το Buzzsaw+ μπορεί να απεικονίσει περισσότερα από 2 χρώματα σε κάθε προαναφερθέν block. Και δεν το κάνει μόνο σε ένα σημείο, το κάνει συνεχώς! Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως…


Το Buzzsaw+ θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ένα τυπικό puzzle game της "σχολής" του Tetris, με αντικείμενα σχήματος "L" αποτελούμενα από 3 στοιχεία έκαστο να πέφτουν από την πάνω πλευρά της οθόνης. Όταν τα συσσωρευμένα σχήματα φτάσουν στο ανώτερο τμήμα της οθόνης έχουμε ένα ωραιότατο - κυριολεκτικά, γιατί είναι πολύχρωμο - "Game Over". Ο μόνος τρόπος για να παρατείνουμε τη διάρκεια του παιχνιδιού μας είναι φτιάχνοντας "γραμμές" (όπως και στο Tetris) από 6 αντικείμενα - κιβώτια, συγκεκριμένα -, οι οποίες, μετά τη συμπλήρωσή τους εξαφανίζονται, κατεβάζοντας όλα τα blocks που βρίσκονται από πάνω τους κατά μία γραμμή. Αν μέναμε σε αυτά οι ομοιότητες με το Tetris θα πλησίαζαν την πλήρη αντιγραφή, γι' αυτό και ο Jaison Railton φρόντισε να διανθίσει το παιχνίδι με διάφορα "τερατάκια" (που θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό χαρακτήρες από τα Bubble Bobble, Rainbow Islands και New Zealand Story) που μας εμποδίζουν να συμπληρώσουμε τις γραμμές μας. Σύμμαχοί μας στο να καθαρίσουμε την πίστα από τα τερατάκια είναι αστέρια που εκρήγνυνται, βαρίδια που λιώνουν ό,τι βρεθεί από κάτω τους, και, φυσικά, ο Buzzsaw (δίσκος κοπής) του τίτλου που, πέφτοντας, κόβει σε φέτες τα τερατάκια που θα συναντήσει!


Αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται ολίγον τι παράξενα και μπερδεμένα, μην ανησυχείτε: μετά την πρώτη - άντε, δεύτερη - φορά που θα παίξετε το παιχνίδι θα έχετε καταλάβει πώς λειτουργούν τα πάντα - τουλάχιστον αυτά που έχετε συναντήσει, γιατί, καθώς ανεβαίνουμε επίπεδα, εμφανίζονται και καινούρια στοιχεία και αντικείμενα. Γενικά πάντως, αν καταφέρνετε να κρατάτε σε χαμηλό ύψος τη "στοίβα" σας, το "Game Over" θα αργήσει πολύ να έρθει…


Ας μιλήσουμε λίγο και για τα χρώματα που αναφέραμε παραπάνω, όμως: δεν ξέρω τι και πώς και ποιο trick έχει χρησιμοποιήσει ο προγραμματιστής, το γεγονός πάντως είναι ότι και στο loading screen, και στα μενού αλλά και στην κύρια περιοχή του παιχνιδιού υπάρχουν σημεία στα οποία το color clashing λάμπει δια της απουσίας του, δίνοντας την εντύπωση ότι παίζουμε παιχνίδι του Amstrad και όχι του Spectrum! Πραγματικά, τα λόγια περιττεύουν, σας προκαλώ να κάνετε τον κόπο να το δείτε και μόνοι σας - και μετά απ' αυτό να δώσουμε όλοι μαζί τα θερμά μας συγχαρητήρια στον κύριο Railton και, γιατί όχι, να αγοράσουμε και το παιχνίδι του (κυκλοφορεί με πλήρη συσκευασία από την Cronosoft)…


Ολοκληρώνοντας θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η κίνηση των sprites στο Buzzsaw+ είναι ομαλότατη, η ανταπόκριση των χειριστηρίων άμεση και η μουσική - που ακούγεται από το μεγαφωνάκι - πολύ καλή εκεί που υπάρχει (στην αρχική οθόνη μόνο). Συνολικά το παιχνίδι δίνει την εντύπωση ότι έχει φτιαχτεί σε assembly και ότι έχει προσεχθεί η κάθε του λεπτομέρεια - το αποτέλεσμα είναι μια παραγωγή που δείχνει "επαγγελματική". Η μόνη "παραφωνία" που μπόρεσα να εντοπίσω - αν μπορεί να χαρακτηρισθεί έτσι -, είναι η ιδιαίτερη ευκολία του παιχνιδιού, που έχει σαν αποτέλεσμα να μη μπορούμε να παίξουμε "ένα στα γρήγορα" - τουλάχιστον όχι αν ξεκινήσουμε από το πρώτο επίπεδο δυσκολίας. "Λεπτομέρειες", θα πει κάποιος - και θα έχει και δίκιο!

Βαθμολογία: 9/10

* Το review που διαβάσατε δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 7ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, τον Μάρτιο του 2015

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

The Spectrum Show επεισόδιο 75

Έφτασε αισίως το πλήρωμα του χρόνου για το 75ο επεισόδιο του The Spectrum Show, της σειράς του Paul Jenkinson στο Youtube που αντιμετωπίζεται με τρόπο αντίστοιχο της... Βίβλου από τους ανά τον κόσμο ZX Spectrum lovers.

75 επεισόδια, λοιπόν. Γουάου! 3/4 της κατοστάδας από έναν άνθρωπο ουσιαστικά μόνο του με θεματολογία ένα και μόνο (κλασικό) μηχάνημα και ό,τι σχετίζεται με αυτό. Εντυπωσιακό. Ειδικά στα μέρη μας, την δοξασμένη πατρίδα του "θα" και των κάλπικων υποσχέσεων, ο Paul, η δουλειά του και το αποτέλεσμα αυτής... σοκάρουν! Σκεφτείτε αν ένας στους δέκα - ας πούμε - Αμιγκάς (το παράδειγμα δεν είναι και τόσο τυχαίο και οι συνειρμοί όχι ολότελα αθώοι) έβγαζε μόνος του περιοδικό, βίντεο, παιχνίδια, μαθήματα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο κάνει ο Paul: φανταστείτε τον οργασμό παραγωγικότητας σε μία τέτοια περίπτωση και τους πόντους που θα κέρδιζε η αγαπημένη πλατφόρμα των παιχνιδάδων αν συνέβαινε κάτι τέτοιο!


Φυσικά, όχι μονάχα στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας, στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης (ε, ναι, χρόνια κρατιόμουνα να μην χρησιμοποιήσω δημοσίως τις αγαπημένες εκφράσεις του Κώστα Καββαθά) αλλά ακόμα και στη Γηραιά Αλβιώνα, την πάλαι ποτέ αυτοκρατορία, οι άνθρωποι σαν τον Paul σπανίζουν. Τι σπανίζουν, δηλαδή, που τους κυνηγάς με το τουφέκι! Ας είναι, ένα τον έχουμε, ας τον χαιρόμαστε όσο είναι ενεργός, υγιής και με μεράκι και διάθεση να προσφέρει γιατί τίποτα (πολύ) καλό δεν κρατάει για πάντα. Ας συνεχίσουμε, όσο έχουμε τη δυνατότητα, να απολαμβάνουμε τους καρπούς της δουλειάς του ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για αρκετό κόσμο εκεί έξω...

Στο πλέον πρόσφατο επεισόδιο του The Spectrum Show λοιπόν - για να επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε -, ο Paul μας τρατάρει με νέα και ειδήσεις από τον Δεκέμβριο του 1988, μας παρουσιάζει τα Thunderblade, Macadam Bumper, ROVR και Styx, κάνει μια κουβεντούλα με τον Geoff για τους υπολογιστές και τις κονσόλες που πέρασαν από τα χέρια τους στο πέρασμα των χρόνων και, το σημαντικότερο, στο κυρίως θέμα του βίντεο μας παρουσιάζει ένα από τα πλέον "τούμπανα" περιφερειακά της εποχής, το εξαιρετικό case/πληκτρολόγιο της dk'tronics που ήταν τόσο καλής ποιότητας ώστε ήταν ικανό να οδηγήσει τους κατόχους Commodore 64 στην απόγνωση μετά από απανωτές σκηνές ζηλοτυπίας! Α, ναι, και ολοκληρώνει με μια έκδοση του A.G.D. on steroids!

Α, και πριν δείτε το βίντεο που ακολουθεί να σας θυμίσω ότι βγάζει και περιοδικό ο Paul, που μπορείτε να το βρείτε εδώ. Ελπίζω να μην παραπονιέστε, υπάρχει κόσμος που συνεχίζει και παλεύει ώστε να μην πλήττετε ούτε καν στις διακοπές σας!


Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Από την Τουρκία με αγάπη!

Τον Deniz Can Çelik για να είμαι ειλικρινής δεν τον γνώριζα. Αυτός ήταν που με εντόπισε και επικοινώνησε μαζί μου για να με ενημερώσει για ένα περιοδικό για το οποίο είναι υπεύθυνος, το retrojen.


Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, το retrojen είναι ένα Τουρκικό forum για retro computers, τα μέλη του οποίου αποφάσισαν το 2011 να φτιάξουν ένα έντυπο περιοδικό (ναι, δεν θα το κρύψω, κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά).


Αν και οι άνθρωποι λοιπόν ξεκίνησαν με μεγάλη διάθεση το 2011 με το πρώτο τεύχος του retrojen το οποίο ακολούθησε ένα χρόνο μετά το δεύτερο τεύχος, τελικά αποφασίστηκε να κλείσει τον κύκλο του το περιοδικό το έτος που διανύουμε, με ένα τρίτο και τελευταίο τεύχος. Μην με ρωτήσετε για τους ακριβείς λόγους που συνέβη αυτό, τα τούρκικά μου δεν είναι και τόσο ανθηρά αυτές τις μέρες...


Σύμφωνα με τον Deniz ο σημαντικότερος παράγοντας που αναγκάζει τον ίδιο και τις ομάδα του να αναστείλουν την κυκλοφορία του retrojen είναι οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας, οι οποίες όλο και αυξάνονται τα τελευταία χρόνια, το γεγονός ότι το περιοδικό διανέμεται δωρεάν αλλά και το ότι, από την αρχή, ως στόχος είχαν μπει τα 3 τεύχη.

Ο ίδιος Deniz είναι μανιώδης συλλέκτης Τουρκικών περιοδικών και fanzines για 8bit υπολογιστές, είτε από τα 80s, είτε σύγχρονων. Τα αποτελέσματα της ενασχόλησής του με το αντικείμενο μπορεί κάποιος να τα δει στο website του.


Από την επικοινωνία μου με τον Deniz αφενός διαπίστωσα ότι υπάρχουν retro computer lovers και στη γείτονα χώρα (το φανταζόμουν αλλά δεν το γνώριζα επιβεβαιωμένα μέχρι τώρα), ότι έχουν τις ίδιες συνήθειες με εμάς (fora, εκθέσεις, περιοδικά) και ότι, στον τομέα της παραγωγικότητας και της δημιουργίας (βλ. demoscene) είναι φανερά μπροστά μας. Είναι καλό πάντως ώρες-ώρες να μας δίνονται εναύσματα για να ξυπνάμε από τον λήθαργό μας και να πέφτουμε από το ροζ συννεφάκι μας που μας κάνει να νομίζουμε ότι καθισμένοι στον καναπέ του σπιτιού μας μπροστά από μια τηλεόραση ή έναν υπολογιστή αυτομάτως έχουμε γνώση για το πώς ζουν και με τι ασχολούνται οι άνθρωποι στις άλλες χώρες. Κούνια που μας κούναγε: η σύντομη επικοινωνία μου τους τελευταίους 2 μήνες με τον Deniz μου έμαθε περισσότερα πράγματα για την Τουρκία και τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα αυτή από τα βιβλία, την τηλεόραση και, κυρίως, τους γύρω μου (που τα ξέρουν όλα, πανάθεμά τους) μέσα σε 40τόσα χρόνια...


Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και από την φωτογραφία που ακολουθεί οι ομοιότητες των Τούρκων retro lovers είναι μεγάλες με την ελληνική rerto κοινότητα:


Επιστρέφοντας στο retrojen, το περιοδικό είναι έγχρωμο, μεγέθους Α4, με το μεγαλύτερο βάρος να πέφτει στην ποσότητα και την ποιότητα της ύλης παρά στις φωτογραφίες και το layout. Η εκτύπωση είναι ποιοτική και η ύλη φαίνεται να είναι ενδιαφέρουσα, απ' όσο μπορεί να καταλάβει κάποιος που δεν γνωρίζει την τουρκική γλώσσα.


Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της τελευταία 30ετίας, κυκλοφόρησαν πάρα πολλά έντυπα περιοδικά και fanzines στην Τουρκία με αντικείμενο τους retro υπολογιστές ή κάποιους συγκεκριμένους από αυτούς. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από την παρακάτω φωτογραφία, από σχετικό άρθρο στο τελευταίο τεύχος του retrojen:


Κλείνοντας, θα ήθελα να πω δυο λογάκια για τον ίδιο τον Deniz. Ο άνθρωπος χειρίζεται πολύ καλά την αγγλική γλώσσα, είναι ευγενικός και έχει σίγουρα ενδιαφέροντα πράγματα να πει και ίσως και ιστορίες να μοιραστεί μαζί μας. Αν και με σκλάβωσε από την πρώτη επικοινωνία μας με αυτό το κείμενο: "I know how hard it is to prepare, publish and distribute a magazine periodically and as far as I can see, you publish Retro Planet four times a year. I could call that a heroic work. I also want to congratulate you for your effort" το οποίο μίλησε στην καρδιά μου - βλέποντας ότι ένας άνθρωπος σε άλλη χώρα μπορεί να με καταλάβει περισσότερο από κάποιους με τους οποίους συναναστρέφομαι σε σχεδόν ημερήσια βάση - μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε ακόμα περισσότερο στην τελευταία μας επικοινωνία όπου έκλεινε γράφοντας "I want to express my sadness for what happened there last week. I hope your relatives and friends are all safe and okay. The images were horrifying".

Σε ευχαριστούμε, Deniz. Σε ευχαριστούμε και, μην ανησυχείς, γνωρίζουμε ότι πέρα από τα συμφέροντα των λίγων που βολεύονται με εχθρότητες και αντιπαλότητες, εμείς οι πολλοί μοιάζουμε σε πολύ περισσότερα απ' όσα θέλουν κάποιοι να παραδεχτούν. Κι ας είμαστε από διαφορετική χώρα ή διαφορετική φυλή. Commodoreάς είσαι κι εσύ, Commodoreάς κι εγώ, νιώθουμε ο ένας τον άλλο!


Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Ένα διαφορετικό - μα υπέροχο - blog

Ο φίλος μου ο Αντώνης, γνωστότερος ως antnik στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των retro computers, εκτός από εξέχων retro lover και συλλέκτης υπολογιστών της αγαπημένης μας δεκαετίας (ναι, στα 80s αναφέρομαι, τι άλλο;) είναι και εξαιρετικός φωτογράφος. Και δεν μιλάμε απλώς για αποτέλεσμα τύπου "α, ωραία φωτογραφία" αλλά για τον Helmut Newton των personal computers!


Όσοι τον γνωρίζουν είτε τον ίδιο είτε τη δουλειά του, μπορούν άνετα να καταλάβουν σε τι αναφέρομαι. Ο άνθρωπος, με μόνα εφόδια μια φωτογραφική κι ένα... πορτατίφ (σοβαρά, δεν αστειεύομαι), αγάπη για τα αντικείμενα που φωτογραφίζει και, φυσικά, αστείρευτο ταλέντο, απλά προσφέρει φωτογραφικά αριστουργήματα. Αν κάποιος έφτιαχνε ένα λεύκωμα αφιερωμένο στην αισθητική των personal computers στα 80s δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να βρει πουθενά καλύτερο υλικό από τη δουλειά του Αντώνη...


Που ευτυχώς για όλους μας, την έχει μαζέψει σε ένα σημείο, στο blog του. Αφού ξεκίνησε φωτογραφίζοντας κυρίως κλασικά 8μπιτα και 16μπιτα μηχανήματα μετά πέρασε στα (αδικημένα στην Γηραιά Ήπειρό) MSX, και τον τελευταίο καιρό πυροδοτεί ασύστολα τα υγρά υπολογιστικά μας όνειρα με IBM PC, XT, AT και συμβατά, γυρίζοντάς μας πίσω στην εποχή που πιλοτάραμε αδέξια το αεροπλάνο στο Flight Simulator 2 στην πορτοκαλί οθόνη του IBM PC Portable (ή του Euro PC της πάλαι ποτέ κραταιάς Schneider που μπορείτε να απολαύσετε παρακάτω).


Και αν δεν σας έφταναν όλα τα παραπάνω - που πραγματικά μπορούν να σας προσφέρουν υλικό για αμέτρητες ώρες απόλαυσης και νοσταλγίας - θα πρέπει να σας πω ότι ο Αντώνης δεν μαζεύει απλά για να μαζέψει, για να κομπάζει ότι "έχω κι απ' αυτό". Όχι, το ακριβώς αντίθετο, δεν είναι ο κλασικός Ελληνάρας retro κομπιουτεράς με ντουλάπες και πατάρια γεμάτα από κιτρινισμένα χρέπια 35ετίας που κανείς δεν ξέρει αν δουλεύουν ή όχι: ο άνθρωπος τα έχει τα μηχανήματά του στημένα και λειτουργικά και με άφθονο software και περιφερειακά και μπορείτε να πάρετε μια ιδέα από την παρακάτω φωτογραφία:


Ας μην ξεχάσω τέλος να αναφέρω ότι ο Αντώνης έχει εξελιχθεί σε master της αλλαγής/αντικατάστασης πυκνωτών που τόσα προβλήματα δημιουργούν στα παλιά μηχανήματα. Ε, σαν κερασάκι στην τούρτα προσφέρει στο blog του και αναλυτικούς οδηγούς για recap δημοφιλών (και όχι μόνο) μηχανημάτων, ώστε να μπορέσετε κι εσείς να "αναστήσετε" τα αγαπημένα σας μηχανάκια. Και φυσικά θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη εάν δεν ανέφερα ότι στην ανεκτίμητη δουλειά του Αντώνη οφείλονται και 2 πανέμορφα εξώφυλλα τευχών του περιοδικού Retro Planet, αυτά των τευχών 9 και 11.


Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (καλά, δεν το πιστεύω αυτό, ποιον κοροϊδεύουμε τώρα;) αλλά και μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις (καλύτερα τώρα). Κατά συνέπεια αφήστε με εμένα και πατήστε εδώ για να αφεθείτε στη μαγεία της εικόνας, στην απαράμιλλη αισθητική των υπολογιστών της δεκαετίας του '80 και στην τέχνη της φωτογραφίας του antnik.

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

CGA JAM: η απόλυτη (νοσταλγική) τρέλα!

Όσοι πιστοί του blog λογικά θα διαβάσατε την προηγούμενη ανάρτηση που είχε ως θέμα (μεταξύ άλλων) το απλά-δεν-γίνεται-αυτό-το-πράγμα μοναδικό 8088 MPH. Ένα demo-ωδή στις δυνατότητες του original IBM PC και της κάρτα γραφικών του, της CGA. Ένα demo που - ας μην κοροϊδευόμαστε - αν είχε κυκλοφορήσει π.χ. το 1986 κατά πάσα πιθανότητα θα είχε καταδικάσει σε παταγώδη εμπορική αποτυχία την Amiga και τον Atari ST πριν καν κυκλοφορήσουν!

Ας είναι όμως, με το "αν" δεν γράφεται η ιστορία και, έτσι κι αλλιώς το 8088 MPH δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο αντιπροσωπευτικό των δυνατοτήτων της πλατφόρμας στην οποία φτιάχτηκε, όσο των (αδιανόητων) δυνατοτήτων και ευφυίας των δημιουργών του.


Ας επιστρέψουμε όμως λιγάκι στην CGA. Η κάρτα αυτή ή, για την ακρίβεια, οι κλώνοι της, αποτελούσαν το υποκύκλωμα γραφικών της συντριπτικής πλειοψηφίας των PCs κατά τη διάρκεια σχεδόν ολόκληρης της δεκαετίας του '80. Όσοι - όπως και εγώ - περάσατε κάποιο διάστημα με κάποιο IBM ή συμβατό ως το gaming μηχάνημά σας εκείνα τα χρόνια, είναι σίγουρο ότι ναι μεν μπροστά στον κόσμο γελάτε με τις δύο κλασικές 4χρωμες παλέτες της CGA που χρησιμοποιούνταν στα παιχνίδια αλλά, κάπου στο βάθος του μυαλού σας, μπορεί να νιώθετε και μια άλφα νοσταλγία για τα παιχνίδια που παίζατε τότε και απεικονίζονταν με άσπρο, μαύρο, φούξια και τιρκουάζ!
Ε, λοιπόν, απ' ότι φαίνεται δεν είστε οι μόνοι: μάθετε αγαπητοί (και αγαπητές) για το CGA JAM, τον διαγωνισμό που έλαβε χώρα από την 1η μέχρι και την 14η Ιουνίου του 2017, όπου οι ανά τον κόσμο δημιουργοί συμμετείχαν φτιάχνοντας παιχνίδια που χρησιμοποιούσαν κάποια από τις 2 χρωματικές παλέτες της CGA και, φυσικά, 8bit chiptunes!


Οι συμμετοχές ήταν πολλές (118) και τα αποτελέσματα πραγματικά εντυπωσιακά. Κάποια παιχνίδια ήταν τόσο καλοφτιαγμένα και με τόσο αυξημένο δείκτη playability που, πραγματικά, ουδόλως ενοχλεί η χρήση της 4χρωμης παλέτας της CGA (τι να ενοχλεί; Εδώ είπαμε ότι την γουστάρουμε κιόλας!).

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται περισσότερα λόγια: δείτε παρακάτω μερικά χαρακτηριστικά animated GIFs και πατήστε εδώ για τα αποτελέσματα του διαγωνισμού που διοργάνωσε το itch.io και για να κατεβάσετε ή να παίξετε online τα παιχνίδια. Φυσικά, είναι όλα δωρεάν. CGA for ever!