Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

Review: Star Sabre (Amstrad CPC)

Star Sabre (Amstrad CPC) - Paul Kooistra (Code & Graphics)/Targhan (Music/SFX)


Το Star Sabre, λοιπόν! Ένα ακόμα shoot 'em up που κυκλοφόρησε από την Psytronik, και πάλι για τον Amstrad, ξανά από τον Paul Kooistra - δεν θα έλεγε κανείς λιγοστές τις ομοιότητες με το Sub Hunter που παρουσιάσαμε παραπάνω...

Δεν θα σας κουράσουμε με λεπτομέρειες περί υπόθεσης/σεναρίου κλπ, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα τυπικό horizontal space shooter όπου σκοπός σας είναι να πυροβολείτε ό,τι κινείται (και όχι μόνο!), αποφεύγοντας εχθρικά διαστημόπλοια, βλήματα και background graphics. Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξαν τα Nemesis, R-Type και πολλοί ακόμη κλασικοί τίτλοι του παρελθόντος!



Το Star Sabre χαρακτηρίζεται από καλοσχεδιασμένα και αρκετά λεπτομερή πολύχρωμα γραφικά, ομαλότατο scrolling, άμεση απόκριση στους χειρισμούς του παίκτη, 5 μεσαίου μεγέθους πίστες, end of level bosses, bonuses, power-ups, διαφορετικά όπλα (μέχρι και 3 ταυτόχρονα, σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζουν οι οδηγίες του παιχνιδιού!) και ωραία ingame μουσική. Τα ηχητικά εφέ λάμπουν δια της απουσίας τους, αλλά αυτό ελάχιστα θα ενοχλήσει. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετική δημιουργία, η οποία, δυστυχώς, απέχει εξ' αιτίας μίας μικρής λεπτομέρειας από το μεγαλείο. Ποια είναι αυτή η λεπτομέρεια; Μα, φυσικά, η πανταχού απούσα στα παιχνίδια του Amstrad δυνατότητα για autofire!



Να τα κάνουμε λίγο πιο λιανά, όμως: το Star Sabre είναι αρκετά έως ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς, ανά πάσα στιγμή, ο παίκτης έχει να αποφύγει τις σφαίρες των εχθρών που αντιμετωπίζει (λογικό), τις ταχύτατες ριπές από τους επίγειους στόχους (εδώ δυσκολεύει), αλλά και τις "αδέσποτες" βολές που εκτοξεύουν τα αντίπαλα διαστημόπλοια πριν εξαφανιστούν από την οθόνη, a la 1942. Και εδώ είναι που το όλο πράγμα γίνεται εκνευριστικό, καθώς απαιτούνται ταχύτατες και ακριβέστατες κινήσεις και αστραπιαία αντανακλαστικά προκειμένου να αποφευχθεί το μοιραίο. Ε, σκεφτείτε λοιπόν, ότι λόγω της απουσίας autofire, την ώρα που κάνετε όλους αυτούς τους ελιγμούς πρέπει ταυτόχρονα να πυροβολείτε σαν παλαβοί, πράγμα που κάνει τις κινήσεις του μοχλού χμμμ, ας τις πούμε όχι και τόσο ακριβείς! Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ότι, ενώ μπορεί να τα έχετε πάει καλά και να έχετε παίξει π.χ. επί 5 λεπτά χωρίς να χάσετε "κανονάκι" (κινδυνεύετε βέβαια να χάσετε κάποιο χέρι από αγκύλωση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!) ε, μέσα στα επόμενα 15 δευτερόλεπτα μπορεί, έτσι απλά, να χάσετε και τα 3 που διαθέτετε! Στο μυαλό του γράφοντος φαντάζει ιδανική η δυνητική ύπαρξη autofire, καθώς, με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε ο παίκτης να αποφύγει τις αντίπαλες βολές με άμεσες και ακριβείς κινήσεις, που δεν θα επηρεάζονταν από τις συνεχείς… δονήσεις του fire button!



Είναι καθαρά υποκειμενική η άποψη, και μάλιστα προέρχεται από έναν gamer με σαφέστατα μειωμένα αντανακλαστικά και ικανότητες λόγω της προχωρημένης ηλικίας, αλλά το Star Sabre θα κέρδιζε πολλούς πόντους σε ό,τι αφορά το gameplay εάν διέθετε autofire. Θα μπορούσε φυσικά να είναι απλά πιο εύκολο συνολικά, αλλά εδώ αναφερόμαστε σε μια ελάχιστη αλλαγή που θα μεταμόρφωνε το παιχνίδι από (σχεδόν) εκνευριστικό σε… challenging!



Παρά τα παραπάνω, το Star Sabre είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογο: είναι προσεγμένο σε όλους τους τομείς, χωρίς να εμφανίζει καμία από τις "παραδοσιακές" αδυναμίες του Amstrad, όπως ήταν το μη ομαλό scrolling και τα χοντροκομμένα γραφικά του mode 0. Αν ήταν και πιο εύκολο, θα μιλούσαμε κατά πάσα πιθανότητα για ένα από τα 10 καλύτερα shoot 'em ups στην ιστορία της πλατφόρμας…

Βαθμολογία: 7,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 11ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2016.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

Doom 64

Επανέρχομαι στο θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί πρόσφατα με την σύντομη ανάρτηση που ακολουθεί. Κύριος λόγος είναι το ότι, με την βοήθεια του alex76gr τον οποίο και ευχαριστώ θερμά, έχουμε πλέον ένα Doom 64 που είναι μεν σκοτεινούλι, αλλά όσο χρειάζεται για την δημιουργία της απαραίτητης spooky ατμόσφαιρας και σε καμία περίπτωση unplayable όπως (σχεδόν) ήταν η έκδοση για την οποία σας είχα γράψει τις προάλλες.

Επειδή βαριέμαι θανάσιμα το ψάξιμο και απεχθάνομαι τις ατελείς λύσεις και τα ημίμετρα, ακολούθησα τις οδηγίες του alex76gr και έφτιαξα μία εγκατάσταση του Doom 64 η οποία είναι έτοιμη να την κατεβάσετε και να την απολαύσετε στο PC σας.


Ξεκινήστε κατεβάζοντας αυτό εδώ το αρχείο. Αποσυμπιέστε το όπου επιθυμείτε (έχει δικό του φάκελο, δεν θα σας γεμίσει το desktop π.χ. με δεκάδες αρχεία) και, για να παίξετε το παιχνίδι, απλά τρέξτε το Doom64.bat.

Γνωρίζω ότι τα παραπάνω δεν είναι 100% σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, αλλά ελπίζω ότι δεν θα ενοχληθεί κανείς που δίνουμε τη δυνατότητα σε μερικούς λάτρεις του big daddy των first person shooters να χαρούν έναν τίτλο που, λόγω της πλατφόρμας στην οποία κυκλοφόρησε (Nintendo 64), δεν είχε παιχτεί από πολύ κόσμο. Και που πλέον έχει κλείσει και τα 23 του χρόνια - να τα λέμε κι αυτά!


Απολαύστε (σχεδόν) άφοβα, λοιπόν!

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020

The Spectrum Show επεισόδιο 96

Καθώς ο Αύγουστος βρίσκεται προ των πυλών και ο ήλιος έχει αρχίσει να τσουρουφλίζει επικίνδυνα όσους τολμούν να τον αντιμετωπίσουν χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, ο μοναχικός κύριος Paul Jenkinson παραμένει στις επάλξεις, αψηφώντας τις προσταγές της εποχής, και συνεχίζοντας να μοιράζει γενναίες δόσεις Spectrumικής απόλαυσης στους fans του γομολάστιχα και των διαδόχων του (αν και, επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι ο ίδιος ο γομολάστιχας έχει πολύ περισσότερους πιστούς ακολούθους απ' ότι οι διάδοχοί του).

Παρά μία γενικότερη στασιμότητα που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες στην retro community και η οποία είναι μάλλον απόρροια της πανδημίας του Covid-19 και των ριζικών αλλαγών στις ζωές όλων μας (κάποιων περισσότερο, κάποιων λιγότερο), όπως είχα σημειώσει και παλιότερα, ο Paul δεν δείχνει να πτοείται: τα επεισόδια του The Spectrum Show συνεχίζουν να κυκλοφορούν τακτικότατα, βγάζοντας τη γλώσσα σε πανδημίες, λοιμούς, σεισμούς και... καταποντισμούς!


Στο ολόφρεσκο, 96ο επεισόδιο του The Spectrum Show μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει την παρουσίαση/δοκιμή του πληκτρολογίου μετά case Transform που πραγματικά μεταμόρφωνε το δημοφιλές δημιούργημα του θείου Clive σε κάτι που πλησίαζε τον MTX512 της Memotech.

Ακολουθούν video reviews των Fantastic Voyage, Zaxxon, Shadow of the Beast και μίας mini συλλογής πραγματικού ανουσιουργήματος για τον 16άρη Spectrum (θα δείτε και θα καταλάβετε). Κουβεντούλα με τον Geoff προς απάντηση σε ερωτήσεις των supporters του show, και ένα ενδιαφέρον θεματάκι για το... M.A.M.E. (!) του ZX Spectrum Next.

Αυτά είναι όλα, αν δεν μου διαφεύγει κάτι. Τι, θέλετε κι άλλα; Έλεος, 26 Ιουλίου έχουμε, χαλαρώστε, φτιάξτε έναν παγωμένο καφέ, αράξτε στην βεράντα με το laptop σας και κάντε focus το 96ο επεισόδιο του The Spectrum Show αφήνοντας για λίγο εκτός της προσοχής σας τις φωνές των παιδιών και τα τσιμπήματα των κουνουπιών. Αχ, καλοκαιράκι!


Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2020

Καλοκαιράκι. Καιρός για Doom.

Και φυσικά εσείς καταλάβατε Doom Eternal, έτσι; Πτωχά μου...

Φυσικά, δεν πρόκειται να πω κακή κουβέντα ούτε για το Doom Eternal, αλλά ούτε και για το Doom του 2016 (είμαστε σοβαροί; Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από το "καινούριο" Doom; Τι συμβαίνει, βοηθήστε με να καταλάβω!). Οι δύο τίτλοι της Bethesda Softworks έχουν ενθουσιάσει πολύ κόσμο εκεί έξω, οπότε θα παρακάμψω το γεγονός ότι οι περισσότεροι εξ' αυτών είναι κονσολάδες και κανονικά δεν θα έπρεπε να πολυμπαίνουν σε συζητήσεις που αφορούν έναν από τους πλέον εμβληματικούς τίτλους των PCs. Ή, έστω, τους διαδόχους του...


Αυτό που δεν μπορώ βέβαια να παρακάμψω εύκολα είναι ότι οι 2 τελευταίοι τίτλοι της σειράς του Doom είναι οι πρώτοι που φτιάχτηκαν χωρίς να συμμετάσχει στο development αυτών κανένας από όσους συνεργάστηκαν για την δημιουργία του πρώτου, του original Doom, του 1993. Και, αν η ερώτηση "υφίσταται Doom χωρίς Romero;" έχει εύκολη απάντηση ("φυσικά, το Doom 3"),  στο ερώτημα "υφίσταται Doom χωρίς Romero και Carmack;" τι μπορούμε να πούμε; Ξεροκαταπίνεις, χαμηλώνεις το βλέμμα λες και θα βρεις την απάντηση γραμμένη στα παπούτσια σου, και αφήνεις να βγει ένα αδύναμο "όχι". Πραγματικά, όσο καλά και αν είναι τα Doom (του 2016) και Doom Eternal, κάτι φαίνεται να ξενίζει σε αυτή τη μετάβαση στη νέα εποχή, και αυτή είναι φυσικά η απουσία όλων όσων στελέχωσαν την μικρή εκείνη ομάδα που χάρισε σε ένα ανυποψίαστο κοινό χρηστών την απόλυτη gaming εμπειρία, εκεί πίσω στο 1993.

Οπότε, για να επιστρέψουμε στο θέμα της ανάρτησης, ναι, είναι καλοκαιράκι και ναι, είναι καιρός για Doom (προσωπικά τα Doom τα έπαιζα και τα ολοκλήρωνα ανέκαθεν τους καλοκαιρινούς μήνες - λόγω περισσότερου ελεύθερου χρόνου, μάλλον...). Θα σας πρότεινα και πάλι τα Doom και Doom II - και γιατί όχι και την εξόχως ενδιαφέρουσα εμπειρία του Doom 3; - αλλά αυτή τη φορά υπάρχει κάτι άλλο, κάτι ολόφρεσκο και συνάμα τόσο παλιό που η δυσοσμία της αποσύνθεσης πνίγει τα πνευμόνια μας: αναφέρομαι στην κυκλοφορία του Doom 64 για PC ή, ακριβέστερα, στην μεταφορά του και την δυνατότητα να το απολαύσουμε μέσω της μηχανής GZDoom.


Για όσους δεν γνωρίζουν, το Doom 64, σε αντίθεση με τους 2 πρώτους τίτλους της σειράς, αναπτύχθηκε από την Midway και όχι από την id software, και σεναριακά αποτελούσε συνέχεια του Doom II. Βασιζόταν μάλιστα στην ίδια μηχανή, αλλά αυτό ήταν που είχε τη λιγότερη σημασία: το σημαντικό της υπόθεσης είναι ότι όσοι το είχαν παίξει ορκίζονταν πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό παιχνίδι, διαφορετικό μεν αλλά άξιο συνεχιστή των 2 πρώτων. Μικρή λεπτομέρεια: το Doom 64 κυκλοφόρησε το 1997 μόνο για Nintendo 64. Μπορείτε να πιάσετε την τραγική ειρωνεία, έτσι; Ο ιαπωνικός κολοσσός που φημίζεται για παιδικά παιχνιδάκια με μυστακοφόρους υδραυλικούς και πριγκίπισσες πιο γλυκές κι από το μέλι, η εταιρία που κυκλοφορεί κονσόλες που είναι πιο αδύναμες από τα προϊόντα της προηγούμενης γενιάς των ανταγωνιστών της (κι όμως στην Ιαπωνία πουλάνε σταθερά κοντά στα 100 εκατομμύρια κομμάτια - τα συγχαρητήριά μας), ο όμιλος που επί χρόνια απαγόρευε το... κόκκινο αίμα (!) στα παιχνίδια που φτιάχνονταν για τις κονσόλες του, έφτασε, πριν από 23 χρόνια, να κυκλοφορεί το μοναδικό μηχάνημα στο οποίο μπορούσε να τρέξει η τρίτη συνέχεια του Doom (που ο αρχικός στόχος ήταν να ονομάζεται "The Absolution" αντί για "64", αλλά όταν έχεις να κάνεις με την Nintendo και πάλι καλά λες, που δεν απαίτησαν να ονομαστεί "Doom Zelda" ή "Super Mario Doom"...).

Έτσι λοιπόν, για πάρα πολλά χρόνια το Doom της Midway αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των κατόχων του Nintendo 64, της καταπληκτικής αυτής παιχνιδομηχανής που όταν όλοι οι υπόλοιποι χρησιμοποιούσαν μέσα οπτικής αποθήκευσης (CD-ROM, GD-ROM) αυτή υιοθετούσε, για μία ακόμα φορά, τα cartridges! Εντάξει, δεν γράφω κάτι άλλο για την Nintendo, πέρα από το ότι, απ' όσο έχει δείξει η ιστορία, και αχνιστά κόπρανα να πουλήσει σε συσκευασία κονσόλας, τουλάχιστον στην Ιαπωνία το κοινό θα τα λατρέψει. Κάτι πρέπει να μας λέει όλο αυτό για τους Ιάπωνες, νομίζω...

Πίσω στο θέμα μας, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ, το Doom 64 είναι λοιπόν διαθέσιμο για να το τρέξουμε στα PCs μας μέσω της GZDoom engine, όπως και τα Doom και Doom Final του Playstation (μην ρωτήσετε τώρα "ποιανού Playstation;", please, ένα ήταν το Playstation (ή PSX, όπως το γνωρίζαμε τότε). Τα άλλα είναι PS2, PS3, PS4, PS5 και πάει λέγοντας...).

Είπαμε, είναι ΠΟΛΥ σκοτεινό
Είπαμε, είναι σκοτεινό. ΠΟΛΥ σκοτεινό.

Το μόνο κουσούρι της όλης ιστορίας - και οφείλω να σας προειδοποιήσω γι' αυτό - είναι ότι το Doom 64 είναι σκοτεινό παιχνίδι. Μιλάμε για ΠΟΛΥ σκοτεινό παιχνίδι. Και όχι, δεν αναφέρομαι στο σενάριό του, αλλά στα επίπεδα brightness (φωτεινότητας) που δείχνουν να πλησιάζουν ανησυχητικά το απόλυτο μηδέν! Φυσικά, μέσα από τις (εκατοντάδες) ρυθμίσεις της GZDoom engine κάτι θα καταφέρετε να διορθώσετε, αλλά και πάλι, μιλάμε για πολύ σκοτάδι. Οπότε όχι, μην σκεφτείτε να το παίξετε μέρα-μεσημέρι στην ελληνική ύπαιθρο με κάργα αντηλιά: προτιμήστε βράδυ, με σβηστά τα φώτα, και τα κουνούπια να σας πίνουν το αίμα - όπως κάνουν και σε μένα την ώρα που γράφω αυτά που διαβάζετε, καλή ώρα...

Τέλος πάντων, τα κουνούπια, όπως και η ζέστη, πάνε σετάκι με το καλοκαίρι. Παίξτε τουλάχιστον λίγο Doom 64 να ξεχαστείτε. Αν έχετε προνοήσει να κάνετε και ένα μπάνιο μέσα σε σιτρονέλλα (!) πιο πριν, ακόμα καλύτερα!

Ενημέρωση: δεν θα ήμασταν τίποτα χωρίς τη βοήθεια των φίλων και την κοινοποίηση και τον διαμοιρασμό της γνώσης, έτσι δεν είναι; Μην απαντάτε, έτσι είναι. Χάρη λοιπόν στις πολύτιμες συμβουλές του alex76gr, πλέον μπορούμε να παίξουμε και εγώ και εσείς το Doom 64 όπως του πρέπει, χωρίς να τρέχουμε σε... οφθαλμίατρους! Απλά κατεβάστε αυτό εδώ το αρχείο, αποσυμπιέστε το (έχει δικό του φάκελο) και τρέξτε το Doom64.bat. Και χωθείτε βαθειά μέσα στον κολασμένο κόσμο του Doom 64 την ώρα που οι υπόλοιποι, αθώοι και ανυποψίαστοι θνητοί ξεροψήνονται κάτω από τον καυτό ήλιο και τσαλαβουτάνε στην θάλασσα σαν λυσσασμένες φώκιες. Εσείς ξέρετε καλύτερα!

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2020

NGC 1277: ένας γαλαξίας στον 64άρη σας!

Όπως όλοι (;) γνωρίζουμε, ο NGC 1277 είναι ένας γαλαξίας στον αστερισμό του Περσέα, που δεν θα έλεγε κανείς ότι είναι και στην γειτονιά μας, καθώς απέχει περίπου 220 εκατομμύρια έτη φωτός από την γη. Ένα τσιγάρο δρόμος. Ίσως λιγάκι περισσότερο...

Δεν θα σας το παίξω έξυπνος υποστηρίζοντας ότι εγώ γνώριζα για τον NGC 1277 εδώ και χρόνια και άλλα τέτοια ωραία. Αντιθέτως, διαπίστωσα την ύπαρξή του με αφορμή ένα demo για τον Commodore 64, που ονομάζεται - ο ευρών κερδίζει χρυσούν ωρολόγιο - ναι, το μαντέψατε, NGC 1277!


Πρόκειται για μία παραγωγή που ξεχωρίζει ευχάριστα για την ροή, τα εφέ, τα γραφικά, το μέγεθος και την (σχετική) πρωτοτυπία της, και η οποία πέρασε μάλλον χωρίς να την προσέξουμε καθώς εμφανίστηκε στα πλαίσια του demoparty Gubbdata. Λεπτομέρεια: όχι του φετινού, αλλά του περσινού!

Το NGC 1277 όπως αναμενόταν από τον τίτλο του έχει "διαστημική" θεματολογία και είναι μία παραγωγή του demogroup Samar Productions. Κι αν σε άλλες χώρες το όνομα του group δεν προκαλεί αστείους συνειρμούς, ε, στην δική μας δεν θα έλεγε κανείς ότι συμβαίνει το ίδιο (ξέρετε, "πώς λέγεται το σαμάρι στα Λαρισέικα;" κι άλλα τέτοια αστεία που σκορπούν γέλιο και ευχαρίστηση σε 6χρονους ακροατές).

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο του NGC 1277 είναι ότι καταλαμβάνει ολόκληρη μία μονάχα πλευρά δισκέτας του 64άρη, γεγονός ιδιαίτερα θετικό αν συνυπολογιστεί η διάρκειά του και η ποικιλία του. Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι - σύμφωνα με τους δημιουργούς του - απαιτεί σώνει και καλά SID 8580. Ακούγοντάς το βέβαια (να την πω την κακιούλα μου, ε;) θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι ίσως και να μην χρειάζεται καθόλου soundchip καθώς στην πολυετή ιστορία του Commodore 64 έχουμε απολαύσει πολλές εκατοντάδες υπέροχα SID tunes και soundtracks και αυτό του NGC 1277 σίγουρα δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία...

Πέραν του ηχητικού τομέα πάντως, το NGC 1277 είναι ένα πολύ ωραίο demo, που σίγουρα αξίζει της προσοχής σας, έστω και για τα λίγα λεπτά που απαιτούνται προκειμένου να παρακολουθήσετε το video. Αν θέλετε να το τρέξετε οι ίδιοι (και πολύ καλά θα κάνετε), κατεβάστε το από εδώ. Have fun!


Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

Κυκλοφόρησε το 28ο τεύχος του Retro Planet

Για μια ακόμα φορά, το περιοδικό Retro Planet, πιστό στο τριμηνιαίο ραντεβού του με το αναγνωστικό του κοινό κυκλοφόρησε με πλούσια θεματολογία που θα αγαπήσουν όλοι οι λάτρεις του retro computing, του retro gaming, της retro μουσικής, του retro κινηματογράφου και... εντάξει, το πιάσατε το νόημα!


Το νέο, 28ο τεύχος του Retro Planet, είναι διανθισμένο με την εξαίσια φωτογραφική δουλειά του antnik, μία γεύση της οποίας μπορείτε να πάρετε από τον Commodore PET που κοσμεί το εξώφυλλο. Αν σας άνοιξε η όρεξη επισκεφθείτε το blog του Αντώνη και χαθείτε μέσα στον κόσμο του retro computing βουτώντας στο πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την υπέροχη συλλογή του.

Στα του Retro Planet τώρα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει με ικανοποίηση ότι η συντακτική ομάδα του περιοδικού δεν πτοήθηκε από την πανδημία του Covid-19 και χρησιμοποίησε το χρονικό διάστημα της καραντίνας με τον καλύτερο τρόπο, προκειμένου να γεμίσει με φρέσκια ύλη το 28ο τεύχος της (αποκλειστικά) έντυπης έκδοσης.


Στο 28ο τεύχος του Retro Planet μπορεί κανείς να βρει τα Retro Νέα, reviews των Raid Over Moscow (Amiga), Astro Blaster (ZX Spectrum) και Just a Gal (ZX Spectrum).


Τα παραπάνω ακολουθούνται από μία πολυσέλιδη ιστορική αναδρομή στην ιστορία του PET, του πρώτου προσωπικού υπολογιστή της πάλαι ποτέ κραταιάς Commodore.



Το hardware section του περιοδικού συνεχίζεται με μία αναλυτικότατη, ενδελεχή και χορταστική 11σέλιδη δοκιμή/παρουσίαση του The C64 (ή C64 Maxi), του full sized κλώνου του θρυλικού Commodore 64 που κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες του 2019.



Αν γουστάρετε hardware και δεν σας έφταναν τα προηγούμενα, ακολουθεί ένα πλούσιο αφιέρωμα-τεστ του ολόφρεσκου FPGA based accelerator, της Vampire 1200 (για την Amiga 1200, προφανώς).



Στην στήλη Lost Treasures θυμόμαστε το Cataclysm του Acorn Archimedes ενώ το Scripta Manent ξεψαχνίζει με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο, τα τεύχη 22 και 23 του ιστορικού PIXEL από το μακρινό 1986.


Στην στήλη Adventureland θα βρούμε το Colonel's Bequest της Sierra και θα ολοκληρώσουμε με κινηματογράφο και μουσική: Sly με Rocky III και Iron Maiden με το μοναδικό Piece of Mind κλείνουν ιδανικά το περιοδικό καθώς οι συνεργάτες του Retro Planet τα παρουσιάζουν στις τελευταίες 6 σελίδες του τεύχους και τα περιποιούνται με αγάπη και Προδέρμ - όπως δηλαδή ακριβώς τους αρμόζει!



Για όσους ενδιαφέρονται για να αποκτήσουν το νέο τεύχος του Retro Planet ο ιδανικότερος τρόπος επικοινωνίας είναι ένα απλό email στην ηλεκτρονική διεύθυνση retroplanetmagazine AT gmail DOT com.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

The Spectrum Show επεισόδιο 95

Λοιπόν, από τη μία φαίνεται αστείο, από την άλλη όχι και τόσο. Τι; Το γεγονός ότι μεταξύ 2 διαδοχικών επεισοδίων του The Spectrum Show (δηλ. περίπου σε διάστημα ενός μηνός) εγώ έχω ανεβάσει στο blog μόνο 2 ακόμη θέματα. Στο τέλος έτσι όπως πάμε θα φτάσουμε στο σημείο να μου παίρνει τόσο καιρό να γράψω 5-6 αράδες όσον παίρνει στον ακάματο Paul Jenkinson (τον άνθρωπο δηλαδή που βρίσκεται πίσω από το The Spectrum Show) να φτιάξει ένα επεισόδιο με μισή ώρα βίντεο! Πωπω, ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω...

Βέβαια το blog, οι αναρτήσεις του, οι ενημερώσεις κλπ είναι ένα ολόκληρο θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ λογικά σύντομα, αλλά όχι εδώ και όχι τώρα, γιατί δεν υπάρχει λόγος να "καπελώσουμε" με τα δικά μας την είδηση της κυκλοφορίας του 95ου επεισοδίου του The Spectrum Show.

Και δεν είναι μονάχα το βίντεο εδώ που τα λέμε: αν πάτε στην επίσημη σελίδα της σειράς, θα διαπιστώσετε ότι ο Paul έφτιαξε και ανέβασε και ένα ακόμα τεύχος του περιοδικού του, το 29ο. Οπότε, αν είστε φανατικοί Spectrumάδες σας περιμένει δουλειά απόψε - ποιος την χάρη σας!

Διερωτώμενος εάν η αστείρευτη ενέργεια του Paul οφείλεται σε βιταμίνες, βοηθήματα διατροφής, αναβολικά (!) ή την υπερβολική έκκριση κάποιας ορμόνης που μετατρέπει έναν απλό μεσήλικα σε ακούραστη μηχανή παραγωγής, σας αφήνω με το ολόφρεσκο, 95ο επεισόδιο του show του...


Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

Vampire για την Amiga. Αξίζει;

Λοιπόν, να ξεκινήσω ξεκαθαρίζοντας κάτι: δεν με νοιάζει που η Vampire είναι μια FPGA λύση και δεν βασίζεται σε πραγματικό, μεσήλικα και ολίγον σιτεμένο 680x0 (αφήστε που δεν υπήρξε ποτέ και ο... 68080, πού να τον βρεις σε real thing;). Βασικά, η οπτική μου - και στην οποία κατέληξα και καταστάλαξα μετά από πολλά χρόνια πειραματισμών με πολύ hardware και αρκετό software και ασπαζόμενος συμβουλές σοφών Αμιγκάδων - είναι πως "αν κάτι μοιάζει με Amiga και συμπεριφέρεται σαν Amiga, τότε (για μένα) είναι Amiga".


Είμαι αντίθετος της λογικής που πρεσβεύει ότι όποιοι χρησιμοποιούν εξομοιωτές είναι "γιαλαντζί" retro lovers, σε αντίθεση με τους άλλους, τους σκληροπυρηνικούς, που γράφουν μόνο σε πληκτρολόγιο μεμβράνης από ZX81 και γυρνάνε τις κασέτες στην αρχή με το στυλό. Και οι μεν και οι δε τα retro μηχανάκια γουστάρουν, και ο καθένας ασχολείται με τον τρόπο του. Δηλαδή, θα έπρεπε ας πούμε να υπάρχει Commodoreόμετρο και όσοι έχουν πραγματικούς 64άρηδες να το τερματίζουν ενώ όσοι χρησιμοποιούν - ας πούμε - TheC64 να είναι στην τελευταία κλίμακα και να αντιμετωπίζονται με χλεύη και χαχανητά; Όποιος χρησιμοποιεί αληθινό γομολάστιχα θα θεωρείται Alpha male και θα του ανήκουν όλα τα θηλυκά (να τα χαίρεται by the way, που η μικρότερη θα έχει συμπληρώσει μισό αιώνα ζωής) και όποιος "την βρίσκει" με τον Spectaculator θα τη βγάζει με... χερογλύκανο;

Βλακείες. Σα να λέμε ότι ο Richard Lowenstein (Reshoot, Reshoot-R, Reshoot Proxima) είναι λιγότερο Αμιγκάς από τον Γιωργάκη από τα Σεπόλια επειδή ο δεύτερος, παρότι 50άρης που μένει με τη μάνα του, έχει στημένη αληθινή 500άρα και βαζω-βγάζει δισκέτες για να παίζει Mortal Kombat και δεν χρησιμοποιεί iMac όπως ο Γερμανός developer. Αυτή η συλλογιστική είναι σκέτος παραλογισμός αν τα βάλετε κάτω και τα κάνετε πενηνταράκια, γι' αυτό ας μην ξανακούσουμε ότι η Vampire "δεν είναι κανονικός accelerator" και ας επιστρέψουμε στο θέμα μας...

Η Vampire λοιπόν (βάλτε όποια Vampire θέλετε, δεν θα κολλήσουμε σ' αυτό) θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αποτελεί το υπέρτατο δώρο για οποιονδήποτε Αμιγκά επιθυμεί να "τουμπανιάσει" το μηχάνημά του. Κοστίζει καινούρια πάνω-κάτω όσο μια μεταχειρισμένη Blizzard 1230, που πιθανότατα έχει περάσει από τις μισές Α1200 του πλανήτη και την έχουν αγγίξει περισσότερα χέρια απ' όσα έχει κάνει χειραψίες ο μέσος πολιτικός. Και όσο για την επεξεργαστική ισχύ δεν το συζητάμε, κάθε σύγκριση θα βγάλει τον κλασικό και πολυαγαπημένο accelerator τελευταίο, μίλια πίσω από την νέα και ωραία Vampire. Άρα, αν κάποιος πρόκειται να βάλει το χέρι βαθειά στην τσέπη (γίνεται κι αλλιώς;) για να ψωνίσει επιταχυντή για την Amiga του, η επιλογή της Vampire είναι μάλλον μονόδρομος τώρα πια που το διάστημα που μεσολαβεί από την παραγγελία μέχρι την αποστολή αυτής κυμαίνεται στους 2-6 μήνες...


Κι εδώ είναι που φτάνουμε στο ζουμί της όλης ιστορίας, φίλες και φίλοι. ΟΚ, την πήραμε την Vampire, την εγκαταστήσαμε στην Amiga μας, τώρα τι κάνουμε; Το προφανές και αναμενόμενο είναι αυτό που κάνουν άπαντες, να πειραματιστούμε δηλαδή (ή, ακριβέστερα, να επιδείξουμε στους άλλους) όλα τα καλούδια που έχει μέσα η CF καρτούλα της οποίας το image file μας προμήθευσε η Apollo Team. Παιχνίδια, τραγούδια, videos, εφαρμογές, ένα σκασμό πράγματα έχουν βάλει εκεί μέσα - ώρα να έχουμε να τα ψάξουμε.

Όταν όμως περάσει λίγος καιρός και τελειώσει ο μήνας του μέλιτος, τότε τι γίνεται; Διαπιστώνουμε ότι έχουμε στα χέρια μας μία classic Amiga με ισχύ πρωτόγνωρη για την πλατφόρμα. Ωραία. Και γαμώ. Και τι θα την κάνουμε αυτή την ισχύ; Εδώ σε θέλω μάστορα: με λειτουργικό σύστημα του προηγούμενου αιώνα (προσοχή, δεν πρόκειται για υπερβολή) και εφαρμογές της ίδιας εποχής πού μπορεί να πάει κανείς; Σκεφτείτε ένα PC με CPU με 48 πυρήνες και 128GB RAM, το οποίο τρέχει... Windows 98! Τι να το κάνεις; Κατά την ταπεινή μου άποψη, το ίδιο ακριβώς ισχύει και με την Vampire: όσο είσαι δεμένος σε ένα λειτουργικό των 90s και δεν έχεις web browser και office suite, οι επιλογές σου περιορίζονται στα... διαμάντια της προηγούμενης χιλιετίας. Και εύλογα διερωτάται κανείς: "ναι, αλλά αυτά δεν έτρεχαν και σε 68000-68020-68030-68040-68060; Τι να την κάνω την Vampire;". Και πράγματι, έτσι νομίζω ότι είναι. Καλή η ιπποδύναμη της καρτούλας, αλλά ολίγον τι άχρηστη. Δεν λέω, πριν από 20 χρόνια θα έκανε τη διαφορά - και απέναντι στα PCs, μάλιστα -, αλλά τώρα; Και δεν είναι να πει κανείς ότι η Vampire χαρίζει την απόλυτη (speed-wise) Αμιγκική εμπειρία, γιατί τότε τι να πει ένα καλό setup του MorphOS σε κάποιο PowerPC based Mac; Τι να πουν οι nextgen X1000 και X5000; Ματαιότης ματαιοτήτων λοιπόν, τα πάντα ματαιότης όσον αφορά τον ταχύτερο accelerator για classic Amiga.


Εκτός εάν...

Εκτός αν δούμε την όλη υπόθεση υπό άλλο πρίσμα. Αντί να σκεφτόμαστε την Vampire ως το μέσο για να ταξιδέψουμε σε νέους κόσμους με την Amiga (αυτό το τρένο έχει φύγει εδώ και χρόνια), γιατί δεν την αντιμετωπίζουμε για αυτό που είναι; Δηλαδή, έναν accelerator με την καλύτερη σχέση τιμής προς απόδοση της αγοράς! Ναι, καμία Blizzard, κανένας Apollo και κανένας ACA δεν συμφέρει περισσότερο από την Vampire: έχουν παρόμοιες - ή και ακριβότερες - τιμές, είναι χιλιομεταχειρισμένα προϊόντα 25-30 χρόνων (όχι ο ACA, χαζά!), και, στην καλύτερη, έχουν το 1/3 της επεξεργαστικής ισχύος της Vamp! Οπότε, ακόμα και για WHDLoad που λέει ο λόγος, πιο πολύ συμφέρει να πάρει κανείς Vampire παρά οτιδήποτε άλλο! Και μην ακούσω βλακείες του τύπου "ναι, αλλά κολλάει το slave του James Pond 3!": τρέχει Quake και Duke Nuke 'em (και πολλά άλλα), θα σας αποζημιώσει με αυτά!


Συμπερασματικά, και για να το συνοψίσουμε και λιγάκι το πράγμα, η Vampire δεν θα ξαναζωντανέψει τον κόσμο της Amiga, δεν θα φέρει δεκάδες developers στην πλατφόρμα και δεν πρόκειται να κάνει την πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία το μηχάνημα που θα χρησιμοποιείτε για τις καθημερινές υπολογιστικές σας ανάγκες. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, οπότε μην μεγαλοπιάνεστε και μην προβληματίζεστε που το Facebook δεν παίζει με τον iBrowse: και που παίζει το Aminet "ευχαριστώ" να λέτε. Είναι παντελώς μάταιο να προσπαθεί κανείς (ή, έστω, απλώς να ελπίζει) για πράγματα για τα οποία ούτε η Amiga αλλά ούτε και η Vampire φτιάχτηκαν. Αν όμως θέλετε έναν accelerator που δεν θα δουλεύει στο 100% του κάθε φορά που απλά θα προσπαθείτε να κάνετε browsing σε κάποιο directory με πολλά αρχεία, αν θέλετε φρέσκο πράγμα σε λογική τιμή, υψηλές αναλύσεις, ευρύχωρα αποθηκευτικά μέσα, πολλή μνήμη και, ρε παιδάκι μου, για πρώτη φορά στα Αμιγκικά χρονικά, έναν "αέρα" σε υπολογιστικούς πόρους, τότε η Vamp είναι η καλύτερη επιλογή. Και όχι, δεν θα σας κάνει λιγότερο Αμιγκάδες απ' ότι είναι αυτοί που έχουν Blizzard!

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Όλα τα retro PCs στο πιάτο σας!

Βλέπω κατά καιρούς τις υπέροχες φωτογραφίες από τα παλιά PCs που ανεβάζει στο blog του ο φίλος μου ο Αντώνης (antnik) και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται μήπως θα έπρεπε να την ψάξω λιγάκι, να δω τι παίζει, μπας και αποκτήσω έναν 8088/8086, έναν 286 (εννοώ Intel 80286 based PC/ΑΤ compatible) ή έναν 80386 να θυμηθώ τα παλιά. Ξέρετε, τότε που ναι μεν ψιλοφθονούσαμε όσους είχαν Amiga αλλά ικανοποιούμασταν με την ταχύτητα του σκληρού μας δίσκου και σβήναμε τον πόνο μας στα adventures της Sierra. Μέχρι που εμφανίστηκε το Wing Commander και αρχίσαμε να σηκώνουμε σιγά-σιγά (και δειλά-δειλά) κεφάλι και μετά, το 1993 έσκασε και το Doom και εντάξει, ας μην κοροϊδευόμαστε, αυτή ήταν η ταφόπλακα για την πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία της Commodore σε ό,τι είχε να κάνει με τα gaming home micros: πλέον τα κόζια είχαν αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα και το PC ήταν ο νέος βασιλιάς προς μεγάλη ικανοποίηση όσων είχαμε σπρώξει ό,τι είχαμε και δεν είχαμε προκειμένου να κάνουμε το συμβατό μας να έχει αξιοπρεπή γραφικά και ήχο. Αλλά ξέφυγα, για αλλού το πήγαινα και αλλού κατέληξα...


Έγραφα λοιπόν για τις σκέψεις που έκανα για την απόκτηση ενός παλιού PC. Ευτυχώς, πριν από μερικά χρόνια το προσπάθησα για να είμαι ειλικρινής, και το όλο (σύντομο) εγχείρημα με προσγείωσε στην πραγματικότητα: πέραν του ότι καταλάμβανε χώρο που δεν είχα, με παίδεψε απίστευτα ο IDE controller του, που τελικά δεν έπαιξε σωστά ποτέ. Έκτοτε δεν ξανασχολήθηκα, και απέμεινα να ξερογλύφομαι με τις φωτογραφίες στο blog του Αντώνη...

Ώσπου σε κάποια φάση, θυμήθηκα το PCem, έναν εξομοιωτή που υποσχόταν ότι μπορεί να μεταμορφώσει το σύγχρονο μηχάνημά μας σε ένα προς ένα τα κλασικά PCs του παρελθόντος. Βρε λες;


Να μην σας τα πολυλογώ χωρίς λόγο, μετά από λίγο ψάξιμο κατάφερα να βρω τα απαραίτητα αρχεία που χρειάζονταν και έφτιαξα εν είδει πειραματισμού μερικά παλιά PCs στον εξομοιωτή. Ενδιαφέρουσα η εμπειρία, δεν λέω, και σίγουρα είναι μεγάλη η ικανοποίηση όταν διαπιστώνεις ότι μπορείς να εξομοιώσεις όποιο PC ή συμβατό επιθυμείς μέχρι και την εποχή των Pentium, χωρίς να μπλέκεις με τα πραγματικά μηχανάκια και όσα αυτά συνεπάγονται. Στο σημείο αυτό προφανώς κάποιοι θα έχουν αρχίσει ήδη να με βρίζουν, αλλά, ρε παιδιά, ειλικρινά, μετά από τόσα χρόνια το πήρα απόφαση: δεν γίνεται να τα έχεις όλα, κάποια μηχανήματα θα πρέπει να τα εξομοιώνεις. Είναι θέμα χώρου, είναι θέμα χρόνου, είναι θέμα χρημάτων και, κυρίως, είναι και θέμα ψυχικής υγείας. Δεν γίνεται μετά από τόσα χρόνια να μην έχεις σιχαθεί το πάρε-δώσε με τους διάφορους "περίεργους" της retro κοινότητας. Προσωπικά, μετά από εκατοντάδες (μπορεί και χιλιάδες) αγοραπωλησίες έριξα σχεδόν οριστικά μαύρη πέτρα πίσω μου: δεν το μπορώ το συναίσθημα του να πληρώνεις για κάτι και μετά να διαπιστώνεις ότι δεν λειτουργεί ή ότι ημι-λειτουργεί και ότι θα μπλέξεις με ψάξιμο λύσεων, με το να υποχρεώνεσαι για βοήθεια από 'δω κι από 'κει και άλλα τέτοια ωραία. Enough is enough, τουλάχιστον για εμένα. Ξέφυγα και πάλι όμως...


Αυτό που ήθελα λοιπόν να γράψω είναι ότι συγκέντρωσα τα απαιτούμενα αρχεία και θα σας βάλω μερικά links για να τα κατεβάσετε κι εσείς, έτσι ώστε να ξαναζήσετε έστω και μέσω εξομοίωσης ωραίες gaming εμπειρίες του παρελθόντος (ή απλά να αναφωνήσετε "αν είναι δυνατόν, τι μ***κίες παίζαμε τότε, ρε φίλε;").


Πάμε στο ψητό, όμως. Το PCem κατεβάστε το από εδώ (για Windows μηχανάκια). Όλες τις ROMs (τα BIOSes, δηλαδή) που θα χρειαστείτε πάρτε τις από εδώ και αποσυμπιέστε τις στον αντίστοιχο φάκελο του PCem. Αν θέλετε και το image file ενός IDE δίσκου με DOS 6.22, κάποια παιχνιδάκια και κάποια utilities κατεβάστε αυτό εδώ (έχω μετονομάσει τα AUTOEXEC.BAT και CONFIG.SYS σε .BAK - εξετάστε τα αν σας κάνουν, δώστε τους τις κανονικές του καταλήξεις και είστε έτοιμοι). Τέλος, θα χρειαστείτε και το WinImage, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ και να το εγκαταστήσετε. Το WinImage είναι το εργαλείο που θα χρησιμοποιήσετε ώστε να μπορέσετε απλά και εύκολα να προσθέσετε αρχεία και φακέλους στο image file του σκληρού δίσκου του κάθε μηχανήματος που εξομοιώνετε. Α, και αν θέλετε να φτιάξετε ένα μηχάνημα από την αρχή, μπορείτε να βρείτε τα disk images του MS-DOS 6.22 εδώ (προσοχή, είναι δισκέτες 3 1/2" 1,44ΜΒ - να τσεκάρετε ότι το μηχάνημα που εξομοιώνετε αλλά και ο controller του τις υποστηρίζει).

Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να ασχοληθώ πολύ περισσότερο και να γράψω πολλά παραπάνω, αλλά έτσι όπως το βλέπω αν το αφήσω κι άλλο μάλλον στο τέλος δεν θα γίνει τίποτα. Οπότε αποφάσισα να σας τροφοδοτήσω με ό,τι αρχεία μπορεί να χρειαστείτε και να σας αφήσω και εσάς να βρέξετε λιγάκι τα πόδια σας (κοινώς, να πειραματιστείτε). Κι αν χρειαστεί τα ξαναλέμε αργότερα, δεν χανόμαστε (ελπίζω)...


Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

The Spectrum Show επεισόδιο 94

Είναι ώρες-ώρες που βλέπω κάτι και πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται. Να αναρωτιέται ποια δύναμη έσπρωξε τον δημιουργό του να το φτιάξει, γιατί ασχολείται ουσιαστικά αφιλοκερδώς με κάτι που απαιτεί κόπο, χρόνο, χρήμα και αφοσίωση αλλά και τι θυσίασε για να καταπιαστεί με αυτό; Ξεκούραση και ξενοιασιά; Χρόνο με τα παιδιά του; Κάποιο χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο, ίσως; Και, τέλος, πιάνω τον εαυτό μου αναρωτιέται "είναι ρε γαμώτο ατελείωτη η θεματολογία η σχετική με τον ZX Spectrum;".

Εντάξει, νομίζω ότι από την τελευταία πρόταση μάλλον καταλάβατε - τουλάχιστον όσοι διαβάζετε τακτικά αυτή την γωνίτσα του διαδικτύου που είναι αφιερωμένη σε παρωχημένα τεχνολογικά διαμάντια που κάνουν τις γέρικες καρδιές κάποιων περίεργων σαν κι εμένα να σκιρτούν - ότι αφορμή για τα παραπάνω είναι ο ακούραστος Paul Jenkinson και το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show που κυκλοφόρησε, το 94ο. Δηλαδή εντάξει, κατανοώ την στοχοπροσήλωση, το μεράκι, την αυταπάρνηση και όλα τα σχετικά που έχει ο Paul και μπορεί κανείς να τα συναντήσει σε ελάχιστους μονάχα ανθρώπους εκεί έξω, αλλά σε αυτό το σημείο με τη θεματολογία έχω κολλήσει λιγάκι: πόσα πια θέματα μπορεί να σου δώσει να ασχοληθείς ένας υπολογιστής ο οποίος, ακόμα και το 1982 που πρωτοκυκλοφόρησε, ήταν η λύση του φτωχού; (μην το πείτε στον θείο Clive αυτό το τελευταίο και τον στενοχωρήσουμε, είναι και μεγάλος άνθρωπος...)


Κι όμως, ο Paul σου δίνει ώρες-ώρες την εντύπωση ότι ξεκίνησε πριν από λίγο, ότι το σύμπαν του γομολάστιχα τείνει στο άπειρο, ότι η όρεξή του παραμένει τεράστια και ότι έχει ακόμα πολλή βενζίνη στο ντεπόζιτό του. Μακάρι να ισχύουν όλα αυτά, γιατί ο άνθρωπος κάνει - εδώ και χρόνια - εξαιρετικά αξιόλογη δουλειά και αναμφίβολα το αποτέλεσμα αυτής είναι η χαρά των απανταχόθεν Spectrum addicts. Και, αν δεν με πιστεύετε, ξεκινήστε να παρακολουθείτε το The Spectrum Show από την αρχή του, από το 1ο του επεισόδιο και θα με πιστέψετε. Και μην ακούσω ότι τα 94 επεισόδια είναι πολλά, όταν κάτσατε και είδατε 6 σεζόν και 121 επεισόδια του Lost για να διαπιστώσετε στο τέλος ότι απλά κάποιος, κάπου σας κορόιδευε τότε ήταν λίγα; Έτσι μπράβο, οι φτηνές δικαιολογίες αλλού!

Ναι, ΟΚ, δίκιο έχετε, καλές οι εισαγωγές και οι πρόλογοι, καλό και το μπλα-μπλα αλλά enough is enough. The Spectrum Show λοιπόν, κυρίες και κύριοι, επεισόδιο 94ο:


Τετάρτη, 27 Μαΐου 2020

Δώστε ζωή στο παλιό σας Mac!

Το θέμα του γούστου είναι προφανώς καθαρά υποκειμενικό: σε άλλους αρέσει το παστίτσιο, άλλοι λατρεύουν τα σνίτσελ, κάποιοι δίνουν και την ψυχή τους για πίτσα, ενώ υπάρχουν (έτσι λένε) και ορισμένοι περίεργοι που, λέει, απολαμβάνουν το μπρόκολο (ναι, καλά). Όπως και να 'χει ούτε αρέσουν σε όλους μας τα ίδια, ούτε και είμαστε υποχρεωμένοι να λειτουργούμε κατά κάποιον τέτοιο, προ-προγραμματισμένο τρόπο.


Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να αναφερθώ στα λειτουργικά συστήματα και στους υπολογιστές που μου αρέσουν περισσότερο, ως μία εισαγωγή για το κυρίως πιάτο. Από καθαρά αισθητική άποψη λοιπόν - και χωρίς όμως να έχω κάποιες σοβαρές ενστάσεις και για τη λειτουργικότητά τους - βάζω αναμφισβήτητα στο πρώτο σκαλί του βάθρου τα Mac OS X 10.4 (Tiger για τους φίλους) και τα Windows Vista. Ναι, μην χτυπιέστε και μη φωνάζετε, το έγραψα πριν 3 γραμμές "από καθαρά αισθητική άποψη" - τι δεν καταλαβαίνετε;


Και φυσικά από πολύ κοντά ακολουθούν τα OS X 10.5 (Leopard) και Windows 7. Όλη αυτή η προσέγγιση της εποχής εκείνης που προσπαθούσαν να φτιάξουν τις διαφάνειες σαν γυαλί και τα εικονίδια όσο το δυνατόν πλησιέστερα στα αντικείμενα που απεικόνιζαν μου καθόταν πολύ καλύτερα στο μάτι (και στο μυαλό) από την επίπεδη, ολιγόχρωμη και "μοντέρνα" εμφάνιση των σύγχρονων λειτουργικών συστημάτων.


Αντίστοιχα, στο hardware κομμάτι, και πάλι προσεγγίζοντας το θέμα αισθητικά καταρχάς (αλλά και χρηστικά στη συνέχεια) δεν μπορώ παρά να βγάλω το καπέλο στις δημιουργίες του Jonathan Ive και της ομάδας του από τη στιγμή που επέστρεψε ο Steve Jobs στην Apple, εκεί, στα τέλη της περασμένης χιλιετίας, μέχρι και τα μέσα των '00s, τότε που η εταιρία από το Cupertino καβάλησε το τρενάκι της Intel κι έριξε μαύρη πέτρα στην PowerPC αρχιτεκτονική που άφησε πίσω της. Τι να πρωτοαναφέρω; Τον original iMac; Τα Powermac G3, G4 και G5; Τα iBooks και Powerbooks; Το Cube; Μιλάμε για πραγματικά έργα τέχνης, που το γεγονός ότι ήσουν ιδιοκτήτης τους σε έκανε να αισθάνεσαι λίγο ελιτιστής απέναντι στους υπόλοιπους, την "πλέμπα", με τα - από άσχημα μέχρι - αδιάφορα PCs τους. Όπως δηλαδή συμβαίνει και στις μέρες μας με τους κατόχους προϊόντων της Apple, μόνο που τώρα η αισθητική των μηχανημάτων και των λειτουργικών τους είναι παρόμοια με αυτή του ανταγωνισμού. Sorry, αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Και όχι επειδή αποχαιρέτησε ο Ive, αλλά μάλλον επειδή χωρίς την αύρα του μοναδικού Steve Jobs (ΟΚ, και τις φωνές του) τίποτα δεν είναι πια το ίδιο...


Τέλος πάντων, όλα αυτά τα έγραψα για να εξηγήσω μέσες-άκρες το γιατί συμπαθώ ιδιαιτέρως τα PowerPC Macs. Και το Tiger, βεβαίως-βεβαίως. Και, η αλήθεια είναι, ότι αυτά τα υπέροχα μηχανήματα η μαμά εταιρία (αρχικά) και οι τρίτες εταιρίες που τα τροφοδοτούσαν με software και με hardware τα εγκατέλειψαν άκομψα και απότομα, μια εποχή που δεν βρίσκονταν δα και τόσο πίσω τεχνολογικά από όλο το υπόλοιπο υπολογιστικό σύμπαν (λέγε με Intel). Βέβαια, ας μην λέμε και ψέματα, αν τα μηχανήματα αυτά εμφανισιακά θύμιζαν τα Macs των early 90s και το λειτουργικό τους ήταν το OS9 δεκάρα δεν θα έδινα - ο πόνος με έπιασε επειδή κάτι το τόσο όμορφο εγκαταλείφθηκε εν μία νυκτί.

Φυσικά, τα fanboys της Apple δεκάρα δεν έδιναν για όλα αυτά: Intel τους είπε η Apple, Intel πήραν. Πανάκριβες μετριότητες αντικατέστησαν τα (υποτίθεται παρωχημένα) έργα τέχνης, αυτοί έσπευσαν να τις αγοράσουν. Design μετρίως μέτριο, καινοτομίες που φαίνονται ως τέτοιες μόνο στους πιστούς ακόλουθους της φίρμας με το δαγκωμένο μήλο - αυτή είναι η σημερινή Apple. Κι ας έχει τόσα χρήματα που μπορεί να αγοράσει τον μισό πλανήτη: το όραμα και η αισθητική του Jobs δεν αγοράζονται...


Επιστρέφοντας στα PowerPC Macs λοιπόν, όποιος έχει προσπαθήσει να τα χρησιμοποιήσει τα τελευταία χρόνια, θα έχει διαπιστώσει ότι όλο και πιο δύσκολη είναι η ανεύρεση software για τα μηχανάκια αυτά. Η μόδα στο σύμπαν της Apple είναι "θέλω την πιο πρόσφατη έκδοση του τελευταίου app" - ποιος θα ασχοληθεί με versions 10 και 15 χρόνων πίσω; Κι ας δουλεύουν ακόμα μια χαρά...

Δεν μπορώ να πω, υπήρχαν κάποιοι ρομαντικοί πιστοί στην παλιά Apple, αυτή του Jobs και των PowerPCs, που είχαν φτιάξει websites, blogs κλπ όπου μπορούσες να βρεις μερικά ξεχασμένα - και ίσως και σπάνια - διαμαντάκια από δω κι από κει. Αλλά εννοείται πως κάτι αντίστοιχο με το app store, με όλο το software συγκεντρωμένο κι έτοιμο για κατέβασμα, δεν υπήρχε. Άλλωστε τα app stores έγιναν μόδα μετά το τελευταίο λειτουργικό που υποστήριζε τα PowerPC Macs (το Leopard)...

Έτσι λοιπόν, όταν έπεσα κατά τύχη πάνω σε αυτό εδώ το site, είπα μέσα μου ότι παραείναι καλό για να είναι αληθινό. Δεν το άφησα έτσι, όμως. Μερικές μέρες αργότερα, εξοπλισμένος με το πανίσχυρο G4 Mac Mini μου (1,25GHz - πιο αργό δεν γίνεται) κατέβασα την εφαρμογή και την δοκίμασα, για να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι αν όλα αυτά είναι αλήθεια ή μας κοροϊδεύουν. Και, guess what? Αλήθεια ήταν!


Από τα πιο μικρά και αδιάφορα utilities μέχρι το Office και το iLife είναι όλα εκεί, περιμένοντας να τα κατεβάσετε! Είναι εξαιρετική η δουλειά που έχει γίνει και πρέπει να σταθώ ιδιαίτερα στο ότι υπάρχουν μέχρι και εφαρμογές όπως το Core Player, το μόνο ίσως πρόγραμμα που εκμεταλλεύεται το Altivec πραγματικά και όχι στα λόγια (και σου επιτρέπει να παρακολουθήσεις 720p και 1080p videos, να τα λέμε κι αυτά). Και με εντυπωσίασε επίσης για άλλη μια φορά το Mini - πώς καταφέρνει ρε παιδάκι μου αυτό το μηχάνημα με σύνδεση VGA να εντοπίζει την πραγματική ανάλυση της οθόνης που έχεις συνδέσει και να δείχνει τέλεια σε 1080p με την ταπεινή ATI RADEON 9200 με τα 32ΜΒ VRAM ειλικρινά με ξεπερνάει! Γενικώς - και ξεκινώντας πάντα από το PowerPC Appstore - δοκίμασα να τρέξω πολλά πράγματα ταυτόχρονα (browser, video player, audio player κλπ) και το μικρό, κομψό μηχανάκι του 2005 με εξέπληξε με την αντοχή, την αξιοπιστία και... το πείσμα του!


Δεν ξέρω, καλό όντως και το MorphOS, αλλά θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα αν έχετε κάποιο Mac με PowerPC επεξεργαστή να του ρίξετε ένα format, να του περάσετε ένα ολόφρεσκο (!) Mac OS X Tiger 10.4.11, να βάλετε το Appstore και να το γεμίσετε με software! Δεν θα κάνετε τον TenFourFox να πηγαίνει γρήγορα (θαύματα δεν γίνονται), αλλά θα δώσετε ζωή σε ένα μηχάνημα που πραγματικά την αξίζει. Κατεβάστε το Appstore από το website του, εδώ. Να σημειώσω τέλος ότι το όλο project δεν έχει ανανεωθεί εδώ και περίπου 2 χρόνια, κάτι που σίγουρα είναι λυπηρό και σε βάζει και σε δυσάρεστες σκέψεις (μήπως κάτι συνέβη στον developer; Μήπως κάποια στιγμή η εφαρμογή σταματήσει να δουλεύει;). Από την άλλη όμως, όσα δοκίμασα, ακόμα και το iLife των 6,2GB που "στεγάζεται" στο Mega, δουλεύουν κανονικότατα. Συνεπώς δεν πρόκειται για κάποιο παρατημένο project - η χρηστικότητά του άλλωστε θα σας το αποδείξει!








Θέλω κλείνοντας να απολογηθώ που - για πρώτη φορά, αν δεν απατώμαι, είχα να ενημερώσω το blog 9 ολόκληρες μέρες. Δεν είναι ότι δεν ασχολούμαι ή δεν με ενδιαφέρει, ούτε το ότι έχω δουλειές, υποχρεώσεις και άλλα ενδιαφέροντα: αυτά ανέκαθεν ίσχυαν, δεν έχει αλλάξει κάτι. Απλά, 2 αρκετά μεγάλα θέματα με τα οποία είχα επιλέξει να ασχοληθώ και είχα ξεκινήσει ήδη να γράφω, να φωτογραφίζω κλπ μου "στράβωσαν" στην πορεία κι έτσι αναγκάστηκα να τα βάλω στην άκρη και να ασχοληθώ με κάτι άλλο. No worries λοιπόν, εδώ είμαστε. Still...