Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

r0x Zero: στο μηδέν ο ST. Ξανά!

4 χρόνια πίσω, Δεκέμβριος του 2014 και γράφω στο Retro Planet το πρώτο μου review για σύγχρονο παιχνίδι για 16μπιτο υπολογιστή: είναι το r0x για τον Atari STE, ένα πολύ απλό αλλά διασκεδαστικό παιχνιδάκι το οποίο, εντελώς αδικαιολόγητα στα μάτια και τα αυτιά του γράφοντος "απαιτεί" κάτι παραπάνω από τον απλό, κλασικό ST με τα 512ΚΒ μνήμης RAM για να τρέξει. Αν κάποιος ενδιαφέρεται, το review αυτό αναδημοσιεύτηκε αργότερα εδώ.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα από εξαίρεση έγινε κανόνας: ο Atari ST μπορεί στην πραγματικότητα να κυριάρχησε στην αγορά των 16bit home computers μεταξύ 1985-1988, μέχρι δηλαδή να πάρει τα ηνία οριστικά και αμετάκλητα η Amiga, μπορεί να πούλησε εκατομμύρια κομμάτια και μπορεί να γνώρισε διάδοχη κατάσταση στον - too little too late - STE που δεν συγκίνησε και πολύ κόσμο, αλλά οι demosceners δεκάρα δεν δίνουν για όλα αυτά. Λειτουργώντας εδώ και καμιά πενταετία περίπου σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι ST/STF/STM/STFM, οι κατά τα άλλα συμπαθέστατοι ερασιτέχνες προγραμματιστές που απαρτίζουν την demoscene παράγουν υλικό σχεδόν αποκλειστικά για τους υπολογιστές της σειράς STE. Και, το έχω πει και γράψει επανειλημμένως: ό,τι καινούριο κυκλοφορεί είτε σε hardware είτε σε software για καλό είναι, αυτό είναι προφανές. Αλλά αυτή η συνεχιζόμενη τάση υποστήριξης ενός μηχανήματος που δεν λέει σχεδόν τίποτα σε κανέναν - γιατί, πείτε μου, ποιον άγγιξε ο STE, δηλαδή; - αντί για τον πρόγονό του που έγραψε ιστορία ε, προσωπικά με ξενίζει. Και πολύ μάλιστα...

Από τη στιγμή πάντως που οι άνθρωποι που έφτιαξαν το r0x το 2009 αποφάσισαν να χαρίσουν το (πολύ πιο απαιτητικό) r0x Zero στην retro community ήταν ηλίου φαεινότερο το ποια πλατφόρμα θα επέλεγαν, έτσι; R0x Zero λοιπόν, κυρίες και κύριοι, ένα top-down vertical shoot 'em up για τον Atari STE με (τουλάχιστον) 1ΜΒ μνήμης.


Το πρώτο προφανές συμπέρασμα από την κυκλοφορία του r0x Zero στα πλαίσια της Silly Venture 2018 είναι ότι ο original Atari ST μένει και πάλι στο μηδέν, για χάρη του STE. Το δεύτερο, και ίσως και σημαντικότερο, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις που το ίδιο το παιχνίδι δικαιολογεί τις απαιτήσεις του για ανώτερο hardware. Χωρίς πλάκα, τουλάχιστον στον οπτικό τομέα το r0x Zero δείχνει όχι απλά εντυπωσιακό, αλλά ίσως το καλύτερο vertical shooter που εμφανίστηκε ποτέ σε υπολογιστή της σειράς ST/STE (γιατί για τον Falcon υπάρχουν και καλύτερα).


Δεν μπήκα στον κόπο να τρέξω το r0x Zero σε emulator: τον Atari STE τον έχω αποχωριστεί εδώ και καιρό και στο real thing (τον 1040STF) θα δοκιμάσω ευχαρίστως ό,τι κι αν κυκλοφορήσει που να τον υποστηρίζει. Μιας όμως και το r0x Zero είναι φτιαγμένο για STE περιορίστηκα στο να παρακολουθήσω το video που σας παραθέτω στο τέλος (και μερικά ακόμη). Με αυτά ως μόνα αποδεικτικά στοιχεία των πεπραγμένων του r0x Zero μπορεί κανείς να πει ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Goldrunner on steroids που δείχνει ολίγον τι σαν... Battle Squadron (η μία ιεροσυλία μετά την άλλη, το ξέρω)!

Όπως έγραψα και παραπάνω, αισθητικά το παιχνίδι είναι απίστευτο/εντυπωσιακό/απερίγραπτο. Σαν gameplay δεν φαίνεται να θέτει νέα standards, αλλά, από την άλλη, και μέτριο απλά να είναι δεν θα μας χαλάσει, έτσι δεν είναι; Για Atari μιλάμε, η πλατφόρμα ένα (ΟΚ, δύο) Wings of Death έχει, ούτε Hybris, ούτε Battle Squadron, ούτε Disposable Hero αλλά ούτε και Banshee, οπότε...


Εν κατακλείδι, δύο πράγματα: πρώτον, ειλικρινά εύχομαι να πάψει πια αυτή η τάση για παραγωγές σχεδόν αποκλειστικά στον STE. Ο ένας και πραγματικός Atari ST όλοι ξέρουμε ποιος ήταν και, let's face it, ένα παιχνίδι ή demo μπορεί να φτιαχτεί για να τρέχει στον ST αλλά και στον STE. Το αντίστροφο δεν γίνεται, οπότε, ας μην μένει στην απέξω το 95% για να ικανοποιηθεί το 5% (ΟΚ, και για να έχουμε και πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα). Και, δεύτερον, το r0x Zero δείχνει, για homebrew shooter, απλά απίστευτο, μία κυκλοφορία από αυτές που πολύ σπάνια χαίρεται κάποια retro πλατφόρμα. Συνεπώς, αν διαθέτετε Atari STE τιμήστε το πάραυτα, κατεβάζοντάς το από εδώ και τρέχοντάς το.


Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Playstation Classic: έγινε η αρχή!

Ω ναι, το είχαμε προβλέψει, έτσι δεν είναι;

Σήμερα συμπληρώνονται 4 μέρες από την στιγμή που κυκλοφόρησε επίσημα το Playstation Classic. Ήδη, από την πρώτη μέρα έγινε γνωστό ότι αν συνδέσουμε σε κάποιο από τα USB ports της μικροσκοπικής κονσόλας ένα Logitech ή Corsair πληκτρολόγιο και πατήσουμε το πλήκτρο ESCape, μας δίνεται πρόσβαση σε ένα menu με ρυθμίσεις του εξομοιωτή όπως scanlines, frameskip κλπ. Καθόλου άσχημα, καθώς η Sony υποστήριζε ότι η δυνατότητα για scanlines δεν υπήρχε!


Fast forward 4 μέρες μετά λοιπόν, και, όπως μπορείτε να δείτε στο video που ακολουθεί, ένας hacker από την Άπω Ανατολή κατάφερε ήδη να κάνει το Playstation Classic να τρέξει ένα παιχνίδι δικής του επιλογής!

Φυσικά, είναι αυτονόητο ότι η Sony θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της προκειμένου να "κλειδώσει" την κονσόλα, αλλά σκεφτείτε το λογικά: η απαραίτητη επεξεργαστική ισχύς υπάρχει, ο εξομοιωτής υπάρχει, και USB ports υπάρχουν. Ε, τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια, για πείτε μου εσείς;

Μέχρι να γίνει η όλη διαδικασία περισσότερη εύκολη, αυτόματη και ευρείας κατανάλωσης αρκεστείτε στο βιντεάκι. Θα είμαστε άλλωστε in touch για ό,τι νεότερο!


Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Το Chaos Engine γίνεται 3D. Ή, περίπου...

Χωρίς να επιθυμώ να διακινδυνεύσω οτιδήποτε μπορεί να έχει την οποιαδήποτε αξία για μένα (χρηματική, χρηστική, συναισθηματική) παρόλα αυτά θα έβαζα άνετα στοίχημα ότι όλοι εσείς εκεί έξω θυμάστε το Chaos Engine, το κλασικό shooter των θρυλικών Bitmap Brothers που άπαντες λατρέψαμε στον Atari ST. Τι, νιώθω μια παγωμάρα; Αναρωτιέστε τι έγινε; Προσπαθείτε να κατανοήσετε τι διαβάσατε μόλις τώρα; Χα-χα-χα, σας τσάκωσα!


Εντάξει, είναι προφανής η (αξιόλογη) προσπάθεια για trolling που μόλις προηγήθηκε: κι αυτό διότι, ναι μεν το Chaos Engine κυκλοφόρησε - και ήταν και πάρα πολύ καλό, μάλιστα - στον Atari ST, αλλά, όταν αναφερόμαστε σε video game του 1993 είναι προφανές ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα το γνωρίζει μέσω της έκδοσής του για Commodore Amiga κι όχι αυτής για τον συμπαθή και value for money 16μπιτο εκπρόσωπο της πάλαι ποτέ κραταιάς Αμερικάνικης εταιρίας...

Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο το Chaos Engine είναι λίγο ή πολύ γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ του Retro Computing. Γι αυτό και ίσως τελικά να έπρεπε να μην μας κάνει τόση εντύπωση η μεταφορά του παιχνιδιού στις 3 διαστάσεις!

Ναι, καλά διαβάσατε φίλοι και φίλες: ο Cherno, ένα μέλος του forum ZDoom εσχάτως προσέθεσε στον εμβληματικό τίτλο του παρελθόντος μία ακόμα (3η) διάσταση, μετατρέποντάς το σε - τι άλλο; - first person shooter!


Παραδόξως το παιχνίδι όχι μόνο δεν έχασε από τη μεταφορά, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει σα να ζει μια δεύτερη νιότη - ακόμα κι αν η 3D έκδοση είναι κάτι παραπάνω από ημιτελής. Βλέπετε, έχουν μεταφερθεί μονάχα τα 2 πρώτα επίπεδα του πρώτου κόσμου και οι 3 από τους 6 μισθοφόρους γεγονός που δεν επιτρέπει σε όποιον θα το επιθυμούσε να ζήσει την ολοκληρωμένη εμπειρία του Chaos Engine σε 3 διαστάσεις, αλλά και που σίγουρα δίνει μια καλή ιδέα του τι θα μπορούσε να γίνει εάν ο Cherno αποφάσιζε να βάλει κάτω το κεφάλι και να μετατρέψει ολόκληρο το δημιούργημα των Bitmap Brothers σε 3D...

Αν θέλετε να ζήσετε και εσείς οι ίδιοι την εμπειρία του Chaos Engine 3D κατεβάστε αυτό εδώ, και ακολουθείστε τις οδηγίες του video του Amiga Bill:


Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

Λύση-αρμολόγηση Playstation Classic!

Όπως σας έγραψα και στην χθεσινοβραδυνή ανάρτηση, απέμεναν ελάχιστες ώρες μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του PlayStation Classic από την Sony. Πλέον, η έλευση του mini PlayStation είναι γεγονός, 24 ακριβώς χρόνια μετά την κυκλοφορία της παιχνιδομηχανής που έβαλε για τα καλά το 3D gaming στις ζωές μας αλλά και τις βάσεις για μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων, η οποία ανθεί μέχρι και σήμερα.

Αν θέλετε να αποχωριστείτε 99,99€ που βαραίνουν το πορτοφόλι σας, μια βολτίτσα σε γνωστές αλυσίδες πολυκαταστημάτων (δείτε εδώ και εδώ) θα σας βοηθήσει σε αυτό, με αντάλλαγμα φυσικά ένα PlayStation Classic με 2 joypads και 20 gaming τίτλους, αρκετοί εκ των οποίων προφανώς και ξενίζουν με την επιλογή τους.

Όπως σας έγραφα και χθες λοιπόν, ήταν αναμενόμενο σήμερα να έχουμε και το πρώτο video με disassembly/teardown της νέας κονσόλας, πράγμα που, φυσικά, ήδη συνέβη!


Ένας... ολόφρεσκος youtuber, o Graham Tinkers (λάτρης του Commodore 64, παρακαλώ) με ένα κανάλι που βαστά... 3 ολόκληρες ημέρες (!) είναι ο πρώτος που μας χαρίζει βιντεάκι ξεκοιλιάσματος του PlayStation Classic, οπότε και οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε και να του ευχηθούμε ολόψυχα πολλές χιλιάδες views!

Επίσης, έγιναν γνωστά ήδη και τα ακριβή τεχνικά χαρακτηριστικά της μικροσκοπικής κονσόλας. Δώστε βάση, λοιπόν:
Επεξεργαστής: MediaTek 8167a Quad A35 system on a chip με 4 πυρήνες χρονισμένους στα 1,3GHz.
Eπεξεργαστής γραφικών: Power VR GE8300.
Μνήμη: 16 GB ECC flash storage και 1 GB DDR3 RAM.
Διαβάζοντας τα παραπάνω χαρακτηριστικά, κατανοούμε 2 απλά αλλά πολύ σημαντικά πραγματάκια: το πρώτο είναι ότι, φυσικά, το PlayStation Classic εξομοιώνει το original PlayStation και το δεύτερο (και σημαντικότερο) ότι διαθέτει την απαραίτητη επεξεργαστική ισχύ (και γραφικά και μνήμη) ώστε να εξομοιώσει ΚΑΙ το PlayStation 2! Ναι, είναι γεγονός, και να θυμάστε ότι πρώτα εδώ το διαβάσατε αυτό!
Αναμένοντας τα πραγματικά σημαντικά νέα (τη μέρα και τον τρόπο δηλαδή που θα μπορέσουμε να παίξουμε Gran Turismo - και όχι μόνο - στο PlayStation Classic) σας αφήνω με το video του Graham:


Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Unboxing the Playstation Classic

Σε λίγες ώρες από τώρα θα ξημερώσει η 3η Δεκέμβρη του 2018. Μια Δευτέρα όχι ακριβώς σαν όλες τις άλλες, αφού θα είναι η μέρα που θα σηματοδοτήσει την επίσημη κυκλοφορία της mini κονσόλας που αποτελεί φόρο τιμής στο Sony PlayStation (ένα ήταν το PlayStation, μη ρωτάτε "ποιο;" εσείς εκεί πίσω), του PlayStation Classic δηλαδή.

Ήδη έγουν γραφτεί πάρα πολλά για το PlayStation Classic και έχουν γυριστεί ακόμα περισσότερα σε videos. Τι να λέμε τώρα, μέχρι κι εγώ έχω αναφερθεί ουκ ολίγες φορές, ποιον κοροϊδεύουμε; Καθώς λοιπόν απομένουν ελάχιστες ώρες μέχρι να μπορέσετε κι εσείς να εναποθέσετε το ζεστό σας κατοσταρικάκι στην μεγάλη τσέπη της Sony (δεν θα είναι και η πρώτη φορά, άλλωστε) και να αρπάξετε ένα PlayStation Classic από το ράφι του πλησιέστερου πολυκαταστήματος, κυκλοφόρησε και το πρώτο unboxing video για τη μικροσκοπική κονσόλα και είναι, απλά, υπέροχο.

Πραγματικά, από τα εκατομμύρια unboxing videos που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα, το συγκεκριμένο είναι ό,τι καλύτερο έχω δει προσωπικά, καθώς η προσοχή στη λεπτομέρεια, οπτική αλλά και ακουστική (!), φτάνουν στο επίπεδο του απόλυτου φετιχισμού (ακούστε πώς κάνει το χειριστήριο μέσα στο πλαστικό του και θα καταλάβετε κι εσείς τι ακριβώς εννοώ).

Πέρα από το unboxing, ο άνθρωπος (ή, οι άνθρωποι) του TheRelaxingEnd μας παρουσιάζει και αρκετά αποσπάσματα από τα menus του PlayStation Classic αλλά και από τα παιχνίδια που αξιώθηκε η Sony να συμπεριλάβει μαζί με την κονσόλα. Όσο θα απολαμβάνετε το video εδώ θα είστε και εδώ θα είμαι περιμένοντας δύο πράγματα: το πρώτο disassembly video (λογικά αύριο) αλλά και την πρώτη επιτυχή προσπάθεια για εκτέλεση δικών μας ISOs που, κάτι μου λέει, ότι δεν θα αργήσει να έρθει. Till then...


Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

The Spectrum Show - επεισόδιο 79

Επιστρέφοντας στην Αθήνα το απόγευμα της Κυριακής, πέραν της αισθητικής κακογουστιάς, της ηχορύπανσης και της κακοσμίας της πανέμορφης πρωτεύουσας (πρέπει ειλικρινά να πρόκειται για μία από τις ασχημότερες μεγαλουπόλεις του "πολιτισμένου" κόσμου - ειδικά τη μέρα) βρήκα να με περιμένει και ένα νέο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς του Paul Jenkinson, του The Spectrum Show.

Πριν σας πω για το 79ο επεισόδιο του TSS (ναι, έχει ήδη φτάσει μέχρι εκεί ο άτιμος!), οφείλω να μοιραστώ μαζί σας τη σκέψη που έκανα παρακολουθώντας το: σκεφτείτε, ο κάθε δημοφιλής 8μπιτος (ή, γιατί όχι, και 16μπιτος) υπολογιστής να είχε από έναν τέτοιο αφοσιωμένο, ταλαντούχο και παραγωγικό οπαδό όπως ο Paul και να κυκλοφορούσαν κάθε τόσο και λιγάκι αντίστοιχες σειρές με το The Spectrum Show με αντικείμενο τον Commodore 64, τον VIC-20, τον Acorn Electron κ.ο.κ. Πόσο τέλειο θα ήταν αυτό, πείτε μου;

Ευτυχώς ή δυστυχώς ο Paul είναι ένας και μοναδικός και το μηχάνημα της καρδιάς του είναι ο ZX Spectrum. Ας αδράξουμε κι εμείς λοιπόν την ευκαιρία και ας χαρούμε απολαμβάνοντας το The Spectrum Show (και το περιοδικό του), τα παιχνίδια του Paul, τα μαθήματα που έχει φτιάξει και οτιδήποτε άλλο μας έχει προσφέρει μέχρι τώρα ή θα μας χαρίσει στο μέλλον ο πολυτάλαντος Speccy lover. Paul, εμείς απλά σε ευχαριστούμε!

Θα ολοκληρώσω με μία σύντομη περίληψη των όσων μπορείτε να παρακολουθήσετε στο προτελευταίο επεισόδιο του 80υ κύκλου του TSS. Αρχικά, έχουμε τα νέα από τον Απρίλιο του 1989 (τι, όχι αρκετά φρέσκα για την αφεντιά σας;), στη συνέχεια ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα για το "πολυαγαπημένο" μας color clash που δίνει τη δική του χαρακτηριστική ταυτότητα σε κάθε screenshot του ZX Spectrum από το 1982 μέχρι και σήμερα, στη συνέχεια παρουσιάσεις παιχνιδιών (παλαιών και νέων), ένα θέμα για τα arcade conversions σε συνδυασμό με μια "επίσκεψη" του Paul και του Geoff στην Blackpool Expo και τέλος την παρουσίαση ενός περιοδικού που αποδείχθηκε αναπάντεχα αξιόλογο. Ε, αν δεν σας φτάνουν όλα αυτά τι να πω...


Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

Sony Playstation Classic review

Στην αρχή όλοι αναφωνήσαμε "γιαξ! Ένα ακόμα mini/classic!". Στη συνέχεια το αναλύσαμε λίγο περισσότερο και σκεφτήκαμε "γιατί όχι; Όλη η μαγεία του original Playstation στο τσεπάκι μας". Μετά, άρχισαν να κυκλοφορούν κάτι φήμες για τον emulator που τρέχει το Playstation Classic αλλά, το κυριότερο, μάθαμε το lineup των 20 παιχνιδιών που, ας μην γελιόμαστε, κάθε άλλο παρά μας ενθουσίασε.
Μέχρι τώρα κόσμος και κοσμάκης έφτιαξε videos στο Youtube αναφορικά με το θέμα. Από γνωστούς Youtubers μέχρι bozos που δεν τους βλέπει ούτε η κοπέλα τους (γιατί δεν έχουν). Και όλοι σχεδόν κατέληγαν σε βαρύγδουπα συμπεράσματα του στυλ "φλόμπα", "εγώ κυρία Sony αποφάσισα να ακυρώσω την προπαραγγελία μου" και άλλα τέτοια γραφικά. Κοινό όλων των παραπάνω βίντεο: κανένας (μα κανένας!) από όλους αυτούς τους Youtubers δεν είχε πιάσει στα χέρια του το Playstation Classic! Καλό, ε;

Ευτυχώς, μια πιο σοβαρή πηγή, το CNET, πριν από μερικές μέρες μας προσέφερε μια ξενάγηση-δοκιμή του Playstation Classic χρησιμοποιώντας, είτε το πιστεύετε είτε όχι, ένα πραγματικό PS Classic! Πραγματικά, σε πλήρη αντίθεση με όλους τους... φωστήρες που προανέφερα, το CNET έστειλε τον απεσταλμένο του και τον cameraman του στην Sony για μια παρουσίαση της μικροσκοπικής κονσόλας που θα μπορεί ο καθένας από μας να αγοράσει έναντι 99€ από την 3η Δεκεμβρίου. Ποια είναι τα συμπεράσματα;

Μία φράση και μόνο, από το τέλος του βίντεο: "what you see is pretty much what you get". Αυτό. Αλλά για δείτε και μόνοι σας - σε ελάχιστη ώρα νομίζω ότι θα λυθούν όλες οι απορίες σας:


Μετά και απ' αυτό συνεχίζω να εμμένω στην αρχική μου θέση: ας λέει ο οποιοσδήποτε ό,τι θέλει και ό,τι του έρθει στο κεφάλι. Ας γράφουν reviews, ας ανεβάζουν βίντεο, ας postάρουν σε fora, ας γράφουν στο Facebook και σε οποιαδήποτε άλλη social κοτσάνα: ΑΝ βρεθεί τρόπος να τρέχουμε τα παιχνίδια της επιλογής μας, το Playstation Classic θα είναι μια καταπληκτική αγορά για οποιονδήποτε έζησε την gaming επανάσταση που έφερε στα 90s το original Playstation. Αν δεν βρεθεί τέτοιος τρόπος και είμαστε αναγκασμένοι να τη βγάλουμε με τα 20 προεγκατεστημένα παιχνίδια, τότε, μάλλον, δεν. Δεν θα αξίζει. Τόσο απλά...

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

ZX Spectrum Next: σε ποιο σημείο βρίσκεται το όλο project;

Μετά το τελευταίο email του Henrique Olifiers αναφορικά με το status του project του ZX Spectrum Next ομολογώ ότι για πρώτη ίσως φορά συνειδητοποίησα πραγματικά το πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που υποτίθεται ότι όλοι εμείς οι backers της καμπάνιας στο Kickstarter θα παραλαμβάναμε τα μηχανήματά μας. Έχουμε λοιπόν αυτή τη στιγμή καθυστέρηση που - έστω και οριακά - υπερβαίνει τους 10 μήνες και, όπως πάνε τα πράγματα, σίγουρα θα τον κλείσουμε τον χρόνο. Και εδώ είναι που ξεκινούν τα προβλήματα...


Βλέπετε, έχω συνηθίσει την ερώτηση "ρε φίλε, πότε πια θα μας έρθουνε οι Next;" από διάφορους γνωστούς και φίλους, backers του project. Η απάντησή μου από την πρώτη στιγμή ήταν "άσε, ας καθυστερήσει καλύτερα λίγο καιρό ακόμα, γιατί τώρα δεν έχω χρόνο για να ασχοληθώ". Και έλεγα 100% αλήθεια: θεωρούσα ότι θα ήταν ιδανικό να παραλάβω το μηχάνημά μου κάποια εποχή που θα είχα χρόνο για σκότωμα (το ποια θα ήταν αυτή η εποχή ακόμα δεν μπορώ να το φανταστώ: όταν... συνταξιοδοτηθώ, άραγε;), έτσι ώστε να μπορούσα να κάνω ένα ωραίο unboxing βιντεάκι, να περιεργαστώ τον Next, να δοκιμάσω listings από το manual όπως τις παλιές, καλές ημέρες εκεί στα 80s και, τέλος, να κάτσω να γράψω ένα προσεγμένο και αναλυτικό review για το Retro Planet. Ενώ όμως εγώ είχα αυτά στο μυαλό μου, οι υπόλοιποι 3.000 backers της καμπάνιας απλά ζητούσαν τα μηχανάκια που τους είχαν υποσχεθεί. Κι έτσι λοιπόν, σιγά-σιγά η γκρίνια έφτασε στον Henrique Olifiers που έτσι κι αλλιώς ήταν εξ αρχής το γνωστό, δημόσιο πρόσωπο πίσω από το project.

Ο Henrique λοιπόν θεώρησε - και σοφά κατά την ταπεινή μου άποψη - ότι θα ήταν καλό να ενημερώσει άπαντες για το συμβαίνει και το πού βρισκόμαστε. Πρωτού αναφερθούμε στις καθυστερήσεις και στο πού ακριβώς οφείλονται αυτές, σας παραθέτω τη λίστα όπως ακριβώς μας την έστειλε ο Henrique (ήτοι, αμετάφραστη):

Hardware design
  • Testing proto board v0 (DONE)
  • Production board v1 (DONE)
  • Final board v2 & v2A (DONE)
  • Board update v2B (DONE)
  • Testing proto Daughterboard v0 (DONE)
  • Production Daughterboard v1 (DONE)
  • Final Daughterboard v2 (DONE)

Software design
  • Firmware v0 (DONE)
  • Firmware v1 (DONE)
  • Anti-brick (DONE)
  • NextOS v1 (DONE)
  • First Time Install software (DONE)

Manual
  • Manual design v0 (DONE)
  • Manual design v1 (DONE)
  • Manual revision v1,001+ (DONE)
  • Final manual (DONE - but still updating!)
  • Manual cover art (DONE)

Plastics
  • Case design v0 (DONE)
  • Case design v1 (DONE)
  • Case CADs (DONE)
  • Case molds (DONE)
  • Case test injection T1 (DONE)
  • Case T1 adjustments (DONE)
  • Case test injection T2 (DONE)
  • Case T2 adjustments (DONE)
  • Final Case test injection (DONE)
  • Stripes and light column test injection (DONE)
  • Stripes and light column final test injection (DONE)
  • Keyboard design v0 (DONE)
  • Keyboard design v1 (DONE)
  • Keyboard CADs (DONE)
  • Keyboard molds (DONE)
  • Keyboard test injection T1 (DONE)
  • Keyboard T1 adjustments (DONE)
  • Keyboard test injection T2 (DONE)
  • Keyboard T2 adjustments (DONE)
  • Keyboard keys printing test (TO DO)
  • Final Keyboard backplate test injection (TO DO)
  • Final Keyboard assembly & Case fit test (TO DO)

Accessories
  • Box design v0 (DONE)
  • Box design v1 (DONE)
  • Box internals v0 (DONE)
  • Box internals v1 (DONE)
  • Final Box design (DONE)
  • Box materials testing, UV layer (DONE)
  • PSU procurement (DONE)
  • PSU black box replacement design (DONE)
  • SD card procurement (DONE)
  • SD card tests (DONE)
  • SD cards printing (DONE)
  • SD cards shipping to UK (DONE)

Production
  • Parts procurement v0 (DONE)
  • Parts procurement v1 (DONE)
  • Parts procurement v2 (DONE)
  • Parts procurement v2A (DONE)
  • Parts procurement v2B (DONE)
  • Parts procurement Daughterboard v0, 1 & 2 (DONE)
  • Main Box printing (DONE)
  • Main Box shipping to SMS (DONE)
  • Post Box shipping to SMS (DONE)
  • PSU Box printing (DONE)
  • PSU Bos shipping to SMS (DONE)
  • Manual printing (TO DO)
  • Manual shipping to SMS (TO DO)
  • SD cards content copy as SMS (TO DO)
  • Just the Board v2A (DONE)
  • Just the Board shipping to backers (DONE)
  • Burn-in tests 2A (DONE)
  • Burn-in tests 2B (DONE)
  • Spectrum Next v2B boards (DONE)
  • Spectrum Next v2 Daughterboards (DONE)
  • Case mass-plastic injection (TO DO)
  • Keyboard mass-plastic injection (TO DO)
  • Keyboard final assembly (TO DO)
  • Keyboard shipping to case production (TO DO)
  • Case & Keyboard shipping to SMS (TO DO)
  • Final Spectrum Next assembly (TO DO)
  • Shipping to backers (TO DO)

Μπορεί λοιπόν εύκολα να διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε ότι, κατά την συντριπτική τους πλειοψηφία, τα απαιτούμενα tasks έχουν πλέον ολοκληρωθεί και αυτά τα λίγα που έχουν μείνει έχουν κυρίως να κάνουν με την παραγωγή του case και του πληκτρολογίου, την εκτύπωση των manuals και την εγγραφή των SD καρτών.

Ο βασικός λοιπόν λόγος της μέχρι τώρα καθυστέρησης, όπως αναλυτικά μας εξήγησε ο Henrique, ήταν ότι ο διευθυντής του εργοστασίου που θα έφτιαχνε όλα τα πλαστικά parts εγκατέλειψε την εταιρία ακριβώς την πλέον ακατάλληλη στιγμή, δηλαδή όταν θα ξεκινούσαν οι εργασίες οι σχετικές με τον Next. Ο αντικαταστάτης του δεν έβλεπε με εξίσου θετικό μάτι το όλο project, οπότε η συμφωνία ακυρώθηκε και έπρεπε να βρεθεί άλλο εργοστάσιο και τα πάντα να ξεκινήσουν από την αρχή.

Στη συνέχεια υπήρξε το γνωστό πρόβλημα με τις μεβράνες των πληκτρολογίων για το οποίο σας είχα γράψει πριν από μερικούς μήνες. Μετά ήρθε και ο αναπάντεχος χαμός του ανθρώπου που βρισκόταν πίσω από τον όλο σχεδιασμό, του Rick Dickinson και... έδεσε το γλυκό...

Σε ότι έχει να κάνει με τα manuals και τις SD κάρτες αυτά θα φτιαχτούν κυριολεκτικά την... τελευταία στιγμή, έτσι ώστε λογισμικό και εγχειρίδια να είναι όσο up to date γίνεται. Οι συσκευασίες κλπ επίσης θα κατασκευαστούν μαζικά στο τέλος, γιατί, αν φτιαχτούν νωρίτερα θα πρέπει να βρεθεί και χώρος να αποθηκευθούν έως ότου ετοιμαστούν τα πάντα για να σταλούν στους backers. Πάντως, και αυτό είναι το θετικότερο, τα motherboards έχουν ετοιμαστεί εδώ και μήνες και απλά μας "περιμένουν", όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από την παρακάτω φωτογραφία:


Σημαντικό είναι να γίνει απολύτως κατανοητό ότι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, βρισκόμαστε αρκετά κοντά στο τέλος. Αν όλα πάνε πλέον βάσει προγράμματος, προσωπικά δεν βρίσκω λόγο να μην έχουμε "τακτοποιηθεί" μέχρι το καλοκαίρι του 2019.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Pimping my Miggy!

Αν κάποιος έχει την εντύπωση ότι είμαι "χθεσινός" στο σπορ της αναβάθμισης της Amiga τότε θα τον στενοχωρήσω, γιατί στην πραγματικότητα αυτός ο ίδιος είναι μάλλον... της ώρας! Να μην περιαυτολογήσω, αλλά έχουν καταγραφεί τα πάντα στο 5ο τεύχος του Retro Planet, αλλά και σε αυτή τη σειρά των αναρτήσεων με τίτλο "Once we were Kings" που αναφέρεται στις εποχές που... ανάβαμε τα τσιγάρα με 20ευρα (ΟΚ, ποτέ δεν έχει γίνει) και αγαπημένο σπορ ήταν η αγορά κάθε τι σχετικού με Amiga και το τουμπάνιασμα όλων των μηχανημάτων της 16μπιτης σειράς της Commodore.

Αν και επί χρόνια σκεφτόμουν, ασχολιόμουν, ξυπνούσα και κοιμόμουν με την Amiga κολλημένη στο μυαλό μου (και στο πορτοφόλι μου) ευτυχώς, μετά από κάποια χρόνια - και μην έχοντας καταφέρει φυσικά να αποφύγω εντελώς την οικονομική καταστροφή - κατάφερα να "ξεφύγω" και να επιστρέψω στα "μαλακά" (βλέπε 8μπιτα). Από τότε το έταξα στον εαυτό μου και σε ό,τι έχω ιερό (Δημήτρης Σαραβάκος, Steve Harris, Jason Kelk, Michael Jordan) να μην... ξανακυλήσω (!) και, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, νομίζω ότι τα κατάφερα. Σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις φορές που αυτό δεν κατέστη δυνατό...

Το προϊόν αυτό λοιπόν που αγόρασα για την 1200άρα μου πριν από 3 εβδομάδες το έψαχνα εδώ και καιρό, αλλά κάθε φορά που το έπαιρνα απόφαση να βάλω το χέρι στην τσέπη και να το αποκτήσω, απλά δεν ήταν διαθέσιμο! Έτσι, αποφάσισα να το πάω ανάποδα: μια φορά που το πέτυχα κατά τύχη απλά το αγόρασα κατευθείαν, κι ας μην είχα διαθέσιμα τα απαραίτητα κονδύλια! Ναι κύριοι και κυρίες, εδώ θα μάθετε τα πάντα για την σοφή διαχείριση των οικονομικών σας θεμάτων!

Δεν την λες και "χάλια", έτσι; Εχθρός του καλού όμως, είναι το καλύτερο όπως γνωρίζουμε...

117€ με τα μεταφορικά κόστισε, δεν ήταν κάτι πανάκριβο, αλλά ήταν - για να μην κοροϊδεύω και τον εαυτό μου - κάτι απολύτως περιττό. Όπως όμως σοφά έλεγε κι ο αείμνηστος Παύλος Γιαννακόπουλος για να δικαιολογήσει την σπατάλη εκατοντάδων εκατομμυρίων στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, "άλλοι έχουν τα χαρτιά, άλλοι τα καζίνο, άλλοι τον ιππόδρομο, εγώ έχω τον Παναθηναϊκό". Πολύ σωστά κύριε Παύλο μας, κι εγώ έχω το retro computing. Τι να κάνεις, πάθη είναι αυτά...

Πάει το καπάκι...

Πάει το disk drive και το πληκτρολόγιο...

Πού θα μπουν αυτά;

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αντικαταστήσω το original case της 1200άρας μου με αυτό:

Το... διάφανο κρίνο!

Ναι, κυρία Commodore: μεταλλικές "φωλιές" για τις βίδες, τι έχεις να πει για αυτό;

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται, προσωπικά, από τη στιγμή που το πρωτοείδα, το ερωτεύτηκα. Ναι, θεωρώ την ολοκαίνουρια, κάτασπρη 1200άρα την πλέον όμορφη desktop all-in-one Amiga που κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ελάχιστες πια είναι αρκετά άσπρες ώστε να μην είναι θλιβερές. Το transparent όμως, είναι μια εντελώς νέα προσέγγιση. Και δεν κιτρινίζει κιόλας, πού το πάτε αυτό;

Προχωράμε...

Μέχρι και replacement eject button για το floppy disk drive υπήρχε μέσα στη συσκευασία! Το ότι δεν ταίριαζε στο δικό μου είναι μια άλλη ιστορία...

Φυσικά, η "αλμυρή" τιμή του νέου case γίνεται... λύσσα (!) αν συνοδευτεί και από νέο πληκτρολόγιο, φτάνοντας το κόστος 3 ολόκληρων "κομπλέ" Α1200 πριν από μία δεκαετία! Προσωπικά, και επειδή η μεμβράνη του πληκτρολογίου της 1200άρας μου είχε παραδώσει πνεύμα εδώ και καιρό, προμηθεύτηκα μια ολοκαίνουρια από το sellmyretro, η οποία μου κόστισε περί τα 30€ μαζί με τα ταχυδρομικά και ήρθε σε έναν μεγάλο φάκελο που έγραφε με τεράστια γράμματα "DO NOT BEND"... διπλωμένο στα 2! Περιττό να αναφέρω ότι άσπρισα με το που είδα τον φάκελο και ήμουν βέβαιος ότι η μεμβράνη δεν θα έπαιζε καθόλου: τελικά, μάλλον στάθηκα τυχερός, καθώς λειτουργούν όλα τα πλήκτρα πλην του Caps Lock που μένει μονίμως αναμμένο αλλά δεν κάνει τίποτα. Μικρό, πολύ μικρό το κακό σε σχέση με τα χειρότερα τα οποία απέφυγα...

Ώπ! Τι είναι τούτο; Ποιος έβαλε LEDοταινία κάτω από το πληκτρολόγιο;

Με τα LEDs σβηστά...

...και με τα LEDs αναμμένα. Προσέξτε πόσο ωραία και ομοιόμορφα φωτίζεται το διαφανές πλαστικό. Και πού να το δείτε στο σκοτάδι!


Πρέπει να τονίσω ότι το νέο case είναι ιδιαιτέρως ποιοτικό, έχει εξαιρετικό φινίρισμα και τα πάντα εφαρμόζουν όπως θα έπρεπε. "Τα πάντα", είπα; Χμμμ... Θα διαπιστώσει κανείς μετά λύπης ότι όλες αυτές οι "πατέντες" που έχουν γίνει στις Amigas μας (και όχι μόνο) από τα χεράκια όλων αυτών των "μερακλήδων" από τους οποίους πέρασαν τα τελευταία χρόνια έχουν - μόνο - αρνητικά αποτελέσματα: οι βίδες δεν ταιριάζουν πουθενά, οι "φωλιές" έχουν ξεχειλώσει, τα πάντα είναι θεόστραβα και... πιτσικαρισμένα, γενικώς ένα δράμα. Τα replacement cases λοιπόν μπορεί να είναι κατασκευασμένα ιδανικά, αλλά θα σας πάρει κάποια ωρίτσα να φέρετε όλα τα υπόλοιπα parts στα... ίσια τους προκειμένου να τα τοποθετήσετε...

Ίσως η ιδανικότερη δισκέτα για να "δείξει" το νέο case...

Αλλά ας αφήσω την γκρίνια κατά μέρους. Το ρεζουμέ είναι ότι αν δεν είστε εντελώς "κουλοί" και αν την 1200άρα σας δεν την έχουν περιλάβει στο παρελθόν οι καλύτεροι (χειρότεροι) του είδους, σύντομα θα καταφέρετε να έχετε στα χέρια σας έναν υπολογιστή 35ετίας που θα δείχνει... φρεσκότατος. Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν και διαπιστώστε το και μόνοι σας:







Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να πω 2-3 ακόμα πραγματάκια: δεν είναι ότι το νέο replacement case είναι ιδιαίτερα ακριβό, ή ότι ένας νέος accelerator "ξεφεύγει" σε κόστος ή ότι ένα καινούριο πληκτρολόγιο κοστίζει όσο ένα νεφρό: όλα αυτά δείχνουν πολλά αθροιστικά μονάχα εάν - όπως και στην δική μου περίπτωση - η 1200άρα είναι ένα μονάχα από τα retro μηχανήματά σας. Εάν είναι το μοναδικό όμως, να ξέρετε ότι με ένα "κουστουμάκι" κάτω από τα 400€ στο σύνολο μπορείτε να την έχετε ολοκαίνουρια και accelerated. Ε, δεν είναι κι άσχημα, νομίζω...

Εντυπωσιακά τα LEDs με το transparent case

Στην θέση της

Προσέξτε σε τι ανάλυση παίζει χωρίς κάρτα γραφικών, χωρίς scandoubler και χωρίς accelerator: μπορεί το AGA να μην ήταν ιδιαίτερα γρήγορο, αλλά οι αναλύσεις που "σήκωνε" εν έτει 1992 απλά... δεν υπήρχαν!

Ε, και τι θα παίξουμε;

Φυσικά το καλύτερο Αμιγκάδικο παιχνίδι του 2018, το ένα και μοναδικό Worthy!

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Ρίχνοντας μια δεύτερη ματιά στο C64 Mini

Έχουν περάσει πια αρκετοί μήνες από τότε που απέκτησα το C64 Mini και, αφού το μηχάνημα έφυγε από τα χέρια μου και μετά από λίγο καιρό επέστρεψε (!), αποφάσισα, με αφορμή και το τελευταίο firmware που επιτρέπει να φορτώνουμε το δικό μας software, να ρίξω μια δεύτερη, πιο "ώριμη" πλέον (ας την πούμε) ματιά στο μηχάνημα καθώς η πρώτη ήταν στο αντίστοιχο άρθρο που είχα γράψει για το 20ο τεύχος του Retro Planet. Για πάμε, λοιπόν...


Καταρχάς, έχω την εντύπωση ότι με το τελευταίο firmware δείχνουν να έχουν λυθεί και κάποια προβλήματα με την HDMI έξοδο. Η τελευταία ήταν ιδιαίτερα επιλεκτική στο με ποιες οθόνες θα συνεργαζόταν σωστά, καθώς και στο με ποια καλώδια. Για το θέμα των καλωδίων δεν εντόπισα κανένα θέμα με όσα σύγχρονα HDMI δοκίμασα ενώ είμαι και στην ευχάριστη θέση να αναφέρω ότι και σε 3 διαφορετικές τηλεοράσεις - που καμία δεν ήταν ιδιαίτερα καινούρια - το Mini έδειχνε μια χαρά. Εκ πρώτης όψεως λοιπόν, δείχνει να έχει λυθεί αυτό το "θεματάκι" που για κάποιους μπορεί να ήταν εντελώς δευτερεύον αλλά, για κάποιους άλλους (αυτούς προφανώς που δεν είχαν πάνω από μία οθόνη) θα μπορούσε εξ' αρχής να καταστρέψει την όλη εμπειρία...

Σε ό,τι έχει να κάνει με τα προεγκατεστημένα παιχνίδια, η νέα, ενδελεχέστερη επανεξέταση οδηγεί σε ένα κάπως απόλυτο αλλά αναπόφευκτο συμπέρασμα: η επιλογή είναι μάλλον τραγική. Και αυτό γιατί, πολύ απλά, δεν γίνεται σε έναν υπολογιστή για τον οποίο είχαν κυκλοφορήσει περί τους 10.000 τίτλους να μην μπορείς να βρεις 63 (συν την BASIC) πραγματικά αξιόλογους να δώσεις μαζί με το μηχάνημα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια συλλογή στην οποία υπάρχουν όχι μονάχα μέτρια, αλλά και κάτω του μετρίου παιχνίδια. Και δεν λέμε να πληρώσουν για τα δικαιώματα των παιχνιδιών της Ultimate Play the Game ή κάτι τέτοιο: ας έβαζαν και τίτλους λιγότερο διάσημους και περισσότερο playable. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη, οπότε, σε όποιον αποφασίσει να πορευθεί μονάχα με τα προεγκατεστημένα παιχνίδια εύχομαι ολόψυχα... καλό κουράγιο!

Αυτό το εικονιδιάκι στα δεξιά είναι που κάνει όλη τη διαφορά!

Ας πάμε όμως σε αυτό που σίγουρα ενδιαφέρει περισσότερο και δεν είναι άλλο από τις δυνατότητες που δίνει στο C64 Mini το νέο firmware. Πράγματι, το μικρό μηχανηματάκι είχε από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε στα ράφια των καταστημάτων τη δυνατότητα να τρέχει και άλλο software πέρα από αυτό που είχε ήδη προεγκατεστημένο. Το πρόβλημα ήταν όμως ότι μπορούσε να χρησιμοποιήσει μονάχα ένα αρχείο .D64 (disk image file) με συγκεκριμένη μάλιστα ονομασία, γεγονός που καθιστούσε τουλάχιστον προβληματική την γρήγορη εναλλαγή προγραμμάτων. Επίσης, δεν υπήρχε και η δυνατότητα για εκτέλεση τίτλων που καταλάμβαναν πάνω από μία πλευρά δισκέτας, κάτι που σήμαινε ότι θα έπρεπε να ξεχάσουμε και τα demos ή τα μεγαλύτερα παιχνίδια. ΟΚ, υπάρχει ένα κολπάκι για να ξεπεραστεί αυτό χρησιμοποιώντας κάποιο από τα 4 διαθέσιμα save slots, αλλά δεν είναι πραγματική λύση, μάλλον περισσότερο ως ημίμετρο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί...


Με το νέο firmware λοιπόν, κάποια από τα προαναφερθέντα θέματα λύθηκαν - και μάλιστα με τον ιδανικότερο τρόπο. Πλέον, μπορούμε να κάνουμε κανονικό browsing σε οποιοδήποτε USB stick έχουμε... τιγκάρει με disk images, και να επιλέξουμε να εκτελέσουμε αυτό που επιθυμούμε. Ούτε αλλαγές ονομάτων, ούτε κάποιος ιδιαίτερος περιορισμός στα filenames: θεωρητικά, μπορούμε να τρέξουμε οτιδήποτε είναι σε μορφή .D64, .D81 αλλά και .PRG. Φυσικά, η δυνατότητα αυτή ανοίγει πραγματικά νέους ορίζοντες στο C64 Mini, καθώς, πρακτικά, το μετατρέπει σε έναν πλήρη (αλλά ολίγον τι dummy) 64άρη!

Χρηστικότατος ο file browser

Ένα δάκρυ κυλά στο ρυτιδιασμένο μάγουλο...

Ώρα για παιχνίδι!

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να θεωρηθούν ιδανικά και μάλιστα μπορώ να πω ότι πλησιάζουν αρκετά σε αυτό. Το πρόβλημα με τις εφαρμογές/παιχνίδια που ξεπερνούν τη μία πλευρά δισκέτας εξακολουθεί να υφίσταται, αν και η δυνατότητα χρήσης αρχείων τύπου .D81 θα μπορούσε να δώσει τη λύση αν κάποιος έμπαινε στον κόπο να μετατρέψει... τα πάντα σε τέτοιο format. Αυτό όμως έχει συμβεί σε πολύ περιορισμένη έκταση και βασικά σε παιχνίδια: τα νέα demos που καταλαμβάνουν 3 και 4 πλευρές δισκέτας (και τα αντίστοιχα .D64 αρχεία) ένας κάτοχος C64 Mini θα πρέπει να παιδευτεί αρκετά για να τα τρέξει με το κολπάκι με το save slot που ανέφερα προηγουμένως...

Ναι, είναι το...

...Swynth!

Το απόλυτο σύγχρονο παιχνίδι για 64άρη. Κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, τουλάχιστον...

Σε ό,τι έχει να κάνει με τη συμβατότητα - γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, το C64 Mini δεν είναι πραγματικός Commodore 64 - αυτή βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, αλλά σίγουρα όχι στο 100%. Από τους αρκετούς τίτλους που δοκίμασα 2-3 αρνήθηκαν πεισματικά να τρέξουν, άλλος ένας με "πέταξε" πίσω στην BASIC ενώ μία συλλογή με τραγούδια των ABBA "κρέμασε" χωρίς πάντως να προκαλέσει κάτι αντίστοιχο στο υπόλοιπο software του C64 Mini. Έτσι λοιπόν καταλήγουμε στο ότι έτσι όπως είναι πλέον η κατάσταση με διαθέσιμο το πιο πρόσφατο firmware, το Mini θα επιτρέψει στον ιδιοκτήτη του να χαρεί τη συντριπτική πλειοψηφία των κλασικών αλλά και των νεότερων τίτλων του 64άρη, με εξαίρεση οτιδήποτε καταλάμβανε πάνω από μία πλευρά δισκέτας. Όλα καλά λοιπόν;

Ωπ! Κρέμασε!

Θα έλεγα "ναι" υπό 2 προϋποθέσεις: η πρώτη θα ήταν να επέλθει μια μείωση της τιμής του μηχανήματος στα πιο λογικά πλαίσια των 50-60€ (αντί των 80€ που κοστίζει σήμερα). Η δεύτερη, και μάλλον σημαντικότερη, θα ήταν να αλλάξει το παρεχόμενο χειριστήριο. Δεν υπερβάλλω, και είναι γεγονός πως οποιοσδήποτε είχε συνηθίσει να παίζει με το "περίφημο" (ναι, καλά!) Competition Pro θα την καταβρεί με το joystick του C64 Mini. Εμείς όμως εδώ στην μικρή αυτή γωνίτσα του πλανήτη που λέγεται Ελλάδα είχαμε την τύχη να ανδρωθούμε παικτικά με αυτές τις υπέροχες δημιουργίες του Νίκου Ανερούση, τα Tomahawk και τα Pacman (αλλά και αρκετά ακόμη αξιόλογα ελληνικά χειριστήρια). Πώς μπορείς λοιπόν μετά απ' αυτά να επιστρέψεις σε... τσουτσούνες (!) του τύπου Quickshot και Competition Pro; Γίνεται; Δυστυχώς όχι...

Συνεπώς, καλό το χειριστήριο, αρκεί να μην μεγάλωσες στην Ελλάδα γιατί τότε, πολύ απλά, χρησιμοποιώντας το νιώθεις... κουλός! Αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε κάτι άλλο τα νέα πάντως είναι καλά, καθώς σχεδόν τα 2/3 των USB joysticks και joypads λειτουργούν με το C64 Mini, όπως και κάποια - όχι όμως όλα - adaptors USB σε 9pin. Ε, με κάτι από όλα αυτά θα την βρει κανείς την άκρη (ελπίζω). Πάντως με το (και καλά) Competition Pro δουλειά δεν γίνεται...

Α, ναι, και να μην παραλείψω να σημειώσω ότι με τα παλιότερα παιχνίδια που "ζητούσαν" το joystick στο port 1 του 64άρη υπάρχει πρόβλημα: θα πρέπει ή να τα ξεχάσετε ή να βρείτε patchαρισμένες εκδόσεις τους που να "παίζουν" με το port 2 (ευτυχώς, υπάρχουν αρκετές). Το ίδιο - ως πρόβλημα - ισχύει και στα "διπλά" παιχνίδια φυσικά...

Στο ρεζουμέ, λοιπόν: αξίζει ή όχι το C64 Mini τώρα που το νέο firmware διόρθωσε σε μεγάλο βαθμό τα μειονεκτήματα που είχαν εντοπιστεί όταν κυκλοφόρησε; Δύσκολο να πω με βεβαιότητα. Είναι αρκετά χρηστικό, έχει την πλάκα του αλλά κοστίζει και 80€, έχει απαράδεκτο joystick (το ξαναγράφω: για τα γούστα μου) και σίγουρα ΔΕΝ είναι Commodore 64 ούτε και δίνει την ίδια αίσθηση σε μεγάλο βαθμό. Οπότε, με βάση όλα τα παραπάνω, μεγάλα παιδιά είσαστε, η απόφαση είναι δική σας!