Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

Κυκλοφόρησε το 28ο τεύχος του Retro Planet

Για μια ακόμα φορά, το περιοδικό Retro Planet, πιστό στο τριμηνιαίο ραντεβού του με το αναγνωστικό του κοινό κυκλοφόρησε με πλούσια θεματολογία που θα αγαπήσουν όλοι οι λάτρεις του retro computing, του retro gaming, της retro μουσικής, του retro κινηματογράφου και... εντάξει, το πιάσατε το νόημα!


Το νέο, 28ο τεύχος του Retro Planet, είναι διανθισμένο με την εξαίσια φωτογραφική δουλειά του antnik, μία γεύση της οποίας μπορείτε να πάρετε από τον Commodore PET που κοσμεί το εξώφυλλο. Αν σας άνοιξε η όρεξη επισκεφθείτε το blog του Αντώνη και χαθείτε μέσα στον κόσμο του retro computing βουτώντας στο πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την υπέροχη συλλογή του.

Στα του Retro Planet τώρα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει με ικανοποίηση ότι η συντακτική ομάδα του περιοδικού δεν πτοήθηκε από την πανδημία του Covid-19 και χρησιμοποίησε το χρονικό διάστημα της καραντίνας με τον καλύτερο τρόπο, προκειμένου να γεμίσει με φρέσκια ύλη το 28ο τεύχος της (αποκλειστικά) έντυπης έκδοσης.


Στο 28ο τεύχος του Retro Planet μπορεί κανείς να βρει τα Retro Νέα, reviews των Raid Over Moscow (Amiga), Astro Blaster (ZX Spectrum) και Just a Gal (ZX Spectrum).


Τα παραπάνω ακολουθούνται από μία πολυσέλιδη ιστορική αναδρομή στην ιστορία του PET, του πρώτου προσωπικού υπολογιστή της πάλαι ποτέ κραταιάς Commodore.



Το hardware section του περιοδικού συνεχίζεται με μία αναλυτικότατη, ενδελεχή και χορταστική 11σέλιδη δοκιμή/παρουσίαση του The C64 (ή C64 Maxi), του full sized κλώνου του θρυλικού Commodore 64 που κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες του 2019.



Αν γουστάρετε hardware και δεν σας έφταναν τα προηγούμενα, ακολουθεί ένα πλούσιο αφιέρωμα-τεστ του ολόφρεσκου FPGA based accelerator, της Vampire 1200 (για την Amiga 1200, προφανώς).



Στην στήλη Lost Treasures θυμόμαστε το Cataclysm του Acorn Archimedes ενώ το Scripta Manent ξεψαχνίζει με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο, τα τεύχη 22 και 23 του ιστορικού PIXEL από το μακρινό 1986.


Στην στήλη Adventureland θα βρούμε το Colonel's Bequest της Sierra και θα ολοκληρώσουμε με κινηματογράφο και μουσική: Sly με Rocky III και Iron Maiden με το μοναδικό Piece of Mind κλείνουν ιδανικά το περιοδικό καθώς οι συνεργάτες του Retro Planet τα παρουσιάζουν στις τελευταίες 6 σελίδες του τεύχους και τα περιποιούνται με αγάπη και Προδέρμ - όπως δηλαδή ακριβώς τους αρμόζει!



Για όσους ενδιαφέρονται για να αποκτήσουν το νέο τεύχος του Retro Planet ο ιδανικότερος τρόπος επικοινωνίας είναι ένα απλό email στην ηλεκτρονική διεύθυνση retroplanetmagazine AT gmail DOT com.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2020

The Spectrum Show επεισόδιο 95

Λοιπόν, από τη μία φαίνεται αστείο, από την άλλη όχι και τόσο. Τι; Το γεγονός ότι μεταξύ 2 διαδοχικών επεισοδίων του The Spectrum Show (δηλ. περίπου σε διάστημα ενός μηνός) εγώ έχω ανεβάσει στο blog μόνο 2 ακόμη θέματα. Στο τέλος έτσι όπως πάμε θα φτάσουμε στο σημείο να μου παίρνει τόσο καιρό να γράψω 5-6 αράδες όσον παίρνει στον ακάματο Paul Jenkinson (τον άνθρωπο δηλαδή που βρίσκεται πίσω από το The Spectrum Show) να φτιάξει ένα επεισόδιο με μισή ώρα βίντεο! Πωπω, ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω...

Βέβαια το blog, οι αναρτήσεις του, οι ενημερώσεις κλπ είναι ένα ολόκληρο θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ λογικά σύντομα, αλλά όχι εδώ και όχι τώρα, γιατί δεν υπάρχει λόγος να "καπελώσουμε" με τα δικά μας την είδηση της κυκλοφορίας του 95ου επεισοδίου του The Spectrum Show.

Και δεν είναι μονάχα το βίντεο εδώ που τα λέμε: αν πάτε στην επίσημη σελίδα της σειράς, θα διαπιστώσετε ότι ο Paul έφτιαξε και ανέβασε και ένα ακόμα τεύχος του περιοδικού του, το 29ο. Οπότε, αν είστε φανατικοί Spectrumάδες σας περιμένει δουλειά απόψε - ποιος την χάρη σας!

Διερωτώμενος εάν η αστείρευτη ενέργεια του Paul οφείλεται σε βιταμίνες, βοηθήματα διατροφής, αναβολικά (!) ή την υπερβολική έκκριση κάποιας ορμόνης που μετατρέπει έναν απλό μεσήλικα σε ακούραστη μηχανή παραγωγής, σας αφήνω με το ολόφρεσκο, 95ο επεισόδιο του show του...


Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020

Vampire για την Amiga. Αξίζει;

Λοιπόν, να ξεκινήσω ξεκαθαρίζοντας κάτι: δεν με νοιάζει που η Vampire είναι μια FPGA λύση και δεν βασίζεται σε πραγματικό, μεσήλικα και ολίγον σιτεμένο 680x0 (αφήστε που δεν υπήρξε ποτέ και ο... 68080, πού να τον βρεις σε real thing;). Βασικά, η οπτική μου - και στην οποία κατέληξα και καταστάλαξα μετά από πολλά χρόνια πειραματισμών με πολύ hardware και αρκετό software και ασπαζόμενος συμβουλές σοφών Αμιγκάδων - είναι πως "αν κάτι μοιάζει με Amiga και συμπεριφέρεται σαν Amiga, τότε (για μένα) είναι Amiga".


Είμαι αντίθετος της λογικής που πρεσβεύει ότι όποιοι χρησιμοποιούν εξομοιωτές είναι "γιαλαντζί" retro lovers, σε αντίθεση με τους άλλους, τους σκληροπυρηνικούς, που γράφουν μόνο σε πληκτρολόγιο μεμβράνης από ZX81 και γυρνάνε τις κασέτες στην αρχή με το στυλό. Και οι μεν και οι δε τα retro μηχανάκια γουστάρουν, και ο καθένας ασχολείται με τον τρόπο του. Δηλαδή, θα έπρεπε ας πούμε να υπάρχει Commodoreόμετρο και όσοι έχουν πραγματικούς 64άρηδες να το τερματίζουν ενώ όσοι χρησιμοποιούν - ας πούμε - TheC64 να είναι στην τελευταία κλίμακα και να αντιμετωπίζονται με χλεύη και χαχανητά; Όποιος χρησιμοποιεί αληθινό γομολάστιχα θα θεωρείται Alpha male και θα του ανήκουν όλα τα θηλυκά (να τα χαίρεται by the way, που η μικρότερη θα έχει συμπληρώσει μισό αιώνα ζωής) και όποιος "την βρίσκει" με τον Spectaculator θα τη βγάζει με... χερογλύκανο;

Βλακείες. Σα να λέμε ότι ο Richard Lowenstein (Reshoot, Reshoot-R, Reshoot Proxima) είναι λιγότερο Αμιγκάς από τον Γιωργάκη από τα Σεπόλια επειδή ο δεύτερος, παρότι 50άρης που μένει με τη μάνα του, έχει στημένη αληθινή 500άρα και βαζω-βγάζει δισκέτες για να παίζει Mortal Kombat και δεν χρησιμοποιεί iMac όπως ο Γερμανός developer. Αυτή η συλλογιστική είναι σκέτος παραλογισμός αν τα βάλετε κάτω και τα κάνετε πενηνταράκια, γι' αυτό ας μην ξανακούσουμε ότι η Vampire "δεν είναι κανονικός accelerator" και ας επιστρέψουμε στο θέμα μας...

Η Vampire λοιπόν (βάλτε όποια Vampire θέλετε, δεν θα κολλήσουμε σ' αυτό) θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αποτελεί το υπέρτατο δώρο για οποιονδήποτε Αμιγκά επιθυμεί να "τουμπανιάσει" το μηχάνημά του. Κοστίζει καινούρια πάνω-κάτω όσο μια μεταχειρισμένη Blizzard 1230, που πιθανότατα έχει περάσει από τις μισές Α1200 του πλανήτη και την έχουν αγγίξει περισσότερα χέρια απ' όσα έχει κάνει χειραψίες ο μέσος πολιτικός. Και όσο για την επεξεργαστική ισχύ δεν το συζητάμε, κάθε σύγκριση θα βγάλει τον κλασικό και πολυαγαπημένο accelerator τελευταίο, μίλια πίσω από την νέα και ωραία Vampire. Άρα, αν κάποιος πρόκειται να βάλει το χέρι βαθειά στην τσέπη (γίνεται κι αλλιώς;) για να ψωνίσει επιταχυντή για την Amiga του, η επιλογή της Vampire είναι μάλλον μονόδρομος τώρα πια που το διάστημα που μεσολαβεί από την παραγγελία μέχρι την αποστολή αυτής κυμαίνεται στους 2-6 μήνες...


Κι εδώ είναι που φτάνουμε στο ζουμί της όλης ιστορίας, φίλες και φίλοι. ΟΚ, την πήραμε την Vampire, την εγκαταστήσαμε στην Amiga μας, τώρα τι κάνουμε; Το προφανές και αναμενόμενο είναι αυτό που κάνουν άπαντες, να πειραματιστούμε δηλαδή (ή, ακριβέστερα, να επιδείξουμε στους άλλους) όλα τα καλούδια που έχει μέσα η CF καρτούλα της οποίας το image file μας προμήθευσε η Apollo Team. Παιχνίδια, τραγούδια, videos, εφαρμογές, ένα σκασμό πράγματα έχουν βάλει εκεί μέσα - ώρα να έχουμε να τα ψάξουμε.

Όταν όμως περάσει λίγος καιρός και τελειώσει ο μήνας του μέλιτος, τότε τι γίνεται; Διαπιστώνουμε ότι έχουμε στα χέρια μας μία classic Amiga με ισχύ πρωτόγνωρη για την πλατφόρμα. Ωραία. Και γαμώ. Και τι θα την κάνουμε αυτή την ισχύ; Εδώ σε θέλω μάστορα: με λειτουργικό σύστημα του προηγούμενου αιώνα (προσοχή, δεν πρόκειται για υπερβολή) και εφαρμογές της ίδιας εποχής πού μπορεί να πάει κανείς; Σκεφτείτε ένα PC με CPU με 48 πυρήνες και 128GB RAM, το οποίο τρέχει... Windows 98! Τι να το κάνεις; Κατά την ταπεινή μου άποψη, το ίδιο ακριβώς ισχύει και με την Vampire: όσο είσαι δεμένος σε ένα λειτουργικό των 90s και δεν έχεις web browser και office suite, οι επιλογές σου περιορίζονται στα... διαμάντια της προηγούμενης χιλιετίας. Και εύλογα διερωτάται κανείς: "ναι, αλλά αυτά δεν έτρεχαν και σε 68000-68020-68030-68040-68060; Τι να την κάνω την Vampire;". Και πράγματι, έτσι νομίζω ότι είναι. Καλή η ιπποδύναμη της καρτούλας, αλλά ολίγον τι άχρηστη. Δεν λέω, πριν από 20 χρόνια θα έκανε τη διαφορά - και απέναντι στα PCs, μάλιστα -, αλλά τώρα; Και δεν είναι να πει κανείς ότι η Vampire χαρίζει την απόλυτη (speed-wise) Αμιγκική εμπειρία, γιατί τότε τι να πει ένα καλό setup του MorphOS σε κάποιο PowerPC based Mac; Τι να πουν οι nextgen X1000 και X5000; Ματαιότης ματαιοτήτων λοιπόν, τα πάντα ματαιότης όσον αφορά τον ταχύτερο accelerator για classic Amiga.


Εκτός εάν...

Εκτός αν δούμε την όλη υπόθεση υπό άλλο πρίσμα. Αντί να σκεφτόμαστε την Vampire ως το μέσο για να ταξιδέψουμε σε νέους κόσμους με την Amiga (αυτό το τρένο έχει φύγει εδώ και χρόνια), γιατί δεν την αντιμετωπίζουμε για αυτό που είναι; Δηλαδή, έναν accelerator με την καλύτερη σχέση τιμής προς απόδοση της αγοράς! Ναι, καμία Blizzard, κανένας Apollo και κανένας ACA δεν συμφέρει περισσότερο από την Vampire: έχουν παρόμοιες - ή και ακριβότερες - τιμές, είναι χιλιομεταχειρισμένα προϊόντα 25-30 χρόνων (όχι ο ACA, χαζά!), και, στην καλύτερη, έχουν το 1/3 της επεξεργαστικής ισχύος της Vamp! Οπότε, ακόμα και για WHDLoad που λέει ο λόγος, πιο πολύ συμφέρει να πάρει κανείς Vampire παρά οτιδήποτε άλλο! Και μην ακούσω βλακείες του τύπου "ναι, αλλά κολλάει το slave του James Pond 3!": τρέχει Quake και Duke Nuke 'em (και πολλά άλλα), θα σας αποζημιώσει με αυτά!


Συμπερασματικά, και για να το συνοψίσουμε και λιγάκι το πράγμα, η Vampire δεν θα ξαναζωντανέψει τον κόσμο της Amiga, δεν θα φέρει δεκάδες developers στην πλατφόρμα και δεν πρόκειται να κάνει την πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία το μηχάνημα που θα χρησιμοποιείτε για τις καθημερινές υπολογιστικές σας ανάγκες. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, οπότε μην μεγαλοπιάνεστε και μην προβληματίζεστε που το Facebook δεν παίζει με τον iBrowse: και που παίζει το Aminet "ευχαριστώ" να λέτε. Είναι παντελώς μάταιο να προσπαθεί κανείς (ή, έστω, απλώς να ελπίζει) για πράγματα για τα οποία ούτε η Amiga αλλά ούτε και η Vampire φτιάχτηκαν. Αν όμως θέλετε έναν accelerator που δεν θα δουλεύει στο 100% του κάθε φορά που απλά θα προσπαθείτε να κάνετε browsing σε κάποιο directory με πολλά αρχεία, αν θέλετε φρέσκο πράγμα σε λογική τιμή, υψηλές αναλύσεις, ευρύχωρα αποθηκευτικά μέσα, πολλή μνήμη και, ρε παιδάκι μου, για πρώτη φορά στα Αμιγκικά χρονικά, έναν "αέρα" σε υπολογιστικούς πόρους, τότε η Vamp είναι η καλύτερη επιλογή. Και όχι, δεν θα σας κάνει λιγότερο Αμιγκάδες απ' ότι είναι αυτοί που έχουν Blizzard!

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2020

Όλα τα retro PCs στο πιάτο σας!

Βλέπω κατά καιρούς τις υπέροχες φωτογραφίες από τα παλιά PCs που ανεβάζει στο blog του ο φίλος μου ο Αντώνης (antnik) και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται μήπως θα έπρεπε να την ψάξω λιγάκι, να δω τι παίζει, μπας και αποκτήσω έναν 8088/8086, έναν 286 (εννοώ Intel 80286 based PC/ΑΤ compatible) ή έναν 80386 να θυμηθώ τα παλιά. Ξέρετε, τότε που ναι μεν ψιλοφθονούσαμε όσους είχαν Amiga αλλά ικανοποιούμασταν με την ταχύτητα του σκληρού μας δίσκου και σβήναμε τον πόνο μας στα adventures της Sierra. Μέχρι που εμφανίστηκε το Wing Commander και αρχίσαμε να σηκώνουμε σιγά-σιγά (και δειλά-δειλά) κεφάλι και μετά, το 1993 έσκασε και το Doom και εντάξει, ας μην κοροϊδευόμαστε, αυτή ήταν η ταφόπλακα για την πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία της Commodore σε ό,τι είχε να κάνει με τα gaming home micros: πλέον τα κόζια είχαν αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα και το PC ήταν ο νέος βασιλιάς προς μεγάλη ικανοποίηση όσων είχαμε σπρώξει ό,τι είχαμε και δεν είχαμε προκειμένου να κάνουμε το συμβατό μας να έχει αξιοπρεπή γραφικά και ήχο. Αλλά ξέφυγα, για αλλού το πήγαινα και αλλού κατέληξα...


Έγραφα λοιπόν για τις σκέψεις που έκανα για την απόκτηση ενός παλιού PC. Ευτυχώς, πριν από μερικά χρόνια το προσπάθησα για να είμαι ειλικρινής, και το όλο (σύντομο) εγχείρημα με προσγείωσε στην πραγματικότητα: πέραν του ότι καταλάμβανε χώρο που δεν είχα, με παίδεψε απίστευτα ο IDE controller του, που τελικά δεν έπαιξε σωστά ποτέ. Έκτοτε δεν ξανασχολήθηκα, και απέμεινα να ξερογλύφομαι με τις φωτογραφίες στο blog του Αντώνη...

Ώσπου σε κάποια φάση, θυμήθηκα το PCem, έναν εξομοιωτή που υποσχόταν ότι μπορεί να μεταμορφώσει το σύγχρονο μηχάνημά μας σε ένα προς ένα τα κλασικά PCs του παρελθόντος. Βρε λες;


Να μην σας τα πολυλογώ χωρίς λόγο, μετά από λίγο ψάξιμο κατάφερα να βρω τα απαραίτητα αρχεία που χρειάζονταν και έφτιαξα εν είδει πειραματισμού μερικά παλιά PCs στον εξομοιωτή. Ενδιαφέρουσα η εμπειρία, δεν λέω, και σίγουρα είναι μεγάλη η ικανοποίηση όταν διαπιστώνεις ότι μπορείς να εξομοιώσεις όποιο PC ή συμβατό επιθυμείς μέχρι και την εποχή των Pentium, χωρίς να μπλέκεις με τα πραγματικά μηχανάκια και όσα αυτά συνεπάγονται. Στο σημείο αυτό προφανώς κάποιοι θα έχουν αρχίσει ήδη να με βρίζουν, αλλά, ρε παιδιά, ειλικρινά, μετά από τόσα χρόνια το πήρα απόφαση: δεν γίνεται να τα έχεις όλα, κάποια μηχανήματα θα πρέπει να τα εξομοιώνεις. Είναι θέμα χώρου, είναι θέμα χρόνου, είναι θέμα χρημάτων και, κυρίως, είναι και θέμα ψυχικής υγείας. Δεν γίνεται μετά από τόσα χρόνια να μην έχεις σιχαθεί το πάρε-δώσε με τους διάφορους "περίεργους" της retro κοινότητας. Προσωπικά, μετά από εκατοντάδες (μπορεί και χιλιάδες) αγοραπωλησίες έριξα σχεδόν οριστικά μαύρη πέτρα πίσω μου: δεν το μπορώ το συναίσθημα του να πληρώνεις για κάτι και μετά να διαπιστώνεις ότι δεν λειτουργεί ή ότι ημι-λειτουργεί και ότι θα μπλέξεις με ψάξιμο λύσεων, με το να υποχρεώνεσαι για βοήθεια από 'δω κι από 'κει και άλλα τέτοια ωραία. Enough is enough, τουλάχιστον για εμένα. Ξέφυγα και πάλι όμως...


Αυτό που ήθελα λοιπόν να γράψω είναι ότι συγκέντρωσα τα απαιτούμενα αρχεία και θα σας βάλω μερικά links για να τα κατεβάσετε κι εσείς, έτσι ώστε να ξαναζήσετε έστω και μέσω εξομοίωσης ωραίες gaming εμπειρίες του παρελθόντος (ή απλά να αναφωνήσετε "αν είναι δυνατόν, τι μ***κίες παίζαμε τότε, ρε φίλε;").


Πάμε στο ψητό, όμως. Το PCem κατεβάστε το από εδώ (για Windows μηχανάκια). Όλες τις ROMs (τα BIOSes, δηλαδή) που θα χρειαστείτε πάρτε τις από εδώ και αποσυμπιέστε τις στον αντίστοιχο φάκελο του PCem. Αν θέλετε και το image file ενός IDE δίσκου με DOS 6.22, κάποια παιχνιδάκια και κάποια utilities κατεβάστε αυτό εδώ (έχω μετονομάσει τα AUTOEXEC.BAT και CONFIG.SYS σε .BAK - εξετάστε τα αν σας κάνουν, δώστε τους τις κανονικές του καταλήξεις και είστε έτοιμοι). Τέλος, θα χρειαστείτε και το WinImage, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ και να το εγκαταστήσετε. Το WinImage είναι το εργαλείο που θα χρησιμοποιήσετε ώστε να μπορέσετε απλά και εύκολα να προσθέσετε αρχεία και φακέλους στο image file του σκληρού δίσκου του κάθε μηχανήματος που εξομοιώνετε. Α, και αν θέλετε να φτιάξετε ένα μηχάνημα από την αρχή, μπορείτε να βρείτε τα disk images του MS-DOS 6.22 εδώ (προσοχή, είναι δισκέτες 3 1/2" 1,44ΜΒ - να τσεκάρετε ότι το μηχάνημα που εξομοιώνετε αλλά και ο controller του τις υποστηρίζει).

Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να ασχοληθώ πολύ περισσότερο και να γράψω πολλά παραπάνω, αλλά έτσι όπως το βλέπω αν το αφήσω κι άλλο μάλλον στο τέλος δεν θα γίνει τίποτα. Οπότε αποφάσισα να σας τροφοδοτήσω με ό,τι αρχεία μπορεί να χρειαστείτε και να σας αφήσω και εσάς να βρέξετε λιγάκι τα πόδια σας (κοινώς, να πειραματιστείτε). Κι αν χρειαστεί τα ξαναλέμε αργότερα, δεν χανόμαστε (ελπίζω)...


Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

The Spectrum Show επεισόδιο 94

Είναι ώρες-ώρες που βλέπω κάτι και πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται. Να αναρωτιέται ποια δύναμη έσπρωξε τον δημιουργό του να το φτιάξει, γιατί ασχολείται ουσιαστικά αφιλοκερδώς με κάτι που απαιτεί κόπο, χρόνο, χρήμα και αφοσίωση αλλά και τι θυσίασε για να καταπιαστεί με αυτό; Ξεκούραση και ξενοιασιά; Χρόνο με τα παιδιά του; Κάποιο χαλαρωτικό Σαββατοκύριακο, ίσως; Και, τέλος, πιάνω τον εαυτό μου αναρωτιέται "είναι ρε γαμώτο ατελείωτη η θεματολογία η σχετική με τον ZX Spectrum;".

Εντάξει, νομίζω ότι από την τελευταία πρόταση μάλλον καταλάβατε - τουλάχιστον όσοι διαβάζετε τακτικά αυτή την γωνίτσα του διαδικτύου που είναι αφιερωμένη σε παρωχημένα τεχνολογικά διαμάντια που κάνουν τις γέρικες καρδιές κάποιων περίεργων σαν κι εμένα να σκιρτούν - ότι αφορμή για τα παραπάνω είναι ο ακούραστος Paul Jenkinson και το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show που κυκλοφόρησε, το 94ο. Δηλαδή εντάξει, κατανοώ την στοχοπροσήλωση, το μεράκι, την αυταπάρνηση και όλα τα σχετικά που έχει ο Paul και μπορεί κανείς να τα συναντήσει σε ελάχιστους μονάχα ανθρώπους εκεί έξω, αλλά σε αυτό το σημείο με τη θεματολογία έχω κολλήσει λιγάκι: πόσα πια θέματα μπορεί να σου δώσει να ασχοληθείς ένας υπολογιστής ο οποίος, ακόμα και το 1982 που πρωτοκυκλοφόρησε, ήταν η λύση του φτωχού; (μην το πείτε στον θείο Clive αυτό το τελευταίο και τον στενοχωρήσουμε, είναι και μεγάλος άνθρωπος...)


Κι όμως, ο Paul σου δίνει ώρες-ώρες την εντύπωση ότι ξεκίνησε πριν από λίγο, ότι το σύμπαν του γομολάστιχα τείνει στο άπειρο, ότι η όρεξή του παραμένει τεράστια και ότι έχει ακόμα πολλή βενζίνη στο ντεπόζιτό του. Μακάρι να ισχύουν όλα αυτά, γιατί ο άνθρωπος κάνει - εδώ και χρόνια - εξαιρετικά αξιόλογη δουλειά και αναμφίβολα το αποτέλεσμα αυτής είναι η χαρά των απανταχόθεν Spectrum addicts. Και, αν δεν με πιστεύετε, ξεκινήστε να παρακολουθείτε το The Spectrum Show από την αρχή του, από το 1ο του επεισόδιο και θα με πιστέψετε. Και μην ακούσω ότι τα 94 επεισόδια είναι πολλά, όταν κάτσατε και είδατε 6 σεζόν και 121 επεισόδια του Lost για να διαπιστώσετε στο τέλος ότι απλά κάποιος, κάπου σας κορόιδευε τότε ήταν λίγα; Έτσι μπράβο, οι φτηνές δικαιολογίες αλλού!

Ναι, ΟΚ, δίκιο έχετε, καλές οι εισαγωγές και οι πρόλογοι, καλό και το μπλα-μπλα αλλά enough is enough. The Spectrum Show λοιπόν, κυρίες και κύριοι, επεισόδιο 94ο:


Τετάρτη, 27 Μαΐου 2020

Δώστε ζωή στο παλιό σας Mac!

Το θέμα του γούστου είναι προφανώς καθαρά υποκειμενικό: σε άλλους αρέσει το παστίτσιο, άλλοι λατρεύουν τα σνίτσελ, κάποιοι δίνουν και την ψυχή τους για πίτσα, ενώ υπάρχουν (έτσι λένε) και ορισμένοι περίεργοι που, λέει, απολαμβάνουν το μπρόκολο (ναι, καλά). Όπως και να 'χει ούτε αρέσουν σε όλους μας τα ίδια, ούτε και είμαστε υποχρεωμένοι να λειτουργούμε κατά κάποιον τέτοιο, προ-προγραμματισμένο τρόπο.


Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί θέλω να αναφερθώ στα λειτουργικά συστήματα και στους υπολογιστές που μου αρέσουν περισσότερο, ως μία εισαγωγή για το κυρίως πιάτο. Από καθαρά αισθητική άποψη λοιπόν - και χωρίς όμως να έχω κάποιες σοβαρές ενστάσεις και για τη λειτουργικότητά τους - βάζω αναμφισβήτητα στο πρώτο σκαλί του βάθρου τα Mac OS X 10.4 (Tiger για τους φίλους) και τα Windows Vista. Ναι, μην χτυπιέστε και μη φωνάζετε, το έγραψα πριν 3 γραμμές "από καθαρά αισθητική άποψη" - τι δεν καταλαβαίνετε;


Και φυσικά από πολύ κοντά ακολουθούν τα OS X 10.5 (Leopard) και Windows 7. Όλη αυτή η προσέγγιση της εποχής εκείνης που προσπαθούσαν να φτιάξουν τις διαφάνειες σαν γυαλί και τα εικονίδια όσο το δυνατόν πλησιέστερα στα αντικείμενα που απεικόνιζαν μου καθόταν πολύ καλύτερα στο μάτι (και στο μυαλό) από την επίπεδη, ολιγόχρωμη και "μοντέρνα" εμφάνιση των σύγχρονων λειτουργικών συστημάτων.


Αντίστοιχα, στο hardware κομμάτι, και πάλι προσεγγίζοντας το θέμα αισθητικά καταρχάς (αλλά και χρηστικά στη συνέχεια) δεν μπορώ παρά να βγάλω το καπέλο στις δημιουργίες του Jonathan Ive και της ομάδας του από τη στιγμή που επέστρεψε ο Steve Jobs στην Apple, εκεί, στα τέλη της περασμένης χιλιετίας, μέχρι και τα μέσα των '00s, τότε που η εταιρία από το Cupertino καβάλησε το τρενάκι της Intel κι έριξε μαύρη πέτρα στην PowerPC αρχιτεκτονική που άφησε πίσω της. Τι να πρωτοαναφέρω; Τον original iMac; Τα Powermac G3, G4 και G5; Τα iBooks και Powerbooks; Το Cube; Μιλάμε για πραγματικά έργα τέχνης, που το γεγονός ότι ήσουν ιδιοκτήτης τους σε έκανε να αισθάνεσαι λίγο ελιτιστής απέναντι στους υπόλοιπους, την "πλέμπα", με τα - από άσχημα μέχρι - αδιάφορα PCs τους. Όπως δηλαδή συμβαίνει και στις μέρες μας με τους κατόχους προϊόντων της Apple, μόνο που τώρα η αισθητική των μηχανημάτων και των λειτουργικών τους είναι παρόμοια με αυτή του ανταγωνισμού. Sorry, αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Και όχι επειδή αποχαιρέτησε ο Ive, αλλά μάλλον επειδή χωρίς την αύρα του μοναδικού Steve Jobs (ΟΚ, και τις φωνές του) τίποτα δεν είναι πια το ίδιο...


Τέλος πάντων, όλα αυτά τα έγραψα για να εξηγήσω μέσες-άκρες το γιατί συμπαθώ ιδιαιτέρως τα PowerPC Macs. Και το Tiger, βεβαίως-βεβαίως. Και, η αλήθεια είναι, ότι αυτά τα υπέροχα μηχανήματα η μαμά εταιρία (αρχικά) και οι τρίτες εταιρίες που τα τροφοδοτούσαν με software και με hardware τα εγκατέλειψαν άκομψα και απότομα, μια εποχή που δεν βρίσκονταν δα και τόσο πίσω τεχνολογικά από όλο το υπόλοιπο υπολογιστικό σύμπαν (λέγε με Intel). Βέβαια, ας μην λέμε και ψέματα, αν τα μηχανήματα αυτά εμφανισιακά θύμιζαν τα Macs των early 90s και το λειτουργικό τους ήταν το OS9 δεκάρα δεν θα έδινα - ο πόνος με έπιασε επειδή κάτι το τόσο όμορφο εγκαταλείφθηκε εν μία νυκτί.

Φυσικά, τα fanboys της Apple δεκάρα δεν έδιναν για όλα αυτά: Intel τους είπε η Apple, Intel πήραν. Πανάκριβες μετριότητες αντικατέστησαν τα (υποτίθεται παρωχημένα) έργα τέχνης, αυτοί έσπευσαν να τις αγοράσουν. Design μετρίως μέτριο, καινοτομίες που φαίνονται ως τέτοιες μόνο στους πιστούς ακόλουθους της φίρμας με το δαγκωμένο μήλο - αυτή είναι η σημερινή Apple. Κι ας έχει τόσα χρήματα που μπορεί να αγοράσει τον μισό πλανήτη: το όραμα και η αισθητική του Jobs δεν αγοράζονται...


Επιστρέφοντας στα PowerPC Macs λοιπόν, όποιος έχει προσπαθήσει να τα χρησιμοποιήσει τα τελευταία χρόνια, θα έχει διαπιστώσει ότι όλο και πιο δύσκολη είναι η ανεύρεση software για τα μηχανάκια αυτά. Η μόδα στο σύμπαν της Apple είναι "θέλω την πιο πρόσφατη έκδοση του τελευταίου app" - ποιος θα ασχοληθεί με versions 10 και 15 χρόνων πίσω; Κι ας δουλεύουν ακόμα μια χαρά...

Δεν μπορώ να πω, υπήρχαν κάποιοι ρομαντικοί πιστοί στην παλιά Apple, αυτή του Jobs και των PowerPCs, που είχαν φτιάξει websites, blogs κλπ όπου μπορούσες να βρεις μερικά ξεχασμένα - και ίσως και σπάνια - διαμαντάκια από δω κι από κει. Αλλά εννοείται πως κάτι αντίστοιχο με το app store, με όλο το software συγκεντρωμένο κι έτοιμο για κατέβασμα, δεν υπήρχε. Άλλωστε τα app stores έγιναν μόδα μετά το τελευταίο λειτουργικό που υποστήριζε τα PowerPC Macs (το Leopard)...

Έτσι λοιπόν, όταν έπεσα κατά τύχη πάνω σε αυτό εδώ το site, είπα μέσα μου ότι παραείναι καλό για να είναι αληθινό. Δεν το άφησα έτσι, όμως. Μερικές μέρες αργότερα, εξοπλισμένος με το πανίσχυρο G4 Mac Mini μου (1,25GHz - πιο αργό δεν γίνεται) κατέβασα την εφαρμογή και την δοκίμασα, για να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι αν όλα αυτά είναι αλήθεια ή μας κοροϊδεύουν. Και, guess what? Αλήθεια ήταν!


Από τα πιο μικρά και αδιάφορα utilities μέχρι το Office και το iLife είναι όλα εκεί, περιμένοντας να τα κατεβάσετε! Είναι εξαιρετική η δουλειά που έχει γίνει και πρέπει να σταθώ ιδιαίτερα στο ότι υπάρχουν μέχρι και εφαρμογές όπως το Core Player, το μόνο ίσως πρόγραμμα που εκμεταλλεύεται το Altivec πραγματικά και όχι στα λόγια (και σου επιτρέπει να παρακολουθήσεις 720p και 1080p videos, να τα λέμε κι αυτά). Και με εντυπωσίασε επίσης για άλλη μια φορά το Mini - πώς καταφέρνει ρε παιδάκι μου αυτό το μηχάνημα με σύνδεση VGA να εντοπίζει την πραγματική ανάλυση της οθόνης που έχεις συνδέσει και να δείχνει τέλεια σε 1080p με την ταπεινή ATI RADEON 9200 με τα 32ΜΒ VRAM ειλικρινά με ξεπερνάει! Γενικώς - και ξεκινώντας πάντα από το PowerPC Appstore - δοκίμασα να τρέξω πολλά πράγματα ταυτόχρονα (browser, video player, audio player κλπ) και το μικρό, κομψό μηχανάκι του 2005 με εξέπληξε με την αντοχή, την αξιοπιστία και... το πείσμα του!


Δεν ξέρω, καλό όντως και το MorphOS, αλλά θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα αν έχετε κάποιο Mac με PowerPC επεξεργαστή να του ρίξετε ένα format, να του περάσετε ένα ολόφρεσκο (!) Mac OS X Tiger 10.4.11, να βάλετε το Appstore και να το γεμίσετε με software! Δεν θα κάνετε τον TenFourFox να πηγαίνει γρήγορα (θαύματα δεν γίνονται), αλλά θα δώσετε ζωή σε ένα μηχάνημα που πραγματικά την αξίζει. Κατεβάστε το Appstore από το website του, εδώ. Να σημειώσω τέλος ότι το όλο project δεν έχει ανανεωθεί εδώ και περίπου 2 χρόνια, κάτι που σίγουρα είναι λυπηρό και σε βάζει και σε δυσάρεστες σκέψεις (μήπως κάτι συνέβη στον developer; Μήπως κάποια στιγμή η εφαρμογή σταματήσει να δουλεύει;). Από την άλλη όμως, όσα δοκίμασα, ακόμα και το iLife των 6,2GB που "στεγάζεται" στο Mega, δουλεύουν κανονικότατα. Συνεπώς δεν πρόκειται για κάποιο παρατημένο project - η χρηστικότητά του άλλωστε θα σας το αποδείξει!








Θέλω κλείνοντας να απολογηθώ που - για πρώτη φορά, αν δεν απατώμαι, είχα να ενημερώσω το blog 9 ολόκληρες μέρες. Δεν είναι ότι δεν ασχολούμαι ή δεν με ενδιαφέρει, ούτε το ότι έχω δουλειές, υποχρεώσεις και άλλα ενδιαφέροντα: αυτά ανέκαθεν ίσχυαν, δεν έχει αλλάξει κάτι. Απλά, 2 αρκετά μεγάλα θέματα με τα οποία είχα επιλέξει να ασχοληθώ και είχα ξεκινήσει ήδη να γράφω, να φωτογραφίζω κλπ μου "στράβωσαν" στην πορεία κι έτσι αναγκάστηκα να τα βάλω στην άκρη και να ασχοληθώ με κάτι άλλο. No worries λοιπόν, εδώ είμαστε. Still...

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2020

Retro Planet - Covid-19 2-0

Ε, ναι: αφού σύμφωνα με το website του περιοδικού (και ποιοι είμαστε εμείς για να το αμφισβητήσουμε, άλλωστε;) το σκορ με το προηγούμενο (27ο) τεύχος άνοιξε και διαμορφώθηκε στο 1-0, με το νέο θα διπλασιάσουμε τα τέρματά μας. Εν μέσω πανδημίας η συντακτική ομάδα και οι σχεδιαστές του περιοδικού έκαναν και πάλι αυτό που για εμάς είναι αυτονόητο, αλλά για τους περισσότερους εκεί έξω όχι, δηλαδή αντιμετώπισαν το hobby τους ως (σοβαρή) δουλειά, με υπευθυνότητα και σοβαρότητα.

Τα αποτελέσματα φυσικά θα μπορέσετε να τα διαπιστώσετε και εσείς ιδίοις όμμασι τις πρώτες ημέρες του Ιούνη, οπότε και θα κυκλοφορήσει το 28ο τεύχος του Retro Planet. Φυσικά, όσοι μας γνωρίζουν ξέρουν πολύ καλά τι να περιμένουν και τα θέματα που αποκαλύπτει το εξώφυλλο του νέου τεύχους αποτελούν αναμφισβήτητα ένα καλό ορεκτικό, απολύτως ενδεικτικό του τι θα ακολουθήσει στα ενδότερα του περιοδικού.

Και, μιας και ανέφερα το εξώφυλλο, αυτή η (εντελώς όμως) 70s ομορφιά που βλέπετε είναι το αποτέλεσμα του συνδυασμού της δουλειάς και του ταλέντου των Αντώνη Ν. ή antnik (φωτογραφία) και του Σταμάτη Π. (στήσιμο). Ο Αντώνης μας προσέφερε απλόχερα πολλές φωτογραφίες του, οι οποίες κοσμούν το πολυσέλιδο αφιέρωμα του περιοδικού στον παρθενικό υπολογιστή της Commodore, τον PET.

Σας αφήνουμε λοιπόν με το εξώφυλλο και τα υπόλοιπα τον Ιούνη. Με το καλό...

Σάββατο, 9 Μαΐου 2020

You'll never walk alone!

Εντάξει, τουλάχιστον με αυτόν τον τίτλο εξασφαλίσαμε ότι θα διαβάσουν την ανάρτηση οι οπαδοί της Liverpool. Τουλάχιστον μέχρι να καταλάβουν ότι δεν έχει και μεγάλη σχέση με την δοξασμένη ποδοσφαιρική ομάδα του Merseyside η οποία, αν φέτος δεν είχαμε την πανδημία του Covid-19, θα κατάφερνε μετά από 30 άγονα χρόνια να ξαναβρεθεί στην κορυφή της Premier League και να αναδειχτεί πρωταθλήτρια Αγγλίας. It wasn't meant to be όμως, και, ας μην κοροϊδευόμαστε, ό,τι και να συμβεί από εδώ και πέρα, η μαγεία χάθηκε. Εκτός αν του χρόνου τα έχουμε αφήσει όλα αυτά πίσω μας, και τα ξανακαταφέρει. Αλλά έχουμε καιρό μέχρι τότε και σίγουρα υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα στη ζωή από το ποδόσφαιρο. Κι ας μιλάμε για την Premier League της οποίας το επίπεδο, η ατμόσφαιρα και οι συγκινήσεις αφήνουν έτη φωτός πίσω οποιοδήποτε άλλο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στον πλανήτη...

Ξεφύγαμε, όμως. Πάμε λίγο πίσω στα 80s, τότε που η Liverpool κυριαρχούσε (άντε πάλι) και που ζήσαμε την μεγάλη άνθηση των home computers σε όλη την Ευρώπη. Τότε λοιπόν, ειδικά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας, τα νέα μηχανήματα φύτρωναν σαν τα μανιτάρια, προερχόμενα συνήθως από μικρούς κατασκευαστές οι οποίοι φιλοδοξούσαν κάποια μέρα να βρεθούν την κορυφή του κομπιουτερικού στερεώματος, εκεί που τελικά - και δικαιωματικά - αναρριχήθηκαν οι Commodore, Sinclair, Acorn, Amstrad και Atari.

Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, όταν κάποιος αποκτούσε κάποιον νέο home computer - και με δεδομένη την ασυμβατότητα μεταξύ των διαφόρων πλατφορμών -, το μόνο σίγουρο ήταν ότι αρχικά δεν θα είχε software. Το οποίο το λες και λίγο πρόβλημα, καθώς το λογισμικό είναι για τους υπολογιστές ό,τι η βενζίνη για τα αυτοκίνητα: δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτό. Και ναι μεν θα έπαιρνες το ολοκαίνουριο μηχάνημά σου, και θα περνούσες δεκάδες ώρες πειραματιζόμενος με την BASIC, φτιάχνοντας από τα πιο απλά μέχρι και τα πιο σύνθετα προγράμματα, αλλά κάπου θα ήθελες ως άνθρωπος να ξεσκάσεις, να χαλαρώσεις, να αδειάσεις το μυαλό σου σώζοντας - για μία ακόμα φορά, τολμώ να πω - την γη μας από τους αιμοδιψείς εξωγήινους. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο θα διαπίστωνες πως, όσο νέος κι αν ήταν στην αγορά ο ολοκαίνουριος υπολογιστής σου, υπήρχαν σίγουρα 2 επιλογές software στις οποίες μπορούσες να καταφύγεις: η μία ήταν η Cassette 50 της Cascade, μια συλλογή με 50 - συνήθως άθλια - παιχνίδια, και η άλλη ήταν ένα εξαιρετικό παιχνίδι στρατηγικής/διαχείρισης που κυκλοφόρησε σε κάθε πιθανό και απίθανο format υπήρξε, το περίφημο Football Manager του Kevin Toms. Αυτός ο κλασικός μανατζερικός τίτλος λοιπόν θα ήταν εκεί, ό,τι απίθανο μηχάνημα κι αν είχες αγοράσει, να σου τραγουδήσει "you'll never walk alone" - ό,τι κι αν συνέβαινε θα μπορούσες πάντα να καταφύγεις στο Football Manager.

Πάμε μωρή Reading αρρώστια! Το 'χεις ακόμα!

Αφορμή για να ξαναφέρω στο μυαλό μου το παιχνίδι της Addictive Games - το οποίο ο Kevin Toms είχε γράψει σε χιλιάδες γραμμές BASIC και είχε μεταφέρει σε όποιον υπολογιστή διέθετε την γλώσσα και την απαραίτητη ποσότητα μνήμης (βλ. σχεδόν σε όλους) - ήταν το The Curse of Rabenstein για το οποίο σας έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση. Και αυτό διότι ο δημιουργός του Stefan Vogt φρόντισε ώστε το παιχνίδι του να τρέχει σε μία μεγάλη ποικιλία από πλατφόρμες, προσφέροντας μάλιστα όλες τις εκδόσεις πακέτο μαζί με αυτήν που θα επέλεγε αρχικά ο αγοραστής.

HTML, CPC και C64 εκδόσεις του The Curse of Rabenstein

Έτσι και εγώ, αφού ξεκίνησα δοκιμάζοντας αυτήν που έτρεχε ευκολότερα, την HTML έκδοση δηλαδή, συνέχισα με Commodore 64, Amiga, Commodore Plus/4 και Amstrad CPC. Και, ω του θαύματος, η εμπειρία ήταν σχεδόν η ίδια σε κάθε format, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και εσείς παρατηρώντας τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο.

Μάλλον κάποιος το ολοκλήρωσε το παιχνίδι στον Amstrad...

Θα πρέπει να τονίσω ότι ακριβώς τα ίδια ίσχυαν και για το πρώτο παιχνίδι του Stefan Vogt, το Hibernated 1 - This Place is Death, μόνο που εκείνο δεν διέθετε γραφικά, οπότε ήταν αναμφισβήτητα ευκολότερο να μεταφερθεί σε πολλές πλατφόρμες. Το σημαντικό όμως είναι - και αυτό που κάνει "κλικ" σε εμένα προσωπικά - ότι χάρη στον Stefan, έχουμε ένα ακόμα παιχνίδι που τρέχει (σχεδόν) παντού. 3μιση και βάλε δεκαετίες μετά το Football Manager έρχονται τα Hibernated 1 και The Curse of Rabenstein να βροντοφωνάξουν σε κάθε home computer εκεί έξω: you'll never walk alone!

The way it's meant to be done

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2020

The Curse of Rabenstein: μία υποδειγματική κυκλοφορία

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρξα μεγάλος λάτρης των adventure games: ναι μεν τα εκτιμούσα ως είδος, διάβαζα τα reviews τους και γνώριζα τα τεκταινόμενα της σκηνής, αλλά σπανίως περνούσα πολλές ώρες παίζοντας με αυτά. Για παράδειγμα, από την εποχή των 8bit τα μόνα που είχα "λιώσει" από πάνω τους ήταν τα ιστορικά πλέον The Hobbit (ZX Spectrum) και Castle of Terror (Commodore 64). Μερικά χρόνια αργότερα, όταν και η μεγάλη Sierra μας γέμισε με ποιοτικούς τίτλους του είδους στα 16μπιτα formats φρόντισα να τους αποκτήσω σχεδόν όλους, μόνο και μόνο για για απολαύσω την εξαίσια μουσική τους από την Adlib κάρτα του PC μου, ενώ θυμάμαι να ασχολήθηκα πραγματικά σχολαστικά μονάχα με το (μοναδικό, υπέροχο, καταπληκτικό) Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards και το εντυπωσιακό Indiana Jones and the Fate of Atlantis. Καθώς τα χρόνια περνούσαν και ο διαθέσιμος χρόνος όλο και λιγόστευε όλο και απομακρυνόμουν από τα παιχνίδια περιπέτειας: κάτι οι αλλαγές/εκμοντερνισμός του interface με το παίξιμο να καταντάει πολλές φορές ένα ατελείωτο σκανάρισμα της οθόνης με τον pointer του ποντικιού μέχρι να εντοπιστεί το σημείο που αυτός άλλαζε (χα! Σε βρήκα, άτιμη καρφίτσα), κάτι το ότι επί σειρά ετών η μόνη πληροφόρηση που είχαμε για το είδος αυτό προερχόταν από τον Αντρέα-Παρασκευά Τσουρινάκη του οποίου τα γραπτά προσωπικά κάθε άλλο παρά με ενθουσίαζαν, εν τέλει αποστασιοποιήθηκα εντελώς από την όλη φάση.

Έπρεπε να φτάσει το 2018 και η multi format κυκλοφορία του Hibernated 1 This Place is Death του Stefan Vogt που μου κέντρισε ξανά το ενδιαφέρον για τα text adventures: το παιχνίδι, παρά το ότι δεν είχε καθόλου γραφικά, ήταν στρωτό - εύκολο, θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος -, είχε καλές περιγραφές με σωστά αγγλικά, λογική ροή και έδινε στον παίκτη καιρό για ψάξιμο και πειραματισμούς χωρίς να τον σκοτώνει σε κάθε ευκαιρία ή να τον φέρνει αντιμέτωπο με puzzles που απευθύνονται σε... φρενοβλαβείς! Προσωπικά, πέρα από τα παραπάνω, αυτό που πραγματικά μου έκανε την θετικότερη των εντυπώσεων στο Hibernated 1 This Place is Death ήταν το ότι κυκλοφόρησε με τη μία για σχεδόν οποιαδήποτε retro πλατφόρμα υπήρχε εκεί έξω: ότι κι αν είχε κάποιος, είτε 8μπιτο είτε 16μπιτο μηχανάκι, δεν υπήρχε δικαιολογία για να μην το δοκιμάσει έστω, αφού έτρεχε πρακτικά... παντού!

Fast Forward στην πρώτη μέρα του Φλεβάρη του τρέχοντος έτους, όταν και πληροφορήθηκα ότι κυκλοφορεί σε φυσική έκδοση ο νέος τίτλος του Stefan Vogt, που ονομάζεται The Curse of Rabenstein, και ο οποίος, αυτή τη φορά, έχει και γραφικά, ανήκοντας στο είδος παιχνιδιών περιπέτειας που τελικά μάλλον μου έκανε περισσότερο "κλικ", δηλαδή τα text/graphic adventure games. Σε μία κίνηση μάλλον απρόσμενη αγόρασα το The Curse of Rabenstein λοιπόν. Και γράφω "απρόσμενη" διότι γενικώς εδώ και χρόνια αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι τις μεγάλου μεγέθους χαρτονένιες συσκευασίες καθώς δεν έχω πού να τις αποθηκεύσω αλλά και δεν έχουν και όλες τις ίδιες διαστάσεις, γεγονός που αδυνατώ να χωνέψω και που σίγουρα δεν με βολεύει.




Τρεις μήνες μετά την αγορά μου το The Curse of Rabenstein έφτασε στα χέρια μου, και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από το πόσα καλούδια σκέφτηκαν να συμπεριλάβουν μέσα στην συσκευασία του - δείτε τις φωτογραφίες και θα καταλάβετε. Φυσικά αποκορύφωμα αποτελεί ο σταυρός για τον λαιμό, το... απαραίτητο αξεσουάρ για να χαρεί κανείς πραγματικά το παιχνίδι!



Το ίδιο το The Curse of Rabenstein έχει πολύ καλά γραφικά, ατμόσφαιρα που δεν σε αφήνει να ξεκολλήσεις εύκολα, εξαιρετική χρήση της αγγλικής γλώσσας με καλογραμμένες και επεξηγηματικές περιγραφές και πολλά hints για το τι πρέπει να κάνεις ώστε να προχωρήσεις, αλλά και έναν parser σωστά φτιαγμένο, που καταλαβαίνει σχεδόν κάθε input του παίκτη - τουλάχιστον κάθε input που έχει κάποιο νόημα και κάποια λογική!


Αν και το The Curse of Rabenstein ήρθε σε δισκέτα 5 1/4" με δύο εκδόσεις του, μία για Commodore 64 και μία για Commodore Plus/4, αυτό που για μένα ήταν "όλα τα λεφτά" ήταν η microSD καρτούλα των 64ΜΒ που φαίνεται και στις φωτογραφίες. Αυτή η καρτούλα λοιπόν έχει όλο το υλικό (manuals, guides, image files κλπ.) για όλα τα formats στα οποία είναι διαθέσιμο το παιχνίδι. Ήτοι, αγοράζοντάς το για Commodore 64 ας πούμε, σου παρέχονται και οι εκδόσεις για ZX Spectrum +3, Amstrad CPC, Commodore Plus/4, Commodore Amiga, Atari ST, DOS μηχανάκια, σύγχρονα PCs (παίζει μέσω web browser) αλλά και... ZX Spectrum Next! Δοκίμασα μερικές από όλες αυτές τις εκδόσεις και μπορώ να πω ότι πραγματικά, δεν μπορώ να βρω τα κατάλληλα λόγια για να περιγράψω και να σας δώσω να καταλάβετε το πόσο προσεγμένη και υποδειγματική δουλειά έχει κάνει οι Stefan Vogt στη δημιουργία του τίτλου του. Φυσικά χρησιμοποιεί κάποιες συγκεκριμένες engines για να φτιάχνει τα παιχνίδια του με τέτοιον τρόπο ώστε αυτά να μπορούν να τρέξουν σχεδόν οπουδήποτε, αλλά αυτό ουδόλως ενδιαφέρει τον αγοραστή/παίκτη: αυτό που είναι χειροπιαστό και αυτό που μένει είναι ότι πληρώνεις για ένα παιχνίδι παραλαμβάνεις τα αρχεία για να το τρέξεις σε 9 (!) διαφορετικές πλατφόρμες! Τι μπορεί κανείς να πει γι' αυτό πέρα από ένα τεράστιο "μπράβο" στον Stefan;




Επιφυλάσσομαι να πούμε περισσότερα για το The Curse of Rabenstein αυτό καθεαυτό ως παιχνίδι σύντομα - είτε από εδώ, είτε μέσα από τις σελίδες του Retro Planet...