Τρίτη, 26 Μαρτίου 2019

Retro Planet: have no fear 'cause 23 is here!

Εντάξει, δεν είσασταν και εντελώς ανυποψίαστοι: το ημερολόγιο δείχνει Μάρτιο και το εγκυρότερο ελληνόφωνο retro blog σας είχε προειδοποιήσει πριν λίγες μέρες. Από την Πέμπτη λοιπόν 21/3 είναι γεγονός αυτό που περιμέναμε(τε), καθώς το 23ο τεύχος ενός από τα ελάχιστα αποκλειστικά έντυπα περιοδικά retro θεματολογίας παγκοσμίως βρίσκεται στα χέρια μας!

Το να μπούμε στη διαδικασία να προσπαθήσουμε να εμπεδώσουμε το πόσο μεγάλο επίτευγμα αποτελεί το γεγονός ότι το Retro Planet έφτασε τα 23 τεύχη και να αναλύσουμε τα "πώς" και τα "γιατί" δεν είναι της παρούσης. Ίσως κάποια άλλη στιγμή, που θα υπάρχει περισσότερος χρόνος και διάθεση να γίνει και αυτή η κουβέντα, αλλά προς το παρόν θα περιοριστούμε στη θεματολογία και τα περιεχόμενα του νέου, ολόφρεσκου τεύχους του περιοδικού.


Ολόφρεσκο και ακόμα ζεστό από το τυπογραφείο, το 23ο τεύχος του Retro Planet μας καλωσορίζει με ένα εξώφυλλο που βασίζεται σε μία ακόμα υπέροχη φωτογραφία του φίλου antnik, καθιστώντας σαφές το τι πρόκειται να συναντήσουμε στις σελίδες του.


Μετά από την πάντα δημοφιλή στήλη με τα retro νέα του τελευταίου τριμήνου ακολουθούν οι τελευταίες εξελίξεις από το στρατόπεδο της Amiga που επιμελείται από τα ξένα ο (πάντα ενημερωμένος) Γιώργος Σωκιανός.



Ακολουθούν τα 8/16bits Reviews, μέσα από τις σελίδες των οποίων οι Γιάννης Τσακίρης και Βασίλης Κωστόπουλος μας παρουσιάζουν αναλυτικότατα τα Powerglove Reloaded, Sam's Journey και Trap Runner.




Τα 8 Magic bits είναι και πάλι εδώ, και στο πλαίσιο της στήλης μέσα σε 10 ολόκληρες σελίδες μπορείτε να διαβάσετε όλη την ιστορία των πρώτων χρόνων της Apple, με κεντρικό θέμα φυσικά τους Steve Jobs, Steve Wozniak και το μοναδικό δημιούργημά τους, τον αειθαλή Apple II.




Στη συνέχεια έχουμε μια ολοζώντανη ανταπόκριση από το Amiga Ireland 2019 την οποία διαδέχεται ένα πολύ διαφορετικό και ενδιαφέρον άρθρο, στο οποίο ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ψάχνει και εντοπίζει τον ρόλο των video games στην κοινωνία.


Ο ακάματος συντάκτης του περιοδικού όμως δεν σταματάει εδώ: συνεχίζει με την παρουσίαση του Way of the Warrior για το 3DO πιστοποιώντας για μία ακόμα φορά το από πού και γιατί εμπνεύστηκε η στήλη "Lost Treasures".


Τον Νίκο ακολουθεί ο Στέφανος Κουτσούκος με την χαρακτηριστική και μοναδική ματιά του στα coin ops και τα ουφάδικα της νιότης του ενώ τον διαδέχεται ο Μιχάλης Ιωαννίδης που ξεψαχνίζοντας τη συλλογή του από παλιά περιοδικά μας θυμίζει άρθρα του Pixel που ίσως οι συντάκτες τους να προτιμούσαν να ξεχάσουμε.


Τις τελευταίες σελίδες του 23ου τεύχους του Retro Planet κοσμούν η στήλη Adventureland απ' όπου παρουσιάζεται το εξαιρετικό αλλά και "ιδιαίτερο" Touche: The Adventures of the Fifth Musketeer και φυσικά το αγαπημένο "Σκάσε κι Άκου" με τον Ιορδάνη Κιουρτσίδη του rockway.gr να μας θυμίζει και να μας αναλύει με τον δικό του, λυρικό τρόπο το Sheer Heart Attack των Queen.



Όπως πάντα μπορείτε να παραγγείλετε το Retro Planet μέσα από την φόρμα στο website του περιοδικού ή μέσω email στο retroplanetmagazine@gmail.com. Επίσης μπορείτε να προμηθευτείτε τα τεύχη σας στο Amicamp, το Σαββατοκύριακο 30-31/3 στο Found.ation.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Numen για τα 8μπιτα Atari

Τον τελευταίο καιρό όποιος ασχολείται έστω και επιδερμικά με το retro computing αποκλείεται να μην έχει πάρει χαμπάρι το πόσο ζεστά έχει αγκαλιάσει η παγκόσμια retro community τα 8μπιτα Atari. Ίσως επειδή σχεδόν άπαντες νιώθουν ότι έχουν δει όσα είχαν να τους δείξουν οι "κλασικοί" Commodore 64, Sinclair ZX Spectrum και Amstrad CPC (μέγα λάθος, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα) και αποφάσισαν να καταπιαστούν με μια "νέα", σχετικά ανεξερεύνητη πλατφόρμα. Και, μεταξύ μας, ποια είναι πιο κατάλληλη από τον πρόγονο της Amiga, την οικογένεια των υπολογιστών που χτίστηκε πάνω σε ένα άλλο, παλαιότερο custom chipset του μοναδικού Jay Miner;


Έτσι λοιπόν, θα παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα της retro σκηνής διεθνώς θα διαπιστώσετε άκοπα ότι όλο και περισσότερα παλιά παιχνίδια μεταφέρονται στα 8μπιτα Atari, όλο και περισσότερο νέο hardware κυκλοφορεί και όλο και περισσότερες φρέσκες ιδέες υλοποιούνται στην πλατφόρμα υπό τη μορφή λογισμικού και υλισμικού.

Ψάχνοντας κι εγώ να βρω τι επιτέλους μπορούν να κάνουν αυτά τα "μικρά" Atari, έπεσα πάνω σε ένα αρκετά παλιό demo, από το 2002, το Numen. Το περί ου ο λόγος demo διαπίστωσα ότι θεωρείται από τα καλύτερα και πλέον κλασικά για τα 8bit Atari και, πράγματι, είναι αρκετά εντυπωσιακό. Και αυτό διότι αποτελεί στην ουσία μια συλλογή από όλα σχεδόν τα εφέ που θεωρούνται εκ των ουκ άνευ στα demos - ειδικά στα 8μπιτα μηχανήματα - και τα οποία δείχνουν πόσο καλά μπορούν να υλοποιηθούν στην πρώτη οικογένεια home computers που οφείλει την ύπαρξή της στον Jay Miner.


Το Numen είναι αρκετά απαιτητικό σε πόρους ("ζητάει" τουλάχιστον 320ΚΒ μνήμης - διορθώστε με αν κατάλαβα λάθος -, PAL ANTIC και floppy disk drive ή σκληρό δίσκο ή κάποιο "υποκατάστατο" αυτών), οφείλει την ύπαρξή του στην έμπνευση, το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά των μελών του group taQuart και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Ή, ακόμα πιο απλά, να το δείτε παρακάτω!


Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Amiga: όχι, δεν ήταν το preemptive multitasking που μας συγκίνησε πραγματικά!

Όταν κόλλησα για πρώτη φορά το μικρόβιο του computing, εκεί στις αρχές των 80s, ήταν φυσικό να εντυπωσιάζομαι από τα όμορφα, καλοσχεδιασμένα και υψηλής ευκρίνειας - με τα δεδομένα της εποχής, πάντα - γραφικά. Στην αρχή ήταν τα παιχνίδια που έβλεπα στην βιτρίνα του Athens Computer Center. Στη συνέχεια ακολούθησαν screenshots στο Computer Για Όλους, και αργότερα στο Pixel και στα αγγλικά περιοδικά: Your Computer, Popular Computing Weekly, Computer+Video Games. Ήταν απλά μικρές, θολές φωτογραφιούλες, κάποιες φορές ακόμα και ασπρόμαυρες, αλλά έφταναν για να γεμίσουν το εφηβικό μου μυαλό με προσμονή για τον νέο υπολογιστή, το νέο παιχνίδι, ήταν αρκετές και με το παραπάνω ώστε να τροφοδοτήσουν τη φαντασία μου να ταξιδέψει σε νέους, ανεξερεύνητους, ψηφιακούς κόσμους.

Ξεκίνησα με τον TRS-80 Color Computer της Radio Shack και περίπου ένα χρόνο αργότερα προστέθηκε στην παρέα και ο ZX Spectrum της Sinclair που, εκείνο τον καιρό στην Ελλάδα ήταν η απόλυτη παιχνιδομηχανή, όχι μόνο λόγω δυνατοτήτων, αλλά και λόγω διάδοσης. Πραγματικά, πρέπει να υπήρξε μια εποχή κάπου εκεί στα μέσα του 1983 μέχρι τα τέλη του 1984 που το 90% των εν Ελλάδι home computers να ήταν Spectrum!


Με τη συντροφιά του αγαπημένου γομολάστιχα λοιπόν, τα πήγαμε καλά. Και παιχνίδια χάρηκα, και ωραία γραφικά κάποιες φορές, και εύκολη BASIC, και σχετικά απροβλημάτιστες αντιγραφές, όλα καλά. Αλλά κάπου εκεί, με το που μπήκε το 1985 αν θυμάμαι καλά, ένας κολλητός μου απέκτησε Commodore 64 με πράσινο monitor και disk drive 1541. Εντάξει, έπαθα πλάκα: τα γραφικά του 64άρη φάνταζαν καλύτερα στην πράσινη οθόνη απ' ότι πραγματικά ήταν, ο ήχος των παιχνιδιών ήταν εντυπωσιακός και η ταχύτητα (η ποια;) του disk drive - OK, με turbo loaders - και η αξιοπιστία του συγκριτικά με τις κασέτες μοναδική. Έτσι λοιπόν μάζεψα το κομπόδεμά μου και πήρα τον άμοιρο Spectrumάκο μαζί με το Interface-1 και το Microdrive (σοβαρός χρήστης φίλοι μου, όχι, παίζουμε!) και κίνησα για το Cat Computers όπου και τον αντάλλαξα (με την (δυσ)ανάλογη οικονομική επιβάρυνση, φυσικά) με έναν ολοκαίνουριο Commodore 64 με κασετόφωνο C2N και τρία παιχνίδια - σε κόπιες, εννοείται -, τα Spy Hunter, Raid Over Moscow και Way of the Exploding Fist. Όταν λοιπόν έφερα τον νέο υπολογιστή σπίτι και συνέδεσα τα πάντα στην έγχρωμη τηλεόραση του σαλονιού, έπαθα το πρώτο μεγάλο σοκ φορτώνοντας το πρώτο παιχνίδι: ο 64άρης έπαιζε μουσική την ώρα που φόρτωνε! Όχι η βουβαμάρα του CoCo, ούτε το τιρ-τιρ-μπρρρρ του Spectrum, καθαρότατες μελωδίες που φάνταζαν σα να έβγαιναν από ένα επαγγελματικό synthesizer! Κι εκεί ακριβώς ήταν που ξεκίνησα να λατρεύω το SID και τα tunes του. Λίγο καιρό αργότερα φόρτωνα παιχνίδια μονάχα για να απολαμβάνω τα loading tunes τους και διαπίστωσα με μεγάλη ικανοποίηση ότι να, κι εμείς οι πτωχοί πλην τίμιοι κάτοχοι κασετοφώνου είχαμε ένα σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους ιδιοκτήτες disk drives: εμείς είχαμε μουσικάρες την ώρα του φορτώματος. Κι ευτυχώς, αυτό διαρκούσε αρκετά!


Όσο καιρό κράτησα τον Commodore 64, όλως τυχαίως έδειχνα σαφή προτίμηση στα παιχνίδια που είχαν ωραία μουσική: Exploding Fist, Rambo, Suicide Express, Sanxion, Hyper Sports, Loco, Monty on the Run. Ειδικά στο τελευταίο ήμουν παντελώς "κουλός" αλλά, θα το παραδεχτώ, δεκάρα δεν έδινα: το υπέροχο/μοναδικό/καταπληκτικό/ασύλληπτο - προσθέστε όποιο κοσμητικό επίθετο σας κάνει κέφι - tune του Rob Hubbard μεταμόρφωνε ένα αξιόλογο μα απλοϊκό platformer σε ένα σπάνιο έργο υπολογιστικής τέχνης. Κι έτσι, από τότε και στο εξής τα computer tunes κατείχαν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, καθώς κουβαλούσαν και το - ας το πούμε - μυστήριό τους: σε αντίθεση με τα γραφικά, την μουσική δεν μπορούσες να την ακούσεις έξω από τις βιτρίνες ή μέσα από τις σελίδες των περιοδικών. Έπρεπε να βρεθείς μπροστά στον υπολογιστή, να τρέξεις το παιχνίδι και να βυθιστείς στα υπέροχα άσματα του SID - ή να ξενερώσεις από μία αδιάφορη σύνθεση. Όπως και να 'χει, με αυτές τις εμπειρίες και αυτά τα ερεθίσματα ήταν αναπόφευκτο ακόμα και σήμερα να θεωρώ αναπόσπαστο στοιχείο ενός πραγματικά καλού 8/16bit video game την μουσική.

Fast forward στο φθινόπωρο του 1989: είμαι κάτοχος ενός Atari 520STFM, εργάζομαι σε computer shop στη Στουρνάρα (ΟΚ, Στουρνάρη για να είμαστε σωστοί) με κύριο αντικείμενο την αντιγραφή παιχνιδιών σε Amiga και Atari. Ναι, για ένα τουλάχιστον διάστημα ήταν η δουλειά των ονείρων μου!


Όπως καταλαβαίνει κανείς, όλα τα καινούρια παιχνίδια για τα δύο μηχανήματα περνούν από τα χέρια μου εκείνο τον καιρό. Βρισκόμαστε μάλιστα χρονικά στο κέντρο της μεγάλης διαμάχης Αταράδων-Αμιγκάδων και εγώ ο ίδιος, όντας κάτοχος ST από το 1986, εννοείται πως ανήκω στο στρατόπεδο των γκρίζων μηχανημάτων με τις διαγώνιες γρίλιες. Οι πρώτες επαφές μου με την Amiga, τα παιχνίδια της  και το λειτουργικό της σύστημα ενισχύουν την πίστη μου στον Atari: η πλειοψηφία των παιχνιδιών είναι ports του ST με παρόμοια γραφικά και ήχο. Το μηχάνημα έχει αρκετά αναξιόπιστα disk drives (η ίδια δισκέτα που το πρωί φόρτωνε το απόγευμα αρνείται πεισματικά και την επόμενη μέρα συμβαίνει το αντίστροφο) και, το κυριότερο, το λειτουργικό του σύστημα είναι ένα δράμα: εικονίδια χωρίς σταθερό μέγεθος, πάναργο filesystem, ελάχιστες πραγματικά χρήσιμες δυνατότητες από το Workbench και, το χειρότερο; Μέσω του GUI δεν μπορούμε καν να δούμε τα αρχεία που δεν έχουν εικονίδιο (το "Show All" ως δυνατότητα ήρθε το 1991-92, με το Workbench 2.x)! Ένα δράμα γενικώς η κατάσταση, και το περίφημο preemptive multitasking - την καραμέλα του οποίου τόσα χρόνια πιπιλάνε οι Αμιγκάδες - ούτε λειτουργούσε υποδειγματικά αλλά ούτε και χρησιμοποιούταν από κανέναν. Το αγαπημένο "Say" ναι μεν είχε την πλάκα του, αλλά δεν αρκούσε για να χρυσώσει το χάπι. Παρόλα όσα είχα διαβάσει τόσα χρόνια για τις τρομερές hardware δυνατότητές της, η Amiga δεν είχε καταφέρει να με εντυπωσιάσει. Και τότε κυκλοφόρησε το Xenon 2...


Ο εμβληματικός αυτός τίτλος των Bitmap Brothers ήταν το  - με διαφορά - εντυπωσιακότερο shoot 'em up της εποχής, και ένα παιχνίδι που ουσιαστικά εμείς οι κάτοχοι Atari ST περιμέναμε από την εποχή του... Goldrunner! Η έκδοση του Atari έφτασε στην Ελλάδα περίπου 2 εβδομάδες πριν από αυτήν της Amiga και, χωρίς υπερβολή, για εκείνες τις 2 εβδομάδες οι Αταράδες έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας: τι τα καταπληκτικά γραφικά, τι το εθιστικό gameplay, τι το ομαλότατο vertical scrolling, τι η sampled έκδοση του περίφημου Megablast των Bomb the Bass; Ο Atari ποια δεν είχε μονάδα το GEM, την εκπληκτική μονόχρωμη οθόνη, το PC-Ditto, το Degas Elite, το Dungeon Master και μια σωρεία επαγγελματικών εφαρμογών και αξιόλογων παιχνιδιών: είχε και το απόλυτο shooter! Για 2 μονάχα εβδομάδες...

Όταν έφτασε στο μαγαζί η έκδοση του Xenon 2 για την Amiga, άρπαξα την δισκέτα με τρεμάμενα χέρια και την έχωσα με δύναμη στο disk drive της 500άρας: ήταν η ώρα της κρίσης, the judgement day, η στιγμή που θα αποδεικνυόταν μια και καλή αν η Amiga μπορούσε να κάνει όσα ο Atari (στα παιχνίδια, τουλάχιστον). Τα γραφικά ήταν τα ίδια. Η παρουσίαση η ίδια. Το gameplay ίδιο και απαράλλαχτο. Ο ήχος όμως...

"Γαμώ το κέρατό μου" ξεφώνησα. "Όχι, δεν είναι δυνατόν!". Κι όμως, ήταν: αν μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσα ότι ο ήχος του Xenon 2 στον ST έπαιρνε ένα ολοκάθαρο δεκάρι, τότε στην Amiga τι θα έπρεπε να βάλουμε; 15; Ακόμα και το sampled κομμάτι στην εισαγωγή ήταν η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με αυτό του ST - τόσο, που ακόμα και κουφός θα μπορούσε να εντοπίσει τις διαφορές! Και μετά το tune του παιχνιδιού, οι εκρήξεις, το βάθος, η ποιότητα, η καθαρότητα και η χροιά του ήχου της Amiga ήταν σε εντελώς άλλο επίπεδο συγκριτικά με αυτόν του ST. Αν περίμενα το Xenon 2 να αναδείξει τον νικητή στην μάχη των 16bits, το είχε κάνει. Όχι όμως με τον τρόπο που επιθυμούσα...


Και μετά, εντελώς ξαφνικά, σε διάστημα 2-3 μηνών κυκλοφόρησαν κάποια παιχνίδια-ορόσημα, παιχνίδια που είχαν φτιαχτεί σε Amiga και δεν ήταν ports του Atari και, μάλιστα, παιχνίδια που εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τις δυνατότητες του δημιουργήματος του Jay Miner και της ομάδας του: μέσα σε λίγες μέρες κατέφτασαν το Shadow of the Beast και το Battle Squadron. Όσο κι αν εντυπωσίαζαν τα πολύχρωμα γραφικά και το parallax scrolling του πρώτου, πάντα θα μένει χαραγμένη στη μνήμη μου η στιγμή που άκουσα τις πρώτες νότες του μοναδικού του soundtrack να βγαίνουν από τα ηχειάκια του 1084S. Και, όσο κι αν ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να συλλάβω πώς επιτεύχθηκε η σεμιναριακού επιπέδου αυξανόμενη δυσκολία και η απόλυτη ισορροπία μεταξύ αυτής και του playability στο Battle Squadron, αυτό που μου έχει μείνει είναι το μελαγχολικό tune που ακούγεται όταν χάσουμε, στο high score table. Γιατί μέσα μου ήξερα ήδη από τότε, ότι ακόμα κι αν τα παιχνίδια αυτά κυκλοφορούσαν κάποτε και στον ST κι ότι ακόμα κι αν ήταν τέλεια, ποτέ δεν θα πλησίαζαν στον ηχητικό τομέα την Amiga: όπως, λίγα χρόνια πιο πριν οι ανταγωνιστές του Commodore 64 δεν είχαν SID, έτσι και αυτοί της Amiga δεν είχαν Paula. Τα εντυπωσιακά γραφικά, την κίνηση, ακόμα και το scrolling της Amiga μπορεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να τα έφτανε κουτσά-στραβά ο Atari, τον ήχο της ποτέ (δείτε τις εκδόσεις του ST στα Wings of Death, Jim Power και Rubicon για να καταλάβετε ότι δεν υπερβάλλω: πλησίαζαν... ανησυχητικά πολύ το "Amiga level").

Μια και πλησιάζει η St. Patrick's Day, την αφορμή για το παραπάνω κομμάτι μου το έδωσε το Celtic Heart, ένα καινούριο παιχνίδι για Amiga το οποίο ξεχωρίζει για - τι άλλο; - το soundtrack του! Όχι, ακούστε την ingame μουσική και πείτε μου μετά ότι αυτό που έκανε την Amiga να ξεχωρίζει και να κερδίσει τελικά την μάχη των 16bits ήταν το preemptive multitasking!


Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Retro Planet 23; Ω, ναι, γλυκά μου!

Όχι, δεν κυκλοφόρησε ακόμα. Εκκρεμούν μερικές τελικές πινελιές και πάμε για εκτύπωση. Μετά την καθυστέρηση του προηγούμενου, 22ου τεύχους, το Retro Planet Νο. 23 φτιάχτηκε σε χρόνο ρεκόρ, παρόλο που μας έτυχαν διάφορες αναποδιές. Δεν πειράζει όμως, είμαστε καλά τώρα και προχωράμε.

Καθώς λοιπόν μετράμε τις μέρες αντίστροφα για την κυκλοφορία του νέου τεύχους του Retro Planet, σας αφήνω συντροφιά με το εξώφυλλο του τεύχους. Και, αν η φωτογραφία του Apple IIe σας φέρνει κάτι στο μυαλό αυτό συμβαίνει επειδή είναι έργο του καλού μας φίλου Αντώνη "Antnik" (δείτε εδώ τις δουλειές του), ο οποίος είχε φωτογραφήσει επίσης και τα θέματα των εξωφύλλων των τευχών 9, 11 και 14 (ελπίζω να μην ξέχασα κάποιο).

Όπως καταλαβαίνετε, θέμα κεντρικό αλλά και της στήλης 8 Magic bits θα είναι ο εμβληματικός Apple II, ο υπολογιστής που καθιέρωσε και καταξίωσε την Καλιφορνέζικη εταιρία στις συνειδήσεις των αγοραστών πολύ πριν τα iMacs, τα iPhones και τα iPads. Για τα υπόλοιπα δεν θα σας πούμε τίποτα περισσότερο προς το παρόν, καθώς θα αναφερθούμε εκτενέστερα στην ύλη του νέου τεύχους μόλις αυτό κυκλοφορήσει. Till then...


Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

AmigaOS 3.1.4: κομπλέ & ετοιμοπαράδοτο

Πάει καιρός τώρα που ανακοινώθηκε το AmigaOS 3.1.4 (το "Workbench", που λέγανε οι παλιοί, οι γέροντες στα χωριά) με τα πολλά καλούδια, που κάθε άλλο παρά ως "minor update" του AmigaOS 3.1 μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς κουβαλάει μέσα του πλείστες όσες αλλαγές και βελτιώσεις, που το AmigaOS 3.9 ωχριά μπροστά του. Τώρα θα πει κάποιος "πώς γίνεται το 3.1.4 να κυκλοφορεί δεκατόσα χρόνια μετά το 3.9;" και θα έχει και δίκιο, αλλά, φίλοι μου, Amiga είναι αυτή. Μια κυρία εντυπωσιακή αλλά και τσαχπίνα ταυτόχρονα που μας παίζει στα δάχτυλα. Αν γι' αυτήν η σειρά είναι σωστή, εμείς το βουλώνουμε και προχωράμε!


Δυστυχώς, αν και είχαμε "ψηθεί" με την κυκλοφορία του νέου λειτουργικού, κάποιες νομικές περιπέτειες και διαφωνίες είχαν φρενάρει μέχρι πρότινος τη δυνατότητα αγοράς του. Όταν πλέον ξανάρχισε να διατίθεται, προέκυψε νέο πρόβλημα: το OS 3.1.4 χρειαζόταν και νέες ROMs. Οπότε, ή θα έκανε ο υποψήφιος αγοραστής softkick (ή mapROM, όπως θέλετε πείτε το) ή θα "έκαιγε" νέες ROMs. Χέσε μέσα Πολυχρόνη, δηλαδή, για τον απλό χρήστη.

Ευτυχώς, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που μπορούμε πλέον να πάρουμε "πακέτο" τις 6 πρωτότυπες δισκέτες του AmigaOS 3.1.4, τις ROMSs αλλά και το manual. Όλα αυτά διατίθενται στην - καθόλα λογική - τιμή των 39,99€ από το "τίμιο" Ιρλανδικό κατάστημα Sordan. Τι, δεν το ξέρετε; Ούτε κι εγώ μέχρι σήμερα αλλά, μιας και το ανακάλυψα και πουλάει και το πακέτο του AmigaOS 3.1.4 μάλλον είναι καιρός να το επισκεφτούμε!

Μπορείτε να ψωνίσετε το πλήρες πακέτο του AmigaOS 3.1.4 από εδώ για Amiga 1200, από εδώ για Amiga 4000 και από εδώ για Amiga 500, 600 και 2000. Not bad, not bad at all...



Space Invaders Demo: κάτι ολότελα διαφορετικό

Είναι επόμενο με όλα αυτά που έχουν δει τα μάτια μας και έχουν ακούσει τα αυτιά μας, όταν ακούει κάποιος για "demo σε Commodore 64" να περιμένει μια οπτικοακουστική πανδαισία. Και με το δίκιο του. Ε, το Space Invaders Demo πάντως δεν εμπίπτει στον παραπάνω κανόνα - θα έλεγε κανείς μάλιστα εύστοχα πως πρόκειται για την εξαίρεση που τον επιβεβαιώνει!

Οι Hokuto Force λοιπόν έφτιαξαν κάτι το ολότελα διαφορετικό, με το Space Invaders Demo. Ξεχάστε τα εντυπωσιακά tunes και τα απίστευτα γραφικά υψηλής ευκρίνειας - ακόμα και το ομαλό scrolling: όλα αυτά απουσιάζουν. Το Space Invaders Demo αποτελεί στην ουσία έναν PETSCII φόρο τιμής στο Space Invaders, τον big daddy των space shooters και ένα από τα παλαιότερα και δημοφιλέστερα video games.


Και εδώ έγκειται το όλο θέμα: ξέρατε εσείς τι σάλο προκάλεσε το Space Invaders με την κυκλοφορία του; Γνωρίζατε τα official arcade conversions της Commodore για τον 64άρη; Είχατε αποστηθίσει την ιστορία της Bally-Midway; Προφανώς και όχι, μην προσπαθείτε να απαντήσετε, ρητορικά ήταν τα ερωτήματα.

Το λοιπόν, το Space Invaders Demo αποτελεί μια (όχι και τόσο) μικρή... εγκυκλοπαίδεια που έχει να κάνει με οτιδήποτε άπτεται του κλασικού αυτού video game της Taito. Και, ως τέτοια, σίγουρα έχει το ενδιαφέρον του.

Αν επιθυμείτε να αράξετε για 18 λεπτά και να μάθετε την ιστορία και το impact στον κόσμο του Space Invaders μέσα από την οθόνη του 64άρη σας (σε ένα και μόνο part, παρακαλώ), κατεβάστε την ολόφρεσκια παραγωγή των Hokuto Force από εδώ. Ή, απλά, παρακολουθήστε το video που ακολουθεί.


Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2019

Sensible Days '19: το SWOS επιστρέφει!

Στα πλαίσια του επερχόμενου AmiCamp, την 2η ημέρα του event σχεδιάζεται να διοργανωθεί το 3ο εν Ελλάδι Sensi Days!




Αναζητούνται 16 τολμηροί παίχτες που θα αναμετρηθούν με φόντο το βαρύτιμο τρόπαιο του πρωταθλητή.

- Ημέρα διεξαγωγής: Κυριακή 31/03
- Ώρα προσέλευσης 11:15 π.μ. / Ώρα κλήρωσης: 11:30 π.μ. / Ώρα έναρξης: 12 μ.μ. / Ώρα εκτιμώμενης λήξης: 2 μ.μ.
- Ομάδες επιλογής από το SWOS 16/17 (όπως τις δύο προηγούμενες χρονιές)
- 16 παίκτες σε 4 ομίλους x 4 ομάδες με DIY leagues *
- Σύστημα πόντων 3/1/0. Προκρίνονται οι δύο 1οι κάθε ομίλου
- Διασταυρώσεις στη φάση των 8 έως και τον τελικό: πρώτος 1ου ομίλου με δεύτερο 4ου ομίλου κ.ο.κ. σε διπλούς αγώνες, με away goals ON, ET/Penalties AFTER 90 minutes **
- 3 mins matches
- Replays OFF
- Pitch type: Random
- Custom tactics δεν επιτρέπονται
- Imported teams από άλλες εκδόσεις πέραν της 16/17, δεν επιτρέπονται
- Διπλός τελικός με away goals ON, ET/Penalties AFTER 90 minutes (<-φετινή αλλαγή)

* Έτοιμες/προτεινόμενες ομάδες 16/17: Juventus (club), Barcelona (club), Real Madrid (club), FC Bayern Munich (club), Spain (national), Germany (national).
** Δεν μεταφέρονται κάρτες/τραυματισμοί μετά το πέρας των ομίλων, ούτε μετά από κάθε knock out γύρο.

Οι κανόνες είναι διαμορφωμένοι στα πλαίσια των διεθνών διοργανώσεων.

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με το 1ο Sensi Days εδώ και για το 2ο εδώ.

Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε δηλώστε το και καπαρώστε και ομάδα εδώ.

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Metamerism: TED is full of colors!

Εντάξει, μπορεί να λέει ο καθένας ό,τι θέλει, αλλά εμένα δεν μου το βγάζετε από το μυαλό: αν - με κάποιο μαγικό τρόπο - οι υπολογιστές της σειράς TED της Commmodore (o Plus/4 και ο Commodore 16) είχαν γνωρίσει αξιόλογη εμπορική επιτυχία, μπορεί να είχαν θέσει και νέα standards στην 8bit gaming σκηνή των 80s. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, κανένα άλλο 8μπιτο μηχάνημα της "χρυσής εποχής" - αλλά, ούτε και 16μπιτο, καλά-καλά - μπορούσε να απεικονίσει 121 διαφορετικά χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη. Εδώ που τα λέμε, τα υπόλοιπα μηχανήματα της εποχής δεν είχαν καν 121 χρώματα στο σύνολο, οπότε ήταν κομματάκι δύσκολο να απεικονίσουν τόσα πολλά ταυτόχρονα!


Ναι, αυτό το πράγμα με τους Commodore 16 και Plus/4 και τις χρωματικές τους δυνατότητες τους καθιστά τόσο διαφορετικούς από τους υπόλοιπους home computers των 80s, που ώρες-ώρες, βλέποντας εικόνες από κάποιο demo αναρωτιέσαι "τι μηχάνημα είναι αυτό τώρα;". Να, κάποιο demo σαν το Metamerism των Bauknecht και των Electronic Knights, καλή ώρα. Ειδικά οι Bauknecht έχουν βαλθεί, χρόνια τώρα, να μας πείσουν με πράξεις (τις δημιουργίες τους) ότι ο Commodore 64 ήταν ο γερασμένος και μάλλον περιορισμένων δυνατοτήτων αδερφός των μηχανημάτων της σειράς TED. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά, η πλειοψηφία των demos και των παιχνιδιών τους μας αφήνει (εύκολα) άφωνους.

Και δεν μιλάμε για 2019 τώρα: πίσω στον Αύγουστο του 2012 και το Evoke party, τότε που στην Ελλάδα ήταν παχιές οι μύγες και ανυπόφορη η ζέστη, οι Γερμανοί Bauknecht και οι συντοπίτες τους Electronic Knights παρουσίασαν το Metamerism, ένα demo για τα TED μηχανάκια με 64ΚΒ μνήμης το οποίο, σε κάποια σημεία του, ναι, τολμώ να το γράψω, βάζει τα γυαλιά ακόμα και σε παραγωγές του Atari ST! Τι, νομίζετε ότι υπερβάλλω; Για δείτε εδώ:


Αν μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις τότε ελάχιστα πρέπει να γράψω εγώ ακόμα, έτσι δεν είναι; Απλά, ότι αν θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε το Metamerism από εδώ ή, αλλιώς, να το απολαύσετε στο video που ακολουθεί. Και να θυμάστε τα λόγια μου: πολύ χρώμα αυτό το TED, βρε παιδάκι μου!


Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Crownland για τον Atari ST

Πριν από 12 χρόνια, το 2007, 3 Πολωνοί sceners γνωστοί ως LaResistance έφτιαξαν ένα 2D platformer για τα 8μπιτα Atari, για την ακρίβεια για τον Atari 130XE, το Crownland, το οποίο θύμιζε (από αρκετά έως πολύ) το Super Mario Bros. Σε μια εποχή κατά την οποία - σε πλήρη αντίθεση με τις μέρες μας - οι κυκλοφορίες για 8bit Atari ήταν σπανιότερες και από τις τρίχες της κεφαλής του Νικ Καλάθη το Crownland, ορθώς, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα και έτυχε θερμής αποδοχής από την Atari community.


Fast forward 11 χρόνια μετά, όταν και το group Cerebral Vortex αποφάσισε να μεταφέρει αυτό το μικρό διαμαντάκι στους μεγάλους αδερφούς του 130XE, δηλαδή την σειρά των Atari ST. Όπως μπορείτε και οι ίδιοι να διαπιστώσετε από το video που ακολουθεί, οι δημιουργοί του conversion έκαναν καλή δουλειά, με το τελικό αποτέλεσμα να κρίνεται ικανοποιητικότατο. Μόνο που...

Μόνο που, κατά την μόδα των καιρών, το παιχνίδι ΔΕΝ τρέχει σε Atari ST! Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν τρέχει σε Atari ST χωρίς blitter. Και εδώ είναι που αναρωτιέσαι "βρε, είχε blitter ο Atari ST και δεν το ξέραμε;". Φυσικά, οι STE είχαν μαμίσιο blitter, και οι Mega ST και κάποιοι εκ των STF/STM/STFM μπορούσαν να δεχτούν το - θαυματουργό, καταπώς φαίνεται - αυτό τσιπάκι που μετακινεί blocks δεδομένων ταχύτατα από μια θέση της μνήμης του υπολογιστή σε μια άλλη. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας: το Crownland δεν είναι δα και κανένα Sonic να πεις ότι ναι, χωρίς blitter θα ήταν ανέφικτο να φτιαχτεί. Ή, μήπως, είχε blitter ο 130XE;

Μπα, κατά την προσφιλή συνήθεια των Atari sceners, αν είναι κάτι δύσκολο, το κάνουμε να τρέχει μόνο σε STE. Άντε, και σε ST με blitter, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Crownland. Προσωπικά θεωρώ καλό νέο οποιαδήποτε νέα κυκλοφορία, αλλά, ρε γαμώτο, δεν είναι δυνατό τον ίδιο καιρό που βλέπεις αυτούς τους Θεούληδες που απαρτίζουν το Batman group να φτιάχνουν το Pinball Dreams σε Amstrad CPC οι Cerebral Vortex να ζητάνε blitter για το Crownland! Δηλαδή, πραγματικά, αν έφτιαχναν κάτι σαν το Pinball Dreams τι θα ζητούσαν για να τρέξει; Falcon;

Σταματάω με τη γκρίνια, την οποία πάντως στο συγκεκριμένο θέμα τη θεωρώ επιβεβλημένη. Έχω γράψει δεκάδες φορές το πόσο με εκνευρίζει ό,τι σχεδόν βγαίνει από το 2005 και μετά να ΜΗΝ τρέχει σε απλό 520STFM, το μηχάνημα δηλαδή της σειράς ST που είχαν όλοι. Και όσο συνεχίζεται το ίδιο βιολί, θα συνεχίζω να γκρινιάζω. Τουλάχιστον όσο οι παραγωγές δεν δικαιολογούν τις παράλογες απαιτήσεις τους σε hardware...

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Snakepit demo για Commodore 64

Είναι φρέσκο. Ολόφρεσκο, για την ακρίβεια. Και βραβευμένο, μάλιστα, αφού κατέκτησε την 1η θέση στην κατηγορία του στο demoparty BCC το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε (το φρέσκο και πάλι που λέγαμε). Τρέχει φυσικά στον big daddy της παγκόσμιας demoscene, τον αγέραστο Commodore 64.


Τι το ιδιαίτερο έχει; Με μια πρώτη, βιαστική ματιά, τίποτα. Αν το παρακολουθήσετε όμως πιο προσεκτικά, θα διαπιστώσετε:

- Διάχυτη oldskool αισθητική.

- Ωραίο techno soundtrack.

- Πολλές raster bars. ΠΑΡΑ πολλές raster bars!

- Κάποια εντυπωσιακά γραφικά εκεί που δεν τα περιμένεις (το δέρμα του φιδιού για παράδειγμα, είναι υπέροχο).

- Πανέμορφο και, ευτυχώς, σε ρυθμούς... πολυβόλου (!) greetings section.

- PETSCII. Βασικά, οι άνθρωποι έχουν κάνει παπάδες με τα PETSCII. Το πώς, πού και γιατί κατάφεραν όχι μόνο να φτιάξουν animation με δαύτα, αλλά και part με... φίδια που rapάρουν είναι κάτι που σίγουρα θα μας αφήσει για μήνες να αναρωτιόμαστε. Μπράβο τους, πάντως, γιατί, όπως λέει κι ένας φίλος, "αυτά καλό είναι να γίνονται".

Λοιπόν, τέρμα η πολυλογία. Commodore 64, Delysid και Snakepit. Όλο δικό σας. Enjoy! Α, ναι, και αν θέλετε να το κατεβάσετε, πάτε εδώ. Καλή μέρα σε όλους!


Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

ZX Spectrum Next: ξεκινάει η μαζική παραγωγή!

Ο Henrique Olifiers έχει στείλει αρκετά emails τον τελευταίο καιρό σε όλους εμάς τους backers του Kickstarter campaign για τον ZX Spectrum Next, αλλά δεν θεώρησα σκόπιμο να σας ενημερώσω, γιατί όλα ήταν του στυλ "το πληκτρολόγιο προχωράει", "το πληκτρολόγιο ολοκληρώνεται", "καθυστερήσεις με το πληκτρολόγιο" και άλλα τέτοια ωραία. Σαν ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας ένα πράγμα αυτό το πληκτρολόγιο του Next, που το πρωί το φτιάχνουνε και το βράδυ ξαναχαλάει. Τι τα πλήκτρα, τι τα υλικά, τι οι μεμβράνες, τα προβλήματα δεν είχαν τελειωμό την ίδια ώρα που όλο το υπόλοιπο μηχάνημα είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.

Πλέον όμως, έχουμε καλά νέα: τα πρωτότυπα πληκτρολόγια ετοιμάστηκαν και δοκιμάστηκαν με το υπόλοιπο case και πέρα από κάποιες απειροελάχιστες διορθώσεις που απαιτούνται οι οποίες (μάλλον) την ώρα αυτή έχουν ήδη γίνει, τα πάντα είναι έτοιμα. Πράγμα που σημαίνει ότι ναι, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έφτασε η ώρα που πλέον cases και πληκτρολόγια μπαίνουν σε μαζική παραγωγή!

Επειδή λοιπόν η μεγάλη ώρα πλησιάζει, ο Phil Candy από την Dickinson Associates φρόντισε να μας "φτιάξει" λίγο περισσότερο, στέλνοντας μερικές φωτογραφίες από πρωτότυπο που έχει στα χέρια του. Απολαύστε τον πραγματικό ZX Spectrum Next λοιπόν, μέσα από τις φωτογραφίες του Phil:







Τέλος να σας πληροφορήσω ότι ο Mike Cadwallader δημιούργησε ένα portal στο οποίο φιλοδοξεί να συγκεντρώσει όλα τα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν ή ετοιμάζονται για τον ZX Spectrum Next. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

Ετοιμαστείτε για το 7ο Amicamp!

Ω, ναι, είναι γεγονός: δεν έχουν περάσει πολλές ώρες από τη στιγμή που ο καλός φίλος Plouf (κατά κόσμον Χρήστος) με ενημέρωσε για την ημερομηνία διεξαγωγής του 7ου Amicamp. Ναι, φίλες και φίλοι, το αγαπημένο Αμιγκικό event που έγινε θεσμός επιστρέφει στον εύκολα προσβάσιμο, φιλικό και λειτουργικό χώρο του Found.ation το Σαββατοκύριακο 30-31 Μαρτίου.


Αν και το Amicamp ξεκίνησε έχοντας ως αντικείμενο μονάχα τις next gen Amigas, στις τελευταίες διοργανώσεις έχουν κλέψει την παράσταση οι διαγωνισμοί SWOS (Sensible World of Soccer για τους παντελώς ανίδεους) στους οποίους είθισται να κερδίζει είτε ο συμπαθής φίλος μας που είναι γνωστός με το παρατσούκλι "κομπόστας" είτε ο... κουμπάρος του!


Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το πρόγραμμα και τα events της φετινής διοργάνωσης, οπότε θα σας πω τα όσα είναι σίγουρα: θα έχουμε πολλές Amigas, classic και next gen, vanilla και καρα-τουμπανιασμένες, τουλάχιστον δύο με Vampire, πολύ παιχνίδι, δεκάδες Tomahawk έτοιμα για δράση, εξαίρετες παρουσίες από διάφορα μέρη της χώρας και, φυσικά, πολλή και καλή φιλική διάθεση και δεκάδες καλούς Αμιγκάδες φίλους, παλιούς και καινούριους, με όρεξη για κουβέντα, καφέ και... σουβλάκια!


Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για το Amicamp πηγαίνετε στο επίσημο website της διοργάνωσης. Για αναλυτικές ανταποκρίσεις από την αφεντιά μου και πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τα τελευταία Amicamp δείτε εδώ.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

The Spectrum Show επεισόδιο 81

Αν εσείς και ο αγαπημένος σας ZX Spectrum νιώθατε λιγάκι παραμελημένοι τον τελευταίο καιρό ήρθε ο καιρός να σκάσει το χαμόγελο στα χείλη σας, καθώς ο ακάματος Paul Jenkinson μόλις ανέβασε στο Youtube το νέο επεισόδιο, το υπ' αριθμόν 81 (το πρώτο του 9ου κύκλου) του The Spectrum Show με αντικείμενο - τι άλλο; - τον πλέον αγαπημένο 8μπιτο home computer της Γηραιάς Ηπείρου.

Δεν θα σας spoilerιάσω λέγοντάς σας το τι πρόκειται να παρακολουθήσετε στο νέο επεισόδιο του The Spectrum Show: απλά πατήστε το play button και δείτε το και μην ξεχάσετε να κάνετε ένα like στο video κι ένα subscribe στο κανάλι του Paul στο Youtube έτσι, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης για τους κόπους του όλα αυτά τα χρόνια.

Α, να μην ξεχάσω να σας πληροφορήσω ότι απ' ότι είδα ο Paul ανέβασε και κάποια νέα τεύχη του περιοδικού του. Για τσεκάρετε εδώ και κατεβάστε ό,τι σας λείπει...


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Hardware καλούδια στο μαγαζί της Protovision

Την Protovision την γνωρίζουμε υποθέτω όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον Commodore 64 τον 21ο αιώνα. Ναι, αναφέρομαι στο γερμανικό αυτό διαδικτυακό αυτό κατάστημα που αναλαμβάνει να κυκλοφορήσει και να προωθήσει δεκάδες software τίτλους για τον Commodore 64 (και όχι μόνο) σε ψηφιακή αλλά και - κυρίως - σε φυσική μορφή. Η Protovision, αν δεν απατώμαι, είναι η πρώτη εταιρία που επανεκκίνηση την παραγωγή παιχνιδιών σε μορφή cartridge, πολύ πριν οποιοσδήποτε άλλος εξετάσει καν τη συγκεκριμένη επιλογή ως συμφέρουσα ή βιώσιμη.

Γνωστοί σύγχρονοι gaming τίτλοι που κυκλοφορούν μέσω της Protovision είναι τα Galencia, Sam's Journey, Heroes & Cowards, Metal Dust, Bomb Mania, It's Magic, Hibernated 1 Collector's Edition, Ice Guys, The Bear Essentials Collector's Edition και πολλά ακόμη.


Τα καλά νέα ήρθαν με το newsletter που έλαβα χθες από την εταιρία, το οποίο με πληροφόρησε (όχι αποκλειστικά εμένα, μην το πάρετε στραβά) ότι πλέον το διαδικτυακό κατάστημα της Protovision (ξανα)πουλάει hardware καλούδια για τον Commodore 64, γεγονός που κάθε άλλο παρά αδιάφορο είναι.

Βλέπετε, από τη μία το όνομα-εγγύηση της Protovision, από την άλλη το γεγονός ότι τα προϊόντα υπάρχουν σε stock και, τέλος, σαν κερασάκι στην τούρτα, το ότι αρκετά από τα προϊόντα είναι ready to use από τον τελικό χρήστη, χωρίς να χρειάζεται κατσαβίδιασμα και κολλήσεις απ' όσους "δεν το έχουν" ή, απλά, δεν έχουν όρεξη να μπλεχτούν με κάτι τέτοιο.

Μερικά από τα πλέον ενδιαφέροντα προϊόντα που εντόπισα είναι τα παρακάτω:













...και πολλά-πολλά ακόμη. Οπότε, αν θέλετε να κάνετε κάποιο δωράκι στον 64άρη σας, το online shop της Protovision αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα μέρη που οφείλετε να επισκεφθείτε.

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Η ματαιότητα (και) της retro πλεονεξίας

Έχω την εντύπωση πως ήταν κάπου στο 1985 τότε που άρχισα για πρώτη φορά να το παθαίνω. Εκείνη την εποχή ήμασταν μια παρέα από 5 συμμαθητές που είχαμε όλοι μας Commodore 64 - ο ένας μάλιστα είχε και disk drive, ενώ οι υπόλοιποι βολευόμασταν με το απλό, λαϊκό και ταπεινό κασσετόφωνο C2N της Commodore, η επιτυχής ρύθμιση του αζιμουθίου της κεφαλής του οποίου είχε λιγότερες πιθανότητες από επιβίωση μετά από επέμβαση ανοικτής καρδιάς διεξαχθείσα από... υδραυλικό.

Τότε λοιπόν είχαμε προμηθευτεί μια ψιλο-αυτοσχέδια hardware κατασκευή που επέτρεπε τη σύνδεση 2 κασσετοφώνων ταυτόχρονα στον 64άρη: την ώρα που το πρώτο κασσετόφωνο έπαιζε και το πρόγραμμα (ΟΚ, το παιχνίδι) φόρτωνε, το δεύτερο C2N (αντ)έγραφε. Τα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής ήταν εξαιρετικά για τα δεδομένα της εποχής, και έτσι, με το που έπεφτε κάποιο παιχνίδι στα χέρια κάποιου από εμάς ήταν βέβαιο ότι μετά από λίγες ημέρες θα το είχαν στη συλλογή τους και οι υπόλοιποι.


Ξεκινήσαμε έτσι λοιπόν, αλλά στην αρχή τα παιχνίδια ήταν λίγα. Όσο έπεφταν στα χέρια μας περισσότερες κασσέτες, τόσο πιο συχνά μαζευόμασταν για αντιγραφές μέχρι που, φτάσαμε σε κάποιο σημείο που απλά αντιγράφαμε, χωρίς να δίνουμε σημασία στο τι αντιγράφαμε. Όταν έπεσε στα χέρια ενός μέλους της παρέας και ένα Freeze Frame cartridge, τότε πλέον η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Προς τιμήν τους, οι 2 εκ των 5, δεν αντέγραφαν τα πάντα: είχαν 10-15 παιχνίδια που τους άρεσε να παίζουν και ήταν ευχαριστημένοι. Οι υπόλοιποι 3 όμως, θύματα της πλεονεξίας μας και της αδηφάγου ανάγκης "να τα έχουμε όλα" φτάσαμε στο σημείο να χρησιμοποιούμε τους 64άρηδές μας πολύ περισσότερο για να αντιγράφουμε, παρά για να παίζουμε, να προγραμματίζουμε ή οτιδήποτε άλλο. Έτσι, ενώ οι πρώτοι μήνες με Commodore 64 στην κατοχή μου αναλώθηκαν σε ψάξιμο/"σκάλισμα" του μηχανήματος, παιχνίδι και ατέλειωτη απόλαυση του ήχου (κυρίως) και των γραφικών του υπολογιστή, το υπόλοιπο διάστημα μετατράπηκε σε μια ψυχαναγκαστική διαδικασία αντιγραφών και συλλογής προγραμμάτων και παιχνιδιών που, πολλά απ' αυτά, δεν προλάβαινα καν να τα τρέξω! Τότε δεν το καταλάβαινα, φυσικά, αλλά είχα κάνει το μεγάλο λάθος να εστιάσω στην ποσότητα και να αναγάγω σε αυτοσκοπό το να μαζέψω "τα πάντα" αντί απλά να χαίρομαι τα ωραία παιχνίδια της εποχής...

Φυσικά, και όπως ήταν αναμενόμενο, η λάθος προσέγγισή μου δεν ολοκληρώθηκε στα χρόνια του Commodore 64: περίπου 3 χρόνια αργότερα, και ενώ είχα μεταφέρει τις gaming ανησυχίες μου στο στρατόπεδο του Atari 520ST, έπεσα στην "παγίδα" του Atari Club: ναι, εκεί, στο πατάρι του Computer Market, γωνία Μπόταση και Σολωμού, όπου με μια μικρή μηνιαία συνδρομή μπορούσες - και με το νόμο - να αντιγράψεις όσα παιχνίδια έκανες κέφι! Ακόμα και τώρα χαμογελάω χαιρέκακα αναλογιζόμενος την αντίδραση του Thomas Soft ακριβώς απέναντι: μιλάμε, ο τύπος σου χρέωνε ακόμα και τις κακογραμμένες δισκέτες που σου είχε γράψει και πουλήσει ο ίδιος - άντε να χωνέψει ότι στο Atari Club έγραφες ό,τι τραβούσε η ψυχή σου σχεδόν free of charge!


Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα μας, κάτι το κόλλημα του "να τα έχω όλα", κάτι οι όχι και τόσο αξιόλογοι arcade τίτλοι, τελικά στον ST πέραν του Kick Off και του Defender of the Crown δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα παιχνίδια: πιο "απαιτητικά" και "χρονοβόρα" games όπως ας πούμε το Dungeon Master δεν τα άγγιξα καν γιατί - guess what? - αντέγραφα, οπότε πού ν' ασχοληθώ;

Για να μην μακρηγορώ, πέρασαν ολόκληρες δεκαετίες μέχρι να "ξυπνήσω" και αυτό συνέβη κυρίως χάρη σε σύγχρονα devices που επιτρέπουν να γεμίσουμε μια SD καρτούλα με χιλιάδες παιχνίδια για κάποιο παλιό μηχάνημα. Όταν για πρώτη φορά διαπίστωσα ότι έπρεπε να scrollάρω για ένα δεκάλεπτο στον φάκελο "Μ" για να βρω το Manic Miner στον Spectrum ή όταν διαπίστωσα πόση σαβούρα έπρεπε να περάσω για να επιλέξω το Microprose Soccer στον Commodore 64, ε, τότε είδα το φως το αληθινό: τι να τα κάνω 5.000+ παιχνίδια όταν αυτά που αξίζουν και μ' αρέσουν είναι 200-300 το πολύ; Σάμπως θα καθόμουνα ποτέ απλά και μόνο να δοκιμάσω χιλιάδες τίτλους μπας και πετύχαινα κάτι που ίσως να μου άρεσε και να μην το ήξερα; Όχι, sorry, αλλά και να είχα τόσο ελεύθερο χρόνο θα προτιμούσα να τον ξοδέψω με άλλους τρόπους...


Η απόλυτη παράνοια βέβαια ήταν όταν διαπίστωσα ότι υπήρχε πολύς κόσμος που έψαχνε για "το πλέον ενημερωμένο TOSEC για την Amiga": όχι, δεν κάνω πλάκα, σε μια πλατφόρμα με πολύ συγκεκριμένους πραγματικά αξιόλογους τίτλους τους οποίους τους γνωρίζουν βασικά άπαντες, κάποιοι έψαχναν για μια συλλογή που θα είχε και τις... 23 διαφορετικές εκδόσεις (κανονική, budget, επανέκδοση, σε μία ή σε δύο δισκέτες, στα γαλλικά, στα γερμανικά, στα φλαμανδικά και δεν ξέρω κι εγώ σε τι άλλο) του F/A-18 Interceptor! Γιατί; Τι στο καλό, χρυσάφι είχε αυτή η φλαμανδική version δηλαδή; Συν την κλασσική παράνοια "στήνω 1200άρα για WHDload και ψάχνω για δίσκο από 40GB και πάνω". Γιατί; Τι θα βάλεις μέσα ρε φίλε; Θα κάτσεις ποτέ στ' αλήθεια να τρέξεις όλα αυτά τα πάνω από 40GB ΣΑΒΟΥΡΑΣ που θα γεμίσεις τον άμοιρο τον δίσκο; Γιατί - και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του - πάνω από 2GB για ΟΛΑ τα αξιόλογα παιχνίδια της Amiga δεν χρειάζονται. Οπότε;

Οπότε πλεονεξία, ματαιοδοξία ή, απλά, βλακεία. Ψυχαναγκασμός του κερατά και από ουσία... μηδέν. Σας το λέω, I've been there και δεν αξίζει. Όχι ότι θα σας πω εγώ τι θα πρέπει να κάνετε και τι όχι, αλλά, ρε γαμώτο, δοκιμάστε για μια φορά να παίξετε κάτι και να το χαρείτε πραγματικά αντί να μαζεύετε και να μαζεύετε και να μαζεύετε χωρίς νόημα και σκοπό. Η κάθε πλατφόρμα έχει τους 50-100-200-300 καλούς τίτλους της - αν ξεκινήσετε με μερικές χιλιάδες ως είθισται, με "τα άπαντα", με το TOSEC, το πιθανότερο είναι ότι ούτε αυτά που αξίζουν δεν θα δείτε ποτέ...

Φυσικά, προσωπική μου άποψη είναι ότι αναλογικά με τα παραπάνω, τα ίδια ακριβώς ισχύουν και με το retro hardware: δεν έχει νόημα να αποκτήσουμε κάτι εάν δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσουμε. Και, άντε και αλλιώς τα υπολογίσαμε τα πράγματα, αλλιώς μας ήρθαν, το πήραμε το δόλιο το μηχάνημα αλλά δεν βρήκαμε το χρόνο να ασχοληθούμε μαζί του. Τι να κάνουμε δηλαδή, να το πουλήσουμε; Ε, ναι! Ποιο απλό δεν γίνεται: πουλήστε το. Πουλήστε το μπας και το πάρει κάποιος άλλος που θα το χρησιμοποιήσει κιόλας!