Αν κάποιος έχει την εντύπωση ότι είμαι "χθεσινός" στο σπορ της αναβάθμισης της Amiga τότε θα τον στενοχωρήσω, γιατί στην πραγματικότητα αυτός ο ίδιος είναι μάλλον... της ώρας! Να μην περιαυτολογήσω, αλλά έχουν καταγραφεί τα πάντα στο 5ο τεύχος του Retro Planet, αλλά και σε αυτή τη σειρά των αναρτήσεων με τίτλο "Once we were Kings" που αναφέρεται στις εποχές που... ανάβαμε τα τσιγάρα με 20ευρα (ΟΚ, ποτέ δεν έχει γίνει) και αγαπημένο σπορ ήταν η αγορά κάθε τι σχετικού με Amiga και το τουμπάνιασμα όλων των μηχανημάτων της 16μπιτης σειράς της Commodore.
Αν και επί χρόνια σκεφτόμουν, ασχολιόμουν, ξυπνούσα και κοιμόμουν με την Amiga κολλημένη στο μυαλό μου (και στο πορτοφόλι μου) ευτυχώς, μετά από κάποια χρόνια - και μην έχοντας καταφέρει φυσικά να αποφύγω εντελώς την οικονομική καταστροφή - κατάφερα να "ξεφύγω" και να επιστρέψω στα "μαλακά" (βλέπε 8μπιτα). Από τότε το έταξα στον εαυτό μου και σε ό,τι έχω ιερό (Δημήτρης Σαραβάκος, Steve Harris, Jason Kelk, Michael Jordan) να μην... ξανακυλήσω (!) και, πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, νομίζω ότι τα κατάφερα. Σήμερα θα σας μιλήσω για μία από τις φορές που αυτό δεν κατέστη δυνατό...
Το προϊόν αυτό λοιπόν που αγόρασα για την 1200άρα μου πριν από 3 εβδομάδες το έψαχνα εδώ και καιρό, αλλά κάθε φορά που το έπαιρνα απόφαση να βάλω το χέρι στην τσέπη και να το αποκτήσω, απλά δεν ήταν διαθέσιμο! Έτσι, αποφάσισα να το πάω ανάποδα: μια φορά που το πέτυχα κατά τύχη απλά το αγόρασα κατευθείαν, κι ας μην είχα διαθέσιμα τα απαραίτητα κονδύλια! Ναι κύριοι και κυρίες, εδώ θα μάθετε τα πάντα για την σοφή διαχείριση των οικονομικών σας θεμάτων!
Δεν την λες και "χάλια", έτσι; Εχθρός του καλού όμως, είναι το καλύτερο όπως γνωρίζουμε...
117€ με τα μεταφορικά κόστισε, δεν ήταν κάτι πανάκριβο, αλλά ήταν - για να μην κοροϊδεύω και τον εαυτό μου - κάτι απολύτως περιττό. Όπως όμως σοφά έλεγε κι ο αείμνηστος Παύλος Γιαννακόπουλος για να δικαιολογήσει την σπατάλη εκατοντάδων εκατομμυρίων στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, "άλλοι έχουν τα χαρτιά, άλλοι τα καζίνο, άλλοι τον ιππόδρομο, εγώ έχω τον Παναθηναϊκό". Πολύ σωστά κύριε Παύλο μας, κι εγώ έχω το retro computing. Τι να κάνεις, πάθη είναι αυτά...
Πάει το καπάκι...
Πάει το disk drive και το πληκτρολόγιο...
Πού θα μπουν αυτά;
Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να αντικαταστήσω το original case της 1200άρας μου με αυτό:
Το... διάφανο κρίνο!
Ναι, κυρία Commodore: μεταλλικές "φωλιές" για τις βίδες, τι έχεις να πει για αυτό;
Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται, προσωπικά, από τη στιγμή που το πρωτοείδα, το ερωτεύτηκα. Ναι, θεωρώ την ολοκαίνουρια, κάτασπρη 1200άρα την πλέον όμορφη desktop all-in-one Amiga που κυκλοφόρησε ποτέ, αλλά ελάχιστες πια είναι αρκετά άσπρες ώστε να μην είναι θλιβερές. Το transparent όμως, είναι μια εντελώς νέα προσέγγιση. Και δεν κιτρινίζει κιόλας, πού το πάτε αυτό;
Προχωράμε...
Μέχρι και replacement eject button για το floppy disk drive υπήρχε μέσα στη συσκευασία! Το ότι δεν ταίριαζε στο δικό μου είναι μια άλλη ιστορία...
Φυσικά, η "αλμυρή" τιμή του νέου case γίνεται... λύσσα (!) αν συνοδευτεί και από νέο πληκτρολόγιο, φτάνοντας το κόστος 3 ολόκληρων "κομπλέ" Α1200 πριν από μία δεκαετία! Προσωπικά, και επειδή η μεμβράνη του πληκτρολογίου της 1200άρας μου είχε παραδώσει πνεύμα εδώ και καιρό, προμηθεύτηκα μια ολοκαίνουρια από το sellmyretro, η οποία μου κόστισε περί τα 30€ μαζί με τα ταχυδρομικά και ήρθε σε έναν μεγάλο φάκελο που έγραφε με τεράστια γράμματα "DO NOT BEND"... διπλωμένο στα 2! Περιττό να αναφέρω ότι άσπρισα με το που είδα τον φάκελο και ήμουν βέβαιος ότι η μεμβράνη δεν θα έπαιζε καθόλου: τελικά, μάλλον στάθηκα τυχερός, καθώς λειτουργούν όλα τα πλήκτρα πλην του Caps Lock που μένει μονίμως αναμμένο αλλά δεν κάνει τίποτα. Μικρό, πολύ μικρό το κακό σε σχέση με τα χειρότερα τα οποία απέφυγα...
Ώπ! Τι είναι τούτο; Ποιος έβαλε LEDοταινία κάτω από το πληκτρολόγιο;
Με τα LEDs σβηστά...
...και με τα LEDs αναμμένα. Προσέξτε πόσο ωραία και ομοιόμορφα φωτίζεται το διαφανές πλαστικό. Και πού να το δείτε στο σκοτάδι!
Πρέπει να τονίσω ότι το νέο case είναι ιδιαιτέρως ποιοτικό, έχει εξαιρετικό φινίρισμα και τα πάντα εφαρμόζουν όπως θα έπρεπε. "Τα πάντα", είπα; Χμμμ... Θα διαπιστώσει κανείς μετά λύπης ότι όλες αυτές οι "πατέντες" που έχουν γίνει στις Amigas μας (και όχι μόνο) από τα χεράκια όλων αυτών των "μερακλήδων" από τους οποίους πέρασαν τα τελευταία χρόνια έχουν - μόνο - αρνητικά αποτελέσματα: οι βίδες δεν ταιριάζουν πουθενά, οι "φωλιές" έχουν ξεχειλώσει, τα πάντα είναι θεόστραβα και... πιτσικαρισμένα, γενικώς ένα δράμα. Τα replacement cases λοιπόν μπορεί να είναι κατασκευασμένα ιδανικά, αλλά θα σας πάρει κάποια ωρίτσα να φέρετε όλα τα υπόλοιπα parts στα... ίσια τους προκειμένου να τα τοποθετήσετε...
Ίσως η ιδανικότερη δισκέτα για να "δείξει" το νέο case...
Αλλά ας αφήσω την γκρίνια κατά μέρους. Το ρεζουμέ είναι ότι αν δεν είστε εντελώς "κουλοί" και αν την 1200άρα σας δεν την έχουν περιλάβει στο παρελθόν οι καλύτεροι (χειρότεροι) του είδους, σύντομα θα καταφέρετε να έχετε στα χέρια σας έναν υπολογιστή 35ετίας που θα δείχνει... φρεσκότατος. Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν και διαπιστώστε το και μόνοι σας:
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να πω 2-3 ακόμα πραγματάκια: δεν είναι ότι το νέο replacement case είναι ιδιαίτερα ακριβό, ή ότι ένας νέος accelerator "ξεφεύγει" σε κόστος ή ότι ένα καινούριο πληκτρολόγιο κοστίζει όσο ένα νεφρό: όλα αυτά δείχνουν πολλά αθροιστικά μονάχα εάν - όπως και στην δική μου περίπτωση - η 1200άρα είναι ένα μονάχα από τα retro μηχανήματά σας. Εάν είναι το μοναδικό όμως, να ξέρετε ότι με ένα "κουστουμάκι" κάτω από τα 400€ στο σύνολο μπορείτε να την έχετε ολοκαίνουρια και accelerated. Ε, δεν είναι κι άσχημα, νομίζω...
Εντυπωσιακά τα LEDs με το transparent case
Στην θέση της
Προσέξτε σε τι ανάλυση παίζει χωρίς κάρτα γραφικών, χωρίς scandoubler και χωρίς accelerator: μπορεί το AGA να μην ήταν ιδιαίτερα γρήγορο, αλλά οι αναλύσεις που "σήκωνε" εν έτει 1992 απλά... δεν υπήρχαν!
Ε, και τι θα παίξουμε;
Φυσικά το καλύτερο Αμιγκάδικο παιχνίδι του 2018, το ένα και μοναδικό Worthy!
Από το 1987 που πρωτοκυκλοφόρησε, πάντοτε με μάγευε η διπλή φύση της Amiga 2000, η ανήκουστη για την εποχή δυνατότητα να έχεις τις δύο καλύτερες πλατφόρμες να στεγάζονται μέσα στο ένα και το αυτό μηχάνημα. Φυσικά, το κόστος της Amiga 2000 εκείνη την εποχή υπερέβαινε κατά πολύ τον προϋπολογισμό μου - όπως άλλωστε και αυτό της μικρότερης αδελφής της, της Amiga 500. Έτσι, στα τέλη του 1989 απέκτησα τελικά ένα σκέτο PC/XT συμβατό μηχάνημα και έκανα υπομονή μέχρι το 1993, οπότε και κατάφερα τελικά για πρώτη φορά να κάνω δική μου μια Amiga, και συγκεκριμένα την Amiga 500 Plus.
Όταν, μετά την έλευση της τρέχουσας χιλιετίας, αποφάσισα να πέσω με τα μούτρα στο hobby του retro computing, η πλατφόρμα της Amiga είχε σίγουρα την τιμητική της μεταξύ των επιλογών μου (δείτε και τις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις). Αν και πλέον η ιδέα του να έχω ένα απλό 8088 based PC μέσα σε μια Amiga 2000 δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, παρόλα αυτά απέκτησα και δοκίμασα κάποια bridgeboards (σ.σ. οι κάρτες "PC" που έμπαιναν στην A2000), μέχρι και ένα εκ των κορυφαίων αυτών, που ακούει στο όνομα Golden Gate 386sx. Περιττό να πω ότι η επεξεργαστική ισχύς κανενός bridgeboard δεν με ικανοποίησε: αν, με κάποιο μαγικό τρόπο, επέστρεφα στις αρχές των '90s, μια Amiga 2000 με έναν Intel 80386sx μέσα της ίσως να αποτελούσε την υπέρτατη κομπιουτερική ονείρωξη. Το 2010 που ασχολήθηκα εγώ δεν έφτανε καν για να τρέξω το Doom. Φαινόταν λοιπόν ότι η ιστορία "PC μέσα στην Amiga" δεν είχε ιδιαίτερο "ζουμί" και, σίγουρα, δεν είχε ιδιαίτερο νόημα, πλέον. Μέχρι που, από ένα post χαμένο μέσα στις δεκάδες χιλιάδες των posts του παλιού, αγαπημένου, amiga.org, το μάτι μου έπεσε σε τρεις μαγικές λεξούλες: "single board computer", έγραφε ένας τύπος, "αυτή είναι η απόλυτη λύση για PC μέσα στην Amiga". Και, όπως κατά κανόνα συμβαίνει στα fora όταν κάποιος αναφέρει κάτι πολύ σημαντικό, κανένας δεν του έδωσε σημασία...
Τι εστί όμως "single board computer"; Τι είναι τα SBCs; Σύμφωνα με την Wikipedia πρόκειται περί "a complete computer built on a single circuit board, with microprocessor(s), memory, input/output (I/O) and other features required of a functional computer". Με λίγο ψάξιμο στην ebay διαπίστωσα ότι υπήρχαν κάθε λογής (και κάθε τιμής) single board computers: χρήματα να ήθελες να ξοδέψεις και αυτά βρίσκονταν εκεί και σε περίμεναν. Κάποια μάλιστα εξ' αυτών ήταν ISA κάρτες και προορίζονταν για βιομηχανική χρήση. Ναι, ISA κάρτες, σαν κι αυτές που δέχονταν τα PCs από την εμφάνισή τους μέχρι και τα τέλη των 90s. ISA κάρτες, σαν κι αυτές που δεχόταν η Amiga 2000! "Βρε, λες;" αναρωτήθηκα...
Πριν φτάσω στον Pentium 4, πέρασα από τον Pentium III...
Αρχικά, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου με ένα SBC που "φορούσε" έναν Pentium MMX και δεν διέθετε καν ενσωματωμένη κάρτα γραφικών, κάτι που μου είχε διαφύγει παντελώς όταν το αγόρασα. Το διαπίστωσα φυσικά μετά λύπης καμιά εικοσαριά μέρες αργότερα, όταν το πρώτο μου single board computer έφτασε στα χέρια μου. "Και τώρα, τι κάνω;", αναρωτήθηκα. Πήρα την απόφαση να κουμπώσω την κάρτα σε μια Amiga 2000 να δω τουλάχιστον τι γίνεται, αν ανάβει το μηχάνημα ή γίνεται κάποιο conflict ή οτιδήποτε άλλο. Η Amiga άναψε κανονικά, το ίδιο έδειχνε να συμβαίνει και με το SBC, καθώς δούλευε το ανεμιστηράκι του - πράγμα που σήμαινε ότι η κάρτα έπαιρνε ρεύμα από το ISA slot της Amiga. Το επόμενο λογικό βήμα ήταν να τοποθετήσω και μια ISA VGA κάρτα, να δω τι θα γίνει. Προχώρησα λοιπόν έτσι, συνέδεσα και μια οθόνη στην VGA και πάτησα τον διακόπτη της τροφοδοσίας της διχίλιαρης: 1-2 δευτερόλεπτα αργότερα η οθόνη φωτίστηκε και εμφανίστηκε η χαρακτηριστική αρχική εικόνα ενός PC, με τον έλεγχο της RAM: απ' ότι φαινόταν, είχα μέσα στην Α2000 μου έναν λειτουργικό Pentium MMX! Γουάου!
Φυσικά, και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, δεν σταμάτησα εκεί, αλλά μάλλον από εκεί ξεκίνησα: ακολούθησαν SBCs με Pentium II & Pentium III (αυτά είχαν ενσωματωμένες κάρτες γραφικών) μέχρι που, κάποια στιγμή εντόπισα - σε λογικότατη τιμή, κάπου γύρω στα 80€ - ένα single board computer που δεχόταν Pentium 4! Εντάξει, ίσως τώρα πια, εν έτει 2017 αυτό να μην δείχνει τόσο εντυπωσιακό, αλλά μην ξεχνάτε ότι αναφερόμαστε σε μία εποχή που ο κόσμος αγόραζε PCs με Pentium 4 ως βασικά μηχανήματα για το σπίτι ή τη δουλειά του. Σα να λέμε, με σημερινά δεδομένα, ότι ήταν ένα SBC με... Intel Core i5!
Με το board αυτό λοιπόν στην κατοχή μου, έβαλα ως στόχο να φτιάξω την υπέρτατη Amiga, την Amiga που θα στέγαζε στο εσωτερικό της την μεγαλύτερη επεξεργαστική ισχύ στην ιστορία - χωρίς φυσικά να παύει ταυτόχρονα να είναι Amiga. Εννοείται πως το όλο εγχείρημα θα στεγαζόταν στο ευρύχωρο case μιας Amiga 2000, καθώς το να χωρέσουν το SBC με την γιγαντιαίων διαστάσεων ψύκτρα του Pentium 4 σε συνδυασμό με τις Zorro κάρτες που θα χρειάζονταν για να καταστήσουν την Amiga "αξιοπρεπή" ήταν απλά αδύνατο να γίνει στο περιορισμένων διαστάσεων case της A3000 ή της A4000...
Η σκέψη μου ήταν να αναβαθμίσω την Amiga 2000 με έναν σταθερό και αξιόλογο επιταχυντή, μία RTG κάρτα γραφικών και μία κάρτα δικτύου. Κατέληξα σε έναν 68030 της GVP με 16MB Fast RAM, μία Picasso II και μία Ariadne. Από την πλευρά του PC όλα περιλαμβάνονταν στην SBC: κάρτα γραφικών, δικτύου κλπ ήταν όλα εκεί.
Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετώπισα ήταν αυτό που ούτως ή άλλως ανέμενα να αντιμετωπίσω, δηλαδή η τροφοδοσία του όλου συστήματος: το εκατόν-κάτι Watt "μαμίσιο" τροφοδοτικό της Α2000 προφανώς και δεν ήταν ικανό ώστε να τροφοδοτήσει επαρκώς μία expanded Amiga μαζί με έναν Pentium 4. Για καλή μου τύχη εντόπισα (και αγόρασα) έναν μετατροπέα που έδινε τη δυνατότητα να συνδέσουμε και να χρησιμοποιήσουμε ένα κοινό τροφοδοτικό από PC στην Amiga 2000. Είναι δύσκολο να περιγράψω τη χαρά που ένιωσα όταν, με το νέο τροφοδοτικό και τα πάντα στη θέση τους, άναψα το μηχάνημα και διαπίστωσα ότι είχα video output και από την Amiga αλλά και από το PC... Τώρα πια, το μόνο που έμενε ήταν το software...
Από την πλευρά της Amiga έστησα Amiga OS 3.9, με ανάλυση οθόνης την "ιδιαίτερη" 1152 x 900 pixels, και, φυσικά, το μηχάνημα ήταν εξοπλισμένο με σκληρό δίσκο, οπτικό μέσο και δίκτυο για επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Από την πλευρά του PC εγκατέστησα έναν δίσκο 2,5" (για χωροταξικούς λόγους) dual boot με Windows XP και Windows 7. Μερικές μέρες αργότερα λοιπόν, είχα δύο απολύτως λειτουργικά μηχανήματα να στεγάζονται στο ίδιο σασί και να συνλειτουργούν υποδειγματικά, με το Pentium 4 based PC να τροφοδοτείται από το ISA slot της Amiga. Κι όμως, σαν κάτι να έλειπε: βλέπετε, με τα παλιά bridgeboards μπορούσε ο χρήστης να χρησιμοποιήσει Amiga και PC με τα ίδια μέσα εισόδου και εξόδου (πληκτρολόγιο, ποντίκι, οθόνη). Στην δική μου υλοποίηση, αν και απείρως ισχυρότερη, είχα 2 πληκτρολόγια, 2 ποντίκια και 2 monitors συνδεδεμένα στο case της Amiga 2000. Έπρεπε λοιπόν κάτι να κάνω, ώστε να δώσω στο μηχάνημα τη λειτουργικότητα μιας Amiga με bridgeboard, ενώ ταυτόχρονα να μπορώ να εκμεταλλευτώ την επεξεργαστική ισχύ του Pentium 4. Την λύση θα μου έδινε η Microsoft, με μία εφαρμογή που εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί κομμάτι των Windows, το Remote Desktop...
Έχετε δει ποτέ Amiga με περισσότερα ports; Νομίζω πως όχι...
Κάρτες, δίσκοι...
...και τρελό καλωδιομάνι!
Το παλιό τροφοδοτικό...
...ο adaptor...
...και το νέο τροφοδοτικό.
Ναι, αυτή η κάρτα είναι ένας ολόκληρος υπολογιστής με Pentium 4!
Ένας Remote Desktop client επιτρέπει σε κάποιον να συνδεθεί με ένα PC που τρέχει Windows, αλλά, σε αντίθεση με άλλες λύσεις όπως είναι τα VNC, Teamviewer, AnyDesk κλπ, συνδεόμαστε στον server χρησιμοποιώντας την ανάλυση της οθόνης και το βάθος χρώματος του client PC - πράγμα ιδιαίτερα βολικό εάν ο server έχει μεγαλύτερη ανάλυση ή διαφορετικές αναλογίες από τον client. Ένα ακόμα πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του Remote Desktop είναι ότι είναι πολύ πιο γρήγορο από οποιαδήποτε άλλη λύση remote access/remote control. Τέλος, το μεγαλύτερο plus του Remote Desktop στην δική μου περίπτωση ήταν το ότι υπήρχε client για Amiga!
Πλέον, το μόνο που απέμενε ήταν η υλοποίηση. Δημιούργησα λοιπόν στις εγκαταστάσεις των Windows του SBC χρήστες για Remote Desktop, ενεργοποίησα την remote πρόσβαση και, τέλος, εγκατέστησα τον Remote Desktop client στην Amiga. Μετά από μερικές παραμετροποιήσεις, ο έλεγχος του SBC μέσα από την Amiga ήταν γεγονός! Ιδού:
Browser στην Amiga, browser και στο PC!
Windows XP μέσα στην Amiga; Φυσικά, γιατί όχι;
Ανακεφαλαίωση λοιπόν, για όσους τυχόν μπερδεύτηκαν κάπως: πήρα μία Amiga 2000, της προσέθεσα accelerator, fast RAM, κάρτα γραφικών, κάρτα δικτύου, σκληρό δίσκο και οπτικό μέσο. Εγκατέστησα το AmigaOS 3.9 και τους drivers για τις κάρτες και τις επεκτάσεις. Σε ένα από τα ISA slots της Amiga τοποθέτησα ένα Pentium 4 based single board computer, του έβαλα δίσκο και εγκατέστησα Windows XP και Windows 7. Ενεργοποίησα το Remote Desktop στο PC και εγκατέστησα τον ανάλογο client στην Amiga. Το αποτέλεσμα: μια Amiga 2000 η οποία, όποια στιγμή ήθελα, μπορούσε να μπει σε οποιοδήποτε site ήθελα, να εκτελέσει οποιαδήποτε εφαρμογή επιθυμούσα, γενικώς, να κάνει οτιδήποτε έκανε ένας σύγχρονος υπολογιστής μέσω του PC σε ISA κάρτα που ήταν εγκατεστημένο και τροφοδοτούταν από το motherboard της Amiga! Με λίγα λόγια, μια Amiga 2000 η οποία, όποτε δυσκολευόταν, "δανειζόταν" την ιπποδύναμη του PC - και όλα αυτά μέσα από ένα παράθυρο του Workbench (sorry, AmigaOS)!
Με την ολοκλήρωση του project o ενθουσιασμός μου ήταν έκδηλος, οπότε και ανέβασα το παρακάτω video στο youtube, προκειμένου να επιδείξω τις δυνατότητες του μηχανήματος μου:
Δυστυχώς, αν και το video είχε μεγάλη πέραση (τη στιγμή που γράφω το κείμενο έχει προβληθεί ήδη 89.764 φορές!), πολλοί δεν κατάλαβαν τι ακριβώς έκανα, εξ ου και τα πολλά dislikes αλλά και δεκάδες εμετικά σχόλια...
Σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται να δει το μηχάνημα και να "παίξει" μαζί του, πρέπει να σας πληροφορήσω ότι δεν βρίσκεται πλέον στην κατοχή μου, αλλά θα μπορούσα να φέρω όποιον ενδιαφέρεται σε επαφή με τον τωρινό ιδιοκτήτη του. Κάποιοι με ρωτούν "μα γιατί την πούλησες αυτή την Amiga; Αφού ήταν μοναδική, δεν υπάρχει άλλη παρόμοια!". Η απάντηση είναι απλή: προσέγγισα το όλο θέμα με Καβαφική λογική! Ναι, δεν αστειεύομαι, η όλη μου χαρά, αυτό που με "γέμισε" ήταν το ίδιο το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Τα προβλήματα που συνάντησα, οι λύσεις που έδωσα, τα πραγματάκια που δεν είχα υπολογίσει και έπρεπε να διορθώσω στην πορεία, το fine tuning του μηχανήματος, όλα αυτά. Από τη στιγμή που έλυσα μέχρι και το τελευταίο θέμα, δεν υπήρχε πλέον κάτι που να με δένει άρρηκτα με το μηχάνημα: είχε ήδη εκπληρώσει τον σκοπό του...
Αν κάτσω και κάνω και μελετήσω συνολικά και προσεκτικά τα όσα σας έχω γράψει όλο αυτό το διάστημα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων "Once We Were Kings", καταλήγω ότι η Amiga 2000 της παρούσας ανάρτησης ήταν το πλέον μεγαλεπήβολο project μου και σίγουρα, το τελευταίο τέτοιας εμβέλειας και τέτοιου κόστους. Μετά απ' αυτό είχα αδειάσει τόσο πολύ ψυχολογικά που πούλησα ό,τι Amiga είχα και δεν είχα, με αποτέλεσμα να μείνω χωρίς έστω μια Amiga 500 για περίπου 2 χρόνια! Προσωπικά θεωρώ ότι η όλη ιστορία άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω, γιατί επί αρκετά χρόνια και ξοδεύοντας πολλά χρήματα και αμέτρητες ώρες, προσπάθησα να εκμεταλλευτώ στο έπακρο την πλατφόρμα της classic Amiga, πηγαίνοντάς την σε σημεία πολύ πέρα του πλαισίου που οριοθετούσε ο σχεδιασμός της. Και αυτό για μένα δείχνει και τον σεβασμό στην πλατφόρμα, αυτό το "ξεζούμισμα". Αν αναλώνεται κανείς απλά στο να παίζει Sensible με την Amiga του δεν πάει να πει ότι δεν την αγαπάει ή κάτι τέτοιο, αλλά ότι η θέση που έχει στην καρδιά του είναι αυτή που θα μπορούσε να έχει μια οποιαδήποτε παιχνιδομηχανή. Και αυτό είναι πέρα για πέρα άδικο, αφού η Amiga ήταν τελικά πολλά περισσότερα από μια παιχνιδομηχανή...
Νομίζω ότι πλέον φτάσαμε στο τέλος. Αυτή η σειρά αναρτήσεων εξιστόρησε (αρκετά αναλυτικά, θεωρώ) τις περιπέτειές μου με διάφορα μοντέλα της Amiga επί σειρά ετών. Και νομίζω ότι αποδεικνύει και με το παραπάνω στους haters ότι κάθε άλλο παρά αντιπαθώ την πλατφόρμα αυτή. Απλά δεν ασπάζομαι επ' ουδενί τον τυφλό οπαδικό φανατισμό - nothing more, nothing less...
Πλησιάζοντας προς το τέλος αυτής της σειράς αναρτήσεων (θα ολοκληρωθούν με το 10ο μέρος) θα ασχοληθούμε με την "Μεγάλη Κυρία" μεταφορικά και κυριολεκτικά, την Amiga 2000 η οποία, όπως κι αν το δει κανείς, είναι πραγματικά ευμεγέθης. Γιατί; Γιατί έχουμε να κάνουμε με την Amiga με την πλέον ανοιχτή αρχιτεκτονική όλων (δεν υπολογίζω στη συγκεκριμένη δήλωση τις Α3000Τ και Α4000Τ που ήταν εντελώς σπάνιες και αποτελούσαν επί της ουσίας Amigas σε PC server cases).
Κάποιοι χαρακτηρίζουν την Amiga 2000 ως μία "Amiga 500 με θύρες επέκτασης". Αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές - νομίζω ότι θα ταίριαζε περισσότερο το "μια Amiga 500 Plus με θύρες επέκτασης" καθώς, στην πλειοψηφία τους, οι 2000αρες διέθεταν Enhanced Chipset και 1MB μνήμης Chip RAM. Όπως και να 'χει πάντως, αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι η ύπαρξη των (πολλών) εσωτερικών expansion slots που δίνουν τη δυνατότητα στον χρήστη να αναβαθμίσει το μηχάνημά του με κάθε δυνατό - αναμενόμενο και μη - τρόπο. Αν φέρουμε στο μυαλό μας 2 άλλα μηχανήματα του παρελθόντος που βάσισαν μέρος της επιτυχίας τους στην ανοικτή αρχιτεκτονική (Apple II, IBM PC) κατανοούμε πόσο σημαντική είναι η επιλογή μιας τέτοιας σχεδιαστικής κατεύθυνσης...
Αν θυμάμαι καλά, είχα 5 Amigas 2000 τότε, "τα καλά τα χρόνια". Η μία ήταν ένα μέσα σε ένα custom tower case από PC η οποία, μέχρι να φτάσει στα χέρια μου, είχε κάνει κυριολεκτικά τον γύρο του κόσμου (Καναδάς και Γερμανία βρίσκονται ανάμεσα στις προηγούμενες τοποθεσίες που στεγάστηκε το εν λόγω μηχάνημα). Οι άλλες τρεις είναι αυτές που βλέπετε στις φωτογραφίες, οι οποίες, όπως γίνεται φανερό από τις φωτογραφίες των πίσω όψεων τους, είχαν κάθε άλλο παρά λίγες κάρτες επέκτασης στα εσωτερικά τους.
Με την 5η και τελευταία Amiga 2000 θα ασχοληθούμε ενδελεχώς στο επόμενο, 10ο και τελευταίο μέρος αυτής της σειράς των αναρτήσεων, καθώς ήταν αυτή στην οποία αφιέρωσα τον περισσότερο χρόνο για να φτιάξω κάτι που (θεωρώ ότι) ήταν πραγματικά ξεχωριστό - μην πω και μοναδικό ίσως παγκοσμίως. Αυτά όμως στο επόμενο μέρος...
Η Amiga 2000 μπορεί να φιλοξενήσει μέσα της έναν scandoubler (στο video slot, το μοναδικό που βρίσκεται στην γωνία, απομονωμένο από όλα τα υπόλοιπα), έναν accelerator (στο CPU slot), 5 κάρτες Zorro II και 4 κάρτες για PC στα 2 x 8bit και στα 2 x 16bit ISA slots (κοινά με τα 2 τελευταία Zorro II slots). "Κάρτες για PC;", θα ρωτήσει κάποιος. "Τι να τις κάνει;".
Η αλήθεια είναι ότι ένα μεγάλο ατού της Amiga 2000 τον καιρό που αυτή κυκλοφόρησε (1987) ήταν ότι είχε τη δυνατότητα, μέσω συγκεκριμένων καρτών επέκτασης (των επονομαζόμενων bridgeboards) να φιλοξενεί στο εσωτερικό της ένα ολόκληρο PC συμβατό μηχάνημα. Κι αν νομίζετε ότι αυτό μπορεί να ήταν χρήσιμο κάποτε αλλά παντελώς άχρηστο στις μέρες μας, θα σας πω ότι κάνετε μεγάλο λάθος - θα καταλάβετε στο επόμενο μέρος!
Να σημειώσω εδώ ότι τα ISA slots στο motherboard της Amiga 2000 ενεργοποιούνταν μόνο εφόσον υπήρχε εγκατεστημένο bridgeboard - λογικό αν το σκεφτεί κανείς: τι να κάνεις τα ISA slots αν δεν έχεις PC, έτσι δεν είναι;
Τις δικές μου Amigas 2000 τις είχα εφοδιάσει με CD/DVD drives (το φατνίο για το 5 1/4" floppy disk drive του PC κάθεται "κουτί"), κάρτες γραφικών, scandoublers, κάρτες δικτύου, controllers (σε αντίθεση με τις Α3000 και Α4000 η 2000αρη δεν διαθέτει hard disk controller on board) και, φυσικά, accelerators!
Αν θυμάμαι καλά, η κορυφαία (Amiga-wise, έχει σημασία αυτό) μου 2000αρη διέθετε Blizzard 2060 με 128ΜΒ μνήμης RAM, SCSI σκληρό δίσκο και DVD-ROM της Pioneer, scandoubler A2320 της Commodore, κάρτα δικτύου και μία Piccolo κάρτα γραφικών. Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι, με αυτό το configuration το μηχάνημα απλά "φυσούσε" αφήνοντας κατά πολύ πίσω stock αλλά και expanded Amigas 3000 και 4000...
"Ωραία όλα αυτά αλλά, αν θέλω μια επεκτάσιμη Amiga γιατί να μην ξεκινήσω από μία Α3000 ή Α4000 που έχουν και καλύτερα hardware χαρακτηριστικά;", μπορεί εύλογα να αναρωτηθεί κάποιος. Η απάντηση, για μένα, είναι ότι στην Α2000 το χαίρεσαι περισσότερο καθώς ξεκινάς από έναν ταπεινό 68000 με 1ΜΒ μνήμης και φτάνεις... όπου αντέχει η τσέπη σου! Σιγά-σιγά, βήμα-βήμα μπορεί κανείς να επεκτείνει την Α2000 ξεκινώντας από ένα floppy based μηχάνημα μέχρι να δημιουργήσει ένα πραγματικό τέρας. Ας μη λησμονούμε και τις μεγάλες δυνατότητες επέκτασης στο PC κομμάτι καθώς, ακόμα και αν γεμίσουμε όλα τα ISA slots μας μένουν ελεύθερα 3 Zorro II slots και τα CPU και video slots: για δοκιμάστε να κάνετε κάτι αντίστοιχο με τις Α3000 και Α4000!
Amiga 4000. Αν μη τι άλλο, η Amiga με το μεγαλύτερο νούμερο. Την κάνει αυτό την καλύτερη, όμως; Έλα, ντε. Αυτές οι σκέψεις με προβλημάτιζαν κάπου εκεί, γύρω στο 2006, και αποφάσισα να αποκτήσω κι εγώ μία Amiga 4000 για να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι τις δυνατότητες της ναυαρχίδας της Commodore, αλλά και τα ελαττώματά της.
Αυτή η Α4000 δεν ήταν δική μου. Αλλά είναι αυτή από την οποία έχω τις περισσότερες φωτογραφίες!
Είχα εντοπίσει λοιπόν τότε κάποιον καλό τυπάκο στη Γερμανία που πουλούσε μία stock Amiga 4000 (2ΜΒ Chip RAM, 16MB Fast RAM, Motorola 68040 στα 25MHz) στην λογική για την εποχή εκείνη τιμή των 200€ συν τα μεταφορικά. Εδώ που τα λέμε, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και λιγάκι φθηνή. Τέλος πάντων, ο άνθρωπος είχε όλη την καλή διάθεση να τη στείλει στην Ελλάδα, αρκεί να του μετέφερα τα χρήματα διατραπεζικά, στον λογαριασμό του στη Γερμανία. Δεν είχα ξανακάνει κάτι τέτοιο ούτε και είχα ξανακούσει για ΙΒΑΝ τότε, αλλά ο πωλητής επέμενε ότι είναι ο καλύτερος τρόπος, καθώς είναι δωρεάν. Φυσικά, δεν είχε γνωρίσει (ακόμα) τις ελληνικές τράπεζες...
Είναι γεγονός πως στο υποκατάστημα γνωστής τράπεζας που πήγα σκίστηκαν να με εξυπηρετήσουν και μάλιστα 3 άτομα ταυτόχρονα! Γιατί; Διότι κανένας δεν ήταν απολύτως σίγουρος πώς ακριβώς γίνεται η μεταφορά χρημάτων σε έναν λογαριασμό στη Γερμανία! Τραπεζικός υπάλληλος, σου λέει μετά. Τέλος πάντων, με τα πολλά με διαβεβαίωσαν ότι η μεταφορά ολοκληρώθηκε και χρωστούσα... 80€! "Μα μου είπαν ότι είναι δωρεάν", αντέτεινα. "Δωρεάν είναι στη Γερμανία, κύριε, εμείς το χρεώνουμε" μου απάντησε αυστηρά η υπάλληλος της τράπεζας. Τι να κάνω, τα έδωσα κι αυτά, ήταν και 32€ τα μεταφορικά, το όλο "κουστουμάκι" έφτασε τελικά στα 312€. Χαλάλι όμως, Amiga 4000 αγόρασα, σκέφτηκα...
Ναι, εντάξει, η Α2000 είναι σαφώς μεγαλύτερη σε μέγεθος!
Δεν είχαν περάσει 10 ημέρες από την ιστορία που σας διηγήθηκα, όταν, μπαίνοντας πρωί-πρωί στο (κορυφαίο εκείνα τα χρόνια) Amiga.org είδα μια αγγελία: ένας Ολλανδός πουλούσε τρεις Amiga 4000. Μπαίνω και τσεκάρω: μία με 68040 στα 180€, άλλη μία, επίσης με 68040 στα 150€ και μία "ταπεινή" με 68030 στα 120€. Και οι τρεις περιελάμβαναν πληκτρολόγια, ποντίκια, σκληρούς δίσκους και όση μνήμη δέχονταν onboard (2MB Chip RAM + 16MB Fast RAM). Ήδη, κάποιος είχε κλείσει την "ακριβή", αυτή με τα 180€. Επικοινωνώ κατευθείαν με τον Ολλανδό, του λέω ότι είμαι από την Ελλάδα και θέλω τις άλλες 2 τετραχίλιαρες και να μου πει πόσο πάνε τα ταχυδρομικά και με ποιον τρόπο θέλει να τον πληρώσω. Ο άνθρωπος δεχόταν - ευτυχώς - Paypal και μου είπε ότι, αφού θα πάρω και τις δύο, μου κάνει δώρο τα έξοδα αποστολής! Έτσι λοιπόν, με ακόμα 270€ αγόρασα άλλες 2 Amiga 4000...
Ευρύχωρο και νοικοκυρεμένο εσωτερικό. Αν δεν βάλεις κάρτες επέκτασης, φυσικά!
Η πλάκα της όλης ιστορίας είναι ότι η πρώτη τετραχίλιαρη καθυστέρησε περισσότερο. Έτσι λοιπόν, μια μέρα (γύρω στις 7 με 10 μέρες αφότου αγόρασα τις τετραχίλιαρες από τον Ολλανδό) έφερε ο courier της DHL στο γραφείο όπου εργαζόμουν τότε μία κούτα με την "γερμανική" Amiga 4000. Ενώ εγώ λοιπόν έχω ανοίξει την κούτα και περιεργάζομαι τα περιεχόμενά της, εμφανίζεται και ο ταχυδρόμος και μου λέει να πάω στο ταχυδρομείο γιατί μου έχει έρθει "ένα πολύ μεγάλο δέμα από Ολλανδία". Ναι, δεν κάνω πλάκα, και οι 3 τετραχίλιαρες μου ήρθαν την ίδια μέρα!
Μία stock A4000 040/25 με DVD-ROM και σκληρό δίσκο: ιδανικό σύστημα για... WHDLoad!
Από εκείνη τη μέρα βέβαια και πέρα, κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι. "Σε ποιο αυλάκι;", θα ρωτήσετε. "Σε αυτό των επεκτάσεων", είναι η απάντηση. Γιατί, η Amiga δεν είναι Atari: δεν είναι ότι την πήρες και ησύχασες. Ρίχνοντας μια ματιά στην ebay έβλεπα να παρελαύνουν επιταχυντές, κάρτες γραφικών, κάρτες δικτύου και, ναι, τα ήθελα όλα!
Τελικά κατέληξα με τη μία Amiga 4000 να έχει Apollo 4060 με 128ΜΒ RAM, Piccolo SD64 κάρτα γραφικών, scandoubler στο video slot, high density disk drive, MAS player και κάρτα δικτύου (HydraNet ή Ariadne - δεν θυμάμαι ποια απ' τις δύο είχε πάει στην 4000 και ποια στην Amiga 2000). Είναι η μεσαία στις φωτογραφίες που θα ακολουθήσουν.
They come in 3s!
Η δεύτερη Amiga εφοδιάστηκε με έναν accelerator Warp Engine (Motorola 68040 στα 40MHz, 128MB RAM) ο οποίος δεν υστερούσε ούτε κατ' ελάχιστο σε σχέση με τον Apollo 4060. Ήταν ένας πραγματικά καταπληκτικός επιταχυντής και, το καλύτερο, τον είχα αγοράσει για 45€ (!) σε μια δημοπρασία στην ebay, γιατί ο πωλητής είχε γράψει λάθος το όνομά του και δεν είχε βάλει τη λέξη "accelerator" στον τίτλο, με αποτέλεσμα να δούμε μόνο εγώ κι άλλοι 3-4 τη δημοπρασία! Α, ναι, είχα βάλει και σε αυτή την τετραχίλιαρη κάρτα γραφικών, μια Retina Z3. Πρόκειται για την κάτω-κάτω Α4000 στις φωτογραφίες.
Εντάξει, αυτά τα νούμερα απλά δεν υπάρχουν!
Στην τελευταία τετραχίλιαρη δεν έκανα τίποτα το ιδιαίτερο, απλά έβαλα τον έναν A3640 που μου περίσσεψε από τις προηγούμενες, εφοδιάζοντάς την έτσι με 68040 στα 25MHz.
Η "καλή" κρύβεται εκεί, στη μέση!
Οπότε, τελικά τι; Εντυπώσεις; Κάτι, τέλος πάντων!
Λοιπόν, κατά την ταπεινή μου άποψη η Amiga 4000 είναι ένα αρκετά "τίμιο" μηχάνημα. Έχει τον IDE controller και την θέση για CD-ROM drive (σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με την Amiga 3000), βάζεις άνετα και 18ΜΒ μνήμη στην κεντρική πλακέτα, οπότε μπορείς να πορευτείς χωρίς accelerator. Αν βέβαια θέλει κανείς να τρέξει κάτι απαιτητικό τότε η κάρτα γραφικών είναι μονόδρομος, οπότε ελάχιστη σημασία έχει η ύπαρξη του AGA chipset. Ξέρω, η Amiga 3000 είναι πιο όμορφη και έχει και ενσωματωμένο scandoubler αλλά σκεφτείτε τα μειονεκτήματα που έχει σε σχέση με την τετραχίλιαρη: πιο αργός επεξεργαστής, πολύ πιο σπάνιες μνήμες, SCSI αντί IDE (ξέρω, είναι ταχύτερο, αλλά έλεος!), προβληματικό Buster chip, έλλειψη φατνίου για οπτικό μέσο, ECS αντί του AGA. Εντάξει, ξέρω, όλοι λέγαμε επί χρόνια ότι η Α3000 ήταν καλύτερη αλλά - και ειδικά με τα σημερινά δεδομένα - τελικά η Α4000 μάλλον υπερισχύει και παρέχει μικρές και μεγάλες ευκολίες που δεν βρίσκονται στην τριχίλιαρη. Οπότε ναι, χρειάστηκα τρεις Α4000 και πολλά χρήματα (στις επεκτάσεις, κυρίως) αλλά κατέληξα: ναι, η Amiga 4000 είναι η καλύτερη desktop Amiga. Μετά την Amiga 2000, φυσικά!
(σε ό,τι αφορά αυτό το τελευταίο θα σας περιγράψω σε μελλοντική ανάρτηση τι είχα φτιάξει με την Amiga 2000 που ήταν αδύνατο να υλοποιηθεί με τις Α3000 και Α4000 και θα καταλάβετε...)
