DooM Medley: η μουσική του Doom στον 64άρη!

Το ότι το Doom είναι, ακόμα και σήμερα, ένα από τα πλέον γνωστά και επιδραστικά video games της ιστορίας δε νομίζω να το αμφισβητεί κανείς. Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με άλλους κορυφαίους τίτλους της εποχής του αυτό γέρασε με καλό τρόπο τόσο που να μπορεί κάποιος να το απολαύσει ακόμα και σήμερα χωρίς να τον ξενίζουν τα γραφικά, ο ήχος ή το gameplay επίσης θεωρώ απίθανο να το αμφισβητεί κάποιος. Αυτό όμως στο οποίο θα ήθελα να σταθώ με αφορμή τη νέα κυκλοφορία των Hokuto Force που ονομάζεται Doom Medley, είναι η μουσική του Doom. Αρκετοί μπορεί να μην στέκονται σε αυτή, αλλά προσωπικά νομίζω ότι αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της όλης εμπειρίας και επίσης ότι ίσως να μη γίνεται αρκετή αναφορά σε αυτήν. Αδίκως.

Σε ό,τι είχε να κάνει με τις επικρατέστερες πλατφόρμες στον τομέα του ήχου στην ιστορία των υπολογιστών δεν υπάρχει μεγάλο debate. Και αυτό επειδή η κάθε εποχή είχε τον απόλυτο κυρίαρχό της. Πριν το 1979 βασικά υπήρχε... βουβαμάρα, μέχρι που εμφανίστηκαν οι Atari 400 και 800 με το (εντυπωσιακό για την εποχή) POKEY. Το 1982 ήρθε η εποχή του Commodore 64 με το θαυματουργό SID, για να ακολουθήσει το 1985 η Amiga με την μοναδική Paula. Όλα αυτά τα soundchips μεσουράνησαν στον καιρό τους, με τον ανταγωνισμό - βασικά το AY-3-8910 - να είναι καλός, αλλά όχι αρκετός. Το 1987 η Καναδική εταιρία Adlib επρόκειτο να αλλάξει για πάντα τα δεδομένα στον τομέα του ήχου στους μικροϋπολογιστές, κυκλοφορώντας την ομώνυμη ISA κάρτα επέκτασης που τα επόμενα χρόνια αποτέλεσε το στάνταρ για τα μέχρι τότε ουσιαστικά βουβά PCs. Ακολούθησε, το 1989-1990, η εμφάνιση της Sound Blaster της Creative Labs και... τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ήδη, το 1993, τα PCs είχαν αρχίσει να εκτοπίζουν ακόμα και την Amiga από τα νοικοκυριά χάρη στις όλο και βελτιωμένες hardware δυνατότητές τους. Στον gaming τομέα το τελευταίο καρφί στο φέρετρο αυτών που ως τότε αποκαλούσαμε "home computers" έδωσε η κυκλοφορία - ποιανού άλλου; - του Doom, τον Δεκέμβριο του 1993. Πέρα από το επαναστατικό του gameplay και τον φρενήρη ρυθμό του, το εμβληματικό παιχνίδι της iD software ήταν επενδεδυμένο με ένα καταπληκτικό soundtrack από τον Bobby Prince, το οποίο, όπως ανέφερα και παραπάνω, μπορεί μεν να επισκιάστηκε κατάτι από άλλα assets του Doom, ωστόσο έμεινε και αυτό στην ιστορία με υπέροχες συνθέσεις που αξιοποιούσαν στο έπακρο τις πολυκάναλες και στερεοφωνικές Adlib και Soundblaster.

Fast forward 32 χρόνια αργότερα, και τα μέλη του demogroup (και όχι μόνο) Hokuto Force μας παρουσιάζουν το DooM Medley, ένα ηχητικό demo που στην ουσία αποτελεί ένα ποτ πουρί των συνθέσεων του Doom, που πλέον εκτελούνται από το 3κάναλο και μονοφωνικό SID. Δύσκολο εγχείρημα πέρα από κάθε αμφιβολία, αλλά, όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, το αποτέλεσμα είναι αρκετά επιτυχημένο.

Αν προσωπικά έχω κάποια ένσταση, είναι ότι στο medley αυτό των Hokuto Force δεν συμπεριλήφθηκε το track του 8ου χάρτη του πρώτου επεισοδίου, το περίφημο Sign of Evil, που προσωπικά θεωρώ και ως την κορυφαία σύνθεση ολόκληρου του soundtrack (αν έπρεπε να επιλέξω κάποια σώνει και καλά). Για να ολοκληρώσω λοιπόν, σας αφήνω με το DooM Medley (παραπάνω) αλλά και με το Sign of Evil (στη συνέχεια).

Υ.Γ.: Πριν λίγες ώρες έγινε γνωστό ότι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών (αλλά πολύ ταλαιπωρημένος τα τελευταία χρόνια) ο Κώστας Καββαθάς. Ο εκλιπών, πέρα από πατέρας των εντύπων τεχνικού τύπου στην Ελλάδα που μεγάλωσαν τόσες και τόσες γενιές (τη δική μου σίγουρα), υπήρξε ανήσυχο πνεύμα, δάσκαλος, μεγάλος λάτρης των μηχανών που μπορούσαν να οδηγήσουν/πιλοτάρουν οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, άτομο με ήθος που δεν κουράστηκε ποτέ να επαναλαμβάνει ότι ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και τα έργα του αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό αποτελεί το κλειδί για υγιείς κοινωνίες. Αν και ο ίδιος ήταν βέβαιος ότι πλησιάζουμε στον καιρό που θα μπορεί όλο το περιεχόμενο του εγκεφάλου μας να γίνει download σε κάποιον υπολογιστή προκειμένου το πνεύμα μας να παραμείνει ζωντανό στο διηνεκές, δυστυχώς - για όλους μας - δεν πρόλαβε αυτή την τεχνολογική εξέλιξη. Παρά το γεγονός ότι έφυγε από τη ζωή, τα κείμενα και οι διδαχές του θα ζουν για πάντα στη μνήμη μας. Καλό κατευόδιο στο τελευταίο σου ταξίδι, Δάσκαλε. Και να είναι ο δρόμος γεμάτος στροφές - ξέρεις εσύ.

BadMooD: ο Atari Falcon παίζει Doom

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο Atari Falcon ήταν ένας ιδιαίτερα δυνατός (για τα δεδομένα της εποχής του) υπολογιστής. Ούτε επίσης υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι οι επιλογές της μαμάς Atari (προσπάθεια για περιορισμένη συμβατότητα με ST/STE, μικρή προώθηση του υπολογιστή μέσω διαφημίσεων, σύντομη διακοπή της παραγωγής του) κατέστρεψαν την εμπορική πορεία του μηχανήματος πριν καλά-καλά αυτή ξεκινήσει. Τέλος, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι, με τις σημερινές τιμές, κανένας λογικός άνθρωπος δεν πρόκειται να συγκινηθεί και να πάει να αγοράσει έναν Falcon, ακόμα κι αν αυτός μπορεί να τρέξει... Windows 11! Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, 2.000-3.000€ για έναν υπολογιστή 30 ετών που δεν είναι συλλεκτικός καθώς πουλήθηκαν γύρω στα 20.000 κομμάτια από δαύτον, απλά δεν δικαιολογούνται. Όσα χρήματα κι αν έχει κάποιος. Αλλά τέλος πάντων, αυτή είναι μια άλλη κουβέντα και όχι το θέμα της σημερινής ανάρτησης...

Δεν είμαι απολύτως βέβαιος αν κάτι τέτοιο ισχύει μέχρι σήμερα, αλλά επί πολλά-πολλά χρόνια η ερώτηση-κλειδί για την αξιολόγηση υπολογιστών και παιχνιδομηχανών ήταν μία: "can it run Doom?". Γιατί, ας μην ξεχνιόμαστε, τότε στα 90s που κυκλοφόρησε ίσως το πλέον εμβληματικό video game όλων των εποχών, ακόμα και αυτή η Μεγάλη Κυρία του home computing δεν μπορούσε να το τρέξει. Έτσι, μεταξύ σοβαρού και αστείου, η ερώτηση "yes, but can it run Doom?" ακουγόταν επί χρόνια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, για οποιοδήποτε υπολογιστικό σύστημα ή, τέλος πάντων, μηχάνημα που διέθετε μικροεπεξεργαστή, μνήμη RAM και κάποιο μέσο απεικόνισης.

Πλέον, εν έτει 2022 (που κι αυτό οδεύει προς την ολοκλήρωσή του), είναι από σπάνιο έως αδύνατο ακόμα και ένα κινητό τηλέφωνο ή το πλέον φτηνιάρικο tablet της κακιάς ώρας να μη μπορεί να τρέξει το Doom, καθώς, η υπολογιστική ισχύς ακόμα και της πιο ευτελούς συσκευής είναι πολλαπλάσια ενός PC που βασιζόταν σε Intel 80486 (το σύστημα στο οποίο έτρεχε ικανοποιητικά το Doom). Όμως, δεν ισχύει το ίδιο για τους υπολογιστές που κυκλοφόρησαν πριν γίνουν δημοφιλή τα παραπάνω συστήματα. Αυτοί, γενικώς, δεν μπορούσαν να τρέξουν το Doom. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει φυσικά και ο Atari Falcon. Ή, μήπως όχι;

Με επεξεργαστή τον 68030 της Motorola χρονισμένο στα 16MHz, μνήμη RAM που "ανέβαινε" μέχρι τα 14ΜΒ και ένα υποκύκλωμα γραφικών κουτσουρεμένο από την ίδια την Atari σε μια (μάταιη) προσπάθεια για συμβατότητα με παλαιότερες εφαρμογές των Atari ST/STE, ο Falcon δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το ιδανικό μηχάνημα για τη μεταφορά του μοναδικού δημιουργήματος των John Carmack και John Romero. Εδώ - και σας μιλάω με βάση την πικρή μου εμπειρία -, σε Amiga 1200 με 68030 στα 42MHz, AGA chipset (προφανώς) και... 128ΜΒ RAM (!), η όλη εμπειρία αποτελεί γερό τεστ για τα νεύρα του παίκτη - ειδικά με τη μουσική ενεργοποιημένη. Κι όμως...

Όπως μπορούμε να δούμε στο βίντεο που ανέβηκε στο κανάλι dml πριν από περίπου ένα μήνα, το port της Doom engine στον Atari Falcon που ονομάζεται BadMood μπορεί να τρέξει σε ένα τέτοιο σύστημα εφοδιασμένο μονάχα με 4ΜΒ μνήμης και σκληρό δίσκο (κάρτα Compact Flash στη συγκεκριμένη περίπτωση). Το αποτέλεσμα είναι απλά εντυπωσιακότατο και, όχι, προς απογοήτευσή σας δεν θα μπω στη διαδικασία σύγκρισης με το ADoom σε μια Amiga 1200 με 68030 στα 16MHz (εκεί απλά θα σέρνεται, χαχα!).

Ας σοβαρευτούμε όμως: το ρεζουμέ της όλης ιστορίας δεν είναι ότι ο Falcon είναι ανώτερος μιας Amiga με αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Ούτε ότι αν είχε στηριχτεί από την Atari θα είχε αλλάξει η όλη ιστορία των μικροϋπολογιστών. Και, προφανώς, ούτε ότι τώρα πλέον αξίζει να πάει κάποιος να "τα σπρώξει" για να αποκτήσει έναν Falcon: αυτό σταμάτησε να έχει το παραμικρό νόημα από τη στιγμή που η τιμή του υπολογιστή ξεπέρασε τα 500-600€. Το ρεζουμέ λοιπόν είναι απλά ότι ναι, είναι εντυπωσιακό το ότι κάποιος έκανε το Doom να τρέχει σε έναν (πάνω-κάτω) stock Atari Falcon. Thumbs up από μένα!

Παίξτε Doom και Heretic σε οποιοδήποτε Raspberry Pi! (the easy way)

Από την πρώτη μου επαφή με Raspberry Pi μέχρι και σήμερα συνεχίζω να αναρωτιέμαι γιατί το Raspbian δεν έρχεται μαζί με μερικά κλασικά, απλά και εθιστικά παιχνίδια προεγκατεστημένα, ώστε να μπορούμε όντως να το χρησιμοποιήσουμε ως αντικαταστάτη του Windows PC/Mac - έστω και σε κάποιες περιπτώσεις. Το πρόβλημα από το Raspberry Pi 4 και μετά δεν είναι και τόσο μεγάλο, καθώς οι σύγχρονες εκδόσεις διαθέτουν την απαραίτητη επεξεργαστική ισχύ ώστε να μπορούν να τρέξουν online games μέσω του browser, δίνοντας έτσι στον χρήστη πρόσβαση σε μία ουσιαστικά τεράστια βιβλιοθήκη παιχνιδιών. Τι γίνεται όμως με τα παλαιότερα Raspberrys που όλοι όλο και κάποιο έχουμε, όπως το πρώτο, το Raspberry Pi 2 ή 3 ή ακόμα και τα Raspberry Pi Zero (και 2);

Προφανώς και υπάρχει η λύση του RetroPie ή ανάλογων πακέτων, αλλά αυτό που ενδιαφέρει εμένα είναι το να έχω τη δυνατότητα να παίξω και κανένα παιχνίδι (πέρα του Minecraft!) στο RPi, όχι να το μετατρέψω σε dedicated emulator machine! Αφήστε που προτιμάω να έχω όλα κι όλα 5-10 καλά παιχνίδια, προσεκτικά διαλεγμένα, παρά τα άπαντα κάθε κονσόλας και κάθε υπολογιστή και να μην ξέρω ποιο να διαλέξω! Έτσι λοιπόν το έψαξα λιγάκι, πειραματίστηκα, και θα σας παραθέσω στη συνέχεια οδηγίες ώστε να μπορέσετε κι εσείς να ξεσκάτε όποτε το επιθυμείτε στο Raspberry Pi σας με 2 classics από το παρελθόν: το Doom και το Heretic.

Το καλό με τη λύση που προτείνω είναι ότι απλά προσθέτει τα Doom και Heretic στο Raspbian χωρίς να αλλάζει κάτι άλλο, επιπτρέποντάς σας να συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε το RPi σας για ό,τι το χρησιμοποιούσατε. Το άλλο καλό είναι ότι τρέχει σε οποιοδήποτε Raspberry Pi, ακόμα και στο πρώτο ή στο Raspberry Pi Zero. Οπότε, αν αναρωτιόσασταν αν υπάρχει καμία χρήση για τα obsolete Raspberrys η απάντηση είναι "ναι, υπάρχει"! Και μην ξεχνάτε και το OpenELEC φυσικά, το οποίο επίσης τρέχει σε οποιοδήποτε Pi - αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και από το screenshot που ακολουθεί, οι δοκιμές έλαβαν χώρα στο πρώτο, το original Raspberry Pi (model B), οπότε εξυπακούεται πως τα παιχνιδάκια μας θα παίζουν και σε οποιοδήποτε πιο σύγχρονο Raspberry...

Ας ξεκινήσουμε όμως με τις οδηγίες μας (μην προβληματίζεστε, είναι όλα πανεύκολα και θα έχετε τελειώσει σε 10 λεπτάκια). Πρώτα ανοίξτε ένα terminal window και δώστε cd /home/pi και <enter>. Για να βεβαιωθείτε ότι βρίσκεστε στο σωστό path, μπορείτε να δώσετε pwd και <enter>.

Ξεκινάμε κατεβάζοντας το Chocolate Doom:

Στη συνέχεια, κατεβάζουμε τα .wad files των Doom και Heretic:

Για ευκολία - και για να μη βγάλετε τα μάτια σας - μπορείτε να κάνετε copy-paste τις εντολές από εδώ:

sudo wget https://www.dropbox.com/s/fhjzoulwl9zv0b6/DOOM1.wad?dl=0

και

sudo wget https://www.dropbox.com/s/7rm4xffy0ksnfgr/HERETIC.wad?dl=0

Τώρα κάνουμε rename τα αρχεία:

Πλέον είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε το setup του Chocolate Doom και του Chocolate Heretic αντίστοιχα:

Σε ό,τι έχει να κάνει με τις ρυθμίσεις για τα δύο παιχνίδια σας προτείνω αρχικά να βάλετε αυτές που έβαλα και εγώ και οι οποίες λειτουργούν απρόσκοπτα ακόμα και στα πλέον αδύναμα Raspberry Pi, και αν δεν σας αρέσει κάτι, το αλλάζετε. Οι ρυθμίσεις στη συνέχεια είναι για το Doom, αλλά βάλτε ακριβώς τις ίδιες και στο Heretic:

Πλέον είστε έτοιμοι για gaming! Τρέξτε τα παιχνίδια από εδώ:

Καλό παιχνίδι! Αν βρω χρόνο θα επανέλθω και με άλλα παιχνίδια. Μέχρι τότε, το Doom και το Heretic υπόσχονται να αποτελέσουν μία εξαιρετική συντροφιά! Enjoy!

Α, και κάτι τελευταίο: για όσους από εσάς αναρωτιέστε τι είναι αυτό το μηχάνημα στην πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης, είναι απλά το Raspberry Pi model B του '13 στο - ειδικό για αυτό - FUZE case. Διαβάστε περισσότερα εδώ, αν ενδιαφέρεστε.

Doom 64

Επανέρχομαι στο θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί πρόσφατα με την σύντομη ανάρτηση που ακολουθεί. Κύριος λόγος είναι το ότι, με την βοήθεια του alex76gr τον οποίο και ευχαριστώ θερμά, έχουμε πλέον ένα Doom 64 που είναι μεν σκοτεινούλι, αλλά όσο χρειάζεται για την δημιουργία της απαραίτητης spooky ατμόσφαιρας και σε καμία περίπτωση unplayable όπως (σχεδόν) ήταν η έκδοση για την οποία σας είχα γράψει τις προάλλες.

Επειδή βαριέμαι θανάσιμα το ψάξιμο και απεχθάνομαι τις ατελείς λύσεις και τα ημίμετρα, ακολούθησα τις οδηγίες του alex76gr και έφτιαξα μία εγκατάσταση του Doom 64 η οποία είναι έτοιμη να την κατεβάσετε και να την απολαύσετε στο PC σας.

Ξεκινήστε κατεβάζοντας αυτό εδώ το αρχείο. Αποσυμπιέστε το όπου επιθυμείτε (έχει δικό του φάκελο, δεν θα σας γεμίσει το desktop π.χ. με δεκάδες αρχεία) και, για να παίξετε το παιχνίδι, απλά τρέξτε το Doom64.bat.

Γνωρίζω ότι τα παραπάνω δεν είναι 100% σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, αλλά ελπίζω ότι δεν θα ενοχληθεί κανείς που δίνουμε τη δυνατότητα σε μερικούς λάτρεις του big daddy των first person shooters να χαρούν έναν τίτλο που, λόγω της πλατφόρμας στην οποία κυκλοφόρησε (Nintendo 64), δεν είχε παιχτεί από πολύ κόσμο. Και που πλέον έχει κλείσει και τα 23 του χρόνια - να τα λέμε κι αυτά!

Απολαύστε (σχεδόν) άφοβα, λοιπόν!

Καλοκαιράκι. Καιρός για Doom.

Και φυσικά εσείς καταλάβατε Doom Eternal, έτσι; Πτωχά μου...

Φυσικά, δεν πρόκειται να πω κακή κουβέντα ούτε για το Doom Eternal, αλλά ούτε και για το Doom του 2016 (είμαστε σοβαροί; Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από το "καινούριο" Doom; Τι συμβαίνει, βοηθήστε με να καταλάβω!). Οι δύο τίτλοι της Bethesda Softworks έχουν ενθουσιάσει πολύ κόσμο εκεί έξω, οπότε θα παρακάμψω το γεγονός ότι οι περισσότεροι εξ' αυτών είναι κονσολάδες και κανονικά δεν θα έπρεπε να πολυμπαίνουν σε συζητήσεις που αφορούν έναν από τους πλέον εμβληματικούς τίτλους των PCs. Ή, έστω, τους διαδόχους του...

Αυτό που δεν μπορώ βέβαια να παρακάμψω εύκολα είναι ότι οι 2 τελευταίοι τίτλοι της σειράς του Doom είναι οι πρώτοι που φτιάχτηκαν χωρίς να συμμετάσχει στο development αυτών κανένας από όσους συνεργάστηκαν για την δημιουργία του πρώτου, του original Doom, του 1993. Και, αν η ερώτηση "υφίσταται Doom χωρίς Romero;" έχει εύκολη απάντηση ("φυσικά, το Doom 3"),  στο ερώτημα "υφίσταται Doom χωρίς Romero και Carmack;" τι μπορούμε να πούμε; Ξεροκαταπίνεις, χαμηλώνεις το βλέμμα λες και θα βρεις την απάντηση γραμμένη στα παπούτσια σου, και αφήνεις να βγει ένα αδύναμο "όχι". Πραγματικά, όσο καλά και αν είναι τα Doom (του 2016) και Doom Eternal, κάτι φαίνεται να ξενίζει σε αυτή τη μετάβαση στη νέα εποχή, και αυτή είναι φυσικά η απουσία όλων όσων στελέχωσαν την μικρή εκείνη ομάδα που χάρισε σε ένα ανυποψίαστο κοινό χρηστών την απόλυτη gaming εμπειρία, εκεί πίσω στο 1993.

Οπότε, για να επιστρέψουμε στο θέμα της ανάρτησης, ναι, είναι καλοκαιράκι και ναι, είναι καιρός για Doom (προσωπικά τα Doom τα έπαιζα και τα ολοκλήρωνα ανέκαθεν τους καλοκαιρινούς μήνες - λόγω περισσότερου ελεύθερου χρόνου, μάλλον...). Θα σας πρότεινα και πάλι τα Doom και Doom II - και γιατί όχι και την εξόχως ενδιαφέρουσα εμπειρία του Doom 3; - αλλά αυτή τη φορά υπάρχει κάτι άλλο, κάτι ολόφρεσκο και συνάμα τόσο παλιό που η δυσοσμία της αποσύνθεσης πνίγει τα πνευμόνια μας: αναφέρομαι στην κυκλοφορία του Doom 64 για PC ή, ακριβέστερα, στην μεταφορά του και την δυνατότητα να το απολαύσουμε μέσω της μηχανής GZDoom.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το Doom 64, σε αντίθεση με τους 2 πρώτους τίτλους της σειράς, αναπτύχθηκε από την Midway και όχι από την id software, και σεναριακά αποτελούσε συνέχεια του Doom II. Βασιζόταν μάλιστα στην ίδια μηχανή, αλλά αυτό ήταν που είχε τη λιγότερη σημασία: το σημαντικό της υπόθεσης είναι ότι όσοι το είχαν παίξει ορκίζονταν πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό παιχνίδι, διαφορετικό μεν αλλά άξιο συνεχιστή των 2 πρώτων. Μικρή λεπτομέρεια: το Doom 64 κυκλοφόρησε το 1997 μόνο για Nintendo 64. Μπορείτε να πιάσετε την τραγική ειρωνεία, έτσι; Ο ιαπωνικός κολοσσός που φημίζεται για παιδικά παιχνιδάκια με μυστακοφόρους υδραυλικούς και πριγκίπισσες πιο γλυκές κι από το μέλι, η εταιρία που κυκλοφορεί κονσόλες που είναι πιο αδύναμες από τα προϊόντα της προηγούμενης γενιάς των ανταγωνιστών της (κι όμως στην Ιαπωνία πουλάνε σταθερά κοντά στα 100 εκατομμύρια κομμάτια - τα συγχαρητήριά μας), ο όμιλος που επί χρόνια απαγόρευε το... κόκκινο αίμα (!) στα παιχνίδια που φτιάχνονταν για τις κονσόλες του, έφτασε, πριν από 23 χρόνια, να κυκλοφορεί το μοναδικό μηχάνημα στο οποίο μπορούσε να τρέξει η τρίτη συνέχεια του Doom (που ο αρχικός στόχος ήταν να ονομάζεται "The Absolution" αντί για "64", αλλά όταν έχεις να κάνεις με την Nintendo και πάλι καλά λες, που δεν απαίτησαν να ονομαστεί "Doom Zelda" ή "Super Mario Doom"...).

Έτσι λοιπόν, για πάρα πολλά χρόνια το Doom της Midway αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των κατόχων του Nintendo 64, της καταπληκτικής αυτής παιχνιδομηχανής που όταν όλοι οι υπόλοιποι χρησιμοποιούσαν μέσα οπτικής αποθήκευσης (CD-ROM, GD-ROM) αυτή υιοθετούσε, για μία ακόμα φορά, τα cartridges! Εντάξει, δεν γράφω κάτι άλλο για την Nintendo, πέρα από το ότι, απ' όσο έχει δείξει η ιστορία, και αχνιστά κόπρανα να πουλήσει σε συσκευασία κονσόλας, τουλάχιστον στην Ιαπωνία το κοινό θα τα λατρέψει. Κάτι πρέπει να μας λέει όλο αυτό για τους Ιάπωνες, νομίζω...

Πίσω στο θέμα μας, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ, το Doom 64 είναι λοιπόν διαθέσιμο για να το τρέξουμε στα PCs μας μέσω της GZDoom engine, όπως και τα Doom και Doom Final του Playstation (μην ρωτήσετε τώρα "ποιανού Playstation;", please, ένα ήταν το Playstation (ή PSX, όπως το γνωρίζαμε τότε). Τα άλλα είναι PS2, PS3, PS4, PS5 και πάει λέγοντας...).

Είπαμε, είναι σκοτεινό. ΠΟΛΥ σκοτεινό.

Το μόνο κουσούρι της όλης ιστορίας - και οφείλω να σας προειδοποιήσω γι' αυτό - είναι ότι το Doom 64 είναι σκοτεινό παιχνίδι. Μιλάμε για ΠΟΛΥ σκοτεινό παιχνίδι. Και όχι, δεν αναφέρομαι στο σενάριό του, αλλά στα επίπεδα brightness (φωτεινότητας) που δείχνουν να πλησιάζουν ανησυχητικά το απόλυτο μηδέν! Φυσικά, μέσα από τις (εκατοντάδες) ρυθμίσεις της GZDoom engine κάτι θα καταφέρετε να διορθώσετε, αλλά και πάλι, μιλάμε για πολύ σκοτάδι. Οπότε όχι, μην σκεφτείτε να το παίξετε μέρα-μεσημέρι στην ελληνική ύπαιθρο με κάργα αντηλιά: προτιμήστε βράδυ, με σβηστά τα φώτα, και τα κουνούπια να σας πίνουν το αίμα - όπως κάνουν και σε μένα την ώρα που γράφω αυτά που διαβάζετε, καλή ώρα...

Τέλος πάντων, τα κουνούπια, όπως και η ζέστη, πάνε σετάκι με το καλοκαίρι. Παίξτε τουλάχιστον λίγο Doom 64 να ξεχαστείτε. Αν έχετε προνοήσει να κάνετε και ένα μπάνιο μέσα σε σιτρονέλλα (!) πιο πριν, ακόμα καλύτερα!

Ενημέρωση: δεν θα ήμασταν τίποτα χωρίς τη βοήθεια των φίλων και την κοινοποίηση και τον διαμοιρασμό της γνώσης, έτσι δεν είναι; Μην απαντάτε, έτσι είναι. Χάρη λοιπόν στις πολύτιμες συμβουλές του alex76gr, πλέον μπορούμε να παίξουμε και εγώ και εσείς το Doom 64 όπως του πρέπει, χωρίς να τρέχουμε σε... οφθαλμίατρους! Απλά κατεβάστε αυτό εδώ το αρχείο, αποσυμπιέστε το (έχει δικό του φάκελο) και τρέξτε το Doom64.bat. Και χωθείτε βαθειά μέσα στον κολασμένο κόσμο του Doom 64 την ώρα που οι υπόλοιποι, αθώοι και ανυποψίαστοι θνητοί ξεροψήνονται κάτω από τον καυτό ήλιο και τσαλαβουτάνε στην θάλασσα σαν λυσσασμένες φώκιες. Εσείς ξέρετε καλύτερα!

Παίξτε DOOM στο CD32!

Ένα ακόμα κάστρο έπεσε, καθώς, πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το port του Amigajay για το DOOM στο cd32!

Προτού φορέσετε τα γιορτινά σας (!) και ξεχυθείτε στους δρόμους αλαλάζοντας "νενικήκαμεν", οφείλω να σας πληροφορήσω ότι το παιχνίδι χρειάζεται 8ΜΒ Fast RAM, δηλαδή όλο και κάποια επεκτασούλα θα πρέπει να έχετε δωρήσει στο Amiga CD32 σας.

Από εκεί και πέρα όμως, ο δρόμος για να απολαύσετε το εμβληματικό first person shooter, τον big daddy όλων των FPSs στην αδικοχαμένη παιχνιδομηχανή της Commodore είναι πλέον ανοιχτός! Κι αν είστε σαν και του λόγου μου και αναρωτιέστε "πώς είναι δυνατόν να τρέξει το DOOM σε 68EC020;" η απάντηση είναι "εκμεταλλευόμενο το έξτρα hardware του CD32"!

Ναι, μην γελάτε, είμαι σίγουρος πως όλοι θυμάστε το περίφημο Akiko chip που "αν το χρησιμοποιούσαν, θα έκανε το CD32 να πετάει". Ε, λοιπόν, ο Amigajay το χρησιμοποίησε: για την ακρίβεια το Akiko chunky 2 planar conversion σε συνδυασμό με το (κλασικό) Doom Attack του Georg Steger, δίνοντάς μας ένα port του DOOM που τρέχει από CD και κάνει κάτι που μέχρι πρότινος θεωρούταν όνειρο θερινής νυκτός, πραγματικότητα.

Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω download link - θα πρέπει να κατεβάσετε το παιχνίδι από τον FTP server του English Amiga Board και, επειδή προσωπικά έχω χρόνια να ασχοληθώ, καλύτερα δείτε εδώ για περισσότερες πληροφορίες (βασικά παιχνιδάκι φαίνεται).

Νέες πίστες για το Doom από τον John Romero!

Ναι, εντάξει, ας μην κοροϊδευόμαστε: κάθε άκουσμα της λέξης "Doom" φέρνει στο μυαλό μας την πιο εμβληματική σειρά first person shooters - και αυτή που γέννησε το είδος, ας μην το ξεχνάμε! - καθώς και 2 ονοματεπώνυμα, αυτά των John Carmack και John Romero (προτείνω σε όσους έχουν τη δυνατότητα να ανατρέξουν στο πολυσέλιδο αφιέρωμα στην id software στο 10ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet που έχει επιμεληθεί ο γράφων). Και μπορεί οι δυο τους να συνεργάστηκαν μόνο στους 2 πρώτους τίτλους της σειράς πίσω στη μακρινή πια διετία 1993-94, αλλά ο κάθε σκληροπυρηνικός gamer στα πιο υγρά του όνειρα βλέπει ένα FPS με levels σχεδιασμένα από τον John Romero χρησιμοποιώντας μια επαναστατική 3D game engine του John Carmack!

Κι αν τα παραπάνω δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μία (απίθανη) φαντασίωση, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι η επιστροφή του John Romero στα first person shooters είναι γεγονός! Ναι, 15+ χρόνια μετά την κυκλοφορία του ταλαίπωρου Daikatana, ο κάποτε κορυφαίος FPS level designer επιστρέφει στις ρίζες του - ή, τουλάχιστον, αυτό έχει σκοπό να κάνει!

Σε συνεργασία με τον Adrian Carmack, τον υπεύθυνο για τα γραφικά σε αρκετά παιχνίδια της χρυσής εποχής της id software, ο Romero έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιον καιρό το σχεδιασμό ενός νέου first person shooter, που θα ονομάζεται Blackroom. Ταυτόχρονα ξεκίνησε και η διαδικασία του fund raising στο Kickstarter, που όμως ακυρώθηκε από τον ίδιο τον Romero λίγες μέρες αργότερα. Ο λόγος; Βλέποντας ο Romero ότι δεν υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός από το κοινό για ένα παιχνίδι για το οποίο δεν υπήρχε κανένα στοιχείο (screenshots, σενάριο, gameplay videos, οτιδήποτε...) αποφάσισε να φτιάξει πρώτα ένα demo του Blackroom και μετά να ξεκινήσει εκ νέου το campaign στο Kickstarter. Και, αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, πολύ καλά έκανε: ας δούμε πρώτα ότι "το έχει" ακόμα και μετά να βάλουμε το χέρι στην τσέπη - έχουν περάσει πλέον 22 χρόνια από την κυκλοφορία του Doom II άλλωστε, κι ο Romero δεν έχει παρουσιάσει κάτι αξιόλογο έκτοτε...

Αλλά επειδή η επιστροφή του Romero στα first person shooters είναι κάτι σαν την επιστροφή του Michael Jordan στο μπάσκετ (!), όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με το δίκαννο του Doom στο προσκεφάλι μας θα την περιμένουμε με ανυπομονησία - ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι οι πιθανότητες να προκύψει κάτι πραγματικά καλό είναι λιγοστές...

Πάντως - και εδώ ερχόμαστε επιτέλους στο θέμα του τίτλου της ανάρτησης - ο Romero σιγά-σιγά μας ανοίγει την όρεξη για αυτά που (ελπίζουμε) θα έρθουν: τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους κυκλοφόρησε ένα νέο χάρτη (πίστα) για το original Doom (ναι, αλήθεια!), που αντικαθιστά την 4η πίστα του 1ου επεισοδίου (E1M4 για τους φίλους). Και, όχι, δεν έμεινε εκεί: στα τέλη του Απριλίου έδωσε στο κοινό έναν ακόμα χάρτη, και πάλι για το original Doom, που αυτή τη φορά αντικαθιστά το (αριστουργηματικό κατ' εμέ) Ε1Μ8. Οι δύο νέοι χάρτες του Romero είναι ιδιαίτερα αξιόλογοι και playable, με τον Ε1Μ8 να είναι ταυτόχρονα και ιδιαίτερα challenging (κοινώς παλούκι!). Προτείνω να τους κατεβάσετε και να τους δοκιμάσετε ιδίοις όμμασι πάντως. Θα τους βρείτε εδώ και εδώ.

Εύχομαι καλή διασκέδαση και μακάρι να έχουμε και συνέχεια σύντομα. Πάντως, όλα τα παραπάνω συνηγορούν σε ένα και μόνο γεγονός: ο Romero επιστρέφει!

Το Gloom 3 διαθέσιμο για download από το Aminet

Εδώ και μερικούς μήνες, είναι διαθέσιμο για download από το Aminet το πλήρες ISO του Gloom 3. Το παιχνίδι είχε διανεμηθεί με την άδεια του προγραμματιστή πριν κάποια χρόνια μαζί με το Amiga Future, αλλά τώρα πια έχει ο καθένας τη δυνατότητα να το κατεβάσει από το Aminet οποιαδήποτε στιγμή αυτός επιθυμεί.

Το Gloom 3 (ή Ultimate Gloom) είναι το τρίτο μέρος της επιτυχημένης σειράς FPS για Amiga που κυκλοφόρησαν από την Guildhall (δημιουργίες της Alpha Software), μετά τα Gloom και Gloom Deluxe και είναι ένα από τα καλύτερα first person shooters που κυκλοφόρησαν ποτέ για την "Μεγάλη Κυρία" της Commodore. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1997 και, αν και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με το - ένα και μοναδικό - Doom, είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι με πολλή δράση. Κατεβάστε το από εδώ. (Πηγή: Old School Game Blog).