Το ότι το Doom είναι, ακόμα και σήμερα, ένα από τα πλέον γνωστά και επιδραστικά video games της ιστορίας δε νομίζω να το αμφισβητεί κανείς. Το γεγονός ότι, σε αντίθεση με άλλους κορυφαίους τίτλους της εποχής του αυτό γέρασε με καλό τρόπο τόσο που να μπορεί κάποιος να το απολαύσει ακόμα και σήμερα χωρίς να τον ξενίζουν τα γραφικά, ο ήχος ή το gameplay επίσης θεωρώ απίθανο να το αμφισβητεί κάποιος. Αυτό όμως στο οποίο θα ήθελα να σταθώ με αφορμή τη νέα κυκλοφορία των Hokuto Force που ονομάζεται Doom Medley, είναι η μουσική του Doom. Αρκετοί μπορεί να μην στέκονται σε αυτή, αλλά προσωπικά νομίζω ότι αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της όλης εμπειρίας και επίσης ότι ίσως να μη γίνεται αρκετή αναφορά σε αυτήν. Αδίκως.
Σε ό,τι είχε να κάνει με τις επικρατέστερες πλατφόρμες στον τομέα του ήχου στην ιστορία των υπολογιστών δεν υπάρχει μεγάλο debate. Και αυτό επειδή η κάθε εποχή είχε τον απόλυτο κυρίαρχό της. Πριν το 1979 βασικά υπήρχε... βουβαμάρα, μέχρι που εμφανίστηκαν οι Atari 400 και 800 με το (εντυπωσιακό για την εποχή) POKEY. Το 1982 ήρθε η εποχή του Commodore 64 με το θαυματουργό SID, για να ακολουθήσει το 1985 η Amiga με την μοναδική Paula. Όλα αυτά τα soundchips μεσουράνησαν στον καιρό τους, με τον ανταγωνισμό - βασικά το AY-3-8910 - να είναι καλός, αλλά όχι αρκετός. Το 1987 η Καναδική εταιρία Adlib επρόκειτο να αλλάξει για πάντα τα δεδομένα στον τομέα του ήχου στους μικροϋπολογιστές, κυκλοφορώντας την ομώνυμη ISA κάρτα επέκτασης που τα επόμενα χρόνια αποτέλεσε το στάνταρ για τα μέχρι τότε ουσιαστικά βουβά PCs. Ακολούθησε, το 1989-1990, η εμφάνιση της Sound Blaster της Creative Labs και... τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Ήδη, το 1993, τα PCs είχαν αρχίσει να εκτοπίζουν ακόμα και την Amiga από τα νοικοκυριά χάρη στις όλο και βελτιωμένες hardware δυνατότητές τους. Στον gaming τομέα το τελευταίο καρφί στο φέρετρο αυτών που ως τότε αποκαλούσαμε "home computers" έδωσε η κυκλοφορία - ποιανού άλλου; - του Doom, τον Δεκέμβριο του 1993. Πέρα από το επαναστατικό του gameplay και τον φρενήρη ρυθμό του, το εμβληματικό παιχνίδι της iD software ήταν επενδεδυμένο με ένα καταπληκτικό soundtrack από τον Bobby Prince, το οποίο, όπως ανέφερα και παραπάνω, μπορεί μεν να επισκιάστηκε κατάτι από άλλα assets του Doom, ωστόσο έμεινε και αυτό στην ιστορία με υπέροχες συνθέσεις που αξιοποιούσαν στο έπακρο τις πολυκάναλες και στερεοφωνικές Adlib και Soundblaster.
Fast forward 32 χρόνια αργότερα, και τα μέλη του demogroup (και όχι μόνο) Hokuto Force μας παρουσιάζουν το DooM Medley, ένα ηχητικό demo που στην ουσία αποτελεί ένα ποτ πουρί των συνθέσεων του Doom, που πλέον εκτελούνται από το 3κάναλο και μονοφωνικό SID. Δύσκολο εγχείρημα πέρα από κάθε αμφιβολία, αλλά, όπως θα διαπιστώσετε και εσείς, το αποτέλεσμα είναι αρκετά επιτυχημένο.
Αν προσωπικά έχω κάποια ένσταση, είναι ότι στο medley αυτό των Hokuto Force δεν συμπεριλήφθηκε το track του 8ου χάρτη του πρώτου επεισοδίου, το περίφημο Sign of Evil, που προσωπικά θεωρώ και ως την κορυφαία σύνθεση ολόκληρου του soundtrack (αν έπρεπε να επιλέξω κάποια σώνει και καλά). Για να ολοκληρώσω λοιπόν, σας αφήνω με το DooM Medley (παραπάνω) αλλά και με το Sign of Evil (στη συνέχεια).
Υ.Γ.: Πριν λίγες ώρες έγινε γνωστό ότι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών (αλλά πολύ ταλαιπωρημένος τα τελευταία χρόνια) ο Κώστας Καββαθάς. Ο εκλιπών, πέρα από πατέρας των εντύπων τεχνικού τύπου στην Ελλάδα που μεγάλωσαν τόσες και τόσες γενιές (τη δική μου σίγουρα), υπήρξε ανήσυχο πνεύμα, δάσκαλος, μεγάλος λάτρης των μηχανών που μπορούσαν να οδηγήσουν/πιλοτάρουν οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, άτομο με ήθος που δεν κουράστηκε ποτέ να επαναλαμβάνει ότι ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και τα έργα του αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό αποτελεί το κλειδί για υγιείς κοινωνίες. Αν και ο ίδιος ήταν βέβαιος ότι πλησιάζουμε στον καιρό που θα μπορεί όλο το περιεχόμενο του εγκεφάλου μας να γίνει download σε κάποιον υπολογιστή προκειμένου το πνεύμα μας να παραμείνει ζωντανό στο διηνεκές, δυστυχώς - για όλους μας - δεν πρόλαβε αυτή την τεχνολογική εξέλιξη. Παρά το γεγονός ότι έφυγε από τη ζωή, τα κείμενα και οι διδαχές του θα ζουν για πάντα στη μνήμη μας. Καλό κατευόδιο στο τελευταίο σου ταξίδι, Δάσκαλε. Και να είναι ο δρόμος γεμάτος στροφές - ξέρεις εσύ.
