Παίξτε Doom και Heretic σε οποιοδήποτε Raspberry Pi! (the easy way)

Από την πρώτη μου επαφή με Raspberry Pi μέχρι και σήμερα συνεχίζω να αναρωτιέμαι γιατί το Raspbian δεν έρχεται μαζί με μερικά κλασικά, απλά και εθιστικά παιχνίδια προεγκατεστημένα, ώστε να μπορούμε όντως να το χρησιμοποιήσουμε ως αντικαταστάτη του Windows PC/Mac - έστω και σε κάποιες περιπτώσεις. Το πρόβλημα από το Raspberry Pi 4 και μετά δεν είναι και τόσο μεγάλο, καθώς οι σύγχρονες εκδόσεις διαθέτουν την απαραίτητη επεξεργαστική ισχύ ώστε να μπορούν να τρέξουν online games μέσω του browser, δίνοντας έτσι στον χρήστη πρόσβαση σε μία ουσιαστικά τεράστια βιβλιοθήκη παιχνιδιών. Τι γίνεται όμως με τα παλαιότερα Raspberrys που όλοι όλο και κάποιο έχουμε, όπως το πρώτο, το Raspberry Pi 2 ή 3 ή ακόμα και τα Raspberry Pi Zero (και 2);

Προφανώς και υπάρχει η λύση του RetroPie ή ανάλογων πακέτων, αλλά αυτό που ενδιαφέρει εμένα είναι το να έχω τη δυνατότητα να παίξω και κανένα παιχνίδι (πέρα του Minecraft!) στο RPi, όχι να το μετατρέψω σε dedicated emulator machine! Αφήστε που προτιμάω να έχω όλα κι όλα 5-10 καλά παιχνίδια, προσεκτικά διαλεγμένα, παρά τα άπαντα κάθε κονσόλας και κάθε υπολογιστή και να μην ξέρω ποιο να διαλέξω! Έτσι λοιπόν το έψαξα λιγάκι, πειραματίστηκα, και θα σας παραθέσω στη συνέχεια οδηγίες ώστε να μπορέσετε κι εσείς να ξεσκάτε όποτε το επιθυμείτε στο Raspberry Pi σας με 2 classics από το παρελθόν: το Doom και το Heretic.

Το καλό με τη λύση που προτείνω είναι ότι απλά προσθέτει τα Doom και Heretic στο Raspbian χωρίς να αλλάζει κάτι άλλο, επιπτρέποντάς σας να συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε το RPi σας για ό,τι το χρησιμοποιούσατε. Το άλλο καλό είναι ότι τρέχει σε οποιοδήποτε Raspberry Pi, ακόμα και στο πρώτο ή στο Raspberry Pi Zero. Οπότε, αν αναρωτιόσασταν αν υπάρχει καμία χρήση για τα obsolete Raspberrys η απάντηση είναι "ναι, υπάρχει"! Και μην ξεχνάτε και το OpenELEC φυσικά, το οποίο επίσης τρέχει σε οποιοδήποτε Pi - αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και από το screenshot που ακολουθεί, οι δοκιμές έλαβαν χώρα στο πρώτο, το original Raspberry Pi (model B), οπότε εξυπακούεται πως τα παιχνιδάκια μας θα παίζουν και σε οποιοδήποτε πιο σύγχρονο Raspberry...

Ας ξεκινήσουμε όμως με τις οδηγίες μας (μην προβληματίζεστε, είναι όλα πανεύκολα και θα έχετε τελειώσει σε 10 λεπτάκια). Πρώτα ανοίξτε ένα terminal window και δώστε cd /home/pi και <enter>. Για να βεβαιωθείτε ότι βρίσκεστε στο σωστό path, μπορείτε να δώσετε pwd και <enter>.

Ξεκινάμε κατεβάζοντας το Chocolate Doom:

Στη συνέχεια, κατεβάζουμε τα .wad files των Doom και Heretic:

Για ευκολία - και για να μη βγάλετε τα μάτια σας - μπορείτε να κάνετε copy-paste τις εντολές από εδώ:

sudo wget https://www.dropbox.com/s/fhjzoulwl9zv0b6/DOOM1.wad?dl=0

και

sudo wget https://www.dropbox.com/s/7rm4xffy0ksnfgr/HERETIC.wad?dl=0

Τώρα κάνουμε rename τα αρχεία:

Πλέον είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε το setup του Chocolate Doom και του Chocolate Heretic αντίστοιχα:

Σε ό,τι έχει να κάνει με τις ρυθμίσεις για τα δύο παιχνίδια σας προτείνω αρχικά να βάλετε αυτές που έβαλα και εγώ και οι οποίες λειτουργούν απρόσκοπτα ακόμα και στα πλέον αδύναμα Raspberry Pi, και αν δεν σας αρέσει κάτι, το αλλάζετε. Οι ρυθμίσεις στη συνέχεια είναι για το Doom, αλλά βάλτε ακριβώς τις ίδιες και στο Heretic:

Πλέον είστε έτοιμοι για gaming! Τρέξτε τα παιχνίδια από εδώ:

Καλό παιχνίδι! Αν βρω χρόνο θα επανέλθω και με άλλα παιχνίδια. Μέχρι τότε, το Doom και το Heretic υπόσχονται να αποτελέσουν μία εξαιρετική συντροφιά! Enjoy!

Α, και κάτι τελευταίο: για όσους από εσάς αναρωτιέστε τι είναι αυτό το μηχάνημα στην πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης, είναι απλά το Raspberry Pi model B του '13 στο - ειδικό για αυτό - FUZE case. Διαβάστε περισσότερα εδώ, αν ενδιαφέρεστε.

Doom 64

Επανέρχομαι στο θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί πρόσφατα με την σύντομη ανάρτηση που ακολουθεί. Κύριος λόγος είναι το ότι, με την βοήθεια του alex76gr τον οποίο και ευχαριστώ θερμά, έχουμε πλέον ένα Doom 64 που είναι μεν σκοτεινούλι, αλλά όσο χρειάζεται για την δημιουργία της απαραίτητης spooky ατμόσφαιρας και σε καμία περίπτωση unplayable όπως (σχεδόν) ήταν η έκδοση για την οποία σας είχα γράψει τις προάλλες.

Επειδή βαριέμαι θανάσιμα το ψάξιμο και απεχθάνομαι τις ατελείς λύσεις και τα ημίμετρα, ακολούθησα τις οδηγίες του alex76gr και έφτιαξα μία εγκατάσταση του Doom 64 η οποία είναι έτοιμη να την κατεβάσετε και να την απολαύσετε στο PC σας.

Ξεκινήστε κατεβάζοντας αυτό εδώ το αρχείο. Αποσυμπιέστε το όπου επιθυμείτε (έχει δικό του φάκελο, δεν θα σας γεμίσει το desktop π.χ. με δεκάδες αρχεία) και, για να παίξετε το παιχνίδι, απλά τρέξτε το Doom64.bat.

Γνωρίζω ότι τα παραπάνω δεν είναι 100% σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, αλλά ελπίζω ότι δεν θα ενοχληθεί κανείς που δίνουμε τη δυνατότητα σε μερικούς λάτρεις του big daddy των first person shooters να χαρούν έναν τίτλο που, λόγω της πλατφόρμας στην οποία κυκλοφόρησε (Nintendo 64), δεν είχε παιχτεί από πολύ κόσμο. Και που πλέον έχει κλείσει και τα 23 του χρόνια - να τα λέμε κι αυτά!

Απολαύστε (σχεδόν) άφοβα, λοιπόν!

Καλοκαιράκι. Καιρός για Doom.

Και φυσικά εσείς καταλάβατε Doom Eternal, έτσι; Πτωχά μου...

Φυσικά, δεν πρόκειται να πω κακή κουβέντα ούτε για το Doom Eternal, αλλά ούτε και για το Doom του 2016 (είμαστε σοβαροί; Πέρασαν ήδη 4 χρόνια από το "καινούριο" Doom; Τι συμβαίνει, βοηθήστε με να καταλάβω!). Οι δύο τίτλοι της Bethesda Softworks έχουν ενθουσιάσει πολύ κόσμο εκεί έξω, οπότε θα παρακάμψω το γεγονός ότι οι περισσότεροι εξ' αυτών είναι κονσολάδες και κανονικά δεν θα έπρεπε να πολυμπαίνουν σε συζητήσεις που αφορούν έναν από τους πλέον εμβληματικούς τίτλους των PCs. Ή, έστω, τους διαδόχους του...

Αυτό που δεν μπορώ βέβαια να παρακάμψω εύκολα είναι ότι οι 2 τελευταίοι τίτλοι της σειράς του Doom είναι οι πρώτοι που φτιάχτηκαν χωρίς να συμμετάσχει στο development αυτών κανένας από όσους συνεργάστηκαν για την δημιουργία του πρώτου, του original Doom, του 1993. Και, αν η ερώτηση "υφίσταται Doom χωρίς Romero;" έχει εύκολη απάντηση ("φυσικά, το Doom 3"),  στο ερώτημα "υφίσταται Doom χωρίς Romero και Carmack;" τι μπορούμε να πούμε; Ξεροκαταπίνεις, χαμηλώνεις το βλέμμα λες και θα βρεις την απάντηση γραμμένη στα παπούτσια σου, και αφήνεις να βγει ένα αδύναμο "όχι". Πραγματικά, όσο καλά και αν είναι τα Doom (του 2016) και Doom Eternal, κάτι φαίνεται να ξενίζει σε αυτή τη μετάβαση στη νέα εποχή, και αυτή είναι φυσικά η απουσία όλων όσων στελέχωσαν την μικρή εκείνη ομάδα που χάρισε σε ένα ανυποψίαστο κοινό χρηστών την απόλυτη gaming εμπειρία, εκεί πίσω στο 1993.

Οπότε, για να επιστρέψουμε στο θέμα της ανάρτησης, ναι, είναι καλοκαιράκι και ναι, είναι καιρός για Doom (προσωπικά τα Doom τα έπαιζα και τα ολοκλήρωνα ανέκαθεν τους καλοκαιρινούς μήνες - λόγω περισσότερου ελεύθερου χρόνου, μάλλον...). Θα σας πρότεινα και πάλι τα Doom και Doom II - και γιατί όχι και την εξόχως ενδιαφέρουσα εμπειρία του Doom 3; - αλλά αυτή τη φορά υπάρχει κάτι άλλο, κάτι ολόφρεσκο και συνάμα τόσο παλιό που η δυσοσμία της αποσύνθεσης πνίγει τα πνευμόνια μας: αναφέρομαι στην κυκλοφορία του Doom 64 για PC ή, ακριβέστερα, στην μεταφορά του και την δυνατότητα να το απολαύσουμε μέσω της μηχανής GZDoom.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το Doom 64, σε αντίθεση με τους 2 πρώτους τίτλους της σειράς, αναπτύχθηκε από την Midway και όχι από την id software, και σεναριακά αποτελούσε συνέχεια του Doom II. Βασιζόταν μάλιστα στην ίδια μηχανή, αλλά αυτό ήταν που είχε τη λιγότερη σημασία: το σημαντικό της υπόθεσης είναι ότι όσοι το είχαν παίξει ορκίζονταν πως πρόκειται για ένα εξαιρετικό παιχνίδι, διαφορετικό μεν αλλά άξιο συνεχιστή των 2 πρώτων. Μικρή λεπτομέρεια: το Doom 64 κυκλοφόρησε το 1997 μόνο για Nintendo 64. Μπορείτε να πιάσετε την τραγική ειρωνεία, έτσι; Ο ιαπωνικός κολοσσός που φημίζεται για παιδικά παιχνιδάκια με μυστακοφόρους υδραυλικούς και πριγκίπισσες πιο γλυκές κι από το μέλι, η εταιρία που κυκλοφορεί κονσόλες που είναι πιο αδύναμες από τα προϊόντα της προηγούμενης γενιάς των ανταγωνιστών της (κι όμως στην Ιαπωνία πουλάνε σταθερά κοντά στα 100 εκατομμύρια κομμάτια - τα συγχαρητήριά μας), ο όμιλος που επί χρόνια απαγόρευε το... κόκκινο αίμα (!) στα παιχνίδια που φτιάχνονταν για τις κονσόλες του, έφτασε, πριν από 23 χρόνια, να κυκλοφορεί το μοναδικό μηχάνημα στο οποίο μπορούσε να τρέξει η τρίτη συνέχεια του Doom (που ο αρχικός στόχος ήταν να ονομάζεται "The Absolution" αντί για "64", αλλά όταν έχεις να κάνεις με την Nintendo και πάλι καλά λες, που δεν απαίτησαν να ονομαστεί "Doom Zelda" ή "Super Mario Doom"...).

Έτσι λοιπόν, για πάρα πολλά χρόνια το Doom της Midway αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των κατόχων του Nintendo 64, της καταπληκτικής αυτής παιχνιδομηχανής που όταν όλοι οι υπόλοιποι χρησιμοποιούσαν μέσα οπτικής αποθήκευσης (CD-ROM, GD-ROM) αυτή υιοθετούσε, για μία ακόμα φορά, τα cartridges! Εντάξει, δεν γράφω κάτι άλλο για την Nintendo, πέρα από το ότι, απ' όσο έχει δείξει η ιστορία, και αχνιστά κόπρανα να πουλήσει σε συσκευασία κονσόλας, τουλάχιστον στην Ιαπωνία το κοινό θα τα λατρέψει. Κάτι πρέπει να μας λέει όλο αυτό για τους Ιάπωνες, νομίζω...

Πίσω στο θέμα μας, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ, το Doom 64 είναι λοιπόν διαθέσιμο για να το τρέξουμε στα PCs μας μέσω της GZDoom engine, όπως και τα Doom και Doom Final του Playstation (μην ρωτήσετε τώρα "ποιανού Playstation;", please, ένα ήταν το Playstation (ή PSX, όπως το γνωρίζαμε τότε). Τα άλλα είναι PS2, PS3, PS4, PS5 και πάει λέγοντας...).

Είπαμε, είναι σκοτεινό. ΠΟΛΥ σκοτεινό.

Το μόνο κουσούρι της όλης ιστορίας - και οφείλω να σας προειδοποιήσω γι' αυτό - είναι ότι το Doom 64 είναι σκοτεινό παιχνίδι. Μιλάμε για ΠΟΛΥ σκοτεινό παιχνίδι. Και όχι, δεν αναφέρομαι στο σενάριό του, αλλά στα επίπεδα brightness (φωτεινότητας) που δείχνουν να πλησιάζουν ανησυχητικά το απόλυτο μηδέν! Φυσικά, μέσα από τις (εκατοντάδες) ρυθμίσεις της GZDoom engine κάτι θα καταφέρετε να διορθώσετε, αλλά και πάλι, μιλάμε για πολύ σκοτάδι. Οπότε όχι, μην σκεφτείτε να το παίξετε μέρα-μεσημέρι στην ελληνική ύπαιθρο με κάργα αντηλιά: προτιμήστε βράδυ, με σβηστά τα φώτα, και τα κουνούπια να σας πίνουν το αίμα - όπως κάνουν και σε μένα την ώρα που γράφω αυτά που διαβάζετε, καλή ώρα...

Τέλος πάντων, τα κουνούπια, όπως και η ζέστη, πάνε σετάκι με το καλοκαίρι. Παίξτε τουλάχιστον λίγο Doom 64 να ξεχαστείτε. Αν έχετε προνοήσει να κάνετε και ένα μπάνιο μέσα σε σιτρονέλλα (!) πιο πριν, ακόμα καλύτερα!

Ενημέρωση: δεν θα ήμασταν τίποτα χωρίς τη βοήθεια των φίλων και την κοινοποίηση και τον διαμοιρασμό της γνώσης, έτσι δεν είναι; Μην απαντάτε, έτσι είναι. Χάρη λοιπόν στις πολύτιμες συμβουλές του alex76gr, πλέον μπορούμε να παίξουμε και εγώ και εσείς το Doom 64 όπως του πρέπει, χωρίς να τρέχουμε σε... οφθαλμίατρους! Απλά κατεβάστε αυτό εδώ το αρχείο, αποσυμπιέστε το (έχει δικό του φάκελο) και τρέξτε το Doom64.bat. Και χωθείτε βαθειά μέσα στον κολασμένο κόσμο του Doom 64 την ώρα που οι υπόλοιποι, αθώοι και ανυποψίαστοι θνητοί ξεροψήνονται κάτω από τον καυτό ήλιο και τσαλαβουτάνε στην θάλασσα σαν λυσσασμένες φώκιες. Εσείς ξέρετε καλύτερα!

Παίξτε DOOM στο CD32!

Ένα ακόμα κάστρο έπεσε, καθώς, πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το port του Amigajay για το DOOM στο cd32!

Προτού φορέσετε τα γιορτινά σας (!) και ξεχυθείτε στους δρόμους αλαλάζοντας "νενικήκαμεν", οφείλω να σας πληροφορήσω ότι το παιχνίδι χρειάζεται 8ΜΒ Fast RAM, δηλαδή όλο και κάποια επεκτασούλα θα πρέπει να έχετε δωρήσει στο Amiga CD32 σας.

Από εκεί και πέρα όμως, ο δρόμος για να απολαύσετε το εμβληματικό first person shooter, τον big daddy όλων των FPSs στην αδικοχαμένη παιχνιδομηχανή της Commodore είναι πλέον ανοιχτός! Κι αν είστε σαν και του λόγου μου και αναρωτιέστε "πώς είναι δυνατόν να τρέξει το DOOM σε 68EC020;" η απάντηση είναι "εκμεταλλευόμενο το έξτρα hardware του CD32"!

Ναι, μην γελάτε, είμαι σίγουρος πως όλοι θυμάστε το περίφημο Akiko chip που "αν το χρησιμοποιούσαν, θα έκανε το CD32 να πετάει". Ε, λοιπόν, ο Amigajay το χρησιμοποίησε: για την ακρίβεια το Akiko chunky 2 planar conversion σε συνδυασμό με το (κλασικό) Doom Attack του Georg Steger, δίνοντάς μας ένα port του DOOM που τρέχει από CD και κάνει κάτι που μέχρι πρότινος θεωρούταν όνειρο θερινής νυκτός, πραγματικότητα.

Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω download link - θα πρέπει να κατεβάσετε το παιχνίδι από τον FTP server του English Amiga Board και, επειδή προσωπικά έχω χρόνια να ασχοληθώ, καλύτερα δείτε εδώ για περισσότερες πληροφορίες (βασικά παιχνιδάκι φαίνεται).

Wolfenstein 3D για Commodore 64: έγινε port, αλλά μην χαίρεστε!

Κάποτε, το 1981 αν δεν απατώμαι, λίγο καιρό δηλαδή πριν εμφανιστεί στην αγορά των μικροϋπολογιστών ο Commodore 64 και σαρώσει τα πάντα στο διάβα του, ο αμερικανική Muse Software κυκλοφόρησε το παιχνίδι Castle Wolfenstein του Silas Warner για τον Apple II.

Fast forward 11 χρόνια μετά στο 1992, όταν η (σχετικά άγνωστη ακόμα) iD Software των John Carmack και John Romero ρίχνει στην αγορά έναν επαναστατικό τίτλο, που ιστορικά (λανθασμένα) θα θεωρηθεί αρχικά ως το πρώτο first person shooter. Πρόκειται για το Wolfenstein 3d, ένα παιχνίδι εμπνευσμένο από το Castle Wolfenstein, το οποίο βάζει τον παίκτη στον ρόλο του ατρόμητου του William "B.J." Blazkowicz φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με ό,τι πιο σατανικό έχει να αντιπαρατάξει το 3ο Ράιχ, με αποκορύφωμα (φυσικά) τον ίδιο τον Adolf Hitler.

Δεν χρειάζεται να πω ότι το Wolfenstein 3d αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία και άνοιξε τον δρόμο για το πλέον εμβληματικό first person shooter όλων των εποχών, τον "μπαμπά" των FPSs, το ένα και μοναδικό Doom: αυτά αποτελούν ύλη της πρώτης σελίδας (!) της ιστορίας των video games και ασφαλώς είναι γνωστά σε όλους. Φυσικά, παρότι πρωτοκυκλοφόρησε στην φιλόξενη πλατφόρμα των PCs, το Wolfenstein 3d γνώρισε επίσημα και ανεπίσημα ports σχεδόν σε οποιοδήποτε μηχάνημα είχε την απαραίτητη ισχύ ώστε να κουνήσει τα πρωτόλεια πολύγωνά του και να απεικονίσει ταυτόχρονα έστω και μερικά από τα 256 χρώματα που διέθεταν οι κάρτες VGA εκείνης της εποχής.

Επειδή όμως όλοι εμείς που αγαπάμε το retro computing έχουμε μάθει καλά ότι το "ποτέ μη λες ποτέ" είναι το απόφθεγμα που θα έπρεπε να επαναλαμβάνεται περισσότερο απ' όλα τα υπόλοιπα στον χομπίστικο κλάδο μας, ήρθαν τα προχθεσινά νέα να μας επιβεβαιώσουν για μία ακόμα φορά: το Wolfenstein 3d απέκτησε port για τον Commodore 64!

Όποιος σκεφτεί για τα νέα αυτά ατάκες του τύπου "too good to be true", "it does not compute", "αποκλείεται" κι άλλα τέτοια ωραία έχει μάλλον δίκιο: το port του Wolfenstein 3d δεν τρέχει σε απλό, stock Commodore 64, αλλά απαιτεί τον (σπανιότατο) accelerator SuperCPU και 16ΜΒ μνήμης RAM. Κοινώς, ναι μεν τρέχει σε Commodore 64, αλλά μόνο αν αυτός διαθέτει 16bit επεξεργαστή και - κρατηθείτε - 256 φορές μεγαλύτερη μνήμη!

Δεν θέλω να φανεί ότι γκρινιάζω χωρίς λόγο, αλλά μου φαίνεται ότι ορισμένες φορές κοιτάζουμε το δάχτυλο και δεν βλέπουμε ολόκληρο δάσος που βρίσκεται πίσω του. Ήτοι, ναι μεν αποτελεί επίτευγμα η μεταφορά ενός τέτοιου παιχνιδιού στον Commodore 64 αλλά μπορεί τελικά να χαρακτηριστεί ως τέτοια με δεδομένο το ότι το hardware που απαιτεί απέχει παρασάγγας από αυτό του original μηχανήματος; Μου θυμίζει την (πρόσφατη) μεταφορά του Out Run σε Amiga, η οποία απαιτεί Vampire accelerator για να τρέξει: δεν το λες και μεγάλη επιτυχία το ότι επιταχύνεις 300 φορές έναν υπολογιστή που βασίζεται στον Motorola 68000 για να μπορέσει να τρέξει ένα παιχνίδι που έπαιζε σε... Motorola 68000!

Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, να τρέξετε το Wolfenstein 3d σε κανονικό Commodore 64 είναι μάλλον απίθανο, οπότε σας προτείνω να το δοκιμάσετε στον VICE. Στην πλέον πρόσφατη έκδοση του δημοφιλούς εξομοιωτή το παιχνίδι τρέχει μια χαρά, αρκεί να χρησιμοποιήσετε το executable για SuperCPU και να ενεργοποιήσετε REU μεγέθους 16ΜΒ (δείτε το readme του παιχνιδιού). Μπορείτε να κατεβάσετε το Wolfenstein 3d από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

Νέες πίστες για το Doom από τον John Romero!

Ναι, εντάξει, ας μην κοροϊδευόμαστε: κάθε άκουσμα της λέξης "Doom" φέρνει στο μυαλό μας την πιο εμβληματική σειρά first person shooters - και αυτή που γέννησε το είδος, ας μην το ξεχνάμε! - καθώς και 2 ονοματεπώνυμα, αυτά των John Carmack και John Romero (προτείνω σε όσους έχουν τη δυνατότητα να ανατρέξουν στο πολυσέλιδο αφιέρωμα στην id software στο 10ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet που έχει επιμεληθεί ο γράφων). Και μπορεί οι δυο τους να συνεργάστηκαν μόνο στους 2 πρώτους τίτλους της σειράς πίσω στη μακρινή πια διετία 1993-94, αλλά ο κάθε σκληροπυρηνικός gamer στα πιο υγρά του όνειρα βλέπει ένα FPS με levels σχεδιασμένα από τον John Romero χρησιμοποιώντας μια επαναστατική 3D game engine του John Carmack!

Κι αν τα παραπάνω δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μία (απίθανη) φαντασίωση, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι η επιστροφή του John Romero στα first person shooters είναι γεγονός! Ναι, 15+ χρόνια μετά την κυκλοφορία του ταλαίπωρου Daikatana, ο κάποτε κορυφαίος FPS level designer επιστρέφει στις ρίζες του - ή, τουλάχιστον, αυτό έχει σκοπό να κάνει!

Σε συνεργασία με τον Adrian Carmack, τον υπεύθυνο για τα γραφικά σε αρκετά παιχνίδια της χρυσής εποχής της id software, ο Romero έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιον καιρό το σχεδιασμό ενός νέου first person shooter, που θα ονομάζεται Blackroom. Ταυτόχρονα ξεκίνησε και η διαδικασία του fund raising στο Kickstarter, που όμως ακυρώθηκε από τον ίδιο τον Romero λίγες μέρες αργότερα. Ο λόγος; Βλέποντας ο Romero ότι δεν υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός από το κοινό για ένα παιχνίδι για το οποίο δεν υπήρχε κανένα στοιχείο (screenshots, σενάριο, gameplay videos, οτιδήποτε...) αποφάσισε να φτιάξει πρώτα ένα demo του Blackroom και μετά να ξεκινήσει εκ νέου το campaign στο Kickstarter. Και, αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, πολύ καλά έκανε: ας δούμε πρώτα ότι "το έχει" ακόμα και μετά να βάλουμε το χέρι στην τσέπη - έχουν περάσει πλέον 22 χρόνια από την κυκλοφορία του Doom II άλλωστε, κι ο Romero δεν έχει παρουσιάσει κάτι αξιόλογο έκτοτε...

Αλλά επειδή η επιστροφή του Romero στα first person shooters είναι κάτι σαν την επιστροφή του Michael Jordan στο μπάσκετ (!), όλοι εμείς που μεγαλώσαμε με το δίκαννο του Doom στο προσκεφάλι μας θα την περιμένουμε με ανυπομονησία - ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι οι πιθανότητες να προκύψει κάτι πραγματικά καλό είναι λιγοστές...

Πάντως - και εδώ ερχόμαστε επιτέλους στο θέμα του τίτλου της ανάρτησης - ο Romero σιγά-σιγά μας ανοίγει την όρεξη για αυτά που (ελπίζουμε) θα έρθουν: τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους κυκλοφόρησε ένα νέο χάρτη (πίστα) για το original Doom (ναι, αλήθεια!), που αντικαθιστά την 4η πίστα του 1ου επεισοδίου (E1M4 για τους φίλους). Και, όχι, δεν έμεινε εκεί: στα τέλη του Απριλίου έδωσε στο κοινό έναν ακόμα χάρτη, και πάλι για το original Doom, που αυτή τη φορά αντικαθιστά το (αριστουργηματικό κατ' εμέ) Ε1Μ8. Οι δύο νέοι χάρτες του Romero είναι ιδιαίτερα αξιόλογοι και playable, με τον Ε1Μ8 να είναι ταυτόχρονα και ιδιαίτερα challenging (κοινώς παλούκι!). Προτείνω να τους κατεβάσετε και να τους δοκιμάσετε ιδίοις όμμασι πάντως. Θα τους βρείτε εδώ και εδώ.

Εύχομαι καλή διασκέδαση και μακάρι να έχουμε και συνέχεια σύντομα. Πάντως, όλα τα παραπάνω συνηγορούν σε ένα και μόνο γεγονός: ο Romero επιστρέφει!

Ion Storm headquarters: ή, αλλιώς, πώς μπορείτε να πετάξετε στα σκουπίδια δεκάδες εκατομμύρια δολάρια

Την αφορμή για την παρούσα ανάρτηση με τον τίτλο-σιδηρόδρομο μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Ragequit, με αφορμή τη συμπλήρωση 16 ετών από την κυκλοφορία του Daikatana, του παιχνιδιού που συχνά αποκαλείται περιπαικτικά ως "ο Τιτανικός των fisrt person shooters".

Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, το Daikatana ήταν το υπερ-φιλόδοξο project του John Romero για τη δημιουργία του απόλυτου first person shooter, όταν αυτός και η id software χώρισαν τους δρόμους τους. Μαζί με τον πρώην συνεργάτη του Tom Hall και τους Todd Porter και Jerry O'Flaherty και με τη γενναία χρηματοδότηση της Eidos Interactive ίδρυσαν την 15η ημέρα του Νοέμβρη του 1996 την εταιρία Ion Storm, με έδρα την πόλη του Dallas. Με σλόγκαν "Design is Law" (ως "μπηχτή" στην id software και τις τακτικές του πάλαι ποτέ κολλητού του Romero, John Carmack), οι άνθρωποι της νεοσύστατης εταιρίας ξεκίνησαν την αναζήτηση για - τι άλλο; - τα γραφεία που θα στέγαζαν την Ion Storm. Όπως είναι προφανές, η τελική επιλογή τους, το "ρετιρέ" των 2.000 τετραγωνικών μέτρων του - εξεζητημένης αισθητικής - ουρανοξύστη Chase Tower ήταν μάλλον άκυρη...

Πέραν του "ιδιαίτερου" σχήματος του ύψους 225 μέτρων και χωρητικότητας 55 ορόφων κτιρίου, ένα άλλο μειονέκτημά του ήταν το κόστος ενοικίασης αλλά και η αρχιτεκτονική των 2 υψηλότερων ορόφων. Το σχήμα των τελευταίων καθιστούσε την πλήρη εκμετάλλευση του χώρου τουλάχιστον προβληματική, κι έτσι, ο Romero και οι συνεργάτες του στράφηκαν στην εταιρία Russ Berger Design Group για το σχεδιασμό και τη διακόσμηση των κεντρικών εγκαταστάσεων της Ion Storm. Το όλο project κόστισε 2 εκατομμύρια δολάρια με τα αποτελέσματα να μοιράζονται μεταξύ εξαιρετικών και αμφιλεγόμενων, αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα συγκρινόμενο με το ενοίκιο των εγκαταστάσεων, που έφθανε σε ύψος 1,1 εκατομμυρίων δολαρίων/μήνα (μην ρωτάτε, δεν ξέρω αν πλήρωσαν και "αέρα")!

Όπως θα δείτε και μόνοι σας από τις φωτογραφίες που ακολουθούν, τα πρώην στελέχη της id software και οι συνεργάτες τους δεν δίστασαν ούτε στιγμή να ξοδέψουν πακτωλούς χρημάτων προκειμένου να αποκτήσουν ένα εξαιρετικό εργασιακό περιβάλλον. Για τους ίδιους, φυσικά, γιατί τα cubicles των κατώτερων υπαλλήλων δεν ήταν εξίσου χλιδάτα...

Όλα τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά της σπατάλης χρημάτων εκ μέρους της Ion Storm: οι διοικούντες την εταιρία δεν δίστασαν να πετάξουν πολλά ακόμα εκατομμύρια δολάρια στο βαρέλι δίχως πάτο που τελικά κατέληξε να είναι το Daikatana, το οποίο, όταν τελικά κυκλοφόρησε το 2000 και με καθυστέρηση 3 ετών, όχι μόνο δεν ήταν αυτό που θα έπρεπε (και ο Romero είχε τάξει) να είναι, αλλά, σε κάποια σημεία του έδειχνε να είναι ακόμα και προχειροδουλειά! Όλα αυτά βέβαια μπορείτε να τα διαβάσετε αναλυτικότερα στο άρθρο στο οποίο σας παρέπεμψα στην αρχή του κειμένου: εδώ, όπως είπαμε ασχολούμαστε με τις εγκαταστάσεις της Ion Storm και είναι ώρα να περάσουμε στο φωτογραφικό υλικό που συνέλλεξα από τα albums του John Romero αλλά και από το portfolio της Russ Berger Design Group. Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε, λοιπόν...