Το Hall of Fame για τα high scores μας

Υπήρξε κάποτε, πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια, μια άλλη εποχή, μια εποχή διαφορετική από την σημερινή. Μια εποχή που όλα γίνονταν πιο απλά, πιο αργά και με λιγότερο άγχος. Μια εποχή που το μέγεθος του ανδρός δεν είχε να κάνει με tweets, likes, καγκουρέ λιγδιασμένο μαλλί, παράστημα κλαρινογαμπρού, smartphones μεγέθους ταψιού για ραβανί και λοιπές ακυρίλες της νέας χιλιετίας, αλλά με ένα πακέτο Camel άφιλτρο, μια Devil εξάτμιση, μια κασέτα Maiden και μπόλικα καμμένα λάδια. Μια εποχή αγνή, που ο πραγματικός gamer κρινόταν από τα high scores του και όχι από trophies, achievements και βίντεο στο Twitch. Προς απογοήτευση πολλών εξ ημών, η εποχή αυτή πέρασε ανεπιστρεπτί, αφήνοντας μονάχα γλυκιές αναμνήσεις στα ρυτιδιασμένα μυαλά μας, αναμνήσεις που θα χαθούν κι αυτές οριστικά και αμετάκλητα όταν και εμείς - όσοι έχουμε ξεμείνει, δηλαδή - θα πάρουμε το καπελάκι μας και θα αποχαιρετήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο, ικανοποιημένοι εν μέρει που δεν θα έχουμε πια να μαθαίνουμε τη χρήση μίας νέας συσκευής και 14ων νέων apps ανά ημέρα. Εκεί ψηλά δεν θα έχουμε internet. Ευτυχώς!

Μέχρι τότε όμως ίσως να έχουμε ακόμη λίγο καιρό, who knows? Και, όσο προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τη νέα πραγματικότητα (ναι, αυτοί που έβγαλαν το περίφημο "you can't teach your old dog new tricks" μαλάκες ήταν, νομίζετε), ας την μολύνουμε ταυτόχρονα γελώντας χαιρέκακα όσο μπορούμε με κάποια απ' τα παλιά μας χούγια. Κι επειδή τα υπόλοιπα μάλλον διώκονται ποινικά πλέον, ας μείνουμε στα high scores.

Εδώ και αρκετά χρόνια, υπάρχει το περίφημο Twin Galaxies, το οποίο είναι ο επίσημος φορέας καταχώρησης και διατήρησης των high scores όλων των arcades (coin ops) που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα (και όχι μονάχα αυτών). Ελάτε, μην μου πείτε ότι δεν γνωρίζετε το Twin Galaxies - άλλωστε, εγώ ο ίδιος είχα φροντίσει πριν μία τριετία να σας ενημερώσω για την ύπαρξή του (και όχι μόνο) από αυτόν εδώ τον χώρο.

Τέλος πάντων, καλά τα arcades, αλλά με τα 8/16bits home computers τι γίνεται; Δηλαδή όποιος έλιωσε το Penetrator στον Spectrum, το Commando στον Commodore 64 και το Hybris στην Amiga πρέπει να μείνει στην απέξω και να κάτσει να βράσει στο ζουμί του; Δεν μπορεί να καταχωρήσει πουθενά το high score του; Ή θα πρέπει να το συγκρίνει με την αλήστου μνήμης στήλη του Pixel;

Μην σκιάζεστε και σκάτε αγαπητοί, γιατί η λύση υπάρχει και ονομάζεται Retro Computer Scene by cbm8bit. Ναι, το γνωστό website διαθέτει πλέον ολόκληρη περιοχή στην οποία μπορεί να καταχωρήσει ο καθένας το high score του, συνοδευόμενο φυσικά από το απαραίτητο screenshot ή φωτογραφία. Προσωπικά έκανα την κίνηση και καταχώρησα κάποια από τα scores μου - βασικά αυτά από τα οποία υπήρχε διαθέσιμο evidence - και πλέον είμαι στην ευτυχή θέση να εμφανίζεται το ονοματάκι μου ήδη δίπλα σε κάποια κλασικά (ή και λιγότερο κλασικά) παιχνίδια:

Τι περιμένετε, λοιπόν; Ξέρω ότι υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που συνεχίζουν να διασκεδάζουν παίζοντας παιχνίδια στα παλιά τους μηχανάκια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, μάγκες: παίξτε, σκοράρετε, φωτογραφήστε και καταχωρήστε. Μια ζωή θυμόσαστε τον εαυτό σας να παλεύει για το μεγαλύτερο σκορ - ε, ήρθε η ώρα να το κάνετε, λοιπόν. Στα 80s αυτό κάναμε όλοι, άλλωστε, τι άλλο θέλετε δηλαδή να ακούσετε για να σας πείσω;

Neutron: το καλύτερο shoot 'em up για Commodore 64;

Ο Commodore 64 είναι μια πλατφόρμα που στα 37 - μέχρι σήμερα - χρόνια της ζωής της είχε την τύχη να χαρεί δεκάδες χιλιάδες software τίτλους, χιλιάδες εξ αυτών video games, πολλές εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν shoot 'em ups. Μέσα σε όλο αυτό τον συρφετό παιχνιδιών υπήρξαν κάποια που ξεχώρισαν με τα γραφικά, τον ήχο ή το gameplay τους. Ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τα shoot 'em ups, η δυνατότητες του 64άρη για hardware sprites και το ομαλό scrolling αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία στήθηκε μια ιδιαίτερα αξιόλογη βιβλιοθήκη με παιχνίδια του είδους, αρκετά εκ των οποίων παραμένουν εθιστικά μέχρι και σήμερα, περίπου μία τριακονταετία από την πρώτη τους κυκλοφορία.

Αλλά δεν είναι μόνο οι παλιοί τίτλοι: προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχω περάσει αρκετές ώρες εξολοθρεύοντας με μανία σιχαμερά εξωγήινα πλάσματα στα Rocket Smash και Galencia, που είναι παιχνίδια που δημιουργήθηκαν και κυκλοφόρησαν μετά το 2010. Κάτι που σημαίνει ότι η πηγή δεν έχει στερέψει ακόμα και ειλικρινά ελπίζω αυτό να είναι κάτι που θα αργήσει να συμβεί. Και τα σημάδια συνηγορούν σε αυτό: να μόλις πριν λίγες μέρες μάθαμε για το Neutron, ας πούμε!

Για όσους δεν έχετε ξανακούσει κάτι γι' αυτό, το Neutron είναι ένα καθαρόαιμο space vertical shooter, που θυμίζει κάτι από Star Force μεταξύ άλλων, όντας ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από οποιοδήποτε από τα πρώιμα shoot 'em ups αυτού του στυλ στα arcades, που εμφανίστηκαν τη διετία 1984-85.

Το Neutron, αν και ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης δείχνει κάτι παραπάνω από πολλά υποσχόμενο, και, αν το τελικό αποτέλεσμα αποτελέσει εξέλιξη των όσων μπορείτε και εσείς να δείτε στο video που ακολουθεί, μπορεί να έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Commodore 64.

Όπως και το καταπληκτικό - και ιδιαίτερα παρόμοιου στυλ - White Light που κυκλοφόρησε πριν από έναν περίπου χρόνο για το BBC Micro, έτσι και το Neutron αποτελεί καρπό της δουλειάς μιας γυναίκας: μάλιστα, δεν κάνω πλάκα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο τα 2 καλύτερα 8bit shoot 'em ups της τελευταίας διετίας να προέρχονται από τα χέρια εκπροσώπων του πολυπληθέστερου (αλλά κάθε άλλο παρά ασθενούς) φύλου! Έτσι λοιπόν, την Sarah Walker (White Light) διαδέχεται πάνω στα πληκτρολόγια μία άλλη Sarah, η Sarah Jane Avory η οποία εκτός από συγγραφέας (και κάτοχος δύο γατών!) είναι και game developer με εμπορικούς τίτλους για της κονσόλες της Sega στο παλμαρέ της!

Ελπίζοντας να έχουμε σύντομα περισσότερα νέα από την κυρία Avory και το Neutron, σας αποχαιρετώ με το πιο-πολλά-υποσχόμενο-πεθαίνεις video του πλέον αναμενόμενου τίτλου της χρονιάς για τον Commodore 64 (αν και κάτι ακούγεται και για sequel του Galencia - ε, ρε γλέντια). (Πηγή: Indie Retro News)

Δυο λογάκια για τις δωρεές. Τις ποιες;

Είναι σύνηθες να αναφερόμαστε γενικώς στα κακώς παρά στα καλώς κείμενα. Είτε γιατί τα πρώτα είναι πιο "πιασάρικα" από τα δεύτερα, είτε γιατί μας δημιουργούν έξτρα προβληματισμό είτε γιατί απλά προτιμάμε (γενικώς) να γκρινιάζουμε και να κριτικάρουμε, παρά να ασχολούμαστε με κάτι ουσιαστικό και δημιουργικό.

Μέσα στο παραπάνω κλίμα κι εγώ λοιπόν χρόνια τώρα ρίχνω τα βέλη μου (χολή, θα το χαρακτήριζαν κάποιοι) είτε προφορικά είτε γραπτά σε αυτό που ονομάζουμε "Ελληνική ρετροκοινότητα" - ξέρετε, αυτούς τους παράξενους που θεωρούσαν την Amiga καλύτερη από τα PCs το 1990 (λογικό) και συνεχίζουν να τη θεωρούν ακόμα και σήμερα (χωρίς σχόλια). Βλέπετε, τόσα χρόνια στον χώρο (κάπου μεταξύ 16 με 20, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να ξαναασχολούμαι με παλιά μηχανάκια και εξομοιωτές) γνώρισα κόσμο και κοσμάκη, συμμετείχα σε fora, εκθέσεις, λέσχες και λοιπές συλλογικές προσπάθειες και έγινα μάρτυρας πολυάριθμων τραγελαφικών καταστάσεων στις οποίες η πλειοψηφία των συμμετεχόντων φρόντιζε να βγάλει από την εφεδρεία τον (πολύ) κακό εαυτό της με αποτέλεσμα καβγάδες, τσακωμούς και πισώπλατα μαχαιρώματα ως επί το πλείστον δι' ασήμαντον αφορμή. 

Δεν θα ήταν κομψό να βγάλω την ουρίτσα μου έξω απ' όλα αυτά αλλά κι από την άλλη όχι, δεν δέχομαι με την καμία ότι αποτελώ μέρος του προβλήματος παρέα με τους "πυροβολημένους" που ανέφερα παραπάνω. Και γιατί αυτό; Γιατί, πολύ απλά, προσωπικά δεν λειτουργώ έτσι. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων όσων ανέφερα παραπάνω, το γνώρισμα που τους στιγματίζει και τελικά "βγάζει μάτι" δεν είναι άλλο από την μεροληψία. Αν κάτι έχει να κάνει με "τους δικούς μας" οφείλει να αντιμετωπιστεί διαφορετικά. Αν έχει να κάνει με εμάς τους ίδιους, ακόμη περισσότερο. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει τα πράγματα από την οπτική "των άλλων", κανείς δεν το διπλοσκέφτεται μπας και τυχόν κάνει λάθος, κανείς δεν δίνει ελαφρυντικά στον οποιονδήποτε αν αυτός ο τελευταίος δεν ανήκει στο forum του, τη λέσχη του, την ομάδα του ή οτιδήποτε άλλο, κανείς δεν τσιγκουνεύεται τα βιαστικά συμπεράσματα και τους τσάμπα χαρακτηρισμούς, κανείς δεν παραδέχεται ότι κάπου, κάποτε μπορεί και να έσφαλε, κανείς δεν εξετάζει το ενδεχόμενο μιας δεύτερης ή και τρίτης ανάγνωσης ενός γεγονότος και, τέλος, κανείς δεν κάνει τον κόπο να κάτσει να κοιτάξει τα μούτρα του στον καθρέφτη. Είμαι άδικος και υπερβολικός; Όχι, δεν το νομίζω.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους προσωπικά στον χώρο του retro computing ή κάποιων άλλων έχει τύχει να διαβάσω τα (ηλεκτρονικά) γραπτά τους και, πραγματικά, έχω τρομάξει. Όχι μία και δύο φορές, αλλά δεκάδες. Σας μιλάω για ανθρώπους που με κάθε ευκαιρία εξωτερικεύουν προβληματικές και συμπλεγματικές συμπεριφορές και, το κυριότερο, μίσος. Δεν έχει σημασία ποιον ακριβώς μισούν (συνήθως τους εύκολους στόχους) αλλά προσωπικά θεωρώ εξ ορισμού λανθασμένη αυτή τη στάση. Αν θέλουμε να λέμε ότι ζούμε σε μία πολιτισμένη (;) κοινωνία, η διάθεση για συζήτηση με λογικά επιχειρήματα και η αλληλοκατανόηση είναι εκ των ουκ άνευ. Αλλά δυστυχώς, και παραφράζοντας κάποιες δημοφιλείς προτάσεις-αποφθέγματα παλαιότερων εποχών, εκεί που τελειώνει η λογική ξεκινάει η ρετρο-κοινότητα. Καλώς ήρθατε!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα αναρωτηθεί - και με το δίκιο του, ασφαλώς - ο αναγνώστης του blog. Γιατί, πολύ απλά, τα μεγαλύτερα φυντάνια από τους "πειραγμένους", τους "νοητικά μερεμετισμένους" που περιέγραψα νωρίτερα, βρέθηκαν απέναντι στο περιοδικό Retro Planet από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του, τότε τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2013. Θα πίστευε κανείς ότι ένα ποιοτικό έντυπο που θα ερχόταν να καλύψει ένα κενό τόσων και τόσων χρόνων θα αγκαλιαζόταν συνολικά από τη ρετρο-κοινότητα. Τουλάχιστον στην αρχή, έτσι φάνηκε. Στη συνέχεια όμως, όταν το περιοδικό έδειξε πλέον ότι δεν αποτελεί διάττοντα αστέρα αλλά μια σταθερή, προσεγμένη και τακτική προσπάθεια, εκεί άρχισαν να πέφτουν οι μάσκες: "γιατί αυτοί κι όχι εμείς;", "έλα μωρέ, όποια στιγμή κάτσουμε και στρωθούμε βγάζουμε κάτι δέκα φορές καλύτερο", "γιατί όχι σε PDF;" (από τους ίδιους που έσκιζαν τα ρούχα τους για την σαφή υπεροχή του έντυπου απέναντι στον ηλεκτρονικό τύπο), "θα το πάρω αν γράψει για το τάδε/δείνα μηχάνημα" (κλασική ατάκα τύπου που το hobby του δεν είναι το retro computing, αλλά η ηλιθιότητα) και πολλά-πολλά ακόμη αντίστοιχα που μπορεί να ακούγονται υπερβολικά για να είναι πραγματικά, αλλά δυστυχώς τα ακούμε/συναντάμε/διαβάζουμε χρόνια τώρα. Είπαμε, ο Έλληνας, όσο κι αν το επιθυμεί, δεν είναι παγκοσμίως γνωστός ούτε για την απ' ευθείας (έτσι νομίζει) καταγωγή του από τον Περικλή, τον Φειδία και τον Αριστοτέλη, ούτε για την πνευματική, νοητική και πολιτισμική του ανωτερότητα (εδώ γελάνε) ή ακόμα και για αυτήν την πατρότητα της φέτας και του κοκορετσιού: ο Έλληνας, δυστυχώς, είναι γνωστός για την περίφημη αντιμετώπισή του στο θέμα της "κατσίκας του γείτονα". Έτσι και η Ελληνική ρετρο κοινότητα, ως μικρογραφία της κοινωνίας μας, απαρτίζεται στην πλειοψηφία της από άτομα που αντλούν ικανοποίηση από τα δεινά και τις ατυχίες των άλλων.

Φαντάσου λοιπόν υπομονετικέ αναγνώστη, εσύ που τόση ώρα διαβάζεις και διαβάζεις και προσπαθείς να καταλάβεις πού το πάω, πόση εντύπωση προκαλεί μια συμπεριφορά εκ διαμέτρου αντίθετη με την παραπάνω. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που θα χαρακτήριζα ως "φυσιολογικούς" - και μέσα στον γενικό παραλογισμό που επικρατεί αυτό αποτελεί μεγάλο κοπλιμέντο - οι οποίοι επικροτούν την προσπάθεια που ονομάζεται Retro Planet άσχετα με το αν αγοράζουν το περιοδικό ή όχι. Δεν αναφέρομαι ούτε στους τακτικούς μας αναγνώστες οι οποίοι, ας μην κοροϊδευόμαστε, αποτελούν εδώ και χρόνια το βασικότερο λόγο που σκιζόμαστε να έχουμε ένα πλήρες και ποιοτικό τεύχος έτοιμο κάθε τρίμηνο. Αναφέρομαι σε μια κατηγορία ανθρώπων που εκπλήσσει (τουλάχιστον εμένα προσωπικά) με τον τρόπο που λειτουργεί και με τις κινήσεις της, τους δωρητές.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε από την (πολύ) αρχή, με κινήσεις του τύπου "κράτα τα ρέστα για ενίσχυση του περιοδικού". Πολύ σύντομα, ένας αναγνώστης έκανε δώρο σε όλους τους υπόλοιπους - χωρίς καν να θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομά του - μια δισκέτα για Amiga. Και βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του 2ου τεύχους, στα Χριστούγεννα του 2013!

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι, μέχρι που, πριν από ενάμισι περίπου χρόνο, ένας αναγνώστης του Retro Planet έτσι, από το πουθενά, δώρησε στο περιοδικό ένα χρηματικό ποσό για "ενίσχυση". Για μένα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη γιατί, απλά, δεν το περίμενα. Έχοντας μπουχτίσει από τυπάκια που προσπαθούσαν να βρουν διάφορες άκυρες αφορμές για να δικαιολογήσουν (στους εαυτούς τους και στους ομοίους τους, βασικά) την "δεν με νοιάζει, δεν θα πάρω" στάση τους απέναντι στο περιοδικό, το να έρχεται κάποιος από το πουθενά και να προσφέρει κάποιο ποσό από το υστέρημά του αναγνωρίζοντας και στηρίζοντας έμπρακτα την προσπάθεια που λέγεται "Retro Planet" με χαροποίησε και με συγκίνησε. Και πού να ήξερα ότι αυτή ήταν μονάχα η αρχή!

Στο διάστημα του τελευταίου έτους κινήσεις αντίστοιχες με την παραπάνω έχουν γίνει επανειλημμένα. Ναι, δεν κάνω πλάκα, ούτε και υπερβάλλω: έτσι ξαφνικά, άνθρωποι από διάφορα σημεία της χώρας αυτοβούλως και χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για τους υπόλοιπους και τις πράξεις τους αποφάσισαν να δώσουν το κατιτίς τους, είτε μικρό είτε μεγάλο, για να βοηθήσουν το περιοδικό. Μιλάμε ότι δεν έχει αναφερθεί ποτέ οτιδήποτε για δωρεές, δεν υπάρχει κάποιο σχετικό button στο website (ο Θεός να το κάνει) του περιοδικού, δεν έχει γίνει κουβέντα πουθενά! Εδώ ένας και μόνος αναγνώστης κάλυψε από την τσέπη του την αύξηση 24 σελίδων του τελευταίου τεύχους σε όλο το τιράζ του περιοδικού!

Επειδή λοιπόν αισθάνομαι την υποχρέωση, απλά αναφέρω αυτές τις κινήσεις καλής θέλησης χωρίς να κατονομάσω όσους προσέφεραν τον οβολό τους. Γιατί και οι ίδιοι δεν το έκαναν για διαφήμιση ή υστεροφημία αλλά επειδή καταλαβαίνουν ότι το Retro Planet δεν υπήρχε πάντοτε και ούτε θα συνεχίσει να υπάρχει εσαεί: είναι ένας ζωντανός οργανισμός που καύσιμό του είναι η αγάπη του αναγνωστικού του κοινού.

Σας ευχαριστούμε - είστε οι καλύτεροι!

Retro Planet #22: Bigger, better, faster, more!

Ίσως πολλοί από εσάς εκεί έξω - και ειδικά οι νεότεροι σε ηλικία - να μην θυμούνται το παρθενικό (και μοναδικό, ταυτόχρονα) studio album του group 4 Non Blondes που κυκλοφόρησε το 1992, αλλά ο τίτλος αυτού μάλλον δένει ιδανικά με το 22ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet.

Το περί ου ο λόγος "Χριστουγεννιάτικο" (ο Θεός να το κάνει) τεύχος κανονικά έπρεπε να έχει φτάσει στα χέρια των υπευθύνων για τη δημιουργία του γύρω στα μέσα του Δεκέμβρη, αλλά διάφορα θεματάκια καθυστέρησαν την κυκλοφορία του.

Ουδέν κακό αμιγές καλού όμως, καθώς πλέον το μεγαλύτερο σε όγκο τεύχος της 5ετούς ιστορίας του Retro Planet είναι γεγονός. Με την ευγενική χορηγία του Κώστα (κατά κόσμον γνωστού ως Dinohatzi) καλύφθηκαν όλα τα έξτρα έξοδα προκειμένου το 22ο RP να είναι... παχύτερο κατά 24 ολόκληρες σελίδες! Πρόκειται για μία κίνηση που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μοναδική στα χρονικά, εάν ο εν λόγω κύριος δεν την είχε ξανακάνει (!), καθώς είχε αναλάβει το κόστος για τις δισκέτες που συνόδεψαν το 2ο τεύχος του περιοδικού, τον Δεκέμβριο του 2013!

Το νέο, "μπαμπάτσικο" RP λοιπόν είναι γεμάτο με ύλη που θα ικανοποιήσει όλα τα γούστα, καθώς τα θέματά του, πλην εξωφύλλου και διαφημίσεων, καλύπτουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 68 ολόκληρες πυκνογραμμένες σελίδες!

Τι μπορεί να διαβάσει κανείς λοιπόν σε αυτές τις 68 σελίδες; Καταρχάς έχουμε τις αγαπημένες μόνιμες στήλες (κάποιες εκ των οποίων "ξεχείλωσαν" στο νέο τεύχος), δηλαδή τα Retro Νέα, το Amiga News, το 8/16bits Reviews, το 8 Magic bits (με Amstrad PCW 8256/8512), το Adventureland (με Willy Beamish), το Calling Gods Allowed από την πένα του Στέφανου Κουτσούκου, το ευθυμογράφημα αλλά και το Σκάσε και Άκου με το κλασικό Heaven and Hell των Black Sabbath (και τις σολιές του Ιορδάνη Κιουρτσίδη).

Επίσης, στα πλαίσια του Lost Treasures ο Γιάννης Τσακίρης (μιλάμε για μεταγραφή αεροδρομίου, έτσι απλά) μας παρουσιάζει το Wasted Dreams για Amiga ενώ στα hardware reviews μπορεί κανείς να διαβάσει για το Easyflash 3 cartridge για Commodore 64 και για το SMART card interface για ZX Spectrum.

Ντεμπούτο κάνει και μια ακόμη στήλη που φιλοδοξεί να μονιμοποιηθεί και αυτή μετά από μερικά εκατομμύρια συμπολίτες μας: πρόκειται για το Scripta Manent μέσα από τις σελίδες του οποίου ο Μιχάλης Ιωαννίδης αναλαμβάνει να μας θυμίσει τα "μαργαριτάρια" των κλασικών εντύπων πληροφορικής back in the day.

Όλα τα παραπάνω, που κάθε άλλο παρά λίγα είναι και που λίγο ή πολύ φτάνουν για να γεμίσουν ένα ολόκληρο τεύχος, αποτελούν την τούρτα, αλλά όχι και το... κερασάκι! Αυτό είναι το cover story του περιοδικού, το μοναδικό, απίστευτο, απαράμιλλο, και κυριολεκτικά τεράστιο αφιέρωμα του Στέφανου Καρούσου στα Quake, Quake II και Quake III, την ιστορία πίσω από τα παιχνίδια αυτά της πολυαγαπημένης id software, τα mods τους, τα παιχνίδια που βασίστηκαν στις id tech engines της εποχής, τις κόντρες των καρτών γραφικών και των επεξεργαστών και όλο το παρασκήνιο πίσω από τα παραπάνω. Το εν λόγω αφιέρωμα είναι ό,τι πιο μεγάλο, πλήρες και χορταστικό έχει δημοσιευθεί ποτέ στο Retro Planet, καταλαμβάνοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, 34 ολόκληρες σελίδες! Κι αν κάποιοι στο παρελθόν διαμαρτυρήθηκαν για το μεγάλο μέγεθος των αφιερωμάτων του περιοδικού κατά καιρούς, η απάντηση είναι ότι, πολύ απλά, ή γράφεις ό,τι και όσα πρέπει για ένα θέμα που "το σηκώνει" ή δεν το ακουμπάς καθόλου.

Όσοι ενδιαφέρεστε για το νέο, 22ο, υπερ-τεύχος του Retro Planet εκφράστε το ενδιαφέρον σας με email στο retroplanetmagazine@gmail.com ή με τους τρόπους που χρησιμοποιείτε όλα αυτά τα χρόνια αν είστε τακτικοί αναγνώστες.

Iceblox Plus: τώρα και στον Atari ST

Πρώτη ανάρτηση για το 2019 μετά από 9 ολόκληρες μέρες απραξίας... Μάλιστα, καλά τα πάμε. Όταν ξεκίνησα αυτό το blog είχα φτάσει να ανεβάζω μέχρι και 3 θέματα ανά ημέρα και τώρα πια, σχεδόν 3 χρόνια αργότερα, γράφω με ρυθμούς... Ελληνικού δημοσίου! Ας είναι, δεν πειράζει: λίγα και καλά. Ή, τουλάχιστον έτσι λέω μπας και κοροϊδέψω τον εαυτό μου. Και δεν είναι και ευκολόπιστος ο κερατάς!

Ας αφήσω όμως τον εαυτό μου στην ησυχία του (;!;) και ας πάμε στο παρθενικό - για μας - θέμα του 2019, που δεν είναι άλλο από την έλευση του Pixel Pete στον Atari ST. Τι; Δεν σας λέει τίποτα το όνομα; Κακώς, πολύ κακώς, γιατί εγώ στο παρελθόν είχα αναφερθεί εκτενώς στον συμπαθέστατο πιγκουίνο ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, έκανε την εμφάνισή του σε 13 διαφορετικές πλατφόρμες προτού κατηφορίσει κατά ST μεριά!

Βλέπετε, ο (πιγκουίνος) πρωταγωνιστής του Icebox Plus, του παιχνιδιού που εμφανίστηκε σε... μερικά κινητά (Nokia 7210, 6610, 5100, 6100, 3510i, 3520, 7650, 3650, Sharp GX10 και Sony Ericsson T300, T610 αλλά και Siemens S55) και στη συνέχεια στον Commodore 64, αποφάσισε, μέσω του εμπνευστή και δημιουργού του Karl Hornell να τιμήσει με την παρουσία του και τις οθόνες των υπολογιστών της σειράς ST της Atari.

Και, επειδή προσωπικά έχω σιχαθεί τις απανωτές κυκλοφορίες τίτλων για τον Atari STE που γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τους original STs, βγάζω το καπέλο στον κύριο Hornell που μετέφερε τον συμπαθέστατο και γλυκύτατο arcade τίτλο του στον πραγματικά άξιο ιστορικά εκπρόσωπο των 16μπιτων Atari, τον ST/STF/STM/STFM (και πάει λέγοντας). Φυσικά, το Iceblox Plus τρέχει και σε Atari STE, αλλά δεν χρησιμοποιεί το έξτρα hardware και, φυσικά, δεν το απαιτεί. Αν πρέπει σώνει και καλά να γκρινιάξω για κάτι (hey, that's me!) τότε θα πρέπει να σταθώ στην μάλλον υπερβολική απαίτηση του Iceblox Plus για 1ΜΒ μνήμης RAM, γεγονός που αφήνει στην "απέξω" όλους τους κατόχους Atari 520ST (και M, F, FM και STE - παρόλο που για τους τελευταίους δεν νοιαζόμαστε!) που αποτελούν και την συντριπτική πλειοψηφία...

Έτσι λοιπόν, οι ευτυχείς κάτοχοι Atari 1040STF (κυρίως) μπορούν εντελώς δωρεάν να χαρούν έναν απλό και διασκεδαστικό arcade τίτλο, με όμορφα γραφικά και αξιόλογο ήχο, που ξεχωρίζει για το εθιστικό του gameplay και θυμίζει αρκετά έναν απόγονο του Pengo σε... 2μησι διαστάσεις!

Για να ανακεφαλαιώσω λοιπόν, αν έχετε στην κατοχή σας κάποιον υπολογιστή της σειράς Atari ST με τουλάχιστον 1ΜΒ μνήμης, κατεβάστε από εδώ το Iceblox Plus και απολαύστε χαλαρή arcade διασκέδαση που δεν θα ζορίσει το μυαλουδάκι σας (το ιδανικό, εδώ που τα λέμε για χαλάρωση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας). (Πηγή: Indie Retro News).

Το Mini γίνεται ακόμα καλύτερο - το Classic το ίδιο!

Είναι γεγονός ότι δεν έχω γράψει λίγες φορές για το C64 Mini, και το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην περίπτωση του Playstation Classic. Σε γενικές γραμμές, παρά την όποια ασυνέπεια από πλευράς μου του τελευταίου καιρού τα έχω καλύψει πιστεύω επαρκώς τα δύο αυτά nostalgia devices (πρέπει να το κατοχυρώσω αυτό κάποια στιγμή). Και τώρα, καθώς φτάσαμε στο τέλος της χρονιάς, οι δύο αυτές μικροσκοπικές συσκευές δείχνουν ελκυστικότερες από ποτέ!

Ξεκινώντας με το C64 Mini - το οποίο άλλωστε κυκλοφόρησε και νωρίτερα - με την έλευση του firmware 1.2.0 πριν από λίγες ημέρες τα πράγματα έγιναν ακόμη καλύτερα και κάποια ακόμη θεματάκια διορθώθηκαν, καθιστώντας το λιλιπούτειο αντίγραφο του Commodore 64 αγορά-λουκούμι. Οι κυριότερες από τις τελευταίες αλλαγές είναι οι παρακάτω:

- υποστήριξη περισσότερων USB joysticks. Ναι, αν και εσείς όπως και εγώ αλλά και ο κάθε νορμάλ άνθρωπος απλά απεχθάνεστε το τραγικό - a la Competion Pro - joystick που συνοδεύει το Mini, θα χαρείτε να μάθετε πως πλέον μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σχεδόν οποιοδήποτε USB joystick ή joypad προκειμένου να απολαύσετε τα παιχνίδια σας όπως τους αξίζει. Καιρός ήταν!

- εύκολη υποστήριξη παιχνιδιών που χρησιμοποιούσαν το 1ο joystick port. Ναι, υπήρχαν τρόποι, αλλά με το νέο firmware το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αλλάξετε τα filenames των αγαπημένων σας παιχνιδιών προσθέτοντας την κατάληξη "_J1". Για παράδειγμα στο H.E.R.O. το hero.d64 θα πρέπει να μετονομαστεί σε hero_J1.d64, στο Pitfall II το pitfall2.d64 θα πρέπει να αλλαχθεί σε pitfall2_J1.d64 και πάει λέγοντας. Παιχνιδάκι.

- το Galencia. Τι; Ναι, το Galencia. Χωρίς πολλά-πολλά λόγια. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της νέας χιλιετίας (διαβάστε σχετικά στο - υπέροχο - 19ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet) πλέον περιλαμβάνεται στο... οπλοστάσιο του C64 Mini. Ένα υπέροχο δώρο για τις γιορτές που αποτελεί τμήμα του νέου firmware!

Το καλύτερο όμως είναι άλλο: η τιμή. Το C64 Mini εμφανίστηκε στα ράφια των καταστημάτων με τιμή 80€, αλλά πλέον, πολύ πιο ώριμο και βελτιωμένο, τιμάται μονάχα 50€. Βρε, μήπως να το ξανασκεφτόσασταν;

Από την άλλη, έχουμε το Playstation Classic: δεν πέρασε ούτε μήνας από την κυκλοφορία του κλώνου του εμβληματικού original Playstation, και πλέον - όπως άλλωστε είχαμε προβλέψει - η κονσολίτσα έχει χακαριστεί ποικιλοτρόπως και ο καθένας μπορεί να την εμπλουτίσει με τα παιχνίδια που επιθυμεί. Τέλεια, έτσι;

Έτσι και ακόμα τελειότερα, καθώς η ριζική πτώση της τιμής του Classic είναι ικανή να πείσει ακόμη και τους πλέον αναποφάσιστους: με λιανική πλέον στα 60€ αντί των 100€ που κόστιζε πριν από 28 ημέρες το Playstation Classic αποτελεί bargain όπως και αν το δει κανείς!

Ανακεφαλαιώνοντας, τα C64 Mini και Playstation Classic με τις τιμές που κυκλοφόρησαν κόστιζαν αθροιστικά 180€. Και, όχι μόνο αυτό, αλλά κουβαλούσαν και μύρια όσα κουσούρια, τα περισσότερα αποτελέσματα βιαστικού σχεδιασμού του software που τα συνόδευε. Πλέον, το 90% αυτών των θεμάτων ανήκει στο παρελθόν, και τα δύο μηχανάκια μπορούν να τρέξουν ό,τι τραβάει η ψυχή του καθενός, συνοδεύονται από χειριστήρια και λειτουργούν τέλεια με τις σύγχρονες τηλεοράσεις και κοστίζουν, και τα 2 μαζί, 110€! Τι, ακόμα εδώ είσαστε; Δεν κάνετε καμιά βολτίτσα από κανένα Πλαίσιο ή Public; Είναι η τελευταία μέρα του χρόνου και σας αξίζει ένα δωράκι, δεν νομίζετε;

Καλή Χρονιά σε όλους. Θα τα ξαναπούμε το 2019!

Καλά Χριστούγεννα!

Χρόνια Πολλά και κυρίως Χρόνια Καλά σε όλους. Περάστε τις γιορτινές μέρες με τα αγαπημένα πρόσωπα και χαλαρώστε όσο μπορείτε, ξεχνώντας - έστω και για λίγο - τα προβλήματα και τη μιζέρια της καθημερινότητας. Καλά Χριστούγεννα!

Review: Rocket Smash ex για Commodore 64

Rocket Smash ex (Commodore 64) - John Lonningdal (Programming)/Saul Cross (Graphics & Music)

Το Rocket Smash ex είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη στη στήλη, καθώς πρόκειται για παιχνίδι του 2015 και, όλως παραδόξως (μιας και οι άλλοι δύο τίτλοι που παρουσιάσαμε ήταν εξαιρετικοί), είναι το καλύτερο παιχνίδι από τα τρία. Πώς το καταφέρνει αυτό; Πολύ απλά: αντιγράφοντας σχεδόν στα πάντα το καλύτερο ίσως arcade παιχνίδι για τον 16Κ Sinclair Spectrum, το Jetpac! 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως: το 1983, η νεοσύστατη τότε Ultimate Play The Game, κυκλοφόρησε το παρθενικό της παιχνίδι για τον Sinclair ZX Spectrum, το Jetpac (περισσότερα για το Jetpac και για την Ultimate μπορείτε να διαβάσετε στο μεγάλο αφιέρωμα του 2ου τεύχους του Retro Planet). Το παιχνίδι έκανε απίστευτες - για τα δεδομένα της εποχής - πωλήσεις, και αποτέλεσε το έναυσμα για την πορεία των αδερφών Stamper προς τη δόξα, το χρήμα και την καταξίωση. Παρά την εμπορική του επιτυχία, και παρότι το port βρισκόταν στα σκαριά, το Jetpac δεν κυκλοφόρησε ποτέ για τον Commodore 64. Πέρασαν 32 ολόκληρα χρόνια μέχρι οι John Lonningdal και Saul Cross να διορθώσουν αυτή την ιστορική αδικία, κυκλοφορώντας το Rocket Smash ex, έναν κλώνο του Jetpac που καταφέρνει να είναι καλύτερος από τον ένδοξο προκάτοχό του!

Η υπόθεση του παιχνιδιού είναι απλή: σε κάθε πίστα προσπαθείτε να συναρμολογήσετε και να ανεφοδιάσετε τον πύραυλο που αποτελεί το όχημα διαφυγής σας. Δεκάδες εξωγήινα όντα (ή σκάφη, ή μπουρμπουλήθρες ή, οτιδήποτε τέλος πάντων!) προσπαθούν να σας καταστρέψουν, ερχόμενα σε επαφή με το sprite σας. Του κάκου όμως, για καλή μας (σας) τύχη, ο ήρωας έχει στην κατοχή του ένα πανίσχυρο laser, το οποίο καταστρέφει οτιδήποτε βρεθεί απέναντι στις ριπές του. Αν καταφέρετε να ανεφοδιάσετε πλήρως τον πύραυλό σας, μπαίνετε μέσα και προχωράτε στο επόμενο stage. Με την ολοκλήρωση τεσσάρων stages, προχωράμε στο επόμενο level. Αυτό ήταν! Εντάξει, παίρνετε και κάποια bonuses που σας δίνουν έξτρα πόντους, οξυγόνο κλπ ενώ κάθε μερικές χιλιάδες πόντους το παιχνίδι σας επιβραβεύει με ένα έξτρα "κανονάκι". Το Rocket Smash ex δεν διεκδικεί Oscar πολυπλοκότητας ή πρωτοτυπίας (αυτό έλειπε!), αλλά: διαθέτει πολύ καλά και πολύχρωμα γραφικά, μουσική και εφέ που του ταιριάζουν "γάντι", εξαιρετικό sprite collision, απίστευτη αμεσότητα στους χειρισμούς του παίκτη, αυξανόμενο βαθμό δυσκολίας και σπάνια εθιστικότητα.
 

Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι περισσότερο: παίξτε το! Α, και κάτι τελευταίο: αν είστε "μερακλήδες", μπορείτε να το αποκτήσετε και σε cartridge. Not bad, not bad at all!

Βαθμολογία: 9,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στην στήλη 8/16bits Reviews του 7ου τεύχους του περιοδικού Retro Planet τον Μάρτιο του 2015. Επίσης, έχει ήδη γίνει εκτενής αναφορά στο Rocket Smash σε αυτό εδώ το κείμενο.

C=Bit '18 από τους Performers για τον Commodore 64

Δεύτερο demo στην ιστορία του group Performers και δεύτερο demo τους που καλύπτεται από τούτο εδώ το blog. Εκτός εάν έχω γράψει στο παρελθόν για τη μοναδική παραγωγή κάποιου άλλου ολιγογραφότατου group, νομίζω ότι μονάχα με τους Performers έχω αγγίξει (τι αγγίξει; Σφιχταγκαλιάσει, καλύτερα!) το 100%. Αλλά αντί να ευλογώ τα (λιγοστά) γένια μου, ας ασχοληθώ καλύτερα με το νέο demo του group, το C=Bit '18 που παρουσιάστηκε πριν από λίγες εβδομάδες στα πλαίσια του demoparty X και τρέχει σε Commodore 64...

Το C=Bit '18 λοιπόν είναι μια ιδιαίτερα αξιόλογη παραγωγή που όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν μπορεί να φτάσει την παρθενική δουλειά του group, το The Concert. Για να το θέσω με απόλυτη ακρίβεια, το πρώτο μισό του νέου demo είναι καταπληκτικό, με υπέροχα γραφικά μοντέρνας αισθητικής και ήχο που του δίνει πολλούς πόντους αντί να του αφαιρεί, όπως δυστυχώς συμβαίνει με την πλειονότητα των παραγωγών των τελευταίων χρόνων.

Όμως το C=Bit '18 έχει και συνέχεια μετά την αλλαγή πλευράς της δισκέτας, η οποία, τουλάχιστον με τα δικά μου "ιδιαίτερα" γούστα, δεν είναι εξίσου εμπνευσμένη και ποιοτική συγκριτικά με το πρώτο μισό. Όπως και να 'χει όμως η σούμα βγαίνει σίγουρα θετική, με αποτέλεσμα το C=Bit '18 να είναι ένα από τα καλύτερα demos της χρονιάς που ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες (στο demoparty X κατέλαβε την 3η θέση πάντως).

Αν ενδιαφέρεστε να κατεβάσετε και να τρέξετε το C=Bit '18 ώστε να διαπιστώσετε και μόνοι σας αν και κατά πόσο αξίζει, πάρτε το από εδώ. Αλλιώς, απλά αράξτε και δείτε το video που ακολουθεί...

Crash τεύχος 100!

Ήταν κάποτε μια ωραία εποχή που τα τηλέφωνα ήταν αναλογικά με καντράν, στα μουσικά charts μεσουρανούσαν οι Duran Duran, ο Rocky κατατρόπωνε τον φαρμακωμένο Drago και μαζί του τον μύθο του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα αυτοκίνητα ήθελαν τσοκ για να πάρουν μπρος τον χειμώνα και στην Αγγλία ο πλέον επιτυχημένος υπολογιστής είχε πληκτρολόγιο που θύμιζε στην αφή νεκρή σάρκα και ταυτόχρονα δεν είχε διακόπτη on/off (ναι, ακριβώς, κάτι σαν το Raspberry Pi ένα πράγμα). Την εποχή εκείνη λοιπόν, την αγνή, την ρομαντική, που όλα ήταν πιο απλά, πιο αργά και πιο απολαυστικά, κυκλοφορούσαν δεκάδες περιοδικά (έντυπα, σαν το Retro Planet καλή ώρα) που είχαν ως αντικείμενό τους τον ZX Spectrum της Sinclair (ναι, γι' αυτόν σαν έγραψα παραπάνω). Το πλέον επιτυχημένο εξ αυτών λεγόταν Crash και στα ντουζένια του είχε φτάσει να πουλάει 100.000 αντίτυπα μηνιαίως. Ναι, ένα περιοδικό αφιερωμένο στον ZX Spectrum και, πιο συγκεκριμένα, (σχεδόν αποκλειστικά) στα παιχνίδια του!

Το Crash ήταν ένα προϊόν της Newsfield Publications και "αδερφό" περιοδικό του Zzap 64, της έκδοσης που είχε ως αντικείμενο το αντίπαλο δέος του ZX Spectrum, τον Commodore 64 και τα παιχνίδια του. Τα δύο αυτά περιοδικά μεσουράνησαν περίπου από τα μέσα μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '80, την εποχή δηλαδή που ζούσαν τις μέρες δόξας τους τα 8μπιτα μηχανήματα. Το Crash και το Zzap 64 έμειναν στην ιστορία για την πρωτοποριακή τους σχεδίαση, τα υπέροχα εξώφυλλα που ζωγράφιζε ο Oliver Frey, τους συντάκτες τους που - πάνω απ' όλα - ήταν δεινοί gamers, και πολλές ακόμα καινοτομίες που εισήγαγαν στον τεχνικό (;) τύπο της εποχής.

Φυσικά, ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει και τίποτα καλό δεν κρατάει για πάντα - "'cause nothing lasts forever, even cold November rain" που έλεγε κι ο μεγάλος ποιητής της νιότης μας και θλιβερός ξεφτίλας του σήμερα W. Axl Rose. Έτσι, μετά από 90 και 98 τεύχη αντίστοιχα τα Zzap 64 και Crash αποτέλεσαν παρελθόν, μπαίνοντας στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μαζί με τα 8μπιτα μηχανήματα...

Στα πλαίσια φυσικά της retro αναβίωσης, retro μόδας και retro νοσταλγίας δεν υπήρχε περίπτωση ένα τόσο ιστορικό έντυπο όπως το Crash να μην εμπλακεί. Έτσι, πριν από ένα χρόνο, ο Chris Wilkins μαζί με παλιούς συνεργάτες του περιοδικού κυκλοφόρησε μέσω καμπάνιας στο Kickstarter το ετήσιο, 99ο τεύχος του Crash. Η έκδοση ήταν καλογραμμένη, καλοστημένη και πολυτελής, με απόλυτο σεβασμό στο ύφος και την αισθητική του κλασικού περιοδικού των 80s και αγκαλιάστηκε με αγάπη από τους ανά τον κόσμο λάτρεις του ZX Spectrum. Έτσι, φέτος τον Σεπτέμβριο ο Chris ανακοίνωσε την έναρξη της καμπάνιας για το Crash Annual 2019, το επετειακό 100ο τεύχος του πολυαγαπημένου εντύπου. Όπως μάλλον καταλάβατε, ο γράφων υπήρξε ένας από τους backers της καμπάνιας αυτής - και σήμερα έφτασε η στιγμή να επιβραβευθεί γι' αυτό.

Το "ογκώδες πακέτο" που αναγραφόταν στο ειδοποιητήριο των Ε.Λ.Τ.Α. δεν ήταν και τόσο ογκώδες, καθώς μέσα περιείχε ένα (πραγματικά ποιοτικό) hardback περιοδικό 120 έγχρωμων σελίδων, ένα ημερολόγιο του 2019 με artwork του Oliver Frey και... τον χάρτη του Sabre Wulf! Ειδικά ο τελευταίος είναι υπερχρήσιμος - κρίμα που καθυστέρησε λιγάκι να φτάσει στα χέρια μου (34 χρόνια - να τ' αφήσω;) και αναγκάστηκα να τελειώσω το ιστορικό παιχνίδι της Ultimate Play The Game με το hack με τις 255 ζωές καθώς είχα να διαβάσω και τα μαθήματά μου για την 2α γυμνασίου!

Από το λίγο που πρόλαβα να δω μέχρι στιγμής το Crash Annual 2019 είναι πράγματι εξαιρετικό και θυμίζει ένα Crash της χρυσής εποχής τίγκα στα... στεροειδή! Ειδικά στο αισθητικό σκέλος η δουλειά που έχει γίνει είναι απίστευτη, καθώς δημιουργείται στον αναγνώστη η εντύπωση ότι το 100ο τεύχος φτιάχτηκε από τους ίδιους ανθρώπους που είχαν φτιάξει τα υπόλοιπα 98 (κάτι που εδώ που τα λέμε δεν απέχει και παρασάγγας από την αλήθεια).

Με συνολικό κόστος 24 λίρες Αγγλίας (μαζί με ταχυδρομικά) θεωρώ ότι ήταν μια καλή αγορά, που θα μου κάνει καλή και ζεστή συντροφιά τις μέρες των γιορτών. Merry Speccy Christmas!

Πλησιάζει...

Βρε λες τώρα που καθυστερήσαμε κάποιοι να σκέφτηκαν "αυτό ήταν, πάει"; Ξέρετε, αυτοί που χαμογέλασαν χαιρέκακα όταν έκλεισε το amigaplanet, οι ίδιοι που γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη στο Retro Planet και στα Amicamps, τέτοιοι τύποι. Υπάρχουν όμως τέτοια άτομα στην retro κοινότητα ή απλά είμαι βλαμμένος και τα βγάζω απ' το μυαλό μου όλα αυτά; 

Είναι προφανές ότι κάποια πράγματα δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Και να ήταν μονάχα η retro κοινότητα που είχε τα θέματά της, να πεις "δεν πάει στο διάολο, δεν ασχολούμαι". Δυστυχώς όμως έχουμε να κάνουμε με μια μικρογραφία της Ελληνικής κοινωνίας, οπότε αυτό που προέχει για όλους σχεδόν είναι απλά το να... ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Καθρέφτες απ' ότι φαίνεται δεν υπάρχουν σε επαρκή ποσότητα για να μπορεί ο καθείς να τσεκάρει τα μούτρα του και την καμπούρα του, οπότε η πλειοψηφία ασχολείται με τους άλλους. Η διάθεση για αυτοκριτική είναι απλά ανύπαρκτη, η μιζέρια, η κακεντρέχεια και η κουτοπονηρία χτυπάνε κόκκινα και κατά τα λοιπά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα...

Παρά το τοξικό περιβάλλον και τα δηλητηριασμένα μυαλά εκεί έξω κάποια μπουμπούκια εξακολουθούν να ανθίζουν σε πείσμα καιρών και ανθρώπων, και ένα από αυτά είναι χωρίς αμφιβολία και το Retro Planet. Ναι, το περιοδικό που προσπάθησε ακόμα κι ο εμπνευστής του να σκοτώσει (!) παραμένει στις επάλξεις όσο παραμένουμε και εμείς οι λιγοστοί, οι "πειραγμένοι" που βρισκόμαστε πίσω του και όσο εσείς συνεχίζετε να το στηρίζετε.

Όχι, το 22ο τεύχος του Retro Planet δεν κυκλοφόρησε ακόμα, αλλά το νερό έχει μπει στο αυλάκι και η ημερομηνία που θα το πάρουμε στα χέρια μας πλησιάζει. Το νέο τεύχος θα έρθει με Χριστουγεννιάτικο δώρο στους πιστούς φίλους του μια τρανή αύξηση των σελίδων και ποσότητα και ποιότητα ύλης που (εμείς τουλάχιστον που το γράφουμε θεωρούμε ότι) ξεπερνούν κάθε προηγούμενο. Και με ένα αφιέρωμα στο Quake που ο χαρακτηρισμός "επικό" απλά αποδεικνύεται ελάχιστος για να το περιγράψει (αφήστε που η συγκεκριμένη λέξη χρησιμοποιείται σε καθημερινή βάση για να χαρακτηρίσει αμέτρητες μετριότητες, οπότε... μακριά από μας!).

Πάρτε λοιπόν ως teaser το (μάλλον οριστικό) εξώφυλλο του νέου τεύχους και αναμείνατε στο... mailbox σας για τα χαρμόσυνα νέα!

Κάντε το Playstation Classic να βγάλει τα λεφτά του!

Καλά, είναι γνωστό σε όλους όσους έχουν έστω και μια ελάχιστη επαφή με την τεχνολογία πως "ό,τι κλειδώνει, ξεκλειδώνει". Πολλοί το είχαν πει και εγώ ο ίδιος το είχα γράψει πως ήταν αναμενόμενο σύντομα το Playstation Classic να χακαριστεί - βοήθησε σίγουρα σε αυτό και το γεγονός ότι το lineup των 20 προεγκατεστημένων τίτλων δεν έλεγε και πολλά πράγματα, οπότε ο καθένας θα έψαχνε να βρει τρόπο να παίξει ένα Crash Bandicoot, ένα Silent Hill ή ένα Gran Turismo...

Από την άλλη είναι και η απήχηση του original Playstation σε όλο τον πλανήτη στην εποχή της παντοκρατορίας του: τι Commodore 64, τι Super Nintendo, τι Atari 2600 και οτιδήποτε άλλο έχει κυκλοφορήσει σε "mini", "classic" ή "flashback" μινιατούρα: την παρθενική παιχνιδομηχανή της Sony την είχαν ΟΛΟΙ! Κατ' επέκταση λοιπόν το ενδιαφέρον για το Playstation Classic ήταν επόμενο να είναι τεράστιο παγκοσμίως.

Βάλτε τα λοιπόν κάτω: ένα προϊόν με το οποίο ασχολήθηκαν άπαντες λίγο ή πολύ, ένα lineup παιχνιδιών που... έχριζε προσθηκών (για να το θέσουμε κομψά) και μία mini κονσόλα προστατευμένη ελάχιστα από τις εξωτερικές παρεμβάσεις - γιατί απλά έτσι επέλεξε να την κυκλοφορήσει η Sony. Το αποτέλεσμα ήταν μέσα σε 4 μέρες να κυκλοφορήσουν τα πρώτα videos που έδειχναν παιχνίδια εκτός των προεγκατεστημένων να τρέχουν στο Classic και τώρα, που έχουν περάσει 8 ολόκληρες ημέρες από την κυκλοφορία του, να υπάρχουν εύκολα πραγματοποιήσιμοι και αναλυτικότατοι οδηγοί για το hacking της μικροσκοπικής κονσόλας!

Ένας τέτοιος οδηγός - αλλά και ταυτόχρονα ενδιαφέρον video - ακολουθεί στη συνέχεια. Ο Lantus, περισσότερο γνωστός ως "Modern Vintage Gamer", μας προσφέρει ένα ακόμα απολαυστικό βιντεάκι, το οποίο, συν τοις άλλοις, θα μας καθοδηγήσει βήμα-βήμα στην μετατροπή του Playstation Classic σε αυτό που όλοι θα θέλαμε να είναι από την πρώτη στιγμή!

Βρε, λες τελικά τα 100€ που κοστίζει το Classic να μην φαίνονται πλέον και τόσο πολλά;

Ένα ονειρεμένο μαγαζί!

Λοιπόν, δεν ξέρω αν και κατά πόσο είστε σαν κι εμένα - νομίζω κάποιοι είναι στην ίδια φάση, κάποιοι σε πιο χαλαρή και κάποιοι άλλοι σε ακόμα χειρότερη. Τι εννοώ με αυτό; Αναφέρομαι στο με πόσα μηχανήματα ασχολείται ο καθένας - προσέξτε, όχι πόσα έχει στοιβαγμένα σε ντουλάπια, πατάρια, ντιβανοκασέλες κλπ σε άγνωστη λειτουργική κατάσταση αυτοχαρακτηριζόμενος ως "συλλέκτης", αλλά πόσα έχει λειτουργικά και τα χρησιμοποιεί, μαζί με τα περιφερειακά τους, τα ανταλλακτικά τους, τα βιβλία τους, τα παιχνίδια τους, τα περιοδικά τους και ό,τι άλλο μπορεί να σχετίζεται με τον κάθε υπολογιστή.

Οποιοσδήποτε λοιπόν ασχολείται ενεργά με το hobby θα έχει διαπιστώσει ότι χρειάζεται χώρος. Πολύς χώρος αλλά και πάρα πολλή οργάνωση γιατί το κάθε μηχάνημα έχει τη δικιά του προίκα, τα δικά του περιφερειακά, τα δικά του καλώδια και πάει λέγοντας. Σκεφτείτε σε όλα τα παραπάνω να έχετε να ασχοληθείτε και με υποστήριξη PCs πόσα ακόμα πράγματα θα πρέπει να έχετε στην άκρη στοιβαγμένα που μπορεί να σας χρειαστούν ανά πάσα στιγμή: μνήμες, δίσκους, τροφοδοτικά, οπτικά  μέσα, κάρτες γραφικών, ήχου και δικτύου, οθόνες και καλώδια to name a few. Και πιάνω τον εαυτό μου λοιπόν να αναρωτιέται, ώρες-ώρες: "δεν θα ήταν καλά να μην κρατούσα τίποτα από τα παραπάνω, αλλά να μπορούσα να τα βρω όποια στιγμή θα τα ήθελα σε λογικές τιμές;".

Σκεφτείτε το λίγο: γιατί να έχω π.χ. στην άκρη κάρτες ήχου PCI, USB, στερεοφωνικές και πολυκάναλες, άλλες με είσοδο για joystick και άλλες χωρίς; Γιατί να συλλέγω DIMMάκια μνήμης για σταθερά και για laptops από DDR μέχρι DDR4 με διάφορες χωρητικότητες και ταχύτητες; Γιατί είχα μέχρι πρότεινος μια ντάνα με οπτικά μέσα για laptops που ήταν όλα (μα όλα) διαφορετικά μεταξύ τους στις λεπτομέρειες ώστε να έχω καλές πιθανότητες όταν θα μου παραστεί η ανάγκη να έχω ανταλλακτικό;

Και, αντίστοιχα, πάμε και στους παλιούς υπολογιστές; Πόσα εφεδρικά disk drives για Amiga, Commodore 64 ή δεν ξέρω κι εγώ ποιο ακόμα άλλο μηχάνημα θα πρέπει να μου πιάνουν χώρο στα ράφια και στα ντουλάπια μου; Πόσα διαφορετικά joysticks, ποντίκια και συσκευές αποθήκευσης θα πρέπει να έχω εύκαιρα ώστα να μην τα πληρώσω χρυσά στους retro καλοθελητές αν τυχόν τα χρειαστώ; Πόσο χρήσιμο - λεώ και πάλι μέσα μου - θα ήταν ένα μαγαζί που να τα είχε ΟΛΑ ΑΥΤΑ, όλα διαθέσιμα, όλα ετοιμοπαράδοτα ανά πάσα στιγμή;

Ε, λοιπόν, είτε το πιστεύετε είτε όχι, το μαγαζί αυτό υπάρχει! Όχι φυσικά στην Ελλάδα που ένα ELX είχαμε όλο κι όλο (καταπληκτικό μαγαζί, btw) κι αυτό το κατέστρεψε η κακιά η ώρα και τα φρικιά των Εξαρχείων, όχι: μιλάμε πάντα για την land of the free και home of the brave, το Αμέρικα. Εκεί, ο γνωστός Youtuber Metal Jesus ανακάλυψε ένα... υπόστεγο για αεροπλάνα (ή, τουλάχιστον, κάτι αντίστοιχο σε μέγεθος) στο Seattle κυριολεκτικά γεμάτο με οτιδήποτε τεχνολογικό καλούδι των τελευταίων 40 και βάλε χρόνων μπορεί να ποθήσει η ψυχή σας!

Αν και τα PCs έχουν (δικαίως) τη μερίδα του λέοντος, αν κάτσετε και δείτε ολόκληρο το video που ακολουθεί θα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι ότι υπάρχει πολύ, καλό και ποικίλο retro stuff για κάθε γούστο και κάθε ανάγκη. Βασικά, δείτε και κλάψτε και αναρωτηθείτε, όπως και εγώ, πόσο παραπάνω ελεύθερο χώρο θα είχατε αν δεν αναγκαζόσασταν να... stockάρετε όπως και εγώ δεκάδες ή και εκατοντάδες κιλά τεχνολογικής σαβούρας "μπας και χρειαστεί".

Πάω να ξεσπάσω σε λυγμούς πάνω από την κούτα μου με τα 40πινα IDE καλώδια. Ή, μήπως καλύτερα πάνω από αυτήν με τα παράλληλα; Έχω και τα null modem, αυτά που τα πας; Ααααααχ...

r0x Zero: στο μηδέν ο ST. Ξανά!

4 χρόνια πίσω, Δεκέμβριος του 2014 και γράφω στο Retro Planet το πρώτο μου review για σύγχρονο παιχνίδι για 16μπιτο υπολογιστή: είναι το r0x για τον Atari STE, ένα πολύ απλό αλλά διασκεδαστικό παιχνιδάκι το οποίο, εντελώς αδικαιολόγητα στα μάτια και τα αυτιά του γράφοντος "απαιτεί" κάτι παραπάνω από τον απλό, κλασικό ST με τα 512ΚΒ μνήμης RAM για να τρέξει. Αν κάποιος ενδιαφέρεται, το review αυτό αναδημοσιεύτηκε αργότερα εδώ.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα από εξαίρεση έγινε κανόνας: ο Atari ST μπορεί στην πραγματικότητα να κυριάρχησε στην αγορά των 16bit home computers μεταξύ 1985-1988, μέχρι δηλαδή να πάρει τα ηνία οριστικά και αμετάκλητα η Amiga, μπορεί να πούλησε εκατομμύρια κομμάτια και μπορεί να γνώρισε διάδοχη κατάσταση στον - too little too late - STE που δεν συγκίνησε και πολύ κόσμο, αλλά οι demosceners δεκάρα δεν δίνουν για όλα αυτά. Λειτουργώντας εδώ και καμιά πενταετία περίπου σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι ST/STF/STM/STFM, οι κατά τα άλλα συμπαθέστατοι ερασιτέχνες προγραμματιστές που απαρτίζουν την demoscene παράγουν υλικό σχεδόν αποκλειστικά για τους υπολογιστές της σειράς STE. Και, το έχω πει και γράψει επανειλημμένως: ό,τι καινούριο κυκλοφορεί είτε σε hardware είτε σε software για καλό είναι, αυτό είναι προφανές. Αλλά αυτή η συνεχιζόμενη τάση υποστήριξης ενός μηχανήματος που δεν λέει σχεδόν τίποτα σε κανέναν - γιατί, πείτε μου, ποιον άγγιξε ο STE, δηλαδή; - αντί για τον πρόγονό του που έγραψε ιστορία ε, προσωπικά με ξενίζει. Και πολύ μάλιστα...

Από τη στιγμή πάντως που οι άνθρωποι που έφτιαξαν το r0x το 2009 αποφάσισαν να χαρίσουν το (πολύ πιο απαιτητικό) r0x Zero στην retro community ήταν ηλίου φαεινότερο το ποια πλατφόρμα θα επέλεγαν, έτσι; R0x Zero λοιπόν, κυρίες και κύριοι, ένα top-down vertical shoot 'em up για τον Atari STE με (τουλάχιστον) 1ΜΒ μνήμης.

Το πρώτο προφανές συμπέρασμα από την κυκλοφορία του r0x Zero στα πλαίσια της Silly Venture 2018 είναι ότι ο original Atari ST μένει και πάλι στο μηδέν, για χάρη του STE. Το δεύτερο, και ίσως και σημαντικότερο, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις που το ίδιο το παιχνίδι δικαιολογεί τις απαιτήσεις του για ανώτερο hardware. Χωρίς πλάκα, τουλάχιστον στον οπτικό τομέα το r0x Zero δείχνει όχι απλά εντυπωσιακό, αλλά ίσως το καλύτερο vertical shooter που εμφανίστηκε ποτέ σε υπολογιστή της σειράς ST/STE (γιατί για τον Falcon υπάρχουν και καλύτερα).

Δεν μπήκα στον κόπο να τρέξω το r0x Zero σε emulator: τον Atari STE τον έχω αποχωριστεί εδώ και καιρό και στο real thing (τον 1040STF) θα δοκιμάσω ευχαρίστως ό,τι κι αν κυκλοφορήσει που να τον υποστηρίζει. Μιας όμως και το r0x Zero είναι φτιαγμένο για STE περιορίστηκα στο να παρακολουθήσω το video που σας παραθέτω στο τέλος (και μερικά ακόμη). Με αυτά ως μόνα αποδεικτικά στοιχεία των πεπραγμένων του r0x Zero μπορεί κανείς να πει ότι έχουμε να κάνουμε με ένα Goldrunner on steroids που δείχνει ολίγον τι σαν... Battle Squadron (η μία ιεροσυλία μετά την άλλη, το ξέρω)!

Όπως έγραψα και παραπάνω, αισθητικά το παιχνίδι είναι απίστευτο/εντυπωσιακό/απερίγραπτο. Σαν gameplay δεν φαίνεται να θέτει νέα standards, αλλά, από την άλλη, και μέτριο απλά να είναι δεν θα μας χαλάσει, έτσι δεν είναι; Για Atari μιλάμε, η πλατφόρμα ένα (ΟΚ, δύο) Wings of Death έχει, ούτε Hybris, ούτε Battle Squadron, ούτε Disposable Hero αλλά ούτε και Banshee, οπότε...

Εν κατακλείδι, δύο πράγματα: πρώτον, ειλικρινά εύχομαι να πάψει πια αυτή η τάση για παραγωγές σχεδόν αποκλειστικά στον STE. Ο ένας και πραγματικός Atari ST όλοι ξέρουμε ποιος ήταν και, let's face it, ένα παιχνίδι ή demo μπορεί να φτιαχτεί για να τρέχει στον ST αλλά και στον STE. Το αντίστροφο δεν γίνεται, οπότε, ας μην μένει στην απέξω το 95% για να ικανοποιηθεί το 5% (ΟΚ, και για να έχουμε και πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα). Και, δεύτερον, το r0x Zero δείχνει, για homebrew shooter, απλά απίστευτο, μία κυκλοφορία από αυτές που πολύ σπάνια χαίρεται κάποια retro πλατφόρμα. Συνεπώς, αν διαθέτετε Atari STE τιμήστε το πάραυτα, κατεβάζοντάς το από εδώ και τρέχοντάς το.