Έρχεται το 2020. Και μαζί του ο ZX Spectrum Next

Έτσι μας είπαν, κατά συνέπεια αυτό σας μεταφέρω και εγώ. Όλα κι όλα πάντως, μετά από τόσες καθυστερήσεις, το χέρι μου στην φωτιά δεν το βάζω μια φορά! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Όπως θα γνωρίζετε όσοι διαβάζετε τακτικά το blog μου, ανήκω σε αυτούς τους 2.000 περίπου backers του Kickstarter campaign του Henrique Olifiers για τον ZX Spectrum Next. Δεν θα σας πω ψέματα, προφανώς και για εμένα προσωπικά έπαιξε τεράστιο ρόλο στη συμμετοχή μου το γεγονός ότι μέλος της ομάδας που βρισκόταν πίσω από τον νέο υπολογιστή ήταν ο "πολύς" Rick Dickinson, ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό του original ZX Spectrum πίσω στις αρχές των 80s. Λίγο καιρό αργότερα βέβαια ο Rick έφυγε από τη ζωή, αλλά το νερό για τον Next είχε ήδη μπει στο αυλάκι, κάτι που αποδείχτηκε περίτρανα από το γεγονός ότι τα motherboards έχουν φτάσει στα χέρια όσων τα πλήρωσαν εδώ και πάνω από έναν χρόνο. Αυτοί όμως που επέλεξαν το πλήρες "πακέτο"; Τι γίνεται με αυτούς;

"Προβλήματα και καθυστερήσεις", είναι η απάντηση. Προφανώς, το να φτιαχτεί ένας ολόκληρος υπολογιστής με ό,τι αυτός συμπεριλαμβάνει (case, πληκτρολόγιο, τροφοδοτικό, καλώδια, συσκευασία, εγχειρίδιο χρήσης) είναι πολύ περισσότερο πολύπλοκο και απαιτητικό task από την δημιουργία του motherboard μόνο. Πόσο μάλλον όταν αυτό το τελευταίο βασίζεται σε κάτι που ήδη υπάρχει (TBblue). Τέλος πάντων...

Μετά λοιπόν από δεκάδες emails και ενημερώσεις από τον Henrique (55 μέχρι τώρα, καλά να είναι ο άνθρωπος να συνεχίζει να μας στέλνει updates!), φτάσαμε πλέον στο σημείο όπου, στο τελευταίο email αντίκρισα την πρόταση που έκανε trigger κατιτίς στο μυαλό μου: "As things are progressing, we're finally shipping the first batch to backers in January". Και ναι, αναφέρεται στον Ιανουάριο του 2020, που ξεκινάει αύριο το βράδυ. Too good to be true? Ποιος μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα;

Το γεγονός είναι ότι πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο που τα πάντα είναι έτοιμα. Κουτιά, συσκευασίες, πληκτρολόγια, όλα περιμένουν την τελική συναρμολόγηση και το πακετάρισμα για να σταλούν στους τυχερούς αποδέκτες τους. Ίσως μάλιστα το γεγονός ότι ήδη κυκλοφόρησε το εγχειρίδιο χρήσης του μηχανήματος, να είναι μία απόδειξη ότι τα πράγματα έχουν μπει στην τελική ευθεία.

Α, ναι. Μιας και αναφέρθηκα στο εγχειρίδιο χρήσης, από μία γρήγορη εξέταση διαπίστωσα ότι ο Φοίβος Ντόκος, συνεργάτης μας παλαιότερα και στο Retro Planet, έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και επεξηγεί αναλυτικά τα χαρακτηριστικά, τις δυνατότητες και τον τρόπο λειτουργίας του νέου μηχανήματος.

Βλέπετε, πλέον όλα δείχνουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους. Εντάξει, με αυτά που έχουμε δει μέχρι σήμερα, προσωπικά θεωρώ μάλλον απίθανο το να ξεκινήσουν οι αποστολές μέσα στον Ιανουάριο: τόσα πράγματα έχουν πάει στραβά μέχρι τώρα, οπότε καταλαβαίνετε, όποιος έχει καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι. Αλλά, από την άλλη, είναι επίσης μάλλον απίθανο το να υπάρξουν πλέον μεγάλες καθυστερήσεις. Οπότε...

...οπότε σας εύχομαι σε όλους Καλό κι Ευτυχισμένο το 2020 και να μας βρει αργά ή γρήγορα με έναν ZX Spectrum Next στην αγκαλιά μας!

The Guide to Classic Graphic Adventures

Απ' όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με εντυπωσίαζαν τα μεγάλα έντυπα. Όχι τα μεγάλα σε διαστάσεις σελίδας όπως ήταν ο Φίλαθλος ή η εγκυκλοπαίδεια της Δομής, αλλά τα μεγάλα σε αριθμό σελίδων. Να, το Byte, για παράδειγμα. Το Your Computer και οι 4Τροχοί στα ντουζένια τους. Το Πόλεμος και Ειρήνη.

Βλέπετε, ο μεγάλος αριθμός σελίδων λειτουργούσε στο μυαλό μου ως αποδεικτικό της ποιότητας του αναγνώσματος: όσο κι αν υπάρχουν και οι διαφημίσεις (στα περιοδικά), οι πολλές σελίδες, απλά, δεν γράφονται μόνες τους. Δείχνουν ότι κάποιοι ασχολήθηκαν, ότι κάποιοι το πήραν στα σοβαρά, ότι κάποιοι έκαναν δουλίτσα. Ότι δεν πρόκειται περί αρπαχτής και ότι, ακόμα και αν η ποιότητα των κειμένων δεν είναι αντίστοιχη του όγκου του αναγνώσματος, τουλάχιστον δεν με κορόιδεψαν: κόστισε το κατιτίς του, το ρημάδι. Αφήστε που, άλλη η ικανοποίηση που νιώθεις (ως αναγνώστης) ολοκληρώνοντας ένα βιβλίο 600 σελίδων, και άλλη με ένα αντίστοιχο με το 1/3 του μεγέθους. Σου μένει η αίσθηση ότι, ολοκληρώνοντας την ανάγνωση, κάτι έκανες και εσύ, ολοκλήρωσες ένα λιλιπούτειο quest: 600 σελίδες ήταν, διάολε!

Έτσι λοιπόν, όταν ο καλός μου φίλος ο Κωστής προσφέρθηκε να μου φέρει να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο που είχε αγοράσει, το The Guide to Classic Graphic Adventures  του Kurt Kalata, τονίζοντάς μου ότι "είναι μεγάλο", αφενός δεν... σκιάστηκα (το αντίθετο, μάλιστα) και αφετέρου δεν εντυπωσιάστηκα. Σιγά, πόσο μεγάλο θα ήταν;

Ε, λίγες ώρες αργότερα πήρα την απάντησή μου: το βιβλίο ήταν πολύ μεγάλο, ιδιαιτέρως ογκώδες, θα το έλεγε και τεράστιο, κάποιος. Ο συγγραφέας (επιμελητής της έκδοσης, στην πραγματικότητα, καθώς έχουν συνεισφέρει δεκάδες συνεργάτες του με τα κείμενά τους) αποφάσισε ότι το έργο του θα έπρεπε να είναι όσο περισσότερο πλήρες ήταν δυνατό, και έτσι χρησιμοποίησε... 772 σελίδες (!) για να πετύχει τον σκοπό του!

Ναι, δεν αστειεύομαι, και γι' αυτό άλλωστε σας έχω γεμίσει την ανάρτηση με φωτογραφίες οι οποίες, χρησιμοποιώντας ως μέτρο σύγκρισης ένα... Sony Playstation (!), είναι μάλλον ενδεικτικές του μεγέθους και του όγκου της έκδοσης. Και, let's face it, ακόμα κι αν δεν έχουμε να κάνουμε με τηλεόραση, ξίφος, αντρικό μόριο ή τον ίδιο τον Godzilla, size DOES matter! Πόσο μάλλον, όταν και το περιεχόμενο είναι αξιόλογο...

Το The Guide to Classic Graphic Adventures λοιπόν είναι επαρκώς καλογραμμένο και, το κυριότερο, είναι αυτό που λέει ο τίτλος του: ένας (σχεδόν πλήρης) οδηγός για κλασικά graphic adventure games. Και γράφω "σχεδόν" διότι ο αξιότιμος κύριος Kalata αγνοεί πλήρως στην έκδοσή του τα graphic adventures των 8μπιτων υπολογιστών! Ναι, το The Hobbit, το Castle of Terror, τα αριστουργήματα της Level 9 και εκατοντάδες άλλα λάμπουν δια της απουσίας τους και, ακόμα περισσότερο, δια της απουσίας μίας έστω αναφοράς ότι υπήρξαν!

Πέρα πάντως από το παραπάνω (μικρό ή μεγάλο, εσείς θα αποφασίσετε) ατόπημα, το The Guide to Classic Graphic Adventures είναι, απλά, χορταστικό. Αν είστε από αυτούς που ξεκίνησαν το adventuring με τις δημιουργίες της Roberta Williams σε PC, Atari ST ή Amiga και αργότερα, στα 90s με την έλευση των CDs βουτήξατε βαθειά στον μαγικό κόσμο των παιχνιδιών περιπέτειας με τα multimedia PCs, τότε, αυτή η έκδοση, απλά γράφει επάνω της το όνομά σας! Δεν θα βρείτε μέσα δεκάδες screenshots από το κάθε παιχνίδι και αυτά που θα βρείτε δεν θα είναι καν έγχρωμα, αλλά, πιστέψτε με, θα τα βρείτε σχεδόν όλα! Και, φυσικά, πέρα από αυτά που ήδη γνωρίζετε, και πολλά ακόμη που μάλλον θα "ψηθείτε" να δοκιμάσετε.

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο μου τον Κωστή για το βιβλίο, το οποίο, για όσους ενδιαφέρονται, μπορεί να βρεθεί εδώ. Και, τέλος, να αναφέρω ότι κάποια από τα παιχνίδια που θα συναντήσετε στις σελίδες του The Guide to Classic Graphic Adventures η ταπεινότης μου δεν τα κατατάσσει στα adventure games, αλλά αυτή είναι έτσι κι αλλιώς μια μικρή λεπτομέρεια που δεν χρήζει περισσότερης σημασίας πέραν της απλής αναφοράς της. Οπότε, αν είστε adventureάδες, ορμήστε χωρίς δεύτερες σκέψεις!

Zzap!64 Annual 2020

Είναι ωραίο να έχεις στην κατοχή σου ένα μηχάνημα ακριβώς στην εποχή του, όταν αυτό είναι το talk of the town, το απόλυτο best seller, ο υπολογιστής που όλοι θα ήθελαν να έχουν και όλοι ασχολούνται μαζί του, κοινό, τύπος, software houses, εταιρίες δημιουργίας hardware, γενικώς... άπαντες.

Κάπως έτσι ένιωθα και εγώ ως περήφανος κάτοχος ενός Commodore 64 εκεί, στα μισά της δεκαετίας του '80, τότε που οι 8μπιτοι υπολογιστές μεσουρανούσαν και ο "ψωμιέρας" ήταν ο απόλυτος βασιλιάς τους. Και, φυσικά, ήθελα να πειραματιστώ με το κάθε utility, να παίξω το κάθε παιχνίδι, να διαβάσω το κάθε βιβλίο και να χαθώ στις σελίδες οποιουδήποτε περιοδικού είχε ως αντικείμενο - έστω και εν μέρει - τον αγαπημένο μου υπολογιστή. Φυσικά, και για μένα όπως και για όλους όσους ασχολούνταν με τους home computers εκείνα τα χρόνια, το Pixel ήταν η απόλυτη βίβλος, το περιοδικό που ρωτούσα κάθε μέρα, με εκνευριστική - ομολογουμένως - συνέπεια τον περιπτερά της γειτονιάς μου αν κυκλοφόρησε. Και το ανάγνωσμα που, με το που το έπιανα στα χέρια μου, κυριολεκτικά το... αποστήθιζα, από το εξώφυλλο μέχρι το οπισθόφυλλο. Φυσικά οι γονείς μου θα εύχονταν να μπορούσα να μοιραστώ λίγο από το πάθος μου για το Pixel και με τα σχολικά μου βιβλία, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Καθώς λοιπόν εκείνο τον καιρό διψούσα για ενημέρωση για τον Commodore 64 (αλλά και για τα υπόλοιπα home micros), σύντομα διαπίστωσα ότι ένα τεύχος του Pixel ανά μήνα δεν επαρκούσε για να καλύψει τις ανάγκες μου. Από την άλλη, το "αδερφό" Computer για Όλους είχε "σοβαρέψει" αρκετά, σε βαθμό που δεν ικανοποιούσε πλέον τα εφηβικά μου γούστα. Έτσι, άρχισα σιγά-σιγά να... "πειραματίζομαι" με τα αγγλικά περιοδικά που είχαν ως αντικείμενο τους μικροϋπολογιστές, τα οποία εκείνα τα χρόνια κυκλοφορούσαν μαζικά και είχαν κατακλύσει την αγορά της χώρας τους - και όχι μόνο. Για καλή μου τύχη, εκτός από τα περίπτερα του κέντρου στα οποία μπορούσες να βρεις σχεδόν οτιδήποτε, είχαμε και στο Παγκράτι ένα βιβλιοπωλείο, τον "Δημόπουλο", στην οδό Χρεμωνίδου, που έφερνε ουκ ολίγα ξένα έντυπα, και, ανάμεσα σε αυτά, την creme de la creme των αγγλικών περιοδικών για home computers: από το ενημερωμένο και ολίγον κουτσομπολίστικο εβδομαδιαίο (!) Popular Computing Weekly, στο καταπληκτικό και απολύτως game oriented Computer + Video Games, μέχρι την απόλυτη βίβλο της εποχής, το ογκώδες και ταυτόχρονα υγρό όνειρο του κάθε χομπίστα, Your Computer. Από την ώρα που αγόρασα δειλά-δειλά το πρώτο μου Popular Computing Weekly και μέχρι να γίνω τακτικός αναγνώστης των Your Computer και Computer + Video Games, οφείλω να ομολογήσω ότι έπαθα ένα... πολιτισμικό σοκ! Τι να πρωτοαναφέρω; Την ύλη; Το πλούσιο φωτογραφικό υλικό; Τα εξαιρετικά ενδιαφέροντα άρθρα; Τις πολυσέλιδες έγχρωμες διαφημίσεις; Τα game reviews με την πληθώρα screenshots; Τον τρόπο γραφής με το χαρακτηριστικό αγγλικό χιούμορ να είναι εμφανές ακόμα και στον πλέον αδαή (εμένα, δηλαδή); Τα αγγλικά περιοδικά, συγκριτικά με το Pixel, δεν μπορούσαν καν να θεωρηθούν ομοειδή προϊόντα, όσο κι αν λάτρευα την έκδοση της Compupress. Ήταν σαν να δίνεις σε έναν κάτοικο του Λένινγκραντ να οδηγήσει το τελευταίο μοντέλο της Alfa Romeo, αφήνοντας λίγο στην άκρη το Moskvitch με τεχνολογία τριών δεκαετιών πίσω που είχε συνηθίσει. Άλλος κόσμος, χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής...

Έχοντας λοιπόν την εμπειρία των παραπάνω εντύπων, δεν θα μπορούσε κανείς να με χαρακτηρίσει "άμαθο" ή "μη υποψιασμένο". Κι όμως, όταν αγόρασα για πρώτη φορά το Zzap!64 της Newsfield Publications (4ο τεύχος, Αύγουστος 1985) και ξεκίνησα το ξεφύλλισμα των σελίδων του, ένιωσα ότι έμπαινα σε έναν νέο, εντυπωσιακό, πολύχρωμο κόσμο - έναν κόσμο αφιερωμένο ολοκληρωτικά στον Commodore 64 και τα παιχνίδια του. Τα reviews κυριολεκτικά γέμιζαν το περιοδικό από άκρη σε άκρη και ήταν τόσο αναλυτικά και τόσο καλογραμμένα, που ένιωθες ότι είχες ήδη παίξει το παιχνίδι και μόνο που τα διάβαζες. Οι συντάκτες ήταν hardcore gamers, και οι καρικατούρες τους κοσμούσαν όλα τα άρθρα, με γκριμάτσες και χειρονομίες που έδειχναν αν τους άρεσε ή όχι το κάθε παιχνίδι. Το κάθε άρθρο ήταν γεμάτο με screenshots, και, σε πολλά εξ αυτών, υπήρχε και δεύτερη ή ακόμα και τρίτη γνώμη, από έναν ακόμη συντάκτη-gamer. Ναι, όλα αυτά που άρχισαν να εισάγονται στα μέρη μας τη δεκαετία του '90 ως "επαναστατικές ιδέες" ήταν ήδη εκεί, στο έντυπο της Newsfield Publications, 5 και βάλε χρόνια νωρίτερα. Πανάθεμά το, στην πορεία θα διαπίστωνα ότι οι συντάκτες του περιοδικού είχαν γίνει κάποιου είδους celebrities στο νεανικό κοινό της χώρας τους: τύποι όπως ο Julian Rignall και ο Gary Penn ξεπήδησαν μέσα από τις σελίδες του Zzap!64 και αργότερα έγιναν από διάφορα πόστα σημαίνοντα πρόσωπα στη βιομηχανία του gaming αλλά και σε μεταγενέστερα έντυπα του χώρου. Να μην τα πολυλογώ, το Zzap!64 (όπως και το αδελφό του περιοδικό Crash με αντικείμενο τον ZX Spectrum) ήταν χρόνια μπροστά σαν έντυπο, και η ύλη, η γραφή και το στήσιμό του αποτέλεσαν αντικείμενο θαυμασμού και λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση (και αντιγραφή) για όλα τα έντυπα του είδους.

34 χρόνια αργότερα, διαπίστωσα ότι η Fusion Retro Books θα κυκλοφορούσε μία ετήσια, επετειακή έκδοση, το Zzap!64 Annual 2020. Το ίδιο είχε κάνει και ένα χρόνο πριν, αλλά το Annual 2019 είχε ήδη εξαντληθεί, οπότε φρόντισα να παραγγείλω το φετινό. Και, πριν από μερικές μέρες, έφτασε επιτέλους στα χέρια μου!

Δεν ξέρω τι να σας πρωτογράψω: για το χοντρό εξώφυλλο; Την ποιοτική εκτύπωση με τα ολοζώντανα χρώματα; Ή μήπως για το στήσιμο όλου του ετήσιου τεύχους που είναι ίδιο και απαράλλαχτο με αυτό του Zzap!64 από τις παλιές, καλές μέρες; Για τις μόνιμες στήλες που βρίσκονται στην κλασσική τους θέση σαν να μην πέρασε μια μέρα από τα '80s; Για κάποιους από τους παλιούς συντελεστές - με κορυφαίο φυσικά τον Julian - Jaz - Rignall - που βρίσκονται ξανά στις επάλξεις αρθρογραφώντας για το περιοδικό που τους έκανε διάσημους; Για την υπερπλούσια ύλη και τις υπέροχες παρουσιάσεις των καλύτερων κυκλοφοριών των τελευταίων χρόνων για τον 64άρη;

Πριν από περίπου ένα χρόνο σας είχα γράψει για το 100ο τεύχος του Crash, το οποίο επίσης είχα αποκτήσει και το οποί επίσης ήταν μία ακόμα εξαιρετική δουλειά της Fusion Retro Books. Αυτή τη φορά όμως, θεωρώ ότι οι άνθρωποι ξεπέρασαν τους εαυτούς τους με την ετήσια έκδοση του Zzap!64 για το 2020. Για να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ, θα σας πω απλώς ότι χαζεύοντας τις σελίδες του ένιωσα όπως και τότε, πριν από 34 χρόνια, που πρωτόπιασα στα χέρια μου το 4ο τεύχος του Zzap!64, με το Beach Head II για θέμα εξωφύλλου. Διάολε, οι τύποι έκαναν πολύ καλή δουλειά!

Faster than Light: The Atari ST and the 16bit Revolution

Το είχα πετύχει κατά τύχη στο Amazon πριν από μερικούς μήνες. Ο τίτλος του με είχε ιντριγκάρει, είναι η αλήθεια: Faster than Light - The Atari ST and the 16bit Revolution. Καλό, δεν μπορείτε να πείτε, ε; Ειδικά αν είσαι φίλα κείμενος προς την Atari side όπως ο γράφων, κάτι σου κάνει.

Από τότε είχα μονίμως ανοιχτό το tab του browser με τη σελίδα του βιβλίου στο Amazon. Ο συγγραφέας Jamie Lendino φαινόταν να είναι μέγιστος Atarάς, καθώς είχαν κυκλοφορήσει ήδη στο παρελθόν τα βιβλία του Breakout: How Atari 8bit Computers Defined a Generation και Adventure: The Atari 2600 at the Dawn of Console Gaming. Για τον ίδιο τον Jamie δεν γνώριζα κάτι περισσότερο, αλλά και ούτε είχα ξανακούσει το όνομά του στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι ότι από τη μία ψηνόμουν, από την άλλη είχα τις επιφυλάξεις μου, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν είχαν πέσει στα χέρια μου αρκετά βιβλία σχετικά με κάποιο κομμάτι της ιστορίας του home computing που έβριθαν ανακριβειών. Έτσι άφησα να περάσουν μέρες. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες, οι εβδομάδες μήνες, και το tab εκεί ανοιχτό, να το βλέπω κάθε τόσο και λιγάκι, μια εκκρεμότητα η οποία, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, έπρεπε κάποτε να κλείσει. Δεν ήθελα να βάλω τη σελίδα στο pocket ή να την κάνω bookmark, καθώς ήμουν σίγουρος ότι έτσι απλά θα το ξεχνούσα εντελώς το θέμα: όχι, έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Στην τελική, όσο μάπα και να ήταν το βιβλίο, γύρω στα 25€ θα έχανα - με έχουν κοροϊδέψει και για πολύ περισσότερα στο παρελθόν, οπότε...

Οπότε αποφάσισα πριν 3 εβδομάδες να το αγοράσω επιτέλους, το ρημάδι. Και την προηγούμενη Πέμπτη το είχα στα χέρια μου. Το ξεφύλλισα βιαστικά επιστρέφοντας από το ταχυδρομείο, και οι μέτριες προς λιγοστές φωτογραφίες αλλά και το αρκετά σοβαρό font σε συνδυασμό με το μικρό μέγεθος γραμματοσειράς μου έδωσαν την εντύπωση ότι πρόκειται για "σοβαρό" βιβλίο, και όχι για μια κακογραμμένη συρραφή από αποσπάσματα από την Wikipedia και διάφορα (κάθε άλλο παρά αμερόληπτα) websites. Έτσι, με το που βρήκα ευκαιρία ξεκίνησα την ανάγνωση του Faster than Light, ελπίζοντας για το καλύτερο...

Δεν έχω τελειώσει ακόμα το βιβλίο, είμαι περίπου στα 2/3, και μπορώ με ασφάλεια πλέον να πω ότι το έχει το ενδιαφέρον του. Είναι αρκετά καλογραμμένο, δεν εντόπισα κάποια ανακρίβεια μέχρι τώρα και, το σημαντικότερο, ο Jamie Lendino, αν και μεγάλωσε με ό,τι κυκλοφορούσε η Atari σε 8 και 16bits, δεν είναι προκατειλημμένος, καθώς, εν ολίγοις αναφέρει ότι, σαν hardware, ο ST ήταν μια Amiga χωρίς τα custom chips (με όλα τα μειονεκτήματα που προκαλούσε αυτή η έλλειψη) και σαφώς ανώτερος του original Macintosh. Αναφέρει επίσης το αυτονόητο, ότι δηλαδή όταν κυκλοφόρησε ο Atari 1040STf στα 999 δολάρια Η.Π.Α., επρόκειτο για το απόλυτο bargain από άποψη απόδοσης προς τιμή. Αλλά φυσικά δεν γράφει πουθενά ότι ο ST είχε καλύτερο ήχο ή γραφικά από την Amiga, ή καλύτερο GUI από τον Macintosh, ή κάτι άλλο τέλος πάντων που θα ανέφερε κάποιος biased Atarάς.

Από εκεί και πέρα, το Faster than Light δεν είναι Masters of Doom, ήτοι δεν πρόκειται να ταράξει συθέμελα τον κόσμο του αναγνώστη με το ενδιαφέρον και τη λογοτεχνική αξία του. Στην ουσία πρόκειται για μια ιστορική αναδρομή από την δημιουργία του Atari ST μέχρι και το τέλος της εμπορικής του καριέρας, η οποία προχωρά χρονικά μέσα από τις software και hardware κυκλοφορίες που σημάδεψαν το μηχάνημα και τους χρήστες του. Θα θυμηθούμε έτσι την GFA BASIC, το 1ST Word, το Time Bandit, το DEGAS Elite και πολλά άλλα, που αναμφισβήτητα χρωμάτισαν με την ύπαρξή τους την όλη εμπειρία της ενασχόλησης με τον Atari ST back in the day.

Συνολικά πρόκειται για ένα ενδιαφέρον και αρκετά πλήρες βιβλίο, που θα ξυπνήσει αναμνήσεις στους πάλαι ποτέ κατόχους Atari ST και θα παράσχει ενδιαφέρουσες πληροφορίες, χωρίς πάντως κάτι συγκλονιστικό που δεν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα (τουλάχιστον όσοι ασχολούνται με το αντικείμενο). Μιας και δεν κυκλοφορούν πολλά βιβλία με αντίστοιχη θεματολογία, το προτείνω στους λάτρεις του μηχανήματος αλλά μόνο σε αυτούς, καθώς για τους υπόλοιπους θα είναι μάλλον ολίγον τι βαρετό...

Crash τεύχος 100!

Ήταν κάποτε μια ωραία εποχή που τα τηλέφωνα ήταν αναλογικά με καντράν, στα μουσικά charts μεσουρανούσαν οι Duran Duran, ο Rocky κατατρόπωνε τον φαρμακωμένο Drago και μαζί του τον μύθο του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα αυτοκίνητα ήθελαν τσοκ για να πάρουν μπρος τον χειμώνα και στην Αγγλία ο πλέον επιτυχημένος υπολογιστής είχε πληκτρολόγιο που θύμιζε στην αφή νεκρή σάρκα και ταυτόχρονα δεν είχε διακόπτη on/off (ναι, ακριβώς, κάτι σαν το Raspberry Pi ένα πράγμα). Την εποχή εκείνη λοιπόν, την αγνή, την ρομαντική, που όλα ήταν πιο απλά, πιο αργά και πιο απολαυστικά, κυκλοφορούσαν δεκάδες περιοδικά (έντυπα, σαν το Retro Planet καλή ώρα) που είχαν ως αντικείμενό τους τον ZX Spectrum της Sinclair (ναι, γι' αυτόν σαν έγραψα παραπάνω). Το πλέον επιτυχημένο εξ αυτών λεγόταν Crash και στα ντουζένια του είχε φτάσει να πουλάει 100.000 αντίτυπα μηνιαίως. Ναι, ένα περιοδικό αφιερωμένο στον ZX Spectrum και, πιο συγκεκριμένα, (σχεδόν αποκλειστικά) στα παιχνίδια του!

Το Crash ήταν ένα προϊόν της Newsfield Publications και "αδερφό" περιοδικό του Zzap 64, της έκδοσης που είχε ως αντικείμενο το αντίπαλο δέος του ZX Spectrum, τον Commodore 64 και τα παιχνίδια του. Τα δύο αυτά περιοδικά μεσουράνησαν περίπου από τα μέσα μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του '80, την εποχή δηλαδή που ζούσαν τις μέρες δόξας τους τα 8μπιτα μηχανήματα. Το Crash και το Zzap 64 έμειναν στην ιστορία για την πρωτοποριακή τους σχεδίαση, τα υπέροχα εξώφυλλα που ζωγράφιζε ο Oliver Frey, τους συντάκτες τους που - πάνω απ' όλα - ήταν δεινοί gamers, και πολλές ακόμα καινοτομίες που εισήγαγαν στον τεχνικό (;) τύπο της εποχής.

Φυσικά, ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει και τίποτα καλό δεν κρατάει για πάντα - "'cause nothing lasts forever, even cold November rain" που έλεγε κι ο μεγάλος ποιητής της νιότης μας και θλιβερός ξεφτίλας του σήμερα W. Axl Rose. Έτσι, μετά από 90 και 98 τεύχη αντίστοιχα τα Zzap 64 και Crash αποτέλεσαν παρελθόν, μπαίνοντας στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μαζί με τα 8μπιτα μηχανήματα...

Στα πλαίσια φυσικά της retro αναβίωσης, retro μόδας και retro νοσταλγίας δεν υπήρχε περίπτωση ένα τόσο ιστορικό έντυπο όπως το Crash να μην εμπλακεί. Έτσι, πριν από ένα χρόνο, ο Chris Wilkins μαζί με παλιούς συνεργάτες του περιοδικού κυκλοφόρησε μέσω καμπάνιας στο Kickstarter το ετήσιο, 99ο τεύχος του Crash. Η έκδοση ήταν καλογραμμένη, καλοστημένη και πολυτελής, με απόλυτο σεβασμό στο ύφος και την αισθητική του κλασικού περιοδικού των 80s και αγκαλιάστηκε με αγάπη από τους ανά τον κόσμο λάτρεις του ZX Spectrum. Έτσι, φέτος τον Σεπτέμβριο ο Chris ανακοίνωσε την έναρξη της καμπάνιας για το Crash Annual 2019, το επετειακό 100ο τεύχος του πολυαγαπημένου εντύπου. Όπως μάλλον καταλάβατε, ο γράφων υπήρξε ένας από τους backers της καμπάνιας αυτής - και σήμερα έφτασε η στιγμή να επιβραβευθεί γι' αυτό.

Το "ογκώδες πακέτο" που αναγραφόταν στο ειδοποιητήριο των Ε.Λ.Τ.Α. δεν ήταν και τόσο ογκώδες, καθώς μέσα περιείχε ένα (πραγματικά ποιοτικό) hardback περιοδικό 120 έγχρωμων σελίδων, ένα ημερολόγιο του 2019 με artwork του Oliver Frey και... τον χάρτη του Sabre Wulf! Ειδικά ο τελευταίος είναι υπερχρήσιμος - κρίμα που καθυστέρησε λιγάκι να φτάσει στα χέρια μου (34 χρόνια - να τ' αφήσω;) και αναγκάστηκα να τελειώσω το ιστορικό παιχνίδι της Ultimate Play The Game με το hack με τις 255 ζωές καθώς είχα να διαβάσω και τα μαθήματά μου για την 2α γυμνασίου!

Από το λίγο που πρόλαβα να δω μέχρι στιγμής το Crash Annual 2019 είναι πράγματι εξαιρετικό και θυμίζει ένα Crash της χρυσής εποχής τίγκα στα... στεροειδή! Ειδικά στο αισθητικό σκέλος η δουλειά που έχει γίνει είναι απίστευτη, καθώς δημιουργείται στον αναγνώστη η εντύπωση ότι το 100ο τεύχος φτιάχτηκε από τους ίδιους ανθρώπους που είχαν φτιάξει τα υπόλοιπα 98 (κάτι που εδώ που τα λέμε δεν απέχει και παρασάγγας από την αλήθεια).

Με συνολικό κόστος 24 λίρες Αγγλίας (μαζί με ταχυδρομικά) θεωρώ ότι ήταν μια καλή αγορά, που θα μου κάνει καλή και ζεστή συντροφιά τις μέρες των γιορτών. Merry Speccy Christmas!