Next Level demo για τον Commodore 64: όλα λάθος;

Τα γράφω και τα ξαναγράφω εδώ και χρόνια. Καλό το νέο παγκόσμιο ρεκόρ σε BOBs, εντυπωσιακό το να εμφανίζεις 32 hardware sprites σε υπολογιστή που έχει δυνατότητα για 8, συγκλονιστικό να (νομίζεις ότι) ακούς 3 κανάλια ήχου από έναν υπολογιστή σαν τον ZX Spectrum που δεν έχει καν soundchip. Και σίγουρα σου πέφτουν τα σαγόνια όταν βλέπεις να κάνει ατέλειωτο fullscreen scroll μία εικόνα που - κανονικά - δεν χωράει στη μνήμη του υπολογιστή. Καλά ωραία και άγια όλα αυτά. Αλλά...

Αλλά θέλω μια ισορροπία. Ψάχνω ένα demo που να μένει πιστό στη θεματολογία του τίτλου του από την αρχή μέχρι το τέλος. Που να μην έχει parts που να σε κουράζουν. Που αισθητικά να σου δίνει την εντύπωση της καλλιτεχνικής αρτιότητας κι ας μην εμφανίζει ταυτόχρονα περισσότερα χρώματα απ' όσα υποστηρίζει το screenmode που χρησιμοποιείται. Που να σου παρουσιάζει έναν εντυπωσιακό text scroller αλλά να μη σε υποχρεώνει να διαβάσεις ένα μήνυμα μεγέθους μικρής νουβέλας. Που, τελικά, να προσπαθεί να συνδυάσει την προγραμματιστική αρτιότητα με ένα ισορροπημένο θεματικά οπτικοακουστικό αποτέλεσμα και να δίνει την εντύπωση computerized ταινίας (πολύ) μικρού μήκους, παρά αυτήν άσχετων προγραμμάτων που φορτώνονται το ένα μετά το άλλο. Που να είναι ωραίο, για να το θέσω με μία λέξη όλη κι όλη, βρε αδερφέ!

Ε, με την παραπάνω προσέγγιση ως κριτήριο, το Next Level των Performers για τον Commodore 64, το demo αυτό που πρωτοεμφανίστηκε πριν από περίπου 6 μήνες, τα κάνει όλα (μα όλα) λάθος! Θεματικά παντελώς ασύνδετα parts, εφέ που σου παρουσιάζονται μέχρι να (σκυλο)βαρεθείς, γραφικά συμπαθητικά αλλά μουσική όχι και τόσο, και όλα αυτά να σε... ταλαιπωρούν για κανένα 20λεπτο. Θα μου πείτε "και τότε ποιος ο λόγος που μας γράφεις γι' αυτό ρε φίλε;". Σωστά. Θα κάθομαι δηλαδή να γράφω για το κάθε demo που δεν μου αρέσει από τα δεκάδες χιλιάδες που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία;

Η αλήθεια είναι (ευτυχώς) πως όχι. Αναφέρομαι στο Next Level διότι ανάμεσα στα ατάκτως ερριμμένα parts αμφιβόλου αισθητικής παρεμβάλλεται η δεύτερη πλευρά της πρώτης δισκέτας του demo. Η οποία είναι νοσταλγική και ταυτόχρονα εντυπωσιακή, ολίγον συγκινητική και ταυτόχρονα υπερπλήρης περιεχομένου. Σε αυτή την δεύτερη πλευρά της πρώτης δισκέτας λοιπόν, παρουσιάζονται οθόνες - με animation, παρακαλώ - από 100 (και βάλε;) all-time gaming classics του 64άρη, σε ρυθμούς... πολυβόλου! Αυτό το κομμάτι του Next Level δεν είναι απλά αξιόλογο, είναι ένα νοσταλγικό ποτ πουρί των πλέον κλασικών παιχνιδιών της πλατφόρμας που από μόνο του θα έφτανε για να σταθεί ως ένα πολύ αξιόλογο demo και το οποίο τολμώ να πω ότι αδικείται από τις υπόλοιπες 3 πλευρές δισκέτας που το απαρτίζουν. Εδώ θα ήθελα να σταθώ και σε κάτι που στέκονται και οι ίδιοι οι Performers, στο πώς δηλαδή έχει χωρέσει όλο αυτό το περιεχόμενο σε μία πλευρά δισκέτας και εμφανίζεται στην οθόνη μας χωρίς διακοπές για φόρτωμα, αποσυμπίεση ή οτιδήποτε άλλο. Είναι πράγματι εντυπωσιακό το επίτευγμα και, επαναλαμβάνω, αυτή η δεύτερη πλευρά της πρώτης δισκέτας θα ήταν από μόνη της ένα καταπληκτικό demo αν δεν ψιλοχανόταν μέσα στο υπόλοιπο μέτριο περιεχόμενο.

Μπορείτε να δείτε το Next Level παρακάτω. Το κομμάτι που αξίζει ξεκινά από το 8:33 και τελειώνει στο 12:10. Φυσικά, το σωστό και το πρέπον θα ήταν να το παρακολουθήσετε ολόκληρο. Μπορεί σε εσάς να αρέσει συνολικά, ποιος ξέρει; Ή, απλώς, μπορεί μετά από 20 λεπτά παρακολούθησης να συμφωνήσετε μέχρι κεραίας με τα όσα διαβάσατε παραπάνω...

C=Bit '18 από τους Performers για τον Commodore 64

Δεύτερο demo στην ιστορία του group Performers και δεύτερο demo τους που καλύπτεται από τούτο εδώ το blog. Εκτός εάν έχω γράψει στο παρελθόν για τη μοναδική παραγωγή κάποιου άλλου ολιγογραφότατου group, νομίζω ότι μονάχα με τους Performers έχω αγγίξει (τι αγγίξει; Σφιχταγκαλιάσει, καλύτερα!) το 100%. Αλλά αντί να ευλογώ τα (λιγοστά) γένια μου, ας ασχοληθώ καλύτερα με το νέο demo του group, το C=Bit '18 που παρουσιάστηκε πριν από λίγες εβδομάδες στα πλαίσια του demoparty X και τρέχει σε Commodore 64...

Το C=Bit '18 λοιπόν είναι μια ιδιαίτερα αξιόλογη παραγωγή που όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν μπορεί να φτάσει την παρθενική δουλειά του group, το The Concert. Για να το θέσω με απόλυτη ακρίβεια, το πρώτο μισό του νέου demo είναι καταπληκτικό, με υπέροχα γραφικά μοντέρνας αισθητικής και ήχο που του δίνει πολλούς πόντους αντί να του αφαιρεί, όπως δυστυχώς συμβαίνει με την πλειονότητα των παραγωγών των τελευταίων χρόνων.

Όμως το C=Bit '18 έχει και συνέχεια μετά την αλλαγή πλευράς της δισκέτας, η οποία, τουλάχιστον με τα δικά μου "ιδιαίτερα" γούστα, δεν είναι εξίσου εμπνευσμένη και ποιοτική συγκριτικά με το πρώτο μισό. Όπως και να 'χει όμως η σούμα βγαίνει σίγουρα θετική, με αποτέλεσμα το C=Bit '18 να είναι ένα από τα καλύτερα demos της χρονιάς που ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες (στο demoparty X κατέλαβε την 3η θέση πάντως).

Αν ενδιαφέρεστε να κατεβάσετε και να τρέξετε το C=Bit '18 ώστε να διαπιστώσετε και μόνοι σας αν και κατά πόσο αξίζει, πάρτε το από εδώ. Αλλιώς, απλά αράξτε και δείτε το video που ακολουθεί...

The Concert demo: αυτός είναι ο Commodore 64!

Έχω μείνει άφωνος! Οποία ευρηματικότητα και τι υλοποίηση! Πραγματικά, οι άνθρωποι είναι Performers με όλη τη σημασία της λέξης!

Σκεφτείτε αγαπητοί φίλοι και φίλες ένα demo που θα αποτελεί φόρο τιμής σε μερικές από τις μεγαλύτερες gaming στιγμές του Commodore 64. Ένα demo που θα χρησιμοποιεί το ψευδο-3D ισομετρικό concept του πιο-κλασικό-πεθαίνεις Zaxxon (ah, those were the days) για να παρουσιάσει μερικούς από τους πλέον εμβληματικούς και επιφανείς action heroes των παιχνιδιών του 64άρη; Ένα demo που θα επενδύει μουσικά όλα τα παραπάνω με ένα ποτ πουρί από τις μνημειώδεις συνθέσεις του μοναδικού Rob Hubbard;

Ή, ακόμα, ένα demo με το πλέον εντυπωσιακό (ίσως) greetings section της ιστορίας, ένα demo με μια ολόκληρη πλευρά δισκέτας γεμάτη με... παιδική ομιλία (!), ένα demo στο οποίο, εν μέσω ενός μεθυστικού showcase χρωμάτων και μουσικών βλέπεις να βολτάρει στην οθόνη το sprite του αερόστατου της Commodore - ναι, αυτό το sprite που μας έμαθε σε εμάς τους (πολύ) παλιούς να φτιάχνουμε με δεκάδες POKEs το manual της BASIC του 64άρη εκείνα τα ωραία χρόνια που οι υπολογιστές ήταν κάτι περισσότερο από το μέσο για να μπαίνουμε στο Facebook...

Και τέλος, ένα demo με ένα μακροσκελέστατο end section γεμάτο από έξυπνα ή απλά διασκεδαστικά μηνύματα του στυλ "1MHz, enough to get mankind to the moon", "Faster computers is the root of all evil", "Facebook is the root of so much nothing", "Don't be evil, your mom wouldn't like it" και άλλα τέτοια ωραία...

Τέλος πάντων, μην σας πρήζω πρωινιάτικα, είμαι βέβαιος ότι έχετε δεκάδες βαρετά πράγματα να κάνετε για να γεμίσετε τη μέρα σας (ρουτίνα, γαρ). Απλά κοιτάξτε να βρείτε την ώρα να απολαύσετε κάποια στιγμή το The Concert από τους Performers - ναι βρε κουτά, αυτό είναι το demo για το οποίο σας γράφω τόση ώρα!

Το The Concert μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ αν επιθυμείτε. Πληροφοριακά, και αν αυτό έχει την παραμικρή σημασία, είχε καταλάβει την 4η θέση στο demoparty X του 2016 στην κατηγορία των demos για Commodore 64...

C64 rulez! Still going strong after 36 yearz!