The Spectrum Show επεισόδιο 108

Δεν τον προλαβαίνουμε τον άνθρωπο, ώρες-ώρες. Εκεί που κάποιοι είναι ακόμα σε διακοπές και κάποιοι άλλοι έχουν μόλις επιστρέψει να ψάχνουν να βρουν πού πατάνε και πού βρίσκονται αναλογιζόμενοι με τρόμο τον Γολγοθά των επόμενων μηνών (αυτά περί γεμάτων μπαταριών είναι κοτσάνες, πιστέψτε με), ο Paul Jenkinson συνεχίζει να παράγει αδιαλείπτως νέα επεισόδια του The Spectrum Show. 108, είπαμε;

Είναι γεγονός πως κάποιες στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται "μα τι άλλο να βάλει πια στο show; Αφού έχει καλύψει τα πάντα" - αλλά αυτό απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Είναι βλέπετε τόσο αχανής η software library του ZX Spectrum, τόσο ευρεία η γκάμα των περιφερειακών του και τόσο μεγάλη η αγάπη ενός ολόκληρου έθνους (και όχι μόνο) για τον πλέον επιτυχημένο Βρετανικό μικροϋπολογιστή, που ακόμα και μετά από 108 χορταστικά επεισόδια του The Spectrum Show το αντικείμενο "γομολάστιχας" δεν έχει καλυφθεί ολοκληρωτικά. Συν το ότι κάθε τόσο και λιγάκι έχουμε νέες software και hardware κυκλοφορίες, βάλτε σαν κερασάκι και τον ZX Spectrum Next και καταλαβαίνετε ότι μάλλον έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα να διανύσουμε. Ο Paul να είναι καλά λοιπόν (και ο Geoff), και εδώ θα είμαστε να παρακολουθούμε την - θαυμαστή - δουλειά του.

Σας αφήνω με ευχές για μία χαλαρωτική Κυριακή και με το 108ο επεισόδιο του The Spectrum Show:

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #20: Warhawk

Εντάξει, τι να λέμε τώρα: ο άνθρωπος είναι για την μουσική του Commodore 64 ό,τι οι Beatles, οι Rolling Stones και οι Led Zeppelin μαζί για τη μουσική γενικότερα. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με ποιότητα, αλλά και με ποσότητα. Πολλοί υπέροχοι μουσικοί μας χάρισαν θεσπέσια chiptunes στον 64άρη ξεζουμίζοντας το SID (Martin Galway, Ben Daglish, Tony Crowther κ.ά.) αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει με τον Rob Hubbard είναι ασύλληπτο: να ξέρεις ότι είναι ο καλύτερος, ο The Man, ο God amongst humans, και να συνεχίζει να σε εκπλήσσει ακόμα και σήμερα, όταν ανακαλύπτεις μία ακόμα δουλειά του που δεν γνώριζες ή που δεν της είχες δώσει την πρέπουσα σημασία.

Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το tune του Warhawk στον Commodore 64, αλλά και στα 8μπιτα μηχανήματα της Atari. Το παιχνίδι της Firebird ήταν επιεικώς μέτριο, ένα shoot 'em up με κάποια καλά στοιχεία και πολύ περισσότερα κουσούρια, όπως άλλωστε ήταν (σχεδόν) ο κανόνας στα παιχνίδια του είδους στον 64άρη μέχρι που εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory και... μας πήρε και μας σήκωσε!

Αλλά το θέμα μας εδώ δεν είναι το παιχνίδι αυτό καθαυτό, αλλά η μουσική του. Το tune του Warhawk είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα του αστείρευτου ταλέντου του Rob Hubbard, συνεπικουρούμενου από τις... εξωφρενικές δυνατότητες του SID. Καθαρότητα, μελωδία, ρυθμός, πολυφωνίες, όλα είναι εδώ στις κατάλληλες δόσεις για να δώσουν μαθήματα σε όσους μπορούν να κατανοήσουν (ίσως να θυμάστε την γκρίνια μου τις προάλλες για τα soundtracks των σύγχρονων demos). Θα μπορούσα λοιπόν να σταματήσω εδώ, και να σας αφήσω να απολαύσετε αυτό:

Όμως όχι, έχουμε κι άλλο. Βλέπετε, σα να μην έφτανε το γεγονός ότι ο Rob έπαιζε το SID στα... δάχτυλα, ο άνθρωπος, ως μέγιστος composer/coder είχε την ικανότητα να κάνει παπάδες και με άλλα soundchips. Έτσι λοιπόν επιμελήθηκε την μουσική του Warhawk και στην έκδοση για τα 8μπιτα μηχανάκια της Atari, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που όχι μονάχα κάνει το περίφημο POKEY να δείχνει τα δόντια του στο SID, αλλά και το οποίο σε κάποια σημεία θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερο αυτού του Commodore 64! Τι, δεν με πιστεύετε; Ιδού:

Αυτά προς το παρόν. Δεν ξέρω ποια έκδοση από τις 2 εκδόσεις προτιμάτε εσείς, αλλά το σίγουρο είναι πως όποια κι αν επιλέξετε αποκλείεται να κάνετε λάθος! Εν τω μεταξύ εγώ μάλλον θα αρχίσω να μελετάω ενδελεχώς τις δουλειές του Rob, γιατί κάτι μου λέει ότι τα αριστουργηματικά chiptunes του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη είναι πολλά περισσότερα από αυτά που (ορθώς) ανέδειξα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων για τα καλύτερα tunes του Commodore 64...

Lethargy και XXX - εμείς πότε επιτέλους θα ξυπνήσουμε;

Φρέσκο πράγμα έχουμε κύριες μου και κύριοι. Σπαρταράει. Γυαλίζει το μάτι του. Ακόμα δεν κρύωσε. Και πoύ να προλάβει δηλαδή αφού παρουσιάστηκε μόλις χτες και ζούμε ένα από τα πιο καυτά (not in a good way) καλοκαίρια των τελευταίων ετών;

Το XXX είναι το ολοκαίνουριο demo του Ουγγαρέζικου demogroup Lethargy και έκανε την πρεμιέρα του χθες, στα πλαίσια του demoparty Arok Party 2021 όπου και κατέλαβε και την πρώτη θέση στην κατηγορία του (δεν μου λέει κάτι προσωπικά αυτό, απλά το αναφέρω).

Το XXX γιορτάζει τα 30 χρόνια του group Lethargy, το οποίο, μετά από έναν παρατεταμένο λήθαργο διάρκειας είκοσι και βάλε ετών ξύπνησε με πάταγο, συγκεντρώνοντας έναν μεγάλο αριθμό από Ούγγρους coders και ξεκινώντας ξανά να παρουσιάζει νέες δουλειές, με απαρχή το 25 years later του 2017.

Το νέο demo των Lethargy είναι ενδιαφέρον από την άποψη ότι συνδυάζει μερικά σύντομα μεν αλλά εντυπωσιακά parts στην μικρή του διάρκεια, ενώ ταυτόχρονα μας εξιστορεί εν συντομία την πορεία του group μέσα στον χρόνο. Στα αρνητικά του στοιχεία, πέρα από το ότι ολοκληρώνεται πολύ σύντομα, η μουσική του, η οποία είναι ενδεικτική της πλειοψηφίας των σύγχρονων παραγωγών για τον 64άρη και η οποία είναι, επιεικώς, από αδιάφορη μέχρι κακή. Αυτή την προσπάθεια των σύγχρονων coders/μουσικών να φτιάξουν κάτι το διαφορετικό από τα - ας τα πούμε - "συνηθισμένα" κι ας είναι και σαφώς χειρότερο, προσωπικά δεν την καταλαβαίνω. Η πλατφόρμα έχει τις δυνατότητες (ας είναι καλά το SID), έχει στην ιστορία της μερικά από τα καλύτερα chiptunes όλων των εποχών, οπότε είναι σαφές ότι στις σύγχρονες παραγωγές υπάρχει εμφανής απουσία στόχευσης (ή και ταλέντου, σε κάποιες περιπτώσεις). Anyway, αυτή είναι η δική μου καθαρά προσωπική άποψη και δεν είναι απαραίτητο ότι συνάδει με αυτές των υπολοίπων: μπορεί σε κάποιους να αρέσουν και τα σύγχρονα chiptunes. Περί ορέξεως...

Αυτό που μου κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον σε ό,τι έχει να κάνει με το XXX - και που μου έδωσε και την αφορμή για να γράψω αυτές τις αράδες - είναι το προτελευταίο part του demo, όπου μπροστά από μια σημαία της Ουγγαρίας που ανεμίζει παρελαύνουν τα ονόματα όλων των demogroups της χώρας και, ναι, το μαντέψατε, είναι πολλά (πάνω από 200, μάλλον). Αυτομάτως, στο σημείο αυτό, δεν μπορεί παρά να γίνει η σύγκριση με τα αντίστοιχα "εγχώρια προϊόντα", καθώς η Ουγγαρία έχει πληθυσμό κάπως μικρότερο από τη δική μας χώρα (σχεδόν 10 εκατομμύρια) και, διάολε, προέρχεται από το πρώην Ανατολικό Μπλοκ, πράγμα που σημαίνει ότι η απόκτηση ενός home computer εκεί ήταν, τουλάχιστον στα 80s, πολύ δυσκολότερη από ό,τι εδώ, που, πανάθεμά μας, βαυκαλιζόμαστε ότι ανήκουμε στον Δυτικό Κόσμο. Μοιραία λοιπόν διερωτάται κάποιος πώς στο διάολο οι Ούγγροι "κεντάνε" εδώ και 20-30 χρόνια στην demoscene κι εμείς, οι (και καλά) απόγονοι του Πλάτωνα, του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, οι "ξεχωριστοί", οι "ανώτεροι" έχουμε να επιδείξουμε μονάχα έναν Theo Devil και 2-3 ακόμα νοματαίους όλους κι όλους και αυτούς πολλά χρόνια πίσω;

Η απάντηση προφανώς είναι απλή, κι ας μη μας αρέσει: ο (νεο)Έλληνας δεν είναι ικανός για πολλά πράγματα. Τουλάχιστον όχι στον δημιουργικό και στον παραγωγικό τομέα. Τον καιρό που οι άλλοι έπαιζαν την assembly στα δάχτυλα, εμείς απλά... τον παίζαμε (συγγνώμη για το αγοραίο της έκφρασης, αλλά ώρες-ώρες νιώθω πως χρειάζεται). Τον καιρό που οι άλλοι δημιουργούσαν, εμείς... κριτικάραμε. Και, όταν πια, με την έλευση της νέας χιλιετίας, γίναμε μάρτυρες και θιασώτες της επανάστασης του retro computing, αντί να πέσουμε με τα μούτρα στα... πληκτρολόγια, πέσαμε να φάμε ο ένας τα μούτρα του άλλου. Και ναι, προφανώς και δεν πρόκειται για παρθενογένεση, η εικόνα του μικρόκοσμου του Ελληνικού retro computing είναι απολύτως αντιπροσωπευτική αυτής της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας: μιλάμε (πάρα) πολύ, κάνουμε ελάχιστα. Άπαντες έχουν άποψη, ελάχιστοι έχουν παράγει έργο. Την στιγμή που κάποιοι δημιουργούν, εμείς πίνουμε καφέδες και μοιραζόμαστε τη σοφία μας στο Facebook και στα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κινούμαστε ιλιγγιωδώς με... την όπισθεν, την ίδια στιγμή που άλλοι λαοί απλά προοδεύουν. Και οι δικαιολογίες περί ήλιου, καλοκαιριού, εμφυλίου, δικτατορίας, ΠΑΣΟΚ και... ΣΥΡΙΖΑ απλά αποτελούν τζούφια βέλη στις φαρέτρες των γραφικών. Όσο ο απώτατος στόχος του μέσου Έλληνα θα παραμένει το να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονά του, όσο θα τορπιλίζουμε οτιδήποτε εγχώριο και αξιόλογο απλά και μόνο επειδή δεν το κάναμε εμείς, τόσο θα μας επιστρέφονται στα μούτρα οι κοτσάνες που είχαμε μάθει τόσα χρόνια να εκστομίζουμε με στόμφο και θράσος: ναι, όσο οι άλλοι γράφουν κώδικα εμείς είμαστε πάνω στα δέντρα και τρώμε βελανίδια!

Τα ανθρώπινα lemmings κι ένας Spectrum!

Δεν πάει καιρός είναι η αλήθεια που πληροφορήθηκα την κυκλοφορία του AGDx mini: όσοι είμαστε και παραμένουμε πιστοί fans της δουλειάς του Paul Jenkinson δεν χάνουμε επεισόδιο από το περίφημο The Spectrum Show. Μέσω του τελευταίου λοιπόν έμαθα για το AGDx mini, την νέα δουλειά του Allan Turvey, που στην ουσία πρόκειται για το κλασικό και πολυχρησιμοποιημένο Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell "πειραγμένο" ώστε να χρησιμοποιεί sprites των 8x8 pixels αντί αυτών των 16x16 pixels που είχε υιοθετήσει εξ' αρχής το original AGD. Τώρα θα μου πείτε "ποιος μπορεί να προτιμάει sprites με διαστάσεις ενός χαρακτήρα που θα μπορούσαν να είχαν κάλλιστα φτιαχτεί και με user defined graphics;". Έλα ντε, αυτή ήταν και η πρώτη δική μου σκέψη. Αν και τα sprites μπορούν να κινούνται ανά ένα pixel τη φορά σε αντίθεση με τα UGDs (8 pixels) και αν και θα μπορούσα να φανταστώ κάποιες "εφαρμογές" του AGDx mini (Minesweeper, Ναυμαχία), παρόλα αυτά μου φάνηκε "κάπως" το γεγονός ότι ο κύριος Turvey μπήκε στον κόπο να φτιάξει μια - ας την πούμε - "υποβαθμισμένη" έκδοση του Arcade Game Designer και μάλιστα με τις ευλογίες και την βοήθεια του ίδιου του Jonathan Cauldwell. Όμως, εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου, καθώς η πρώτη (γνωστή) κυκλοφορία παιχνιδιού φτιαγμένου με το AGDx mini είναι πλέον γεγονός και δικαιολογεί απολύτως την χρήση μικροσκοπικών sprites καθώς πρόκειται επί της ουσίας για μία παραλλαγή του Lemmings, του πασίγνωστου και πολυαγαπημένου τίτλου της Psygnosis από το 1991.

Το The Humans λοιπόν, το ολοκαίνουριο παιχνίδι των Gabriele Amore, John Davies και Alone Coder, A-Fer, Cj Echo (μουσική) δημιουργήθηκε εξ' ολοκλήρου με το AGDx mini και αποτελεί μια (ανεπίσημη) μεταφορά του Lemmings στον ZX Spectrum με 25 πίστες και καθοδηγούμενους από τον παίκτη ανθρώπους αντί για τους συμπαθείς πρωταγωνιστές του τίτλου της Psygnosis.

Αυτό που προκαλεί θετικές (και βάλε!) εντυπώσεις δεν είναι μονάχα το γεγονός ότι το The Humans αποτελεί μια εξαιρετική και εξόχως playable παραλλαγή του Lemmings για τον "ταπεινό" ZX Spectrum: προσωπικά με εντυπωσιάζουν οι δυνατότητες του AGDx mini (και κατ' επέκταση του πλήρους AGD) που φαίνεται ότι στα χέρια ανθρώπων που ξέρουν να το χρησιμοποιούν είναι ικανό για μικρά gaming θαύματα (και αντίστοιχα δημιουργικά, προφανώς). Είναι πραγματικά κρίμα που δεν υπάρχει επαρκές και αναλυτικό documentation για το ADG πέρα από τον οδηγό εκμάθησης του Paul Jenkinson στο YouTube ο οποίος όμως δίνει κατευθύνσεις μονάχα για τη δημιουργία platform games a la Manic Miner.

Αν σας φάνηκαν ενδιαφέροντα όλα τα παραπάνω και θέλετε να δοκιμάσετε το The Humans μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Αν δεν απατώμαι τρέχει σε όλα τα μοντέλα ZX Spectrum με 48ΚΒ μνήμης και πάνω, αλλά προκειμένου να απολαύσετε την υπέροχη μουσική του θα χρειαστείτε έναν 128άρη. Ή, ίσως, έναν 48άρη με ZX-AY (δεν διευκρινίζεται). Άλλωστε, (άσχετο με το θέμα της ανάρτησης, αλλά) αν το ψάξετε θα διαπιστώσετε ότι πάμπολλοι τίτλοι του 128άρη (και καλά) λειτουργούν μια χαρά σε ZX Spectrum 48K με ένα εξωτερικό add-on με το sound chip του 128. Τροφή για σκέψη και για ψάξιμο - υπάρχουν ήδη έτοιμες λίστες εκεί έξω!

Hologon για Amiga 500: ποιος να συγκριθεί μαζί σου;

Είναι λυτρωτικό κάποιες στιγμές να συναντάς μία είδηση, μία κυκλοφορία, ένα γεγονός που να σου δίνει την αφορμή για να γράψεις κάτι. Ειδικά τον τελευταίο καιρό που η όρεξη και η διάθεση έχουν πάει περίπατο, γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, μετά από χρόνια κρίσης, μνημονίων, Covid-19 και άλλων δεινών το να πηγαίνεις καρφωτός στο καλοκαίρι του ατέλειωτου καύσωνα και της καμμένης γης στο οποίο ακόμα και μια ανάσα καθαρού αέρα θεωρείται πλέον πολυτέλεια δεν σου φτιάχνει τη διάθεση για να "κάνεις πράγματα". Το αντίθετο, μάλιστα.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά έχεις τους κάθε λογής υποστηρικτές και πολέμιους της εκάστοτε κυβέρνησης να σκοτώνονται στα media νυχθημερόν έχοντας πάρει πατριωτικά την υποστήριξη (ως επί το πλείστον) βολεμένων πολιτικών που δεν έχουν εργαστεί ούτε μια μέρα στη ζωή τους και οι οποίοι - και αυτό είναι το χειρότερο - δεκάρα δεν δίνουν ούτε γι' αυτούς ούτε και για κανέναν άλλο πέραν των "δικών τους". Και πραγματικά, δεν θα έγραφα λέξη για την όλη φάση (όπως και δεν συνηθίζω να κάνω, άλλωστε), αλλά κάποια στιγμή η μπόχα από τα σκατά που εκτοξεύονται εκατέρωθεν σε πιάνει και σένα που δεν έχεις  - και, κυρίως, δεν θέλεις να έχεις - την παραμικρή ανάμιξη. Τέλος πάντων, ας μην ασχοληθώ άλλο, γιατί ειλικρινά θεωρώ ότι στο τέλος της μέρας απλά δεν τους αξίζει. Πεδίο δόξης λαμπρό το Facebook και το Tweeter για τους τσάμπα μάγκες του πληκτρολογίου, ας κάτσουν εκεί να βγάζουν τα σώψυχά τους. Μέχρι τουλάχιστον να το πάρουν απόφαση και να πάνε σε κανένα ψυχολόγο μπας και μπορέσουν να εντοπίσουν τι είναι αυτό που πραγματικά πάει στραβά στις ζωές τους...

Πίσω στα δικά μας όμως, στον πλανήτη happy του retro computing, στον οποίο η συνάντησή μου με το demo επ' ονόματι Hologon των Electronic Knights για την Amiga 500 στέλνει... κοσμική αγάπη!

Τι να γράψω γι' αυτή τη σχετικά νέα (από πέρυσι) κυκλοφορία; Ότι δείχνει - για μία ακόμα φορά - ότι η Amiga ήταν out of this world μηχάνημα για τα 80s οπότε και κυκλοφόρησε; Ότι σε ήχο και κίνηση έπαιζε σε άλλη, εντελώς δική της κατηγορία; Έχω βαρεθεί να τα γράφω και εγώ και πολλοί άλλοι: αν το μηχάνημα έχει κάτι να ζηλέψει (λέμε τώρα) σε επίπεδο demoscene, αυτό το κάτι θα μπορούσε να είναι μονάχα ο big daddy, ο παππούλης, ο πρόγονός της (έστω και από σπόντα), ο Commodore 64.

Back to Miggy, then. Το Hologon λοιπόν που σας έλεγα, είναι υπέροχο. Καταρχάς παίζει σε OCS (γιατί απλά, φτάνει για θαύματα!). Δευτερευόντως, είναι μονάχα μια δισκετούλα. Τρίτον, έχει λεπτομερή, ολοκάθαρα, σαφέστατα και υπέροχα γραφικά αλλά και εξαιρετικό animation. Τέταρτον: ο ήχος του. Πολύ καλή και η μουσική του, αλλά μόλις ακούσετε τις πρώτες... ψαλμωδίες από τα ηχεία σας θα καταλάβετε τι εννοώ! Και πέμπτον, έχει κάποια parts πολύ εντυπωσιακά. Όλα τα παραπάνω συνδυάζονται απολύτως αρμονικά μεταξύ τους, χωρίς κουραστικά ή ανούσια sections που - δυστυχώς - συναντάμε συνήθως στην πλειοψηφία των παραγωγών.

Δε χρειάζεται νομίζω να γράψω άλλα - το ανέφερα και παραπάνω άλλωστε, νομίζω: είδα, άκουσα και απόλαυσα το Hologon. Γέλασε το χειλάκι μου βρε αδερφέ, μια μικρή όαση μέσα στην καταχνία και τη μιζέρια των τελευταίων ημερών. Κατά συνέπεια, οφείλω να μεταφέρω τα θερμά μου συγχαρητήρια στους Electronic Knights για τη νέα τους δουλειά και να υποκληθώ για άλλη μια φορά στο υπέροχο αυτό μηχάνημα που λέγεται Amiga 500 και που αποτέλεσε τον μεγαλύτερο πόθο των εφηβικών μου χρόνων (girls aside).

Μπορείτε να κατεβάσετε το Hologon από εδώ ή απλά να παρακολουθήσετε το video που ακολουθεί. Σε fullscreen παρακαλώ και με τσίτα τον ήχο!

The Spectrum Show επεισόδιο 107

Καλημέρα σε όλους! Αυτή τη φορά θα πρέπει δυστυχώς να παραλείψω τους μακροσκελείς προλόγους (διανθισμένους ενίοτε με άχρηστες λεπτομέρειες, είναι η αλήθεια) και να πάω κατευθείαν στο ψητό λόγω έλλειψης χρόνου.

Ο αγαπητός Paul Jenkinson διέθεσε χθες στο - διψασμένο για ενημέρωση - κοινό του ZX Spectrum το νέο επεισόδιο της σειράς του The Spectrum Show, το εκατοστό έβδομο (107, για όσους δυσκολεύονται να συλλάβουν το μέγεθος της συνεπούς και ενδελεχούς ενασχόλησης του Άγγλου δημιουργού με το αντικείμενο).

Στο νέο επεισόδιο μπορείτε να παρακολουθήσετε αρκετά και ενδιαφέροντα θέματα (παρουσιάσεις hardware, reviews παιχνιδιών, listings κλπ), αλλά αυτό που προσωπικά με ενθουσίασε ήταν η δοκιμή του Spectranet, ενός interface που εξοπλίζει τον ταπεινό Spectrumάκο με RJ45 θύρα τύπου Ethernet. Δίκτυο στον Spectrum; Ω, ναι, επιτέλους, ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

Σας το είπα όμως, δεν έχω παρά ελάχιστο χρόνο στη διάθεση μου (εργασία και χαρά, βλέπετε), οπότε θα σας αφήσω να απολάυσετε το The Spectrum Show. Ό,τι πρέπει για ένα καυτό Κυριακάτικο πρωινό!

You've come a long way, baby

Δύο μήνες πέρασαν από τότε που οι κεραίες μου εντόπισαν την είδηση για το Travel through time vol.1: Northern Lights, την νέα, εντυπωσιακή δημιουργία της Zosya Entertainment και την επικείμενη κυκλοφορία αυτής. Περίπου ένα μήνα μετά, αυτό το jaw dropping racing διαμαντάκι (όπως είχαμε συμπεράνει από το αρχικό βίντεο, τουλάχιστον) ήταν γεγονός και μπορούσε πλέον ο καθένας να το κατεβάσει από το website της εταιρίας. Έσπευσα κι εγώ λοιπόν μαζί με τους υπόλοιπους ανά τον κόσμο αθεράπευτους Spectrum lovers να το αποκτήσω για να δω με τα ίδια μου τα μάτια αν τα όσα είχα παρακολουθήσει στο βιντεάκι ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Γιατί, για να λέμε την αλήθεια, έδειχναν υπέρ το δέον εντυπωσιακά για ένα μηχάνημα του 1985. Ναι, δεν έγραψα λάθος τη χρονολογία, το Travel through time vol.1: Northern Lights τρέχει μονάχα σε ZX Spectrum 128K (και στους διαδόχους αυτού που κυκλοφόρησαν από την Amstrad) όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή φορτώνεται όλο μονοκοπανιά στη μνήμη του υπολογιστή. Πρόκειται ίσως για έναν από τους ελάχιστους τίτλους στην ιστορία της πλατφόρμας που δικαιούται να απαρνηθεί τον γομολάστιχα: racing game τέτοιας ποιότητας, με τόσες πίστες και, το κυριότερο, τόσες cutscenes δεν θα χωρούσαν επ' ουδενί στα 48Κ RAM του πολυαγαπημένου low-cost 8μπιτου θρύλου.

Το γεγονός ότι έγραψα "racing game τέτοιας ποιότητας" παραπάνω νομίζω ότι φτάνει για να βάλει ψύλλους στ' αυτιά του υποψιασμένου αναγνώστη: ναι, έχουμε να κάνουμε με μια ποιοτική κυκλοφορία. Αλλά και πρωτοποριακή, εντυπωσιακή και μοναδική ταυτόχρονα. Το Travel through time vol.1: Northern Lights δεν είναι απλά ένα ακόμα παιχνίδι για τον Spectrum, είναι - μαζί με άλλους 2-3 τίτλους (όλους προϊόντα Ρώσων δημιουργών όλως τυχαίως) - το απόλυτο showcase για το μηχάνημα της πάλαι ποτέ κραταιάς εταιρίας του "θείου" Clive. Τουλάχιστον στο είδος του, αυτό των racing games είναι ό,τι πιο άρτιο και φαντασμαγορικό έχει ποτέ υπάρξει στην πλατφόρμα, με μόνο παιχνίδι να παίζει στην ίδια κατηγορία το Drift! που κυκλοφόρησε προ διετίας από τους ίδιους δημιουργούς. Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Δεν θα μπω στην διαδικασία μίας ενδελεχούς δοκιμής/παρουσίασης του τίτλου της Zosya Entertainment: θα συμβεί και αυτό, αλλά όχι εδώ, ξέρετε πού. Σκοπός της παρούσας ανάρτησης είναι βασικά να πληροφορήσει όσους βρίσκονται εκεί έξω ότι να, βγήκε ένα racing game για τον ZX Spectrum που οφείλετε να το κατεβάσετε (από εδώ) και να το δοκιμάσετε αν έχετε έστω και το παραμικρό ενδιαφέρον για την πλατφόρμα. Τόσο απλά!

Φυσικά, θα πρέπει να γράψω 2-3 αράδες για το παιχνίδι, για να ξέρετε με τι ακριβώς έχετε να κάνετε. Έχουμε λοιπόν έναν racing τίτλο ο οποίος βασικά έχει ένα mode όλο κι όλο, το story/campaign. Η ιστορία του πρωταγωνιστή παρουσιάζεται στον παίκτη μέσω διαφόρων - καταπληκτικών, για τα δεδομένα του Spectrum - cutscenes και στη συνέχεια ο τελευταίος αναλαμβάνει δράση, προσπαθώντας να αναταποκριθεί στα διάφορα challenges που του βάζει το παιχνίδι, δηλαδή σε αγώνες κόντρα στον χρόνο, 1 vs 1 duels, αγώνες πρωταθλήματος κλπ. Ο χειρισμός είναι άμεσος, ακριβής, και είναι του τύπου "πιο απλός πεθαίνεις", με 5 μόλις πλήκτρα να χρησιμοποιούνται (γκάζι, φρένο, αριστερά & δεξιά καθώς και αλλαγή ταχύτητας hi/low). Όσα θα παρακολουθήσετε να εκτιλίσσονται στην οθόνη του Spectrum σας είναι τόσο ομαλά και γρήγορα, που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε για τι ακόμα είναι ικανό αυτό το μηχάνημα (και οι Ρώσοι coders, προφανώς). Θα ήθελα απλά να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στον τρόπο που παρουσιάζονται οι απότομες και μεγάλες κατωφέρειες στο Travel through time vol.1: Northern Lights. Πρέπει απλά να το δείτε για να το πιστέψετε. Γενικά ο τρόπος που κινείται ο δρόμος μπορεί να φέρει στο μυαλό μονάχα κορυφαίες στιγμές των 16bit racers, όπως ήταν το Lotus. Αυτό κάτι θα πρέπει να σας λέει, έτσι δεν είναι;

(Τα screenshots προέρχονται από το website της Zosya Entertainment. Ο τίτλος της ανάρτησης αναφέρεται στα παιχνίδια του ZX Spectrum και στην πορεία τους μέσα στο χρόνο)

Aroused για Commodore 64

Είναι κάποιες φορές που η καθημερινότητα σε παρασέρνει στο ρυθμό της, σε παίρνει παραμάζωμα στο διάβα της και χάνεις τη μπάλα. Δουλειές, υποχρεώσεις, δουλειές που προέκυψαν από τις άλλες δουλειές και το αποτέλεσμα είναι όρεξη μηδέν και διάθεση μηδέν για να ασχοληθείς με (ας τα πούμε) δημιουργικά hobbies όπως είναι το να διατηρείς και να ενημερώνεις ένα blog. Και ξέρετε, ένα blog που δεν το ενημερώνεις είναι σα να έχεις μία σχέση στην οποία δεν δίνεις σημασία: αργά ή γρήγορα θα πάει κατά διαόλου και θα μείνεις μόνος σου να αναρωτιέσαι τι έφταιξε.

Βέβαια, αφού μπήκα στη διαδικασία να ψέξω τον εαυτό μου, οφείλω να παραδεχτώ ότι α) υπάρχουν και χειρότερα και β) όλα αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Να, πάρτε για παράδειγμα το γνωστό σε όλους Vintage is the New Old που συμπλήρωσε ολόκληρο μήνα χωρίς την παραμικρή ενημέρωση (από τις 13 Ιουνίου μέχρι και τις 13 Ιουλίου).

Παρά το παράδειγμα που μόλις ανέφερα, το γεγονός είναι ότι αν κάποιος δεν επιθυμεί να εφησυχάζει και να βρίσκει δικαιολογίες για πράγματα που δεν έκανε, καλό είναι να παρακολουθεί τι κάνουν οι πιο δραστήριοι του είδους, έτσι δεν είναι; Φυσικά, no matter what Jimmy Maher δεν πρόκειται να γίνει (ένας είναι ο GOAT) αλλά λίγη προσπάθεια παραπάνω δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

Ας αφήσω όμως στην άκρη τις σκέψεις μου για κάποιες άλλες, πιο ράθυμες μέρες, και ας στραφώ σιγά-σιγά στο αντικείμενο της σημερινής ανάρτησης που δεν είναι άλλο από ένα (ακόμα) demo για τον Big Daddy, για τον ένα και μοναδικό, για τον Commodore 64. Το περί ου ο λόγος demo ονομάζεται Aroused και είναι μία παραγωγή του group Proxima από το καλοκαίρι του 2019 - μια εποχή που δείχνει μάλλον μακρινή, αφού δεν είχε εμφανιστεί ακόμα ο Covid-19 που έμελλε να αλλάξει ριζικά τις ζωές μας και να σείσει συθέμελα την καθημερινότητα και τη ρουτίνα μας.

Γιατί όμως το Aroused; Γιατί καταπιάνομαι με ένα demo διετίας τη στιγμή που έχουμε τόσες φρέσκες παραγωγές; Πολύ απλά, διότι τα νέα demos που είδα δεν μου πολυάρεσαν. Οπότε...

Ωραία, "και τι καλό έχει το Aroused;", θα αναρωτιέστε. Λοιπόν, να σας πω. Έχει αρκετά μεγάλη διάρκεια (κοντά στο δεκάλεπτο μέχρι να φτάσει στο τελικό part). Απαρτίζεται από πολλές μικρές ενότητες - άρα έχει ποικιλία - που είναι όλες ενδιαφέρουσες, καλοφτιαγμένες και (τουλάχιστον) αξιοπρεπείς, ενώ ταυτόχρονα δεν κουράζει σε καμία περίπτωση. Προσθέστε στα προηγούμενα και την μουσική του η οποία είναι πάνω από τον μέσο όρο των σύγχρονων παραγωγών (ΟΚ, αυτό δεν αποτελεί κατόρθωμα) και προκύπτει ένα σύνολο που αποτελεί ένα πολύ καλό showcase των δυνατοτήτων του 64άρη - σε κάθε επίπεδο.

Το Aroused καταλαμβάνει 2 πλευρές δισκέτας και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Αν ανήκετε στην πλειοψηφία που δεν έχει την ώρα ή την όρεξη να το κατεβάσει και να το τρέξει, απλά παρακολουθήστε το στο παρακάτω video:

Commodore 1541: more than just a disk drive

Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένα floppy disk drive; Πραγματικά, πόσο; Είναι μια συσκευή που απλά διαβάζει και γράψει δισκέτες, dummy τελείως, αφού όλη τη δουλειά την κάνει ο controller, έτσι δεν είναι;

Well, not exactly. Βλέπετε, στα πρώτα χρόνια της βιομηχανίας των υπολογιστών, τότε που η αποθήκευση σε δισκέτες ήταν μάλλον μια εξωτική ονείρωξη παρά μια καθημερινή ανάγκη, ο εκάστοτε κατασκευαστής κατέφευγε στις δικές του, κάποιες φορές ιδιαίτερες και εξεζητημένες λύσεις. Μία από αυτές τις λύσεις ήταν και το δημοφιλέστατο disk drive της Commodore που συνδεόταν σειριακά με όλη τη σειρά των 8μπιτων υπολογιστών της εταιρίας, το περίφημο 1541.

Το disk drive αυτό, ο (σχεδόν πανομοιότυπος) διάδοχος του 1540, διέθετε τον δικό του κεντρικό επεξεργαστή, έναν 6502 της MOS Technology. Διέθετε επίσης την δική του μνήμη RAM (2KB) και ROM (16KB) στην οποία βρισκόταν το Commodore DOS, και, επί της ουσίας, ήταν ένας αυτόνομος υπολογιστής με πρώτιστη και αποκλειστική χρήση του το να γράφει και να διαβάζει δισκέτες 5 1/4". "Αποκλειστική χρήση" είπα; Γράψτε λάθος.

Ναι, μάλιστα, λάθος φίλες και φίλοι, διότι πλέον, με την έλευση του Freespin, το 1541 μπορεί, πέρα από τη χρήση για την οποία σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε, να τρέχει και... demos! Προσέξτε, όχι να τα φορτώνει προκειμένου να τα εκτελέσει ένας Commodore 64 ή κάποιος άλλος υπολογιστής, αλλά να τα τρέχει το ίδιο! Ναι, καλά διαβάσατε. Ένα ακόμα οχυρό έπεσε, η μέρα που κάποιος Κύπριος κομμουνιστής θα εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ πλησιάζει!

Στα σοβαρά τώρα, το επίτευγμα του κυρίου Matthias Kramm είναι κομματάκι δύσκολο να το χωνέψει κανείς, καθώς μας κάνει να ξεχάσουμε ό,τι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, και μας στέλνει και πάλι στα θρανία της πρώτη (ρετροκομπιουτερικής) τάξης. Διότι, αν για κάτι θα βάζαμε το χέρι μας στη φωτιά θα ήταν το ότι ένα disk drive δεν αποτελεί εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη και την εκτέλεση demos ρε γαμώτο! Ποτέ μη λες ποτέ, όμως...

Χρησιμοποιώντας την σειριακή θύρα ως έξοδο composite video και το βηματικό μοτέρ ως... γεννήτρια ήχου (μη γελάτε, σοβαρά τα γράφω) το 1541 στα χέρια του κυρίου Matthias Kramm αποδεικνύει ότι μπορείς να μάθεις στο γέρικο disk drive σου νέα κόλπα. Ακόμα κι αν αυτό έχει συμπληρώσει τα 39 έτη ζωής και βαδίζει προς το τεσσαρακοστό.

Μια και η σειριακή έξοδος του 1541 δεν είναι μια τυπική έξοδος composite video (βασικά είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από έξοδος composite video), θα χρειαστεί να φτιαχτεί ένα custom καλωδιάκι, με 6πολικό din connector από την μία πλευρά (αυτήν του disk drive) και ένα κοινό, απλό RCA βύσμα από την άλλη (αυτή της οθόνης) σύμφωνα με το παρακάτω σχηματικό διάγραμμα:

Αυτό θα σας επιτρέψει να εκτελέσετε το Freespin και να απολαύσετε με τα ίδια σας τα μάτια αλλά και τα ίδια σας τα αυτιά αυτή τη μοναδική, την πρωτοφανή εμπειρία ενός oldschool styled demo να τρέχει από ένα floppy disk drive! Κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα δείτε στην οθόνη σας εικόνες όπως αυτές που ακολουθούν, ενώ το stepper motor θα... rockάρει (Θεούλη μου, τι γράφω;).

Μην στέκεστε όμως μονάχα σε όσα έγραψα: προφανώς και αλήθεια είναι όλα όσα διαβάσατε μέχρι το σημείο αυτό, αλλά γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι μια εικόνα ισούται με χίλες λέξεις. Ένα video άραγε που αποτελείται από χιλιάδες εικόνες, με πόσες λέξεις ισούται; (εύκολο, τα frames του video επί χίλια!)

Μην απαντήσετε στην παραπάνω ερώτηση παγίδα. Προσπεράστε την και απλά παρακολουθείστε το video που ακολουθεί. Και καλού-κακού ας κρατάτε και λίγο την κάτω σιαγόνα σας γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να την χάσετε, βλέποντας ένα floppy disk drive να ζωγραφίζει (μεταφορικά και κυριολεκτικά) επί της οθόνης και ακούγοντας ένα μοτέρ να παίζει μουσική. Φίλες και φίλοι, είναι πλέον καιρός να αναθεωρήσετε: το 1541 είναι πολλά περισσότερα από ένα απλό disk drive!

The Spectrum Show επεισόδιο 106

Αν έχετε ψιλοχαζέψει από την αφόρητη ζέστη και την υγρασία επιπέδων... Ινδοκίνας που μας ταλαιπωρούν εσχάτως, θα σας πρότεινα να κάνετε μια βολτίτσα αφού δύσει ο ήλιος, ει δυνατόν σε μέρη που μπορεί να έχουν λίγη περισσότερη δροσιά (θάλασσα, κάποιο πάρκο κλπ). Αν δεν την παλεύετε ούτε και γι' αυτό - καθώς, let's face it, η ζέστη προκαλεί νωχελικότητα - υπάρχει πάντα η λύση της παρακολούθησης ενός ακόμα επεισοδίου του The Spectrum Show. Του κερατά, τα 106 (επεισόδια) έφτασε ο Paul Jenkinson, αν ξεκινήσετε να τα παρακολουθείτε σήμερα θα τελειώσετε μέσα Ιουλίου! Τι είπατε; Έχει και Euro; Ναι, αμέ, γιατί όχι, οτιδήποτε προκειμένου να ξεχαστούμε (ωραία φάση πάντως, μετά από 6 μήνες καραντίνα ακολουθεί ένα τρίμηνο κολασμένη ζέστη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;).

Δεν θα κάτσω να απαριθμήσω τα θέματα του 106ου επεισοδίου του The Spectrum Show: θα σας πω απλά ότι, ως συνήθως είναι καλογυρισμένο και ενδιαφέρον και σίγουρα θα κεντρίσει την προσοχή όσων έχουν μια τρυφερή θέση στην καρδιά τους για τον ZX Spectrum, το θαυμαστό και πολυαγαπημένο μηχάνημα του θείου Clive. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απευθύνεται και σε ένα ευρύτερο (oldschool, πάντως) κοινό...

Επίσης, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να σας ενημερώσω ότι ο Paul έχει... ανακαινίσει ριζικά το website του, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύχρηστο και μοντέρνο. Αν θέλετε παιχνίδια, περιοδικά ή tutorials είναι όλα εκεί, εύκολα προσβάσιμα με ένα click του ποντικιού.

Όσο για το 106ο επεισόδιο του The Spectrum Show: ορίστε, δεν το ξέχασα!

Zzap!64 Annual 2021

Δεν είναι η πρώτη φορά σήμερα που θα αναφερθώ στο Zzap!64: το (gaming) Αγγλικό περιοδικό που λατρέψαμε όλοι εμείς οι (τότε) Commodore-άδες στα μέσα των 80s αξίζει μερικές αράδες μια στις τόσες, πόσο μάλλον όταν η Fusion Retro Books κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια μία ετήσια έκδοση στο κλασικό στυλ με κάποιους από τους original συντελεστές.

Αν κάποιος ξεφυλλίσει τις σελίδες του Zzap!64 (του κανονικού, όχι του ετήσιου) και φέρει στο μυαλό του την εικόνα, τη μορφή και την ύλη των περιοδικών των 80s, χωρίς αμφιβολία οποιαδήποτε σύγκριση με τα ελληνικά έντυπα που τόσο λατρέψαμε θα προκαλέσει δυσάρεστα συναισθήματα. Αν και από άποψη θεματολογίας τα Computer για Όλους, Pixel και (αργότερα) USER θεωρητικά ήταν πιο ενδιαφέροντα αφού η ύλη τους κάλυπτε hardware, applications και ποικιλία μηχανημάτων, μία ματιά στα reviews των παιχνιδιών, στην στήλη της αλληλογραφίας ή σε αυτήν για τα adventures φτάνει για να εντοπίσει κάποιος το χάσμα μεταξύ ελληνικών εντύπων και Zzap!64 (αλλά και του "αδερφού" Crash). Μόνο και μόνο η ιδέα να γίνονται τα reviews από gamers και όχι από "ανθρώπους του χώρου" ήταν επαναστατική. Προσθέστε σε αυτήν τους 3 reviewers σε κάθε τίτλο, τα σκίτσα των συντελεστών που εξέφραζαν το πώς ένιωθαν για το video game που παρουσίαζαν και τις ασύγκριτες πένες των Julian Rignall και Gary Penn (αλλά και των υπολοίπων) και θα πάρετε μια ιδέα για το πώς έπρεπε να είναι ένα έντυπο του χώρου - γι' αυτό και η ετήσια έκδοση κρατάει ατόφια όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι τα ελληνικά έντυπα του χώρου στην αρχή δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εξετάσουν και να αντιγράψουν (why not?) τα αντίστοιχα ξένα (τα αγγλικά και τα αμερικάνικα ήταν με διαφορά τα ποιοτικότερα). Αλλά και όταν, λόγω ανάγκης (κυκλοφορία USER) το έκαναν, στις αρχές του '90, το αποτέλεσμα δεν ήταν και το καλύτερο. Μονάχα από το '92 και μετά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο εγχώριος τεχνικός (;) τύπος έφτασε σε αξιόλογα επίπεδα συνδυάζοντας χαλαρή γραφή, φρέσκες ιδέες και σύγχρονη εμφάνιση, αλλά μάλλον πλέον ήταν αργά για την γενιά των home computers. Κάπου εκεί πήρε την σκυτάλη το PC Master το οποίο και προσέφερε ιδιαιτέρως ποιοτικό αποτέλεσμα για καμιά ντουζίνα χρόνια, όντας το μοναδικό περιοδικό του χώρου για το οποίο μπορούμε πραγματικά να περηφανευόμαστε ως λαός. Αλλά ξέφυγα από το θέμα: αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για το Zzap!64 μπορείτε να τσεκάρετε την παλαιότερη ανάρτησή μου, εδώ.

Η φετινή ετήσια έκδοση σηματοδότησε και την πρώτη (για εμένα) παραλαβή εντύπου που είχε αποσταλεί από την μετά-Brexit Γηραιά Αλβιώνα. Το αποτέλεσμα: η αποστολή έγινε στις 26/3 και η ειδοποίηση για να το παραλάβω έφτασε στα χέρια μου στις 3/6. Αν επιθυμείτε να μην κατηγορήσω το τελωνείο τουλάχιστον κάντε μια προσπάθεια να με πείσετε ότι ήρθε οδικώς. Και μέσω Βραζιλίας. Αλλιώς οι 65 μέρες από Αγγλία μέχρι Ελλάδα ανήκουν απλά στη σφαίρα του απαράδεκτου...

Η έκδοση του 2021 θεματολογικά δείχνει εκ πρώτης όψης κατά τι κάπως λιγότερο ενδιαφέρουσα από την περσινή, αλλά μπορεί να πρόκειται καθαρά για θέμα προσωπικού γούστου ή απλά πρώτων εντυπώσεων. Το βέβαιο είναι ότι και φέτος κυκλοφόρησε ένα ποιοτικό και χορταστικό annual που θεωρώ απίθανο να απογοητεύσει οποιονδήποτε C64 lover.

Μιλώντας για απογοητεύσεις, να αναφέρω ότι το να παρουσιάζεται το Soul Force, το πιθανότατα καλύτερο arcade space shoot 'em up που κυκλοφόρησε ποτέ για τον Commodore 64 σε 2 μόλις σελίδες εντύπου Α5 (!) είναι απλά απαράδεκτο. Το να πιστεύεις ότι είναι βιώσιμο εν έτει 2021 ένα μηνιαίο περιοδικάκι μεγέθους Α5 για C64 είναι θεμιτό. Το να χαραμίζεις σε 2 μονάχα σελίδες αυτού το κορυφαίο game της Sarah Jane Avory, όχι.

Μία τραγική απώλεια

Γενικώς, τα τελευταία χρόνια έχω μάθει να μην εκφράζομαι δημόσια για σοβαρά θέματα, και, το σημαντικότερο, να μην είμαι απόλυτος στις απόψεις μου και να μην τις υποστηρίζω με φανατισμό. Γιατί, δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη για να το καταλάβει κάποιος, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που εκφέρονται φανατικά από δύο ή περισσότερα άτομα είναι η καλύτερη συνταγή για να ξεκινήσει ένας καβγάς (φυσικά βοηθάνε και οι εκατέρωθεν υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί). Και, εντάξει, είναι κλισέ, αλλά I'm too old for this shit.

Σήμερα όμως πληροφορήθηκα ένα δυσάρεστο γεγονός που μάλλον θα με οδηγήσει στο να κάνω μια εξαίρεση στη συνέχεια σε όσα έγραψα παραπάνω. Κι αυτό γιατί μόλις έμαθα για τον χαμό ενός ανθρώπου του οποίου τη δουλειά θαύμαζα. Κι όχι μονάχα για το χαμό του, αλλά και για την τραγική ιστορία που προηγήθηκε, η οποία ξεκίνησε πριν από 15 μήνες στο Leeds, της Αγγλίας.

Ο Jason Kelk, εξέχον μέλος του group Cosine και γνωστός στους sceners με το nickname "The Magic Roundabout" ή "ΤΜR" ήταν δημιουργός αρκετών demos και παιχνιδιών για τον Commodore 64 αλλά και για άλλες "συγγενείς" πλατφόρμες, όπως ο Commodore Plus/4. Μία από τις γνωστότερες δημιουργίες του και, κατά την προσωπική μου άποψη ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που εμφανίστηκαν μετά το 2000 για τον 64άρη είναι το - πολύ γνωστό, πλέον - Vallation. Ένα space arcade shoot 'em up που δεν χρειάζεται απίστευτα αντανακλαστικά, αλλά ούτε και κολασμένο firing, αλλά παρόλα αυτά είναι εθιστικό όσο δεν πάει χάρη στο απλό - δωρικό θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει - gameplay του και το υπέροχο tune που ακούγεται καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όλα αυτά μάλιστα σε 16 μόλις kilobytes γιατί, hey, αυτός ήταν ο Jason Kelk. Και φυσικά γράφω "ήταν" διότι ο Jason έφυγε από κοντά μας προχθές, την Παρασκευή, σε ηλικία 49 ετών, χτυπημένος από τον Covid-19. Ναι, τον κορονοϊό: αυτόν που κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει, κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι δα και τόσο επικίνδυνος, και ένας σεβαστός αριθμός ψυχικά νοσούντων πιστεύει ότι πρόκειται περί παγκόσμιας συνομωσίας ώστε να κλειστούμε άπαντες σπίτια μας και να μπορέσουν οι μυστικές υπηρεσίες να αλλάξουν τις μπαταρίες στα περιστέρια-ρομπότ που υπάρχουν για να μας παρακολουθούν και να καταγράφουν την κάθε μας κίνηση! Τι, σας φαίνεται ακραίο αυτό το σενάριο; Γιατί, το άλλο με το 5G και τα microchip που εισάγονται στο σώμα μας μέσω των εμβολίων τι είναι δηλαδή;

Μα πόσο αποκαΐδια τέλος πάντων; Πόσο;

Αλλά ας επιστρέψω στον Jason και στην τραγική ιστορία του. Και γράφω "τραγική" καθώς ο TMR δεν ήταν απλά ένα ακόμη θύμα του Covid-19, αλλά ένας άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε επί 15 μήνες από τη νόσο, μέχρι που, εξαντλημένος πια τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, πήρε την απόφαση να σταματήσει να παλεύει και να αντιστέκεται, και "έφυγε" την Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021. 

Ο Jason, εισήχθη στο νοσοκομείο του Πανεπιστημίου St. James στο Leeds τον Μάρτιο του 2020, καθώς είχε διαγνωστεί θετικός στον Covid-19. Πάσχοντας από διαβήτη τύπου ΙΙ και άσθμα ανήκε σε αυτό που αποκαλούμε "ομάδες υψηλού κινδύνου" με αποτέλεσμα να χρειαστεί να διασωληνωθεί άμεσα και η αναπνοή του να υποστηρίζεται μηχανικά. Με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα φέτος τον Απρίλιο όταν και αχνοφάνηκε μία αχτίδα (φρούδας, τελικά) ελπίδας, ο Jason έμεινε διασωληνωμένος από τις 3 Απριλίου του 2020 μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, στις 18/6/2021. Κατά τη διάρκεια αυτών των βασανιστικών και αφόρητων 15 μαρτυρικών μηνών, ουσιαστικά καταστράφηκαν οι πνεύμονες και τα νεφρά του Jason ως αποτέλεσμα επιπλοκών που οφείλονταν στη νόσο αλλά και της έντονης φαρμακευτικής αγωγής. Σα να μην έφταναν αυτά, ακολούθησαν και έντονες στομαχικές διαταραχές που οδήγησαν τους θεράποντες γιατρούς στην απόφαση να τρέφεται ενδοφλεβίως από ένα σημείο και μετά ο δυστυχής coder, και να απομείνει τελικά ελάχιστα κιλά προς το τέλος.

Μετά από αυτόν τον τραγικό 15μηνο Γολγοθά, ο Jason πήρε την απόφαση να ζητήσει να σταματήσει η μηχανική υποστήριξη του οργανισμού του ώστε να μπορέσει τελικά να ησυχάσει, μιας και είχε καταλάβει ότι την μάχη αυτή δεν θα την κέρδιζε. Με τη σύμφωνη γνώμη της συζύγου του και των γιατρών του ο Jason αντίκρυσε το τελικό "Game Over" πριν από 2 ημέρες, βυθίζοντας στην θλίψη όσους τον γνώριζαν ή είχαν αγαπήσει τις δημιουργίες του. Ταυτόχρονα, κατοχύρωσε ένα τραγικό ρεκόρ, ως "the UK's longest-known COVID patient". So long, TMR, you will be missed.

Αν έχετε την περιέργεια να δοκιμάσετε το υπέροχο Vallation, μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ.

(Πηγές: Sky News, The Guardian, The Sun)

Review: Barnsley Badger

Barnsley Badger (Commodore 64) - Trevor Storey (Graphics & Design)/Georg Rottensteiner (Code)/Andrew Fisher (Music)/Hugo Hoekstra (SFX)

Τρίτο στη σειρά παιχνίδι του 2016 γι' αυτό το τεύχος και σε 3ο διαφορετικό format. Το Barnsley Badger είναι μία commercial παραγωγή (εντάξει, δεν θα ξηλωθείτε κιόλας καθώς χρειάζονται μόνο 2,99€ για να το αποκτήσετε) για τον βασιλιά των home computers, τον Commodore 64. Με το που αγοράζει κανείς το digital download του παιχνιδιού αποκτά το manual του σε text αρχείο καθώς και εκδόσεις του Barnsley Badger σε μορφές .prg, .d64 και .tap ώστε να το παίξετε με άνεση με όποιον τρόπο σας βολεύει.

Η υπόθεση του παιχνιδιού είναι ενδιαφέρουσα αλλά και διασκεδαστική ταυτόχρονα: έχουμε τον έλεγχο του Barnsley, ενός τζογαδόρου και ολίγον τι αλκοολικού ασβού, ο οποίος, στην προσπάθειά του να ξεχρεώσει τα συσσωρευμένα χρέη του ξεκινάει να βρει τα κομμάτια της χρυσής μάσκας του Μεγάλου Tutanbodger, του ξακουστού βασιλιά του οποίου το βασίλειο και ο πολιτισμός εξαφανίστηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια, παίρνοντας μαζί τους και αμύθητους θησαυρούς. Φυσικά, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, το ενδιαφέρον του Barnsley για την όλη υπόθεση δεν είναι τόσο ιστορικό ή αρχαιολογικό όσο χρηματικό, καθώς η υπομονή των τοκογλύφων οδεύει προς την εξάντλησή της!

Το Barnsley Badger είναι ένα κλασικότατο platformer (πιο κλασικό πεθαίνεις!) στο στυλ των Monty On The Run και Auf Wiedersehen Monty. Και όταν λέμε "στο στυλ" εννοούμε μάλλον "σχεδόν ίδιο": η λογική του παιχνιδιού είναι παρόμοια, οι πίστες, τα αντικείμενα που συλλέγουμε, οι εχθροί, η κίνηση του χαρακτήρα μας, ακόμα και το ίδιο το sprite του Barnsley θυμίζουν… επικίνδυνα τον Monty! Φυσικά αυτό κάθε άλλο παρά κακό είναι, καθώς μιλάμε για έναν χαρακτήρα και για παιχνίδια που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην πορεία του Commodore 64 μέσα στο χρόνο. Επί της ουσίας, το Barnsley Badger έχει "δανειστεί" όλα τα καλά στοιχεία από τα παιχνίδια με τον Monty και, στα σημεία όπου αυτά χώλαιναν, παρουσιάζει σημαντικές βελτιώσεις. Για παράδειγμα το παιχνίδι είναι αισθητά ευκολότερο και συγχωρεί περισσότερο τα λάθη μας, τα (υψηλής ανάλυσης) γραφικά είναι ακόμα καλύτερα και υπάρχουν και save points στα οποία μεταφερόμαστε κάθε φορά που χάνουμε ζωή. Ο χειρισμός με το joystick είναι άψογος, η κίνηση όλων των sprites ομαλότατη, οι πίστες καλοσχεδιασμένες και η μουσική που επενδύει όλα τα προηγούμενα είναι το next best thing μετά τα αριστουργήματα του Rob Hubbard που μας είχαν χαρίσει τα παιχνίδια της Gremlin Graphics στα μέσα της δεκαετίας του '80. Πραγματικά, το ingame tune του Andrew Fisher σε τραβάει να παίξεις λίγο ακόμα, ενώ διαθέτει ακόμα και αυτόν τον κεφάτο, παιχνιδιάρικο χαρακτήρα του tune του Monty On The Run!

Δεν ξέρω αν είστε λάτρεις των platform games ή κάτοχοι Commodore 64 (που δεν είναι και απαραίτητο, καθώς υπάρχουν και οι emulators εκεί έξω), απλά, εάν σας άρεσαν τα Monty On The Run και Auf Wiedersehen Monty τότε κοιτάξτε να αποκτήσετε το Barnsley Badger με… κλειστά μάτια! Για τους υπόλοιπους μπορώ να πω ότι όπως και να το δούμε πρόκειται για πραγματικά αξιόλογο τίτλο (γραφικά, ήχος, κίνηση, gameplay όλα βρίσκονται σε ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο) με μόνο - ας το πούμε - ελάττωμα το ότι δεν διατίθεται δωρεάν. Απ' την άλλη πλευρά, το χρηματικό αντίτιμο που απαιτείται είναι τόσο μικρό που δύσκολα θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα για όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται…

Βαθμολογία: 8,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 14ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016.

Ένα σύντομο αντίο στον John Wilson

Πριν από 6 μέρες, την 2α Ιουνίου, έγινε γνωστός ο χαμός του John Wilson, από ένα tweet του γιου του στο προσωπικό του account. Ο John έφυγε στις 31 Μαΐου του 2021 στα 74 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές περίπου 2 εκατοντάδες text adventure games που κυκλοφόρησαν από την εταιρία του, την Zenobi Software μεταξύ των ετών 1986-2013.

Ίσως η Zenobi Software να μην είναι και τόσο γνωστή στο εγχώριο κοινό, καθώς τα text only adventure games στα αγγλικά δεν αποτέλεσαν ποτέ talk of the town στα μέρη μας, ακόμα και στα χρόνια που είχαν μεγάλη πέραση στο εξωτερικό. Κάτι το ότι απαιτούσαν λογική, φαντασία, καλή γνώση αγγλικών και κάτι το ότι δεν μπορούσες να κάνεις το κομμάτι σου στα αντίπαλα "στρατόπεδα" με ένα αποκλειστικά text adventure game, το είδος αυτό με το φανατικό κοινό σε Αγγλία και Η.Π.Α. στην πατρίδα μας συγκίνησε ελάχιστους.

Παρόλα αυτά, η ιστορία του John Wilson και της Zenobi Software είναι εξόχως ενδιαφέρουσα ασχέτως του είδους των παιχνιδιών που αποτελούσαν το ρεπερτόριο του μικρού αυτού, "σπιτικού" software house.

Ο John Wilson υπήρξε μεγάλος λάτρης των text adventure games από την στιγμή που έκανε την πρώτη του βουτιά σε αυτόν τον κόσμο της interactive φαντασίας μέσω του Sinclair ZX81 και του Black Crystal της Carnell Software. Στο παιχνίδι που μάγεψε τον John, ένας από τους χαρακτήρες ονομαζόταν Zenobi. Ο John έδωσε το όνομα αυτό στον αγαπημένο του γάτο και, λίγα χρόνια αργότερα, στο software house που ο ίδιος δημιούργησε.

Αν και δεν γνώριζε κάποια γλώσσα προγραμματισμού - τουλάχιστον όχι στον βαθμό που θα του επέτρεπε να φτιάξει ένα ολόκληρο παιχνίδι - με τη βοήθεια του ZX Spectrum και του The Quill που ήταν μία δημοφιλής σουίτα δημιουργίας adventure games και συνεπικουρούμενος από την αστείρευτη φαντασία του και τη δημιουργικότητά του ο John Wilson έφτιαξε ο ίδιος δεκάδες παιχνίδια και κυκλοφόρησε πολλά ακόμα ανεξάρτητων δημιουργών υπό τον τίτλο της Zenobi Software.

Ο John λειτουργούσε ανέκαθεν εντελώς ερασιτεχνικά, καθώς έγραφε τις κασέτες και τις δισκέτες των παιχνιδιών του μόνος του, φωτοτυπούσε τις οδηγίες, και τύπωνε τις ετικέτες σε μία ηλεκτρική γραφομηχανή. Στη συνέχεια τοποθετούσε τα πάντα σε πλαστικά σακουλάκια και τα πήγαινε για αποστολή στο ταχυδρομείο της γειτονιάς του. Όπως μαρτυρά και ο ίδιος, στις καλές μέρες της Zenobi Software έφτιαχνε και έστελνε 200-300 αντίγραφα των παιχνιδιών του ανά εβδομάδα - βοηθούμενος μονάχα από την σύζυγό του Ann.

Στη συνέχεια θα παραθέσω μερικές ατάκες του John από συνεντεύξεις του των τελευταίων ετών, που λένε πολλά πράγματα για την εταιρία του, για τον ίδιο, για το ιδιαίτερο χιούμορ του και για το τι άνθρωπος ήταν. Απολαύστε τον:

-"I sold in excess of 36.000 cassette tapes back in the day…  I also used to sell +3 disk and plusD disk versions of the majority of the games… as well as numerous compilations… not to mention the Amiga and Atari stuff which also came on disk…  I actually supplied... 48k/128k/+3 Spectrums, Sam Coupe, PlusD, Atari, Amiga and even Mac"

-"I eventually had in excess of 200 different titles on my books…  '88/'89 were my peak years and we were probably doing about 200-300 sales per week"

-"Everything was 'produced by hand' and the thought of the hours of work I used to put in 'typing' labels and duplicating tapes has just given me a headache"

-"Back in the day I used to send out between 4-6 'review' copies of every game Zenobi Software published… this would amount to between 1.500-2.000 tapes…"

-"Contrary to popular belief the 'adventure-game' customer was NOT a 'spotty 14 year old'… it was the 'spotty 14 year olds' that were sending me in the games that I was publishing ... with the 'odd' exception of course...  …the vast majority of my regular customers were 'adults' and some very 'professional' ones at that…  The greatest percentage of them all were 'housewives' and 'ladies who lunch'… not that I ever complained…"

-"The things you do... I once bought the entire stock of black g-strings (with the face of a cat on them that looked just like the old ZENOBI logo) from a market-stall in Bury and sent them out to loads of my female customers... got quite a response I may add...  One rather elderly lady asked me what the 'eye-patch' was for and another lady hung hers on her bedpost to remind herself of better days..."

-"…it earned me a living for the best part of 30 years… not a great one but it raised a family of four and put the food on the table… Zenobi (in one form or another) was my ONLY source of income from 1986 up until the day I retired in 2013…"

-"Somebody asked me the other day… "What is the best game you have ever written?"… "To be honest, I don't know as I haven't written it yet."… was my reply.  At my age (73) you never know how long you have left, so everything is done in a rush in order to make sure you complete it before you pass on your way to the next great 'adventure'… wherever that may be…"

(Πηγές: Twilight Inventory, El Mundo del Spectrum)

ST gaming: the final solution

Ομολογουμένως πέρασε αρκετός καιρός από τη μέρα που δημοσιοποίησα το project του Δημήτρη (dimfil) με τα παιχνίδια του Atari ST να έχουν μετατραπεί το καθένα σε ένα μοναδικό εκτελέσιμο αρχείο για Windows PC. Ήταν τέλη Μαρτίου και φτάσαμε τώρα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιούνη προκειμένου να μπορώ να σας παρουσιάσω το όλο έργο ολοκληρωμένο. Και τι έργο!

Βλέπετε, αποφασίσαμε να επιλέξουμε τα καλύτερα παιχνίδια από την βιβλιοθήκη του ST και να τα μετατρέψουμε όλα, ένα προς ένα, σε ανεξάρτητα εκτελέσιμα αρχεία, ούτως ώστε όποιος επιθυμεί να μπορεί ανά πάσα στιγμή να παίξει το game της επιλογής του με ένα απλό double click, χωρίς εξομοιωτές, χωρίς ROMs, χωρίς έξτρα αρχεία κλπ (όλα αυτά αποτελούν μέρος του εκτελέσιμου). Τα μετατρέψαμε λοιπόν όλα όσα επιλέξαμε, 458 παρακαλώ παιχνίδια, τα οποία μπορείτε πλέον και εσείς να κατεβάσετε και να απολαύσετε στο σταθερό σας PC, στο laptop σας, όπου και όποτε εσείς θέλετε.

Επειδή, όπως σας έγραψα το κάθε παιχνίδι είναι ένα μονό, ανεξάρτητο εκτελέσιμο αρχείο, μπορείτε, αν το επιθυμείτε, να εκτελέσετε πολλά ταυτόχρονα (αν και, για να είμαι ειλικρινής δεν βλέπω τον λόγο πέρα από το να τραβήξετε screenshots όπως το παρακάτω).

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να τονίσω το εξής, επειδή σε εμένα φαίνεται κοινή λογική αλλά διαπίστωσα ότι τελικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει: το κάθε παιχνίδι είναι ένα custom executable αρχείο που μέχρι σήμερα δεν έχει κυκλοφορήσει ευρέως. Κατά συνέπεια, είναι λογικό και αναμενόμενο πολλά εφαρμογές antivirus να μπλοκάρουν την εκτέλεσή του, καθώς δεν το γνωρίζουν αφού δεν το έχουν ξανασυναντήσει. Αν δείτε λοιπόν ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, ή κλείστε το antivirus ή βάλτε το παιχνίδι (ή, όλα τα παιχνίδια) στην λίστα με τις εξαιρέσεις. 

Πάμε και στο ψητό τώρα, shall we? Η συλλογή με τα 458 παιχνίδια έχει χωριστεί αλφαβητικά, σε 26 directories. Μπορείτε αν θέλετε να κατεβάσετε ολόκληρη τη συλλογή (γύρω στα 8GB), είτε κάποιο directory που να αντιστοιχεί σε κάποιο γράμμα, είτε ακόμα ένα μεμονωμένο παιχνίδι. Το download link είναι αυτό, και το decryption key είναι το SkgQTuexOf-19v5-9N9KXQ.

Σε κάθε παιχνίδι επιλέγετε στην αρχή εάν θα χρησιμοποιήσετε joystick ή πληκτρολόγιο για να παίξετε. Στην πρώτη περίπτωση χρησιμοποιείται το joystick που είναι εγκατεστημένο στα Windows, ενώ στην δεύτερη μπορείτε να κάνετε χρήση των arrow keys σε συνδυασμό με το δεξί πλήκτρο Ctrl (ως fire button). Επίσης, είναι ενεργά και τα παρακάτω πλήκτρα ή συνδυασμοί:

- [ESC] για εναλλαγή μεταξύ fullscreen και windowed mode
- [F12] ή [AltGr+O] για είσοδο στο GUI
- [AltGr+C] για cold reset
- [AltGr+R] για warm reset
- [Q] για έξοδο από τον emulator

Για το τέλος σας φυλάξαμε το σημαντικότερο, δηλαδή την λίστα με τα παιχνίδια. Όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς υπάρχουν σχεδόν τα πάντα (είπαμε, 458 τίτλοι είναι αυτοί) και, αν παραλείψαμε κάποιο, αυτό συνέβη είτε λόγω αφηρημάδας είτε λόγω άγνοιας σχετικά με το συγκεκριμένο game. Θεωρούμε όμως ότι τα πήγαμε καλά και, πρακτικά, ό,τι σας έρθει να το παίξετε, σας το έχουμε ετοιμάσει!

 

10th Frame
1943 the Battle of Midway
20000 Leagues
3D Galax
3D Pool
Academy Gamex
Academy
Action Fighter
Addams Family
After the War
Airball
Alien Blast (HAGA)
Alien Storm
Alien Syndrome
Alternate Reality
Anarchy
Annihilator
Another World (English)
Apache Flight
Arcade Fruit Machine
Archer Maclean Pool
Archipelagos
Arctic Fox
Arctic Moves
Arkanoid III
Arkanoid Revenge of DOH
Arkanoid
Armalyte
Asteroids Deluxe
Atomic Robo-Kid
B17 Flying Fortress
Baal
Baby Jo
Back to the Future II
Bank Buster
Barbarian (Psygnosis)
Barbarian the Ultimate Warrior
Batman Caped Cr
Batman the Movie
Battle Command
Battle Zone
Battlehawks 1943
Beach Volley
Bionic Commando
Black Cauldron
Black Tiger
Blasteroids
Blazing Thunder
Blockout
Blood Money
Bloodwych
Bolo
Bomb Jack
Bonanza Bros
Borrowed Time
Boulder Dash C. Kit
Boulder Dash
Buggy Boy (Gamex)
Buggy Boy
Burger Man
Cabal
Cannon Fodder (Improved music)
Cannon Fodder (Regular game)
Captain Blood
Carrier Command (Gamex)
Carrier Command
Castle Master
Chaos Engine
Chaos Strikes Back
Chase HQ 2
Chase HQ
Chips Challenge
ChopperX
Chrono Quest
Chubby Gristle
Chuck Rock
Chuckie Egg 2
Chuckie Egg
Civilization
Codename Iceman
Colonels Bequest
Commando
Conquests of Camelot
Continental Circus
Cool World
Crazy Cars 2
Crazy Cars
Cruise for a Corpse
Crystal Castles
Crystal Kingdom Dizzy
Cybernoid II
Cybernoid
Daley Thompsons OC
Dark Castle
Dark Fusion
Dark Side
Defender of the Crown
Deflektor
Deja Vu (Gamex)
Deja Vu II
Deja Vu
Double Dragon
Dragon Ninja
Dragon Spirit
Dragons Lair Escape
Dragons Lair II
Dragons Lair III
Dragons Lair
Driller
Dungeon Master (HAGA)
Dungeon Master (Improved sample STE)
Dungeon Master
Dynablaster
Dynamite Dux
E-Motion
Elf
Eliminator
Elite
Elvira 2 (HAGA)
Elvira 2 (simple hard disk install)
Elvira the Arcade Game
Enchanted Land
Enduro Racer
Escape from the Planet of the Robot Monsters
Exile
F-16 Combat Pilot
F-19 Stealth Fighter
F1 (Domark)
F16 Falcon
F29 Retaliator
Falcon with Mis Disks
Fantasy World Dizzy
Fernandez Must Die
Fighter Bomber
Fire and Ice
First Samurai
Flight of the Intruder
Flight Simulator 2
Flintstones
Flying Shark
FOFT
Forgotten Worlds
Frenetic
Frontier
Future Bike
G Loc
Galaxy Force
gameslist.txt
Gauntlet 2 (1MB)
Gauntlet 2 (2MB)
Gauntlet 3
Gemini Wing
Ghostbusters II
Ghosts n Goblins
Ghouls n Ghosts
GOAL (AUTO)
GOAL (HAGA)
Gobliiins 2
Gobliiins
Gods
Golden Axe
Goldrunner II Scen D1
Goldrunner II Scen D2
Goldrunner II
Goldrunner
Great Giana Sisters (ST blitter)
Great Giana Sisters
Gunship
Hacker 2
Hacker
Hades Nebula
Hard Drivin 2
Hard Drivin
Head Over Heels
HERO
Heroes of the Lance
Heros Quest
Highway Encounter
Highway patrol II
Hillsfar
Honda RVF
Hostages
Hunt for Red October
Hydra
IK plus
Ikari Warriors
Indiana Jones and the Fate of Atlantis
Indiana Jones and the Last Crusade Graphic Adv
Indiana Jones and the Temple of Doom
Infestation
Into the Eagles Nest
Invaders (Haga)
Invaders (Original)
Iron Lord (English)
Ishar 2
Ishar III
Ishar
Ivan Ironman Super Off Road
Ivanhoe
Jack Nicklaus Golf
James Pond 2 Robocod
James Pond
Jaws
Jet Set Willy
JetPac
Jim Power
Joust
Karate Kid II
Kennedy Approach
Kick Off 2 plus WC 90
Kick Off
Kid Gloves 2
Killing Game Show
Kings Quest II
Kings Quest IV
Kings Quest
Klax
Knight Orc
Lancelot
Lands of Havoc
Leader Board Golf
Leander
LED Storm
Leisure Suit Larry 2
Leisure Suit Larry 3
Leisure Suit Larry
Lemmings (2MB)
Lemmings 2
Lethal Xcess
Licence to Kill
Life and Death
Little Computer People
Live and let Die
Llamatron
Loom
Lotus 2
Lotus Esprit
Lotus III
Lure of the Temptress
Macadam Bumper
Mach 3
Masters of the Universe
Mean Machine
Mean Streets
Mega lo Mania
Mega Phoenix
Menace
Microprose F1 GP
Microprose Golf
Midnight Resistance
Midwinter II
Midwinter
MIG 29 Fulcrum
MIG 29M Super Fulcrum
Mighty Bombjack
Missile Command (HAGA)
Missile Command
Mission Elevator
Monthy Python
Moon Blaster (1MB)
Moon Patrol
Mot­rhead
Mr Do Run Run
Mr Heli
Narco Police
Nebulus
Netherworld
New Zealand Story
Night Shift
Ninja Spirit
Ninja Warriors (1MB)
No Excuses
NorthStar
Obliterator
Oh No More Lemmings
OIDS (1MB better framerate)
OIDS (HAGA)
OIDS (Original)
Operation Wolf
Ork
Outrun Europa
Outrun
P47 Thunderbolt
Pac Land
Pacman OE
Pacman ST
Pacman
Pacmania
Panza Kick Boxing
Paperboy
Parasol Stars
Passing Shot
Pengy
Pipe Mania
Pirates
Player Manager (English)
Plotting
Plutos
Police Quest II
Pool
Populous II (HAGA)
Populous II (simple)
Populous
Power Drift
Predator 2
Predator
Prehistoric Tale
Prehistorik
Prince of Persia (Improved sound for STE)
Punisher
Purple Saturn Day
Pushover
Puzznic
Quest for Galaxia
Race Drivin
Railroad Tycoon
Rainbow Islands
Rally Cross
Rampage
Rampart
Rana Rama
Revenge of Mutant Camels II
Revenge of Mutant Camels STE
Revenge of Mutant Camels
Rick Dangerous
Risky Woods
Road Runner
Roadwar 2000
Robocop
Robotron 2084
Rocket Ranger
Rotor
Rotox
RType II
RType
Rubicon
Safari Guns
Saint Dragon
Savage
Scooby Doo
Screaming Wings
SDI (Activision)
Secret of Monkey Island
Sensible Soccer
Sentinel
Shadow of the Beast 2
Shadow of the Beast
Shadow Warriors
Shinobi
Shufflepuck Cafe
Side Arms
Sidewinder II
Sidewinder
Silent Service II
Sinbad and the Throne
Skate Wars
Slap Fight
Sly Spy
Smash TV
Solomons Key
Space Ace II
Space Ace
Space Harrier II
Space Harrier
Space Pilot
Space Quest 3
Space Quest III
Space Quest
Space Racer
Speedball 2
Speedboat Assassin
Spherical (Fusion)
Spitfire 40
Spy Who Loved me
Star Flight
Star Raiders
Star Trek
Star Wars 2 ESB
Star Wars ROTJ
Star Wars
Stardust
Starglider 2
Starglider
Starquake
Street Fighter II
Street Fighter
Strider
STUN Runner
Stunt Car Racer
Super Breakout color
Super Cars
Super Cauldron
Super Cycle
Super Hang On
Super Monaco GP
Super Space Invaders
SuperCars II
Switchblade II
Switchblade
SWIV (1MB)
SWIV
Tau Ceti
Teenage Queen
Tempest
Tennis aka Match Point
Terrorpods
Test Drive 2
Test Drive
Thai Boxing
The Quest for the TimeBird
The Real Ghostbusters
The Untouchables
Thunder Blade
Thunderbirds
Thundercats
Time Bandit
Time Scanner
Times of Lore
Tip Off
Toki
Toobin
Toyota Celica
Trailblazer
Trantor
Treasure Island Dizzy
Trivial Pursuit (English)
Turbo Cup
Turbo Outrun
Turrican II
Turrican
Ultima III
Ultima IV
Ultima VI
UN Squadron
Uninvited
Uridium
Victory Road
Volfied
Volleyball Simulator
Vroom
Welltris
Where Time Stood Still
Wings of Death (for ST STE)
Wings of Death (for TT Falcon)
Winter Olympiad
Winter Super Sports
Wizball
Wolfchild
Wolfenstein 3D
Wonderboy in Monsterland
Xenon 2 (25 MB)
Xenon 2 (Regular)
Xenon
Xevious
XOut
Z Out
Zak McKracken
Zool
Zynaps

 

Ολοκληρώνοντας, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι ο τίτλος της ανάρτησης έχει να κάνει με το γεγονός ότι θεωρώ πως η συγκεκριμένη συλλογή είναι πραγματικά η "τελική λύση" για ST gaming στο PC, σε συνδυασμό φυσικά με το ST Compilation Disks Player. Οποιαδήποτε ομοιότητα ή σύνδεση με ιστορικά γεγονότα είναι άκυρη και ατυχής, να συνεννοούμαστε!