Rob Hubbard και SID: οι... Pink Floyd των chiptunes

Είναι γεγονός ότι άπαντες έχουν τις προτιμήσεις τους, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με μουσική. Πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με chiptunes, με μουσική που παράγεται από τα soundchips retro υπολογιστών, εκεί όπου το κοινό, πέρα από την (εξ' ορισμού υπάρχουσα) ανθρώπινη ιδιοτροπία διαθέτει επιπλέον την παραξενιά του μεσήλικα - και την όποια κουφαμάρα αυτού - συνεπικουρούμενη από την "ιδιαιτερότητα" (για να το θέσω κομψά) της σκέψης του retro lover. Μιλάμε για κλασική περίπτωση βλάβης, που θα έλεγε και μια ψυχή.

Πολύ πριν (όχι στ' αλήθεια, αλλά έτσι ακούγεται καλύτερα) εμφανιστεί η Amiga με την Paula και μας χαρίσει εξαίσια soundtracks (Menace, Hybris, Shadow of the Beast, Agony κλπ) μεσουρανούσε ένας υπολογιστής ο οποίος έφερε πραγματικά τα πάνω-κάτω σε ό,τι είχε να κάνει με της ηχητικές δυνατότητες των home computers. Φυσικά και αναφέρομαι στον Commodore 64, τον Big Daddy, το απόλυτο ίσως retro μηχάνημα και ταυτόχρονα τον πλέον μοσχοπουλημένο προσωπικό υπολογιστή όλων των εποχών. Όπως λογικά θα γνωρίζετε, το custom chipset του 64άρη αποτελούσαν το chip των γραφικών (VIC-II) και το μοναδικό και ανεπανάληπτο soundchip Sound Interface Device (για τους φίλους SID). Πόσα και πόσα chiptunes δεν δημιουργήθηκαν για το SID, καθιστώντας τον 64άρη ένα home synthesizer την εποχή που ο τυπικός υπολογιστής περιοριζόταν σε μπιπ και ζαπ και ίσως και σε κάποια πρωτόλεια μονοκάναλα τραγουδάκια.

Στον μουσικό οργασμό, την επανάσταση των chiptunes που ακολούθησε την κυκλοφορία του Commodore 64, εμφανίστηκαν δεκάδες μουσικοί/coders οι οποίοι, όχι μόνο προσπάθησαν να φτάσουν το SID εκεί όπου δεν είχε φτιαχτεί να πάει, αλλά και δημιούργησαν ασύλληπτου κάλους πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις. Κατά κοινή ομολογία, ο κορυφαίος αυτών, ο θεός ανάμεσα στους ημίθεους, ήταν ο μοναδικός Rob Hubbard στον οποίο έχω αναφερθεί επανειλημμένα στο παρελθόν σε παλιότερες αναρτήσεις μου (δείτε εδώ). Αν στα πλαίσια της rock μουσικής μπορεί ακόμα να υπάρχει - και θα υπάρχει για πάντα, εδώ που τα λέμε - διαμάχη για το αν οι απόλυτοι θεοί ήταν οι Beatles, οι Pink Floyd, οι Led Zeppelin, οι Rolling Stones ή κάποια άλλα μεγαθήρια του μουσικού στερεώματος, στο πεδίο των chiptunes δε νομίζω ότι υφίσταται άλλος καλλιτέχνης που να έχει να επιδείξει τον συνδυασμό ποιότητας και ποσότητας που έχει στο παλμαρέ του με τα έργα του ο Rob Hubbard. Not even close.

Ο λόγος που καταπιάστηκα και πάλι με τον αγαπημένο μου μουσικό δεν είναι άλλος από ένα βιντεάκι που πέτυχα στο YouTube, από τον επονομαζόμενο Swedish Wargoat, που είναι ένα mix με τα 20 καλύτερα (για τον ίδιο) SID tunes του Rob. Φυσικά υπάρχουν και πολλά άλλα αντίστοιχα βιντεάκια, αλλά η διαφορά είναι ότι το συγκεκριμένο α) έχει καλή ποιότητα, β) έχει επαρκή διάρκεια και γ) με βρίσκει σχεδόν απόλυτα σύμφωνο ως προς την επιλογή των tunes. Χωρίς περαιτέρω πολυλογία λοιπόν σας αφήνω με το εν λόγω video για να απολαύσετε το SID να σολάρει (χωρίς την παραμικρή υπερβολή) αναπαράγοντας τις μελωδίες του απόλυτου chiptune composer. Γιατί, όπως έγραψα και στον τίτλο της ανάρτησης, ο συνδυασμός SID και Rob είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με κάτι αντίστοιχο των Pink Floyd στον χώρο των chiptunes. Και όποιος αντιλαμβάνεται το πραγματικό μέγεθος της διάσημης αγγλικής rock μπάντας, καταλαβαίνει.

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #20: Warhawk

Εντάξει, τι να λέμε τώρα: ο άνθρωπος είναι για την μουσική του Commodore 64 ό,τι οι Beatles, οι Rolling Stones και οι Led Zeppelin μαζί για τη μουσική γενικότερα. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με ποιότητα, αλλά και με ποσότητα. Πολλοί υπέροχοι μουσικοί μας χάρισαν θεσπέσια chiptunes στον 64άρη ξεζουμίζοντας το SID (Martin Galway, Ben Daglish, Tony Crowther κ.ά.) αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει με τον Rob Hubbard είναι ασύλληπτο: να ξέρεις ότι είναι ο καλύτερος, ο The Man, ο God amongst humans, και να συνεχίζει να σε εκπλήσσει ακόμα και σήμερα, όταν ανακαλύπτεις μία ακόμα δουλειά του που δεν γνώριζες ή που δεν της είχες δώσει την πρέπουσα σημασία.

Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το tune του Warhawk στον Commodore 64, αλλά και στα 8μπιτα μηχανήματα της Atari. Το παιχνίδι της Firebird ήταν επιεικώς μέτριο, ένα shoot 'em up με κάποια καλά στοιχεία και πολύ περισσότερα κουσούρια, όπως άλλωστε ήταν (σχεδόν) ο κανόνας στα παιχνίδια του είδους στον 64άρη μέχρι που εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory και... μας πήρε και μας σήκωσε!

Αλλά το θέμα μας εδώ δεν είναι το παιχνίδι αυτό καθαυτό, αλλά η μουσική του. Το tune του Warhawk είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα του αστείρευτου ταλέντου του Rob Hubbard, συνεπικουρούμενου από τις... εξωφρενικές δυνατότητες του SID. Καθαρότητα, μελωδία, ρυθμός, πολυφωνίες, όλα είναι εδώ στις κατάλληλες δόσεις για να δώσουν μαθήματα σε όσους μπορούν να κατανοήσουν (ίσως να θυμάστε την γκρίνια μου τις προάλλες για τα soundtracks των σύγχρονων demos). Θα μπορούσα λοιπόν να σταματήσω εδώ, και να σας αφήσω να απολαύσετε αυτό:

Όμως όχι, έχουμε κι άλλο. Βλέπετε, σα να μην έφτανε το γεγονός ότι ο Rob έπαιζε το SID στα... δάχτυλα, ο άνθρωπος, ως μέγιστος composer/coder είχε την ικανότητα να κάνει παπάδες και με άλλα soundchips. Έτσι λοιπόν επιμελήθηκε την μουσική του Warhawk και στην έκδοση για τα 8μπιτα μηχανάκια της Atari, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που όχι μονάχα κάνει το περίφημο POKEY να δείχνει τα δόντια του στο SID, αλλά και το οποίο σε κάποια σημεία θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερο αυτού του Commodore 64! Τι, δεν με πιστεύετε; Ιδού:

Αυτά προς το παρόν. Δεν ξέρω ποια έκδοση από τις 2 εκδόσεις προτιμάτε εσείς, αλλά το σίγουρο είναι πως όποια κι αν επιλέξετε αποκλείεται να κάνετε λάθος! Εν τω μεταξύ εγώ μάλλον θα αρχίσω να μελετάω ενδελεχώς τις δουλειές του Rob, γιατί κάτι μου λέει ότι τα αριστουργηματικά chiptunes του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη είναι πολλά περισσότερα από αυτά που (ορθώς) ανέδειξα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων για τα καλύτερα tunes του Commodore 64...

Τελικά το θέμα ήταν το soundchip;

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που έχει χτιστεί - και όχι αδίκως - ο "μύθος" του περίφημου SID, του soundchip του Commodore 64. Πραγματικά το chip αυτό ήταν μπροστά από την εποχή του, και χάριζε στον 64άρη ηχητικές δυνατότητες που έκαναν τους ανταγωνιστές του να κρύβονται ντροπιασμένοι όποτε η κουβέντα πήγαινε στο κομμάτι του ήχου.

Με δεδομένο το ότι από τον πρώτο καιρό της κυκλοφορίας του Commodore 64, το μακρινό 1982, έγινε γνωστό ότι το μηχάνημα έκρυβε μέσα του ένα πανίσχυρο ηχητικό chip, πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν, δημιουργώντας από συμπαθητικά tunes μέχρι και σπάνια αριστουργήματα τα χρόνια που ακολούθησαν. Δεν είναι τυχαίο ότι, ακόμα και σήμερα, τα tunes του 64άρη μνημονεύονται, συνεχίζουν να ακούγονται αλλά και διασκευάζονται από διάφορους μουσικούς, οι οποίοι τρέφουν αγάπη και σεβασμό για αυτό το μικρό και θαυματουργό κομμάτι από πυρίτιο που σχεδίασε και δημιούργησε ο Bob Yannes.

Από την άλλη όμως, υπήρξαν και οι ανταγωνιστές του Commodore 64: ο TRS-80 CoCo με τον TI-99/4A και τον Atari 800 από τη μία πλευρά του Ατλαντικού και ο ZX Spectrum με τον Amstrad CPC από την άλλη, καθώς και αρκετοί ακόμη μικρότεροι "παίκτες" στην αγορά των home computers. Τι κοινό έχουν όλοι οι παραπάνω υπολογιστές; Το ότι σχεδόν κανένας δεν μνημονεύει τα δικά τους tunes, είτε έχουμε να κάνουμε με υπολογιστές που είχαν soundchip είτε με άλλους που στερούνταν dedicated ηχητικό κύκλωμα. Έχετε δει πολλές φορές θέματα του τύπου "the best tunes of Sinclair ZX Spectrum" ή "The Very Best of Amstrad CPC"; Μπα, δεν νομίζω...

Βλέπετε, όλοι οι ταλαντούχοι composers έπεσαν με τα μούτρα στον 64άρη και, όποτε χρειαζόταν να φτιάξουν κάποιο tune για κάποιο άλλο μηχάνημα κατέφευγαν σε προχειροδουλειές και αποτελέσματα που στερούνταν ποιότητας, φαντασίας, δημιουργικότητας... γενικώς στερούνταν!

Ακούγοντας λοιπόν κανείς τα chiptunes σε υπολογιστές εφοδιασμένους με το δημοφιλές soundchip AY-3-8910 (Amstrad CPC, ZX Spectrum 128) θα μπορούσε κάλλιστα να σχηματίσει την εντύπωση ότι το chip της General Instrument δεν "το είχε": ήταν τέτοια η ακουστική διαφορά με το SID, που το AY-3-8910 έδειχνε παρακατιανό, κακόμοιρο, κουσουριασμένο... άθλιο, βασικά. Ήταν άραγε όμως αλήθεια αυτό;

Πλέον, τείνω να σχηματίσω την εντύπωση ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Το έναυσμα γι' αυτή τη μεταστροφή στις απόψεις μου το έδωσε μια δισκέτα που έπεσε στα χέρια μου πριν από 6-7 χρόνια, που ήταν γεμάτη με chiptunes για τον Amstrad CPC. Αρκετά απ' αυτά αρχικά ήταν συμπαθέστατα και, όταν πήρα την απόφαση να συνδέσω το μηχάνημα σε στερεοφωνικό και να πάψω να εμπιστεύομαι το ενσωματωμένο ηχειάκι, τα μουσικά αυτά tracks απλά απογειώθηκαν! "Δεν είμαστε με τα καλά μας", σκέφτηκα. "Για δες ήχο ο Amstrad!". Από τότε και στο εξής άρχισα να δίνω περισσότερη σημασία και προσοχή στα tunes του CPC, ακούγοντάς τα με ακουστικά ή με εξωτερικό ενισχυτή, και διαπιστώνοντας ότι τελικά το AY-3-8910 δεν ήταν τόσο κακό, και, μπορεί να μην ήταν SID, αλλά και αυτό, στα κατάλληλα (ταλαντούχα) χέρια μπορούσε να εντυπωσιάσει.

Την αφορμή όμως για την ανάρτηση που διαβάζετε αυτή τη στιγμή μου την έδωσε ο φοβερός και τρομερός Cesar Nicolas Gonzales, πιο γνωστός ως CNGSOFT, ο μοναδικός δημιουργός του καταπληκτικού BB4CPC. Ο εν λόγω κύριος λοιπόν, πριν από λίγο καιρό έφτιαξε ένα απλό παιχνιδάκι, για τον διαγωνισμό CPC Retrodev 2019, το Epimetheus. Αυτό λοιπόν που με εντυπωσίασε στο Epimetheus δεν ήταν το ίδιο το παιχνίδι, αλλά η μουσική του, που δεν ήταν άλλη από το tune του Crazy Comets του Commodore 64, του μεγάλου αυτού συνθέτη που ακούει στο ονοματεπώνυμο Rob Hubbard. Το εντυπωσιακό στοιχείο λοιπόν ήταν ότι νόμιζα ότι άκουγα Commodore 64 να παίζει μουσική στον Amstrad! "Μα τι γίνεται, sampleαρισμένο είναι;" αναρωτήθηκα. Όχι, δεν ήταν sampleαρισμένο. Τελικά αποδείχτηκε ότι ο Cesar Nicolas Gonzales έφτιαξε έναν tracker για μουσική (και ηχητικά εφέ) για τον τον CPC (και όχι μόνο), τπου ονομάζεται CHIPNSFX, και μετέτρεψε το original tune χρησιμοποιώντας αυτό το πρόγραμμα. Το αποτέλεσμα όπως ήδη σας έγραψα είναι εντυπωσιακό, και για την δουλειά του κυρίου Gonzales αλλά και για τις δυνατότητες του AY-3-8910.

Για του λόγου το αληθές σας παραθέτω και τα δύο tunes στη συνέχεια: το πρώτο είναι αυτό του Commodore 64, και το δεύτερο η διασκευή του σε Amstrad CPC.

Ακούστε τα και τα 2 και πείτε μου: ήταν τελικά τόσο καλύτερο το SID; Το θέμα ήταν το soundchip;

Η απογείωση των SID tunes από έναν Έλληνα metaller!

Από τότε που ξεκίνησα το blog, και για αρκετό καιρό στη συνέχεια, ανέβαζα κατά καιρούς μια σειρά από αναρτήσεις με τα καλύτερα SID tunes του Commodore 64. Έστω, τα καλύτερα κατά την ταπεινή, προσωπική μου άποψη (που στο συγκεκριμένο θέμα τυγχάνει να είναι και η πλέον έγκυρη και δεν σηκώνω κουβέντα!). Μιλάμε για κλασικές συνθέσεις που έμειναν στην ιστορία, από βιρτουόζους του SID όπως οι Rob Hubbard, Ben Daglish (RIP), Martin Galway και άλλους, που έντυσαν με καταπληκτικές, απίστευτες και μοναδικές μουσικές επενδύσεις τις πρώτες μας home computing εμπειρίες πίσω, πολύ πίσω, σε μια εποχή που προτροπές του τύπου "be a man!" δεν αντιμετωπίζονταν με χλεύη και γενική κατακραυγή.

Οι παραπάνω συνθέσεις - και πολλές ακόμη, φυσικά - αντιμετωπίστηκαν στο πέρασμα των χρόνων με τον δέοντα θαυμασμό και την εκτίμηση που τους άξιζε, και έτυχαν εκατοντάδων διασκευών και επανεκτελέσεων. Για να σας πω όμως τον πόνο μου, οι περισσότερες από αυτές κάθε άλλο παρά με ενθουσίασαν, καθώς απέκλιναν, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, από τα πρωτόλεια tunes που αγαπήσαμε. Όπως όμως και σε κάθε περίπτωση στον μάταιο τούτο κόσμο, έτσι και εδώ, υπάρχει ένα μικρό γαλατικό χωριό που δεν ανήκει στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Πείτε το "η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα", καθώς πρόκειται όντως για εξαίρεση.

"Μα τι μας τσαμπουνάει τώρα ο πειραγμένος;" σας σκέφτομαι να αναρωτιέστε. Θα σας πω. Αναφέρομαι σε έναν Έλληνα μουσικό, κιθαρίστα συγκεκριμένα, metaller και διαχρονικό fan του Commodore 64 και της μουσικής του. Το όνομα αυτού; Βαγγέλης Παπαδόπουλος.

Ο περί ου ο λόγος κύριος δημιούργησε μια σειρά από videos με ε-κ-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-έ-ς εκτελέσεις κάποιων κλασικών tunes του 64άρη, και τα ανέβασε στο YouTube. Και ο χαρακτηρισμός δεν αποτελεί επ' ουδενί υπερβολή, καθώς, όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, στις εκτελέσεις του Βαγγέλη, πέραν της κιθαριστικής δεινότητας, ξεχωρίζει ο σεβασμός προς το πρωτότυπο, ένας σεβασμός που αποτυπώνεται σε κάθε νότα που θα απολαύσουν τα αυτιά σας ακούγοντας τις δημιουργίες του συμπαθέστατου κιθαρίστα.

Νομίζω πως όταν υπάρχει εικόνα και, κυρίως, ήχος, τα πολλά λόγια είναι απλά... πολλά λογία (!) και, ως εκ τούτου, περιττεύουν. Σας αφήνω με τις θεσπέσιες εκτελέσεις του Βαγγέλη σε κλασικά SID tunes του Commodore 64. Ξεκινήστε φυσικά από το Monty on the Run, έτσι πουλάκια μου;

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #19: Ghosts n' Goblins

Ίσως πολλοί δεν περιμένατε ότι η σειρά αυτή αναρτήσεων με τα καλύτερα tunes του 64άρη θα είχε συνέχεια. Κάποιοι άλλοι πιθανότατα δεν την προλάβατε καν, αφού η τελευταία καταχώρηση (Monty on the Run) χρονολογείται πίσω στον Αύγουστο του 2016! Η αλήθεια όμως είναι ότι δεκάδες (εκατοντάδες;) υπέροχα SID tunes επένδυσαν ιδανικά τα αντίστοιχα video games του κορυφαίου home computer όλων των εποχών, οπότε θα ήταν άδικο να σταματήσουμε στις 18 σχετικές αναρτήσεις, δεν νομίζετε;

Επιστρέφουμε λοιπόν στα καλύτερα tunes του Commodore 64 μετά από 32 μήνες (!), με μια κλασσική δημιουργία που αποτελεί έργο ενός καλλιτέχνη με τον οποίο δεν είχαμε ασχοληθεί στο παρελθόν. Αναφέρομαι στο tune του Ghosts n' Goblins και στον αξιότιμο κύριο Mark Cooksey.

Ο Mark Cooksey δεν είχε το ταλέντο του Martin Galway αλλά ούτε και υπέγραψε εκατοντάδες συνθέσεις όπως ο (κορυφαίος) Rob Hubbard. Παρόλα αυτά πρόλαβε να επενδύσει ηχητικά τα Bombjack, Space Harrier και Paperboy, με κορυφαία φυσικά δουλειά του το μοναδικό, out of this world, tune του Ghosts n' Goblins. Αν το έχετε ξεχάσει, ακούστε το άλλη μια φορά για να το θυμηθείτε. Αν δεν το γνωρίζετε, απολαύστε και δώστε βάση στο μεγαλείο και τη μοναδικότητά του. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα βγείτε χαμένοι!

In SID we trust!

Όποιοι τυχόν είναι θιασώτες του blog μου από τον πρώτο καιρό που το ξεκίνησα, ίσως να θυμούνται μία σειρά αναρτήσεων με τίτλο "Τα καλύτερα tunes του Commodore 64". Μέσα από αυτά τα κείμενα παρουσίαζα κάποια από τα (κατ' εμέ) πλέον εμβληματικά tunes του 64άρη και, κατ' επέκταση της ιστορίας των home computers. Δυστυχώς, ενώ το πήγαινα για (άτυπο) TOP-20, σταμάτησα στις 17 αναρτήσεις καθώς - τότε - δεν μου έρχονταν στο μυαλό tunes άλλα, ικανά να σηκώσουν τον τίτλο "καλύτερα" και κατά συνέπεια προτίμησα να διακόψω τα άρθρα παρά να τα συμπληρώσω με κομμάτια τα οποία - πάντα σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο - θα ήταν απλά "fillers". Υπόσχομαι όμως να επανέλθω λίαν συντόμως, καθώς βρήκα μερικά νέα (για μένα) tunes τα οποία, σε απλά ελληνικά, "τα σπάνε"!

Που τα βρήκα, θα ρωτήσετε. Λοιπόν, καλοί μου φίλοι, σας ανακοινώνω πανευτυχής ότι επιτέλους "έπεσα" πάνω σε μια συλλογή από SID tunes η οποία όχι απλώς ταιριάζει με τα προσωπικά μου γούστα και ακούσματα, αλλά τα συμπληρώνει κιόλας! Κι αυτό, πιστέψτε με, είναι ιδιαιτέρως σπάνιο, καθώς οι περισσότερες λίστες ή videos με τα "top" μουσικά κομμάτια του 64άρη που κυκλοφορούν εκεί έξω με αφήνουν παγερά αδιάφορο ή με εκνευρίζουν κιόλας ενίοτε με την κακογουστιά ή την έλλειψη ορθών ακουσμάτων των δημιουργών τους...

Η συλλογή στην οποία αναφέρομαι ονομάζεται "SID effects", οφείλει την ύπαρξή της στον Chris Whillock, και θα σας δώσει την ευκαιρία να απολαύσετε σε εξαίσια ποιότητα κομμάτια-ύμνους της χρυσής εποχής του Commodore 64. Στην ουσία αποτελείται από 2 CDs, τα κομμάτια των οποίων μπορείτε να κατεβάσετε είτε σε flac είτε σε mp3, αν και, κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη, το πρώτο είναι μάλλον υπερβολή για την περίσταση. Μπορείτε να κατεβάσετε το SID Effects από εδώ.

Φυσικά, κλείνοντας δεν θα παραλείψω να ευλογήσω τα γένια μου και να φουσκώσω σαν (φαλακρό) παγόνι, καθώς αρκετές από τις συνθέσεις που σας είχα παρουσιάσει στα "καλύτερα tunes του Commodore 64" συμπεριλαμβάνονται στο SID Effects - έτσι, για να μη λέτε! Πέραν της πλάκας και της όποιας υπερβολής, με πάσα ειλικρίνεια θεωρώ ότι αυτά εδώ είναι πραγματικά κάποια από τα καλύτερα synth tunes που δημιουργήθηκαν ποτέ, και αντιπροσωπεύουν στο 100% το πλέον αγαπημένο sound chip όλων των εποχών, το Sound Interface Device του Bob Yannes.

Α, ναι, και κάτι τελευταίο: το track listing...

Disk 1
 Ocean Loader IV - Jonathan Dunn
 Cobra/Skyline - Ben Daglish/Sylvester Levay
 Spellbound - Rob Hubbard
 Gordian Tomb - Thomas Detert
 Ghosts 'n Goblins - Mark Cooksey
 Delta - Rob Hubbard
 Panther - David Whittaker
 Clystron - Thomas Detert
 Arkanoid - Martin Galway
 Commando - Rob Hubbard
 LN Wastelands - Ben Daglish
 Monty on the Run - Rob Hubbard
 Elektra Glide - David Whittaker
 One Man and his Droid - Rob Hubbard
 EON - Thomas Detert
 Dragon's Lair Part II Suite

Disk 2
 Sanxion Loader - Rob Hubbard
 Cybernoid - Jeroen Tel
 Auf Wiedersehen Monty - Rob Hubbard and Ben Daglish
 Starforce - Thomas Detert
 Biggles - Ben Daglish/Jon Anderson
 Crazy Comets - Rob Hubbard
 LN2 - Central Park - Matt Gray
 Red Max - David Whittaker
 Lightforce - Rob Hubbard
 Gordian Tomb In-Game - Thomas Detert

(Πηγή: Indie Retro News)

Game Of Thrones σε Commodore 64

Εντάξει, δεν ξέρω τι νομίζατε ότι θα διαβάζατε, ίσως για κάποιο downscale όλων των σεζόν του Game of Thrones σε 320x200 pixels και 16 χρώματα ώστε να τις απολαύσετε στην οθόνη του 64άρη σας; Όχι, δεν πρόκειται γι' αυτό - αν και, με αυτά που βλέπουν κάθε τόσο και λιγάκι τα ματάκια μας κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει ως ενδεχόμενο στο προσεχές μέλλον!

Αυτό με το οποίο θα ασχοληθούμε σήμερα είναι το ολόφρεσκο project των Genesis Project (το πιάσατε, έτσι;) που δεν είναι παρά η μεταφορά της υπέροχης μουσικής των τίτλων του Game of Thrones του Ramin Djawadi. Αν και είχε γίνει και στο παρελθόν μια ανάλογη προσπάθεια από τον Saul Cross, η δουλειά των Genesis Project μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ως εξαιρετική, καθώς, προκειμένου να αποδώσει το μουσικό κομμάτι όπως του αρμόζει, απαιτεί την ύπαρξη και 2ου SID chip!

Εδώ φυσικά ερχόμαστε στο σημείο όπου κανονικά εγώ αρχίζω τις γκρίνιες, αλλά σήμερα θα σας την χαρίσω - αφού έτσι κι αλλιώς υπάρχει και η έκδοση του Saul Cross που ανέφερα παραπάνω για τα "φτωχαδάκια" με τους απλούς Commodore 64 και αφού στην τελική ο καθένας μας μπορεί να χαρεί τη δημιουργία των Genesis Project μέσω του VICE που μπορεί άνετα να εξομοιώσει το 2ο (και όχι μόνο) SID chip.

Εάν θέλετε, μπορείτε να κατεβάσετε το Game of Thrones των Genesis Project από εδώ. Εάν βαριέστε αλλά από την άλλη θέλετε να απολαύσετε dual SID at its best, απλά παρακολουθείστε τα παρακάτω video. Όπως και να 'χει σας έχουμε βολέψει!

SID στον Spectrum; Ναι, γιατί όχι;

Καθώς το Kickstarter campaign για τον ZX Spectrum Next πλησιάζει προς την ολοκλήρωσή του, σχεδόν όλα τα stretch goals έχουν πλέον ολοκληρωθεί, καθώς οι απανταχού backers αγκάλιασαν τον Next με αγάπη, στοργή, καλοσύνη και, φυσικά, χρήματα. Και πώς μπορείς να κάνεις κι αλλιώς, άλλωστε; Μιλάμε για ένα μεγαλεπήβολο project που μπορεί να χαρακτηρισθεί απλά ως "too good to be true" και σίγουρα όλοι οι backers θα σταυρώνουμε τα δάκτυλά μας με αγωνία και θα σιγοψιθυρίζουμε προσευχές στους θεούς του computing μέχρι και τον Ιανουάριο του 2018, οπότε και αναμένεται να ξεκινήσουν οι αποστολές των μηχανημάτων...

Έτσι λοιπόν, όχι μόνο (μέσα σε μία μέρα) εκπληρώθηκε ο στόχος των £250.000, αλλά μέχρι τώρα "κερδίσαμε" και τα παρακάτω:

- Μεγαλύτερη FPGA κατά 60%

- Προσθήκη slots για WiFi module και επέκταση μνήμης

- Το παιχνίδι REX Next

- Ένα ολοκαίνουριο παιχνίδι της σειράς Dizzy από τους Oliver twins

- Επέκταση της onboard μνήμης από τα 512ΚΒ στο 1ΜΒ

Και, αν μαζευτούν ακόμα £14.000 στις 5 ημέρες που απομένουν (λογικά θα συμβεί) όλοι οι μελλοντικοί ιδιοκτήτες του Next θα τον παραλάβουμε μαζί με ένα καλοτυπωμένο "κανονικό" manual σε χαρτί, όπως γινόταν τότε που τα καταναλωτικά αγαθά είχαν ψυχή και δεν αποτελούσαν απλά μια εφήμερη δόση καπιταλιστικής ικανοποίησης...

Λόγω λοιπόν της μεγαλύτερης FPGA, ο Spectrum Next θα "φιλοξενεί" 3 chips ήχου ΑΥ-3-8912 αλλά θα έχει χώρο και για μερικά ακόμα chips. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό, ο Henrique Olifiers ανέβασε ένα video στο οποίο μας δείχνει τον Next με ένα SID στην FPGA του (ναι, μιλάμε για το SID του Commodore 64) το οποίο, σε συνδυασμό με τα 3 chips ΑΥ-3-9812 δίνει στον υπολογιστή out of this world ηχητικές δυνατότητες - τουλάχιστον με τα standards των 8bit μηχανημάτων (και όχι μόνο). Άντε, και με μια Paula στο μέλλον!

Φυσικά, εξυπακούεται ότι ο τίτλος της ανάρτησης είναι ολίγον τι πλασματικός, καθώς, όπως διαβάσατε, η δυνατότητα για SID υπάρχει μόνο στον Spectrum Next και όχι σε οποιονδήποτε ZX Spectrum. Αλλά, από την άλλη, κι ο Next Spectrum δεν είναι;

Madonna Music Collection 2017 για Commodore 64

Για να μην τρομάξετε σας ενημερώνω προκαταβολικά ότι η μόνη σχέση του νέου music disk για τον Commodore 64 με τον ευφάνταστο τίτλο Madonna Music Collection 2017 με το τρέχον έτος είναι η... ημερομηνία κυκλοφορίας του! Όχι, δεν είναι γεμάτο - έχει όμως κάποιες εξαιρέσεις! - με νέα τραγούδια της ιέρειας της pop μουσικής, αλλά αντίθετα, με μερικά από τα hits των 80s και early 90s που λατρέψαμε (τι είπατε; να μιλάω για τον εαυτό μου; τς, τς, ντροπή...).

Δώστε βάση στην πενιά λοιπόν: Masterpiece, Like A Virgin, Till Death Do Us Apart, Live To Tell, Papa Don't Preach, Material Girl, La Isla Bonita, Like A Prayer, Who's That Girl και Into The Groove θα παρελάσουν από τα ηχεία σας για να σας βάλουν στο... groove!

Πραγματικά πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ευχάριστο και στο κλίμα των ημερών (γιορτινό, εννοώ) δώρο για τους απανταχού Commodoreάδες από τους Delysid και Finnish Gold, ένα δώρο που θα κάνει το SID σας να ιδρώσει και θα σας γεμίσει με ευχάριστες αναμνήσεις από τα υπέροχα εκείνα χρόνια που οι νεαροί άντρες λικνίζονταν στους ρυθμούς των τραγουδιών της Madonna ουρλιάζοντας το ρεφρέν του Like A Virgin και οι κοπέλες ήταν απλά... πιο τριχωτές από τους συνοδούς τους!

Μπορείτε να κατεβάσετε το Madonna Music Collection 2017 από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #18 - Monty On The Run

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το Monty On The Run για τον Commodore 64 ήταν ό,τι ήταν και το Manic Miner για τον ZX Spectrum. Ένα από τα πλέον κλασικά platformers του πρώτου μισού της δεκαετίας του '80, ίσως ο πλέον εμβληματικός τίτλος του είδους του για τον 64άρη. Αν όμως η κορυφαία δημιουργία του Matthew Smith ξεχώριζε για το playability της, το Monty On The Run είχε άλλον άσο στο μανίκι του: το tune του Rob Hubbard.

Έχω γράψει επανειλημμένα στο blog για τον Rob Hubbard, καθώς πρόκειται ίσως για τον καλύτερο από μία ελίτ κορυφαίων συνθετών chiptunes για τον Commodore 64. Ο συμπαθής Rob έχει να επιδείξει ένα παλμαρέ με δεκάδες (εκατοντάδες;) tunes για τον πλέον επιτυχημένο home computer όλων των εποχών, αλλά, κατά την ταπεινή μου άποψη, η δουλειά του στο Monty On The Run είναι η απολύτως κορυφαία. Αν και γενικώς είμαι κατά πομπωδών δηλώσεων του τύπου "το καλύτερο παιχνίδι", "το καλύτερο τραγούδι" κλπ και προτιμώ λίστες με "τα καλύτερα" για να μην μένουν έξω κορυφαίες δημιουργίες, πιστεύω ότι αν κάποιος με έβαζε να επιλέξω ένα και μόνο tune ως το πλέον αντιπροσωπευτικό του Commodore 64, του SID, των chiptunes, θα έλεγα χωρίς πολλή σκέψη το Monty On The Run.

Τι να πρωτοπεί και τι να πρωτογράψει κανείς για αυτή την καταπληκτική σύνθεση; Είναι πρακτικά αδύνατο τα λόγια να αποδώσουν το μεγαλείο ενός tune που ίσως να είναι το κορυφαίο μιας ολόκληρης δεκαετίας. Τι μπορεί να περιγράψει με επιτυχία αυτή τη δημιουργία με τις απίστευτες μελωδίες που σε ορισμένα σημεία κάνει το SID να σολάρει σε φρενήρεις ρυθμούς αφήνοντας τον ακροατή άναυδο; Ουσιαστικά τίποτα. Γι' αυτό και σας αφήνω απλά να το ακούσετε και να το θαυμάσετε...

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #17 - Commando

Ε, εντάξει: πλησιάζουμε πια προς την ολοκλήρωση αυτού του άτυπου TOP-20 με τα καλύτερα tunes του Commodore 64 και θα ήταν απίθανο και ταυτόχρονα... ανήθικο (!) να αφήσω εκτός αυτού ένα από τα πλέον κλασικά, αυτό του Commando.

Η μουσική του Commando είναι προϊόν των κόπων και του ταλέντου του ενός και μοναδικού Rob Hubbard, του πολυγραφότατου αυτού (στη σύνθεση SID tunes) μουσικού/προγραμματιστή που μεγαλούργησε (κυρίως) στη δεκαετία του '80. Α, μια και έγραψα για "κόπους" να διευκρινίσω ότι, στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό μάλλον δεν ισχύει, καθώς ο εκ γηραιάς Αλβιώνος ορμώμενος συνθέτης δημιούργησε τη μουσική του Commando σε ένα και μόνο βράδυ!

Και, αν στην περίπτωση του κυρίως μουσικού θέματος ο Rob Hubbard χρωστάει την έμπνευσή του στο ίδιο το coin op Commando, στην περίπτωση της μουσικής της οθόνης των high scores - που κατά την ταπεινή άποψη του γράφωντος είναι και η αξιολογότερη εκ των δύο - όλα τα credits ανήκουν στον ίδιο, καθώς πρόκειται καθαρά για δική του σύνθεση.

Συνολικά η μουσική του Commando είναι ιδιαίτερα ευχάριστη και προσφέρει ένα μεγάλο "συν" στην εμπειρία που προσφέρει αυτό το - έτσι κι αλλιώς - εξαιρετικό shoot 'em up. Έχει τύχει δεκάδων remixes μέσα στα 30+ χρόνια που έχουν περάσει από την κυκλοφορία του παιχνιδιού και θεωρείται ως ένα από τα πλέον εμβληματικά και χαρακτηριστικά tunes του Commodore 64. Και - δεν μπορώ, θα το ξαναγράψω! - θυμίζω ότι πρόκειται για δουλειά μίας και μόνο νύχτας!

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #16 - Vallation

Ναι, το γνωρίζω, το Vallation δεν είναι από τα "κλασσικά" tunes του Commodore 64, αλλά αυτό δεν του απαγορεύει να βρίσκεται στην λίστα των (πολύ) αγαπημένων μου tunes, σε ένα άτυπο TOP-20 το οποίο προσπαθώ να βγει όσο πιο αντικειμενικό είναι εφικτό.

Η αλήθεια είναι ότι το tune του Vallation μου αρέσει πολύ γιατί μου αρέσει και το ίδιο το παιχνίδι, αλλά και το αντίστροφο! Το Vallation είναι βρεφικής ηλικίας συγκρινόμενο με οτιδήποτε άλλο κόσμησε με την παρουσία του αυτή τη λίστα, αφού δεν είναι προϊόν της χρυσής (για τον Commodore 64) δεκαετίας των 80s, ούτε καν των 90s, αλλά του 2013! Ναι, καλά διαβάσατε, το Vallation ήταν η συμμετοχή του group Cosine στο διαγωνισμό του RGCD για τα παιχνίδια που θα κυκλοφορούσαν σε cartridge των 16ΚΒ.

Με δεδομένο το γεγονός ότι όλο το παιχνίδι είναι μόνο 16ΚΒ, αποτελεί ένα μικρό θαύμα το ότι συνοδεύεται από αυτό το ωραιότατο tune, που είναι δημιουργία του Sean 'Odie' Connolly, ο οποίος έχει βάλει την υπογραφή του σε δεκάδες συνθέσεις σε demos και παιχνίδια των δύο τελευταίων δεκαετιών σε Commodore 64 και Amiga. Το tune είναι ιδιαίτερα "πιασάρικο", όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και από το παρακάτω video και, όπως προανέφερα, είναι από τα προσωπικά (πολύ) αγαπημένα. Ακούστε το, αξίζει!

Project SIDFX για Commodore 64/128

Κυκλοφόρησαν οι πρώτες πληροφορίες για το Project SIDFX, το οποίο μπορείτε να προπαραγγείλετε (και να προπληρώσετε) από το site του project. Τι είναι όμως το Project SIDFX;

Λοιπόν, το Project SIDFX είναι μια μικρή πλακετούλα που μπαίνει στο εσωτερικό του Commodore 64/128 σας, στην θέση του SID chip και δέχεται 2 SID chips, είτε του "παλαιού" τύπου (6581), είτε του "νέου" (8580), είτε ένα απ' το καθένα!

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι είτε μπορείτε να έχετε απλά stereo SID στις εφαρμογές που το υποστηρίζουν ή ότι μπορείτε να ακούσετε οποιαδήποτε σύνθεση (παλιά ή νέα, δική σας ή ξένη) πώς "παίζει" με το κάθε SID. Μέσω ενός διακόπτη μπορούμε να αλλάξουμε "on the fly" το επιλεγμένο SID καθώς και την διεύθυνση μνήμης του κομματιού.

Το SIDFX κοστίζει 80€ και, αφού συμπληρωθούν οι προπαραγγελίες και γίνουν οι προπληρωμές, θα κατασκευαστεί ΜΟΝΟ μία παρτίδα απ' αυτά! Συνεπώς, αν κρίνετε ότι σας ενδιαφέρει και το θέλετε, παραγγείλτε το τώρα! (Πηγή: Vintage Is The New Old).

ABBA Gold The Collection για C64

Εντάξει, τι να πω... Απλά υπέροχο!

Ένα release που ήρθε Σαββατιάτικα από το πουθενά (από την άποψη ότι δεν το περιμέναμε): 15 από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του πιο γνωστού σουηδικού group όλων των εποχών σε ένα υπερκεφάτο demo/music disk για τον 64άρη!

Ring-Ring, Mamma Mia, Take A Chance On Me, Honey Honey, S.O.S., I Kissed A Teacher, Money Money Money, Waterloo, Gimme Gimme Gimme, Head Over Heels, The Winner Takes It All, Summer Night City, Lay All Your Love On Me, Intermezzo No.1, One Of Us είναι εδώ για να μας διασκεδάσουν με την χαρακτηριστική (και αγαπημένη) ηχητική χροιά του SID. Φυσικά, ο κάθε ABBA lover που σέβεται τον εαυτό του (;!;) θα εντοπίσει την απουσία τίτλων-"θηρίων" όπως είναι τα Chiquitita, Souper Trouper, Voulez-Vous?, Fernando, The Night Before You Came κλπ. Λέτε σύντομα να έχουμε δεύτερη συλλογή; Ας το ελπίσουμε! Κατεβάστε το από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #15 - Sanxion

"Ναι, ένα ακόμα κλασικό tune του Commodore 64" θα πείτε, έτσι; Ε, λοιπόν, λάθος! Το Sanxion μπορεί να έμεινε στην ιστορία για το gameplay του και την μουσική του Rob Hubbard στα menu screens, αλλά οι τυχεροί (;) κάτοχοι κασσετοφώνου έχουν να λένε και για την υπέροχη μουσική του tape loader, και πάλι από τον Rob Hubbard, που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως "Thalamusik".

To Sanxion ήταν ένα "μοντέρνο" split screen shoot 'em up που κυκλοφόρησε το 1986 για τον Commodore 64 από την Thalamus Ltd. Το παιχνίδι ήταν δημιουργία του Φιλανδού Stavros Fasoulas (διακρίνω κάποια ειρωνεία εδώ;) και αποτέλεσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, καθιερώνοντας το label της Thalamus ως συνώνυμο των προσεγμένων και ποιοτικών παραγωγών.

Εκτός από την εντυπωσιακή Thalamusik ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ingame μουσική διασκευή του Rob Hubbard στον "Χορό των Ιπποτών" του Sergei Prokofiev, που αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα ακούσματα των κατόχων Commodore 64 και δίνει έξτρα πόντους σε ένα έτσι κι αλλιώς πολύ καλό arcade παιχνίδι. Απλά απολαύστε το σε πρώτη ευκαιρία!

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #14 - The Last Ninja

Μπορεί το 1987 να είναι ως έτος σημαδιακό για εμάς τους Έλληνες λόγω της κατάκτησης του τίτλου του Ευρωμπάσκετ από την εθνική μας ομάδα, αλλά, για όλο τον υπόλοιπο πλανήτη ήταν μια χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας κυκλοφόρησε ένα από τα πλέον πλήρη, προσεγμένα, ώριμα και ολοκληρωμένα παιχνίδια για τον Commodore 64, το The Last Ninja.

Το The Last Ninja ήταν ένα ισομετρικό action adventure παιχνίδι που χωριζόταν σε 6 μεγάλα levels. Το εξαιρετικό και πολυποίκιλο soundtrack που επιμελήθηκαν ως αποτέλεσμα μιας εξαιρετικής συνεργασίας οι Ben Daglish και Anthony Lees περιλάμβανε διαφορετικά tunes για κάθε επίπεδο, αλλά και διαφορετικά tunes που ακούγονταν όση ώρα φόρτωνε το κάθε επίπεδο!

Το όλο μουσικό στυλ του The Last Ninja θυμίζει σε κάποια σημεία δουλειές του Martin Galway, γεγονός που μάλλον δεν ξέφυγε από τους δημιουργούς του παιχνιδιού: στη θέση 0xBD9D της μνήμης του Commodore 64 κατά τη διάρκεια του φορτώματος του τελευταίου επιπέδου υπάρχει το μήνυμα "DONE BY ANTHONY LEES FOR SYSTEM 3 ON 5/4/87...EAT YER HEART OUT GALWAY"!

Το soundtrack του The Last Ninja θεωρείται από τα πλέον κλασικά του Commodore 64 και αποτελεί απτή απόδειξη των σπάνιων δυνατοτήτων του SID chip. Όπως και το ίδιο το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα μεγάλο σε διάρκεια (πάνω από 48 λεπτά, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στο video που παραθέτω) και, πιστέψτε με, κάθε λεπτό του αξίζει! Αφήστε το να παίζει και μεταφερθείτε νοερά στη μακρινή Ιαπωνία μερικούς αιώνες πίσω στο χρόνο...

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #13 - One Man And His Droid

Είναι αλήθεια εντυπωσιακό: αυτό που ξεκινά ως ένα απλό tune σε ένα budget παιχνίδι του Commodore 64 από μια εταιρία (Mastertronic) που δεν φημίζεται για την ποιότητα των προϊόντων της καταλήγει σε ένα απίστευτο ψυχεδελικό κρεσέντο κεφάτων tunes σε κολασμένο τέμπο δημιουργώντας ένα από τα καλύτερα και πιο πλήρη μουσικά θέματα στην (δοξασμένη) ιστορία του 64άρη!

Ναι, το παιχνίδι είναι (κατά την προσωπική μου άποψη) μεγάλη "φλόμπα", αλλά το main theme του μοναδικού Rob Hubbard (που εδώ είναι εμφανέστατα στα ντουζένια του) αποζημιώνει και με το παραπάνω για την ώρα που θα ξοδέψετε για να το παίξετε (καλύτερα φυσικά απλά να το ακούσετε!). Πραγματικά, ο Commodore 64 σε αυτό το μουσικό θέμα παίζει "τις κάλτσες του" σε φρενήρεις ρυθμούς, αφήνοντας τον ακροατή με την εντύπωση ότι κάπου εκεί πρέπει να βρίσκεται και ο ίδιος ο Rob Hubbard και να χτυπιέται πάνω στο καφέ πληκτρολόγιο της "ψωμιέρας"! Κάτι τέτοιες στιγμές τα πολλά λόγια περιττεύουν: απλά, απολαύστε το!

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #12 - Saturdays In Silezia (Swinth Demo)

Κάπου γύρω στο 1984-85 είχε πέσει στα χέρια μας ένα πρώιμο demo, το οποίο έπαιζε κάποια μουσικά κομμάτια (τα περισσότερα ήταν λίγο ή πολύ hits της εποχής) και ταυτόχρονα δημιουργούσε κάποια σχήματα στην οθόνη. Το πρόγραμμα αυτό ήταν γραμμένο στο μεγαλύτερο τμήμα του σε BASIC, αλλά το οπτικό και κυρίως το ηχητικό αποτέλεσμα ξεπερνούσαν κάθε προσδοκία. Ήταν μάλιστα τόσο εντυπωσιακό για την εποχή, που, σε μια επίδειξη του τι είναι και τι κάνουν οι υπολογιστές είχαμε φέρει στην τάξη μου στο σχολείο (28ο Γυμνάσιο/Λύκειο Αθηνών) έναν Commodore 64 με μία οθόνη και, αφού δείξαμε ό,τι ήταν να δείξουμε, αφήσαμε απλώς αυτό το demo να παίζει. Οι συμμαθητές μας μπορεί να μην καταλάβαιναν καλά-καλά τι έβλεπαν (και άκουγαν), αλλά είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα! Πραγματικά, δεν θυμάμαι άλλη φορά να υπήρχε τέτοια συγκέντρωση και προσήλωση από τη μεριά τους σε αυτόν που βρισκόταν στην έδρα! Και, ναι, εκείνη τη μέρα, το μακρινό 1986, στην έδρα βρισκόταν ένας Commodore 64 και το Swinth demo του Georg Freil! Απολαύστε το...

Το τραγούδι που παίζει ο 64άρης είναι το Saturdays In Silezia, που εκείνα τα χρόνια ήταν το μεγαλύτερο hit του καναδικού new wave group Rational Youth. Το εντυπωσιακό είναι ότι (για εμένα, τουλάχιστον) η version του Commodore 64 είναι καλύτερη από το "κανονικό" τραγούδι και αποτελεί μια εξαιρετική δουλειά, έναν synth ύμνο απ' αυτούς που ταιριάζουν γάντι στο (ένα και μοναδικό) SID...

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #11 - Loco

Αυτό είναι πραγματικά ένα από τα πολύ αγαπημένα μου tunes και, εντελώς μεταξύ μας, άγνωστο στον πολύ κόσμο καθώς το Loco ήταν ένα από τα "παλιά" παιχνίδια του Commodore 64 (κυκλοφόρησε το 1984) και, λόγω του απλού του gameplay δεν έγινε ποτέ μεγάλο εμπορικό hit. Σε αυτό το παιχνίδι ο Tony Crowther βάσισε και τα μεταγενέστερα και πιο φουτουριστικά Suicide Express και Black Thunder. Στον συγκεκριμένο τίτλο, την μουσική επιμελήθηκε (με εξαιρετικά αποτελέσματα) ο Ben Daglish.

Αν το μουσικό θέμα "κάτι σας θυμίζει" πιστέψτε με, δεν έχετε άδικο: πρόκειται για μεταφορά του Equinoxe 5 του "μεγάλου" (στην εποχή της νιότης μας, τουλάχιστον!) Jean Michel Jarre. Το ιδιο το Loco από την άλλη, αποτελεί μεταφορά του Super Locomotive της Sega από τα arcades!

Δείτε εδώ και το original tune του Jean  Michel Jarre σε ένα video που δείχνει πολύ τα χρόνια του - με ωραίο τρόπο, όμως!

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #10 - The Way Of The Exploding Fist

31 χρόνια πριν, το μακρινό (πλέον) 1985, κυκλοφόρησε το εξαιρετικό beat 'em up The Way Of The Exploding Fist για τον Commodore 64, που σας είχα παρουσιάσει και εδώ.

Το The Way Of The Exploding Fist κοσμούσε ηχητικά το υπέροχο tune του Neil Brennan, ο οποίος, από το 1983 μέχρι και το 1988 συνεργάστηκε με την Beam software, που κυκλοφορούσε τα παιχνίδια της μέσω της Melbourne House και είναι υπεύθυνος για την ηχητική επένδυση αρκετών γνωστών τίτλων, όπως είναι τα Fist II, Fist+, Sherlock, The Hobbit, Starion, Zim Sala Bim αλλά και το εξαιρετικό (ηχητικά και όχι μόνο) Castle Of Terror που θα παρουσιαστεί μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα από την στήλη αυτή. Μέχρι τότε, απολαύστε The Way Of The Exploding Fist...