Η απογείωση των SID tunes από έναν Έλληνα metaller!

Από τότε που ξεκίνησα το blog, και για αρκετό καιρό στη συνέχεια, ανέβαζα κατά καιρούς μια σειρά από αναρτήσεις με τα καλύτερα SID tunes του Commodore 64. Έστω, τα καλύτερα κατά την ταπεινή, προσωπική μου άποψη (που στο συγκεκριμένο θέμα τυγχάνει να είναι και η πλέον έγκυρη και δεν σηκώνω κουβέντα!). Μιλάμε για κλασικές συνθέσεις που έμειναν στην ιστορία, από βιρτουόζους του SID όπως οι Rob Hubbard, Ben Daglish (RIP), Martin Galway και άλλους, που έντυσαν με καταπληκτικές, απίστευτες και μοναδικές μουσικές επενδύσεις τις πρώτες μας home computing εμπειρίες πίσω, πολύ πίσω, σε μια εποχή που προτροπές του τύπου "be a man!" δεν αντιμετωπίζονταν με χλεύη και γενική κατακραυγή.

Οι παραπάνω συνθέσεις - και πολλές ακόμη, φυσικά - αντιμετωπίστηκαν στο πέρασμα των χρόνων με τον δέοντα θαυμασμό και την εκτίμηση που τους άξιζε, και έτυχαν εκατοντάδων διασκευών και επανεκτελέσεων. Για να σας πω όμως τον πόνο μου, οι περισσότερες από αυτές κάθε άλλο παρά με ενθουσίασαν, καθώς απέκλιναν, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, από τα πρωτόλεια tunes που αγαπήσαμε. Όπως όμως και σε κάθε περίπτωση στον μάταιο τούτο κόσμο, έτσι και εδώ, υπάρχει ένα μικρό γαλατικό χωριό που δεν ανήκει στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Πείτε το "η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα", καθώς πρόκειται όντως για εξαίρεση.

"Μα τι μας τσαμπουνάει τώρα ο πειραγμένος;" σας σκέφτομαι να αναρωτιέστε. Θα σας πω. Αναφέρομαι σε έναν Έλληνα μουσικό, κιθαρίστα συγκεκριμένα, metaller και διαχρονικό fan του Commodore 64 και της μουσικής του. Το όνομα αυτού; Βαγγέλης Παπαδόπουλος.

Ο περί ου ο λόγος κύριος δημιούργησε μια σειρά από videos με ε-κ-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-έ-ς εκτελέσεις κάποιων κλασικών tunes του 64άρη, και τα ανέβασε στο YouTube. Και ο χαρακτηρισμός δεν αποτελεί επ' ουδενί υπερβολή, καθώς, όπως θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, στις εκτελέσεις του Βαγγέλη, πέραν της κιθαριστικής δεινότητας, ξεχωρίζει ο σεβασμός προς το πρωτότυπο, ένας σεβασμός που αποτυπώνεται σε κάθε νότα που θα απολαύσουν τα αυτιά σας ακούγοντας τις δημιουργίες του συμπαθέστατου κιθαρίστα.

Νομίζω πως όταν υπάρχει εικόνα και, κυρίως, ήχος, τα πολλά λόγια είναι απλά... πολλά λογία (!) και, ως εκ τούτου, περιττεύουν. Σας αφήνω με τις θεσπέσιες εκτελέσεις του Βαγγέλη σε κλασικά SID tunes του Commodore 64. Ξεκινήστε φυσικά από το Monty on the Run, έτσι πουλάκια μου;

Rest In Peace, Ben Daglish

Με μεγάλη μου έκπληξη και λύπη πληροφορήθηκα πριν από μερικές ώρες ότι δεν βρίσκεται πια κοντά μας ένα από τα πρόσωπα που θυμόμουν σχεδόν από... πάντα, ένας από τους ήρωες των εφηβικών μου χρόνων που γέμισε με υπέροχα SID tunes τις ανέμελες εκείνες μέρες. Αναφέρομαι στον Ben Daglish, συμμαθητή, κολλητό και συνεργάτη του (έτερου ινδάλματος) Tony Crowther. Ο Ben έφυγε από επιπλοκές του καρκίνου του πνεύμονα που τον βασάνιζε εδώ και καιρό την Δευτέρα που μας πέρασε (1/10) σε ηλικία μόλις 52 ετών. Τα δυσάρεστα μαντάτα κυκλοφόρησαν από ένα μήνυμα της συζύγου του στο Facebook:

Ο Ben ήταν γνωστός από τα μέσα των '80s στην βιομηχανία των video games ως ένας εκ των πλέον ταλαντούχων συνθετών. Ίσως η πλέον χαρακτηριστική, αντιπροσωπευτική και ξεχωριστή δουλειά του είναι η εμβληματική μουσική επένδυση του κλασικού The Last Ninja, αλλά προσωπικά εδώ και 30τόσα χρόνια λάτρεψα το χαρούμενο soundtrack του Loco επίσης. Η λίστα με τις δουλειές του Ben Daglish είναι πολύ μεγάλη, με τον δημιουργό να έχει επενδύσει με δικές του συνθέσεις δεκάδες παιχνίδια των ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC αλλά και αργότερα της Amiga.

Διαβάστε εδώ και εδώ κάποια πράγματα που είχα γράψει παλαιότερα αναφορικά με τις δουλειές του Ben που προανέφερα, φτιάξτε μια κούπα ζεστό καφέ και αφεθείτε στους μεθυστικούς ήχους του The Last Ninja για να αποτίσετε έναν στοιχειώδη φόρο τιμής σε έναν πολυτάλαντο άνθρωπο που έφυγε τόσο νωρίς από κοντά μας...

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #14 - The Last Ninja

Μπορεί το 1987 να είναι ως έτος σημαδιακό για εμάς τους Έλληνες λόγω της κατάκτησης του τίτλου του Ευρωμπάσκετ από την εθνική μας ομάδα, αλλά, για όλο τον υπόλοιπο πλανήτη ήταν μια χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας κυκλοφόρησε ένα από τα πλέον πλήρη, προσεγμένα, ώριμα και ολοκληρωμένα παιχνίδια για τον Commodore 64, το The Last Ninja.

Το The Last Ninja ήταν ένα ισομετρικό action adventure παιχνίδι που χωριζόταν σε 6 μεγάλα levels. Το εξαιρετικό και πολυποίκιλο soundtrack που επιμελήθηκαν ως αποτέλεσμα μιας εξαιρετικής συνεργασίας οι Ben Daglish και Anthony Lees περιλάμβανε διαφορετικά tunes για κάθε επίπεδο, αλλά και διαφορετικά tunes που ακούγονταν όση ώρα φόρτωνε το κάθε επίπεδο!

Το όλο μουσικό στυλ του The Last Ninja θυμίζει σε κάποια σημεία δουλειές του Martin Galway, γεγονός που μάλλον δεν ξέφυγε από τους δημιουργούς του παιχνιδιού: στη θέση 0xBD9D της μνήμης του Commodore 64 κατά τη διάρκεια του φορτώματος του τελευταίου επιπέδου υπάρχει το μήνυμα "DONE BY ANTHONY LEES FOR SYSTEM 3 ON 5/4/87...EAT YER HEART OUT GALWAY"!

Το soundtrack του The Last Ninja θεωρείται από τα πλέον κλασικά του Commodore 64 και αποτελεί απτή απόδειξη των σπάνιων δυνατοτήτων του SID chip. Όπως και το ίδιο το παιχνίδι είναι ιδιαίτερα μεγάλο σε διάρκεια (πάνω από 48 λεπτά, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στο video που παραθέτω) και, πιστέψτε με, κάθε λεπτό του αξίζει! Αφήστε το να παίζει και μεταφερθείτε νοερά στη μακρινή Ιαπωνία μερικούς αιώνες πίσω στο χρόνο...

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #11 - Loco

Αυτό είναι πραγματικά ένα από τα πολύ αγαπημένα μου tunes και, εντελώς μεταξύ μας, άγνωστο στον πολύ κόσμο καθώς το Loco ήταν ένα από τα "παλιά" παιχνίδια του Commodore 64 (κυκλοφόρησε το 1984) και, λόγω του απλού του gameplay δεν έγινε ποτέ μεγάλο εμπορικό hit. Σε αυτό το παιχνίδι ο Tony Crowther βάσισε και τα μεταγενέστερα και πιο φουτουριστικά Suicide Express και Black Thunder. Στον συγκεκριμένο τίτλο, την μουσική επιμελήθηκε (με εξαιρετικά αποτελέσματα) ο Ben Daglish.

Αν το μουσικό θέμα "κάτι σας θυμίζει" πιστέψτε με, δεν έχετε άδικο: πρόκειται για μεταφορά του Equinoxe 5 του "μεγάλου" (στην εποχή της νιότης μας, τουλάχιστον!) Jean Michel Jarre. Το ιδιο το Loco από την άλλη, αποτελεί μεταφορά του Super Locomotive της Sega από τα arcades!

Δείτε εδώ και το original tune του Jean  Michel Jarre σε ένα video που δείχνει πολύ τα χρόνια του - με ωραίο τρόπο, όμως!

Παιχνίδια Που Αξίζει Να Παίξετε #5 - Pacmania (Commodore Amiga)

Στη διάρκεια της εμπορικής "ζωής" της Amiga κυκλοφόρησαν δεκάδες arcade ports γι' αυτήν, καθώς, η μεταφορά τίτλων από τα "ουφάδικα" στα home computers ήταν ιδιαίτερα συνηθισμένη τον καιρό που μεσουρανούσαν οι 8/16bit υπολογιστές. Αν και η Amiga διέθετε ονειρεμένο hardware σε σχέση με τους υπόλοιπους υπολογιστές "σπιτικής χρήσης" (ίσως με μόνη εξαίρεση σε κάποιους τομείς τον Acorn Archimedes), τα arcade ports που κυκλοφόρησαν γι' αυτήν ήταν ως επί το πλείστον από κακά μέχρι άθλια, χωρίς να εκμεταλλεύονται ούτε κατ' ελάχιστο τις σπάνιες δυνατότητες της "μεγάλης κυρίας" της Commodore. Ποιος αλήθεια μπορεί να ξεχάσει τα άθλια ports των Outrun και After Burner ή ακόμα και εντελώς μέτρια ports από 8bit arcades, όπως το Bubble Bobble;

Ευτυχώς για τους κατόχους Amiga και για όλους τους υπόλοιπους που μπορούν πλέον να το χαρούν μέσω εξομοίωσης, το Pacmania δεν ανήκει στην κατηγορία που περιγράψαμε παραπάνω: ναι μεν δεν ήταν pixel perfect μεταφορά του ηλεκτρονικού, αλλά διέθετε αξιοπρεπή γραφικά και ήχο, ομαλότατο hardware scrolling προς 4 κατευθύνσεις και, το κυριότερο, μετέφερε στον παίκτη αυτούσια την gameplay εμπειρία του arcade προγόνου του.

Το Pacmania, σε αντίθεση με τα Pac-man, Ms. Pac-man και Jr. Pac-man, είναι αρκετά εύκολο σαν παιχνίδι, με αποτέλεσμα κάποιος εντελώς άσχετος να μπορεί να παίξει έστω και ένα 5λεπτο. Η μεγάλη διαφορά σε σχέση με τους προαναφερθέντες τίτλους είναι ότι στο Pacmania μπορείς να πηδήξεις πάνω από τα φαντασματάκια, γεγονός που επιτρέπει και σε κάποιον που δεν γνωρίζει προς τα πού θα κινηθούν να έχει κάποιες ελπίδες! Φυσικά, από κάποιο σημείο και μετά εμφανίζονται και φαντασματάκια που πηδούν και αυτά, αλλά, ευτυχώς, οι αχανείς πίστες (και τα χαπάκια, φυσικά!) δίνουν στον παίκτη αρκετές διεξόδους επιβίωσης. Ο χειρισμός στην μεταφορά της Amiga είναι απλούστατος και ιδιαίτερα άμεσος, συμβάλλοντας στην παροχή της arcade αίσθησης του παιχνιδιού. Υπεύθυνη για το παιχνίδι είναι η Teque Software Development (κυκλοφόρησε από την Grandslam το 1988) και συγκεκριμένα οι Pete Harrap, Shaun Hollingworth, Jason Wilson, James Tripp και ο (ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος στους ρέκτες του Commodore 64) Ben Daglish στο μουσικό/ηχητικό κομμάτι. Αρκετά με τα λόγια όμως, τι κάθεστε; Δοκιμάστε το!

Κυκλοφόρησε το Music Studio 2.2.0.2

Ακούγατε τόσα χρόνια τα υπέροχα tunes του Commodore 64 και αναρωτιόσασταν "μα, πώς το κάνει;". Ψάχνατε ψηφιακό όχημα προκειμένου να ξεδιπλώσετε την καλλιτεχνική σας φλέβα; Θέλατε να δείτε τη φωτογραφία σας σε ένα album του remix64 σε μια σκοτεινή pub του Λονδίνου αγκαλιά με τους Rob Hubbard, Martin Galway, Ben Daglish κι άλλα ιερά τέρατα της μουσικής σκηνής του 64άρη; Η ανεργία που προσφέρει η μνημονιακή Ελλάδα του 2016 σας έχει γεμίσει απλόχερα με ώρες ελεύθερου χρόνου;

Ε, λοιπόν, ορίστε η απάντηση σε όλα τα παραπάνω: κυκλοφόρησε το Music Studio 2.2.0.2, ένας SID tracker για Windows, που σας επιτρέπει έυκολα και γρήγορα - αν φυσικά "σκαμπάζετε" κάτι από trackers - να δημιουργήσετε τα SID αριστουργήματά σας! Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. (Πηγή: Vintage Is The New Old).