The Way of the Exploding Fist για 8bit Atari

Κάποτε, πριν από πολλά-πολλά χρόνια, όταν όλοι εμείς που συχνάζαμε στα arcades ψάχναμε εναγωνίως για κάποιον κλώνο του Karate Champ που να τρέχει στους υπολογιστές μας, ήρθε στα χέρια μας ως μάννα εξ ουρανού το απίστευτο (για τα δεδομένα της εποχής) Way of the Exploding Fist της Melbourne House για τον Commodore 64 με το εθιστικότατο gameplay, τα υπέροχα γραφικά και τα υπέροχα tunes του Neil Brennan. Το παιχνίδι αυτό αποτέλεσε έναν εκ των πλέον εμβληματικών τίτλων στην ιστορία του Commodore 64 και μεταφέρθηκε σχεδόν σε κάθε άλλο επιτυχημένο 8μπιτο μηχάνημα της εποχής, με τις εκδόσεις για ZX Spectrum, Amstrad CPC και BBC micro/Acorn Electron να είναι πολύ καλές αλλά σε κάθε περίπτωση υποδεέστερες του original.

Η χειρότερη μεταφορά όλων ήταν αυτή που κυκλοφόρησε για τους Commodore 16 και Plus/4 καθώς έπρεπε να "στριμωχτεί" ολόκληρο το παιχνίδι στα μόλις 16ΚΒ μνήμης RAM του 16άρη. Αναλογικά το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό αλλά σε κάθε περίπτωση ξένιζε το μέγεθος των sprites των 2 πολεμιστών που ήταν κατά πολύ μικρότερο αυτού των υπολοίπων εκδόσεων...

Η μόνη (σχετικά) δημοφιλής 8μπιτη πλατφόρμα που είχε μείνει τότε έξω απ' το χορό του Exploding Fist ήταν αυτή των Atari. Αν και ως hardware τα μηχανήματα που φορούσαν το chipset που δημιούργησε ο μεγάλος Jay Miner ήταν επαρκέστατα, οι ιθύνοντες της Melbourne House έκριναν ότι οικονομικά δεν άξιζαν τον κόπο καθώς η διάδοσή τους στην Γηραιά Ήπειρο δεν ήταν ανάλογη αυτής που είχαν στην αγορά των ΗΠΑ...

32 χρόνια αργότερα (να τ' αφήσω;) οι Fandal και Miker αποφάσισαν να πράξουν αυτό που όφειλε η Melbourne House ώστε οι ιδιοκτήτες των 8bit Ataris (των μοντέλων των σειρών XL και ΧΕ συγκεκριμένα) να μπορέσουν επιτέλους να χαρούν το The Way of the Exploding Fist στα μηχανήματά τους. Μετέφεραν λοιπόν με απόλυτη επιτυχία σε αυτά την έκδοση του Commodore 16!

Τώρα, αν κάποιος αναρωτηθεί "γιατί αυτήν απ' όλες τις εκδόσεις;" κι εγώ μαζί του είμαι: η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι "για να τρέχει και στον 600XL", καθώς αυτός ήταν ο μοναδικός υπολογιστής των σειρών XL/XE που διέθετε μονάχα 16ΚΒ μνήμης!

Φυσικά, καλό είναι να επικροτούμε αντί να γκρινιάζουμε και να προσπαθούμε, όσο τουλάχιστον μας το επιτρέπει η διάθεσή μας, να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο. Συνεπώς ας χειροκροτήσουμε τη μεταφορά του The Way of the Exploding Fist στα Atari XL/XE και τους Fandal και Miker που την υλοποίησαν, ακόμα και αν μετέφεραν την έκδοση του Commodore 16.

Αν είστε κάποιος από τους τυχερούς που έχουν στην συλλογή τους έναν Atari της σειράς XL/XE μπορείτε να κατεβάσετε και να χαρείτε (επιτέλους!) το The Way of the Exploding Fist από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

FIST: karaoke στον 64άρη, κανείς;

Το Σαββατοκύριακο που ολοκληρώθηκε χθες τα μεσάνυχτα, έλαβε χώρα ένα 8bit demoparty, το Bunkerparty 2017 - Alpha 64 με τον δημοφιλή Commodore 64 φυσικά στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Μία λοιπόν ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα παραγωγή είδε το φως της μέρας - ή, της νύχτας, καλύτερα - στο party αυτό, και η οποία ονομάζεται FIST ή, αλλιώς, Funky International Singalong Tournament. Και ναι, αν δεν το πιάσατε ακόμα από τη μαγική λεξούλα "singalong" θα σας βοηθήσω, πρόκειται για ένα παιχνίδι karaoke!

Το πιθανότερο είναι ότι δεν το γνωρίζατε, αλλά ήμουν και παραμένω μέγας λάτρης του karaoke - της μοναδικής Ιαπωνικής εφεύρεσης που αναγνωρίζω ως χρήσιμη. Μεγαλώνοντας στα 70s και (κυρίως) στα 80s βομβαρδιζόμουν από ακούσματα τα οποία και σιγοψιθύριζα (στην αρχή) και γκάριζα (στο τέλος, και ίσως και μετά από μερικές μπύρες καθώς περνούσαν τα χρόνια). Από τα 90s και μετά, χρησιμοποιώντας ως πάλκο τη θέση του οδηγού στο αυτοκίνητό μου κατά τη διάρκεια ατέλειωτων μποτιλιαρισμάτων συνέχισα το hobby του singalong, δίνοντας ένα καλό μάθημα στα αυτιά του μέσου Έλληνα οδηγού που συμπεριφέρεται λες και ο δρόμος του ανήκει και θεωρεί ότι το να βγάλει κανείς φλας αποτελεί ένδειξη δειλίας και θηλυπρέπειας.

Μπορεί λοιπόν εύκολα κανείς να φανταστεί τη χαρά που ένιωσα όταν κάπου εκεί, γύρω στο 2005, ήρθα για πρώτη φορά αντιμέτωπος με παιχνίδι της πιο σημαντικής gaming σειράς των τελευταίων ετών, ήτοι το Singstar στο Playstation 2 (όσοι φέρατε στο μυαλό σας Call of Duty, Gears of War, Uncharted, God of War, Gran Turismo ή κάτι ανάλογο απλά δεν με γνωρίζετε καλά). Ναι, επιτέλους, η κονσόλα της απεχθούς Sony θα γινόταν η ψηφιακή πίστα όπου θα μπορούσα να διαπρέψω τρομάζοντας γείτονες, κατοικίδια, περαστικούς και οποιονδήποτε άλλον είχε την τύχη (ατυχία;) να βρίσκεται στο βεληνεκές των ηχείων μου. Ευτυχώς, πολύ γρήγορα διαπίστωσα ότι υπήρχαν και πολλοί άλλοι που γούσταραν την όλη φάση, κι έτσι το Singstar έγινε εν μία (σχεδόν) νυκτί το απόλυτο party game για την παρέα μου χωρίς ποτέ να πάψει να μας έλκει και να μας διασκεδάζει μέσα στο πέρασμα των χρόνων.

Μετά από την μακροσκελή εισαγωγή που μόλις διαβάσατε γίνεται εύκολα κατανοητή η λογική και αναμενόμενη εκτίμησή μου στο - εκ Γερμανίας ορμώμενο - group Mayday που δημιούργησε το FIST, ένα παιχνίδι karaoke επηρεασμένο σε ονομασία, γραφικά και μουσικό θέμα από το... sequel του The Way Of The Exploding Fist! Μάλιστα, το παιχνίδι φέρει (όχι τυχαία) τον υπότιτλο "The Way Of The Exploding Ears Karaoke". Έτσι, για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε!

Παρά την σαφή μου αδυναμία να εντοπίσω τη σχέση που έχει το Fist της Melbourne House με το ευγενές άθλημα του karaoke, δεν μπορώ παρά να χαιρετήσω με ενθουσιασμό τη νέα αυτή κυκλοφορία, η οποία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει επιτυχίες που ξεκινούν από pop τραγούδια όπως τα Maniac, Enola Gay, I Just Died In Your Arms Tonight, συνεχίζουν με πιο "ιστορικά" άσματα όπως είναι τα Africa και Hotel California και φτάνουν μέχρι και στο 2 Minutes To Midnight των Iron Maiden!

Ακόμα και αν δεν σκοπεύετε να στρετσάρετε τις φωνητικές σας χορδές, το FIST αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και αξιόλογη συλλογή από SID tunes, οπότε δεν θα χάσετε τον χρόνο σας δοκιμάζοντάς το. Αν τελικά καταλήξετε να σιγοτραγουδάτε τους στίχους του Hotel California να ξέρετε ότι δεν φταίτε εσείς, το karaoke είναι εθιστικό!

Μπορείτε να κατεβάσετε το Funky International Singalong Tournament από εδώ. (Πηγή: csdb).

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #10 - The Way Of The Exploding Fist

31 χρόνια πριν, το μακρινό (πλέον) 1985, κυκλοφόρησε το εξαιρετικό beat 'em up The Way Of The Exploding Fist για τον Commodore 64, που σας είχα παρουσιάσει και εδώ.

Το The Way Of The Exploding Fist κοσμούσε ηχητικά το υπέροχο tune του Neil Brennan, ο οποίος, από το 1983 μέχρι και το 1988 συνεργάστηκε με την Beam software, που κυκλοφορούσε τα παιχνίδια της μέσω της Melbourne House και είναι υπεύθυνος για την ηχητική επένδυση αρκετών γνωστών τίτλων, όπως είναι τα Fist II, Fist+, Sherlock, The Hobbit, Starion, Zim Sala Bim αλλά και το εξαιρετικό (ηχητικά και όχι μόνο) Castle Of Terror που θα παρουσιαστεί μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα από την στήλη αυτή. Μέχρι τότε, απολαύστε The Way Of The Exploding Fist...

Παιχνίδια Που Αξίζει Να Παίξετε #4 - The Way Of The Exploding Fist (Commodore 64)

Κάπου εκεί, στα μέσα των 80s, ψάχναμε εναγωνίως με έναν φίλο μου για ένα κομπιουτερίστικο υποκατάστατο του Karate Champ που παίζαμε στα ηλεκτρονικά. Αυτός είχε έναν Commodore 64 κι εγώ έναν ZX Spectrum, οπότε καλύπταμε όλα τα δημοφιλή formats της εποχής. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να βγει ένα παιχνίδι καράτε (είναι πραγματικά απίστευτο το με τι πράγματα μπορεί να κολλήσει ο καθένας!)...

Ένα Σάββατο που είχαμε κατέβει στη Στουρνάρα για την καθιερωμένη κομπιουτερότσαρκα - πραγματικά, δεν πρέπει να υπήρχε κομπιουτεράς της εποχής που να μην έκανε ακριβώς το ίδιο πράγμα! - καθώς τσιμπολογούσαμε τις (υπέροχες) τηγανιτές πατάτες μας από το "Χρυσό Πουλί", τα μάτια μας έπεσαν στην βιτρίνα ενός computer shop - πρέπει να ήταν το Athens Computer Center ή το Computer Market, δύσκολο να θυμηθώ με σιγουριά -, και εκεί το είδαμε: ένα παιχνίδι με καράτε έπαιζε στον Commodore 64 μόνο που, σε αντίθεση με το Karate Champ, αυτό διέθετε υπέροχα, πολύχρωμα γραφικά και backgrounds που στη συνέχεια αποτέλεσαν μνημεία της pixel art. Η κίνηση δε των χαρακτήρων απλά εντυπωσιακή με αμέτρητα (έτσι μας φαίνονταν τότε) frames για το κάθε sprite.

Αυτό ήταν: μπήκαμε με φόρα στο μαγαζί, και μετά τα τυπικά ("θέλω το παιχνίδι με το καράτε που παίζει στη βιτρίνα") ξεκινήσαμε βουρ για Παγκράτι για να το τρέξουμε στον Commodore 64 του φίλου μου. Εκεί ήταν που διαπιστώσαμε ότι το παιχνίδι αυτό, εκτός από υπέροχα γραφικά και κίνηση διέθετε καταπληκτική μουσική υπόκρουση σε ταιριαστό στυλ Άπω Ανατολής αλλά και πολύ καλό gameplay. Ήταν τέτοιο το impact του The Way Of The Exploding Fist στις εφηβικές μας ψυχές που, μετά από ένα μήνα περίπου πούλησα τον ZX Spectrum μου μαζί με Interface 1, Microdrive, Kempston joystick interface για να αγοράσω έναν Commodore 64 με κασετόφωνο, μαζί με 3 κασέτες: το Spy Hunter, το - ψυχροπολεμικό αλλά υπέροχο - Raid Over Moscow και, φυσικά, το The Way Of The Exploding Fist!

Μέσα στους επόμενους μήνες κυκλοφόρησαν αξιοπρεπέστατα ports του παιχνιδιού για όλους τους δημοφιλείς υπολογιστές της εποχής, αλλά κανένα δεν ήταν τόσο καλό όσο το original του Commodore 64 (η έκδοση του Amstrad είχε ακριβώς τα ίδια γραφικά αλλά απουσίαζε η μουσική). Το εξαίρετο αυτό παιχνίδι της Melbourne House "γέννησε" 2 αξιόλογα sequels, αλλά κανένα δεν είχε την επίδραση του πρωτότυπου The Way Of The Exploding Fist στον gaming κόσμο. Κατεβάστε το από εδώ!