Το Zeta Wing οδεύει προς την ολοκλήρωση. Και λίγα λόγια για τα space shooters.

Σας είχα γράψει πρόσφατα για την Sarah Jane Avory και τα παιχνίδια της για τον Commodore 64, ούτε ένας μήνας δεν έχει περάσει από τότε. Και θα ξαναγράψω και σήμερα, γιατί η Sarah δημιουργεί shoot 'em ups και, ακόμα και τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια, αυτό το είδος παιχνιδιών παραμένει από τα πολύ αγαπημένα μου. Είναι ίσως αυτή του η απλότητα, που σημαίνει ότι δεν θα κουράσεις το μυαλό σου παίζοντας, ότι δεν θα σπάσεις το κεφάλι σου διερωτώμενος πόσο διεστραμμένη ήταν η φαντασία του προγραμματιστή όταν π.χ. έφτιαχνε τον τάδε γρίφο, ή όταν δημιουργούσε κάποιο puzzle game του οποίου ο σχεδιασμός των επιπέδων απαιτούσε παίκτη με διανοητικό επίπεδο grandmaster του σκακιού και πάνω.

Όχι, τα shoot 'em ups δεν έχουν τίποτα από τα παραπάνω: μονάχα να αποφεύγεις τις βολές των αντιπάλων την ώρα που τους καταστρέφεις εσύ χρειάζεται. Και, αυτό που ακούγεται τόσο απλό στην θεωρία, μπορεί να είναι εξίσου απλό και στην πράξη, ή και το ακριβώς αντίθετο. Και εκεί είναι που ξεχωρίζουν τα πραγματικά αξιόλογα shooters από τον σωρό, είναι αυτό το fine tuning από τους προγραμματιστές που κάνει - για παράδειγμα - το Battle Squadron τόσο ανώτερο του Apidya, το Menace τόσο εθιστικότερο του Mega Typhoon και το Agony τόσο αρτιότερο αισθητικά του Lethal Xcess. Είναι αυτό που κάποτε, στα 90s, είχε πει ο μακαρίτης ο Steve Jobs για την Microsoft και τα προϊόντα της: "they just have no taste". Δεν είναι δηλαδή το πρόβλημα ότι τα ανωτέρω αναφερθέντα Apidya, Mega Typhoon και Lethal Xcess είναι κακά παιχνίδια: και ευχάριστα παίζονται, και η τεχνογνωσία των ανθρώπων που βρίσκονται από πίσω τους είναι εμφανής, και αυτοί που έφτιαξαν την μουσική και τα γραφικά τους ήταν εξειδικευμένοι επαγγελματίες. Το πρόβλημά τους είναι ότι όταν τα βάλεις δίπλα στα Battle Squadron, Menace και Agony αντίστοιχα, καταλαβαίνεις ότι κάτι τους λείπει, ότι είναι σαφώς ανώτερα του μετρίου αλλά και ότι - για λεπτομέρειες, ίσως - δεν αποτελούν μνημειώδεις στιγμές της gaming ιστορίας.

 

Κάπως έτσι για εμένα ήταν η κατάσταση σε ό,τι είχε να κάνει με τα shoot 'em ups του Commodore 64, και δη τα horizontally ή vertically scrolling space shooters: χιλιάδες δημιουργήθηκαν και κυκλοφόρησαν, αλλά σχεδόν κανένα δεν είχε αυτό το "κάτι", αυτό το συστατικό που, σε σωστή ποσότητα, θα το έκανε να ξεχωρίζει και να προσφέρει ένα αξιοζήλευτο σύνολο ομαλότητας, εθιστικότητας και διασκέδασης συνεπικουρούμενο από αξιοπρεπή γραφικά και ήχο. Όλα κάπου έχαναν. Και σε αυτό δεν έφταιγε το hardware του Commodore 64, ίσα-ίσα που, στην εποχή των 8μπιτων, ο 64άρης ήταν εφοδιασμένος με ένα τόσο ανώτερο chipset για γραφικά και ήχο, που ξεχώριζε σαν λαμπερή, κατακόκκινη Ferrari ανάμεσα σε στόλο από Autobianchi!

Ώσπου, εντελώς ξαφνικά, out of the blue που λέμε και στη γειτονιά μου, εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory με το Neutron (και αργότερα το Santron). Και εκεί διαπίστωσα ότι ναι, υπήρχε μπροστά μου η απόδειξη, ότι μετά από τόσες δεκαετίας αναζήτησης, βρέθηκε ένα space shooter στον Commodore 64 που ήταν επιπέδου coin op, arcade quality, ρε παιδάκι μου. Που δεν είχε υπέροχα γραφικά αλλά ανύπαρκτο gameplay, ή αξιοπρεπές playability με απαράδεκτη αισθητική, ασύλληπτη δυσκολία ή κάτι άλλο από όλα αυτά που είχα συναντήσει στο παρελθόν: όχι, το Neutron ήταν αυτό που έπρεπε, φτιαγμένο ακριβώς όπως έπρεπε. Με το gameplay που μονάχα ένας πραγματικός gamer θα μπορούσε να δημιουργήσει και που πραγματικοί gamers θα μπορούσαν να εκτιμήσουν. Και όλα αυτά χρησιμοποιώντας μονάχα το ένα τέταρτο της μνήμης του 64άρη, δηλαδή 16ΚΒ! Εκεί είναι που μένεις άφωνος, που σηκώνεις τα χέρια ψηλά, που σου κρεμάει το σαγόνι και που αναρωτιέσαι πώς στο καλό χρειάστηκε να περάσουν 35 χρόνια από τη στιγμή που βρέθηκε για πρώτη φορά ο Commodore 64 στις προθήκες των καταστημάτων μέχρι να φτιαχτεί γι' αυτόν ένα πραγματικά super duper scrolling space shooter; (για να είμαι απολύτως ακριβής εξαιρετικό ήταν αναμφίβολα και το Galencia που προηγήθηκε χρονικά, αλλά αυτό δεν ήταν scrolling - πέραν του bonus round - και "έτρωγε" ολόκληρα τα 64ΚΒ της μνήμης. Παιχνιδάρα, παρόλα αυτά)

 

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η Sarah μας καλόμαθε, και πλέον περιμένουμε πώς και πώς τα νέα της παιχνίδια. Και, αν αρχικά είχαμε την εντύπωση ότι αυτό που θα κυκλοφορούσε πρώτο θα ήταν το horizontally scrolling Soul Force, τελικά φαίνεται ότι το παιχνίδι εδώ και αρκετό καιρό αναπτύσσεται παράλληλα με το vertical scroller Zeta Wing. Το τελευταίο "πατάει" στην engine του Neutron και δανείζεται στοιχεία από εκείνο, αλλά πλέον εκμεταλλεύεται όλη τη μνήμη του Commodore 64, με αποτέλεσμα μεγάλη ποικιλία στα γραφικά και τον σχεδιασμό των levels αλλά και πολυεπίπεδο parallax scrolling! 

 

 Καθώς αμφότερα τα παιχνίδια οδεύουν προς την ολοκλήρωσή τους και θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι τουλάχιστον ένα από αυτά θα κυκλοφορήσει πριν το τέλος της χρονιάς, σας αφήνω με 2 videos από τα οποία μπορείτε να καταλάβετε ακριβώς για τι πράγμα σας μιλάω τόση ώρα, γιατί ανυπομονώ τόσο πολύ αλλά και το ότι - τουλάχιστον το Zeta Wing - είναι σχεδόν έτοιμο. Μέχρι να κυκλοφορήσει, απλά βγάζω για μία ακόμα φορά το καπέλο στην δημιουργό του...

 

Περιμένοντας την Sarah

Εντάξει, καλός ο τίτλος της ανάρτησης έτσι; Σας τράβηξε την προσοχή, δεν μπορείτε να πείτε. Τι; Clickbait; Ντροπή, πώς μιλάτε έτσι;

Η αλήθεια είναι ότι κάθε άλλο παρά περί clickbait πρόκειται. Άλλωστε, εάν ήταν αυτό το ζητούμενο ο τίτλος θα ήταν άλλος, πολύ πιο ιντριγκαδόρικος. Πιστέψτε με, έχω 2-3 πράγματα στο μυαλό μου αν χρειαστεί!

Πίσω στο θέμα μας, όμως. Η Sarah στην οποία αναφέρομαι είναι η Sarah Jane Avory, ένα όνομα που θα πρέπει να κάνει κάποιο click στους κατόχους Commodore 64. Κι αυτό διότι, πέρα από συγγραφέας fantasy βιβλίων, η Sarah χάρισε πέρυσι στην κοινότητα του 64άρη ένα shoot 'em τόσο απλό μα τόσο καλοφτιαγμένο και τόσο εθιστικό, που τολμώ να πω ότι είναι ίσως το καλύτερο του είδους του στην ιστορία της πλατφόρμας! Ξέρω, ξέρω, αυτές είναι πολύ μεγάλες κουβέντες, αλλά και το Neutron (περί ου ο λόγος) από την άλλη είναι τόσο καλό που σε κάνει να τις ξεστομίζεις αβίαστα!

Λίγο μετά το Neutron, και πιο συγκεκριμένα τα Χριστούγεννα του 2019, η Sarah έδωσε άλλο ένα μικρό δωράκι στους απανταχού Commodoreάδες, το Santron: ένα Neutron δηλαδή με Χριστουγεννιάτικο theme.

Ε, από τότε έχουν περάσει 8 μήνες και η Sarah μας ψήνει το ψάρι στα χείλη! Η αρχή έγινε με τα πρώτα screenshots από το development του Soul Force, ενός side scrolling space shoot 'em up - πάντα για τον Commodore 64 - που έδειχνε πολλά υποσχόμενο. Και όσο περνούσε ο καιρός και βλέπαμε και άλλα screenshots και videos, η προσμονή μας μεγάλωνε. Ευτυχώς, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το Soul Force οδεύει προς την ολοκλήρωση, πράγμα που σημαίνει ότι - fingers crossed - θα το έχουμε στα χέρια μας πριν το τέλος του τρέχοντος έτους. Ε, ας γίνει και κάτι καλό το 2020, ρε παιδάκι μου!

Αλλά δεν είναι μόνο το Soul Force, αγαπητοί και αγαπητές: η Sarah εργάζεται και πάνω σε ένα vertically scrolling space shoot em up, το Zeta Wing, το οποίο δείχνει σαν... Neutron on steroids! Βλέπετε, το Neutron, είτε το πιστεύει κανείς είτε όχι, ήταν ένα παιχνίδι μεγέθους μονάχα 16ΚΒ (ποιος χρειάζεται παραπάνω;). Οπότε, αν στο Zeta Wing η Sarah αποφασίσει να χρησιμοποιήσει όλη τη διαθέσιμη μνήμη του 64άρη, τότε προβλέπεται να δούμε θαύματα!

Ε, με όλα τα παραπάνω λοιπόν σας φαίνεται υπερβολικός ή άστοχος ο τίτλος της ανάρτησης; Περιμένοντας την Sarah, σαν να περιμένουμε τους μάγους με τα δώρα. Εδώ με έφτασε στο σημείο να σκέφτομαι να φτιάξω λογαριασμό στο Twitter για να την ακολουθώ: ευτυχώς ακόμα αντιστέκομαι, αλλά μέχρι πόσο; Άνθρωπος είμαι κι εγώ και θέλω τα shoot 'em ups μου!

Μέχρι να έχουμε νεώτερα, θα σας πρότεινα να κεράσετε ένα καφεδάκι την Sarah, έτσι, για μια υποτυπώδη ενίσχυση, για μια κίνηση καλής θέλησης, στήριξης και ευγνωμοσύνης. Το αξίζει με το παραπάνω, πιστέψτε με!

 

 Α, ναι, "τράβηξα" και μερικά από τα βιντεάκια που έχει ανεβάσει η Sarah στο Twitter όπου δείχνει το progress στην ανάπτυξη των παιχνιδιών της. Αν και ακόμα κανένα από τα δύο δεν είναι ολοκληρωμένο, σας προτείνω να δείτε προσεκτικά την ομαλότητα της κίνησης και το parallax scrolling. Και μετά τα ξαναλέμε αν θέλετε!

Briley Witch Chronicles: η Sarah επιστρέφει!

Θα μπορούσα να περιγράψω τον εαυτό μου απλά και λιτά ως "μη φίλο" των fantasy novels. Επίσης, δεν θα ήταν ψέμα εάν προσέθετα ότι η σχέση μου με τις ανωτέρω νουβέλες είναι του ίδιου τύπου με αυτήν που έχω με τα role playing games και δη αυτά του ιαπωνικού τύπου (στυλ Zelda), ήτοι ανύπαρκτη. Με όλα αυτά κατά νου, είναι η ώρα να γράψω μερικές αράδες για το Briley Witch Chronicles, το ολοκαίνουριο japanese style RPG της Sarah Jane Avory για τον Commodore 64 που βασίζεται στις fantasy νουβέλες της σειράς Briley Witch που έχει γράψει η ίδια!

Βλέπετε, η Sarah, αφού για κάποια χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τον προγραμματισμό commercial τίτλων για home computers και κονσόλες, στη συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων φανταστικού περιεχομένου, κάτι που τελικά έκανε με ιδιαίτερη επιτυχία. Όπως μπορείτε να δείτε και μόνοι σας, έχει ήδη εκδώσει 18 βιβλία (!), τα οποία μάλιστα συγκαταλλέγονται μεταξύ των δημοφιλέστερων του είδους!

Κάνοντας ένα - μικρό ή μεγάλο, θα δείξει - διάλειμμα από τη διαδικασία της συγγραφής, η Sarah επέστρεψε στον αγαπημένο της Commodore 64, προκειμένου να μας χαρίσει μια τετράδα από τα κορυφαία shoot 'em ups για την πλατφόρμα στο σύντομο διάστημα μιας διετίας: από το (γκολ από τα αποδυτήρια) Neutron και το Χριστουγεννιάτικα ντυμένο Santron, στο εξαιρετικό Zeta Wing και από αυτό στο μοναδικό/ανεπανάληπτο/απίστευτο Soul Force. Πριν ακόμα από την κυκλοφορία του Zeta Wing η Sarah μας είχε πληροφορήσει ότι είχε ξεκινήσει τη δημιουργία ενός RPG game στο στυλ του Zelda για τον Commodore 64, το οποίο θα βασιζόταν στα βιβλία της σειράς Briley Witch. Όπως θα μαντεύετε ίσως, το παιχνίδι αυτό, επ' ονόματι Briley Witch Chronicles, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και, αν κρίνουμε από το πλήθος των εγκωμιαστικών σχολίων στην σελίδα του στο itch.io, προκάλεσε πάταγο.

Αφού είμαι ο πλέον αναρμόδιος προκειμένου να κρίνω έναν τίτλο αυτού του είδους (ο οποίος, σημειωτέον, έχει μέγεθος 633ΚΒ και καταλαμβάνει - συμπιεσμένος - ένα ολόκληρο cartridge των 512ΚΒ όπως και το Soul Force), θα εμπιστευτώ τις γνώμες όσων έπαιξαν το παιχνίδι, κάποιες από τις οποίες σας παραθέτω ευθύς αμέσως:

"You put soo much effort into this awesome game so I put 10 bucks on top of the recommended price! You deserve it!"

"Got it! Thanks Sarah for your amazing work!"

"Really impressive so far."

"I just had to buy this game as soon as it came out."

"Been waiting for this for a long time! So excited to see it pop up just before Halloween!"

"I can't believe you did that. I really find it so amazing that this has happened, it's a breakthrough I'd never thought would come. Yes, I'm excited for this to be a game on the Commodore 64, and I shouldn't really be focusing on that, I know. I'm going to enjoy and binge through the game now! You've done something so amazing! I've never dared to really say it: I was waiting for this, the most. There are so many shooting type games on the breadbin, but this? This is unique. There is, and likely never again will be, anything else like this. Unless you make a sequel, purrhaps."

"I looked forward to this release!! Grazie SarahJaneAvory!"

"Super Excited to play this Sarah! Thank you so much for all your amazing hard work"

"Congrats on the release Sarah, it's fantastic from what I've played so far, thank you so much"

"This is super polished Sarah. I haven't even scratched the surface yet. I need to play on hardware though to get the full 'feelz'. Such a lovely game for us C64 goobers. Well done on yet another fantastic title."

"Oh my, oh my, oh my!"

"Awesome! A full blown title for Halloween and it’s from *you* , our superstar of quality games in the past few years.   Thank you for doing these wonderful games and sharing them with us Sarah!   This is a perfect reason to swipe the dust off my U64 and play a C64 game on the weekend."

"Been playing for a while this evening. Really enjoyable. Seems like a large world to explore and many things to discover. Great work, Sarah! Working well so far on PAL U64 in a breadbin with latest firmware."

"Congratulations on releasing Briley Witch, Sarah. Now it's time for me to sit on the couch and enjoy this fantastic achievement! Can't wait"

"I can't believe what you are able to do with the C64! You are a genius! I just purchased it and am going to give it a go. Thanks for all the love and joy you pour into your games. It really shines through them to us that get to experience their magic."

"Chapeau Sarah! Instandly fell in love with Smokey. Thanks for this great and long awaited game."

"What a great game!!! Normaly im not a Fan of this kind of RPG, but since the c64 realy needed such a game, i gave it a try and Boy it hit me. Graphics, Sound, Gameplay and Story are realy great. I already bought all of your Shoot em ups and loved them"

"Man man man this is a great game. Bought it two days ago and already have six hours playtime on it. I am so very impressed with this game and it doesn't let me go."

"A masterpiece! I'm enjoying it. Every C64 lover should buy it, great pixel art, jrpg gameplay, good story and the C64 feeling of course."

Όπως βλέπετε, τα σχόλια είναι (τουλάχιστον) ενθουσιώδη και δεν έχω μεταφέρει ούτε τα μισά από δαύτα! Απ' ότι φαίνεται η Sarah έκανε και πάλι το θαύμα της και μάλλον δεν θα σταματήσει εδώ, αφού κάπου πήρε το μάτι μου ότι το Briley Witch Chronicles είναι απλά το πρώτο μέρος μιας τριλογίας παιχνιδιών του είδους που ετοιμάζει η πολυτάλαντη δημιουργός! Τι να πω, και εγώ όπως και τόσοι άλλοι βγάζω το καπέλο και σκέφτομαι μήπως η γνώμη μου για τα JRPGs αλλάξει τελικά χάρη στη Sarah και τα παιχνίδια της. Ένα είναι σίγουρο: αν κουβαλάνε την ποιότητα, την ισορροπία και την προγραμματιστική αρτιότητα των shoot 'em up τίτλων της τότε θα πρόκειται περί ψηφιακών αριστουργημάτων!

Neutron: το καλύτερο shoot 'em up για Commodore 64;

Ο Commodore 64 είναι μια πλατφόρμα που στα 37 - μέχρι σήμερα - χρόνια της ζωής της είχε την τύχη να χαρεί δεκάδες χιλιάδες software τίτλους, χιλιάδες εξ αυτών video games, πολλές εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν shoot 'em ups. Μέσα σε όλο αυτό τον συρφετό παιχνιδιών υπήρξαν κάποια που ξεχώρισαν με τα γραφικά, τον ήχο ή το gameplay τους. Ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τα shoot 'em ups, η δυνατότητες του 64άρη για hardware sprites και το ομαλό scrolling αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία στήθηκε μια ιδιαίτερα αξιόλογη βιβλιοθήκη με παιχνίδια του είδους, αρκετά εκ των οποίων παραμένουν εθιστικά μέχρι και σήμερα, περίπου μία τριακονταετία από την πρώτη τους κυκλοφορία.

Αλλά δεν είναι μόνο οι παλιοί τίτλοι: προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχω περάσει αρκετές ώρες εξολοθρεύοντας με μανία σιχαμερά εξωγήινα πλάσματα στα Rocket Smash και Galencia, που είναι παιχνίδια που δημιουργήθηκαν και κυκλοφόρησαν μετά το 2010. Κάτι που σημαίνει ότι η πηγή δεν έχει στερέψει ακόμα και ειλικρινά ελπίζω αυτό να είναι κάτι που θα αργήσει να συμβεί. Και τα σημάδια συνηγορούν σε αυτό: να μόλις πριν λίγες μέρες μάθαμε για το Neutron, ας πούμε!

Για όσους δεν έχετε ξανακούσει κάτι γι' αυτό, το Neutron είναι ένα καθαρόαιμο space vertical shooter, που θυμίζει κάτι από Star Force μεταξύ άλλων, όντας ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από οποιοδήποτε από τα πρώιμα shoot 'em ups αυτού του στυλ στα arcades, που εμφανίστηκαν τη διετία 1984-85.

Το Neutron, αν και ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης δείχνει κάτι παραπάνω από πολλά υποσχόμενο, και, αν το τελικό αποτέλεσμα αποτελέσει εξέλιξη των όσων μπορείτε και εσείς να δείτε στο video που ακολουθεί, μπορεί να έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Commodore 64.

Όπως και το καταπληκτικό - και ιδιαίτερα παρόμοιου στυλ - White Light που κυκλοφόρησε πριν από έναν περίπου χρόνο για το BBC Micro, έτσι και το Neutron αποτελεί καρπό της δουλειάς μιας γυναίκας: μάλιστα, δεν κάνω πλάκα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο τα 2 καλύτερα 8bit shoot 'em ups της τελευταίας διετίας να προέρχονται από τα χέρια εκπροσώπων του πολυπληθέστερου (αλλά κάθε άλλο παρά ασθενούς) φύλου! Έτσι λοιπόν, την Sarah Walker (White Light) διαδέχεται πάνω στα πληκτρολόγια μία άλλη Sarah, η Sarah Jane Avory η οποία εκτός από συγγραφέας (και κάτοχος δύο γατών!) είναι και game developer με εμπορικούς τίτλους για της κονσόλες της Sega στο παλμαρέ της!

Ελπίζοντας να έχουμε σύντομα περισσότερα νέα από την κυρία Avory και το Neutron, σας αποχαιρετώ με το πιο-πολλά-υποσχόμενο-πεθαίνεις video του πλέον αναμενόμενου τίτλου της χρονιάς για τον Commodore 64 (αν και κάτι ακούγεται και για sequel του Galencia - ε, ρε γλέντια). (Πηγή: Indie Retro News)

Yes! She did it again!

Ε, ναι: είναι τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός μου που δεν κρύβεται και με φτάνει μάλιστα στο σημείο να παραφράσω και λίγη... Britney Spears από τα μικράτα της! Βλέπετε, η Sarah Jane Avory για την οποία σας είχα γράψει πριν μερικές μέρες το έκανε και πάλι το θαύμα της και κυκλοφόρησε (προχθές) το πολυαναμενόμενο Zeta Wing. Και, ναι, το μαντέψατε, δεν μας απογοήτευσε. Το αντίθετο μάλιστα.

Δεν ξέρω τι έχει βάλει στο μυαλό της η Sarah ως απώτερο στόχο, καθώς το εξαιρετικό περσινό Neutron ήταν ένα παιχνίδι που καταλάμβανε μονάχα 16ΚΒ αποθηκευτικού χώρου, ενώ το νέο - και σαφώς μεγαλύτερο - Zeta Wing "απλώνεται" σε ολόκληρα 32ΚΒ! Και, μην το ξεχνάτε, μιλάμε για παιχνίδια που τρέχουν σε Commodore 64, έτσι; Δηλαδή, αναρωτιέμαι, αν αποφασίσει να χρησιμοποιήσει ας πούμε 48ΚΒ τι θα φτιάξει; Γιατί, μια φορά, μέχρι τώρα μας έχει δώσει - με διαφορά ενός έτους - τα 2 καλύτερα vertical scrolling shoot 'em ups στην ιστορία του 64άρη! Τι, βαριά κουβέντα λέτε; Κι όμως, έτσι είναι. Γιατί, αν ψάξει κανείς πίσω στην software library του Commodore 64 back in the day θα διαπιστώσει ότι διέθετε εκατοντάδες παιχνίδια αυτού του είδους, αλλά όλα (μα όλα!) είχαν ένα ή περισσότερα χτυπητά μειονεκτήματα: λιγοστά sprites στην οθόνη, χοντροκομμένα γραφικά, υπερβολική δυσκολία κλπ. Με λίγα λόγια, κανένα δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "παιχνίδι ποιότητας arcade". Μέχρι πέρυσι, φυσικά, που "έσκασε" το Neutron και μας έπιασε ανυποψίαστους να αντιμετωπίζουμε ένα space shooter που, αν ήταν δυνατόν, αν το είχαμε πετύχει το 1983 στα ουφάδικα θα του είχαμε ακουμπήσει... περιουσίες σε εικοσάρικα!

Και αν το Neutron είχε μεν 8 πίστες και αναβαθμίσιμα όπλα, κάπου ίσως "χτυπούσε" η οπτική ομοιότητα των επιπέδων και η μικρή ποικιλία των αντιπάλων sprites: τι να πρωτοχωρέσει κανείς σε 16ΚΒ και πόσα tiles διαφορετικά να στριμώξει για τα backgrounds;

Όλα τα παραπάνω, ανήκουν στο παρελθόν όμως: το Zeta Wing διαθέτει 7, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους επίπεδα, με μεγάλη ποικιλία γραφικών και end of level bosses, και, φυσικά, θεϊκά ομαλό parallax scrolling! Γιατί, η αλήθεια είναι ότι σε επίπεδο hardware ο 64άρης ήταν η Amiga της εποχής του, αλλά πλήρη εκμετάλλευση αυτού κυρίως στον ηχητικό τομέα συναντούσε κανείς. Φυσικά, υπήρξαν και οι (υπέροχες) εξαιρέσεις που επιβεβαίωναν τον παραπάνω κανόνα, αλλά χρειάστηκε να φτάσουμε στον 21ο αιώνα όπου, πρώτα με τα demos και στη συνέχεια με τα νέα παιχνίδια ο Commodore 64 έφτασε εκεί που ούτε καν θα μπορούσαν να φανταστούν οι δημιουργοί του, 38 χρόνια πριν τις μέρες μας.

Το Zeta Wing μπορεί να το αποκτήσει κανείς στην μορφή ψηφιακού download προς 3,99 δολάρια, και τρέχει - εκτός από Commodore 64 - και στον TheC64, στον οποίο, με τη χρήση ενός arcade joystick προσφέρει μία εμπειρία απαράμιλλου παικτικού κάλους και σπάνιας coin op επιπέδου ποιότητας.

Δεν θα γράψω περισσότερα - πλήρες review του Zeta Wing θα παρουσιαστεί στο επόμενο τεύχος του Retro Planet, άλλωστε. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που έγραψα στην αρχή, ότι πρόκειται - με όσα έχω διαπιστώσει μέχρι στιγμής στις 2 μέρες που το έχω στην κατοχή μου - περί του καλύτερου vertically scrolling shoot 'em up που κυκλοφόρησε ποτέ στον Commodore 64. Ε, αν αυτό δεν σας λέει κάτι, τότε τίποτα δεν θα σας πει!

Santron: τα Χριστούγεννα ήρθαν νωρίς στον Commodore 64!

Να και κάτι που δεν το περιμέναμε: με έκπληξη αντίκρισα πριν από λίγο ένα e-mail στο inbox μου, που με πληροφορούσε ότι κυκλοφόρησε νέο παιχνίδι από την Sarah Jane Avory. Και, όταν μιλάμε για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από το καταπληκτικό Neutron, τότε τα λόγια - και οι δεύτερες σκέψεις - περιττεύουν.

Έσπευσα λοιπόν στη σελίδα του Santron (α, και, έτσι ονομάζεται το νέο παιχνίδι) στο itch.io όπου και διαπίστωσα ότι επί της ουσίας το ολόφρεσκο video game είναι το Neutron με... Χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμα! Ω, ναι, τα γραφικά μεταλλάχτηκαν στο πνεύμα των επερχόμενων εορτών (πολύ περισσότερο από την Βασιλίσσης Σοφίας, μια φορά) και τώρα είναι πιο πολύχρωμα και σαφώς πιο χαριτωμένα, ενώ παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα tunes πλέον δημιουργούν μια χαρούμενη, ζεστή και εορταστική ατμόσφαιρα σε ένα παιχνίδι το οποίο κατά τα άλλα παραμένει καθαρόαιμο shooter!

Το Santron, όπως και το Neutron, τρέχει σε Commodore 64 και μπορείτε να το κατεβάσετε από τη σελίδα του στο itch.io. Αν θέλετε μπορείτε να δώσετε και το κατιτίς σας ως δωράκι στην Sarah για τις γιορτές - αυτή μας έκανε ήδη το δικό μας!

The Spectrum Show επεισόδιο 130

Χαράς ευαγγέλια για εμένα - ελπίζω και για εσάς. Και αυτό διότι η κυκλοφορία του 130ου (ο Χριστός κι η Παναγία!) επεισοδίου του The Spectrum Show, της σειράς από videos του Paul Jenkinson αφιερωμένων στον πολυαγαπημένο ZX Spectrum, μου έδωσε την αφορμή να σηκωθώ από καρέκλες, καναπέδες, ντιβανοκασέλες και τα ρέστα και να αξιωθώ να ανεβάσω μία νέα ανάρτηση ένας θεός ξέρει μετά από πόσο καιρό. Πόσο; 22 μέρες; Ωραία, αυτά είναι τα χάλια μας!

Είναι αλήθεια ότι καθώς περνούν τα χρόνια είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο να έχει κάποιος τη διάθεση να ανεβάζει συνέχεια θέματα - και δεν εννοώ καν με ρυθμό που να πλησιάζει αυτόν που το έκανα εγώ ο ίδιος το 2016 που ξεκίνησα το blog, με 309 αναρτήσεις σε λιγότερο από 11 μήνες, δηλαδή με σχεδόν καθημερινή ενημέρωση. Μιλάω για περισσότερο χαλαρούς ρυθμούς, με π.χ. 5 αναρτήσεις ανά 2 εβδομάδες - αυτό μου φαίνεται ένα πολύ καλό νούμερο. Άντε να πείσεις και τον εαυτό σου όμως...

Πέρα από εμένα που για διάφορους λόγους προσωπικά δεν την πολυπαλεύω τον τελευταίο καιρό να ασχολούμαι με το blog, δεν έχετε διαπιστώσει και εσείς μια γενικότερη έλλειψη ειδήσεων στον χώρο του retro computing; Και δε μιλάω για ειδήσεις του τύπου ότι κυκλοφόρησε ένα ακόμα platform game που φτιάχτηκε με το AGD, λέω για ειδήσεις που να έχουν πραγματικό ενδιαφέρον, που θα μας κάνουν όχι μόνο να clickάρουμε αλλά και να ψάξουμε, να δούμε βίντεο, να σκιρτήσει κάτι μέσα μας, βρε αδερφέ. Και η αλήθεια είναι ότι σπάνια πια συναντάω τέτοιες ειδήσεις. Είναι σα να έχουν μπει τα πάντα στον αυτόματο, κανείς να μην ενδιαφέρεται πια πάρα πολύ για οτιδήποτε, σα να έχουμε μπει σε μια πορεία σχετικής αδιαφορίας και να συνεχίζουμε να ασχολούμαστε μόνο και μόνο από συνήθεια. Τονίζω και πάλι ότι αναφέρομαι στον κόσμο του retro computing, μη νομίζετε ότι ετοιμάζομαι να πηδήξω από κανένα μπαλκόνι! Άσε που είναι και ψηλά...

Με τις παραπάνω διαπιστώσεις λοιπόν πραγματικά νιώθω λίγο καλύτερα για την όλη φάση κάθε φορά που ο γομολάστιχας έχει την τιμητική του και ο Paul Jenkinson μας χαρίζει ένα νέο επεισόδιο της σειράς του. Ίσως επειδή στο άκουσμα της είδησης και μόνο νιώθω ότι κάτι γίνεται, κάτι παίζει, κάπου πάμε, κάποιος κάνει κάτι. Από την άλλη βέβαια οφείλω να παραδεχτώ ότι, στον τομέα των παιχνιδιών ας πούμε, δεν έχουν αραιώσει ιδιαίτερα οι νέες κυκλοφορίες. Ίσως μάλιστα και να έχουν αυξηθεί. Αλλά κάθε πόσο βγαίνει κάτι εξαιρετικό, κάτι που να σε βάλει στην πρίζα να το παίξεις, σαν τα παιχνίδια ας πούμε της Sarah Jane Avory; Δεν είμαστε πια στο 2005 όπου από μόνη της η είδηση της κυκλοφορίας ενός νέου παιχνιδιού για έναν retro computer αποτελούσε συνταρακτικό γεγονός: πλέον θέλουμε και αξιόλογο περιεχόμενο. Τι να πω, καλομάθαμε και γίναμε απαιτητικοί...

Πραγματικά θα με ενδιέφερε να ακούσω τις σκέψεις σας για την όλη φάση. Αυτό το ψιλο-flatline στον χώρο το έχετε εντοπίσει και εσείς ή είναι ιδέα μου; Μήπως απλά λόγω... γήρατος δεν ενθουσιάζομαι πλέον το ίδιο εύκολα; Τι συμβαίνει, γιατρέ μου;

Α, ναι, και το 130ο επεισόδιο του The Spectrum Show που λέγαμε:

Κυκλοφόρησε το 25ο τεύχος του Retro Planet!

Χαράς ευαγγέλια για τους ανά τον κόσμο ρετροκομπιουτεράδες. Ή, τουλάχιστον, για τους ανά τον κόσμο ρετροκομπιουτεράδες που γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα, καθώς μόλις κυκλοφόρησε το 25ο τεύχος του τριμηνιαίου περιοδικού Retro Planet.

Με την κυκλοφορία του νέου, 25ου τεύχους του, το Retro Planet κλείνει και επίσημα τον 6ο χρόνο του (πρωτοκυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2013) και μπαίνει στον 7ο, ένα επίτευγμα πραγματικά ασύλληπτο για ένα retro fanzine που απευθύνεται σε ένα πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο κοινό όπως είναι οι εν Ελλάδι φίλοι του retro computing.

Αφήνοντας τα παραπάνω στην άκρη, ας δούμε τι μπορείτε να διαβάσετε στο νέο τεύχος του Retro Planet:

-    Όπως μπορεί πολύ εύκολα να διαπιστώσει κανείς απλά και μόνο με μια ματιά στο εξώφυλλο του περιοδικού, υπάρχει πολύ Reshoot-R. Το καταπληκτικό παιχνίδι του Richard Lowenstein που, όπως συμφώνησαν οι συντάκτες του Retro Planet, αποτελεί το απόλυτο killer application για το AGA chipset έχει την τιμητική του, με πολυσέλιδο review αλλά και συνέντευξη του δημιουργού του.

-    Αφιέρωμα στους υπολογιστές MSX, στα πλαίσια της στήλης 8 Magic bits.

-    Την συνέχεια της ιστορίας της id software, του John Carmack και του John Romero που ξεκίνησε στο 10ο τεύχος (η γέννηση της id και το Doom), συνέχισε στο 22ο (Quake) και προχωράει ακάθεκτη, καθώς αυτή τη φορά ο Στέφανος Καρούσος καταπιάνεται με το φιλόδοξο project της Ion Storm και το θνησιγενές Daikatana.

-    Μια νέα στήλη με αντικείμενο το σινεμά! Ναι, οι ταινίες που αγαπήσαμε και μας σημάδεψαν για πάντα, θα παρελάσουν μέσα από τις σελίδες του Retro Planet, μία σε κάθε τεύχος. Δεν θα καταπιαστούμε τόσο με αριστουργήματα της 7ης τέχνης, όσο με τα Karate Kid, Back to the Future και άλλες ταινίες που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στα τσιπάκια της μνήμης μας. Ξεκινάμε με γκολ από τα αποδυτήρια με το Top Gun του Tony Scott.

-    Επική ανταπόκριση από την συναυλία των Manowar στην Πλατεία Νερού, που έλαβε χώρα φέτος το καλοκαίρι.

-    Παρουσίαση του περίφημου Prisoner of Ice μέσα από την στήλη Adventureland.

-    Review του μικρού - αλλά καθόλου αμελητέου - αυτού διαμαντιού της Sarah Jane Avory που ονομάζεται Neutron και έχει κάψει τις καρδιές των κατόχων του Commodore 64.

-    Και φυσικά Retro Νέα, Scripta Manent (με ξεκοκάλισμα των τευχών 15-17 του Pixel) και Amiga News.

Όσοι ενδιαφέρονται για το νέο τεύχος του Retro Planet μπορούν - ως συνήθως - να το προμηθευτούν στέλνοντας email στο retroplanetmagazine@gmail.com ή συμπληρώνοντας την φόρμα επικοινωνίας που θα βρουν στο retroplanet.gr.

Zzap!64 Annual 2021

Δεν είναι η πρώτη φορά σήμερα που θα αναφερθώ στο Zzap!64: το (gaming) Αγγλικό περιοδικό που λατρέψαμε όλοι εμείς οι (τότε) Commodore-άδες στα μέσα των 80s αξίζει μερικές αράδες μια στις τόσες, πόσο μάλλον όταν η Fusion Retro Books κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια μία ετήσια έκδοση στο κλασικό στυλ με κάποιους από τους original συντελεστές.

Αν κάποιος ξεφυλλίσει τις σελίδες του Zzap!64 (του κανονικού, όχι του ετήσιου) και φέρει στο μυαλό του την εικόνα, τη μορφή και την ύλη των περιοδικών των 80s, χωρίς αμφιβολία οποιαδήποτε σύγκριση με τα ελληνικά έντυπα που τόσο λατρέψαμε θα προκαλέσει δυσάρεστα συναισθήματα. Αν και από άποψη θεματολογίας τα Computer για Όλους, Pixel και (αργότερα) USER θεωρητικά ήταν πιο ενδιαφέροντα αφού η ύλη τους κάλυπτε hardware, applications και ποικιλία μηχανημάτων, μία ματιά στα reviews των παιχνιδιών, στην στήλη της αλληλογραφίας ή σε αυτήν για τα adventures φτάνει για να εντοπίσει κάποιος το χάσμα μεταξύ ελληνικών εντύπων και Zzap!64 (αλλά και του "αδερφού" Crash). Μόνο και μόνο η ιδέα να γίνονται τα reviews από gamers και όχι από "ανθρώπους του χώρου" ήταν επαναστατική. Προσθέστε σε αυτήν τους 3 reviewers σε κάθε τίτλο, τα σκίτσα των συντελεστών που εξέφραζαν το πώς ένιωθαν για το video game που παρουσίαζαν και τις ασύγκριτες πένες των Julian Rignall και Gary Penn (αλλά και των υπολοίπων) και θα πάρετε μια ιδέα για το πώς έπρεπε να είναι ένα έντυπο του χώρου - γι' αυτό και η ετήσια έκδοση κρατάει ατόφια όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι τα ελληνικά έντυπα του χώρου στην αρχή δεν έμπαιναν καν στον κόπο να εξετάσουν και να αντιγράψουν (why not?) τα αντίστοιχα ξένα (τα αγγλικά και τα αμερικάνικα ήταν με διαφορά τα ποιοτικότερα). Αλλά και όταν, λόγω ανάγκης (κυκλοφορία USER) το έκαναν, στις αρχές του '90, το αποτέλεσμα δεν ήταν και το καλύτερο. Μονάχα από το '92 και μετά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο εγχώριος τεχνικός (;) τύπος έφτασε σε αξιόλογα επίπεδα συνδυάζοντας χαλαρή γραφή, φρέσκες ιδέες και σύγχρονη εμφάνιση, αλλά μάλλον πλέον ήταν αργά για την γενιά των home computers. Κάπου εκεί πήρε την σκυτάλη το PC Master το οποίο και προσέφερε ιδιαιτέρως ποιοτικό αποτέλεσμα για καμιά ντουζίνα χρόνια, όντας το μοναδικό περιοδικό του χώρου για το οποίο μπορούμε πραγματικά να περηφανευόμαστε ως λαός. Αλλά ξέφυγα από το θέμα: αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για το Zzap!64 μπορείτε να τσεκάρετε την παλαιότερη ανάρτησή μου, εδώ.

Η φετινή ετήσια έκδοση σηματοδότησε και την πρώτη (για εμένα) παραλαβή εντύπου που είχε αποσταλεί από την μετά-Brexit Γηραιά Αλβιώνα. Το αποτέλεσμα: η αποστολή έγινε στις 26/3 και η ειδοποίηση για να το παραλάβω έφτασε στα χέρια μου στις 3/6. Αν επιθυμείτε να μην κατηγορήσω το τελωνείο τουλάχιστον κάντε μια προσπάθεια να με πείσετε ότι ήρθε οδικώς. Και μέσω Βραζιλίας. Αλλιώς οι 65 μέρες από Αγγλία μέχρι Ελλάδα ανήκουν απλά στη σφαίρα του απαράδεκτου...

Η έκδοση του 2021 θεματολογικά δείχνει εκ πρώτης όψης κατά τι κάπως λιγότερο ενδιαφέρουσα από την περσινή, αλλά μπορεί να πρόκειται καθαρά για θέμα προσωπικού γούστου ή απλά πρώτων εντυπώσεων. Το βέβαιο είναι ότι και φέτος κυκλοφόρησε ένα ποιοτικό και χορταστικό annual που θεωρώ απίθανο να απογοητεύσει οποιονδήποτε C64 lover.

Μιλώντας για απογοητεύσεις, να αναφέρω ότι το να παρουσιάζεται το Soul Force, το πιθανότατα καλύτερο arcade space shoot 'em up που κυκλοφόρησε ποτέ για τον Commodore 64 σε 2 μόλις σελίδες εντύπου Α5 (!) είναι απλά απαράδεκτο. Το να πιστεύεις ότι είναι βιώσιμο εν έτει 2021 ένα μηνιαίο περιοδικάκι μεγέθους Α5 για C64 είναι θεμιτό. Το να χαραμίζεις σε 2 μονάχα σελίδες αυτού το κορυφαίο game της Sarah Jane Avory, όχι.

Τα καλύτερα tunes του Commodore 64 #20: Warhawk

Εντάξει, τι να λέμε τώρα: ο άνθρωπος είναι για την μουσική του Commodore 64 ό,τι οι Beatles, οι Rolling Stones και οι Led Zeppelin μαζί για τη μουσική γενικότερα. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μονάχα με ποιότητα, αλλά και με ποσότητα. Πολλοί υπέροχοι μουσικοί μας χάρισαν θεσπέσια chiptunes στον 64άρη ξεζουμίζοντας το SID (Martin Galway, Ben Daglish, Tony Crowther κ.ά.) αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει με τον Rob Hubbard είναι ασύλληπτο: να ξέρεις ότι είναι ο καλύτερος, ο The Man, ο God amongst humans, και να συνεχίζει να σε εκπλήσσει ακόμα και σήμερα, όταν ανακαλύπτεις μία ακόμα δουλειά του που δεν γνώριζες ή που δεν της είχες δώσει την πρέπουσα σημασία.

Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το tune του Warhawk στον Commodore 64, αλλά και στα 8μπιτα μηχανήματα της Atari. Το παιχνίδι της Firebird ήταν επιεικώς μέτριο, ένα shoot 'em up με κάποια καλά στοιχεία και πολύ περισσότερα κουσούρια, όπως άλλωστε ήταν (σχεδόν) ο κανόνας στα παιχνίδια του είδους στον 64άρη μέχρι που εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory και... μας πήρε και μας σήκωσε!

Αλλά το θέμα μας εδώ δεν είναι το παιχνίδι αυτό καθαυτό, αλλά η μουσική του. Το tune του Warhawk είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό δείγμα του αστείρευτου ταλέντου του Rob Hubbard, συνεπικουρούμενου από τις... εξωφρενικές δυνατότητες του SID. Καθαρότητα, μελωδία, ρυθμός, πολυφωνίες, όλα είναι εδώ στις κατάλληλες δόσεις για να δώσουν μαθήματα σε όσους μπορούν να κατανοήσουν (ίσως να θυμάστε την γκρίνια μου τις προάλλες για τα soundtracks των σύγχρονων demos). Θα μπορούσα λοιπόν να σταματήσω εδώ, και να σας αφήσω να απολαύσετε αυτό:

Όμως όχι, έχουμε κι άλλο. Βλέπετε, σα να μην έφτανε το γεγονός ότι ο Rob έπαιζε το SID στα... δάχτυλα, ο άνθρωπος, ως μέγιστος composer/coder είχε την ικανότητα να κάνει παπάδες και με άλλα soundchips. Έτσι λοιπόν επιμελήθηκε την μουσική του Warhawk και στην έκδοση για τα 8μπιτα μηχανάκια της Atari, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που όχι μονάχα κάνει το περίφημο POKEY να δείχνει τα δόντια του στο SID, αλλά και το οποίο σε κάποια σημεία θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερο αυτού του Commodore 64! Τι, δεν με πιστεύετε; Ιδού:

Αυτά προς το παρόν. Δεν ξέρω ποια έκδοση από τις 2 εκδόσεις προτιμάτε εσείς, αλλά το σίγουρο είναι πως όποια κι αν επιλέξετε αποκλείεται να κάνετε λάθος! Εν τω μεταξύ εγώ μάλλον θα αρχίσω να μελετάω ενδελεχώς τις δουλειές του Rob, γιατί κάτι μου λέει ότι τα αριστουργηματικά chiptunes του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη είναι πολλά περισσότερα από αυτά που (ορθώς) ανέδειξα μέσα από τη σειρά αναρτήσεων για τα καλύτερα tunes του Commodore 64...