Τα ανθρώπινα lemmings κι ένας Spectrum!

Δεν πάει καιρός είναι η αλήθεια που πληροφορήθηκα την κυκλοφορία του AGDx mini: όσοι είμαστε και παραμένουμε πιστοί fans της δουλειάς του Paul Jenkinson δεν χάνουμε επεισόδιο από το περίφημο The Spectrum Show. Μέσω του τελευταίου λοιπόν έμαθα για το AGDx mini, την νέα δουλειά του Allan Turvey, που στην ουσία πρόκειται για το κλασικό και πολυχρησιμοποιημένο Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell "πειραγμένο" ώστε να χρησιμοποιεί sprites των 8x8 pixels αντί αυτών των 16x16 pixels που είχε υιοθετήσει εξ' αρχής το original AGD. Τώρα θα μου πείτε "ποιος μπορεί να προτιμάει sprites με διαστάσεις ενός χαρακτήρα που θα μπορούσαν να είχαν κάλλιστα φτιαχτεί και με user defined graphics;". Έλα ντε, αυτή ήταν και η πρώτη δική μου σκέψη. Αν και τα sprites μπορούν να κινούνται ανά ένα pixel τη φορά σε αντίθεση με τα UGDs (8 pixels) και αν και θα μπορούσα να φανταστώ κάποιες "εφαρμογές" του AGDx mini (Minesweeper, Ναυμαχία), παρόλα αυτά μου φάνηκε "κάπως" το γεγονός ότι ο κύριος Turvey μπήκε στον κόπο να φτιάξει μια - ας την πούμε - "υποβαθμισμένη" έκδοση του Arcade Game Designer και μάλιστα με τις ευλογίες και την βοήθεια του ίδιου του Jonathan Cauldwell. Όμως, εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου, καθώς η πρώτη (γνωστή) κυκλοφορία παιχνιδιού φτιαγμένου με το AGDx mini είναι πλέον γεγονός και δικαιολογεί απολύτως την χρήση μικροσκοπικών sprites καθώς πρόκειται επί της ουσίας για μία παραλλαγή του Lemmings, του πασίγνωστου και πολυαγαπημένου τίτλου της Psygnosis από το 1991.

Το The Humans λοιπόν, το ολοκαίνουριο παιχνίδι των Gabriele Amore, John Davies και Alone Coder, A-Fer, Cj Echo (μουσική) δημιουργήθηκε εξ' ολοκλήρου με το AGDx mini και αποτελεί μια (ανεπίσημη) μεταφορά του Lemmings στον ZX Spectrum με 25 πίστες και καθοδηγούμενους από τον παίκτη ανθρώπους αντί για τους συμπαθείς πρωταγωνιστές του τίτλου της Psygnosis.

Αυτό που προκαλεί θετικές (και βάλε!) εντυπώσεις δεν είναι μονάχα το γεγονός ότι το The Humans αποτελεί μια εξαιρετική και εξόχως playable παραλλαγή του Lemmings για τον "ταπεινό" ZX Spectrum: προσωπικά με εντυπωσιάζουν οι δυνατότητες του AGDx mini (και κατ' επέκταση του πλήρους AGD) που φαίνεται ότι στα χέρια ανθρώπων που ξέρουν να το χρησιμοποιούν είναι ικανό για μικρά gaming θαύματα (και αντίστοιχα δημιουργικά, προφανώς). Είναι πραγματικά κρίμα που δεν υπάρχει επαρκές και αναλυτικό documentation για το ADG πέρα από τον οδηγό εκμάθησης του Paul Jenkinson στο YouTube ο οποίος όμως δίνει κατευθύνσεις μονάχα για τη δημιουργία platform games a la Manic Miner.

Αν σας φάνηκαν ενδιαφέροντα όλα τα παραπάνω και θέλετε να δοκιμάσετε το The Humans μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Αν δεν απατώμαι τρέχει σε όλα τα μοντέλα ZX Spectrum με 48ΚΒ μνήμης και πάνω, αλλά προκειμένου να απολαύσετε την υπέροχη μουσική του θα χρειαστείτε έναν 128άρη. Ή, ίσως, έναν 48άρη με ZX-AY (δεν διευκρινίζεται). Άλλωστε, (άσχετο με το θέμα της ανάρτησης, αλλά) αν το ψάξετε θα διαπιστώσετε ότι πάμπολλοι τίτλοι του 128άρη (και καλά) λειτουργούν μια χαρά σε ZX Spectrum 48K με ένα εξωτερικό add-on με το sound chip του 128. Τροφή για σκέψη και για ψάξιμο - υπάρχουν ήδη έτοιμες λίστες εκεί έξω!

All Hallows για ZX Spectrum: μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία

Λοιπόν, εντελώς μεταξύ μας είναι ένα πράγμα που δεν μπορώ να το καταλάβω. Από τότε που κυκλοφόρησε εντελώς δωρεάν η σουίτα δημιουργίας παιχνιδιών Arcade Game Designer στον ZX Spectrum φτάσαμε στο σημείο οι 4 στις 5 νέες παραγωγές να είναι προϊόντα αυτής. Το συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι κατ' ανάγκη κακό, καθώς το Arcade Game Designer δίνει πραγματικά πολλές δυνατότητες στον επίδοξο game developer. Το θέμα είναι ότι τελικά κατέληξε να χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την κατασκευή platform games τα οποία, όσο και να τα συμπαθείς και να τα γουστάρεις και να γνωρίζεις ότι είναι συνυφασμένα με την πλατφόρμα, ε, κάποτε κουράζουν. Πόσο μάλλον όταν οι δημιουργοί, προκειμένου να διαφοροποιήσουν όσο γίνεται τα παιχνίδια τους από το να είναι ένας ακόμη κλώνος των Manic Miner, Sir Lancelot ή Jet Set Willy καταφεύγουν σε... συζητήσιμες επιλογές. Μία εξ αυτών είχε ως αποτέλεσμα το παιχνίδι που αποτελεί το θέμα της ανάρτησης που διαβάζετε, και ονομάζεται All Hallows. Πριν όμως ασχοληθούμε με το τελευταίο ας επιστρέψουμε λιγάκι στην αρχική μου απορία: ο κύριος Jonathan Cauldwell πέραν του Arcade Game Designer κυκλοφόρησε και το Shoot 'em up Designer, το οποίο πωλείται έναντι χαμηλού αντιτίμου από την Cronosoft. Η σουίτα αυτή όπως καταλαβαίνετε είναι ιδανική για την κατασκευή shoot 'em ups και, αν δεν απατώμαι, χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία του πολύ καλού More Tea, Vicar?.

Τέτοια παιχνίδια μπορεί να φτιάξει κάποιος με το Shoot 'em up Designer. Γιατί κανείς δεν συγκινείται;

Το δικό μου λοιπόν ερώτημα είναι το εξής απλό: γιατί δεν ασχολείται απολύτως κανένας με τη δημιουργία shooters μέσω του Shoot 'em up Designer αλλά άπαντες φτιάχνουν από άθλια μέχρι εξαιρετικά platformers με το Arcade Game Designer; Οι 2 σουίτες είναι εξίσου εύκολες ή δύσκολες στη χρήση (όπως το δει κανείς) και το μόνο που πραγματικά τις διαφοροποιεί είναι ότι η μία κοστίζει 5 λίρες Αγγλίας ενώ η δεύτερη διατίθεται δωρεάν. Να είναι άραγε αυτό; Όλοι αυτοί οι δημιουργοί που ξοδεύουν εκατοντάδες εργατοώρες για να φτιάξουν ένα παιχνίδι τσιγκουνεύονται τις 5 λίρες; Πραγματικά δεν θέλω να το πιστέψω. Καλύτερα να δεχτώ ότι άπαντες έχουν ψύχωση με τα platform games - αυτό πιο εύκολα καταπίνεται. Πάντως, τη βλέπω τη δουλειά, θα πεθάνω με την απορία...

Ας επιστρέψουμε όμως στο All Hallows το οποίο, όπως γράφω και στον τίτλο δεν είναι τίποτα άλλο από μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία...

Το παιχνίδι αποτελεί έργο του πολύ γνωστού στο blog κυρίου John Blythe, ο οποίος είναι γραφίστας, προγραμματιστής, δημιουργός websites, game developer και, δεν ξέρω κι εγώ τι ακόμα. Γενικώς ο άνθρωπος "το έχει" και όλες του οι παραγωγές χαρακτηρίζονται από ποιότητα και εμμονή στην τελειότητα. Τσεκάρετε εδώ για να θυμηθείτε για ποιον μιλάμε και τι έχει φτιάξει ο άνθρωπος μέσα σε μια διετία...

Ο ταλαντούχος κύριος Blythe λοιπόν έχει φτάσει - εδώ και αρκετό καιρό, είναι η αλήθεια - στο σημείο να παίζει στα δάχτυλα το Arcade Game Designer και να φτιάχνει παιχνίδια τα οποία, από τεχνική άποψη (γραφικά, μουσική, animation) είναι, απλά, άρτια. Το θέμα είναι ότι προσπαθώντας να ενσωματώσει πρωτότυπες ιδέες σε ένα χιλιοχρησιμοποιημένο είδος παιχνιδιών όπως τα platformers τον τελευταίο καιρό καταφεύγει σε... νεοτερισμούς οι οποίοι, ναι μεν διαφοροποιούν τις νέες παραγωγές του από την πεπατημένη, αλλά από την άλλη έχουν ως αποτέλεσμα παιχνίδια που, πώς να το θέσω, δεν πολυπαίζονται. Το Softology του John Blythe σε ό,τι έχει να κάνει με τον ZX Spectrum ξεκίνησε από το υπέροχο Foggy's Quest και συνεχίστηκε με το εξίσου καλό Circuitry. Το The Incredible Shrinking Professor που τα ακολούθησε ήταν επίσης αξιόλογο - αν και κάπως έχανε στον τομέα του gameplay -  ενώ μετά ήρθε το Rubicon Run The Maze που ήταν η συνολικά χειρότερη δημιουργία του John, από όποια άποψη κι αν την εξετάσει κανείς. Και μετά μαθαίνουμε για το All Hallows, το νέο του παιχνίδι. Και το βλέπουμε και το ακούμε και είναι φανταστικό. Μέχρι που φτάνει η ώρα να το παίξουμε: ε, εκεί είναι που λες "ήμαρτον"!

Ένα πανέμορφο platformer, που, δυστυχώς, πρακτικά δεν παίζεται!

Ήμαρτον, γιατί χειριζόμαστε μια κολοκύθα που μπιστάει ακατάπαυστα και πρέπει, με αυτόν τον τρόπο (μπιστώντας) να αποφύγουμε εχθρούς που είτε μας αφαιρούν ενέργεια είτε ζωή ολόκληρη, ήμαρτον γιατί με τον αυτόν τον τρόπο πρέπει να κινηθούμε προς διάφορες κατευθύνσεις, να υπερπηδήσουμε εμπόδια και θανατηφόρα χαντάκια και, φυσικά, να συλλέξουμε αντικείμενα.

Τα γραφικά είναι πανέμορφα, το soundtrack πολύ καλό, το animation υπέροχο αλλά το παιχνίδι, απλά, δεν παίζεται. Είναι τόσο δύσκολο που μπορεί σε λίγα λεπτά να αποθαρρύνει ακόμα και... τις groupies του John Blythe!

Κρίμα λοιπόν, πραγματικά κρίμα, γιατί ενώ ο άνθρωπος και μεγάλος γνώστης του αντικειμένου είναι και ταλέντο έχει να φαν κι οι κότες, αλλά συνεχίζει να αναλώνεται στη δημιουργία παιχνιδιών με μια σουίτα για platformers, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από τα κλασικά του είδους. Ε, δυστυχώς, αυτή η προσπάθεια, ειδικά με τα τελευταία του παιχνίδια, δείχνει να πέφτει στο κενό. Μήπως να δοκίμαζε το Shoot 'em up Designer; Σκεφτείτε κάθε μήνα αντί για 20+ platformers που κυκλοφορούν για τον Spectrum να είχαμε τον ίδιο αριθμό shooters, ωραία δεν θα ήταν; Έστω και για αλλαγή, βρε αδερφέ!

Η έκδοση για ULA+ είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι τα γραφικό το πρόβλημα...

Α, και κάτι τελευταίο (μιας και γενικώς το έχω ρίξει στην γκρίνια σήμερα). Το λοιπόν, όπως όλοι γνωρίζουμε, μόνο ο ZX Spectrum 128 και όσοι τον διαδέχτηκαν διέθεταν τσιπ ήχου. Το αποτέλεσμα αυτού ήταν φυσικά ενώ κάποιο παιχνίδι δεν ξεπερνούσε τα 40κάτι ΚΒ σε μέγεθος να "απαιτεί" 128άρη Spectrum προκειμένου να παίξει μουσική. Ήδη όμως από τα 80s είχαν κυκλοφορήσει διάφορα add ons που προσέθεταν στον 48άρη το ίδιο ηχητικό υποκύκλωμα με αυτό των μεγαλύτερων μοντέλων. Τα τελευταία χρόνια το πλέον δημοφιλές περιφερειακό του είδους είναι το ZX-AY, το οποίο μάλιστα πωλείται κιόλας σε ιδιαίτερα φτηνή τιμή. Γιατί λοιπόν οι game developers δεν φτιάχνουν παιχνίδια που να το εκμεταλλεύονται αντί να ζητούν σώνει και καλά 128άρη Spectrum; Γιατί, αντί για τον υπέροχο γομολάστιχά μας με ένα ZX-AY να είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσουμε κάποιο από τα... ανοσιουργήματα (!) της Amstrad (γιατί, αλήθεια, πόσοι εκεί έξω έχουν 128άρη Spectrum της Sinclair; Ελάχιστοι); Έτσι, απλά το ρίχνω στο τραπέζι το ερώτημα...

Rubicon Run The Maze για τον ZX Spectrum

Θυμάστε τον John Blythe, έτσι; Τι; Όχι; Κακώς, πολύ κακώς καθώς αυτό σημαίνει ότι ναι μεν διαβάζετε το blog αλλά δεν σας μένουν και πολλά πράγματα από δαύτο!

Και το λέω αυτό διότι δεν έχω αναφερθεί μία ή δύο φορές στον εν λόγω κύριο. Πώς θα μπορούσα άλλωστε, αφού είναι πιο ενεργός και από το... AZAX, καθώς μας έχει χαρίσει μέσα σε περίπου 2 χρόνια 7 ολόκληρα παιχνίδια, κάποια εκ των οποίων είναι - πόσο πιο απλά να το θέσω, άραγε - καταπληκτικές παραγωγές.

Δώστε βάση: The Darkness of Raven Wood (BBC Micro/Electron), Prince of Persia (BBC Master), The Incredible Shrinking Professor (ZX Spectrum), White Light (BBC Micro, BBC Master), Foggy's Quest (ZX Spectrum), Circuitry (ZX spectrum) και τώρα, Rubicon Run The Maze και πάλι για ZX Spectrum.

Το νέο παιχνίδι του κυρίου Blythe (που φέρει τον τίτλο μιας εξαιρετικά ποιοτικής και ενδιαφέρουσας τηλεοπτικής σειράς που δυστυχώς δεν συνεχίστηκε πέραν του πρώτου κύκλου) είναι ένα arcade game το οποίο, όπως και όλες οι δημιουργίες του John για ZX Spectrum έχει υλοποιηθεί μέσω του Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell. Αυτή τη φορά όμως, και σε αντίθεση με τους προηγούμενους τίτλους της Rucksack Games για τον Speccy δεν έχουμε να κάνουμε με platformer, αλλά με ένα παιχνίδι τύπου run/search the maze, οπότε ξεφεύγουμε αρκετά από το καθιερωμένο μοτίβο της εταιρίας. Αυτό πάντως δεν είναι απαραιτήτως καλό, καθώς ειδικά τα Circuitry και Foggy's Quest ήταν ιδιαίτερα αξιόλογες κυκλοφορίες με εξαιρετικά γραφικά. Ειδικά στον τελευταίο τομέα το Rubicon δεν τα πάει τόσο καλά όσο οι προαναφερθέντες τίτλοι, αλλά είναι και η προοπτική του παιχνιδιού που δεν προσφέρεται για αριστουργήματα. Εντάξει, κάποιος θα πει ότι παρόμοια προοπτική είχε και το Sabre Wulf με πάααρα πολύ καλύτερα αποτελέσματα, αλλά εμείς δεν θα του δώσουμε σημασία γιατί θα είναι απλά κακεντρεχής!

Όπως συνηθίζει, ο John Blythe, πέραν του ίδιου του παιχνιδιού έχει επιμεληθεί και το artwork του εξωφύλλου του, με εξαιρετικά αποτελέσματα για μία ακόμη φορά. Όσοι διαθέτετε (ή εξομοιώνετε) 128άρη Spectrum θα μπορέσετε να απολαύσετε πέραν του ίδιου του Rubicon Run The Maze και το συμπαθητικό tune που έχουν επιμεληθεί οι FER'Phantom, CJ.Echo.Triumph και ADD257. Μπορείτε να κατεβάσετε το Rubicon από εδώ.

B-Squared για τον ZX Spectrum από τον Paul Jenkinson

Ο Paul Jenkinson επέστρεψε! Όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε, δεν ανέβασε νέο επεισόδιο του The Spectrum Show στο Youtube (αν και κάτι μου λέει ότι λίαν συντόμως θα το κάνει). Αυτή τη φορά φόρεσε το καπέλο του game programmer και μας χάρισε τη νέα δημιουργία του, ένα γλυκό platform παιχνίδι που έρχεται να διαδεχτεί τα Code Zero και Deep Core Raider στον κατάλογο με τα gaming έργα του πολυσχιδούς, πολυπράγμoνος και πολυτάλαντου λάτρη του ZX Spectrum.

Όπως συμβαίνει και με τις υπόλοιπες πρόσφατες δημιουργίες του Paul Jenkinson, το B-Squared είναι φτιαγμένο με την σουίτα δημιουργίας παιχνιδιών Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell την οποία ο Paul παίζει πραγματικά στα δάχτυλα, καθώς μέχρι και video μαθήματα για την χρήση της έχει φτιάξει στο παρελθόν!

Το B-Squared, αν και καθαρόαιμο platform game είναι αρκετά πρωτότυπο: το πρώτο στοιχείο του που κάνει εντύπωση είναι το ότι, αντικρίζοντας ένα screenshot του παιχνιδιού είναι μάλλον δύσκολο να εντοπίσουμε με την πρώτη τον χαρακτήρα που ελέγχει ο παίκτης, καθώς αυτός είναι ένα... τετράγωνο! Άλλο ενδιαφέρον και ασυνήθιστο χαρακτηριστικό είναι ότι το τετράγωνο κινείται σαν τετράγωνο, πέφτει σαν τετράγωνο και, για να το θέσω πιο κατανοητά, έχει γίνει τρομερή δουλειά στα frames που δημιουργούν το animation του κύριου χαρακτήρα αλλά και στα βαρυτικά χαρακτηριστικά, όταν πέφτει το τετράγωνο από κάπου ψηλά. 

Αν και το B-Squared αρχικά δίνει την εντύπωση πολύ δύσκολου παιχνιδιού, τελικά αυτό δεν ισχύει: με λίγη προσπάθεια θα περάσουμε την πρώτη και τη δεύτερη πίστα (μετά από τουλάχιστον 3-5 Game Over, πάντως) και οι 3 επόμενες είναι απλά... βόλτα στο πάρκο! Από εκεί και πέρα το παιχνίδι ξαναδυσκολεύει σταδιακά αλλά κάτι τέτοιο είναι μάλλον αναμενόμενο, καθώς όλες κι όλες διαθέτει 31 πίστες.

Τα γραφικά του B-Squared είναι καλά και αναμενόμενα... τετράγωνα (!), ενώ έχει γίνει πολύ καλή χρήση των 2 επιπέδων brightness των χρωμάτων του Spectrum, ώστε να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της σκιάς και του βάθους σε κάποια σημεία. Γενικά, κρίνοντας και από τις υπόλοιπες δημιουργίες του Paul Jenkinson των τελευταίων ετών ο άνθρωπος "το έχει" με τα γραφικά καθώς το Deep Core Raider και ειδικά το Code Zero είναι χάρμα ιδέσθαι και δείχνουν να ξεπερνούν τους (όποιους) περιορισμούς του Arcade Game Designer.

Ο χειρισμός του ήρωα - ε, συγγνώμη, τετραγώνου - μας γίνεται με 3 μόλις πλήκτρα (ή με joystick, εάν επιθυμούμε) και είναι πανεύκολος, ενώ οι τυχεροί κάτοχοι μοντέλων ZX Spectrum με 128ΚΒ μνήμης RAM θα μπορέσουν να χαρούν το B-Squared απολαμβάνοντας ταυτόχρονα το γλυκό και κεφάτο μουσικό θέμα που το συνοδεύει.

Συνολικά έχουμε να κάνουμε με ένα γλυκό, απλό και αρκούντως εθιστικό παιχνίδι που σίγουρα αξίζει να το δοκιμάσετε. Πολλά μπράβο λοιπόν για μία ακόμα φορά στον Paul Jenkinson! Μπορείτε να κατεβάσετε το B-Squared από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

Review: More Tea, Vicar? για τον ZX Spectrum

Στην εγγλέζικη αργκό, η φράση "more tea vicar" συνηθίζεται να ακούγεται ως αντίδραση στην πράξη ενός ατόμου να "αεριστεί" μπροστά σε κόσμο. Στον τομέα του retro computing είναι ο τίτλος ενός εξαίσιου shoot 'em up για τον Sinclair ZX Spectrum που είχε πρωτοκυκλοφορήσει ως demo το 2003 και τελικά ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε κάτω από το label της Cronosoft το 2012. Να αναφέρουμε στο σημείο αυτό ότι η Cronosoft είναι μια εταιρία που αναλαμβάνει να κυκλοφορήσει τα παιχνίδια διαφόρων δημιουργών/προγραμματιστών για retro υπολογιστές σε "πρωτότυπες" κασέτες/δισκέτες με πλήρη συσκευασία που περιλαμβάνει κουτί, επαγγελματικά φτιαγμένο εξώφυλλο, οδηγίες κλπ και σε ιδιαίτερα ανταγωνιστική τιμή (συνήθως κάτω από 5 λίρες Αγγλίας). Υπό το label της Cronosoft λοιπόν έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες παιχνίδια για 8μπιτους (κυρίως) υπολογιστές τα τελευταία χρόνια, συνεπώς η εν λόγω εταιρία προβλέπεται να απασχολήσει τη στήλη και στο μέλλον…

Ας επιστρέψουμε όμως στο More Tea, Vicar?. Το παιχνίδι είναι ένα left-to-right side scrolling shoot 'em up, της σχολής που δημιούργησαν τίτλοι όπως το R-Type, το Nemesis και πολλά άλλα παιχνίδια-σταθμοί της δεκαετίας του '80. Είναι επίσης η ζωντανή απόδειξη ότι αν δεν υπήρχε ο Ανερούσης και τα δημιουργήματά του, το πιθανότερο είναι ότι θα την είχαμε πέσει όλοι στα… adventures! Πέραν της πλάκας, αναφέρω τον (κορυφαίο) κατασκευαστή joystick γιατί το More Tea, Vicar? απλά… δεν παίζεται χωρίς τη χρήση χειριστηρίου Tomahawk ή, κατά προτίμηση, Pacman! Όταν αρχικά (και επί μισή ώρα) προσπάθησα να παίξω το παιχνίδι με πληκτρολόγιο, η μέση διάρκεια ζωής σε κάθε "κανονάκι" ήταν γύρω στα 10-15 δευτερόλεπτα! Όταν τελικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το Pacman, κατάφερα να φτάσω σχετικά άνετα στο 2ο level του παιχνιδιού (από τα 4). Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι το More Tea, Vicar? είναι από αρκετά μέχρι πολύ δύσκολο. Σε όλα τα σημεία του εκτός από τα bosses χρειάζεται κολασμένο firing που, αναγκαστικά θα το κάνετε… χειροκίνητα (!), καθώς το autofire υστερεί λιγάκι σε ταχύτητα. Στα σημεία που θα συναντήσετε τα bosses από την άλλη, απαιτείται υπομονή και ακρίβεια στις κινήσεις, καθώς θα προσπαθείτε να στριμώξετε το διαστημόπλοιό σας στο μοναδικό σημείο της οθόνης που δεν μπορεί να σας πετύχει η "γουρούνα".

Θεωρώ ότι πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά σε κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά του More Tea, Vicar?. Καταρχάς τα γραφικά του, σχεδιασμένα από τον Javier Alcaniz είναι πολύ καλά (όχι εξαιρετικά, αλλά πολύ καλά) ενώ η μουσική που συνοδεύει το παιχνίδι - και θα μπορέσουν να την ακούσουν μόνο οι κάτοχοι 128άρη Spectrum - είναι εξαιρετική, και βοηθάει ιδιαίτερα στη δημιουργία μιας συνολικής shoot 'em up ατμόσφαιρας. Το πλέον εξαίρετο βέβαια στοιχείο που κυριαρχεί σε κάθε σημείο είναι ο άψογος προγραμματισμός από τον Jonathan Cauldwell: η ομαλότητα στις κινήσεις των sprites, το pixel-perfect sprite collision, το επίπεδο δυσκολίας που, αν και μεγάλο δεν αποτρέπει τον παίκτη από το να ξαναδοκιμάσει, όλα αυτά συντελούν στη δημιουργία ενός ιδιαίτερα αξιόλογου συνόλου - ενός shoot 'em up που μπορεί να σταθεί χωρίς κόμπλεξ δίπλα στους μεγάλους τίτλους του παρελθόντος.

Βαθμολογία: 8,5/10

Το review που διαβάσατε δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο 6ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2014.

The Incredible Shrinking Professor για ZX Spectrum

Πραγματικά, ώρες-ώρες αναρωτιέμαι εάν ο Jonathan Cauldwell, όταν κυκλοφόρησε εντελώς δωρεάν το Arcade Game Designer (για τους φίλους AGD) για τον ZX Spectrum, είχε στην άκρη του μυαλού του την ελπίδα ότι μερικά χρόνια αργότερα σχεδόν όλα τα παιχνίδια για το δημοφιλές 8μπιτο θα φτιάχνονταν με αυτό;

Είναι γεγονός ότι η σουίτα δημιουργίας παιχνιδιών που ακούει στο όνομα Arcade Game Designer είναι αυτή τη στιγμή ό,τι πιο εύκολο και φιλικό υπάρχει στον ZX Spectrum εάν θέλει κάποιος να φτιάξει ένα αξιόλογο video game χωρίς να κατέχει γνώσεις προγραμματισμού. Είναι επίσης γεγονός ότι αν μπορούσαμε να ανατρέξουμε σε κάποια εκτενή εγχειρίδια χρήσεως τα πράγματα θα ήταν ακόμη ευκολότερα, αλλά προς το παρόν ας χαρούμε με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο (μην ξεχνάτε πάντως ότι το Arcade Game Designer υπάρχει και σε Amstrad CPC - εκεί όμως δεν έχει γνωρίσει την ανάλογη επιτυχία...). Επίσης, οφείλω να αναφέρω ότι ο Jonathan Cauldwell έχει κυκλοφορήσει και άλλη μία σουίτα δημιουργίας παιχνιδιών, το S.E.U.D. (Shoot 'em up designer) το οποίο αν και πιο απλό στη χρήση από το AGD και παρόλο που προσφέρει τη δυνατότητα δημιουργίας shoot 'em ups που μάλλον είναι πιο δημοφιλή από τα platform games, δεν γνώρισε ποτέ την ανάλογη επιτυχία. Το "γιατί" είναι απλό: το S.E.U.D. δεν διανέμεται δωρεάν, κοστίζει 4,99 λίρες Αγγλίας. Αυτό το ελάχιστο ποσό απ' ότι φαίνεται κάνει όλη τη διαφορά ανάμεσα στην πλήρη επικράτηση και την εξαφάνιση στην λήθη. Αν είναι δυνατόν...

Επιστρέφοντας στο AGD, θα ασχοληθούμε με ένα ακόμα παιχνίδι που αποτελεί προϊόν του και ένα ακόμα παιχνίδι που αποτελεί προϊόν της δουλειάς και του ταλέντου του John Blythe και της εταιρίας του, της Rucksack Games (σας έχω γράψει στο παρελθόν για τα The Darkness Of Raven Wood, Foggy's Quest και Circuitry εδώ, εδώ και εδώ).

Ως συνήθως, ο πολυπράγμων δημιουργός ανέλαβε κώδικα (ΟΚ, ό,τι χρειάζεται το AGD), γραφικά, σχεδιασμό επιπέδων κλπ και ζωγραφική εξωφύλλου. Η νέα του δουλειά ονομάζεται The Incredible Shrinking Professor και ναι, το μαντέψατε, είναι ένα platform game!

Έχετε τον έλεγχο του Peter Poldark, ενός καθηγητή βιοχημικής έρευνας, ο οποίος συρρικνώθηκε στο ομολογουμένως ευκαταφρόνητο ύψος της μίας ίντσας (ολόκληρης)! Σκοπός σας να εντοπίσετε και να συλλέξετε διάφορα υλικά τα οποία σε συνδυασμό με έναν καταλύτη (ναι, και αυτόν εσείς πρέπει να τον βρείτε) μπορούν να δημιουργήσουν το ελιξίριο Embiggean Totalis το οποίο (ναι, καλά το καταλάβατε) μπορεί να σας επαναφέρει στις προγενέστερες διαστάσεις σας ώστε να επιστρέψετε στην καθημερινή σας ρουτίνα (την οποία όταν την είχατε επιθυμούσατε διακαώς να την αλλάξετε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...).

Όπως και στις προηγούμενες απόπειρες του κυρίου Blythe στον ZX Spectrum τα γραφικά είναι αξιόλογα, ο σχεδιασμός των επιπέδων καλός, ο χειρισμός άμεσος και λειτουργικός. Συγκρινόμενο όμως με τα Foggy's Quest και Circuitry έχω την αίσθηση ότι το The Incredible Shrinking Professor έχει κατώτερα γραφικά αλλά και (πολύ) ανώτερα επίπεδα δυσκολίας: δεν το λες και unplayable, αλλά εκνευριστικό το χαρακτηρίζεις άνετα!

Δεν θα σας πω ψέματα, δεν έδωσα πολλές ευκαιρίες στο The Incredible Shrinking Professor: καλά και άγια τα παν-δύσκολα παιχνίδια, αλλά όχι για εμένα. Ναι, να είναι challenging για τις gaming ικανότητές μου ένα video game το καταλαβαίνω, να είναι challenging για την ψυχική μου ηρεμία, όχι! Αφήνω λοιπόν την τύχη του καθηγητή Poldark στα ικανά σας χέρια κι εγώ πάω να ασχοληθώ με κάτι άλλο, λιγότερο απαιτητικό. Μπορείτε να κατεβάσετε το παιχνίδι από εδώ (ZX Spectrum 48K/128K), εδώ (ZX Spectrum Vega) ή εδώ (ZX Spectrum 128K με ULA Plus). (Πηγή: Indie Retro News).

Circuitry για ZX Spectrum

Δεν ξέρω αν το όνομα John Blythe σας λέει κάτι αλλά, αν είστε τακτικοί αναγνώστες του blog που διαβάζετε αυτή τη στιγμή δεν θα πρέπει να σας είναι παντελώς άγνωστο. Ο ταλαντούχος δημιουργός έκανε για πρώτη φορά την (εντυπωσιακή) του είσοδο στα δρώμενα των retro computers με την κυκλοφορία του πρώτου του παιχνιδιού, του The Darkness of Raven Wood για Acorn BBC και Electron. Επρόκειτο για ένα πολύ καλό text/graphics adventure game, το οποίο και σας είχα παρουσιάσει εδώ. Πολύ θετική εντύπωση τότε είχε κάνει, εκτός από το ίδιο το παιχνίδι, το ποιοτικό του εξώφυλλο επηρεασμένο από την αισθητική των παιχνιδιών των 80s αλλά και το website της φίρμας που δημιούργησε ο Blythe, της Rucksack Games, που ήταν λιτό, λειτουργικό και άρτιο αισθητικά. Και ναι, ο John Blythe ήταν υπεύθυνος και για το website το οποίο αποτελούσε δικό του έργο.

Λίγο καιρό αργότερα, με την έλευση του 2017, ο Blythe φαίνεται να βάζει προς το παρόν στην άκρη το ήδη ανακοινωθέν παιχνίδι του για Acorn BBC και Electron με θέμα το πασίγνωστο The Hobbit του J.R.R. Tolkien, καθώς κυκλοφορεί ένα πανέμορφο platformer για τον ZX Spectrum, το Foggy's Quest για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ. Το Foggy's Quest είχε φτιαχτεί με το Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell, την σουίτα δημιουργίας παιχνιδιών που χρησιμοποιείται σχεδόν καθολικά τα τελευταία χρόνια με ποικίλα αποτελέσματα.

Μετά από μερικούς μήνες ηρεμίας - έτσι νομίζαμε τουλάχιστον, καθώς ο Blythe δούλευε πυρετωδώς - και φτάνοντας πια προς το τέλος του Αυγούστου, στο website της Rucksack Games εμφανίζεται ένα νέο παιχνίδι, το Circuitry. Τι είναι όμως το Circuitry;

Το Circuitry καταρχάς είναι φτιαγμένο και αυτό με το Arcade Game Designer. Αν και τα προϊόντα της παραπάνω "μηχανής" δεν είναι απαραίτητο να είναι platform παιχνίδια, το 95% εξ' αυτών τελικά ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και δεν προκαλεί κατά συνέπεια έκπληξη το γεγονός ότι και το Circuitry είναι ένα από αυτά.

Ο παίκτης έχει τον έλεγχο (αριστερά, δεξιά + άλμα) ενός ρομπότ ("Nan'O'Bot", σύμφωνα με το σενάριο) που κινείται σε διάφορες οθόνες συλλέγοντας τα data (κασέτες και δισκέτες). Εννοείται ότι πολυάριθμοι εχθροί βρίσκονται εκεί προκειμένου να δυσκολέψουν την αποστολή του - αλλιώς δεν θα είχε νόημα, έτσι δεν είναι;

Όπως και η προηγούμενη προσπάθεια του Blythe, το Foggy's Quest, έτσι και το Circuitry διαθέτει προσεγμένα, λεπτομερή και πολύχρωμα γραφικά και sprites με εξαιρετικό animation αποτελούμενο από αρκετά frames. Η απόκριση στις εντολές του παίκτη είναι άμεση και το παιχνίδι αποπνέει μία αίσθηση ομαλότητας (οι κινήσεις των sprites) αλλά και επαγγελματισμού (η συνολική παραγωγή). Είναι όμως και διαβολεμένα δύσκολο, σε σημείο που αρχικά να αναρωτιέται κανείς εάν υπάρχει περίπτωση να περάσει την πρώτη πίστα! Εντάξει, μετά από λίγο μαθαίνει ο παίκτης τι ακριβώς πρέπει να κάνει σε κάθε σημείο, αλλά, επειδή τα άλματα πρέπει να είναι pixel perfect σε συνδυασμό με την (συνήθως) ταχύτατη κίνηση των εχθρών, το αποτέλεσμα δεν είναι σχεδόν ποτέ εγγυημένο όπως ήταν για παράδειγμα στο Manic Miner, στο οποίο, αν μάθαινες πώς να βγάζεις μια πίστα, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα ξαναέχανες ζωή σε αυτήν.

Αν και ακόμα δεν μπορώ να καταλήξω στο εάν το Circuitry είναι απάνθρωπα ή ιδανικά δύσκολο (είπαμε, με την απαραίτητη επανάληψη οι πίστες μαθαίνονται) είμαι παρόλα αυτά βέβαιος ότι πρόκειται για μία ιδιαίτερα αξιόλογη και ποιοτική παραγωγή που αξίζει να την δοκιμάσει κάποιος εάν βρει το χρόνο και, ιδανικά, σε πραγματικό ZX Spectrum. Κατεβάστε λοιπόν το παιχνίδι από εδώ και θαυμάστε για μία ακόμη φορά τα σπάνια skills του αξιότιμου κυρίου John Blythe από τον οποίο είμαι βέβαιος ότι θα ακούσουμε αρκετά ακόμη στο μέλλον. Να ενημερώσω τέλος ότι υπάρχει και έκδοση για ZX Spectrum 128K η οποία διαθέτει βελτιωμένα γραφικά (δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί βέβαια, καθώς οι γραφικές δυνατότητες όλων των Spectrum είναι ακριβώς οι ίδιες) αλλά και ingame μουσική. Δυστυχώς, αν θέλετε την έκδοση αυτή θα πρέπει να την αγοράσετε από εδώ καθώς δεν διατίθεται δωρεάν. (Πηγή: Indie Retro News).

That Sinking Feeling για ZX Spectrum

Το That Sinking Feeling είναι ένα ολοκαίνουριο παιχνιδάκι που κυκλοφόρησε για τον ZX Spectrum. Αποτελεί προϊόν της δουλειάς του Paul Sunteam και του Grigoriy Klimenko (μουσική στους ZX Spectrum 128K/+2 και +3) και είναι φτιαγμένο, όπως και η πλειοψηφία των σύγχρονων παιχνιδιών, με το Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell.

 

Ο παίκτης έχει τον έλεγχο ενός υποβρυχίου που μπορεί να κινηθεί αριστερά-δεξιά και να αναδυθεί και σκοπό να συλλέξει τα 10 κομμάτια ενός θησαυρού που βρίσκονται διάσπαρτα στις πίστες του παιχνιδιού. Υπάρχει φυσικά και κάποιο υποτυπώδες σενάριο που τα εξηγεί όλα αυτά, το οποίο και μπορείτε να διαβάσετε αν θέλετε στο site του παιχνιδιού.

Το That Sinking Feeling, τουλάχιστον στο κομμάτι των γραφικών και του ήχου κινείται στο μέσο όρο και λίγο παραπάνω των παιχνιδιών που έχουν φτιαχτεί με το Arcade Game Designer και διατηρεί ατόφια τα χαρακτηριστικά της engine του, δηλαδή τα ακριβή και άμεσα controls και το ολόσωστο collision detection μεταξύ των sprites. Από άποψη gameplay είναι αρκετά ενδιαφέρον και ξεφεύγει λίγο (οπτικά τουλάχιστον, γιατί στην πραγματικότητα δεν διαφέρει) από τον "συρφετό" των platform games που έχουν φτιαχτεί με τη χρήση της σουίτας δημιουργίας παιχνιδιών του Jonathan Cauldwell.

Μπορεί κανείς να κατεβάσει free of charge το That Sinking Feeling από εδώ ενώ, εάν το επιθυμεί σε φυσική κόπια (κασετούλα, βρε) μπορεί να το αγοράσει από εδώ πληρώνοντας το όχι και τόσο ευκαταφρόνητο ποσό των 16 λιρών Αγγλίας (τα έξοδα του ταχυδρομείου συμπεριλαμβάνονται). (Πηγή: Vintage Is The New Old).

Robot 1 in the Ship Of Doom για ZX Spectrum

Τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει πραγματικά δεκάδες παιχνίδια για τον ZX Spectrum. Το ότι δεν τα καλύπτω από το blog δεν σημαίνει ότι μου διέφυγαν τα νέα της κυκλοφορίας τους (αν και αυτό φυσικά μπορεί να συμβεί), αλλά περισσότερο το ότι, πίσω από το (συνήθως) κάθε άλλο παρά εντυπωσιακό περιτύλιγμα συναντάμε σχεδόν πάντα το ίδιο παιχνίδι. Το οποίο συνήθως δεν είναι ούτε καν μέτριο, κιόλας.

Εξηγούμαι: η κυκλοφορία του Arcade Game Designer από τον Jonathan Cauldwell ήταν από τα καλύτερα πράγματα που έχουν συμβεί στην Spectrum scene τα τελευταία χρόνια. Μιλάμε για μια εφαρμογή η οποία επιτρέπει τη δημιουργία αξιοπρεπέστατων παιχνιδιών (κυρίως platformers, αλλά όχι μόνο) ακόμα και στον πλέον άσχετο. Αρκεί φυσικά να ξέρεις από πού να αρχίσεις και πού να πας στην συνέχεια - δεν είναι και τόσο εύκολο, καθώς ναι μεν το Arcade Game Designer συνοδεύεται από manual, αλλά το τελευταίο δεν είναι σε καμία περίπτωση όσο αναλυτικό και επεξηγηματικό θα επιθυμούσε ο απλός χρήστης (tip: παρακολουθείστε τα μαθήματα του μοναδικού Paul Jenkinson εδώ). Για να επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας, από ένα σημείο και μετά, πολλοί (μα πάρα πολλοί) χρήστες άρχισαν να δημιουργούν παιχνίδια χρησιμοποιώντας το Arcade Game Designer. Δυστυχώς, ελλείψει ταλέντου, χρόνου, φαντασίας ή όλων αυτών μαζί, το αποτέλεσμα 9 στις 10 φορές είναι ένας άθλιος κλώνος του Jet Set Willy. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις (για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα) όπως είναι τα Code Zero, Deep Core Raider, Monty Mole and the Temple of Lost Souls, Monty's Honey Run και Ooze που σας έχω παρουσιάσει στο παρελθόν. Το Robot 1 in the Ship of Doom του Mat Recardo ευτυχώς ανήκει και αυτό στις εξαιρέσεις, καθώς έχει δεχτεί όλο το fine tuning που είναι απαραίτητο ώστε να μετατραπεί ένα απλό παιχνίδι σε κάτι αξιόλογο.

Η υπόθεση του παιχνιδιού είναι απλή: είστε ένα ρομπότ μέσα σε ένα διαστημόπλοιο που κατευθύνεται προς το κέντρο του ηλιακού μας συστήματος, την ζωοποιό πηγή, τον ήλιο. Για την ακρίβεια, σε 5 λεπτά το διαστημόπλοιο θα έρθει σε επαφή με την καυτή επιφάνεια του ήλιου και θα καταστραφεί. Όλο το πλήρωμα του διαστημοπλοίου έχει ήδη διαφύγει και εσείς, πρέπει να προλάβετε στον ελάχιστο χρόνο που σας απομένει, να συλλέξετε τα 4 ειδικά κλειδιά που απαιτούνται ώστε να θέσετε σε λειτουργία τον τηλεμεταφορέα και να αποφύγετε τον βέβαιο ρομποτικό θάνατο.

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό πρόκειται περί ενός ακόμα platform game, αλλά αυτό εδώ είναι προσεγμένο σε κάθε του πτυχή: η ανταπόκριση του ρομπότ στις οδηγίες του παίκτη είναι άμεση, το sprite collision απλά... απαράμιλλο, και τα γραφικά και η ingame μουσική (στον 128άρη) σε ικανοποιητικότατο επίπεδο. Μιας και κάθε παιχνίδι δεν πρόκειται να διαρκέσει πάνω από 5 λεπτά (ή θα πέσετε στον ήλιο, ή θα τελειώσουν οι ζωές σας ή θα την... σκαπουλάρετε) το Robot 1 in the Ship of Doom αποτελεί έναν ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο να περάσετε κάποια τέταρτα ή μισάωρα που πιθανόν να έχετε ελεύθερα, χωρίς τα πολύωρα updates και τις κουραστικές cutscenes που χαρακτηρίζουν το gaming εν έτει 2017...

Μπορείτε να κατεβάσετε το Robot 1 in the Ship of Doom από εδώ (και εν το επιθυμείτε να δώσετε και το κατιτίς σας στον δημιουργό του για τον κόπο του και κυρίως για ψυχολογικό boost). Αν όμως είστε πουρίστες και θέλετε το real thing, το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει σύντομα σε original κασέτα υπό το label της Psytronik - και μάλιστα θα είναι το πρώτο για ZX Spectrum - και μπορείτε να το παραγγείλετε από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

Code Zero για ZX Spectrum

Δεν έχει περάσει πάνω από βδομάδα από την ημέρα που ο Paul Jenkinson κυκλοφόρησε το νέο του παιχνίδι για τον ZX Spectrum, το Code Zero. Αν το όνομα του δημιουργού σας ηχεί οικείο δεν κάνετε λάθος, καθώς πρόκειται για τον δημιουργό του The Spectrum Show!

Έτσι είναι, φίλτατοι: ο εν λόγω κύριος, εκτός από το αγαπημένο show των Spectrumάδων φτιάχνει περιοδικό, video μαθήματα για το Arcade Game Designer και.. παιχνίδια! Πραγματικά εντυπωσιακή η παραγωγικότητά του και ελπίζω να συνεχίσει για καιρό έτσι, καθώς άνθρωποι σαν τον Paul είναι πραγματικοί αιμοδότες για το "ιδιαίτερο" hobby μας...

Ας επιστρέψουμε όμως στο Code Zero, αφού αυτό το παιχνίδι έδωσε την αφορμή για το πόνημα που διαβάζετε αυτή τη στιγμή. Πρόκειται λοιπόν για ένα platformer του τύπου avoid 'em up, καθώς ελέγχετε έναν άνθρωπο ο οποίος μετακινείται σε διάφορες οθόνες μεταξύ 5 ορόφων και συλλέγει keycards, προσπαθώντας να αποφύγει εκκενώσεις ρεύματος, δηλητηριώδη αέρια, ιπτάμενα ρομπότ και άλλα... σατανικά καλούδια που βρίσκονται διάσπαρτα με μόνο σκοπό να αφαιρέσουν κάποιες από τις ζωές σας.

Το Code Zero έχει φτιαχτεί - όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των κυκλοφοριών της τελευταίας διετίας - με το Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell, το οποίο, ο Paul δείχνει να το παίζει στα δάχτυλα εδώ και καιρό (όσοι δεν το έχετε δει, τσεκάρετε το προηγούμενο παιχνίδι του, το Cybernoid-styled διαμαντάκι που ακούει στο όνομα Deep Core Raider). Το παιχνίδι - και αυτά είναι τα καλά νέα - είναι αρκετά εύκολο, όχι τόσο όσο αφορά την ολοκλήρωσή του, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με την ώρα που μπορεί κάποιος να παίξει αν αφιερώσει τη στοιχειώδη προσοχή χωρίς να αντικρίσει το εκνευριστικό "Game Over".

Ενώ ο ήχος περιορίζεται στα στοιχειώδη εφέ (κι αυτό στους 128άρηδες Spectrum, αν έχετε 48άρη είναι εντελώς βουβό), τα γραφικά του είναι πολύ καλά, σχεδιασμένα με λεπτομέρεια, καθαρά και με πολλά χρώματα (πάντα μιλώντας με τα δεδομένα του Spectrum, φυσικά). Ο χειρισμός είναι λειτουργικότατος με τα κλασικά q, a, o, p και space ή με τη χρήση Kempston joystick. Ο σκοπός βασικά είναι να συλλέγετε keycards, να εντοπίζετε ποια πόρτα ανοίγει το καθένα, να την ανοίγετε και να προχωρείτε στην αναζήτηση του επόμενου keycard.

Το Code Zero είναι απλό στην σύλληψη και πολύ καλό στην εκτέλεση, καθώς αποτελεί ένα platformer που μπορεί να σας κάνει να περάσετε ευχάριστα την ώρα σας χωρίς να σας σπάσει τα νεύρα με τη δυσκολία του. Αν μπορώ να εντοπίσω κάποιο αρνητικό στοιχείο, αυτό είναι η έλλειψη ingame μουσικής, καθώς ανέκαθεν θεωρούσα ότι ένα καλό tune μπορεί να απογειώσει το gameplay - αλλά είναι γνωστό ότι η ingame μουσική στα παιχνίδια που φτιάχτηκαν με το Arcade Game Designer αποτελεί μεγάλο... challenge!

Μπορείτε να κατεβάσετε το Code Zero από εδώ.

Ooze για ZX Spectrum

Είναι γεγονός πως μέχρι πριν 2-3 μήνες το όνομα του Andy Johns δεν έλεγε απολύτως τίποτα στους παροικούντες την ρετρο-κομπιουτερίστικη Ιερουσαλήμ. Κακώς, απ' ότι τελικά αποδείχτηκε: ο ακούραστος δημιουργός μέσα σε σχεδόν 50-60 μέρες μας χάρισε τα ιδιαίτερα αξιόλογα Monty's Honey Run και Monty and the Temple of Lost Souls για τον Sinclair ZX Spectrum, παιχνίδια που "χτίστηκαν" πάνω στο Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell. Μιας και ο Andy Johns φαίνεται να έχει αποκτήσει μεγάλη άνεση στο χειρισμό της πολύ καλής αυτής μηχανής δημιουργίας παιχνιδιών, είπε να μας κατατοπίσει λιγάκι στα μυστικά της, με αυτή την ανάρτηση/μίνι οδηγό.

Ε, πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με τον Andy; Σκάρτος ένας μήνας και τώρα επιστρέφει με ένα νέο παιχνίδι, το Ooze, και πάλι για ZX Spectrum και πάλι φτιαγμένο με το Arcade Game Designer (τα έχουμε πει: ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει!). Αυτή τη φορά, σε συνεργασία με τον David Saphier, ο οποίος ανέλαβε να εμπλουτίσει με μουσική τις - κατά τα άλλα βουβές - δημιουργίες του Arcade Game Designer. 

Το Ooze, όπως και οι τίτλοι που προηγήθηκαν είναι ένα ακόμα platform game, αλλά πολύ διαφορετικό από τους Monty themed προγόνους του. Εδώ, αντί του δημοφιλούς τυφλοπόντικα έχουμε τον έλεγχο μιας... βιοχλαπάτσας (!) που έχει την τάση να κολλάει στα τοιχώματα που απαρτίζουν τις διάφορες οθόνες του παιχνιδιού. Ο έλεγχος (ως είθισται με τα Q, A, O, P και space) είναι εύκολος και άμεσος, τα γραφικά και το animation είναι αρκετά άνω του μετρίου και τα tunes του David Saphier δίνουν πολλούς πόντους στο Ooze - ειδικά το ingame tune είναι εξαιρετικό.

Συνεπώς τι; Έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα; Δυστυχώς, όχι. Όλα τα παραπάνω θετικά καταστρέφει η δυσκολία του παιχνιδιού η οποία κρίνεται κατ' εμέ υπερβολική. Έχουμε συναντήσει πολλάκις στο παρελθόν την ανάγκη για pixel perfect άλματα και κινήσεις, αλλά, έχω την αίσθηση ότι στο Ooze κάποιες φορές καλούμαστε να χωρέσουμε τη χλαπάτσα μας εκεί που δεν χωράει!

Κρίμα πάντως, γιατί το Ooze δείχνει (και είναι) φτιαγμένο με προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια και θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο αν ήταν περισσότερο playable (ναι, εννοώ εύκολο!). Ελπίζω την επόμενη φορά ο Andy Johns να βρει τη χρυσή τομή σε ό,τι έχει να κάνει με το πόσο δύσκολος θα είναι ο τίτλος που θα ακολουθήσει (να είστε βέβαιοι γι' αυτό: τώρα που πήρε φόρα δεν σταματάει!). Μπορείτε να κατεβάσετε το Ooze από εδώ. (Πηγή: Vintage Is The New Old).