Ξανακυκλοφορεί ο Commodore 64C!

Αναμενόμενο δεν το λες, αλλά κάπου είναι λογική κίνηση: η νέα, υπό Perifractic Commodore, ανακοίνωσε νέο προϊόν και αυτό δεν είναι άλλο από τον Commodore 64C! Αν και ο "ψωμιέρας" θεωρείται ο κλασσικός 64άρης, η αλήθεια είναι ότι ο C64C παραγόταν επί περισσότερα χρόνια και πούλησε περισσότερα κομμάτια τελικά. Μην πω ότι προσωπικά τον θεωρώ και σαφώς ομορφότερο και με πάρουν στο κυνήγι οι πιο παραδοσιακοί!

Απ' ότι έχει ακουστεί ο Perifractic εδώ και καιρό βρισκόταν σε επικοινωνία με όσους έχουν τα δικαιώματα για το brand (και όχι μόνο) της Amiga, αλλά με τον κατακερματισμό και τον παραλογισμό που υπάρχει ο άνθρωπος δεν μπόρεσε - αναμενόμενα - να βρει άκρη, οπότε προχώρησε στην ανακοίνωση του νέου Commodore 64C τελικά.

Ο καινούριος υπολογιστής μπορεί να προπαραγγελθεί άμεσα και κυκλοφορεί και αυτός σε 3 flavors, όπως και ο Commodore 64 Ultimate. Δηλαδή ή αγοράζει κανείς το ανοιχτό κρεμ, κλασσικό μοντέλο (στην Commodore το χαρακτηρίζουν ως Beige) ή κάποιο από τα Starlight ή Founders edition. Όλα τα μοντέλα έχουν τις ίδιες τιμές με τα αντίστοιχα του Commodore 64 Ultimate και η ονοματολογία τους είναι αναμενόμενα "Commodore 64C Ultimate" + "Beige/Starlight/Founders Edition".

Οι αποστολές του Commodore 64C Ultimate θα ξεκινήσουν τον Σεπτέμβριο του τρέχοντος για όσους έχουν προπαραγγείλει τον υπολογιστή και, όπως έγινε γνωστό, τα cases κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας τις original μήτρες από τον C64C του 1985. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά του μηχανήματος είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά του Commodore 64 Ultimate, πράγμα που σημαίνει ότι... κάνει τα πάντα!

Άντε, και με έναν Commodore 128 Ultimate του χρόνου!

GUI64; Πως είπατε; Ο C64 Ultimate έρχεται με γραφικό περιβάλλον!

Το ότι σε 1-2 μήνες θα έχουμε τη δυνατότητα να αποκτήσουμε έναν νέο 64άρη από την επίσημη (πλέον) Commodore σίγουρα αποτελεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός για εμάς τους ρέκτες του retro computing που μεγαλώσαμε στην αγνή εκείνη εποχή που οι εφημερίδες είχαν μέγεθος σεντονιού, οι γυναίκες μεγαλύτερη τριχοφυΐα από τον (μακαρίτη) Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες, τα τρόλεϊ ήταν ακόμα Alfa Romeo και τα σουβλάκια ήταν όντως πάμφθηνα. Αδημονώ να φτάσει η μέρα εκείνη που θα ανοίξω του κουτί του Commodore 64 Ultimate, θα μυρίσω (ναι ρε, τι ζόρι τραβάτε;) το περιεχόμενό του, θα ξεφυλλίσω το σπιράλ manual (αυτό μας υποσχέθηκαν) και θα χαϊδέψω το ολοκαίνουριο πληκτρολόγιό του πατώντας απαλά τα πλήκτρα και απολαμβάνοντας τον ήχο τους. Σίγουρα θα είναι μια μεγάλη στιγμή για όσους από εμάς συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα τον "ψωμιέρα", τον εμβληματικό, τον μοναδικό, τον πλέον αναγνωρίσιμο και επιτυχημένο home computer όλων των εποχών. Και τον πιο εντυπωσιακό στην εποχή του, αν θέλετε την ταπεινή μου άποψη. "Τα καλύτερα έρχονται" θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά εμένα με ξέρετε, δεν ανήκω στους παθολογικά αισιόδοξους, οπότε θα αφήσω απλά να σχηματιστεί στο πρόσωπό μου ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα και θα περιμένω την ώρα που θα έρθει ο κούριερ με τον Ultimate. Μέχρι τότε...

...λοιπόν, μέχρι τότε υπάρχουν εντυπωσιακά νέα, τα οποία μόλις σήμερα υπέπεσαν στην αντίληψή μου και θεωρώ καθήκον μου να τα μοιραστώ μαζί σας. Βλέπετε, είναι πλέον γεγονός ένα νέο graphical user interface για τον 64άρη, που ονομάζεται - λίγη φαντασία δεν θα έβλαπτε, αλλά δεν πειράζει - απλά "GUI64". "Και τι μ' αυτό;" θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος, αφού έτσι κι αλλιώς υπήρχε το GEOS από... πάντα. Δεν είναι ακριβώς έτσι, όμως...

Το GUI64, σε πλήρη αντίθεση με το GEOS που ήταν ένα αξιοπρεπέστατο graphical user interface για την εποχή του (αλλά αργό σαν συνέντευξη του Ντούσαν Μπάγεβιτς για όσους δεν το θυμάστε) έρχεται κατ' αρχάς σε cartridge image. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να ξεκινάει άμεσα μαζί με τον 64άρη και, όχι μονάχα αυτό, αλλά όλες οι λειτουργίες του εκτελούνται ακαριαία αφού δεν πρόκειται για modules που φορτώνονται από δισκέτα, αλλά από το (εικονικό ή πραγματικό) cartridge. Το κυριότερο όμως θετικό στοιχείο του GUI64 είναι ότι φτιάχτηκε έχοντας στο νου σύγχρονα γραφικά περιβάλλοντα, και λειτουργεί κατ' αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Δηλαδή, πώς ήταν το Workbench 1.3 της Amiga; Καμία σχέση. Εδώ έχουμε ένα GUI με όλες τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά που θα ζητούσε ένας χρήστης δανεισμένα και εκτελεσμένα με τρόπο που θυμίζει μία μίξη MacOS και Windows. Respect, γιατί οτιδήποτε άλλο υπήρχε μέχρι τώρα δεν είχε την παραμικρή σχέση από άποψη δυνατοτήτων και χρηστικότητας.

Επίσης, ένα ακόμα μεγάλο όπλο στο - φαινομενικά ανεξάντλητο - οπλοστάσιο του GUI64 είναι οι δυνατότητες που παρέχει στους χρήστες SD2IEC. Πρόσβαση, χρήση, δημιουργία, διαγραφή, αντιγραφή, μετακίνηση και μετονομασία subdirectories, mounting και χρήση disk images, file manipulation μέσα από τις τελευταίες, the lot. Πέρα δηλαδή από τον Commodore 64 Ultimate που μπορεί να μην ψήνονται να τον αγοράσουν όλοι εκεί έξω (σεβαστό), το GUI64 προσφέρει το απόλυτο πακέτο χρηστικότητας και λειτουργικότητας για όποιον διαθέτει ένα Kung-Fu Flash cartridge και ένα SD2IEC device. Και αυτός ο συνδυασμός είναι κάτι που πάρα πολλοί εκεί έξω ήδη έχετε και, όπως και να το κάνουμε, απευθύνεται στους χρήστες με τα πλέον ταπεινά βαλάντια, μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά τον υπολογιστή τους.

Το GUI64 βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην έκδοση 1.9 και θα είναι διαθέσιμο σε .CRT image για δωρεάν download από όλους, όταν θα κυκλοφορήσει και ο C64 Ultimate. Φυσικά, αν αποκτήσετε τον τελευταίο θα αποτελεί μέρος του software package το οποίο θα εμπεριέχεται στη συσκευασία του μηχανήματος. Φίνα!

Για να πάρετε μία - πολύ καλή - ιδέα των δυνατοτήτων του GUI64 παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο:

Update: μπορείτε να κατεβάσετε από τώρα το GUI64 v.1.9 απ' όσο διαπίστωσα. Σε cartridge image θα το βρείτε εδώ, σε disk image εδώ και σε standalone PRG αρχείο εδώ. Απολαύστε υπεύθυνα!

Commodore 1541: more than just a disk drive

Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένα floppy disk drive; Πραγματικά, πόσο; Είναι μια συσκευή που απλά διαβάζει και γράψει δισκέτες, dummy τελείως, αφού όλη τη δουλειά την κάνει ο controller, έτσι δεν είναι;

Well, not exactly. Βλέπετε, στα πρώτα χρόνια της βιομηχανίας των υπολογιστών, τότε που η αποθήκευση σε δισκέτες ήταν μάλλον μια εξωτική ονείρωξη παρά μια καθημερινή ανάγκη, ο εκάστοτε κατασκευαστής κατέφευγε στις δικές του, κάποιες φορές ιδιαίτερες και εξεζητημένες λύσεις. Μία από αυτές τις λύσεις ήταν και το δημοφιλέστατο disk drive της Commodore που συνδεόταν σειριακά με όλη τη σειρά των 8μπιτων υπολογιστών της εταιρίας, το περίφημο 1541.

Το disk drive αυτό, ο (σχεδόν πανομοιότυπος) διάδοχος του 1540, διέθετε τον δικό του κεντρικό επεξεργαστή, έναν 6502 της MOS Technology. Διέθετε επίσης την δική του μνήμη RAM (2KB) και ROM (16KB) στην οποία βρισκόταν το Commodore DOS, και, επί της ουσίας, ήταν ένας αυτόνομος υπολογιστής με πρώτιστη και αποκλειστική χρήση του το να γράφει και να διαβάζει δισκέτες 5 1/4". "Αποκλειστική χρήση" είπα; Γράψτε λάθος.

Ναι, μάλιστα, λάθος φίλες και φίλοι, διότι πλέον, με την έλευση του Freespin, το 1541 μπορεί, πέρα από τη χρήση για την οποία σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε, να τρέχει και... demos! Προσέξτε, όχι να τα φορτώνει προκειμένου να τα εκτελέσει ένας Commodore 64 ή κάποιος άλλος υπολογιστής, αλλά να τα τρέχει το ίδιο! Ναι, καλά διαβάσατε. Ένα ακόμα οχυρό έπεσε, η μέρα που κάποιος Κύπριος κομμουνιστής θα εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ πλησιάζει!

Στα σοβαρά τώρα, το επίτευγμα του κυρίου Matthias Kramm είναι κομματάκι δύσκολο να το χωνέψει κανείς, καθώς μας κάνει να ξεχάσουμε ό,τι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, και μας στέλνει και πάλι στα θρανία της πρώτη (ρετροκομπιουτερικής) τάξης. Διότι, αν για κάτι θα βάζαμε το χέρι μας στη φωτιά θα ήταν το ότι ένα disk drive δεν αποτελεί εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη και την εκτέλεση demos ρε γαμώτο! Ποτέ μη λες ποτέ, όμως...

Χρησιμοποιώντας την σειριακή θύρα ως έξοδο composite video και το βηματικό μοτέρ ως... γεννήτρια ήχου (μη γελάτε, σοβαρά τα γράφω) το 1541 στα χέρια του κυρίου Matthias Kramm αποδεικνύει ότι μπορείς να μάθεις στο γέρικο disk drive σου νέα κόλπα. Ακόμα κι αν αυτό έχει συμπληρώσει τα 39 έτη ζωής και βαδίζει προς το τεσσαρακοστό.

Μια και η σειριακή έξοδος του 1541 δεν είναι μια τυπική έξοδος composite video (βασικά είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από έξοδος composite video), θα χρειαστεί να φτιαχτεί ένα custom καλωδιάκι, με 6πολικό din connector από την μία πλευρά (αυτήν του disk drive) και ένα κοινό, απλό RCA βύσμα από την άλλη (αυτή της οθόνης) σύμφωνα με το παρακάτω σχηματικό διάγραμμα:

Αυτό θα σας επιτρέψει να εκτελέσετε το Freespin και να απολαύσετε με τα ίδια σας τα μάτια αλλά και τα ίδια σας τα αυτιά αυτή τη μοναδική, την πρωτοφανή εμπειρία ενός oldschool styled demo να τρέχει από ένα floppy disk drive! Κάτι το οποίο σημαίνει ότι θα δείτε στην οθόνη σας εικόνες όπως αυτές που ακολουθούν, ενώ το stepper motor θα... rockάρει (Θεούλη μου, τι γράφω;).

Μην στέκεστε όμως μονάχα σε όσα έγραψα: προφανώς και αλήθεια είναι όλα όσα διαβάσατε μέχρι το σημείο αυτό, αλλά γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι μια εικόνα ισούται με χίλες λέξεις. Ένα video άραγε που αποτελείται από χιλιάδες εικόνες, με πόσες λέξεις ισούται; (εύκολο, τα frames του video επί χίλια!)

Μην απαντήσετε στην παραπάνω ερώτηση παγίδα. Προσπεράστε την και απλά παρακολουθείστε το video που ακολουθεί. Και καλού-κακού ας κρατάτε και λίγο την κάτω σιαγόνα σας γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να την χάσετε, βλέποντας ένα floppy disk drive να ζωγραφίζει (μεταφορικά και κυριολεκτικά) επί της οθόνης και ακούγοντας ένα μοτέρ να παίζει μουσική. Φίλες και φίλοι, είναι πλέον καιρός να αναθεωρήσετε: το 1541 είναι πολλά περισσότερα από ένα απλό disk drive!

Μια βόλτα στα γραφεία της Commodore στην Φρανκφούρτη

Έπεσα εντελώς τυχαία πάνω στο παρακάτω βιντεάκι, το οποίο νομίζω ότι θα σας ενδιαφέρει - όπως μου φάνηκε και εμένα ενδιαφέρον, άλλωστε. Πρόκειται για μία - βιντεοσκοπημένη, ευτυχώς - επίσκεψη στα γραφεία της Commodore στην Φρανκφούρτη, τον Δεκέμβριο του 1993, μερικούς μονάχα μήνες προτού η ιστορική εταιρία κατεβάσει τα ρολά, ως αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης, παντελούς έλλειψης οράματος και, γιατί όχι και ασχετοσύνης από τους διοικούντες. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την εταιρία η οποία μέσα σε διάστημα 15 (1977-1992) ετών κυκλοφόρησε τους υπερεπιτυχημένους εμπορικά PET, VIC-20, Commodore 64, Commodore 128, αλλά και Amiga 500. Ε, ναι, με τόσα επιτυχημένα προϊόντα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, κάτι πρέπει να πάει πολύ στραβά ώστε να φτάσεις να κηρύξεις πτώχευση...

Όπως και να 'χει αυτή ήταν η Commodore, μία εταιρία η οποία, περισσότερο από την ίδια την Αμερική είχε κατακτήσει την Ευρώπη, και, ειδικά στην Γερμανική αγορά ήταν επί σειρά ετών το αδιαμφισβήτητο Νο. 1. Αν και τότε, στα τέλη του '93 που τραβήχτηκε το video που ακολουθεί μάλλον το μέλλον της εταιρίας ήταν ομιχλώδες, και τα πρώτα σύννεφα είχαν ήδη σκοτεινιάσει τον ουρανό, τα γραφεία της Φρανκφούρτης όπως θα δείτε δεν παρουσίαζαν εικόνα διάλυσης, πλην του τμήματος service ίσως, το οποίο, well, είναι το τμήμα service! Άλλωστε, όποιος είχε επισκεφτεί το αντίστοιχο τμήμα στα γραφεία της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην λεωφόρο Βουλιαγμένης κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του '90, θα μπορεί σίγουρα να καταλάβει ότι οι Γερμανοί ήταν μάλλον αιώνες μπροστά σε θέματα τάξης και οργάνωσης!

Ας μην μακρηγορώ όμως, παρακολουθήστε το βιντεάκι και μεταφερθείτε έστω και νοητά για λίγο σε μια άλλη εποχή, τότε που ήμασταν 20 χρονών με όλο το μέλλον μπροστά μας, η Commodore φάνταζε στα μάτια μας κάτι σαν (καλή) IBM και η Amiga ήταν το απόλυτο home computer για το κάθε σπίτι. Φαντάζει σαν να έχουν περάσει αιώνες από τότε, ε;

Ο καλύτερος υπολογιστής του κόσμου;

Ή, μάλλον, για να το θέσω απολύτως ορθά, ο καλύτερος υπολογιστής του κόσμου που μπορείτε να αγοράσετε. Γιατί, σε έναν κόσμο που τα πάντα έχουν την (χρηστική) αξία τους αλλά και την αντίστοιχη τιμή αγοράς τους, προσωπικά δεν μπορώ να κρίνω οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν εάν δεν γνωρίζω το πόσο κοστίζει, το πόσο στοιχίζουν τα ανταγωνιστικά προϊόντα και το τι σημαίνουν τα παραπάνω για την τσέπη του καταναλωτή, ανάλογα με το εισόδημά του.

Έχοντας λοιπόν πάντα τα παραπάνω στην άκρη του μυαλού μου, με πιάνω ώρες-ώρες να εκνευρίζομαι (το θέτω μάλλον κομψά) όταν ακούω για τη σαφή ανωτερότητα της Amiga απέναντι στον Atari ST χωρίς κάποιος να συνυπολογίζει το πόσο κόστιζαν τα μηχανήματα αυτά στην εποχή τους ή ότι ο Macintosh μάλλον ήταν καταπληκτικός γιατί τελικά επικράτησε και υπάρχει μέχρι και στις μέρες μας. Βέβαια, σύμφωνα με την παραπάνω λογική τα καλύτερα όλων ήταν τα PCs, γιατί αν κάποια πλατφόρμα βγήκε σαφώς κερδισμένη από τα format wars αυτή δεν ήταν άλλη από τα συμβατά. Προσωπικά, θεωρώ ότι όντως τα PCs ήταν τα καλύτερα, τουλάχιστον κατά το ότι συγκριτικά με τις υπόλοιπες πλατφόρμες είχαν ως όπλο βασικά την ανοιχτή αρχιτεκτονική, την πληθώρα software καθώς (αρχικά) και business oriented killer apps, όπως το Lotus 1-2-3 και αντίστοιχα επαγγελματικά πακέτα. Όταν, προς τα τέλη των 80s έπεσαν αρκετά και οι τιμές τους, ήταν μάλλον επόμενο και αναπόφευκτο να σαρώσουν την αγορά.

Κι όμως...

Κι όμως υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, εκεί, από τα μέσα του 1985 μέχρι και αυτά του 1987, που κυκλοφορούσε στην αγορά μία πλατφόρμα που όχι απλά μπορούσε να ανταγωνιστεί τα PCs, αλλά ήταν ανώτερη σχεδόν σε οτιδήποτε (πλην της ανοιχτής αρχιτεκτονικής, βεβαίως, βεβαίως). Η πλατφόρμα αυτή δεν ήταν ο Macintosh και, φυσικά, δεν ήταν ούτε η Amiga: σε έναν κόσμο στον οποίο η τιμή αγοράς δεν θα είχε την παραμικρή σημασία, μάλλον η τελευταία θα ήταν λογικά η απόλυτη κυρίαρχος. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε και δεν συμβαίνει, με συνέπεια το ονειρεμένο hardware που βασιζόταν στο ασύλληπτο και μαγικό chipset που είχε δημιουργήσει ο Jay Miner και οι συνεργάτες του να μην δείχνει και τόσο ελκυστικό αν κανείς σκεφτόταν το τι θα έπρεπε να ξοδέψει για να το αποκτήσει. Η πλατφόρμα λοιπόν για την οποία σας έγραψα στην αρχή της παραγράφου ήταν το 16μπιτο όπλο μιας εταιρίας που το όνομά της ήταν επί χρόνια το συνώνυμο των video games. Ήταν ο ST της Atari, ένας υπολογιστής που στις μέρες μας χλευάζεται ως "η 8μπιτη Amiga", "ο υπολογιστής που θα ήθελε να ήταν Amiga" κι άλλα τέτοια φαιδρά. Όμως, για εκείνη την διετία που ξεκίνησε από τα μέσα του '85 τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι, και όσοι ήταν "μέσα στα πράγματα" εκείνα τα χρόνια θα το θυμούνται καλά. Για τους υπόλοιπους θα προσπαθήσω να εξηγήσω το πόσο ελκυστικό ήταν το πακέτο που προσέφερε ο ST συγκριτικά με τους ανταγωνιστές του, θυμίζοντας, σε όσους τουλάχιστον θέλουν να το καταλάβουν, ότι πάντοτε η ιστορία γράφεται από τους νικητές...

Το να μπορεί να αποκτήσει κάποιος ένα τέτοιο μηχάνημα με 799 δολάρια το 1985 ήταν απλά ανήκουστο!

Την αφορμή για όλα τα παραπάνω μου την έδωσε αυτή η διαφήμιση, που, αν δεν απατώμαι, πρέπει να δημοσιεύτηκε περί τα τέλη του 1985:

(παρακαλώ να την μεγεθύνετε και να εξετάσετε προσεκτικά τον συγκριτικό πίνακα. Και, κυρίως, να δώσετε την πρέπουσα σημασία στις τιμές)

Τι βλέπουμε λοιπόν εδώ; Τρεις 16bit προτάσεις με GUI που έρχονται να κονταροχτυπηθούν με το status quo της IBM, σαλπίζοντας την έναρξη της επανάστασης που κήρυξε η Apple και ο Steve Jobs ένα χρόνο πριν, με την περίφημη διαφήμιση του Ridley Scott που μεταδόθηκε για μία και μόνη φορά στο ημίχρονο του Super Bowl. Τώρα, το πώς συνέβη και από τις 3 αυτές προτάσεις εμπορικά βιώσιμη δέκα χρόνια αργότερα ήταν μονάχα η πλέον ασύμφορη όλων, ένας Θεός το ξέρει.!

Στην ουσία των πραγμάτων όμως, χοντρικά έχουμε τον Macintosh με 512ΚΒ RAM στα 2.800 δολάρια, τον IBM PC/AT με 256ΚΒ στα... 4.675 δολάρια (!), την Amiga 1000 με 256KB και τα Kickstart και Workbench να φορτώνονται από δισκέτα (άρα περίπου... 50-100ΚΒ ελεύθερα) στα 1.800 δολάρια - μακράν η πιο λογική τιμή αν αναλογιστούμε το προηγμένο hardware της Amiga - και, τελευταίο, τον Atari ST με 512ΚΒ μνήμης, το λειτουργικό σε ROM, μονόχρωμη οθόνη υπερυψηλής (για την εποχή) ανάλυσης και ευκρίνειας και floppy disk drive στα 800 δολάρια! Ε, ναι, "rip-off" που γράφει και η διαφήμιση.

Από τον οποίο Atari ST δεν λείπει και τίποτα, όπως σε κάποιους εκ των ανταγωνιστών του: ας πούμε, ο Macintosh των 2.800 δολαρίων δεν διαθέτει δυνατότητα έγχρωμης απεικόνισης ή αριθμητικό πληκτρολόγιο και το PC που κοστίζει περί τα 6 Atari ST (!) δεν έχει πολυκάναλο ήχο. Ή, πιο σωστά, δεν έχει καν chip ήχου. Ο - πτωχός πλην τίμιος - Jackintosh (που έγραφε κάποτε και το Pixel) τα έχει όλα και, πραγματικά, συμφέρει!

Και είναι γεγονός ότι εκείνα τα χρόνια ο Atari ST πούλησε πολύ καλά, ειδικά στην Ευρώπη. Στην Αμερική ίσως να έφταιγε το γεγονός ότι ο μέσος καταναλωτής δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει 800 δολάρια για ένα Atari, που στο μυαλό του ήταν συνυφασμένο με το gaming και όχι κάποια άλλη πιο σοβαρή χρήση. Αλλά και πάλι, μιλάμε για μια εποχή που το PC ήταν πανάκριβο, η 1000άρα πήγε... άπατη (μην το ξεχνάμε αυτό) και η Apple δεν είχε πια τον Steve Jobs στις τάξεις της να πουλάει παγάκια σε Εσκιμώους και αυτοί να λένε και "ευχαριστώ"! Αν τα βάλει κανείς κάτω όλα αυτά είναι πράγματι ανεξήγητο το γιατί το impact του ST back in the day δεν έφτασε σε επίπεδα τέτοια που να ξεφύγει μια και καλή ο υπολογιστής αυτός από τον ανταγωνισμό.

Αλλά, πού πάτε, σας έχω κι άλλα: μισό χρόνο και κάτι αργότερα, κυκλοφορεί ο Atari 1040STf. Με ενσωματωμένο το floppy disk drive, δώρο το μονόχρωμο monitor υψηλής ανάλυσης και τιμή στα 999 δολάρια, για ένα ολόκληρο MegaByte μνήμης RAM - κάτι πραγματικά ασύλληπτο για τα δεδομένα της εποχής. Δείτε στον παρακάτω πίνακα από το περιοδικό Byte του Μαρτίου του 1986 πόσο πλήρωνε ο καταναλωτής για κάθε ΚΒ μνήμης του υπολογιστή του σε δολάρια:

Φυσικά ο Atari 1040STf είναι πρώτος (η μικρότερη τιμή είναι η καλύτερη) με τον μόνο υπολογιστή που τον πλησίαζε να είναι - ποιος άλλος; - ο Atari 520ST! Και, προτού αρχίσετε τις εξυπνάδες του τύπου "ναι, αλλά ο Macintosh είχε καλύτερο λειτουργικό", "η Amiga είχε καλύτερο ήχο" και άλλα τέτοια ωραία, να σας θυμίσω το εξής: τα πλεονεκτήματα των υπόλοιπων μηχανημάτων - πλην της ανοικτής αρχιτεκτονικής του PC - ήταν απλά βελτιωμένες εκδόσεις χαρακτηριστικών που διέθετε και ο ST, δηλαδή δεν αναφερόμαστε σε κάτι που π.χ. το είχε ο Mac αλλά ο Atari δεν το είχε καθόλου. Και αυτό όντως παίζει ρόλο στην τελική απόφαση του δυνητικού αγοραστή, γι' αυτό και έχω μείνει με την (εύλογη) απορία: γιατί ο - εκείνη την εποχή - καλύτερος υπολογιστής στον κόσμο δεν κυριάρχησε; Γιατί δεν πούλησε σαν ζεστό ψωμί, γιατί δεν σάρωσε τα πάντα - και πόσο μάλλον όταν πίσω απ' αυτόν βρισκόταν ο γερόλυκος του επιθετικού marketing Jack Tramiel; Έλα μου ντε...

Επειδή - το ξαναγράφω για να μην ξεχνιόμαστε - η τιμή ενός προϊόντος παίζει τεράστιο ρόλο στην εμπορική του επιτυχία, μεγαλύτερο ακόμη κι απ' τα χαρακτηριστικά αυτού, δεν μπορώ να κατανοήσω πώς το μηχάνημα που ήταν το απόλυτο πακέτο δεν τα πήγε καλύτερα απ' ότι τελικά συνέβη. Να ήταν η ποιότητα του software; Να ήταν το ότι χρειαζόταν ξεχωριστό έγχρωμο monitor; Ναι, αλλά τότε τι να πούμε για τον Macintosh που κόστιζε τα τριπλάσια και, απλά, δεν είχε καν χρώματα;

Να ήταν οι περιορισμένες δυνατότητες του GEM; Μπα, δεν το νομίζω - εδώ η Amiga πουλιόταν με GUI που δεν σου επέτρεπε να δεις τα περιεχόμενα της δισκέτας εάν αυτά δεν είχαν εικονίδιο, τι να λέμε τώρα;

Ειλικρινά, δεν ξέρω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς έφταιξε. Δεν γνωρίζω τι θα γινόταν αν π.χ. η Amiga 500 αργούσε ένα χρόνο να κυκλοφορήσει. Θα επέτρεπε κάτι τέτοιο στον ST να εδραιώσει την ήδη κυρίαρχη θέση που είχε στην αγορά το 1987; Ουδείς μπορεί να το γνωρίζει ή να απαντήσει με ασφάλεια, το μόνο βέβαιο είναι ότι, σε τέτοια (υποθετική) περίπτωση, μάλλον απλά θα χανόταν εντελώς η Amiga από τον χάρτη, οπότε είμαστε τυχεροί δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Πιστεύω ότι όλα τα παραπάνω προσφέρουν άφθονη τροφή για σκέψη, γιατί, μην το ξεχνάτε, έχουμε να κάνουμε με μηχανήματα με συγκρίσιμες δυνατότητες (τα ST, Mac και Amiga) αλλά με εντελώς διαφορετικές τιμές. Που, βάσει αυτών των τελευταίων, δεν μου το βγάζετε από το μυαλό, ο Atari ST ήταν, για μια διετία, ο καλύτερος υπολογιστής του κόσμου.

Μια βόλτα στα κεντρικά γραφεία της Commodore στον Καναδά, 26 χρόνια πριν...

Όπως ίσως θα γνωρίζετε, αν "πέσω" πάνω σε βίντεο ή φωτογραφίες από τις εγκαταστάσεις κάποιας πάλαι ποτέ κραταιάς εταιρίας κατασκευής μικροϋπολογιστών, σπεύδω να σας ενημερώσω και να σας κοινοποιήσω το ευρεθέν περιεχόμενο. Στο παρελθόν είχαμε περιηγηθεί στη γραμμή παραγωγής της Amiga στο Bordeaux, αλλά και στο εργοστάσιο της Commodore στο Hong Kong. Τώρα έφτασε η ώρα για τον Καναδά - και πάλι με Commodore...

 Έχουμε να κάνουμε με ένα video που γυρίστηκε ως σχολικό project από τον Ben Kayfetz, και το οποία αργότερα υποτιτλίστηκε "μάλλον χρησιμοποιώντας Amiga", όπως μας λέει κι ο ίδιος ο δημιουργός του. Αράξτε, πάρτε μια κούπα ζεστό καφέ και κάντε μια βόλτα στις κεντρικές εγκαταστάσεις της Commodore στον Καναδά, 26 χρόνια πίσω, στο 1991...

8bit Commodore love!

Μπορεί να πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά τελικά το κενό καλύφθηκε και με το παραπάνω: ο αγαπημένος μου "ψωμιέρας" (για τους φίλους Commodore 64) βρήκε τα χαμένα του αδέρφια, τους VIC-20 και Commodore 16. Η Commodore, σαν άλλος Μπάμπης Τεννές και πιστή στο δόγμα "ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει", χρησιμοποίησε το case του επιτυχημένου VIC-20 και στον Commodore 64.

Αν και οι υπολογιστές της σειράς "TED" υποτίθεται ότι θα ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό και θα κυκλοφορούσαν σε cases σχεδιασμένα από τον Ira Velinsky, τελικά, ο Commodore 16 εμφανίστηκε προς το τέλος του 1983 φορώντας αποχρώσεις του γκρι στο κλασσικό (πλέον) case, αφήνοντας τους C116, 264 (Plus/4) και 364 (που τελικά δεν κυκλοφόρησε ποτέ) να πλασάρουν τα καινούρια σχέδια.

Έτσι, από στο διάστημα μεταξύ 1980 και 1983, η Commodore κατάφερε να κυκλοφορήσει 3 διαφορετικούς υπολογιστές με τον ίδιο ακριβώς εξωτερικό σχεδιασμό και μόνη διαφορά το χρώμα (φυσικά υπήρχαν διαφορές και στις υποδοχές και τη διάταξη του πληκτρολογίου, αλλά δεν φαίνονταν με την πρώτη ματιά)!

Το αστείο της ιστορίας είναι ότι δεν είναι γνωστό ποιος ευθύνεται για τον σχεδιασμό του case που χρησιμοποιήθηκε στους Commodore VIC-20/64/16: μιλάμε για ένα σχέδιο που τελικά πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια κομμάτια (η συντριπτική πλειοψηφία αυτών ήταν φυσικά Commodore 64) και είναι το πιο επιτυχημένο στην ιστορία των υπολογιστών! Είναι μάλιστα αρκετά πιθανό να προέρχεται από κάποιον σχεδιαστή της Commodore Ιαπωνίας, καθώς ο VIC-20 κυκλοφόρησε πρώτα στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου (ως VIC-1001) και στη συνέχεια στις Η.Π.Α. και τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη...

Κυκλοφόρησε το 5ο τεύχος του K & A Plus

Κυκλοφόρησε το 5ο τεύχος του K & A Plus, του Πολωνικού ηλεκτρονικού περιοδικού που διανέμεται δωρεάν σε αρχείο .PDF στα πολωνικά (φυσικά!) αλλά και στα αγγλικά. Το K & A Plus κυκλοφορεί περίπου κάθε 3 μήνες και στις (ψηφιακές) σελίδες του μπορείτε να βρείτε πραγματικά πλούσια ύλη σε ό,τι έχει να κάνει με τα μηχανήματα της Commodore (8bit και Amiga) αλλά ακόμα και σχετικά με nextgen Amiga πλατφόρμες (OS4.x, MorphOS κλπ).

Στο νέο τεύχος του περιοδικού μπορείτε μεταξύ των πολλών και ενδιαφερόντων νέων και παρουσιάσεων να διαβάσετε reviews για το Doom στον VIC-20 (!), για το υπέροχο Lands Of Zador, για το Platman 64, ένα αφιέρωμα στην αναγέννηση του technology demo (OK, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ήταν παιχνίδι) Shadow Of The Beast στο Playstation 4, συνέντευξη του Linus από τον Geoanas, ρεπορτάζ από το Pixel Heaven 2016 και πολλά-πολλά ακόμη. Μπορείτε να κατεβάσετε το νέο τεύχος του K & A Plus στα αγγλικά από εδώ. Enjoy! (Πηγή: Amigaplanet).

Συνέντευξη του Jack Tramiel στην Αυστραλία

You Don't Know Jack! - Συνέντευξη του Jack Tramiel 

Παρουσιαστής: Δεν ξέρω εάν σας αρέσουν οι υπολογιστές ή εάν χρησιμοποιείτε υπολογιστές αλλά οι υπολογιστές είναι πια τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μας που είναι θαρρώ είναι δύσκολο να τους αντισταθεί κανείς και ο Commodore 64 παραμένει ο πλέον επιτυχημένος υπολογιστής εδώ στην Αυστραλία και ο επόμενος καλεσμένος μου είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τον Commodore 64, ο Jack Tremmel. Τώρα ηγείται μίας άλλης εταιρίας υπολογιστών που ονομάζεται Atari - στην πραγματικότητα αγόρασε την εταιρία αυτή το 1984 και θα μάθουμε περισσότερα γι' αυτό σε λιγάκι, αλλά όταν ανέλαβε την Atari η εταιρία έχανε τεράστια ποσά κάθε μέρα που περνούσε, όμως, μέσα σε 2 χρόνια η εταιρία ξέφυγε από τον κίνδυνο και άλλαξε ρότα και πλέον η Atari είναι μια εταιρία που έχει κέρδη πάνω από 70 εκατομμύρια δολάρια - κάτι που όντως σημαίνει ότι είναι κάτι παραπάνω από υγιής.

Ο Jack Tremmel είναι εδώ στην Αυστραλία για να εγκαινιάσει την έκθεση PC '89 στο Darling Harbour η οποία ξεκινάει σήμερα, και μας έδωσε λίγο από τον χρόνο του στο στούντιο σήμερα το πρωί. Καλημέρα!

Jack Tramiel: Καλημέρα.

Παρουσιαστής: Τους ταλαιπωρούμε τους καλεσμένους μας όταν έρχονται στην Αυστραλία και τώρα το διαπιστώνετε κι εσείς αυτό, έτσι δεν είναι;

Jack Tramiel: Ναι, όντως.

Παρουσιαστής: Είστε "πνιγμένος" αυτές τις μέρες.

Jack Tramiel: Ναι, αλλά το διασκεδάζω!

Παρουσιαστής: Λέτε αλήθεια;

Jack Tramiel: Ναι.

Παρουσιαστής: Λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση είμαι χαρούμενος που το ακούω. Στην πραγματικότητα έχουμε μια ολόκληρη σειρά από Αμερικάνους να παρουσιάσουμε σε αυτή την ώρα που διαρκεί το πρόγραμμα κάτι το οποίο είναι ενδιαφέρον καθώς μιλάμε για πολλούς ανθρώπους από τη δική σας μεριά του κόσμου που έκαναν το ταξίδι στις ακτές μας. Ο Commodore 64 είναι μεγάλη υπόθεση εδώ στην Αυστραλία, αλλά έτσι συμβαίνει σχεδόν παντού, έτσι δεν είναι;

Jack Tramiel: Έτσι είναι.

Παρουσιαστής: Είναι αλήθεια ότι εσείς τον εφηύρατε;

Jack Tramiel: Όχι, εγώ δεν είμαι μηχανικός. Είμαι επιχειρηματίας, αλλά γνωρίζω τι είναι αυτό που θέλει το κοινό και ξέρω πώς να φέρω την τεχνολογία στο κοινό και το αντίστροφο. Και, ζώντας στην Silicon Valley εκεί όπου γεννήθηκε η τεχνολογία ξέρω τι υπάρχει διαθέσιμο, ξέρω - όπως σας είπα - να την φέρνω στους ανθρώπους και να πουλάω μεγάλο όγκο ώστε να κατεβάζω τις τιμές και να κάνω τα προϊόντα προσιτά στον μέσο καταναλωτή. Με αυτό τον τρόπο κάναμε τον Commodore 64 τόσο επιτυχημένο.

Παρουσιαστής: Η Commodore ξεκίνησε ως μια πολύ μικρή εταιρία νομίζω - έτσι δεν είναι;

Jack Tramiel: Ναι, εγώ την ίδρυσα την Commodore και αυτό συνέβη το 1955 στο Toronto, στον Καναδά.

Παρουσιαστής: Από πού πήρατε το όνομα; Πώς σας ήρθε η ιδέα;

Jack Tramiel: Βρισκόμουν μέσα σε ένα ταξί και έσπαγα το κεφάλι μου να βρω ένα όνομα για την εταιρία που είχα δημιουργήσει, και βασικά ήθελα να την ονομάσω "General" (σ.σ. Στρατηγός) καθώς μόλις πριν λίγο καιρό είχα απολυθεί από τον στρατό όπου βρισκόμουν για τρία χρόνια και επτά μήνες, και έψαχνα για κάτι δυνατό, κι έτσι ήθελα ένα όνομα όπως το General αλλά δεν μπορούσα να το χρησιμοποιήσω γιατί το είχε πάρει κάποια άλλη εταιρία. Τότε σκέφτηκα το "Admiral" (σ.σ. Ναύαρχος) αλλά ήταν κι αυτό κατοχυρωμένο και να 'μια λοιπόν μέσα στο ταξί συνομιλώντας με έναν φίλο μου όταν ξαφνικά περνάει μπροστά μας ένα αυτοκίνητο που λεγόταν "Commodore" (σ.σ. Αρχιπλοίαρχος). Είπα λοιπόν "ΟΚ, ας δοκιμάσουμε αυτό".

Παρουσιαστής: Και αυτό ήταν.

Jack Tramiel: Και αυτό ήταν.

Παρουσιαστής: Τι όμορφη ιστορία, την λατρεύω, την λατρεύω. Είμαστε πίσω στο 1955, ας πάμε λίγο ακόμα πιο πίσω, η ζωή ξεκίνησε για σας στην Πολωνία, έτσι δεν είναι;

Jack Tramiel: Ναι, γεννήθηκα στην Πολωνία, γεννήθηκα το 1928, το 1939 ξεκίνησε ο πόλεμος και τότε ήταν που μπορούμε να πούμε ότι σε ένα βαθμό έφυγα από την Πολωνία. Βλέπετε, το Auschwitz γεωγραφικά βρίσκεται στην Πολωνία, αλλά αυτό δεν ήταν η Πολωνία για μένα.

Παρουσιαστής: Όταν βρισκόσασταν στο Auschwitz…

Jack Tramiel: Ναι;

Παρουσιαστής: Για πόσο καιρό ήσασταν εκεί;

Jack Tramiel: Ήμουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συνολικά επί πέντε χρόνια και μερικούς μήνες.

Παρουσιαστής: Και μετά πήγατε στην Αμερική;

Jack Tramiel: Μετά πέρασα δύο χρόνια στην Γερμανία, από τις 10 Απριλίου του 1945 μέχρι και τις 19 Νοεμβρίου του 1947. Το Νοέμβριο του 1947 έφυγα από τη Γερμανία και πήγα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παρουσιαστής: Είχατε πολλά χρήματα;

Jack Tramiel: Όταν έφτασα στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχα καθόλου χρήματα. Είμαι Εβραίος - γι' αυτό το λόγο με είχαν βάλει και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης - και μια Εβραϊκή οργάνωση πλήρωσε για το εισιτήριό μου και μου έδωσαν και 10 δολάρια. Κι έτσι όταν έφτασα πήγα να μείνω σε ένα hostel που είχε φτιάξει η Ένωση Εβραίων Μεταναστών και επί 3 εβδομάδες έψαχνα να βρω το δρόμο μου και άρχισα να εργάζομαι σε όποια δουλειά έβρισκα. Αλλά η αλήθεια είναι πως όταν έφτασα στη Νέα Υόρκη δεν το πίστευα ότι βρισκόμουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παρουσιαστής: Γιατί αυτό;

Jack Tramiel: Γιατί ήταν σαν να βρίσκομαι και πάλι πίσω στην Πολωνία! Η ίδια γλώσσα - η περιοχή στην οποία βρισκόμουν είχε πάρα πολλούς μετανάστες - και η ίδια μυρωδιά από πίκλες και ρέγγα και όλα αυτά που ναι μεν ήταν πολύ ωραία, αλλά δεν ήταν ο λόγος για τον οποίο είχα πάει στην Αμερική. Και τότε πήρα μια απόφαση, ότι επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πολύ καλές μαζί μου - μην ξεχνάτε ότι οι Αμερικανοί με ελευθέρωσαν - αποφάσισα να μάθω όσο περισσότερα μπορούσα για την Αμερική και γι' αυτό κατατάγηκα στον στρατό.

Παρουσιαστής: Πού πολεμήσατε; Ή, μήπως δεν πολεμήσατε; Είχατε βρεθεί στην Κορέα;

Jack Tramiel: Όχι, δεν έφυγα καθόλου εκτός Ηνωμένων Πολιτειών.

Παρουσιαστής: Λοιπόν, καταγήκατε στον στρατό…

Jack Tramiel: Κατατάγηκα στον στρατό και μου έκανε πάρα πολύ καλό επειδή έμαθα πάρα πολλά για την Αμερική, γιατί ήταν ένα σταυροδρόμι των λαών, ένας πύργος της Βαβέλ. Η πολιτεία της Washington, η California, από το Texas και από τη Νέα Υόρκη, άνθρωποι μαύροι και κίτρινοι και άσπροι και έμαθα ότι Αμερική δεν είναι μοναχά η Νέα Υόρκη, ότι υπάρχουν πολλά ακόμα εντός απ' αυτήν.

Και μετά απολύθηκα από το στρατό και μετά από δύο χρόνια άρχισε ο πόλεμος της Κορέας και με ξανακάλεσαν, αλλά ήμουν τυχερός που δεν με έστειλαν στο μέτωπο και τότε, τη δεύτερη φορά στο στρατό πήρα την απόφαση να μάθω μια τέχνη και ο στρατός μου έδωσε αυτή τη δυνατότητα να εκπαιδευτώ στην επιδιόρθωση εξοπλισμού για γραφεία όπως ήταν οι γραφομηχανές, οι λογιστικές προσθετικές μηχανές κλπ. Και προτού ολοκληρωθεί η θητεία μου ήμουν υπεύθυνος του Τμήματος Πρώτου Στρατιωτικού Γραφείου Επισκευής Εξοπλισμού όπου είχαμε κάτι του στυλ 25 χιλιάδες εξαρτήματα για ανταλλακτικά στις επισκευές. Και όταν απολύθηκα από το στρατό στην πραγματικότητα συνέχισα να εργάζομαι στο ίδιο αντικείμενο.

Παρουσιαστής: Και αυτό αποτέλεσε τη γέννηση του ενδιαφέροντός σας για τους υπολογιστές.

Jack Tramiel: Σωστά. Κι έτσι, κατά τη διάρκεια της ημέρας εργαζόμουν σε ένα κατάστημα επισκευών εξοπλισμού γραφείου και τη νύχτα οδηγούσα ταξί έτσι ώστε να έχω τη δυνατότητα να παρέχω τα απαραίτητα στην οικογένειά μου και μετά από λίγο σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιούσα το επίδομα που πήρα από το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και να πάρω και δάνειο 25 χιλιάδων δολαρίων από την τράπεζα με εγγύηση της κυβέρνησης. Και όντως πήρα αυτά τα χρήματα και ξεκίνησα μια δική μου επιχείρηση, το δικό μου μικρό μαγαζάκι. Και αφού το έκανα αυτό διαπίστωσα ότι η Νέα Υόρκη στην οποία βρισκόμουν  - στο Bronx, για την ακρίβεια - ήταν πολύ μεγάλη, ότι οι άνθρωποι το έπαιζαν έξυπνοι και ότι τα 25 χιλιάδες δολάρια δεν ήταν αρκετά. Και η γυναίκα μου είχε πολύ μεγάλη οικογένεια, είναι κι αυτή επιζήσασα των στρατοπέδων συγκεντρώσεως, επίσης από την Πολωνία, και πάρα πολλοί συγγενείς της έμεναν στο Toronto και τους επισκεπτόμασταν κι εμείς αρκετά συχνά και τελικά αποφασίσαμε να μετακομίσουμε εκεί. Και εκεί έκανα πάλι την ίδια δουλειά επισκευάζοντας γραφομηχανές και μια εταιρία που ονομαζόταν Sears Roebuck εκτίμησε τις υπηρεσίες μου και με ρώτησαν εάν θα μπορούσα να βρω κάποιον τρόπο να κατασκευάζω γραφομηχανές για λογαριασμό τους. Καθώς ήμουν νέος και αφελής πίστεψα ότι αυτό θα ήταν κάτι εύκολο, και αρκούσε απλά να έχεις αρκετά χρήματα και μπορούσες να καταφέρεις σχεδόν τα πάντα. Πήρα λοιπόν ένα δάνειο ύψους 176 χιλιάδων δολαρίων από την Sears και άρχισα να ψάχνω για να βρω κάποια εταιρία να μου δώσει τα δικαιώματα ώστε να κατασκευάζω γραφομηχανές. Ε, λοιπόν, καμία εταιρία από την Αμερική ή τη δυτική Ευρώπη δεν δέχτηκε να μου δώσει τα δικαιώματα κι έτσι κατέληξα να πάρω τα δικαιώματα από μια εταιρία από την Τσεχοσλοβακία.

Και πραγματικά έφερα 50 τεχνικούς και αρχίσαμε να κατασκευάζουμε γραφομηχανές. Και φτιάξαμε τόσες πολλές που δεν μπορούσαμε να τις πουλήσουμε όλες στον Καναδά και άρχισα να τις εξάγω πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες και έτσι ξεκίνησε η Commodore!

Παρουσιαστής: Αυτή ήταν μια καταπληκτική ιστορία και μου λέει - επειδή εσείς δεν μου το είπατε - ότι είστε ένας άνθρωπος με μεγάλη αποφασιστικότητα, ότι δεν πιστεύετε ότι υπάρχει στο δρόμο σας κάποιο εμπόδιο ικανό να σας ανακόψει την πορεία. Έτσι νιώθετε;

Jack Tramiel: Δεν νιώθω έτσι. Όταν κοιτάζω πίσω στο χρόνο διαπιστώνω ότι, ξέρεις, σα να υπάρχει κάτι. Στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως που σας ανέφερα υπήρχαν 10 χιλιάδες κρατούμενοι το 1944 και μεταφερθήκαμε από το Auschwitz στο Ανόβερο και όταν τέλειωσε ο πόλεμος από αυτούς τους 10 χιλιάδες είχαμε μείνει μόνο 60.

Παρουσιαστής: 60 άτομα;

Jack Tramiel: 60 άτομα από 10 χιλιάδες κόσμο. Ήμουν ένας από αυτούς τους 60. Συνεπώς, από εκείνο το σημείο και πέρα δεν συνάντησα τίποτα που να μου φάνηκε πραγματικά δύσκολο.

Παρουσιαστής: Λογικό είναι, αφού επιζήσατε απ' αυτό.

Jack Tramiel: Ακριβώς. Πιστεύω λοιπόν πως όταν ένα άτομο έχει έναν στόχο, όταν ένα άτομο είναι διατεθειμένο να δουλέψει σκληρά, και το άτομο αυτό δεν θέλει να γίνει πλούσιο από τη μια μέρα στην άλλη αλλά βάζει μακροπρόθεσμους στόχους, τότε μπορεί να τα καταφέρει. Το κλειδί στην όλη ιστορία είναι πρώτα να δίνεις και μετά να λαμβάνεις. Δυστυχώς σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία που είναι ακριβώς το αντίθετο.

Παρουσιαστής: Όλοι θέλουν να παίρνουν, να παίρνουν, να παίρνουν - έτσι δεν είναι;

Jack Tramiel: Και άμεσα.

Παρουσιαστής: Άμεση ικανοποίηση.

Jack Tramiel: Κι όμως, αν είσαι διατεθειμένος να επενδύσεις τον χρόνο σου, την προσπάθειά σου και επιθυμείς να υπηρετήσεις την κοινωνία, εν καιρώ η κοινωνία θα σε ανταμείψει.

Παρουσιαστής: Καταπληκτικό, μια απίθανη ιστορία. Και έχετε και ένα ιδιαίτερα χαρωπό πρόσωπο. Πιστεύετε ότι είστε πρόσχαρος άνθρωπος;

Jack Tramiel: Ε ναι, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος άνθρωπος γιατί, κοιτάω πίσω και βλέπω ότι το 1945 ξαναγεννήθηκα, δεν κοιτάζω πιο πίσω - θυμάμαι μεν, αλλά δεν κρατάω μίσος μέσα μου. Έχτισα μια εταιρία, δημιούργησα μια οικογένεια, έχω τρεις γιους και τέσσερα εγγόνια και όλοι ξέρουν το παρελθόν μου και το τι κατάφερα και εργάζονται όλοι μαζί μου - οι τρεις γιοί μου είναι κομμάτι της εταιρίας μου - και είμαστε όλοι ιδιαίτερα χαρούμενοι με τα όσα πετύχαμε.

Παρουσιαστής: Λοιπόν, σας καλωσορίζω στη χώρα μας, ελπίζω να έχετε μια ευχάριστη διαμονή και ελπίζω να μην σας ταλαιπωρήσουν πολύ - τουλάχιστον όχι με όλη αυτή την υγρασία!

Jack Tramiel: Σας ευχαριστώ.

Παρόλο που δεν υπάρχει το video, το παραπάνω κείμενο αποτελεί την απομαγνητοφώνηση μίας τηλεοπτικής συνέντευξης που είχε δώσει σε κανάλι της Αυστραλέζικης τηλεόρασης ο Jack Tramiel του 1989. (Πηγή: Commodore.ca).