Ο καλύτερος υπολογιστής του κόσμου;

Ή, μάλλον, για να το θέσω απολύτως ορθά, ο καλύτερος υπολογιστής του κόσμου που μπορείτε να αγοράσετε. Γιατί, σε έναν κόσμο που τα πάντα έχουν την (χρηστική) αξία τους αλλά και την αντίστοιχη τιμή αγοράς τους, προσωπικά δεν μπορώ να κρίνω οποιοδήποτε καταναλωτικό προϊόν εάν δεν γνωρίζω το πόσο κοστίζει, το πόσο στοιχίζουν τα ανταγωνιστικά προϊόντα και το τι σημαίνουν τα παραπάνω για την τσέπη του καταναλωτή, ανάλογα με το εισόδημά του.

Έχοντας λοιπόν πάντα τα παραπάνω στην άκρη του μυαλού μου, με πιάνω ώρες-ώρες να εκνευρίζομαι (το θέτω μάλλον κομψά) όταν ακούω για τη σαφή ανωτερότητα της Amiga απέναντι στον Atari ST χωρίς κάποιος να συνυπολογίζει το πόσο κόστιζαν τα μηχανήματα αυτά στην εποχή τους ή ότι ο Macintosh μάλλον ήταν καταπληκτικός γιατί τελικά επικράτησε και υπάρχει μέχρι και στις μέρες μας. Βέβαια, σύμφωνα με την παραπάνω λογική τα καλύτερα όλων ήταν τα PCs, γιατί αν κάποια πλατφόρμα βγήκε σαφώς κερδισμένη από τα format wars αυτή δεν ήταν άλλη από τα συμβατά. Προσωπικά, θεωρώ ότι όντως τα PCs ήταν τα καλύτερα, τουλάχιστον κατά το ότι συγκριτικά με τις υπόλοιπες πλατφόρμες είχαν ως όπλο βασικά την ανοιχτή αρχιτεκτονική, την πληθώρα software καθώς (αρχικά) και business oriented killer apps, όπως το Lotus 1-2-3 και αντίστοιχα επαγγελματικά πακέτα. Όταν, προς τα τέλη των 80s έπεσαν αρκετά και οι τιμές τους, ήταν μάλλον επόμενο και αναπόφευκτο να σαρώσουν την αγορά.

Κι όμως...

Κι όμως υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, εκεί, από τα μέσα του 1985 μέχρι και αυτά του 1987, που κυκλοφορούσε στην αγορά μία πλατφόρμα που όχι απλά μπορούσε να ανταγωνιστεί τα PCs, αλλά ήταν ανώτερη σχεδόν σε οτιδήποτε (πλην της ανοιχτής αρχιτεκτονικής, βεβαίως, βεβαίως). Η πλατφόρμα αυτή δεν ήταν ο Macintosh και, φυσικά, δεν ήταν ούτε η Amiga: σε έναν κόσμο στον οποίο η τιμή αγοράς δεν θα είχε την παραμικρή σημασία, μάλλον η τελευταία θα ήταν λογικά η απόλυτη κυρίαρχος. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε και δεν συμβαίνει, με συνέπεια το ονειρεμένο hardware που βασιζόταν στο ασύλληπτο και μαγικό chipset που είχε δημιουργήσει ο Jay Miner και οι συνεργάτες του να μην δείχνει και τόσο ελκυστικό αν κανείς σκεφτόταν το τι θα έπρεπε να ξοδέψει για να το αποκτήσει. Η πλατφόρμα λοιπόν για την οποία σας έγραψα στην αρχή της παραγράφου ήταν το 16μπιτο όπλο μιας εταιρίας που το όνομά της ήταν επί χρόνια το συνώνυμο των video games. Ήταν ο ST της Atari, ένας υπολογιστής που στις μέρες μας χλευάζεται ως "η 8μπιτη Amiga", "ο υπολογιστής που θα ήθελε να ήταν Amiga" κι άλλα τέτοια φαιδρά. Όμως, για εκείνη την διετία που ξεκίνησε από τα μέσα του '85 τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι, και όσοι ήταν "μέσα στα πράγματα" εκείνα τα χρόνια θα το θυμούνται καλά. Για τους υπόλοιπους θα προσπαθήσω να εξηγήσω το πόσο ελκυστικό ήταν το πακέτο που προσέφερε ο ST συγκριτικά με τους ανταγωνιστές του, θυμίζοντας, σε όσους τουλάχιστον θέλουν να το καταλάβουν, ότι πάντοτε η ιστορία γράφεται από τους νικητές...

Το να μπορεί να αποκτήσει κάποιος ένα τέτοιο μηχάνημα με 799 δολάρια το 1985 ήταν απλά ανήκουστο!

Την αφορμή για όλα τα παραπάνω μου την έδωσε αυτή η διαφήμιση, που, αν δεν απατώμαι, πρέπει να δημοσιεύτηκε περί τα τέλη του 1985:

(παρακαλώ να την μεγεθύνετε και να εξετάσετε προσεκτικά τον συγκριτικό πίνακα. Και, κυρίως, να δώσετε την πρέπουσα σημασία στις τιμές)

Τι βλέπουμε λοιπόν εδώ; Τρεις 16bit προτάσεις με GUI που έρχονται να κονταροχτυπηθούν με το status quo της IBM, σαλπίζοντας την έναρξη της επανάστασης που κήρυξε η Apple και ο Steve Jobs ένα χρόνο πριν, με την περίφημη διαφήμιση του Ridley Scott που μεταδόθηκε για μία και μόνη φορά στο ημίχρονο του Super Bowl. Τώρα, το πώς συνέβη και από τις 3 αυτές προτάσεις εμπορικά βιώσιμη δέκα χρόνια αργότερα ήταν μονάχα η πλέον ασύμφορη όλων, ένας Θεός το ξέρει.!

Στην ουσία των πραγμάτων όμως, χοντρικά έχουμε τον Macintosh με 512ΚΒ RAM στα 2.800 δολάρια, τον IBM PC/AT με 256ΚΒ στα... 4.675 δολάρια (!), την Amiga 1000 με 256KB και τα Kickstart και Workbench να φορτώνονται από δισκέτα (άρα περίπου... 50-100ΚΒ ελεύθερα) στα 1.800 δολάρια - μακράν η πιο λογική τιμή αν αναλογιστούμε το προηγμένο hardware της Amiga - και, τελευταίο, τον Atari ST με 512ΚΒ μνήμης, το λειτουργικό σε ROM, μονόχρωμη οθόνη υπερυψηλής (για την εποχή) ανάλυσης και ευκρίνειας και floppy disk drive στα 800 δολάρια! Ε, ναι, "rip-off" που γράφει και η διαφήμιση.

Από τον οποίο Atari ST δεν λείπει και τίποτα, όπως σε κάποιους εκ των ανταγωνιστών του: ας πούμε, ο Macintosh των 2.800 δολαρίων δεν διαθέτει δυνατότητα έγχρωμης απεικόνισης ή αριθμητικό πληκτρολόγιο και το PC που κοστίζει περί τα 6 Atari ST (!) δεν έχει πολυκάναλο ήχο. Ή, πιο σωστά, δεν έχει καν chip ήχου. Ο - πτωχός πλην τίμιος - Jackintosh (που έγραφε κάποτε και το Pixel) τα έχει όλα και, πραγματικά, συμφέρει!

Και είναι γεγονός ότι εκείνα τα χρόνια ο Atari ST πούλησε πολύ καλά, ειδικά στην Ευρώπη. Στην Αμερική ίσως να έφταιγε το γεγονός ότι ο μέσος καταναλωτής δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει 800 δολάρια για ένα Atari, που στο μυαλό του ήταν συνυφασμένο με το gaming και όχι κάποια άλλη πιο σοβαρή χρήση. Αλλά και πάλι, μιλάμε για μια εποχή που το PC ήταν πανάκριβο, η 1000άρα πήγε... άπατη (μην το ξεχνάμε αυτό) και η Apple δεν είχε πια τον Steve Jobs στις τάξεις της να πουλάει παγάκια σε Εσκιμώους και αυτοί να λένε και "ευχαριστώ"! Αν τα βάλει κανείς κάτω όλα αυτά είναι πράγματι ανεξήγητο το γιατί το impact του ST back in the day δεν έφτασε σε επίπεδα τέτοια που να ξεφύγει μια και καλή ο υπολογιστής αυτός από τον ανταγωνισμό.

Αλλά, πού πάτε, σας έχω κι άλλα: μισό χρόνο και κάτι αργότερα, κυκλοφορεί ο Atari 1040STf. Με ενσωματωμένο το floppy disk drive, δώρο το μονόχρωμο monitor υψηλής ανάλυσης και τιμή στα 999 δολάρια, για ένα ολόκληρο MegaByte μνήμης RAM - κάτι πραγματικά ασύλληπτο για τα δεδομένα της εποχής. Δείτε στον παρακάτω πίνακα από το περιοδικό Byte του Μαρτίου του 1986 πόσο πλήρωνε ο καταναλωτής για κάθε ΚΒ μνήμης του υπολογιστή του σε δολάρια:

Φυσικά ο Atari 1040STf είναι πρώτος (η μικρότερη τιμή είναι η καλύτερη) με τον μόνο υπολογιστή που τον πλησίαζε να είναι - ποιος άλλος; - ο Atari 520ST! Και, προτού αρχίσετε τις εξυπνάδες του τύπου "ναι, αλλά ο Macintosh είχε καλύτερο λειτουργικό", "η Amiga είχε καλύτερο ήχο" και άλλα τέτοια ωραία, να σας θυμίσω το εξής: τα πλεονεκτήματα των υπόλοιπων μηχανημάτων - πλην της ανοικτής αρχιτεκτονικής του PC - ήταν απλά βελτιωμένες εκδόσεις χαρακτηριστικών που διέθετε και ο ST, δηλαδή δεν αναφερόμαστε σε κάτι που π.χ. το είχε ο Mac αλλά ο Atari δεν το είχε καθόλου. Και αυτό όντως παίζει ρόλο στην τελική απόφαση του δυνητικού αγοραστή, γι' αυτό και έχω μείνει με την (εύλογη) απορία: γιατί ο - εκείνη την εποχή - καλύτερος υπολογιστής στον κόσμο δεν κυριάρχησε; Γιατί δεν πούλησε σαν ζεστό ψωμί, γιατί δεν σάρωσε τα πάντα - και πόσο μάλλον όταν πίσω απ' αυτόν βρισκόταν ο γερόλυκος του επιθετικού marketing Jack Tramiel; Έλα μου ντε...

Επειδή - το ξαναγράφω για να μην ξεχνιόμαστε - η τιμή ενός προϊόντος παίζει τεράστιο ρόλο στην εμπορική του επιτυχία, μεγαλύτερο ακόμη κι απ' τα χαρακτηριστικά αυτού, δεν μπορώ να κατανοήσω πώς το μηχάνημα που ήταν το απόλυτο πακέτο δεν τα πήγε καλύτερα απ' ότι τελικά συνέβη. Να ήταν η ποιότητα του software; Να ήταν το ότι χρειαζόταν ξεχωριστό έγχρωμο monitor; Ναι, αλλά τότε τι να πούμε για τον Macintosh που κόστιζε τα τριπλάσια και, απλά, δεν είχε καν χρώματα;

Να ήταν οι περιορισμένες δυνατότητες του GEM; Μπα, δεν το νομίζω - εδώ η Amiga πουλιόταν με GUI που δεν σου επέτρεπε να δεις τα περιεχόμενα της δισκέτας εάν αυτά δεν είχαν εικονίδιο, τι να λέμε τώρα;

Ειλικρινά, δεν ξέρω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς έφταιξε. Δεν γνωρίζω τι θα γινόταν αν π.χ. η Amiga 500 αργούσε ένα χρόνο να κυκλοφορήσει. Θα επέτρεπε κάτι τέτοιο στον ST να εδραιώσει την ήδη κυρίαρχη θέση που είχε στην αγορά το 1987; Ουδείς μπορεί να το γνωρίζει ή να απαντήσει με ασφάλεια, το μόνο βέβαιο είναι ότι, σε τέτοια (υποθετική) περίπτωση, μάλλον απλά θα χανόταν εντελώς η Amiga από τον χάρτη, οπότε είμαστε τυχεροί δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Πιστεύω ότι όλα τα παραπάνω προσφέρουν άφθονη τροφή για σκέψη, γιατί, μην το ξεχνάτε, έχουμε να κάνουμε με μηχανήματα με συγκρίσιμες δυνατότητες (τα ST, Mac και Amiga) αλλά με εντελώς διαφορετικές τιμές. Που, βάσει αυτών των τελευταίων, δεν μου το βγάζετε από το μυαλό, ο Atari ST ήταν, για μια διετία, ο καλύτερος υπολογιστής του κόσμου.

Atari STE: το σωστό μηχάνημα στον λάθος χρόνο

Ποτέ μου δεν συμπάθησα πραγματικά τον Atari STE (μην κοιτάτε που θέλω να αποκτήσω επιτέλους έναν σαν τρελός!): όχι ότι πρόκειται για κακό μηχάνημα, άσχημο, προβληματικό ή κάτι τέτοιο, κάθε άλλο. Ο Atari STE ήταν ίσως ο μοναδικός υπολογιστής της σειράς ST που συγκρινόμενος με την Amiga 500, σε επίπεδο τεχνικών χαρακτηριστικών, δεν έχανε σχεδόν πουθενά. Σε κάποια (λίγα) σημεία μάλιστα ήταν και ανώτερος, αλλά αυτό συνέβαινε και με τον "απλό" ST. Οπότε τι; Ποιο είναι το πρόβλημά μου; Τι με ξενίζει; Θα σας πω. Ένα και μόνο απλό πράγμα: το timing. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...

Όταν, στα τέλη του 1984 η Commodore αγόρασε την Amiga και οι άνθρωποι της εταιρίας επέστρεψαν την επιταγή των 500.000 δολαρίων που είχαν πάρει δανικά από την Atari, η τελευταία βρέθηκε ξαφνικά χωρίς τεχνολογία για να δημιουργήσει αυτό που αποτελούσε τον στόχο του Jack Tramiel, έναν 16μπιτο υπολογιστή για τις μάζες, που θα έριχνε στα βράχια το καράβι της Apple (Macintosh) και, κυρίως αυτό της μισητής πλέον Commodore, του δημιουργήματός του που ο Irving Gould τον είχε αναγκάσει να εγκαταλείψει. Έτσι λοιπόν, οι μηχανικοί της Atari - που στην συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν πρώην υπάλληλοι της Commodore που είχαν εργαστεί στα projects των PET, VIC-20 και Commodore 64 και ακολούθησαν τον Tramiel όταν αυτός απέκτησε τον (πρώην) κολοσσό του gaming - έπρεπε, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, να φτιάξουν έναν 16bit υπολογιστή από το μηδέν. Η μόνη λύση φυσικά για να γίνει κάτι τέτοιο, ήταν να χρησιμοποιήσουν ήδη διαθέσιμα parts αλλά και λειτουργικό σύστημα - δεν υπήρχε καιρός για τη δημιουργία custom chipset ή λειτουργικού από την αρχή: ο Jack Tramiel ήθελε να προλάβει την Commodore προτού κυκλοφορήσει αυτή το νέο της μηχάνημα στην αγορά, αυτό που τελικά θα γνωρίζαμε όλοι ως "Amiga 1000".

Οι άνθρωποι της Atari έκαναν πραγματικά ένα μικρό θαύμα, καθώς, μέσα σε 6-8 μήνες είχαν έτοιμο έναν 16bit υπολογιστή με χαρακτηριστικά που έκαναν τον "πολύ" Macintosh να κλαίει στη γωνίτσα του ντροπιασμένος κι ένα λειτουργικό σύστημα με GUI που θύμιζε πολύ αυτό του άσπονδου φίλου του. Ναι, το GEM της Digital Research είχε σαφέστατες ομοιότητες με το MacOS, σε ύποπτο βαθμό θα μπορούσε να πει κανείς. Από την άλλη όμως, και οι άνθρωποι της Apple "έκλεψαν" το όλο concept του GUI που αποτέλεσε τη βάση του λειτουργικού τους συστήματος από την Xerox, οπότε βλέπετε πώς πάει η δουλειά...

Όταν κυκλοφόρησε τελικά ο Atari ST τον Ιούνιο του 1985 στο μακρόστενο ανοικτό γκρίζο case του που είχε σχεδιάσει ο Ira Velinsky με τις χαρακτηριστικές διαγώνιες θυρίδες εξαερισμού και τα διαγώνια function keys,  όχι μόνο πρόλαβε την Amiga 1000 (η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό σε ένα φαντασμαγορικό event, στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης, στις 23 Ιουλίου του 1985), αλλά αποτελούσε ένα υπερ-πλήρες πακέτο σε μια "θανατηφόρα" τιμή: 799 δολάρια Η.Π.Α. κόστιζε η 16μπιτη ναυαρχίδα της Atari. Με αυτά τα 799 δολάρια ο αγοραστής αποκτούσε έναν "καθαρό" 16bit υπολογιστή με 512ΚΒ μνήμης RAM, το λειτουργικό σύστημα και το GUI του σε ROM για γρήγορο φόρτωμα και ελάχιστη κατανάλωση μνήμης, floppy disk drive 3 1/2", γραφικά με μέγιστη ανάλυση 640 x 400 pixels (μονόχρωμα) ή 640 x 200 ή 320 x 200 pixels με 16 χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη από μία παλέτα 512 χρωμάτων. Ο ήχος ήταν μονοφωνικός τρικάναλος και, το καλύτερο, στην τιμή του μηχανήματος περιλαμβανόταν το περίφημο για τα δεδομένα της εποχής (και όχι μόνο) ασπρόμαυρο, υψηλής ευκρίνειας monitor της Atari. Τον ίδιο καιρό, ο "πολύς" (στα χαρτιά) Apple Macintosh, με μονόχρωμη οθόνη χαμηλότερης ανάλυσης, 128ΚΒ μνήμης RAM, χωρίς δυνατότητα απεικόνισης χρωμάτων, κόστιζε - κρατηθείτε - 2.495 δολάρια! Με απλά λόγια, μπορούσε κανείς αντί να αγοράσει τον υποδεέστερο Macintosh να αποκτήσει 3 (!) Atari ST και να του μείνουν και 98 δολάρια ρέστα για να τα φάει σε... Φουντούνια!

Η Amiga 1000 από την άλλη - καθώς λόγω τεχνικών χαρακτηριστικών αυτή ήταν ο πραγματικός αντίπαλος του ST - άρχισε να κυκλοφορεί μαζικά μερικούς μήνες αργότερα, στην τιμή των 1.285 δολαρίων (χωρίς οθόνη). Ήτοι, 486 δολάρια πιο ακριβή και με 256ΚΒ μνήμης λιγότερα. Αν βάλετε στην όλη εξίσωση και το γεγονός ότι η 1000άρα φόρτωνε ΚΑΙ Kickstart αλλά ΚΑΙ Workbench από τη δισκέτα στην RAM, καταλαβαίνετε για τι καθυστέρηση μιλάμε και πόσο λίγη μνήμη έμενε τελικά ελεύθερη στον χρήστη...

Αν σταθούμε λοιπόν στα όσα παρέθεσα στις 2 προηγούμενες παραγράφους, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι με μόνο γνώμονα τη λογική ο ST θα έπρεπε να συντρίψει τους αντιπάλους του και, κυρίως, τον Macintosh. Κι όμως, αυτό δεν συνέβη. Αυτό που τελικά έγινε ήταν ότι το μηχάνημα με το ανώτερο hardware (Amiga 1000) κυριολεκτικά πάτωσε σε πωλήσεις, ο φθηνός, αξιοπρεπής και "τίμιος" Atari ST πούλησε λίγο στην Αμερική και πολύ περισσότερο στις Ευρωπαϊκές χώρες και, ο με διαφορά χειρότερος και ακριβότερος όλων Apple Macintosh κράτησε την Apple ζωντανή για 12 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1997 όταν και επέστρεψε ο Steve Jobs στην εταιρία! Εντάξει, η Apple "το είχε" ανέκαθεν με το marketing, αλλά αυτό που συνέβη με τον Macintosh είναι πραγματικά ανήκουστο: ήταν κατά πολύ κατώτερος και κατά ακόμα περισσότερο ακριβότερος των ανταγωνιστών του κι όμως αποτέλεσε το εναρκτήριο μοντέλο μιας υπερεπιτυχημένης σειράς υπολογιστών, που συνεχίζει να κυκλοφορεί ακόμα και στις μέρες μας (χωρίς φυσικά την παραμικρή τεχνολογική συγγένεια). Από την άλλη, οι Amiga και Atari έχουν χαθεί στη λήθη και μόνο "πειραγμένοι" σαν τους ρετρο-χομπίστες ασχολούνται πλέον με τα μηχανήματα αυτά. Αλλά ας επιστρέψουμε στην ιστορία μας...

Όσο δεν εκτιμήθηκε στην πατρίδα του ο Atari ST τόσο εκτιμήθηκε στην Γηραιά Ήπειρο, όπου και αποτέλεσε και την λογική "αναβάθμιση" όσων χρηστών ήθελαν να μετακινηθούν από τα 8bits (Sinclair ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC, Acorn BBC & Electron) στα 16bits. Ήδη, από τα τέλη του 1985 οι πρώτοι STs άρχισαν δειλά-δειλά να μπαίνουν στα σπίτια των κομπιουτεράδων, με αποτέλεσμα, αρκετά σύντομα, να αρχίσει να ανθεί η παραγωγή software για το μηχάνημα. Κι όταν μιλάμε για software ναι μεν εννοούμε κάθε λογής εφαρμογές αλλά, κυρίως, παιχνίδια!

Φτάνοντας στο 1987, ο ST είχε εγκαθιδρύσει μια αξιοζήλευτη βάση χρηστών (κυρίως) στην Ευρώπη. Ο Macintosh είχε μονοπωλήσει την Αμερικάνικη αγορά και η Amiga, ο υπολογιστής με το ανώτερο hardware, η dream machine της Commodore, δεν υπήρχε πουθενά στον χάρτη. Τότε ήταν που οι υπεύθυνοι της Commodore πήραν μία απόφαση που έμελε να αλλάξει αν όχι τον ρου της ιστορίας, τουλάχιστον τον υπολογιστή που θα κυριαρχούσε στα 16bits. Τι έκαναν; Δημιούργησαν 2 νέες σειρές Amiga, με την πρώτη να απευθύνεται στους home χρήστες και την δεύτερη στους επαγγελματίες. Κυκλοφόρησαν έτσι τις Amiga 500 και 2000 και σταμάτησαν την παραγωγή της Amiga 1000 η οποία πλέον ήταν ακριβότερη αλλά και... χειρότερη (λιγότερη μνήμη RAM, το Kickstart σε δισκέτα) από την 500άρα! Βλέπετε, στο διάστημα των 2 αυτών ετών που μεσολάβησαν από τότε που πρωτοπαρουσιάστηκαν οι ST και Amiga 1000, οι τιμές των μνημών RAM είχαν μειωθεί κατά πολύ, με αποτέλεσμα η Amiga 500 να διαθέτει 512ΚΒ μνήμης και να κοστίζει μονάχα 699 δολάρια (χωρίς οθόνη), τιμή χαμηλότερη από αυτήν με την οποία λανσαρίστηκε ο ST. Και εδώ πλέον φτάνουμε στην πλέον κρίσιμη καμπή της ιστορίας που έχει να κάνει με - τι άλλο; Την αντίδραση της Atari.

Βάλτε τα λίγο κάτω και σκεφτείτε πώς έχει η κατάσταση: η Atari έχει κερδίσει σημαντικό κομμάτι της αγοράς, έχει ήδη αντικαταστήσει τον ST με τους 520STFM (ουσιαστικά το ίδιο μηχάνημα, αλλά με τη λογική όλα-σε-ένα όπως και η Amiga 500) και 1040STF (ίδιος με τον 520, αλλά με 1ΜΒ μνήμης RAM) και ξαφνικά εμφανίζεται η Amiga 500. Η Amiga είναι κοινό μυστικό ότι έχει καλύτερο, πιο "πλήρες" hardware, ότι έχει δυνατότητες preemptive multitasking κι άλλα τέτοια ωραία, και πλέον διατίθεται και σε μια τιμή που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως απαγορευτική. Το μόνο που της μένει, είναι να αποκτήσει και software, ώστε να αποτελέσει το απόλυτο "πακέτο". Οι οιωνοί, για πρώτη φορά μετά από 2+ χρόνια, είναι θετικοί.

Τι κάνει λοιπόν η Atari στην φάση αυτή; Ποια είναι η κίνηση-ματ του Jack και των υιών του για να αποτρέψουν την επέλαση της Amiga; Καμία! Ναι, καλά διαβάσατε, καμία! Κανένα άγχος, κανένας προβληματισμός, σχέδια για "μεγάλα" μηχανήματα (Atari Mega ST, TT κλπ) αλλά επί της ουσίας, τίποτα! Η Amiga 500 ξεχύθηκε σαν χείμαρρος στην αγορά και οι εταιρίες παραγωγής παιχνιδιών άρχισαν εν μία νυκτί να την υποστηρίζουν με νέους τίτλους. Ο υπολογιστής που όταν παρουσιάστηκε, το 1985, ήταν "10 χρόνια μπροστά απ' την εποχή του" όπως υποστήριζαν οι δημιουργοί του, θα κατάφερνε πλέον να κερδίσει τη θέση που του άρμοζε στην αγορά με άρμα του τα... παιχνίδια! Όπως και ο ST λίγο νωρίτερα, έτσι και η Amiga εδραίωσε την κυριαρχία της χάρη (σε συντριπτικό ποσοστό) στα video games. Κι αν η επιτυχία του ST ήταν η λογική εξέλιξη καθώς οι χρήστες μετακινούνταν από τα 8 στα 16bits, αυτή της Amiga είχε και κάποιον άμεσα θιγόμενο που, φυσικά, δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Atari ST!

Όταν τελικά η Atari αποφάσισε να αντιδράσει, ήταν πια πολύ αργά. Η απάντηση της Atari στην Amiga 500 ήταν ο Atari STE: ένας υπολογιστής που ουσιαστικά είχε τα χαρακτηριστικά της 500άρας που έλειπαν από τον ST (στερεοφωνικός PCM ήχος, 4096 χρώματα, blitter, υποστήριξη Genlock) αλλά έφτασε στην αγορά ολίγο τι αργοπορημένος, προς το τέλος του 1989, γύρω στα 2+ χρόνια μετά τη μεγάλη του αντίπαλο, τόσο όσο χρειαζόταν ώστε να μη μπορεί πλέον να αναστραφεί η κατάσταση. Ο πόλεμος των 16bits είχε λήξει, και μεγάλη νικήτριά του ήταν η Amiga. O Atari STE το μόνο που κατάφερε ήταν να αποδείξει ότι η Atari μπορούσε, αλλά άργησε. Αν είχε κυκλοφορήσει 2 χρόνια νωρίτερα, ώστε να βρίσκεται απ' την αρχή απέναντι στην Amiga 500 και έχοντας στο τσεπάκι του το σεβαστό user base και την αξιόλογη software βιβλιοθήκη του ST, θα ήταν μάλλον απίθανο να κατάφερνε να βρει τον δρόμο της στην αγορά η 500άρα. Το ότι τα κατάφερε, το χρωστάει, περισσότερο απ' όλους, στην ίδια την Atari. Και στον αργοπορημένο (και γι' αυτό αντιπαθή) STE...

Ηθικό δίδαγμα Νο.1: τα πάντα ήταν και είναι θέμα marketing, συγκυριών, κλπ. Δεν έχει μεγάλη σημασία ποιος πουλάει το καλύτερο προϊόν, παρά το ποιος θα πείσει τον καταναλωτή. Η άδικη επικράτηση του Macintosh απέναντι σε Atari 520ST και Commodore Amiga 1000 το αποδεικνύει περίτρανα...

Ηθικό δίδαγμα Νο.2: η πλειοψηφία αυτών που ακόμα υποστηρίζουν ότι "η Amiga ήταν το καλύτερο μηχάνημα" χωρίς να μπορούν να επιχειρηματολογήσουν επαρκώς επ' αυτού δεν ξέρουν την τύφλα τους. Αυτήν είχαν μεγαλώνοντας, σε αυτήν έπαιζαν, με αυτήν δέθηκαν συναισθηματικά, γι' αυτήν μας πρήζουν πλέον. Αν είχε επικρατήσει ο Atari ST ή ο Acorn Archimedes ή οποιοσδήποτε άλλος υπολογιστής, θα μας έλεγαν γι' αυτόν τώρα. Δεν το λένε επειδή είναι δεινοί computer users, ρέκτες της τεχνολογίας ή κάτι άλλο. Απλά, αυτό είχαν, αυτό υποστηρίζουν. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ανέκαθεν η ιστορία γραφόταν από τους νικητές...

Φωτογραφικό album Amiga 1000 (μέρος 4ο)

4o και τελευταίο μέρος από τις υπέροχες φωτογραφίες που τράβηξε στην - ακόμα πιο υπέροχη Amiga 1000  του - ο Blake Patterson...

Φωτογραφικό album Amiga 1000 (μέρος 3ο)

Μέρος 3ο από τις πανέμορφες φωτογραφίες της Amiga 1000 του Blake Patterson...

Φωτογραφικό album Amiga 1000 (μέρος 2ο)

Αυτό είναι το 2ο σετ από τις φωτογραφίες της Amiga 1000 του που δημοσίευσε ο Blake Patterson. Χαρείτε τις!

Φωτογραφικό album Amiga 1000 (μέρος 1ο)

O Blake Patterson, μια ανάρτηση του οποίου με θέμα την Amiga 1000 μετέφρασα και δημοσίευσα και στο παρόν blog πριν από μερικές ώρες, έχει ανεβάσει στο flickr του μια συλλογή από φωτογραφίες μίας Amiga 1000 που απέκτησε. Το μηχάνημα είναι έτσι κι αλλιώς γνωστό ότι είναι πανέμορφο, η συγκεκριμένη Amiga είναι σαν καινούρια και οι φωτογραφίες είναι απλά καταπληκτικές. Απολαύστε!