Penultimate+ 2: απλά, δεν υπάρχει!

Ε, ρε, πώς περνάει ο καιρός. Όχι ότι δεν το ξέραμε δηλαδή, αλλά να, τώρα έψαχνα τις παλιότερες αναρτήσεις στο blog για να δω πότε πήρα τον ένα και μοναδικό Commodore VIC-20 που είχα ποτέ και πότε αποφάσισα να τον... φιλέψω με το μοναδικό, το εκπληκτικό, το υπέροχο Penultimate cartridge από την thefuturewas8bit (και γαμώ τα ονόματα, BTW). Διαπίστωσα λοιπόν ότι κάπου το 2016 απέκτησα τον VIC-20 και περίπου ένα χρόνο αργότερα, το Δεκέμβριο του 2017, είχα πια στα χέρια μου το Penultimate cartridge. 6 χρόνια δηλαδή, και εμένα μου φαίνεται σαν χτες! Πότε πήρα τον VIC, πότε πήρα το Penultimate, πότε πέρασε ο καιρός και αναγκάστηκα να τα πουλήσω όλα (ένα μεγάλο "ευχαριστώ" σε όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις που μας έβγαλαν από τα μνημόνια και τώρα τρώμε με χρυσά κουτάλια να μην ξεχάσω) μπας και πληρώσω κανένα λογαριασμό, πραγματικά δεν το ξέρω. Η μόνη ικανοποίηση που μπορώ να αντλήσω από την όλη ιστορία είναι ότι το μηχάνημα πήγε σε καλά χέρια. Λάθος, να το διορθώσω: σε ΠΟΛΥ καλά χέρια. Ας μείνω με αυτή την ευχαρίστηση, τουλάχιστον.

Την αφορμή όμως για να γράψω αυτά που διαβάζετε μου την έδωσε ένα βιντεάκι του καναλιού "8-bit Show and Tell" (αν δεν το ξέρετε ψάξτε το, είναι πραγματικός θησαυρός) στο οποίο ο Robin παρουσιάζει μέσα σε μία ολόκληρη ώρα κάποια από τα καλούδια του ολοκαίνουριου Penultimate+ 2 cartridge. Και το τονίζω το "κάποια" γιατί όπως μας είπε ο άνθρωπος το cartridge αυτό έχει τόσες πολλές δυνατότητες που θα ακολουθήσει και τουλάχιστον ένα ακόμη βίντεο!

Για όσους δεν γνωρίζετε, από την πρώτη στιγμή και από το πρώτο Penultimate cartridge που κυκλοφόρησε, επρόκειτο για ένα add on που προσέφερε επέκταση μνήμης, διάφορα χρηστικότατα utilities καθώς και μια μεγάλη συλλογή από arcade classics για τον παρθενικό home computer της πάλαι ποτέ κραταιάς Commodore. Το Penultimate cartridge σύντομα διαδέχτηκε το Penultimate+ με κάποιες βελτιώσεις και πιο όμορφο user interface, το οποίο ακολούθησε - αρκετό καιρό αργότερα, είναι η αλήθεια - το ολόφρεσκο Penultimate+ 2. Αυτή η τελευταία υλοποίηση είναι και η πλέον πλήρης και εντυπωσιακή, αφού πέρα από διάφορα configurations επέκτασης μνήμης, filebrowser για συσκευές SD2IEC, machine language monitor και πάρα πολλά ακόμη που ούτε και εγώ τα γνωρίζω για να γράψω, περιέχει, ούτε λίγο ούτε πολύ και 200 πλήρη παιχνίδια!

Τα οποία παιχνίδια είναι η creme de la creme της game library της πλατφόρμας, με ελάχιστους κλασικούς (ή και πιο σύγχρονους) τίτλους να απουσιάζουν. Είναι τόσο πλήρης η λίστα των παιχνιδιών που εμπεριέχονται στο Penultimate+ 2 που πραγματικά αναρωτιέμαι εάν κάποιος διαθέτει έναν VIC-20 και αυτό το cartridge γιατί να πάρει οτιδήποτε άλλο σχετικό με το μηχάνημα; Δεν αναφέρομαι φυσικά σε οθόνη ή joystick, καταλαβαίνετε τι εννοώ!

Μια ακόμα καλύτερη ιδέα για το Penultimate+ 2 μπορείτε φυσικά να την πάρετε από το βίντεο του Robin που ακολουθεί. Εάν ενδιαφέρεστε να αγοράσετε το cartridge μπορείτε να το βρείτε λίγο φθηνότερα, εδώ.

The VIC20: poem without words (μέρος 2ο)

Θεωρώ πως κάποιες - τις περισσότερες, ίσως - φορές το οπτικό υλικό είναι πολύ πιο κατάλληλο από σεντόνια κειμένου. Πόσο μάλλον όταν ένα θέμα έχει καλυφθεί σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν. Έτσι λοιπόν, και πάλι χωρίς μπλα-μπλα, σας παραθέτω ένα δεύτερο σετάκι από φωτογραφίες με πρωταγωνιστή τον The VIC20 αλλά και τον ομογάλακτο TheC64, όντας ευτυχισμένος κάτοχος αμφότερων των μηχανημάτων. 

The VIC20: poem without words

Έφτασε σήμερα. Είναι ο The VIC20. Πρόκειται για μια limited έκδοση του TheC64, αλλά με άλλο, a la VIC-20 παρουσιαστικό. Έχω γράψει επανειλημμένα για τον TheC64, οπότε δεν θα συμπληρώσω κάτι περισσότερο, πέρα από το ότι πρόκειται για ένα μηχάνημα με διττή προσωπικότητα (Commodore 64 και Commodore VIC-20) και με up to date interfaces (USB, HDMI). Σας αφήνω συντροφιά με τις φωτογραφίες του νέου "μορφονιού", σαν ένα ποίημα χωρίς λόγια. Χαρείτε τον.

Gnork!: ο VIC-20 γίνεται Amiga!

Από την Wikipedia: Overachievers are individuals who "perform better or achieve more success than expected." The implicit presumption is that the "overachiever" is achieving superior results through excessive effort.

Δεν ξέρω από πότε ακριβώς μου κόλλησε αυτή η λόξα με τα overachievements και τους overachievers: ήταν όταν είδα τους Boston Celtics του '84 που "δεν έτρεχαν, δεν πηδούσαν" να κατακτούν τον τίλο στο NBA απέναντι στους φαντεζί Los Angeles Lakers του Magic Johnson και του showtime basketball; Ήταν όταν πρωτοαντίκρισα το Knight Lore της Ultimate στον ταπεινό ZX Spectrum; Όταν η Εθνική μας κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ του '87 κόντρα στα θηρία της Σοβιετικής Ένωσης και τους βιρτουόζους αστέρες της Γιουγκοσλαβίας; Ή, μήπως, κάθε φορά που χωμένος στο αναπαυτικό κάθισμα του σινεμά βυθιζόμουν στον φανταστικό - και όχι και τόσο πολυδιάστατο, είναι η αλήθεια - κόσμο του Rocky Balboa που βασιζόμενος σε μία απαράμιλλη θέληση (και ένα γρανιτένιο σαγόνι) και ένα μοναδικό work ethic επικρατούσε αντιμετωπίζοντας νεότερους και πιο προικισμένους αντιπάλους (που όμως δεν είχαν το βλέμμα του τίγρη, μην το ξεχνάμε αυτό!);

Όπως έγραψα και παραπάνω, δεν ξέρω πότε ακριβώς μου κόλλησε αυτή η λόξα. Το θέμα είναι ότι μου κόλλησε. Και το αποτέλεσμα αυτής είναι ότι με "φτιάχνει" πολύ περισσότερο ένα Peugeot 106 Rallye από μία φανταχτερή Porsche GT3, ένα netbook με επεξεργαστή Atom που κουτσοπαίζει το πρώτο Call of Duty από έναν Ryzen που τρέχει την τελευταία κυκλοφορία της σειράς, ένας "πινέζας" μπασκετμπολίστας από κάποιο θαύμα της φύσης με ύψος 2,16m, ένα ομαλό μονόχρωμο text scroller στον ZX81 απ' ότι μία αντίστοιχη χρωματική πανδαισία με εντυπωσιακά εφέ στην Amiga. Και πάει λέγοντας, θέλω να πιστεύω ότι το πιάσατε το νόημα...

Έτσι λοιπόν, στον κόσμο του retro computing, όσο πιο παλιό είναι το μηχάνημα, όσο πιο ταπεινά τεχνικά χαρακτηριστικά διαθέτει, τόσο περισσότερο εντυπωσιάζομαι όταν κάποιος ή κάποιοι το προγραμματίζουν έτσι ώστε να "κάνει παπάδες" (η όχι και τόσο επίσημη αλλά ευστοχότατη μετάφραση του overachievement). Φυσικά, και επειδή ακριβώς μιλάμε για retro computers με μηδαμινές δυνατότητες συγκριτικά με τα σημερινά τεχνολογικά θηρία, σχεδόν οτιδήποτε βλέπουμε να κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια αποτελεί overachievement: και μόνο το γεγονός ότι κάποιοι απαρνήθηκαν τις σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού και έβγαλαν τα μάτια τους προγραμματίζοντας σε assembly προκειμένου να επιτύχουν ικανοποιητικές ταχύτητες, σε κάνει να τους βγάζεις το καπέλο...

Σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα αποφάσισα να σταθώ και να μοιραστώ μαζί σας το Gnork!. Πρόκειται για ένα demo για τον VIC-20, τον τόσο όμοιο αλλά ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικό πρόγονο του Commodore 64. Το Gnork! χρειάζεται επέκταση μνήμης 16ΚΒ για να τρέξει, ανεβάζοντας έτσι τη συνολικά ποσότητα της διαθέσιμης RAM του μηχανήματος στο ιλιγγιώδες νούμερο των... 21ΚΒ!

Τι έκαναν λοιπόν οι coders του group Desire με αυτά τα 21ΚΒ; "Παπάδες", είναι η εύκολη και μονολεκτική απάντηση. Γιατί, πώς αλλιώς να το πεις όταν βλέπεις εντυπωσιακά εφέ που έχεις συνηθίσει στην Amiga και στον 64άρη σε ένα μηχάνημα που κυκλοφόρησε για να αντιμετωπίσει το... Atari 2600; Και μια και ανέφερα την Amiga, το Gnork! ολοκληρώνεται με την bouncing ball της Μεγάλης Κυρίας έτσι, για να βοηθήσει η εικόνα να καταλάβουν την έννοια του overacievement όσους δεν την κατανόησαν μέσα από το κείμενο. Το Gnork! μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ για να το χαρείτε σε έναν πραγματικό VIC-20, έναν TheC64 ή, απλά, σε έναν εξομοιωτή.

The (pen)ultimate cartridge!

Νομίζω ότι είχα αναφερθεί σε αυτό το θέμα και παλιότερα, αλλά μετά από μία (πολύ) σύντομη αναζήτηση δεν κατάφερα να εντοπίσω την σχετική ανάρτηση. Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, αυτό που θέλω να αναφέρω είναι ότι δεν πάνε σε καμία περίπτωση πάνω από 2 χρόνια από τότε που απέκτησα τον πρώτο μου VIC-20. Ο "μπαμπάς" του Commodore 64 αποτελούσε ανέκαθεν διακαή μου πόθο, από τότε που άρχισα τις πρώτες βόλτες στη Silicon Valley της Στουρνάρη και ξεφύλλισα το πρώτο τεύχος του Computer για Όλους, στην τρυφερή ηλικία των 11 Μαΐων.

Όταν λοιπόν κατάφερα τελικά να αποκτήσω σε λογική (για την ακρίβεια: χώμα) τιμή τον VIC-20 άρχισα να ψάχνω στο Internet για software, περιφερειακά, dedicated sites κλπ. Γρήγορα διαπίστωσα ότι μία επέκταση μνήμης θα ήταν απαραίτητη (τα 5ΚΒ RAM εκ των οποίων τα 3,5ΚΒ μένουν ελεύθερα στην BASIC του stock μηχανήματος δεν φτάνουν καλά-καλά για την αποθήκευση του κειμένου που βρίσκεται σε ένα... fortune cookie), καθώς επίσης και μια συσκευή τύπου SD2IEC. Αυτή η τελευταία βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό στην κατοχή μου, καθώς μου την δώρισε ο καλός φίλος και ταλαντούχος δημιουργός MasterGR όπως σας είχα γράψει παλιότερα.

Στο θέμα της επέκτασης μνήμης τώρα διαπίστωσα ότι υπάρχουν δεκάδες λύσεις εκεί έξω, και οι περισσότερες μάλιστα σε πολύ λογικές τιμές. Κάθε φορά όμως που έψαχνα κατέληγα πάντα σε μία συγκεκριμένη επέκταση, ένα cartridge που έκανε πολλά παραπάνω από το να αυξάνει απλά την διαθέσιμη RAM του VIC-20.

Το cartridge αυτό ονομάζεται Penultimate Cartridge και αποτελεί προϊόν του γνωστού site thefuturewas8bit. Περιληπτικά θα σας πω ότι το Penultimate cartridge αποτελεί μια "ευέλικτη" επέκταση μνήμης που μπορεί να ρυθμιστεί στα 3ΚΒ, στα 8ΚΒ, στα 11ΚΒ, στα 24ΚΒ, στα 27ΚΒ, στα 32ΚΒ και στα 35ΚΒ. 7 ολόκληρες διαφορετικές επιλογές που υπόσχονται συμβατότητα ακόμα και με τα πλέον ιδιότροπα προγράμματα, λοιπόν...

Ένα άλλο ιδιαίτερα χρήσιμο feature του Penultimate Cartridge είναι το ότι διαθέτει menu για άμεση πρόσβαση σε συσκευές SD2IEC. Πράγμα που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν θα χρειαστεί να καταφύγετε σε εντολές-σιδηροδρόμους (!) της BASIC αλλά ούτε καν σε κάποιο utility τύπου file browser. Πολύ handy αυτό το χαρακτηριστικό, δεν μπορείτε να πείτε, ε;

Αλλά το πραγματικό "υπερατού" του Penultimate Cartridge είναι οι ROMs. Ναι, καλά διαβάσατε, πέραν της επέκτασης της μνήμης RAM το θαυματουργό αυτό cartridge έχει αποθηκευμένες πάνω από 40 ROMs με τα κορυφαία παιχνίδια του VIC-20. Με απλά λόγια, μόνο το Penultimate Cartridge να κουμπώσετε πάνω στον VIC σας και δεν χρειάζεστε τίποτα περισσότερο για να απολαύσετε pure oldskool arcade gaming!

Πριν από μερικές μόλις ώρες κατέφθασε και το δικό μου Penultimate Cartridge, τα καλύτερο (και το μοναδικό, ίσως) δώρο για τον VIC-20 μου. Η έλευση του cartridge αποτέλεσε και την αφορμή για την ανάρτηση που διαβάζετε, καθώς ήθελα να μοιραστώ την χαρά μου!

Δεν θα γράψω περισσότερα στην παρούσα φάση, αλλά υπόσχομαι ενδελεχή παρουσίαση σε μελλοντικό τεύχος του Retro Planet. Νομίζω ότι το Penultimate Cartridge την αξίζει και με το παραπάνω...

Orb Megademo για VIC-20

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως δεν είχα ξανακούσει το demogroup Orb. Θα μου πείτε, με τόσες (δεκάδες;) χιλιάδες groups που υπάρχουν εκεί έξω είναι μάλλον απίθανο κάποιος να τα γνωρίζει όλα, ένα προς ένα. Πόσο μάλλον κάποιος που δεν είναι και ειδήμων στο θέμα, όπως εγώ...

Για να επιστρέψουμε όμως στο θέμα της ανάρτησης που διαβάζετε, το Orb Megademo είναι ένα multipart demo που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τις δυνατότητες του "μπαμπά" του Commodore 64. Μάλιστα, δεν θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από multipart καθώς τρέχει στον απλό, unexpanded, vanilla VIC-20 με τα ολόκληρα... 5ΚΒ μνήμης RAM (3,5ΚΒ αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε την BASIC). Έτσι λοιπόν, προκειμένου να μας δείξουν όλα όσα εντυπωσιακά σκόπευαν να μας παρουσιάσουν, οι coders του group Orb έφτιαξαν ένα demo αποτελούμενο από πολλά, εντελώς ανεξάρτητα parts, με το καθένα εξ' αυτών να περιέχει το συνθετικό "vic" στην ονομασία του (καλό, δεν μπορείτε να πείτε)!

Λόγω της δομής του Orb Megademo και του τρόπου που αυτό έχει δημιουργηθεί, μπορεί ο οποιοσδήποτε κάτοχος VIC-20 να το απολαύσει σε όλο του το μεγαλείο, αρκεί να διαθέτει ένα interface τύπου SD2IEC. Δεν θα χρειαστείτε ούτε επεκτάσεις μνήμης, ούτε "περίεργα" cartridges, τίποτα άλλο έξτρα.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα να δείτε έστω και το video του Orb Megademo: αποτελεί ένα εξαιρετικό δείγμα των δυνατοτήτων ενός πολύ αξιόλογου - για την εποχή του - μηχανήματος, της original "ψωμιέρας" που θυσιάστηκε για να κάνει τόπο στον επερχόμενο Commodore 64. Μπορείτε να κατεβάσετε το demo από εδώ.

Κυκλοφόρησε το 8ο τεύχος του K & A Plus

Χαράς ευαγγέλια για τους απανταχού Commodoreάδες, καθώς χθες κυκλοφόρησε το νέο, 8ο τεύχος του περιοδικού K & A Plus. Για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν το K & A Plus είναι ένα πολωνικό περιοδικό σε ψηφιακή μορφή που έχει ως αντικείμενο τα 8μπιτα μηχανήματα της Commodore αλλά, φυσικά, και την Amiga. Κι αν το "πολωνικό" και η "ψηφιακή μορφή" σας αποθάρρυναν προσωρινά θα χαρείτε να μάθετε ότι το K & A Plus κυκλοφορούσε ανέκαθεν σε δύο... versions (πολωνικά, αγγλικά) και ότι, εδώ και 2-3 τεύχη, έχετε τη δυνατότητα να το αποκτήσετε και σε φυσική, έντυπη έκδοση.

Στο νέο τεύχος του K & A Plus θα διαβάσετε ειδήσεις για κυκλοφορίες νέων παιχνιδιών (κυρίως για τον Commodore 64) και θα απολαύσετε αναλυτικά reviews των The Train - Escape to Normandy, Valdgir's Swords II, DreamWeb, Rowman, Yogi's Big Clean Up, $B, Gunfright, Boxx 3, Max Knight, Maze of the Mummy, Total Pattern, Go Ahead!, Bridge Strike, Bomb Runner 2, English Civil War και Rise of the Robots.

Αν τα reviews δεν σας λένε και πολλά πράγματα θα χαρείτε να μάθετε ότι το 8ο τεύχος του K & A Plus βρίθει ποιοτικών θεμάτων, συνεντεύξεων και αφιερωμάτων που το καθιστούν - κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος - το καλύτερο μέχρι τώρα τεύχος. Δώστε βάση, λοιπόν: παρουσίαση της δουλειάς του graphic artist Jojo073, συνέντευξη του Πολωνού coder Krzysztof Augustyn, θέμα για τα Bruce Lee 3D και τα remakes του Bruce Lee σε PC, αφιέρωμα στα movie games που είχε κυκλοφορήσει η Datasoft στα 80s, θέμα για το Laser Squad, παρουσίαση της πολωνικής αγοράς υπολογιστών στην χρυσή εποχή των home computers, συνέντευξη του Katod στον δικό μας Geoanas, report της έκθεσης Pixel Heaven 2017 και, ας βάλουμε μια τελεία για να πάρουμε μια ανάσα γιατί... τα καλύτερα έρχονται!

ΟΚ, έτοιμοι; Ας συνεχίσουμε λοιπόν με το κυρίως πιάτο: παρουσίαση του C64 Telnet Wifi Adapter και αναλυτικός οδηγός σεταρίσματος και εγκατάστασης ώστε να σερφάρετε στις dedicated BBSs (ναι, υπάρχουν) με τον 64άρη σας μέσω του διαδικτύου. Δοκιμή του USBjoy. Οδηγός για εξομοίωση Amiga σε Android TV box. Οδηγός για επισκευή ρωγμών και σπασιμάτων σε cases παλιών (και όχι μόνο) υπολογιστών. Οδηγός για AROS ARM σε Android. Αφιέρωμα στα 3D παιχνίδια του VIC-20 (!). Άρθρο για την Hollywood και συνέντευξη του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από αυτήν τα τελευταία 15 χρόνια, του Andreas Falkenhahn. Συνέντευξη των ανθρώπων πίσω από την Digital Team. Ένα σύντομο αρθράκι για το Captain Claw. Παρουσίαση του βιβλίου "8-bit Kids: Growing up with the Commodore 64". Ένα ευθυμογράφημα με τίτλο "Therapy". Και, για το τέλος, ένα θέμα στο οποίο οι συντελεστές του περιοδικού λένε την άποψη τους για τα εκπαιδευτικά παιχνίδια.

Εντάξει, δεν χρειάζεται να σας το πω εγώ για να καταλάβετε ότι η ύλη του περιοδικού είναι υπερπλήρης και χορταστική, έτσι δεν είναι; Γενικώς η ποιότητα των θεμάτων είναι ικανοποιητικότατη και μόνη μου προσωπική ένσταση είναι ότι δεν μπορεί το απλοϊκό Bridge Strike να έχει βαθμολογία 8 στα visuals και στον ίδιο τομέα το - αισθητικά εντυπωσιακό - Rise of the Robots να βαθμολογείται με ένα ταπεινό 5άρι, έτσι δεν είναι;

Φυσικά αυτό είναι μια απειροελάχιστη ένσταση ενός παράξενου ανθρώπου που δίνει σημασία σε (φαινομενικά ανύπαρκτες) λεπτομέρειες, οπότε μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία: απλά κατεβάστε το 8ο τεύχος του K & A Plus από εδώ και απολαύστε το!