Area 5150: το κορυφαίο τεχνικά demo όλων των εποχών;

Πριν από 6 ολόκληρα χρόνια, το καλοκαίρι του 2018, τότε που ακόμα δεν είχαμε ιδέα για πανδημίες, lockdowns και όλα τα υπόλοιπα που θα ακολουθούσαν, είχα γράψει ένα - απροσδόκητα ευμεγέθες, είναι η αλήθεια - κείμενο με αφορμή το 8088 MPH, ένα demo των groups Hornet, CRTC και Desire που ήρθε να μας αποδείξει ότι όλα όσα γνωρίζαμε για τις δυνατότητες του original IBM PC με τον Intel 8088 και την CGA ήταν, απλά, λάθος. Χρησιμοποιώντας το γνωστό πλέον "κόλπο" με την composite έξοδο της κάρτας γραφικών το εν λόγω demo απεικόνιζε ταυτόχρονα 16 χρώματα στην οθόνη σε graphics mode, αφήνοντας αποσβολωμένους όλους εμάς που φάγαμε χρόνια από τη ζωή μας "απολαμβάνοντας" τους κορυφαίους gaming τίτλους της εποχής σε άσπρο, μαύρο, κυανό και ματζέντα. Για τους "μερακλήδες" developers φυσικά υπήρχε και άλλη μία δυνατότητα, η επιλογή της εναλλακτικής τετραχρωμίας που αποτελούσαν τα κόκκινο, πράσινο, κίτρινο και μαύρο. "My god, it's full of colors!" θα μπορούσαμε να εκφράσουμε με σεβαστή δόση ειρωνείας αυτό που νιώθαμε, παραφράζοντας την κλασική ατάκα του David Bowman από το "2001: A Space Odyssey" (Stanley Kubrick, 1968). Τότε λοιπόν, τα μέλη των CRTC & Hornet μας έδειξαν με το 8088 MPH ότι, πέρα από τα 16 χρώματα, ο "ταπεινός" 5150, το πρώτο, original μοντέλο IBM PC του 1981, ήταν ικανός και για ομαλό scrolling και ανάλογο animation, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι είχαμε μάθει. Το 8088 MPH ήταν αναμφίβολα ένα θαύμα από τεχνικής άποψης (όχι ότι υστερούσε αισθητικά, κάθε άλλο) και ως τέτοιο μνημονεύεται ακόμα και στις μέρες μας.

Προσωπικά, θεωρούσα αδύνατο να εμφανιστεί κάτι που να το ξεπεράσει. Δηλαδή, ΟΚ, το 8088 MPH τίκαρε 5-10 κατηγορίες που έγραφαν αρχικά δίπλα τους "δεν γίνεται". Τι άλλο να περιμένουμε πια; Το μόνο που δεν είχαμε δει - γιατί φυσικά ήταν αδύνατο - ήταν 16 χρώματα σε graphics mode ταυτόχρονα από την RGB έξοδο της CGA. Ή, ας πούμε, μίξη text με graphics mode στην ίδια γραμμή της οθόνης. Φυσικό ήταν που δεν τα είχαμε δει, γιατί ήταν ανέφικτα, σωστά; ΣΩΣΤΑ;

Βαθειά υπόκλιση στους ανθρώπους των CRTC & Hornet που εμφανίστηκαν και πάλι, το καλοκαίρι του 2022 (ναι, το ξέρω, άργησα, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ) με μια νέα παραγωγή, με τον ευρηματικό και πιασάρικο τίτλο "Area 5150". Και τα διέλυσαν όλα!

Τι να πω και τι να γράψω; Είναι από αυτές τις φορές που τα λόγια απλά δεν αρκούν. Μόνο οι εικόνες - και μάλιστα κινούμενες - μπορούν να δείξουν και στον πλέον αδαή τι κατέστη δυνατό από αυτούς τους υπερταλαντούχους coders, τους τσάρους του προγραμματισμού, τους ακούραστους εξερευνητές των tricks των microchips. Οπότε, απλά, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ (ναι, με κεφαλαία, δεν είναι υπερβολή) το Area 5150:

 

Το κάνατε, Μείνατε με το στόμα ανοιχτό; Καταλάβατε ποια είναι πραγματικά η έννοια του "jaw dropping" και ότι κάποιες φορές αυτή δεν έχει την παραμικρή σχέση με 16μπιτες gaming πλατφόρμες των 80s; Ωραία. Δείτε τώρα και πώς υποδέχτηκε το κοινό την πρώτη παγκόσμια προβολή του Area 5150 στα πλαίσια του demoparty Evoke 2022, εδώ:

Για το τέλος φυσικά, σας κράτησα το καλύτερο: original IBM PC 5150 με το μαμίσιο έγχρωμο monitor IBM 5153 για το απόλυτο feeling:

Πώς; Είπατε τίποτα; Α, "respect". Μάλιστα. Συμφωνώ απόλυτα. Δεν ξέρω τι να πω: έχω δει - κυριολεκτικά - χιλιάδες demos όλα αυτά τα χρόνια σε κάθε συνηθισμένο ή "κουφό" μηχάνημα. Γνωρίζοντας πάνω-κάτω τις δυνατότητες της κάθε πλατφόρμας μπορείς να εκτιμήσεις τις περισσότερες φορές πόσο δύσκολα μπορεί να υλοποιηθεί προγραμματιστικά αυτό που βλέπεις μπροστά στα μάτια σου. Έχοντας και κάποιο αισθητικό κριτήριο μπορείς επίσης να αξιολογήσεις και που στέκεται καλλιτεχνικά η κάθε παραγωγή. Στην περίπτωση λοιπόν του Area 5150 θεωρώ ότι, τεχνικά, αυτό που μας σερβίρει είναι ό,τι πιο παλαβό, ανήκουστο, μη αναμενόμενο έχω δει τα τελευταία χρόνια. Μαζί ίσως με το ασύλληπτο Don't Mess With Texas. Εκεί, σε μια μοναχική κορυφή όπου μπορούν να βρεθούν μονάχα τα καλύτερα των καλύτερων. Το παρακολουθώ και το ξαναπαρακολουθώ και δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Απλά απίστευτο!

Και Amstrad και Atari και BBC έχουμε λέμε!

Όπως γνωρίζετε όσοι ασχολείστε με το σύμπαν του retro computing ή απλά διαβάζετε το blog μου, μεταξύ 2-5 Απριλίου πραγματοποιήθηκε η Revision Online 2021, ένα demoparty στο οποίο έλαμψαν πολλές νέες δημιουργίες από demogroups από κάθε γωνιά του πλανήτη (ΟΚ, της Ευρώπης, για να είμαστε πιο ακριβείς). Είδαμε πολλά και ενδιαφέροντα λοιπόν - και ακόμα βλέπουμε, εδώ που τα λέμε - όπως τα Calculation και The Martini Effect. Φυσικά, δεν ήταν μονάχα αυτά...

Σήμερα θα σας παρουσιάσω 3 ολόφρεσκα demos που πρωτοείδαμε στην Revision λοιπόν, για 3 διαφορετικές πλατφόρμες. Ξεκινάμε με το Can robots take control? που τρέχει σε vanilla Amstrad CPC 6128 και ξεχωρίζει για τα εντυπωσιακά εφέ του, τον φρενήρη ρυθμό εναλλαγής αυτών και την καλή του μουσική. Το demo είναι μια δουλειά των groups Benediction και Arkos και μπορείτε να το απολαύσετε στη συνέχεια:

Ακολουθεί το SQUARE V2 για Atari STE, μία παραγωγή του group με το ευρηματικό όνομα Hemoroids (!), η οποία χαρακτηρίζεται από περιστρεφόμενους κύβους. Πολλούς περιστρεφόμενους κύβους. Βασικά, πάρα πολλούς περιστρεφόμενους κύβους! Να, δείτε το με τα ίδια τα ματάκια σας αν δεν με πιστεύετε:

Τέλος, έχουμε το Twinhead από τα μέλη των Progen και Desire, το οποίο και προσωπικά με εντυπωσίασε περισσότερο από τα τρία. Το Twinhead τρέχει σε BBC Master 128 με έναν έξτρα 6502 (Master Turbo) (πάντα οι δύο είναι καλύτεροι απ' τον έναν). Όπως καταλαβαίνετε δεν μιλάμε και για τον πλέον δημοφιλή και συνηθισμένο συνδυασμό hardware, αλλά ποιος νοιάζεται όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο smooth όσο το Twinhead που νομίζεις ότι προέκυψε από κάποιο coin op των mid 80s; Όσο κι αν το BBC micro ήταν ένας εξαιρετικός υπολογιστής με δυνατότητες που, απλά, δεν συναντούσες πουθενά εκείνα τα χρόνια, το ατού του δεν ήταν η κίνηση, τα γραφικά, τα παιχνίδια και τα demos. Με αυτά κατά νου καταλαβαίνει κανείς ότι το Twinhead είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Κι ας θέλει και δεύτερο επεξεργαστή!

1981 για τον Commodore 64: η ΕΣΣΔ ξαναζωντανεύει!

"Καλή Χρονιά" ευχήθηκαν τα μέλη των groups Proxima και Desire σε όλη την demoscene με την παρουσίαση του νέου τους demo, του "1981", την 1η Ιανουαρίου 2021 στα πλαίσια του online demoparty Hogmanay.

Το 1981 - που τρέχει στον Commodore 64 - δεν είναι ένα συνηθισμένο demo. Δεν είναι συνηθισμένο καταρχάς επειδή δημιουργήθηκε εκ του μηδενός στη διάρκεια 4 και μόνο εβδομάδων και δεν είναι συνηθισμένο δευτερευόντως λόγω θεματολογίας, καθώς, πώς να το θέσω; Αν υπήρχε ακόμα η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ, CCCP ή USSR για τους φίλους) και οι Σοβιετικοί sceners έφτιαχναν demos για τον 64άρη, ε, με το 1981 θα έμοιαζαν αυτά!

Βλέπετε, οι σύντροφοι (τα μέλη των Proxima και Desire) μας προσέφεραν μία ολόφρεσκη παραγωγή που βρίθει σφυροδρέπανων, κόκκινου χρώματος (ΟΚ, για τον Commodore 64 μιλάμε, όπου διαβάζετε "κόκκινο" να σκέφτεστε "γκρενά"), μουσικών θεμάτων ανατολικού μπλοκ, "σοσιαλιστικής" τεχνοτροπίας, και PETSCII πορτρέτων των Λένιν και Μπρέζνιεφ! Εντάξει, αυτό το τελευταίο, ότι ο Λεονίντ (Μπρέζνιεφ) θα έμπαινε στην ίδια πρόταση με τα PETSCII δεν το είχα δει να 'ρχεται, αλλά ποτέ μη λες ποτέ, έτσι δεν είναι;

Τα εφέ που καταρρίπτουν ρεκόρ δεν είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει το 1981, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δουλειά που έχει γίνει είναι τεμπέλικη ή κάτι τέτοιο. Κάθε άλλο. Απλά, η θεματολογία και η αισθητική του όλου demo κάνουν τον θεατή να δυσκολεύεται να παρατηρήσει ή να επικεντρωθεί σε κάτι άλλο. Είτε κάποιος είναι λάτρης της τεχνοτροπίας που χαρακτηρίζει το 1981 είτε όχι θεωρώ αδύνατο να μην θαυμάσει την δουλειά των Proxima & Desire που μας μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή, 40 ακριβώς χρόνια πίσω, τότε που όλος ο πλανήτης ζούσε υπό τον φόβο των πιθανών επακόλουθων του Ψυχρού Πολέμου. Θα μου πείτε ότι και τώρα έχουμε και τον Covid-19 και τις μεταλλάξεις του οπότε δεν είμαστε και πολύ καλύτερα, και μάλλον θα έχετε και δίκιο...

Εν πάσει περιπτώσει, για να ολοκληρώσω κάποτε, εάν θέλετε να δείτε και να ακούσετε ένα demo πανέμορφο και διαφορετικό από τα συνηθισμένα που θα το λάτρευε κάποιος που θα σύχναζε στο "Σπίτι του Λαού", θα διάβαζε τον Ριζοσπάστη και θα απολάμβανε μουσικά ακούσματα του τύπου των Korobeiniki και Podmoskovnye vechera, μπορείτε να κατεβάσετε το 1981 από εδώ ή απλά να το παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί.

Gnork!: ο VIC-20 γίνεται Amiga!

Από την Wikipedia: Overachievers are individuals who "perform better or achieve more success than expected." The implicit presumption is that the "overachiever" is achieving superior results through excessive effort.

Δεν ξέρω από πότε ακριβώς μου κόλλησε αυτή η λόξα με τα overachievements και τους overachievers: ήταν όταν είδα τους Boston Celtics του '84 που "δεν έτρεχαν, δεν πηδούσαν" να κατακτούν τον τίλο στο NBA απέναντι στους φαντεζί Los Angeles Lakers του Magic Johnson και του showtime basketball; Ήταν όταν πρωτοαντίκρισα το Knight Lore της Ultimate στον ταπεινό ZX Spectrum; Όταν η Εθνική μας κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ του '87 κόντρα στα θηρία της Σοβιετικής Ένωσης και τους βιρτουόζους αστέρες της Γιουγκοσλαβίας; Ή, μήπως, κάθε φορά που χωμένος στο αναπαυτικό κάθισμα του σινεμά βυθιζόμουν στον φανταστικό - και όχι και τόσο πολυδιάστατο, είναι η αλήθεια - κόσμο του Rocky Balboa που βασιζόμενος σε μία απαράμιλλη θέληση (και ένα γρανιτένιο σαγόνι) και ένα μοναδικό work ethic επικρατούσε αντιμετωπίζοντας νεότερους και πιο προικισμένους αντιπάλους (που όμως δεν είχαν το βλέμμα του τίγρη, μην το ξεχνάμε αυτό!);

Όπως έγραψα και παραπάνω, δεν ξέρω πότε ακριβώς μου κόλλησε αυτή η λόξα. Το θέμα είναι ότι μου κόλλησε. Και το αποτέλεσμα αυτής είναι ότι με "φτιάχνει" πολύ περισσότερο ένα Peugeot 106 Rallye από μία φανταχτερή Porsche GT3, ένα netbook με επεξεργαστή Atom που κουτσοπαίζει το πρώτο Call of Duty από έναν Ryzen που τρέχει την τελευταία κυκλοφορία της σειράς, ένας "πινέζας" μπασκετμπολίστας από κάποιο θαύμα της φύσης με ύψος 2,16m, ένα ομαλό μονόχρωμο text scroller στον ZX81 απ' ότι μία αντίστοιχη χρωματική πανδαισία με εντυπωσιακά εφέ στην Amiga. Και πάει λέγοντας, θέλω να πιστεύω ότι το πιάσατε το νόημα...

Έτσι λοιπόν, στον κόσμο του retro computing, όσο πιο παλιό είναι το μηχάνημα, όσο πιο ταπεινά τεχνικά χαρακτηριστικά διαθέτει, τόσο περισσότερο εντυπωσιάζομαι όταν κάποιος ή κάποιοι το προγραμματίζουν έτσι ώστε να "κάνει παπάδες" (η όχι και τόσο επίσημη αλλά ευστοχότατη μετάφραση του overachievement). Φυσικά, και επειδή ακριβώς μιλάμε για retro computers με μηδαμινές δυνατότητες συγκριτικά με τα σημερινά τεχνολογικά θηρία, σχεδόν οτιδήποτε βλέπουμε να κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια αποτελεί overachievement: και μόνο το γεγονός ότι κάποιοι απαρνήθηκαν τις σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού και έβγαλαν τα μάτια τους προγραμματίζοντας σε assembly προκειμένου να επιτύχουν ικανοποιητικές ταχύτητες, σε κάνει να τους βγάζεις το καπέλο...

Σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν θα πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα αποφάσισα να σταθώ και να μοιραστώ μαζί σας το Gnork!. Πρόκειται για ένα demo για τον VIC-20, τον τόσο όμοιο αλλά ταυτόχρονα και τόσο διαφορετικό πρόγονο του Commodore 64. Το Gnork! χρειάζεται επέκταση μνήμης 16ΚΒ για να τρέξει, ανεβάζοντας έτσι τη συνολικά ποσότητα της διαθέσιμης RAM του μηχανήματος στο ιλιγγιώδες νούμερο των... 21ΚΒ!

Τι έκαναν λοιπόν οι coders του group Desire με αυτά τα 21ΚΒ; "Παπάδες", είναι η εύκολη και μονολεκτική απάντηση. Γιατί, πώς αλλιώς να το πεις όταν βλέπεις εντυπωσιακά εφέ που έχεις συνηθίσει στην Amiga και στον 64άρη σε ένα μηχάνημα που κυκλοφόρησε για να αντιμετωπίσει το... Atari 2600; Και μια και ανέφερα την Amiga, το Gnork! ολοκληρώνεται με την bouncing ball της Μεγάλης Κυρίας έτσι, για να βοηθήσει η εικόνα να καταλάβουν την έννοια του overacievement όσους δεν την κατανόησαν μέσα από το κείμενο. Το Gnork! μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ για να το χαρείτε σε έναν πραγματικό VIC-20, έναν TheC64 ή, απλά, σε έναν εξομοιωτή.

8088 MPH: η (καθυστερημένη) απάντηση των PCs

Ε, ναι λοιπόν, δεν ντρέπομαι να το πω: είμαι από αυτούς που χωρίς να το καταλαβαίνουν τότε αλλά, απολύτως συνειδητά πλέον, υποστηρίζουν ότι οι συνεχιστές των 8μπιτων home computers ήταν τα PCs και όχι οι 16μπιτοι Amiga, Atari ST (βάλτε και λίγο από Archimedes). Τι, θέλετε να το αιτιολογήσω; Ας είναι...

Όσοι έζησαν τις υπέροχες εκείνες ημέρες του computer boom των 8bit personal computers προφανώς θα θυμούνται ότι ο υπολογιστής δεν ήταν μονάχα το μέσο που χρησιμοποιούσες για να παίξεις video games. Όχι, ήταν κάτι πολύ περισσότερο απ' αυτό. Κάποιοι, μάλλον λανθασμένα, έχουν μείνει με την εντύπωση ότι το πρώτο που μαθαίναμε εκείνα τα (περισσότερο από σήμερα, τουλάχιστον) αγνά χρόνια ήταν το πώς φορτώνουν τα παιχνίδια. Δεν ήταν έτσι, όμως. Το πρώτο που συνέβαινε συνήθως, ήταν να πληκτρολογήσουμε δειλά-δειλά τις πρώτες εντολές από το manual του υπολογιστή. Και, μαντέψτε, τα πάντα ξεκινούσαν με το κλασικό PRINT "HELLO WORLD". Προφανώς η εκτέλεση μιας BASIC εντολής δεν καθιστούσε αυτομάτως κάποιον προγραμματιστή, αλλά τον έκανε (επίσης αυτομάτως) μεγαλύτερο γνώστη του αντικειμένου από τον σημερινό μέσο χρήστη PC!

Φυσικά, τα παραπάνω δεν θα είχαν κανένα νόημα αν όλοι σταματούσαν στο PRINT "HELLO WORLD". Ευτυχώς, (πάρα) πολλοί συνέχιζαν - ήταν και τα manuals αναλυτικά, καλογραμμένα και ενδιαφέροντα εκείνα τα χρόνια - και προχωρούσαν αρκετά βήματα παραπέρα, στο σημείο μάλιστα που διαπίστωναν ότι η εκάστοτε διάλεκτος BASIC ήταν μάλλον φτωχή για να στηρίξει τις προγραμματιστικές τους προσδοκίες. Ε, εκεί άρχιζε η τριβή με την assembly (ή, τουλάχιστον, η προσπάθεια).

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω, ο μέσος χρήστης της εποχής αποκτούσε σταδιακά (αν δεν την είχε ήδη) και μια επαφή με τα ηλεκτρονικά. Μπορεί να ξεκινούσε από τη ρύθμιση της κεφαλής του κασετόφωνου, και να έφτανε μέχρι στην εγκατάσταση της επέκτασης μνήμης στον 16άρη ZX Spectrum ή στο άνοιγμα του CPC 6128 για να ξαναφέρει στη θέση της την κεφαλή του disk drive. Έτσι ήταν, οι χρήστες εκείνα τα χρόνια φυσικά και έπαιζαν video games, αλλά δεν ασχολούνταν αποκλειστικά με αυτά. Αρκετοί είχαν ήδη καταφέρει να κατανοήσουν την τεράστια ικανοποίηση που έδινε στον δημιουργό ο ίδιος ο προγραμματισμός μιας εφαρμογής ή ενός παιχνιδιού σε σχέση με την απλή χρήση αυτού. Εκείνα τα χρόνια που (θέλουμε να πιστεύουμε) το ποσοστό των ψεκασμένων δεν αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία, ο - ας τον πούμε - "pro programmer" θα γελούσε ίσως με την ψυχή του με κάποιον που θα αυτοχαρακτηριζόταν ως "pro gamer". Και, μην το πάμε και μακριά: μια σύντομη ματιά στις σελίδες των περιοδικών της εποχής αρκεί για να πείσει και τον πλέον δύσπιστο. Δείτε πόσες σελίδες ήταν αφιερωμένες στον προγραμματισμό και πόσες στα παιχνίδια και θα καταλάβετε...

Παρόλο που έδειχναν ως η φυσική συνέχεια, οι 16μπιτοι υπολογιστές δεν ακολούθησαν ποτέ τον δρόμο των 8μπιτων. Αν και επρόκειτο για μηχανήματα με πληθώρα δυνατοτήτων που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν και τον πλέον απαιτητικό που θα έκανε το βήμα να φύγει από τα 8μπιτα, οι Atari ST και Commodore Amiga δυστυχώς, πολύ γρήγορα, μετατράπηκαν σε παιχνιδομηχανές με ατέλειωτη ιπποδύναμη συγκριτικά με τους ταπεινούς προγόνους τους. Να ήταν το γεγονός ότι πλέον η BASIC δεν αποτελούσε παρά μια ακόμα εφαρμογή και δεν ήταν καν υποχρεωτικό το να την φορτώσει κανείς; Να ήταν η πιο-απλή-πεθαίνεις ευκολία του "βάζω δισκέτα και ξεκινάει"; Να ήταν η έλλειψη ανοιχτής αρχιτεκτονικής - τουλάχιστον στα entry μοντέλα; Να ήταν η αυξημένη πολυπλοκότητα ανάπτυξης μιας ικανοποιητικής εφαρμογής ή παιχνιδιού στα 16μπιτα σε σχέση με τα 8μπιτα; Ή μήπως τα εντυπωσιακά γραφικά και ο κρυστάλλινος ήχος απλά παρέσερναν τους πιτσιρικάδες της εποχής μακριά από τον προγραμματισμό και το κατσαβίδιασμα, μακριά από την χομπίστικη χρήση και την εξερευνητική διάθεση και τους πέταγαν με τα μούτρα στον ευκολοχώνευτο πακτωλό των video games;

Το πιθανότερο είναι ότι είχαμε να κάνουμε με έναν συνδυασμό όλων των παραπάνω. Ευτυχώς που υπήρχαν τα PCs...

Ναι, δεν αστειεύομαι! Θυμάμαι σαν να 'τανε χτες ότι ήδη από το 1986 ήμουν ο τυχερός (;) κάτοχος ενός (τότε) ολοκαίνουριου Atari ST. Είχα περάσει πιο πριν από τον ZX Spectrum και τον Commodore 64 (και όχι μόνο) και είχα γευθεί με μεγάλη όρεξη τις χάρες τους, τα παιχνίδια τους και την δημοφιλία τους. Και ναι, φυσικά και μου άρεσε. Αλλά ήθελα και εγώ ο ίδιος και ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα, να πάμε στο επόμενο στάδιο. Και έτσι καταλήξαμε στον Atari 520ST, καθώς η Amiga 1000, ό,τι κι αν σας λένε, ήταν απλά απλησίαστη εκείνα τα χρόνια για το βαλάντιο του μέσου μισθωτού.

Ο Atari είχε εντυπωσιακά γραφικά. Ειδικά εκείνη η άτιμη η ασπρόμαυρη οθόνη του, το SM124, ήταν πραγματικά "χαρτί". Συνηθισμένος στις ασπρόμαυρες ή έγχρωμες τηλεοράσεις με τα παλαιότερα μηχανήματά μου, απλά κόντεψα να χάσω τα λογικά μου όταν πρωτοαντίκρισα την uber-καθαρή και σταθερή εικόνα στην ανάλυση των 640x400 pixels στο monitor της Atari. Φυσικά, και άλλα πράγματα ήταν υπέρ του δέοντος εντυπωσιακά για την εποχή στον Atari 520ST, αλλά αυτό το πράγμα με την οθόνη μου έχει μείνει...

Σε απόλυτη αντιδιαστολή με τις hardware δυνατότητες του μηχανήματος βρισκόταν δυστυχώς η ST BASIC. Αργή, με κακό manual και bugs, δεν είχε σε κανένα σημείο την user friendliness της Sinclair BASIC ή την διάχυτη ποιότητα της Locomotive BASIC που κοσμούσε τα ROM chips των Amstrad CPC. Μιας και ήταν αρχή ακόμη, τα παιχνίδια και οι εφαρμογές στον ST ήταν ελάχιστα και οι λιγοστές λειτουργίες του GEM δεν σου επέτρεπαν να "ψαχτείς" παραπάνω. Έτσι, πολύ σύντομα διαπίστωσα ότι ενώ είχα στην κατοχή μου την Ferrari των προσωπικών υπολογιστών της εποχής (είπαμε, η Amiga δεν υπήρχε καν σαν σκέψη ακόμα) μάλλον είχα μεγάλο έλλειμμα στα καύσιμα για να την κινήσω. Δεν άργησα λοιπόν να ξαναγυρίσω στη ζεστή αγκαλιά του 64άρη αλλά και σε αυτήν του CPC 6128 καθώς, όσο περνούσε ο καιρός, οι τιμές των 8μπιτων όλο και έπεφταν. Μέχρι που, κάπου προς τα τέλη του '89 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τα PCs...

Η πρώτη εντύπωση - δεν θα το κρύψω - ήταν η χειρότερη δυνατή: ένα PC της Philips με Intel 8088 και πορτοκαλιά (amber) οθόνη δίπλα-δίπλα σε μια Amiga 500 με 1084 που έπαιζε το Beach Volley της Ocean. Ε, "μα είναι να γελάει κανείς!" που έλεγε κι ο μακαρίτης ο Φίλιππας ο Συρίγος. Και η δεύτερη εντύπωση αντίστοιχη ήταν, και η τρίτη, και η τέταρτη και πάει λέγοντας. Τα πράγματα όμως έμελε να αλλάξουν σύντομα, καθώς άρχισα να γεύομαι τις αρετές του MS-DOS (εσείς εκεί πίσω: σας ακούω που γελάτε!), την ταχύτητα, τις δυνατότητες και την ορθή δομή της GW-BASIC αλλά και τα καλά που μπορούσε να προσφέρει ένας σκληρός δίσκος. Τα μονόχρωμα ή τετράχρωμα παιχνίδια είναι η αλήθεια ότι προκαλούσαν μια άλφα θλίψη, η οποία όμως δεν συγκρινόταν καν με εκείνη που προκαλούσε η έλλειψη chip ήχου. Σκεφτείτε ότι ήδη από το 1984 είχα στην κατοχή μου Commodore 64 και δάκρυζα με τις απίστευτες/υπέροχες/ανεπανάληπτες μελωδίες του SID και είχαμε φτάσει στο 1990 και στα PCs ακούγαμε ό,τι ακούγαμε από το ενσωματωμένο μεγαφωνάκι... Ευτυχώς αυτή η κατάσταση δεν κράτησε πολύ, καθώς η ανοιχτή αρχιτεκτονική των PCs - το μεγαλύτερο ίσως πλεονέκτημα απέναντι σε Amiga και Atari αλλά και η χαρά του χομπίστα - επέτρεψε την αλλαγή της CGA με EGA και αργότερα με VGA. Ε, όταν απέκτησα και την Adlib τότε όλα τέλειωσαν: ήμουν πια στην σωστή πλατφόρμα και το χαιρόμουν με όλη μου την ψυχή. Οι καλύτερες μέρες φαίνονταν να ξημερώνουν για τα PCs, ενώ, για Amiga και Atari, παρόλο που τότε δεν το γνωρίζαμε, το τέλος θα ερχόταν πολύ πιο σύντομα απ' ότι θα μπορούσε να φανταστεί και ο πλέον απαισιόδοξος...

Τέλος πάντων, σας έχω γράψει ολόκληρο σεντόνι μέχρι τώρα και δεν έχω πει λέξη για το θέμα της ανάρτησης που δεν είναι άλλο από το 8088 MPH, το οποίο είναι ένα demo. Για original IBM PC. Με original CGA. Μιλάμε για τεχνολογία 1983 κι άγιος ο Θεός, από 'δω παν κι άλλοι και τα λοιπά. Ποιος ο λόγος να βγάλει κάποιος εν έτει 2015 ένα demo για CGA; Του έλειψε η τετραχρωμία; Χα, εδώ γελάνε: τετραχρωμία είπατε; Αν σταθούμε στα τεχνικά χαρακτηριστικά του 8088 MPH απλά η πλειοψηφία των "γκουρού" του retro (και όχι μόνο) computing θα πρέπει να... φάει τα καπέλα της!

Θα το γράψω όσο πιο απλά γίνεται: καλό demo δεν είναι αυτό που κάνει απλά εντυπωσιακά πράγματα. Καλό demo είναι αυτό που κάνει εντυπωσιακά πράγματα σε σχέση με την πλατφόρμα για την οποία φτιάχτηκε. Και κορυφαίο demo είναι αυτό που κάνει πράγματα που μέχρι τότε τα θεωρούσαμε αδύνατα και ανέφικτα στο συγκεκριμένο format. Με αυτά κατά νου, προφανώς ένα από τα καλύτερα demos για ZX81 μπορεί να δείχνει άθλιο και τρισκακόμοιρο σε σχέση με μια μέτρια έως κακή παραγωγή σε Amiga. Οποιοσδήποτε όμως γνωρίζει τις δυνατότητες του hardware των δύο μηχανημάτων θα είναι σε θέση να εκτιμήσει πραγματικά το demo του ΖΧ81 - το πιάσατε, έτσι;

Το λοιπόν, το 8088 MPH είναι αφιερωμένο σε όλους όσους, σε πείσμα των καιρών, προσπαθούσαν να παίξουν παιχνίδια και να απολαύσουν γραφικά στα PCs τους, εκεί από τα μέσα μέχρι τα τέλη των 80s. Σε αυτούς που δέχονταν τη χλεύη ακόμα και αυτών των κατόχων του ZX Spectrum! Ε, όχι πια, enough is enough και ο αγώνας (επιτέλους) δικαιώνεται! 8088 MPH και τα μυαλά στα κάγκελα!

Α, και πριν κλείσουμε και κάτι ακόμα: δείτε την (απολαυστική) πρεμιέρα του 8088 MPH πίσω στο 2015 στα πλαίσια της Revision και διασκεδάστε με τις (ακόμη απολαυστικότερες, αφού είναι δυσκοίλιες και μαγκωμένες καθώς είναι σχεδόν όλοι Αμιγκάδες) αντιδράσεις του κοινού!

Για την ιστορία, το 8088 MPH είναι αποτέλεσμα των κόπων, της σκληρής δουλειάς, της εντυπωσιακής τεχνογνωσίας και του ασύλληπτου ταλέντου των μελών των groups Hornet, CRTC και DESiRE. Respect!

Don't Mess With Texas για TI99/4A

Εντάξει, κάποια πράγματα τα συναντάμε συχνά, κάποια όχι και τόσο. Κάποια δεν τα συναντάμε σχεδόν ποτέ! Στην κατηγορία αυτή μάλλον ανήκει και το demo (τι demo; Megademo, παρακαλώ!) που θα σας παρουσιάσω σήμερα, το οποίο ονομάζεται Don't Mess With Texas και τρέχει σε  - τι άλλο; - Texas Instruments TI99/4A.

Πριν προχωρήσω παρακάτω πρέπει να ευχαριστήσω τον Γιώργο (Geoanas) που υπέδειξε το demo αυτό σε μένα και σε άλλους μέσα από το forum του iamretro.gr. Πραγματικά, διαβάζοντας τον τίτλο του topic γεννήθηκαν κάποιες υποψίες στο μυαλό μου αλλά, τι στο καλό, δεν είχα δει (σχεδόν) ποτέ demo για τον TI99/4A, πόσες ήταν οι πιθανότητες να δω κάποιο τώρα;

Μικρή παρένθεση όμως, πριν περάσουμε στο Don't Mess With Texas. Όπως προανέφερα, η demoscene του TI99/4A είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Θα αναρωτιέστε ίσως γιατί να συμβαίνει αυτό, έτσι; Λοιπόν, ο λόγος για τον οποίο οι νέες παραγωγές για τον ΤΙ99/4Α είναι κυριολεκτικά μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού δεν είναι άλλος από τον (εντελώς) αλλοπρόσαλλο σχεδιασμό του μηχανήματος! Δώστε βάση: 16bit επεξεργαστής, chips γραφικών και ήχου όμοια με αυτά που "φορούσαν" τα MSX. Μια χαρά hardware, έτσι; Χμμμμ... όχι ακριβώς, καθώς ο όλος σχεδιασμός του ΤΙ99/4 (ο προκάτοχος του ΤΙ99/4Α) έγινε με το σκεπτικό να χρησιμοποιηθεί άλλη CPU, τεχνολογίας 8bit! To cut the long story short (που λένε κι οι Τεξανοί), λόγω τεχνικών προβλημάτων επιλέχθηκε τελικά ο 16bit TMS9900 πλαισιωμένος από ένα ολόκληρο chipset 8bit αρχιτεκτονικής! Σα να μην έφτανε αυτό, η ΤΙ δεν έδινε τη δυνατότητα εκτέλεσης προγραμμάτων γραμμένων σε γλώσσα μηχανής μέσα από την TI BASIC. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Πολύ απλά, ότι ο ευκολότερος τρόπος να εκτελέσετε το πρόγραμμα που μόλις φτιάξατε σε assembly είναι να το.. κάψετε σε cartridge!

Επιστρέφοντας λοιπόν στο Don't Mess With Texas, το demo δημιούργησε το group Desire και μας έρχεται σε cartridge (ή imagefile για εξομοιωτή - ευκολότερος και οικονομικότερος τρόπος εδώ που τα λέμε) και, προκειμένου να τρέξει απαιτεί επέκταση μνήμης 32ΚΒ και το speech synthesizer της Texas Instruments (το δημοφιλέστερο ίσως περιφερειακό του συγκεκριμένου υπολογιστή). Θα σας παιδέψει λοιπόν για να το τρέξετε, αλλά το αποτέλεσμα είναι απλά κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ό καθώς, απ' όσο γνωρίζω, πρόκειται για το καλύτερο (και με διαφορά) demo που δημιουργήθηκε ποτέ για τον ΤΙ99/4Α!

Ξέρω, είναι απίθανο να έχετε το απαιτούμενο hardware (θα πρέπει να βρείτε και το cartridge με το demo, πού το πάτε αυτό;) αλλά η θέαση τουλάχιστον του video νομίζω ότι επιβάλλεται! Απολαύστε, λοιπόν! (Πηγή: iamretro forum).