Zone 5: οι Fairlight επιστρέφουν!

Ένα demoparty που ονομάζεται Edison; Προσωπικά δεν το είχα ξανακούσει, αν και φέτος, το ΠΣΚ που μόλις ολοκληρώθηκε, διοργανώθηκε για 14η φορά! Οπότε κακώς δεν το γνώριζα και πάμε παρακάτω.

Όντας χρόνια μπροστά από εμάς - σε κάθε επίπεδο, τολμώ να πω - οι Σουηδοί, δεν σκέφτηκαν απλά να βρουν μια τοποθεσία όπως-όπως, να κοτσάρουν και 2-3 κιτρινισμένες 500άρες κι έναν Amstrad με πράσινη οθόνη και καθάρισαν. Όχι. Νοίκιασαν πλοίο (M/S Borgila) - εννοείται ειδικά διαμορφωμένο για τη διοργάνωση events - για ένα demoparty to remember. Φυσικά, εννοείται και εξυπακούεται πως για να παρευρεθεί κάποιος στο Edison έπρεπε να πληρώσει εισιτήριο. Κάποια πράγματα είναι αυτονόητα για κάποιους λαούς. Στην Ψωροκώσταινα από την άλλη έχουμε το απόλυτο contrast όταν διοργανώνεται κάτι εντελώς δωρεάν, είναι στη γειτονιά μας, και παρόλα αυτά δεν κάνουμε τον κόπο να το τιμήσουμε και να το ενισχύσουμε με την παρουσία μας. Και κατά τα άλλα σου βγαίνει ο άλλος και σου λέει "εγώ είμαι αρρωστάκι με την όλη φάση". Ναι, καλά, αρρωστάκι όντως είσαι αλλά για άλλους λόγους μάγκα μου.

Αφήνοντας όμως τη γκρίνια στην άκρη (γιατί;) ας πάμε και στο θέμα της ανάρτησης, που δεν είναι άλλο από το νέο demo των Fairlight για τον ένα και μοναδικό big daddy του home computing, τον Commodore 64, που ονομάζεται Zone 5. Εντάξει, οι Fairlight δεν χρειάζονται συστάσεις, είναι ίσως το πιο γνωστό demogroup στην ιστορία και προσωπικά ακόμα θυμάμαι τα πρώτα τους cracktros στον 64άρη, κάπου εκεί γύρω στο '85.

Παρά την μακροχρόνια πορεία τους και τις πάμπολλες παραγωγές τους, και παρά την εκτίμηση που χαίρουν από όλη την retro κοινότητα, τολμώ να πω ότι συνήθως τα demos των Fairlight στερούνται αυτό το κάτι που θα τα κάνει να ξεχωρίσουν, αυτή δηλαδή την ιδανική ισορροπία μεταξύ τεχνικής, αισθητικής και ροής. Προσωπική μου άποψη είναι αυτή, δεν υποστηρίζω ότι ισχύει 100%, απλά εγώ αυτό έχω εντοπίσει. Και δεν είναι ότι ισχύει πάντα, αλλά τόσα χρόνια, με τόσα demos που έχουν φτιάξει, θα έπρεπε να έχουν το Top-10 τουλάχιστον σε Commodore 64 και Amiga, κάτι που προφανώς δεν ισχύει (ναι, ξέρω, παίζουν κι άλλοι). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας έχουν χαρίσει αριστουργήματα, απλά αυτά είναι λίγα αναλογικά με τον όγκο των παραγωγών τους, αυτό εννοώ, μην ξεσηκώνεστε!

Το Zone 5, χωρίς να υπόσχεται ότι θα αφήσει άπαντες με το στόμα ανοιχτό ή ότι θα βάλει νέα standards στις demo παραγωγές του Commodore 64, καταφέρνει ωστόσο να έχει ιδανική ροή και όμορφη αισθητική, όντας ένα συνολικό έργο που αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος προκειμένου να κατανοήσει για τι είναι ικανός ο 64άρης - και οι Fairlight, φυσικά.

Στριμωγμένο σε 2 πλευρές δισκέτας το Zone 5 υπόσχεται να χαρίσει σε όσους ασχοληθούν μαζί του 6μιση λεπτά οχτάμπιτης μαγείας, 6μιση λεπτά με τον 6510, το VIC-II και το SID να δουλεύουν υπερωρίες προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ορέξεις μας. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή να το παρακολουθήσετε στο παρακάτω βιντεάκι.

Και Amstrad και Atari και BBC έχουμε λέμε!

Όπως γνωρίζετε όσοι ασχολείστε με το σύμπαν του retro computing ή απλά διαβάζετε το blog μου, μεταξύ 2-5 Απριλίου πραγματοποιήθηκε η Revision Online 2021, ένα demoparty στο οποίο έλαμψαν πολλές νέες δημιουργίες από demogroups από κάθε γωνιά του πλανήτη (ΟΚ, της Ευρώπης, για να είμαστε πιο ακριβείς). Είδαμε πολλά και ενδιαφέροντα λοιπόν - και ακόμα βλέπουμε, εδώ που τα λέμε - όπως τα Calculation και The Martini Effect. Φυσικά, δεν ήταν μονάχα αυτά...

Σήμερα θα σας παρουσιάσω 3 ολόφρεσκα demos που πρωτοείδαμε στην Revision λοιπόν, για 3 διαφορετικές πλατφόρμες. Ξεκινάμε με το Can robots take control? που τρέχει σε vanilla Amstrad CPC 6128 και ξεχωρίζει για τα εντυπωσιακά εφέ του, τον φρενήρη ρυθμό εναλλαγής αυτών και την καλή του μουσική. Το demo είναι μια δουλειά των groups Benediction και Arkos και μπορείτε να το απολαύσετε στη συνέχεια:

Ακολουθεί το SQUARE V2 για Atari STE, μία παραγωγή του group με το ευρηματικό όνομα Hemoroids (!), η οποία χαρακτηρίζεται από περιστρεφόμενους κύβους. Πολλούς περιστρεφόμενους κύβους. Βασικά, πάρα πολλούς περιστρεφόμενους κύβους! Να, δείτε το με τα ίδια τα ματάκια σας αν δεν με πιστεύετε:

Τέλος, έχουμε το Twinhead από τα μέλη των Progen και Desire, το οποίο και προσωπικά με εντυπωσίασε περισσότερο από τα τρία. Το Twinhead τρέχει σε BBC Master 128 με έναν έξτρα 6502 (Master Turbo) (πάντα οι δύο είναι καλύτεροι απ' τον έναν). Όπως καταλαβαίνετε δεν μιλάμε και για τον πλέον δημοφιλή και συνηθισμένο συνδυασμό hardware, αλλά ποιος νοιάζεται όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο smooth όσο το Twinhead που νομίζεις ότι προέκυψε από κάποιο coin op των mid 80s; Όσο κι αν το BBC micro ήταν ένας εξαιρετικός υπολογιστής με δυνατότητες που, απλά, δεν συναντούσες πουθενά εκείνα τα χρόνια, το ατού του δεν ήταν η κίνηση, τα γραφικά, τα παιχνίδια και τα demos. Με αυτά κατά νου καταλαβαίνει κανείς ότι το Twinhead είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Κι ας θέλει και δεύτερο επεξεργαστή!

Calculation για τον Commodore 64: the world needs more rastercolors!

Η Revision είναι ένα demoparty που αποκαλείται - και δικαίως, μάλλον - "the world's biggest pure demoscene event". Εδώ και πολλά χρόνια η ετήσια διοργάνωση μάζευε πολλές συμμετοχές και ακόμα περισσότερο κοινό, μέχρι που ήρθε η πανδημία του Covid-19 να την σαρώσει και αυτήν στο διάβα της όπως και σχεδόν οτιδήποτε άλλο στην καθημερινότητά μας, εξωθώντας μας όλο και πιο μακριά από αυτό που τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να αποκαλούμε ως "κανονικότητα" (αδύνατο να περιγράψω πόσο απεχθάνομαι τούτη τη λέξη, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα).

Έτσι λοιπόν, πέρυσι η Revision μετατράπηκε και μετονομάστηκε (προσωρινά) σε Revision Online και το ίδιο συνέβη και φέτος, με θεατές και συμμετέχοντες να επικοινωνούν διαδικτυακά, ελπίζουμε για τελευταία φορά. Η Revision Online 2021 ξεκίνησε την Πέμπτη, 2 Απριλίου, και θα ολοκληρωθεί σήμερα. Στα πλαίσιά της παρουσιάστηκαν ορισμένες εντυπωσιακές παραγωγές, και μία εξ' αυτών είναι και το demo του τίτλου, το Calculation από το group Artline Designs, του οποίου η σκούφια κρατάει από το μακρινό 1989.

Το πρώτο που με εντυπωσίασε προσωπικά στο Calculation ήταν ο ήχος του: τα tunes που ακούγονται στα περίπου 4μησι λεπτά που διαρκεί το demo είναι υπέροχες μελωδικές συνθέσεις, σε πλήρη αντίθεση με το μέσο ανέμπνευστο techno track που αποτελεί, δυστυχώς, τον κανόνα στην πλειοψηφία των αντίστοιχων παραγωγών του 21ου αιώνα. Το δεύτερο που με εντυπωσίασε ήταν, ασφαλώς, το 2ο μέρος του - μετά την αλλαγής πλευράς της (εικονικής, μάλλον) δισκέτας. Αυτό το 2ο μέρος λοιπόν - όπως και το 1ο, άλλωστε - δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αποπειραθώ να σας το περιγράψω με λόγια ή να συνεχίσω να το προλογίζω: απλά παρακολουθήστε το και απολαύστε το στο video που ακολουθεί και αποτελεί μία ακόμα απόδειξη του ότι, είτε ο Commodore 64 είναι ο καλύτερος 8μπιτος είτε δεν είναι, σίγουρα κουβαλάει μαζί του την μεγαλύτερη demoscene που δεν σταματάει να μας εκπλήσσει.

Memento Mori: το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον

Εχθές η χώρα μας κατέγραψε ένα νέο θλιβερό ρεκόρ, ένα από αυτά που δεν θέλεις να τα δεις ποτέ να καταρρίπτονται, με 108 νεκρούς από την πανδημία του Covid-19 σε μία μονάχα ημέρα. Πώς τα φέρνει έτσι η τύχη και ήταν η ίδια μέρα που υπέπεσε στην αντίληψή μου το νεότερο demo του group Genesis Project, το Memento Mori, το οποίο θεματολογικά σχετίζεται με το αναπόφευκτο τέλος, τον θάνατο...

 

 

Σε μία μνημειώδη δημιουργία που καταλαμβάνει 3 πλευρές δισκέτας, οι Genesis Project καταθέτουν ψυχή, ταλέντο και σκληρή εργασία προκειμένου να χαρίσουν στην κοινότητα του Commodore 64 ένα από τα καλύτερα demos στην - τεράστια, αναμφισβήτητα - ιστορία (αλλά και software library) του πολυαγαπημένου home computer.

 

 

To Memento Mori πραγματικά, από την αρχή μέχρι το τέλος του κυριαρχείται από πένθιμες ενότητες εντυπωσιακές τεχνικά και αισθητικά, οι οποίες, ενώ από τη μία ρίχνουν τη διάθεση του θεατή στα... Τάρταρα, από την άλλη καταφέρνουν να τον αφήνουν με το στόμα ανοιχτό - ναι, για μία ακόμα φορά - αναλογιζόμενο τι μπορεί πια να δώσει αυτό το 8μπιτο μηχάνημα που έχει συμπληρώσει αισίως τα 38 του χρόνια.

 

 

Το Memento Mori παρουσιάστηκε στα πλαίσια του demoparty Function του τρέχοντος έτους και, αν έχει κάποια σημασία, κατέλαβε την πρώτη θέση στην κατηγορία του. Οι Genesis Projects αφιερώνουν την καταπληκτική αυτή δουλειά τους σε όσους φίλους, συγγενείς και demosceners έφυγαν από τον μάταιο τούτο κόσμο. Και, φυσικά, στα θύματα της πανδημίας του Covid-19. Τίποτα περισσότερο κατάλληλο για αυτή τη στιγμή θα έλεγε κάποιος...

Ο Atari ST και το δίλημμα του Δαρβίνου

Ναι, καλά, κοροϊδεύετε εσείς, αλλά δεν το έβγαλα από το μυαλό μου: έτσι ονομάζεται η νέα παραγωγή των Cerebral Vortex, SMFX & Dead Hackers Society και η οποία είναι ένα demo για... κρατηθείτε... (τυμπανοκρουσίες αυξανόμενης έντασης)... ναι, για Atari ST, γιούπιιιιιιιιι! Και όχι, δεν ξέχασα το "E" μετά το ST: προς τιμήν τους και σε πείσμα των καιρών και των εύκολων λύσεων, τα μέλη των Cerebral Vortex, SMFX & Dead Hackers Society αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τον καιρό που έμειναν σπίτια τους λόγω καραντίνας και, guess what? Αντί να γκρινιάζουν που δεν μπορούν να βγουν έξω να βολτάρουν ή να σαπίζουν μπροστά στο χαζοκούτι χυμένοι στον καναπέ, έφτιαξαν ένα καθόλα αξιόλογο νέο demo για το ιστορικό αντίπαλο δέος (κάποτε) της Amiga, τον Atari ST, και όχι για τον too little, too late STE στον οποίο καταφεύγουν όλο και περισσότερα groups τα τελευταία χρόνια επειδή απλά και μόνο κάνει τη δουλειά τους ευκολότερη (από δω και πέρα μονάχα Falcon παίδες, άλλο δημοφιλές και αγαπημένο μηχάνημα στις τάξεις των Atarάδων).

Το Darwins Dilemma λοιπόν, θέλει έναν Atari 1040STF για να τρέξει ή οποιονδήποτε άλλο ST με 1MB μνήμης RAM. Το demo εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα πλαίσια του demoparty Sommarhack στις 4 Ιουλίου του τρέχοντος έτους, και ήρθε πρώτο στην κατηγορία του, αφήνοντας πίσω του παραγωγές για τον (γκουχ-γκουχ) Falcon και το συμπαθέστατο VCS. Αν και (μάλλον) δεν θέτει νέα στάνταρ στα ST demos μεν, αποτελεί δε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αξιοπρεπέστατη αισθητικά αλλά και άρτια τεχνικά παραγωγή, με αρκετά μεγάλη ποικιλία εφέ που θα κάνουν τον πτωχό πλην τίμιο ST να... ιδρώσει για να τα βγάλει πέρα! Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή, απλά να το απολαύσετε στο παρακάτω video.

Αλλά, μιας και αναφέρθηκα στο Sommarhack δεν θα πρέπει να παραλείψω το Unstatik: πρόκειται για ένα ακόμη demo μικρής μεν διάρκειας αλλά εντυπωσιακού (ή, πιο σωστά, καταιγιστικού) ρυθμού, που χωράει σε μία ταπεινή δισκετούλα και τρέχει σε Atari 520 ST! Το Unstatik - τολμώ να το πω - με ενθουσίασε προσωπικά με την techno μουσική του, τα beats της οποίας δένουν ιδανικά με τον φρενήρη ρυθμό των εικόνων που εναλλάσσονται στην οθόνη. Είναι μια δουλειά των bob_er, cyprian & Dma-sc και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή να δείτε το video που ακολουθεί.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά επειδή προσωπικά έχω σιχαθεί την όλη φάση "Atari ST, δηλαδή STE για την ακρίβεια" των τελευταίων ετών, πολύ χάρηκα με τις νέες αυτές κυκλοφορίες, και ευελπιστώ σε ένα πολύ πιο STκεντρικό μέλλον (χωρίς το "E"). Ή, στην τελική, αν κυκλοφορούν παιχνίδια ή demos αποκλειστικά για τον STE, ας εκμεταλλεύονται το (ανώτερο) hardware με τέτοιον τρόπο, που να γίνεται κατανοητό σε όλους ότι "ναι, αυτό χρειαζόταν STE για να φτιαχτεί". Όχι σαν κάτι παραγωγές της τελευταίας 5ετίας (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) που απαιτούν STE με 2MB RAM για αποτελέσματα που παραπέμπουν σε Spectrum (όχι τον Next έξυπνοι, τον 48άρη)...

Remains demo από Booze Design

Fjälldata 2020: demoparty που έλαβε χώρα το προηγούμενο ΠΣΚ στο παγωμένο Jamtland της Σουηδίας. Booze Design: ένα demogroup που τα τελευταία χρόνια αποτελεί την αιχμή του δόρατος στις demo παραγωγές για τον Commodore 64. Remains: ένα μαγευτικό demo από τους Booze Design που παρουσιάστηκε στην Fjälldata 2020 και πρώτευσε με διαφορά στον διαγωνισμό για demos για τον αειθαλή 64άρη.

Το Remains είναι ένα άψογο αισθητικά demo που προκαλεί ζεστά συναισθήματα σε όποιον το παρακολουθήσει, καθώς, σε μεγάλο μέρος έχει ως αντικείμενο την χλωρίδα και την πανίδα των Σκανδιναβικών χωρών. Τα χιονισμένα όρη εναλλάσσονται μαεστρικά με το βόρειο σέλας, ενώ από την οθόνη του Commodore 64 παρελαύνουν λύκοι, κουκουβάγιες, ελάφια που πλαισιώνονται από μαγευτικά text/zoomscrollers και ζεστά SID tunes.

Τα παραπάνω σιγά-σιγά δίνουν τη θέση τους σε μια περισσότερο πεσιμιστική διάθεση και σε διάφορα οικολογικά μηνύματα των δημιουργών του demo, που θέλουν να επιστήσουν την προσοχή του θεατή στον πλανήτη μας που καθημερινά μολύνεται και καταστρέφεται. Φυσικά, όλα αυτά εν μέσω εντυπωσιακών εφέ και υπέροχων γραφικών (είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς από πότε μία παλέτα 16 χρωμάτων επαρκεί για την όμορφη απεικόνιση τοπίων, έτσι;).

Όλα όσα σας περιέγραψα παραπάνω χωρούν σε μία και μόνο πλευρά ταπεινής δισκέτας του Commodore 64. την οποία και μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ ώστε να την απολαύσετε στον 64άρη σας, στο Ultimate 64, στον TheC64, στο C64 Mini, στον Commodore 128(D) σας, σε έναν εξομοιωτή ή όπου αλλού επιθυμείτε, τέλος πάντων!

Αλλά ναι, επειδή οι επιλογές που σας απαρίθμησα είναι λιγοστές (!) και πού να τρέχει κανείς Σαββατιάτικα, ΟΚ, μπορείτε να βολευτείτε και με το βίντεο που ακολουθεί...

Monumentum: ένα "μνημειώδες" demo για τον 64άρη

Πριν από κάποιους μήνες είχα αναφερθεί εκτενώς, με αφορμή τα demos Lunatico (lft) και The Phoenix Code (Bonzai) στο demoparty X του 2016 και τα... όργια που συνέβησαν εκεί - και πιο συγκεκριμένα στο διαγωνιστικό τμήμα για τα demos του Commodore 64. Όμως, οι παροιμιώδεις αδικίες που έλαβαν χώρα ήταν περισσότερες από αυτές που είχαν υποπέσει στην αντίληψή μου καθώς διαπίστωσα πρόσφατα...

Βλέπετε, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το The Phoenix Code κατέκτησε την πρώτη θέση αφήνοντας πίσω του ψηφιακά αριστουργήματα όπως το Lunatico και το Wonderland XIII. Αυτό είναι μονάχα η κορυφή του παγόβουνου. Εκεί που σου σηκώνεται η τρίχα είναι όταν διαπιστώνεις τι demos κατέλαβαν τις μεσαίες και τις τελευταίες θέσεις. Ξέρετε, ο "κατιμάς", τα "ρετάλια" κι άλλα τέτοια ωραία. Με μεγάλη μου έκπληξη λοιπόν, τσέκαρα το Monumentum των Hitmen, ένα demo το οποίο και μετά βίας κατετάγη 7ο και καταϊδρωμένο στον εν λόγω διαγωνισμό...

Το περι ου ο λόγος Monumentum λοιπόν, είναι ένα πανέμορφο demo που βρίθει εκπληκτικού artwork και εντυπωσιακών εφέ και αντλεί την θεματολογία του σχεδόν ολοκληρωτικά από την αρχαία Ελλάδα και την αρχαία Αίγυπτο, με αποτέλεσμα, στο αισθητικό τουλάχιστον κομμάτι, να διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό από την πλειοψηφία των demos που έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε.

Σπάνιο λοιπόν σε σύλληψη, εντυπωσιακό σε εκτέλεση και αδικημένο στην ψηφοφορία, το Monumentum είναι αλήθεια ότι δεν έχει μονάχα καλά στοιχεία: κάποιες φορές διαδοχικά parts δείχνουν άσχετα και ασύνδετα μεταξύ τους, ενώ και η μουσική του... ας πούμε ότι δεν είναι το δυνατό του σημείο. Προς Θεού όμως, μην σταθείτε σε αυτά: σαν σύνολο το Monumentum είναι από τα καλύτερα demos που έχουν εμφανιστεί ποτέ στον λατρεμένο 64άρη, και, πιστέψτε με, δεν θα έκανε σε κανέναν εντύπωση εάν κατακτούσε την πρώτη θέση σε οποιοδήποτε demoparty (είδαμε και τα φετινά άλλωστε, και γελάει ο κόσμος με τις "φρέσκες" συμμετοχές). Ας ελπίσουμε ότι το "Χ" του 2016 από εδώ και πέρα θα αποτελεί την ατυχή εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Άλλωστε, μας άφησε ως παρακαταθήκη τα Wonderland XIII, Lunatico και Monumentum (τουλάχιστον), οπότε...

Αν δεν αρκείστε μονάχα στο video που ακολουθεί, μπορείτε να κατεβάσετε το Monumentum από εδώ και να απολαύσετε τα μνημεία της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Αιγύπτου να ζωντανεύουν στην οθόνη του 64άρη σας. Γιατί, είπαμε, το Monumentum είναι, απλά, μνημειώδες!

WeeD για τον ZX Spectrum

"Το WeeD είναι ένα νέο demo για τον ZX Spectrum" θα σας έγραφα εάν βρισκόμασταν 15 χρόνια πίσω. Αλλά δεν βρισκόμαστε. Εν έτει 2018 λοιπόν, το WeeD είναι ένα demo για τον ZX Spectrum το οποίο ανακάλυψα εντελώς τυχαία μόλις σήμερα και μπορώ να πω χωρίς ίχνος ντροπής ή υπερβολής ότι με ενθουσίασε!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, όμως. Το WeeD τρέχει σε ZX Spectrum 128, +2 και +3 (δεν νομίζω να μπορεί να τρέξει και σε 48άρη, μιας και χρησιμοποιεί το chip του ήχου). Παρουσιάστηκε στο party Cafe τον Αύγουστο του 2003, είναι δουλειά των groups Triebkraft και 4th Dimension και... τα σπάει!

Όταν γράφω ότι "τα σπάει" δεν αναφέρομαι τόσο στο προγραμματιστικό σκέλος (αν και εκεί πρέπει να τα σπάει εδώ που τα λέμε) αλλά στο αισθητικό: είναι ταυτόχρονα τόσο λιτό και τόσο όμορφο και λειτουργικό ενώ, από την άλλη, το ότι κατά το 80% χρησιμοποιείται μονάχα λευκό και μαύρο και παρόλα αυτά το αποτέλεσμα είναι άρτιο θεωρώ ότι αποτελεί απόδειξη πως η δουλειά αυτή θα έπρεπε να διδάσκεται σε σεμινάρια!

Δεν θέλω και δεν νομίζω να υπερβάλλω: δείτε και εσείς το WeeD - αναλογιζόμενοι φυσικά και σε τι μηχάνημα τρέχει! - και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Προσωπικά απλά υποκλίνομαι σε αυτό το μικρό έργο τέχνης που φέτος γίνεται 15 χρονών. Αν θέλετε να το δοκιμάσετε σε κάποιον πραγματικό Spectrum κατεβάστε το από εδώ.

8 Shades of Black για Commodore 16

Η ιστορία των υπολογιστών της σειράς TED της Commodore είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα για όσους την γνωρίζουν. Αν και από όλα τα μοντέλα που είχαν δρομολογηθεί τελικά κυκλοφόρησαν μόνο 4 (στην ουσία 3, καθώς Commodore 264 και Commodore Plus/4 ήταν ο ίδιος υπολογιστής με διαφορετικό όνομα) το μεγάλο τους πρόβλημα και ο λόγος που δεν είχαν την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία ήταν το ότι ούτε η ίδια η Commodore γνώριζε πού ακριβώς έπρεπε να τους τοποθετήσει τιμολογιακά στη γκάμα των home computers της. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την φυγή του Jack Tramiel και την αλλαγή της διοίκησης οδήγησε σε αδιέξοδο - αδιέξοδο το οποίο κατέστη ακόμα περισσότερο εμφανές με την προσπάθεια της εταιρίας να μην κόψουν οι Commodore 16 και Plus/4 πωλήσεις από την εμπορική ναυαρχίδα της CBM, τον "πολύ" Commodore 64.

Κι όμως, παρόλο που απέτυχαν εμπορικά (ειδικά ο Plus/4), οι υπολογιστές της σειράς TED σε ορισμένους τομείς ήταν ανώτεροι του 64άρη ενώ, ειδικά ο Commodore 16, ήταν και αρκετά φθηνότερος!

Οι Commodore 16 και Plus/4 λοιπόν διέθεταν κατά πολύ ανώτερη διάλεκτο BASIC σε σχέση με τον πρόγονό τους, μεγαλύτερη χρωματική παλέτα (121 αντί 16 χρωμάτων) αλλά και κεντρικό επεξεργαστή χρονισμένο σε διπλάσια συχνότητα λειτουργίας! Ο μύθος ότι "δεν μπορούσαν να παίξουν παιχνίδια" λόγω της απουσίας των hardware sprites του Commodore 64 είναι απολύτως αναληθής καθώς, όπως οι περισσότεροι γνωρίζουμε, τα hardware sprites δεν αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία αξιοπρεπών παιχνιδιών. Να θυμίσω στο σημείο αυτό ότι οι Sinclair ZX Spectrum, Amstrad CPC αλλά και Atari ST ΔΕΝ διέθεταν hardware sprites, αλλά μια χαρά παιχνίδια είχαν!

Αυτό που θέλω να καταστεί σαφές με τα παραπάνω είναι ότι στην πραγματικότητα τα συμπαθή μαύρα μηχανήματα της Commodore απέτυχαν εμπορικά όχι γιατί ήταν ανεπαρκείς υπολογιστές αλλά μάλλον γιατί απλά δεν βρήκαν τη θέση που τους αντιστοιχούσε στην αγορά και δεν προωθήθηκαν με σωστό τρόπο από την Commodore. Είναι μάλιστα γεγονός ότι αρκετές παραγωγές των τελευταίων ετών για τον Commodore Plus/4 απέδειξαν του λόγου το αληθές, είτε επρόκειτο για παιχνίδια είτε (κυρίως) για demos.

Από την άλλη, αν και διέθετε ακριβώς το ίδιο hardware (αλλά το 1/4 της μνήμης RAM) ο Commodore 16 δεν είχε τη ίδια τύχη, με τη συντριπτική πλειοψηφία των κυκλοφοριών να αφορούν τον μεγάλο του αδελφό κι όχι τον ίδιο. Έτσι, όταν "πέτυχα" το 8 Shades of Black χάρηκα και με το παραπάνω, καθώς πρέπει να είναι το μοναδικό "σοβαρό" (και ενίοτε εντυπωσιακό) demo που υπάρχει για τον 16άρη εκεί έξω!

Το 8 Shades of Black είναι στην ουσία μια συλλογή από 11 διαφορετικά demos, που μπορούμε από το αρχικό menu να τα βάλουμε να παίξουν με τη σειρά, χαρίζοντάς μας γύρω στα 17 λεπτά εντυπωσιακών εφέ, όμορφων και πολύχρωμων γραφικών, καλής μουσικής και ταχύτατου hardware scrolling προς οποιαδήποτε κατεύθυνση που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτό του Commodore 64.

Η παρακολούθηση του 8 Shades of Black καθιστά σαφές ότι ο "μικρός" Commodore 16 έχει στην ουσία ελάχιστα πράγματα να ζηλέψει από τον 64άρη, και στα σημεία όπου υπολείπεται (ήχος) οι διαφορές είναι μικρές. Αν διαθέτετε κάποια συσκευή τύπου SD2IEC (και φυσικά έναν Commodore 16 ή Plus/4) μπορείτε να κατεβάσετε το demo από εδώ. Αν όχι, δείτε απλά το video!

Quad Core για Commodore 64

Ας πούμε ότι θέλετε να φτιάξετε ένα demo στον Commodore 64 με ανάλυση 4πλάσια της υψηλότερης δυνατής που μπορεί να προσφέρει το ιστορικό μηχάνημα, ήτοι 640 x 400 pixels.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι τα 3 κανάλια ήχου που προσφέρει το αειθαλές SID δεν σας φτάνουν, καθώς εσείς θα νιώθατε πιο άνετα με... 12!

"Όνειρα θερινής νυκτός" θα πει κάποιος και με το δίκιο του. Κι όμως, τα μέλη του Singular Crew αποφάσισαν ότι όχι, δεν είναι έτσι και έκαναν αυτό που μέχρι τώρα θεωρούταν αδύνατο, δηλαδή ένα demo για Commodore 64 που να παίζει στα 640 x 400 pixels με 12 κανάλια ήχου ταυτόχρονα. Πώς το κατάφεραν αυτό; Μα, πολύ απλά, χρησιμοποιώντας 4 (ναι, τέσσερεις!) Commodore 64!

Η ιδέα είναι ιδιαίτερα απλή στην σύλληψη (ο κάθε 64ρης αναλαμβάνει το 1/4 της οθόνης) αλλά φυσικά πολύ πιο δύσκολη στην πραγματοποίηση. Οι sceners του Singular Crew πάντως τα κατάφεραν κι έτσι, το νέο τους demo με τον απλό και περιεκτικό τίτλο Quad Core κέρδισε με χαρακτηριστική ευκολία την πρώτη θέση στο demoparty Function 2017.

Απλά απολαύστε:

Execution για Atari ST

Κι εκεί που νομίζατε ότι την κοπάνισα για διακοπές και γι' αυτό δεν ανεβάζω καινούριο υλικό στο blog, να 'μαι πάλι εδώ: διακοπές ξε-διακοπές internet έχουμε, οπότε τίποτα δεν σταματάει. Σίγουρα, υπάρχουν άνθρωποι που με το που φεύγουν για να ξεσκάσουν για κάποιες μέρες δεν τσεκάρουν ούτε καν τα emails τους αλλά εγώ, εδώ και αρκετά χρόνια, ούτε το επιθυμώ αλλά ούτε και έχω το περιθώριο να μην είμαι "δικτυωμένος". Οπότε, η σχετικά αραιή ροή αναρτήσεων οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι, λόγω εποχής, δεν συμβαίνουν και πολλά πράγματα στην retro community παρά στο ότι ο γράφων φόρεσε τα μπρατσάκια του και τα φόρτωσε όλα στον κόκορα προκειμένου να απολαύσει τις φυσικές ομορφιές της νησιωτικής Ελλάδας!

Υπάρχουν πάντως και κάποιοι που θεωρούν το καλοκαίρι ως την ιδανική εποχή για να βρεθούν και να παρουσιάσουν τις παραγωγές τους. Να, για παράδειγμα, στο demoparty Sommerhack που έλαβε χώρα το τριήμερο 6-8 Ιουλίου στο Grado της Σουηδίας και το οποίο έχει ως αντικείμενο τα μηχανήματα της Atari (το Sommerhack, όχι το Grado) εμφανίστηκαν κάποια νέα demos, και ένα απ' τα καλύτερα εξ' αυτών είναι αυτό το οποίο θα παρουσιάσουμε, το Execution από το group SMFX.

Προσωπικά δεν είχα ξανακούσει κάτι για τους εν λόγω κυρίους και, απ' ότι φαίνεται μάλλον δικαιολογημένα, καθώς πρόκειται για νεοσύστατο group με την πρώτη παραγωγή του να εμφανίζεται το Νοέμβριο του 2016.

Το Execution αποτελεί και το πρώτο πλήρες demo του group για Atari ST και, δεν θα το κρύψω, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το επέλεξα. Τα νέα demos και παιχνίδια για το ιστορικό computer της Atari σπανίζουν εδώ και αρκετά χρόνια - για την ακρίβεια από τότε που οι απανταχού coders αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο προς το καλό αποτέλεσμα που ονομάζεται "Atari STE", δείχνοντας να αδιαφορούν παντελώς για τον μονοφωνικό και δίχως blitter πρόγονό του που κάποτε είχε κατακτήσει την Ευρωπαϊκή αγορά. Ας είναι όμως, αφού δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό αναγκαστικά θα το υπομείνουμε (γκρινιάζοντας) και θα αναμένουμε καρτερικά αντιμετωπίζοντας ως μάννα εξ' ουρανού την κάθε νέα κυκλοφορία όπως είναι και το Execution.

Το demo αυτό λοιπόν, δεν θα σας πω ψέματα, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο: δεν θέτει νέα standards στον κόσμο του ST, δεν διαθέτει εφέ που θα σας ρίξουν απ' την καρέκλα σας αλλά ούτε και γραφικά που θα σας κάνουν να σκεφτείτε ότι "ο Atari ST θα μπορούσε να σταθεί ακόμα και σήμερα". Ναι, δεν έχει τίποτα απ' όλα αυτά αλλά, στα 5:55 που διαρκεί θα σας παρουσιάσει κάποια ενδιαφέροντα parts, που συνοδεύονται από το ανάλογο "μοντέρνο" tune και έχουν σύγχρονη και προσεγμένη αισθητική. Με λίγα λόγια, χωρίς από τη μία να εντυπωσιάζει από την άλλη ούτε και απογοητεύει το Execution. Για εμένα αποτελεί περισσότερο μια δήλωση του τύπου "ναι, η σκηνή του ST δεν έχει πεθάνει για χάρη του STE - τουλάχιστον όχι ακόμα" παρά μια κυκλοφορία που θα συνταράξει άπαντες με την ποιότητα και την αρτιότητά της.

Παρά τα παραπάνω, σίγουρα αξίζει να ξοδέψετε ένα 5λεπτο για να το παρακολουθήσετε ενώ, εάν θέλετε να το μεταφέρετε σε πραγματικό Atari ST μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Να σημειώσω εδώ ότι για λίγα ΚΒ το Execution ΔΕΝ χωράει σε δισκέτα με το τυπικό format του ST ενώ "ζητάει" και 2ΜΒ μνήμης RAM. Το γιατί δεν το κατάλαβα να πω την αλήθεια, αλλά αφού είναι η πρώτη παραγωγή των SMFX για τον ST let's give them some slack. Στην επόμενη υπόσχομαι πιο αυστηρή αντιμετώπιση!

Coma Light 13 - το καλύτερο demo για Commodore 64;

Χρόνια τώρα, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε, όσοι ασχοληθήκαμε κάποτε με το ιερό σπορ του retro computing μιλάμε για το περίφημο custom chipset της Amiga, για τα ολοκληρωμένα ήχου και γραφικών της, τον blitter της, όλα αυτά τα (όχι και τόσο) μικρά κομμάτια πυριτίου που μετέτρεψαν τη ναυαρχίδα της Commodore από έναν καλό home computer σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Και όχι άδικα: όλα αυτά ισχύουν στο 100%. Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι: "εφ' όσον το custom chipset της Amiga ήταν πραγματικά ξεχωριστό, τότε πώς ακριβώς μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό του Commodore 64;". Τι μπορεί να πει κανείς για το VIC-II και το SID που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν απλά και μόνο για να προσφέρουν γραφικά και ήχο σε ένα 8μπιτο μηχάνημα το 1982 και ακόμα μας κάνουν να μένουμε με το στόμα ανοιχτό και να πέφτουμε απ' τις καρέκλες μας κάθε φορά που (ξανα)διαπιστώνουμε το  μεγαλείο του σχεδιασμού και των δυνατοτήτων τους; Έλα ντε!

Αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε ένα - όχι και τόσο νέο - demo για τον 64άρη, το Coma Light 13 του group Oxyron. Όντας το 13ο demo στην σειρά "Coma Light" του group και με διαφορά 18 ετών παρακαλώ από το Coma Light 12, το demo αυτό είναι ίσως ό,τι πιο εντυπωσιακό έχω δει ποτέ στον Commodore 64. Και η αλήθεια είναι ότι έχω δει πολλές εντυπωσιακές παραγωγές στον πιο επιτυχημένο home computer όλων των εποχών όλα αυτά τα χρόνια, από το 1983 που τον αντίκρισα για πρώτη φορά ως φυσική οντότητα μπροστά στα παιδικά μου μάτια. To Coma Light 13 όμως είναι κάτι το ιδιαίτερο...

Για αρχή, θα αναφέρω το πιο απλό και, κατ' εμέ, πλέον εξέχον γνώρισμα του Coma Light 13: αν ο Commodore 64 δεν είχε αυτή την τόσο χαρακτηριστική χρωματική παλέτα, άνετα θα μπερδεύαμε το demo αυτό με κάποιο άλλο, 16μπιτου μηχανήματος! Το Coma Light 13 συνδυάζει, καθ' όλη τη διάρκειά του, γραφικά υψηλής ανάλυσης και άρτιας αισθητικής με 3D εφέ, καλή μουσική και ρυθμό που δεν σε αφήνει καλά-καλά να πάρεις ανάσα κάθε φορά μετά το προηγούμενο επιφώνημα θαυμασμού σου! Τι να πει και τι να γράψει κανείς, αρκεί να δει κάποιος το part των greetings στη μέση ακριβώς του demo, που είναι ό,τι καλύτερο θυμάμαι να έχω δει ποτέ σε greetings, ανεξαρτήτως format. Χωρίς πλάκα!

Κάποιος, ορμώμενος από τον πομπώδη τίτλο της ανάρτησης θα μπορούσε εύκολα να πει ότι υπερβάλλω. Ζούμε άλλωστε σε μια εποχή όπου σχεδόν όλοι, από τον πρώτο πολιτικό μέχρι τον τελευταίο δημοσιογράφο, καταφεύγουν στην εύκολη λύση της υπερβολής ως μέσο πρόκλησης εντυπωσιασμού. Σε τέτοιον βαθμό μάλιστα, που πλέον μπορεί να ακούσουμε ή να διαβάσουμε κάτι που φαντάζει ως υπερβολικό και εξωπραγματικό και να το περάσουμε στο "ντούκου", συνηθισμένοι στα πομπώδη λόγια και τις μεγαλοστομίες που εκτοξεύονται καθημερινά από πάσα πηγή και προς πάσα κατεύθυνση. Θέλω να πιστεύω όμως, ότι η παρούσα ανάρτηση δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία: το Coma Light 13 είναι πραγματικά α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο και, αν δεν σας φτάνει η δική μου άποψη (κακώς!), παρακολουθείστε απλά τις αντιδράσεις αυτών που ξέρουν, των demosceners, στην πρώτη παρουσίαση του Coma Light 13, στο demoparty X 2012, εκεί όπου και φυσικά η εν λόγω παραγωγή κατέκτησε την πρώτη θέση...

Thunderdome: only Checkpoint makes it possible!

O Atari ST οφείλει πολλά τα τελευταία χρόνια στο demogroup Checkpoint: οι εν λόγω κύριοι όχι μόνο είναι από τους πλέον πιστούς του - εντελώς άδικα - λησμονημένου Jackintosh στον 21ο αιώνα, αλλά φροντίζουν ώστε η πλειονότητα των παραγωγών τους να τρέχει σε "απλό" Atari ST (με 1ΜΒ μνήμης, πάντως) κι όχι στον πιο "βολικό" λόγω blitter και stereo ήχου Atari STE όπως επιτάσσει η μόδα των τελευταίων ετών...

Έχω αναφερθεί και στο παρελθόν σε παραγωγές του group Checkpoint (δείτε εδώ και εδώ) και είμαι βέβαιος ότι θα αναφερθώ και στο μέλον, καθώς έχουμε να κάνουμε με πολυγραφότατους (μιλώντας software-ικά) προγραμματιστές, με πολύ ισχυρή παρουσία στην demoscene την τελευταία εικοσαετία.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Thunderdome, ένα demo που έρχεται σε 2 δισκέτες και θα βάλει τον 1040STF σας να κάνει... υπερωρίες! Το Thunderdome αποτελείται από 2 μέρη, με το πρώτο να κυριαρχείται από sampled Techno μουσική και το δεύτερο να ξοδεύει την επεξεργαστική ισχύ του ST (που όπως αποδεικνύεται την έχει και με το παραπάνω) σε 3D parts. Αισθητικά, και πλην μίας και μόνο οθόνης (είχαν άραγε υποχρέωση σε κάποιον;), το Thunderdome στέκεται εξαιρετικά καλά καθ' όλη τη διάρκειά του. Πολλά δε από τα εφέ που παρουσιάζει έρχονται από άλλους 16μπιτους (γκουχ!) υπολογιστές, οι οποίοι - ας πούμε - τα είχαν στο τσεπάκι τους λόγω custom chipset (γκουχ-γκουχ!) και άλλων "καλουδιών". Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η πρώτη θέση που κατέλαβε το Thunderdome στο demoparty Silly Venture 2014.

Ας είναι, πάντως: όσο υπάρχουν groups όπως οι Checkpoint με τις υπέροχες παραγωγές τους, ο απλός, μαμίσιος Atari ST του '85 θα βουλώνει στόματα οπαδών του Sensible Soccer. Ο νοών νοείτω!

The Shores Of Reflection για Commodore 64

Αδικία! Αίσχος! Ντροπή! Πουλημένοι! Κατάπτυστοι! Προσκυνημένοι! Αλήτες και καθάρματα!

ΟΚ, [Λεβέντης mode off]. Το παρατράβηξα. Ίσως όχι εντελώς άδικα, though...

Το λοιπόν, αιτία για την μικρή έκρηξη της αρχής που όντως έφερνε στο μυαλό τον πρόεδρο της Ένωσης Κεντρώων και το ιστορικό παραλήρημά του στην τελευταία εκπομπή του Καναλιού 67 αποτελεί η κατάταξη των demos στην κατηγορία του Commodore 64 στα πλαίσια της Datastorm 2017. Σας παρουσίασα άλλωστε το Neon των Triad που κατέκτησε την πρώτη θέση - όχι άδικα, πίστευα, καθώς επρόκειτο για μια πραγματικά προσεγμένη και καλόγουστη παραγωγή. Όλα καλά, λοιπόν; Χμ, όχι ακριβώς, γιατί λίγη ώρα νωρίτερα είδα το demo που βρέθηκε πίσω από το Neon στην κατάταξη της Datastorm, το The Shores Of Reflection του demogroup Shape. Και αυτή ήταν η αφορμή για να χάσω την ψυχραιμία μου!

Ποιος, τι, πού και γιατί μπορεί να ψήφισε το Neon αντί του The Shores Of Reflection πραγματικά δεν μπορώ να το καταλάβω. Εντάξει, συναντάμε καθημερινά τον παραλογισμό μπροστά μας - δείτε απλά ποιους επιλέξαμε να μας κυβερνούν μέχρι τώρα την τρέχουσα χιλιετία για να πάρετε μια ιδέα - αλλά, όσο υποψιασμένος κι αν είσαι, κάποιες φορές πιάνεσαι απροετοίμαστος, με αποτέλεσμα να βγαίνεις απ' τα ρούχα σου (κάτι όχι και τόσο ιδανικό με όλο αυτό το κρύο).

Τέλος πάντων, για να το κάνω λιανά - και δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα γούστου εδώ - το The Shores Of Reflection και τεχνικά αλλά και αισθητικά αλλά ακόμα και σε διάρκεια (!) είναι σαφώς ανώτερο του Neon. Το οποίο ναι, τα είπαμε, καλό και άγιο, αλλά καμία σχέση με την δημιουργία των Shape. Το The Shores Of Reflection έχει φανταστικά γραφικά, εξαιρετικής έμπνευσης text scrollers, και, στο μεγαλύτερο μέρος του, πάρα πολύ καλή μουσική. Γενικά αποτελεί την ιδανική παραγωγή που θα χρησιμοποιήσετε ένα θέλετε να δείξετε σε κάποιον ότι, ακόμα και 35 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ο Commodore 64 "βαστάει γερά". Υπήρχαν πραγματικά σημεία (βασικά σχεδόν όλο το demo, εκτός από την αρχή της 2ης πλευράς της δισκέτας όπου τα PETSCII παίρνουν την θέση των high resolution γραφικών με εντυπωσιακό τρόπο) που έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί με ανοιχτό το στόμα τα εκπληκτικής αρτιότητας και ομορφιάς γραφικά τα οποία, δεν μου το βγάζετε απ' το μυαλό, φέρνουν πολύ στο στυλ του Serpieri. Υπέροχη δουλειά, και ιδανική χρήση της (περιορισμένης) χρωματικής παλέτας του Commodore 64. Βασικά προτείνω να το δείτε και μόνοι σας, για να μη νομίζετε ότι τα παραλέω. Και μετά να μου πείτε ποιος ήταν αυτός ο $#%#&* που έβγαλε πρώτο το Neon!

Αν θέλετε να δοκιμάσετε το The Shores Of Reflection στο real thing, μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Α, και για να μη νομίζετε ότι είμαι ο τρελός του χωριού, ρίξτε μια ματιά στα σχόλια στη σελίδα του The Shores Of Reflection στο pouet.net: θα διαπιστώσετε ότι αρκετοί εξεπλάγησαν που δεν βγήκε πρώτο! Over and out!

Neon demo για τον Commodore 64

Το Neon είναι η νέα παραγωγή του group Triad που παρουσιάστηκε στο demoparty Datastorm 2017 που έλαβε χώρα μεταξύ 10-12 Φεβρουαρίου (το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, δηλαδή) στο πανέμορφο Gothenburg της Σουηδίας.

Παρουσιάστηκαν αρκετές αξιόλογες παραγωγές σε διάφορες κατηγορίες στα πλαίσια του Datastorm 2017 - το πιθανότερο είναι ότι κάποιες απ' αυτές θα τις δούμε τις επόμενες μέρες. Στην κατηγορία πάντως με τα demos για Commodore 64 το Neon θριάμβευσε, αφού κατέκτησε την πρώτη θέση!

Αν και δεν διαθέτει κάποιο part που θα σας... ρίξει απ' την καρέκλα σας (!) όπως κάποια άλλα demos για τον 64άρη που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, το Neon έχει ωραία γραφικά, καλή μουσική, καλοφτιαγμένα εφέ (που πάντως μάλλον τα έχετε ξαναδεί σε άλλα demos) και, το κυριότερο, θυμίζει αρκετά oldschool 80's παραγωγές στον αισθητικό τομέα, αφήνοντας μια γλυκιά αίσθηση νοσταλγίας.

Τα πολλά λόγια πάντως είναι φτώχεια όταν έχουμε video, οπότε...

Φυσικά, σε περίπτωση που διαθέτετε τα μέσα είναι πάντα καλύτερο να δείτε το demo σε έναν πραγματικό Commodore 64. Αν ανήκετε στους τυχερούς, κατεβάστε το από εδώ και χαρείτε το!

Last Train To Danzig demo για Amiga

Εντελώς τυχαία έπεσα πάνω σε αυτό το αρκετά πρόσφατο demo για Amiga, που παρουσιάστηκε πέρυσι, στα πλαίσια του demoparty RetroKomp/LOAD ERROR 2015 που έλαβε χώρα στο Gdansk της Πολωνίας το οποίο, όπως ανακάλυψα, παλαιότερα ονομαζόταν Danzig - εξ ου και το όνομα του demo.

Το Last Train To Danzig των groups Ghostown & Haujobb είναι ιδιαίτερα σύντομο (κάτι παραπάνω από 2 λεπτά) αλλά έχει ρυθμό, ένταση και ορισμένα πολύ εντυπωσιακά πράγματα να παρουσιάσει. Μην χαίρεστε όμως, γιατί δεν είναι κάτι που μπορεί να τρέξει σε οποιαδήποτε Amiga: απαιτεί AGA chipset (ΟΚ, το έχουμε), 32ΜΒ μνήμης Fast RAM (κάτι γίνεται και μ' αυτό) και επεξεργαστή Motorola 68060 (άσε μας ρε φίλε!).

Αν έχετε το απαιτούμενο hardware για να το εκτελέσετε, κατεβάστε το demo από εδώ. Εάν όχι, απολαύστε απλά το video.

fREUd: νέο demo για C64 με REU

"Τι στο καλό είναι αυτό το REU" θα ρωτήσετε, και με το δίκιο σας, φυσικά! Λοιπόν, όπως κι εγώ έμαθα πρόσφατα, "REU" σημαίνει RAM Expansion Unit, πιο συγκεκριμένα η επέκταση 1764 της ίδιας της Commodore, η οποία "εξόπλιζε" την 64άρη με ακόμα 256ΚΒ μνήμης RAM - καθόλου άσχημα, έτσι;

Φυσικά, το εν λόγω περιφερειακό είναι αρκετά σπάνιο, αλλά, απ' ότι διαβάζω, μπορεί αντ' αυτού να χρησιμοποιηθεί ένα 1541 Ultimate cartridge. Τώρα να σας πω σίγουρα δεν ξέρω, δεν είχα ποτέ 1541 Ultimate και δεν το βλέπω να αποκτώ στο μέλλον - εκτός φυσικά και αν κερδίσω το Τζόκερ (καλό θα ήταν βέβαια να αρχίσω να παίζω πρώτα, για να αυξήσω κάπως τις πιθανότητές μου)!

Σήμερα λοιπόν μόλις κυκλοφόρησε ένα νέο demo, που απευθύνεται στους κατόχους Commodore 64 + REU. Το demo αυτό ονομάζεται fREUd (καλό, ε;) και είναι δημιουργία του group Hoaxers και κατέλαβε την 3η θέση στο demoparty Solskogen 2016. Επειδή το πιθανότερο είναι ότι δεν έχετε τον απαραίτητο εξοπλισμό για να το τρέξετε (ΟΚ, υπάρχουν και οι εξομοιωτές!), μπορείτε να παρακολουθήσετε το video που ακολουθεί. Εάν τυχόν θέλετε να το δοκιμάσετε και οι ίδιοι, μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. (Πηγή: csdb).

Για να πάρετε πάντως μια (εντυπωσιακή) γεύση από τις δυνατότητες ενός Commodore 64 με REU, σας προτείνω να δείτε και το παρακάτω demo, που ονομάζεται BluREU και κυκλοφόρησε το 2013 από τους Crest.