The VIC20: poem without words (μέρος 2ο)

Θεωρώ πως κάποιες - τις περισσότερες, ίσως - φορές το οπτικό υλικό είναι πολύ πιο κατάλληλο από σεντόνια κειμένου. Πόσο μάλλον όταν ένα θέμα έχει καλυφθεί σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν. Έτσι λοιπόν, και πάλι χωρίς μπλα-μπλα, σας παραθέτω ένα δεύτερο σετάκι από φωτογραφίες με πρωταγωνιστή τον The VIC20 αλλά και τον ομογάλακτο TheC64, όντας ευτυχισμένος κάτοχος αμφότερων των μηχανημάτων. 

The VIC20: poem without words

Έφτασε σήμερα. Είναι ο The VIC20. Πρόκειται για μια limited έκδοση του TheC64, αλλά με άλλο, a la VIC-20 παρουσιαστικό. Έχω γράψει επανειλημμένα για τον TheC64, οπότε δεν θα συμπληρώσω κάτι περισσότερο, πέρα από το ότι πρόκειται για ένα μηχάνημα με διττή προσωπικότητα (Commodore 64 και Commodore VIC-20) και με up to date interfaces (USB, HDMI). Σας αφήνω συντροφιά με τις φωτογραφίες του νέου "μορφονιού", σαν ένα ποίημα χωρίς λόγια. Χαρείτε τον.

Συνδεθείτε σε BBS με τον... VIC-20!

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια - και με δεδομένες τις ευκολίες που προσφέρει το Internet - κάποιοι δημιουργικοί νοσταλγοί άλλων, πιο αγνών (;) εποχών "σήκωσαν" δεκάδες BBSs στις οποίες μπορούμε να συνδεθούμε χρησιμοποιώντας retro υπολογιστές, αρκεί αυτοί με κάποιον τρόπο να μπορούν να "δικτυωθούν".

Ιδανικά μηχανήματα για αυτή τη χρήση είναι οι Amiga, Atari ST, και τα παλαιότερα PCs καθώς διαθέτουν σειριακές θύρες και 80στηλη απεικόνιση. Αυτό όμως δεν περιορίζει σώνει και καλά μόνο σε αυτά τα formats την χρήση των πάλαι ποτέ πολυαγαπημένων Bulletin Board Systems καθώς, αν κάποιος το επιθυμεί μπορεί να φτιάξει μία BBS που να απευθύνεται και σε χρήστες μηχανημάτων με λιγότερες από 80 στήλες χαρακτήρων, όπως για παράδειγμα είναι οι 40στηλοι Commodore 64, 16 και Plus/4 και η 8bit οικογένεια υπολογιστών της Atari. Μάλιστα, ο Commodore 64 έχει εδώ και χρόνια τη δυνατότητα να συνδεθεί σε τοπικό δίκτυο μέσω Ethernet, καθώς έχουν κυκλοφορήσει αρκετές "λύσεις" τέτοιου τύπου.

Πριν από 2 χρόνια περίπου κυκλοφόρησε και ένα interface που συνδέεται στο user port του δημοφιλούς 8μπιτου υπολογιστή και το οποίο επιτρέπει σε αυτόν να συνδεθεί σε δίκτυο με ασύρματο τρόπο, καθώς στην ουσία πρόκειται για μία κάρτα WiFi. Το αστείο ήταν ότι το εν λόγω interface μπορούσε να συνδεθεί και να λειτουργήσει ακόμα και στον πρόγονο του 64άρη, τον VIC-20, που διέθετε ακριβώς το ίδιο user port.

Ενώ όμως ο Commodore 64 είχε στο ρεπερτόριό του εφαρμογές τύπου Terminal (σιγά μην και δεν είχε!) που του έδιναν τη δυνατότητα να "σερφάρει" σε κάποια BBS στο Διαδίκτυο, ο VIC-20 δεν χαιρόταν τέτοιες πολυτέλειες, αφού η μπογιά του είχε περάσει και η μόδα του είχε παρέλθει αρκετό καιρό πριν αρχίσουν να γίνονται δημοφιλείς οι BBS. Ποτέ μην λες ποτέ όμως, σύμφωνα με το γνωστό κλισέ κι αυτό γιατί ήρθε η εφαρμογή που θα καλύψει αυτό ακριβώς το κενό!

Δεν θα την χαρακτήριζα βέβαια ακριβώς και ως "killer application" καθώς δεν βλέπω στο άμεσο μέλλον δεκάδες ανθρώπους να τρέχουν να προμηθευτούν VIC-20, επεκτάσεις μνήμης (ναι, χρειάζονται) και WiFi interfaces προκειμένου να γευτούν τις χαρές των Bulletin Board Systems, αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι μια πολύ "ιδιαίτερη" προσθήκη στην software library του original "ψωμιέρα".

Το πρόγραμμα στο οποία αναφέρομαι ονομάζεται NinjaTerm (ναι, αμέ, πώς!), έχει φτάσει στην έκδοση 1.0.0 και υπόσχεται να χαρίσει στον VIC σας λειτουργικότητα που δεν είχε ποτέ μέχρι σήμερα! Χρειάζεται μία επέκταση μνήμης των 16ΚΒ ή μεγαλύτερη (τρέχτε για Penultimate cartridges!), χρησιμοποιεί τα fonts του Commodore 64 για μεγαλύτερη ευκρίνεια και σωστότερη απεικόνιση και είναι μάλλον η πρώτη φορά μέχρι σήμερα που υπολογιστής με text mode 23 γραμμών των 22 (!) χαρακτήρων αποκτά τη δυνατότητα Terminal εφαρμογής.

Μπορείτε να κατεβάσετε το NinjaTerm από εδώ. Να δούμε πού θα βρείτε κάρτα δικτύου, though...

The (pen)ultimate cartridge!

Νομίζω ότι είχα αναφερθεί σε αυτό το θέμα και παλιότερα, αλλά μετά από μία (πολύ) σύντομη αναζήτηση δεν κατάφερα να εντοπίσω την σχετική ανάρτηση. Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, αυτό που θέλω να αναφέρω είναι ότι δεν πάνε σε καμία περίπτωση πάνω από 2 χρόνια από τότε που απέκτησα τον πρώτο μου VIC-20. Ο "μπαμπάς" του Commodore 64 αποτελούσε ανέκαθεν διακαή μου πόθο, από τότε που άρχισα τις πρώτες βόλτες στη Silicon Valley της Στουρνάρη και ξεφύλλισα το πρώτο τεύχος του Computer για Όλους, στην τρυφερή ηλικία των 11 Μαΐων.

Όταν λοιπόν κατάφερα τελικά να αποκτήσω σε λογική (για την ακρίβεια: χώμα) τιμή τον VIC-20 άρχισα να ψάχνω στο Internet για software, περιφερειακά, dedicated sites κλπ. Γρήγορα διαπίστωσα ότι μία επέκταση μνήμης θα ήταν απαραίτητη (τα 5ΚΒ RAM εκ των οποίων τα 3,5ΚΒ μένουν ελεύθερα στην BASIC του stock μηχανήματος δεν φτάνουν καλά-καλά για την αποθήκευση του κειμένου που βρίσκεται σε ένα... fortune cookie), καθώς επίσης και μια συσκευή τύπου SD2IEC. Αυτή η τελευταία βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό στην κατοχή μου, καθώς μου την δώρισε ο καλός φίλος και ταλαντούχος δημιουργός MasterGR όπως σας είχα γράψει παλιότερα.

Στο θέμα της επέκτασης μνήμης τώρα διαπίστωσα ότι υπάρχουν δεκάδες λύσεις εκεί έξω, και οι περισσότερες μάλιστα σε πολύ λογικές τιμές. Κάθε φορά όμως που έψαχνα κατέληγα πάντα σε μία συγκεκριμένη επέκταση, ένα cartridge που έκανε πολλά παραπάνω από το να αυξάνει απλά την διαθέσιμη RAM του VIC-20.

Το cartridge αυτό ονομάζεται Penultimate Cartridge και αποτελεί προϊόν του γνωστού site thefuturewas8bit. Περιληπτικά θα σας πω ότι το Penultimate cartridge αποτελεί μια "ευέλικτη" επέκταση μνήμης που μπορεί να ρυθμιστεί στα 3ΚΒ, στα 8ΚΒ, στα 11ΚΒ, στα 24ΚΒ, στα 27ΚΒ, στα 32ΚΒ και στα 35ΚΒ. 7 ολόκληρες διαφορετικές επιλογές που υπόσχονται συμβατότητα ακόμα και με τα πλέον ιδιότροπα προγράμματα, λοιπόν...

Ένα άλλο ιδιαίτερα χρήσιμο feature του Penultimate Cartridge είναι το ότι διαθέτει menu για άμεση πρόσβαση σε συσκευές SD2IEC. Πράγμα που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν θα χρειαστεί να καταφύγετε σε εντολές-σιδηροδρόμους (!) της BASIC αλλά ούτε καν σε κάποιο utility τύπου file browser. Πολύ handy αυτό το χαρακτηριστικό, δεν μπορείτε να πείτε, ε;

Αλλά το πραγματικό "υπερατού" του Penultimate Cartridge είναι οι ROMs. Ναι, καλά διαβάσατε, πέραν της επέκτασης της μνήμης RAM το θαυματουργό αυτό cartridge έχει αποθηκευμένες πάνω από 40 ROMs με τα κορυφαία παιχνίδια του VIC-20. Με απλά λόγια, μόνο το Penultimate Cartridge να κουμπώσετε πάνω στον VIC σας και δεν χρειάζεστε τίποτα περισσότερο για να απολαύσετε pure oldskool arcade gaming!

Πριν από μερικές μόλις ώρες κατέφθασε και το δικό μου Penultimate Cartridge, τα καλύτερο (και το μοναδικό, ίσως) δώρο για τον VIC-20 μου. Η έλευση του cartridge αποτέλεσε και την αφορμή για την ανάρτηση που διαβάζετε, καθώς ήθελα να μοιραστώ την χαρά μου!

Δεν θα γράψω περισσότερα στην παρούσα φάση, αλλά υπόσχομαι ενδελεχή παρουσίαση σε μελλοντικό τεύχος του Retro Planet. Νομίζω ότι το Penultimate Cartridge την αξίζει και με το παραπάνω...

8bit Commodore love!

Μπορεί να πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά τελικά το κενό καλύφθηκε και με το παραπάνω: ο αγαπημένος μου "ψωμιέρας" (για τους φίλους Commodore 64) βρήκε τα χαμένα του αδέρφια, τους VIC-20 και Commodore 16. Η Commodore, σαν άλλος Μπάμπης Τεννές και πιστή στο δόγμα "ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει", χρησιμοποίησε το case του επιτυχημένου VIC-20 και στον Commodore 64.

Αν και οι υπολογιστές της σειράς "TED" υποτίθεται ότι θα ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό και θα κυκλοφορούσαν σε cases σχεδιασμένα από τον Ira Velinsky, τελικά, ο Commodore 16 εμφανίστηκε προς το τέλος του 1983 φορώντας αποχρώσεις του γκρι στο κλασσικό (πλέον) case, αφήνοντας τους C116, 264 (Plus/4) και 364 (που τελικά δεν κυκλοφόρησε ποτέ) να πλασάρουν τα καινούρια σχέδια.

Έτσι, από στο διάστημα μεταξύ 1980 και 1983, η Commodore κατάφερε να κυκλοφορήσει 3 διαφορετικούς υπολογιστές με τον ίδιο ακριβώς εξωτερικό σχεδιασμό και μόνη διαφορά το χρώμα (φυσικά υπήρχαν διαφορές και στις υποδοχές και τη διάταξη του πληκτρολογίου, αλλά δεν φαίνονταν με την πρώτη ματιά)!

Το αστείο της ιστορίας είναι ότι δεν είναι γνωστό ποιος ευθύνεται για τον σχεδιασμό του case που χρησιμοποιήθηκε στους Commodore VIC-20/64/16: μιλάμε για ένα σχέδιο που τελικά πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια κομμάτια (η συντριπτική πλειοψηφία αυτών ήταν φυσικά Commodore 64) και είναι το πιο επιτυχημένο στην ιστορία των υπολογιστών! Είναι μάλιστα αρκετά πιθανό να προέρχεται από κάποιον σχεδιαστή της Commodore Ιαπωνίας, καθώς ο VIC-20 κυκλοφόρησε πρώτα στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου (ως VIC-1001) και στη συνέχεια στις Η.Π.Α. και τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη...