Μία τραγική απώλεια

Γενικώς, τα τελευταία χρόνια έχω μάθει να μην εκφράζομαι δημόσια για σοβαρά θέματα, και, το σημαντικότερο, να μην είμαι απόλυτος στις απόψεις μου και να μην τις υποστηρίζω με φανατισμό. Γιατί, δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη για να το καταλάβει κάποιος, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που εκφέρονται φανατικά από δύο ή περισσότερα άτομα είναι η καλύτερη συνταγή για να ξεκινήσει ένας καβγάς (φυσικά βοηθάνε και οι εκατέρωθεν υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί). Και, εντάξει, είναι κλισέ, αλλά I'm too old for this shit.

Σήμερα όμως πληροφορήθηκα ένα δυσάρεστο γεγονός που μάλλον θα με οδηγήσει στο να κάνω μια εξαίρεση στη συνέχεια σε όσα έγραψα παραπάνω. Κι αυτό γιατί μόλις έμαθα για τον χαμό ενός ανθρώπου του οποίου τη δουλειά θαύμαζα. Κι όχι μονάχα για το χαμό του, αλλά και για την τραγική ιστορία που προηγήθηκε, η οποία ξεκίνησε πριν από 15 μήνες στο Leeds, της Αγγλίας.

Ο Jason Kelk, εξέχον μέλος του group Cosine και γνωστός στους sceners με το nickname "The Magic Roundabout" ή "ΤΜR" ήταν δημιουργός αρκετών demos και παιχνιδιών για τον Commodore 64 αλλά και για άλλες "συγγενείς" πλατφόρμες, όπως ο Commodore Plus/4. Μία από τις γνωστότερες δημιουργίες του και, κατά την προσωπική μου άποψη ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που εμφανίστηκαν μετά το 2000 για τον 64άρη είναι το - πολύ γνωστό, πλέον - Vallation. Ένα space arcade shoot 'em up που δεν χρειάζεται απίστευτα αντανακλαστικά, αλλά ούτε και κολασμένο firing, αλλά παρόλα αυτά είναι εθιστικό όσο δεν πάει χάρη στο απλό - δωρικό θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει - gameplay του και το υπέροχο tune που ακούγεται καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όλα αυτά μάλιστα σε 16 μόλις kilobytes γιατί, hey, αυτός ήταν ο Jason Kelk. Και φυσικά γράφω "ήταν" διότι ο Jason έφυγε από κοντά μας προχθές, την Παρασκευή, σε ηλικία 49 ετών, χτυπημένος από τον Covid-19. Ναι, τον κορονοϊό: αυτόν που κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει, κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι δα και τόσο επικίνδυνος, και ένας σεβαστός αριθμός ψυχικά νοσούντων πιστεύει ότι πρόκειται περί παγκόσμιας συνομωσίας ώστε να κλειστούμε άπαντες σπίτια μας και να μπορέσουν οι μυστικές υπηρεσίες να αλλάξουν τις μπαταρίες στα περιστέρια-ρομπότ που υπάρχουν για να μας παρακολουθούν και να καταγράφουν την κάθε μας κίνηση! Τι, σας φαίνεται ακραίο αυτό το σενάριο; Γιατί, το άλλο με το 5G και τα microchip που εισάγονται στο σώμα μας μέσω των εμβολίων τι είναι δηλαδή;

Μα πόσο αποκαΐδια τέλος πάντων; Πόσο;

Αλλά ας επιστρέψω στον Jason και στην τραγική ιστορία του. Και γράφω "τραγική" καθώς ο TMR δεν ήταν απλά ένα ακόμη θύμα του Covid-19, αλλά ένας άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε επί 15 μήνες από τη νόσο, μέχρι που, εξαντλημένος πια τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, πήρε την απόφαση να σταματήσει να παλεύει και να αντιστέκεται, και "έφυγε" την Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021. 

Ο Jason, εισήχθη στο νοσοκομείο του Πανεπιστημίου St. James στο Leeds τον Μάρτιο του 2020, καθώς είχε διαγνωστεί θετικός στον Covid-19. Πάσχοντας από διαβήτη τύπου ΙΙ και άσθμα ανήκε σε αυτό που αποκαλούμε "ομάδες υψηλού κινδύνου" με αποτέλεσμα να χρειαστεί να διασωληνωθεί άμεσα και η αναπνοή του να υποστηρίζεται μηχανικά. Με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα φέτος τον Απρίλιο όταν και αχνοφάνηκε μία αχτίδα (φρούδας, τελικά) ελπίδας, ο Jason έμεινε διασωληνωμένος από τις 3 Απριλίου του 2020 μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, στις 18/6/2021. Κατά τη διάρκεια αυτών των βασανιστικών και αφόρητων 15 μαρτυρικών μηνών, ουσιαστικά καταστράφηκαν οι πνεύμονες και τα νεφρά του Jason ως αποτέλεσμα επιπλοκών που οφείλονταν στη νόσο αλλά και της έντονης φαρμακευτικής αγωγής. Σα να μην έφταναν αυτά, ακολούθησαν και έντονες στομαχικές διαταραχές που οδήγησαν τους θεράποντες γιατρούς στην απόφαση να τρέφεται ενδοφλεβίως από ένα σημείο και μετά ο δυστυχής coder, και να απομείνει τελικά ελάχιστα κιλά προς το τέλος.

Μετά από αυτόν τον τραγικό 15μηνο Γολγοθά, ο Jason πήρε την απόφαση να ζητήσει να σταματήσει η μηχανική υποστήριξη του οργανισμού του ώστε να μπορέσει τελικά να ησυχάσει, μιας και είχε καταλάβει ότι την μάχη αυτή δεν θα την κέρδιζε. Με τη σύμφωνη γνώμη της συζύγου του και των γιατρών του ο Jason αντίκρυσε το τελικό "Game Over" πριν από 2 ημέρες, βυθίζοντας στην θλίψη όσους τον γνώριζαν ή είχαν αγαπήσει τις δημιουργίες του. Ταυτόχρονα, κατοχύρωσε ένα τραγικό ρεκόρ, ως "the UK's longest-known COVID patient". So long, TMR, you will be missed.

Αν έχετε την περιέργεια να δοκιμάσετε το υπέροχο Vallation, μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ.

(Πηγές: Sky News, The Guardian, The Sun)

Review: Edge Grinder (Amstrad CPC/Commodore 64)

Edge Grinder (Amstrad CPC/Commodore 64) - Jason Kelk(C64)/Paul Kooistra (Amstrad)/Trevor Smila Storey (Graphics)/Sean Odie Connolly (Music)
   

Πριν από 5 περίπου χρόνια, ξεκίνησε ένα ενδιαφέρον project, που ονομάστηκε Format Wars. Σκοπός αυτού ήταν η δημιουργία νέων - εξαιρετικής ποιότητας - παιχνιδιών στον Commodore 64 και η μεταφορά αυτών, από ταλαντούχους προγραμματιστές σε άλλα formats, σε μια προσπάθεια να ξεπεράσουν τον original τίτλο του Commodore 64! Δυστυχώς, η ιδέα αυτή δεν τράβηξε πολύ, καθώς δημιουργήθηκε μόνο ένας τίτλος από το group Cosine (Jason Kelk, Trevor Smila Storey, Sean Odie Connolly) τον οποίο και ανέλαβε να μεταφέρει στον Amstrad CPC ο Paul Kooistra. Το παιχνίδι αυτό, λέγεται Edge Grinder.

Το Edge Grinder είναι ένα οριζόντιο shoot 'em up που χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά γραφικά, εθιστικό gameplay, υπέροχη μουσική και… μόνο ένα level! Ναι, δεν διαβάσατε λάθος, το Edge Grinder αποτελείται από ένα μόνο - μεγάλο - level, καθώς είχε δημιουργηθεί ώστε να χωράει σε ένα cartridge των 16ΚΒ! Εντάξει, ακόμα και με ένα level είναι πραγματικά απορίας άξιο το πώς κατόρθωσαν οι άνθρωποι της Cosine να "στριμώξουν" μια τέτοια παιχνιδάρα σε 16ΚΒ αλλά, όπως θα έχουν ήδη καταλάβει όσοι παρακολουθούν τη στήλη καιρό, οι σύγχρονοι προγραμματιστές μπορούν πραγματικά να βγάζουν… λαγούς απ' το καπέλο τους όταν έχουν όρεξη και διάθεση καθώς το ταλέντο μας έχουν δείξει επανειλημμένως ότι το έχουν!

Πέραν του μεγέθους του, άλλα "ιδιαίτερα" χαρακτηριστικά του Edge Grinder είναι η παντελής απουσία ηχητικών εφέ, η απουσία power-ups, το γεγονός ότι το διαστημόπλοιό μας διαθέτει ένα όπλο που δεν αλλάζει και δεν αναβαθμίζεται και, τέλος, το… edge grinding, απ' όπου και πήρε το όνομά του το παιχνίδι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορούμε να… γδέρνουμε τις κόχες του διαστημοπλοίου μας στα background graphics χωρίς να χάνουμε και, μάλιστα, κερδίζοντας και πόντους όταν το κάνουμε με επιτυχία! Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε έλεγχο του sprite collision με τα γραφικά του περιβάλλοντος, το αντίθετο μάλιστα: πηγαίνετε με φόρα προς τον… τοίχο και θα δείτε! Όχι, απλά σημαίνει ότι το sprite collision είναι εξαιρετικά υλοποιημένο - θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί σεμιναριακού επιπέδου. Στα παραπάνω να προσθέσουμε δύο ακόμα στοιχεία του Edge Grinder, το γεγονός ότι η οθόνη... μπιστάει (!) και το ότι απουσιάζουν οι επίγειοι στόχοι.

Όλο λοιπόν αυτό το "πακέτο" που περιγράψαμε μέχρι τώρα, ανέλαβε να μεταφέρει με επιτυχία  ο Paul Kooistra στον Amstrad CPC. Από τα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα για τη δουλειά του σε προηγούμενα reviews, το αποτέλεσμα αναμενόμενο: το έκανε τέλεια! Το παιχνίδι είναι πρακτικά το ίδιο και στα δύο formats και, αν θέλουμε σώνει και καλά να εντοπίσουμε διαφορές θα πρέπει να σταθούμε στο οπτικό αποτέλεσμα, καθώς η κίνηση στον Amstrad δεν είναι τόσο ομαλή όσο στον 64άρη (αλλά πλησιάζει… ανησυχητικά!) και η χρωματική παλέτα του Commodore δεν έχει τη "ζωντάνια" αυτής του Amstrad. Επίσης, η μουσική στον Commodore ακούγεται ελάχιστα καλύτερα - αλλά αυτό οφείλεται ξεκάθαρα στην συνολική υπεροχή του SID απέναντι στο ΑΥ-3-8912…

Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, το gameplay του Edge Grinder είναι εθιστικότατο - βασικά, είναι αυτό ακριβώς που θα έπρεπε να είναι! Με μια λεπτομέρεια όμως: ναι, δεν θα πρωτοτυπήσω, αναφέρομαι στο θέμα του autofire! Σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού απαιτείται να πυροβολούμε με ρυθμούς (γρήγορου) πολυβόλου, καθώς οι αντίπαλοι δεν καταστρέφονται με μία βολή μόνο. Έτσι λοιπόν, στον Commodore 64, με το ωραίο του autofire, το Edge Grinder μετατρέπεται σε… βόλτα στο πάρκο (!), καθώς τερματίζεται αρκετά εύκολα. Στον Amstrad από την άλλη, τα πράγματα είναι κατά τι διαφορετικά, καθώς, η έλλειψη autofire καθιστά το παιχνίδι πολύ πιο δύσκολο - σε σημείο που να είναι προτιμότερη η αποφυγή των αντίπαλων διαστημοπλοίων, παρά η προσπάθεια καταστροφής τους! Το παράξενο είναι ότι, στην περίπτωση της έκδοσης για Amstrad, εάν χρησιμοποιήσουμε εξομοιωτή, εκεί λειτουργεί το autofire (πραγματικά περίεργο, γιατί στο Star Sabre για παράδειγμα δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο) με αποτέλεσμα, ό,τι χάνεται από playability λόγω δυσκολίας στο πραγματικό μηχάνημα να κερδίζεται στην εξομοίωση! Τι να πει κανείς, το είδαμε κι αυτό…

Συνοψίζοντας, και αφήνοντας στην άκρη το θέμα του autofire και της ανισορροπίας του gameplay ανάλογα με την ύπαρξη ή την απουσία αυτού, το Edge Grinder, αν και μικρό σε διάρκεια, είναι ένα υπέροχο παιχνίδι. Και, πραγματικά, αξίζουν συγχαρητήρια στα μέλη του group Cosine αλλά και στον Paul Kooistra που δείχνει να ξέρει το εκλεκτό τέκνο του Alan Sugar καλύτερα κι απ' την… παλάμη του!

Βαθμολογία: 8/10

 Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 11ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2016.

RGCD Διαγωνισμός ανάπτυξης cartridge 16KB για C64 2015

Ο διαγωνισμός για την ανάπτυξη ενός νέου παιχνιδιού σε cartridge των 16ΚΒ για τον Commodore 64 από το RGCD για το 2015 φτάνει - έστω και με μια μικρή καθυστέρηση - στο τέλος του: τα 11 υποψήφια παιχνίδια θα διαγωνιστούν για να κερδίσουν την... κυκλοφορία τους σε cartridge! Αυτός είναι ο 5ος τέτοιου είδους διαγωνισμός που διοργανώνει το RGCD, και παλαιότερα βγήκαν "διαμαντάκια" μέσα απ' αυτήν τη διαδικασία. Θα αναφέρω απλά τα προσωπικά αγαπημένα Vallation, Rocket Smash EX, Micro Hexagon και Monster Buster.

Τα παιχνίδια που διαγωνίζονται φέτος είναι τα παρακάτω (σε παρένθεση οι δημιουργοί τους):

• Alienator (Georg Rottensteiner)
• Blap N Bash Revisited (Richard Bayliss)
• Bug Hunt (Eric Hilaire)
• Icicle Race (John Christian Lønningdal)
• Pickle's Pod Patrol (Steve Ody)
• Platman (Andrea Schincaglia)
• Qwak (Daniel Hotop)
• Ring On A String (P-a Bäckström)
• Slime Deluxe (Mike Johnson)
• Terra.Heaven.Eternity.Arctic. (Simon Quernhorst)
• Vortex Crystals (Richard Bayliss)

Μπορείτε να κατεβάσετε όλα τα cartridge images για να τρέξετε σε emulator από εδώ. Για περισσότερες πληροφορίες & screenshots δείτε εδώ. Να πω και τον πόνο μου, τέλος, ότι φέτος δεν έχει Jason Kelk και Cosine και το φέρω βαρέως γιατί είναι το αγαπημένο μου group αλλά τουλάχιστον έχει "διπλό" Richard Bayliss τον οποίο, όσοι διαβάζετε την στήλη μου για τα 8/16bit reviews στο Retro Planet ξέρετε ότι τον εκτιμώ αφάνταστα. (Πηγή: RGCD).