Με ακρίβεια που θα μπορούσε να κοντράρει αυτήν των καλύτερων ελβετικών ρολογιών, ο Paul Jenkinson επιστρέφει δριμύτερος με ένα ακόμα επεισόδιο του The Spectrum Show. Ο αριθμός είναι εδώ και καιρό τριψήφιος και πλέον έχει φτάσει στο 122. Ναι, καταλαβαίνω, κι εσείς αναρωτιέστε πώς είναι δυνατόν - μια απ' τα ίδια. Τι να πω; Του ανθρώπου του αξίζουν συγχαρητήρια, όχι μόνο για το ζήλο και τη συνέπειά του, αλλά και επειδή με τις φρέσκες ιδέες του καταφέρνει μετά από τόσα και τόσα επεισόδια να μην κουράζει: το αντίθετο, μάλιστα. Αυτό ας πούμε που έχει σκεφτεί και στήνει μηχανογράφηση επιχείρησης (!) στον Spectrum με αποθήκη, παραγγελίες, reports, έκδοση παραστατικών είναι όχι μονάχα πρωτότυπο αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Αφήστε που ο τρόπος που δουλεύει το όλο σύστημα θυμίζει ελληνικές εταιρίες μέχρι πριν από μία δεκαετία περίπου, όταν τα παραστατικά τυπώνονταν αρκετά συχνά σε dot matrix printers! Ναι, φυσικά, ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, κι εγώ αυτής της άποψης είμαι!
Κατά τα άλλα, στο νέο επεισόδιο ο Paul, πέρα από reviews παλαιών και νέων παιχνιδιών, μας παρουσιάζει το περίφημο Codemasters CD Games Pack, ένα προϊόν που ίσως να έφερνε την επανάσταση στον τρόπο που κυκλοφορούσαν τα παιχνίδια αν είχε βγει στην αγορά 2-3 χρόνια νωρίτερα. Όπως και να 'χει είναι εντυπωσιακό να βλέπεις τα παιχνίδια των 48Κ να φορτώνονται σε λιγότερο από ένα λεπτό, έτσι δεν είναι;
Με τις ευχαριστίες μου λοιπόν στον Paul που κρατάει το 8bit αίσθημα ακμαίο - και που προσφέρει κάθε μήνα γενναίες δόσεις απόλαυσης στους λάτρεις του ZX Spectrum - σας αφήνω με το video...
Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος πως, όταν το 1982 ο (όχι ακόμα sir) Clive Sinclair παρουσίαζε για πρώτη φορά το νέο - και τελικά ενδοξότερο, όπως αποδείχθηκε - τέκνο του στο κοινό, ούτε καν περνούσε από το μυαλό του το τι θα μπορούσε κάποτε να γίνει εφικτό με αυτόν τον ταπεινό και περιορισμένων δυνατοτήτων home computer. Πέρασαν 40 ολόκληρα χρόνια από τότε και ο "θείος" δεν είναι πια μαζί μας. Ο κόσμος στον οποίο μεγαλώσαμε αποτελεί μακρινό παρελθόν, το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, αλλά στο παρόν κάποιοι χρησιμοποιούν ακόμα τον υπολογιστή που μάθαμε ως "γομολάστιχα" ως πλατφόρμα για να αναδείξουν το ταλέντο τους και τις (σπάνιας αισθητικής αρτιότητας) δημιουργίες τους. Καλωσορίσατε στο ένα και μοναδικό Attributica!
Είναι γεγονός ότι μέσω της άνθησης της demoscene, ειδικά την τελευταία 20ετία, γνωρίσαμε pixel artists οι οποίοι, χωρίς την παραμικρή δόση υπερβολής, "έκαναν παπάδες" (ευτυχώς, όχι κυριολεκτικά). Χρησιμοποιώντας ως καμβά τους τα screens των δημοφιλέστερων - και όχι μόνο - 8 και 16bits υπολογιστών των 80s και των 90s μας χάρισαν ανεπανάληπτα ψηφιακά έργα, και έκαναν τα σαγόνια μας να κρεμαστούν στο στέρνο μας ως (αναμενόμενη) αντίδραση στο κάλος των δημιουργιών τους. Συνηθέστερα, οι καλλιτέχνες αυτοί επέλεγαν να χρησιμοποιήσουν τους πλέον δημοφιλείς στη demoscene υπολογιστές, ήτοι τα μηχανήματα της Commodore (C64 & Amiga). Αναμενόμενα λοιπόν, σε αυτά τα home computers κυρίως έχουμε δει τα πιο εντυπωσιακά γραφικά μέχρι σήμερα. Ή μήπως όχι;
Είναι σίγουρο ότι ο εκ Πολωνίας ορμώμενος pixel artist που είναι γνωστός στο κοινό με το nickname "Piesiu" έχει κάτι να πει πάνω σ' αυτό. Ή, καλύτερα, κάτι να δείξει. ΄Ενα demo/slideshow που ονομάζεται "Attributica" όπως σας έγραψα και παραπάνω, που τρέχει με ευχαρίστηση στα γερασμένα κυκλώματα του 128άρη Spectrum και δείχνει με τον ιδανικό τρόπο όχι μονάχα τι μπορεί να κάνει το μηχάνημα, αλλά και τι μπορεί να δημιουργήσει ένας πεισματάρης και ταλαντούχος καλλιτέχνης όταν έχει στη διάθεσή του ανάλυση 256 x 192 pixels, 8 ολόκληρα χρώματα (στα οποία συμπεριλαμβάνονται το λευκό και το μαύρο) και, φυσικά, το attribute clash. "Τι εστί attribute clash;", θα ρωτήσουν κάποιοι, οι οποίοι προφανώς δεν είχαν ποτέ τους Spectrum. Πρόκειται λοιπόν γι' αυτόν τον περίφημο περιορισμό των 2 χρωμάτων ανά κελί των 8x8 pixels: αν προσπαθούσε κανείς να χρησιμοποιήσει και 3ο χρώμα στην ίδια περιοχή το αποτέλεσμα ήταν να αντικατασταθεί με αυτό το ένα από τα 2 προηγούμενα, δημιουργώντας ανεπιθύμητα οπτικά artifacts. Όχι και ό,τι καλύτερο για τη δημιουργία πολύχρωμων και ολοζώντανων εικόνων, δεν συμφωνείτε;
Ο Piesiu λοιπόν δεν πτοήθηκε από τους παραπάνω περιορισμούς: ίσα-ίσα, μετά από 7 χρόνια (!) σκληρής δουλειάς και συνεπικουρούμενος από τα υπόλοιπα μέλη του group (Tygrys και CatMan) κατάφερε να φτιάξει το (μάλλον) απόλυτο slideshow για τον Spectrum. Κάτι παραπάνω από slideshow για να είμαστε απολύτως ακριβείς, καθώς δεν απουσιάζει η μουσική, ο text scroller και το εξαιρετικό animation...
Το Attributica αποτελείται βασικά από 13 στατικές ή λιγότερο στατικές εικόνες-πραγματικά έργα τέχνης του Piesiu επενδεδυμένες ιδανικά με την υπέροχη oldskool μουσική του CatMan που κάνει το ΑΥ να ζει μέρες από... SID των 80s (δεν το αναλύω περαιτέρω, όσοι καταλάβατε, καταλάβατε). Το slideshow ολοκληρώνεται με το τελευταίο part που είναι ένας text scroller με πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικές με τη δημιουργία του Attributica αλλά και σύντομα μεν, περιεκτικά δε μηνύματα που δεν γίνεται να μη λατρέψεις, όπως το "Fuck Putin and his orcs" (γνωστή η αγάπη των Πολωνών για τους Ρώσους, άλλωστε).
Ελπίζω να μη σας κούρασε η μακροσκελής εισαγωγή, καθώς θεωρώ ότι σε μία τόσο αξιόλογη δημιουργία όπως είναι το Attributica αρμόζουν και μερικές αράδες ως ορεκτικό για το κυρίως πιάτο που είναι - πιστέψτε με - χορταστικότατο. Without further ado λοιπόν...
Πώς μπορείς να διαβάσεις αντικειμενικό review ενός παιχνιδιού που ονομάζεται "Tetris" από έναν άνθρωπο όπως ο γράφων που θεωρεί το δημιούργημα του Alexey Pajitnov ως το απόλυτο video game όλων των εποχών; Έλα μου ντε!
Αρχικά θα πρέπει να πω ότι πρέπει ώρες-ώρες να είμαι βαθιά νυχτωμένος καθώς μέχρι τώρα δεν είχε υποπέσει στην αντίληψή μου η κυκλοφορία του Tetris από το group DaCapo κάπου προς το τέλος του 2013. Βέβαια είναι γεγονός ότι καινούρια παιχνίδια και demos για τον Commodore 64 κυκλοφορούν σχεδόν καθημερινά (!), οπότε, 2-3 μέρες να μην ασχοληθείς, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει. Ε, έτσι μάλλον την έπαθα κι εγώ με το παιχνίδι των DaCapo.
Να θυμίσω ότι η μόνη επίσημη μεταφορά του Tetris σε 64άρη είχε γίνει το σωτήριο - για εμάς τους Έλληνες (ελέω Eurobasket και… Αργύρη Καμπούρη) - έτος 1987 από την Andromeda Software και είχε κυκλοφορήσει από την Mirrorsoft. Επρόκειτο για ένα port που δεν αξιοποιούσε σχεδόν καμία από τις δυνατότητες του Commodore 64 πλην του ήχου: πράγματι, το πανέμορφο, υπνωτιστικό και παντελώς ατμοσφαιρικό soundtrack που είχε επιμεληθεί ο Wally Beben έσωζε κυριολεκτικά ένα κατά τα άλλα μέτριο παιχνίδι. Από την άλλη, οι εκδόσεις του Tetris που όλοι (;) παίξαμε και λατρέψαμε κυκλοφόρησαν στα arcades ένα έτος αργότερα, η πρώτη από την Atari και η δεύτερη από την Sega, με την τελευταία να αποτελεί την κορυφαία υλοποίηση του παιχνιδιού μαζί φυσικά με την μοναδική, εκπληκτική και πολυαγαπημένη έκδοση του original Gameboy.
Το Tetris των DaCapo λοιπόν αποτελεί στην ουσία port του Tetris της Atari και, αν δεν απατώμαι, το εν λόγω coin op δεν είχε μεταφερθεί ποτέ στο παρελθόν σε 8bit ή 16bit υπολογιστή, οπότε η προσπάθεια και μόνο συνιστά μία πρωτιά. Από εκεί και πέρα, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω πολύ "ιδιαίτερο" τον τρόπο που μετέφεραν το παιχνίδι στον 64άρη οι άνθρωποι του Ιταλο-Γερμανικού group: πήραν δηλαδή τον βασικό σχεδιασμό της οθόνης, μέρος των γραφικών και του ήχου αλλά και το ακριβές gameplay και τα επίπεδα του "ηλεκτρονικού" και δημιούργησαν μία μεταφορά η οποία χαρακτηρίζεται από συμπαθητικά (και πάντως λειτουργικά) γραφικά, ωραίο soundtrack (ναι, επιτέλους μεταφέρθηκε το Korobeiniki) και, το κυριότερο, η οποία δίνει την αίσθηση ότι παίζουμε στο coin op της Atari. Μέχρι και η χαρακτηριστική αργοπορία κατά 1/10 του δευτερολέπτου στην περιστροφή των κομματιών έχει μεταφερθεί - όπως επίσης και η τάση τους να "κολλάνε" άμεσα με το που θα συναντήσουν κάποιο σταθερό κομμάτι. Επί της ουσίας δηλαδή, αν σε κάποιον άρεσε το Tetris της Atari, αποκλείεται να μην λατρέψει το port των DaCapo καθώς, τελικά, έχουμε να κάνουμε με σχεδόν το ίδιο παιχνίδι.
Προσωπικά, το χάρηκα ιδιαίτερα. Είναι εθιστικό, έχει ωραίο soundtrack, εύκολο χειρισμό (εντάξει, Tetris είναι) και είναι, όπως και ο πρόγονός του από τα arcades, ιδιαίτερα αγχωτικό! Να σας πω ότι δεν το συνιστώ με "τα όσα" θα σας πω ψέματα, οπότε δεν πρόκειται να το κάνω. Ορμήξτε του!
Βαθμολογία: 9/10 Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 16ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017.
...τουλάχιστον για τους Overlanders (σε συνέχεια του τίτλου). Τα μέλη του γαλλικού demogroup ομολογούν ότι (αν όχι η πρώτη, αλλά) η μεγάλη τους αγάπη ήταν ο Atari ST όταν άρχισαν να ασχολούνται με τη demoscene, back in the day. Γι' αυτό και το FirST Love δεν θα ζητήσει από τον χρήστη την παλέτα, τον blitter και τον στερεοφωνικό ήχο του STE, αλλά θα αρκεστεί σε έναν απλό και ταπεινό κλασικό Atari ST/STF/STM/STFM με ένα floppy disk drive διπλής όψης. Και 4ΜΒ μνήμης. Ουπς!
Και εδώ ακριβώς είμαστε στο σημείο που όσοι με γνωρίζουν περιμένουν ότι θα ξεκινήσω τη γκρίνια. Να, σα να διαβάζω τη σκέψη σας: "μα ποιος είχε Atari ST με 4MB RAM;" γνωρίζετε ότι θα αναρωτιόμουν φωναχτά υπό κανονικές συνθήκες. Και θα είχα και δίκιο, εδώ που τα λέμε. Ποιος είχε Atari ST με 4MB RAM; Ε; Ξέρετε κάποιον; Όχι; Ε, ούτε κι εγώ!
Αυτή τη φορά όμως λέω να κάνουμε τα στραβά μάτια. Αφενός διότι κάθε part του FirST Love μόλις και μετά βίας ξεπερνά το 1ΜΒ σε απαιτήσεις μνήμης RAM και άρα με λίγο optimization μπορεί να έτρεχε και σε έναν 1040STF, και αφετέρου γιατί την έξτρα μνήμη τη χρησιμοποιεί απλά και μόνο για να φορτώνει εκ των προτέρων το επόμενο "κομμάτι" ώστε να μην υπάρχουν κενά στη ροή του για φόρτωμα, αποσυμπίεση κλπ. Οπότε ναι, φυσικά και θα προτιμούσα ένα demo - και μάλιστα τόσο εντυπωσιακό - να μπορούσε να τρέξει σε οποιονδήποτε ST με 1ΜΒ μνήμης, αλλά "You Can't Always Get What You Want" όπως τραγουδούσαν κάποτε και οι Rolling Stones...
Το FirST Love έχει συμπληρώσει κάτι παραπάνω από ένα χρόνο ζωής, καθώς πρωτοπαρουσιάστηκε πέρυσι το καλοκαίρι στα πλαίσια της Silly Venture Summer Edition 2021. Ήρθε και πρώτο μάλιστα εκεί στο διαγωνιστικό τμήμα, σε μία από τις λίγες περιπτώσεις που η τελική κατάταξη ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (ξέρετε, αυτό που απλά δεν συμβαίνει ποτέ στην Eurovision).
Το FirST Love από τις πρώτες στιγμές εντυπωσιάζει με τα καλοσχεδιασμένα, σαφέστατα και ολοκάθαρα γραφικά του, με την επιλογή των χρωμάτων - απ' ότι φαίνεται η παλέτα με τα 512 από δαύτα φτάνει και περισσεύει -, αλλά πρέπει να φτάσει κάπου μετά τη μέση κάποιος για να δει τα όσα μοναδικά παρουσιάζει. Ας πούμε το realtime Gouraud shading που αντάξιό του δεν θυμάμαι να έχουμε δει ποτέ σε Amiga (στην 500άρα αναφέρομαι, μη βαράτε!) ή τα a la high resolution Uridium greetings που ακολουθούν αμέσως μετά. Ωραία σκηνικά, τι να λέμε τώρα...
Όπως συνέβαινε κατά κόρον στα late 80s, έτσι και στην περίπτωση της δημιουργίας των Overlanders έχουμε ένα demo που ζωγραφίζει χαμόγελα στις φάτσες των ST users και δεν αποτελεί μια ανέμπνευστη, αποτυχημένη (και τελικά κακή) προσπάθεια απομίμησης κάποιας Αμιγκάδικης παραγωγής. Το FirST Love είναι μία ωδή στον Atari ST που δεν ντρέπεται για την έλλειψη στερεοφωνικού ήχου, blitter και λοιπών custom chips. Όπως έκανε πριν από πολλά-πολλά χρόνια και το Union Megademo ας πούμε, στο οποίο το FirST Love αποτίει φόρο τιμής στο ξεκίνημά του.
Όσοι (λιγοστοί) εκεί έξω αγαπάτε τον ST κατεβάστε από εδώ το FirST Love και απολαύστε το σε πραγματικό Atari ST (αν βέβαια έχετε 4ΜΒ, έτσι;) ή σε εξομοιωτή. Ή, απλά δείτε το βίντεο που ακολουθεί. In ST we truST!
Δεν πέρασε και πολύς καιρός από το προηγούμενο επεισόδιο του The Spectrum Show, το οποίο σηματοδότησε και το τέλος του 12ου κύκλου της σειράς. Κι όμως, ο Paul Jenkinson ως άλλος Νίκος Φώσκολος συνεχίζει ακάθεκτος μέχρι το... άπειρο! To infinity and beyond, που έλεγε και μια (animated) ψυχή. Και ποια ψυχή, όχι όποια κι όποια, αλλά ο αγαθός, γενναίος και γκαφατζής space ranger Buzz Lightyear στο Toy Story (και όχι μόνο).
Ξέφυγα, όμως. Επιστροφή στο ολόφρεσκο, 121ο επεισόδιο του The Spectrum Show λοιπόν, όπου ο Paul ξεκινάει όπως γουστάρουμε, δηλαδή με hardware review. Και τι hardware, το Liberator της Konix! Κι αν και εσείς όπως και εγώ αναρωτιέστε τι εστί Liberator θα σας πω ότι όχι, δεν πρόκειται περί βομβαρδιστικού αεροπλάνου του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ούτε και περί όπλου που μπορείτε να φτιάξετε με τον 3D printer σας. Ούτε καν περί πολεμικής σειράς του Netflix! Όχι, το Liberator είναι ένα πιο-σπάνιο-πεθαίνεις add-on για τον παλιό, κλασικό και αγαπημένο ZX Spectrum - τον "γομολάστιχα", ντε! - το οποίο προσφέρει πολλά καλούδια σε μια all-in-one υλοποίηση. Προσωπικά όχι μόνο δεν έχω δει ποτέ Liberator, αλλά ούτε είχα πετύχει back in the day κάποια διαφήμιση ή review του. Οπότε, ας είναι καλά ο Paul που μας δίνει την ευκαιρία με το νέο του βίντεο να εξερευνήσουμε έστω και εξ' αποστάσεως ένα πολύ ιδιαίτερο hardware add-on.
Φυσικά, το 121ο επεισόδιο του The Spectrum Show δεν μένει μόνο στην παρουσίαση του Liberator: έχουμε game reviews, έχουμε κουβεντούλα με τον Geoff, και, το πλέον μη αναμενόμενο, έχουμε τον Paul να ξεκινάει την προσπάθεια να στήσει τη μηχανογράφηση μιας μικρής επιχείρησης χρησιμοποιώντας - τι άλλο; - Spectrum! Τι; "Δε γίνεται", λέτε; Χμμμ... Εμένα κάτι μου λέει ότι τελικά θα τα καταφέρει. Με τα μέτρα και τα σταθμά των 80s, φυσικά, μην περιμένετε κανένα κολοσσιαίο CRM, ε;
Δείτε το The Spectrum Show στο παρακάτω βίντεο και επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του για περισσότερα.
Έπρεπε να περάσουμε τα μισά του Σεπτέμβρη μέχρι να μπορέσω να βρω τα πατήματά μου (sic), το χρόνο και, κυρίως, τη διάθεση για να ξαναγράψω κάτι, οτιδήποτε. Η επιστροφή στην Αθήνα και στους ρυθμούς της κάποιες φορές μοιάζει με βουνό, ειδικά αν έχεις καταφέρει να αποστασιοποιηθείς για αρκετό χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον τόσο, που να έχεις αρχίσει να λειτουργείς αλλιώς, πιο αργά, πιο ξένοιαστα και με λιγότερο άγχος. Δυστυχώς, όλα τα καλά σύντομα τελειώνουν. Επιστροφή λοιπόν στην τσιμεντένια μεγαλούπολη, τα κεφάλια κάτω, και υπομονή για τους επόμενους... 11 μήνες!
Αστειεύομαι φυσικά (εν μέρει): καλό είναι όποια κι αν είναι η κατάσταση, οι ρυθμοί κλπ να προσπαθούμε να ευχαριστιόμαστε την κάθε μέρα και να αποκομίζουμε κάτι θετικό από αυτήν. Γιατί αν είναι να δυσανασχετούμε και να δυστυχούμε 11 μήνες για να περάσουμε καλά έναν, μάλλον κάπως λάθος την έχουμε δει, isn't it?
Στα "δικά μας" τώρα, είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η εκτίμησή μου (και όχι μονάδα η δική μου) για την οικογένεια των 8μπιτων υπολογιστών της Atari έχει αυξηθεί κατά πολύ. Όχι ότι δεν γνώριζα από παλιά ότι οι υπολογιστές αυτοί ήταν πάνω-κάτω πολύ κοντά σε δυνατότητες με τον (ένα και μοναδικό) Commodore 64, αλλά να, καλό είναι να επιβεβαιώνονται που και που αυτά που πιστεύεις εφ' όσον αυτό είναι εφικτό, και να μην λειτουργούν μονάχα αξιωματικά. Έτσι λοιπόν, από τη μία κάποια νέα παιχνίδια κι από την άλλη οι δημιουργίες της demoscene έρχονται να αποδείξουν τρόπον τινά τα παραπάνω: οι 8μπιτοι Atari είναι μηχανήματα τα οποία στα κατάλληλα χέρια μπορούν να αποδειχτούν θαυματουργά.
Τέτοια χέρια είναι προφανώς και αυτά των μελών του demogroup Lamers, οι οποίοι, αν κρίνουμε από τις παραγωγές τους, κάθε άλλο παρά lamers είναι. Να, πάρτε για παράδειγμα το Cyberpunk: πρόκειται για ένα υπέροχο demo το οποίο πρωτοεμφανίστηκε πριν από 8 ολόκληρα χρόνια, στα πλαίσια της Silly Venture του 2014. Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, το συγκεκριμένο demoparty είναι αυτό στο οποίο παρουσιάζεται κάθε χρόνο περί το 80% των κορυφαίων παραγωγών για Atari.
Το Cyberpunk δεν αρκείται στα 64ΚΒ μνήμης RAM που πλέον θεωρούνται ως δεδομένα στην Atari scene, αλλά "ζητάει" και επέκταση 256KB. Θα του το συγχωρήσουμε, καθώς είναι όχι απλά εντυπωσιακό, αλλά και διατηρεί μία εξαιρετική και απολύτως ισορροπημένη ποιοτικά και θεματολογικά αισθητική από την αρχή μέχρι το τέλος του, κάτι που δεν θεωρείται ως δεδομένο ακόμα και σε κορυφαίες παραγωγές του είδους.
Δεν θα σας κουράσω άλλο, κατεβάστε το από εδώ αν διαθέτετε τον κατάλληλο εξοπλισμό ή απλά παρακολουθείστε το βίντεο που ακολουθεί.
Είτε πρόκειται για σειρά που παρακολουθούμε συστηματικά, είτε για περιοδικό που αγοράζουμε ανελλιπώς, η αλήθεια είναι ότι κάποια επεισόδια ή τεύχη θα μας αρέσουν περισσότερο από τα υπόλοιπα. Θες να είναι ο ρυθμός, θες να είναι η θεματολογία που μας αγγίζει περισσότερο, ακόμα και μεταξύ των αγαπημένων έχουμε προτιμήσεις. Αυτό μου έφερε στο νου το νέο (120ο) επεισόδιο του The Spectrum Show, στο οποίο, πολύ απλά, ο Paul Jenkinson ξεπέρασε τον εαυτό του!
Αν και το νέο βίντεο είναι μεγαλύτερο από ό,τι συνήθως (42 λεπτά, παρακαλώ), η επιλογή της ύλης του είναι τέτοια που βλέπεται... μονορούφι! Με κυρίαρχο το πολύ ενδιαφέρον θέμα με τα "σπαστήρια" (interfaces τύπου Multiface για αντιγραφή παιχνιδιών, εισαγωγή pokes κλπ) αλλά και την πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση μερικών συλλογών (compilations) από όλες τις "εποχές" του ZX Spectrum, το 120ο επεισόδιο του The Spectrum Show μας θυμίζει πόσο εντυπωσιακά αποτελέσματα μπορεί να αποφέρει ο συνδυασμός knowhow με ατέλειωτο μεράκι.
Αν και έχω κατανοήσει εδώ και χρόνια το επίπεδο της δουλειάς του Paul Jenkinson, ο μπαγάσας με έκανε εν μέσω διακοπών να κατεβάσω τον Spectaculator (emulator για τον ZX Spectrum) και να τρέξω μερικούς από τους τίτλους που μου θύμισε - ή που μου έμαθε - με το τελευταίο επεισόδιο του The Spectrum Show. Και, εννοείται, κάθε άλλο παρά το μετάνιωσα!
Τέλος πάντων, να μη μακρηγορώ, το περί ου ο λόγος βίντεο ακολουθεί:
Ο Commodore 64 είναι αναμφισβήτητα ο βασιλιάς της Demoscene. Όχι μονάχα είναι ο υπολογιστής του οποίου τα όρια - αυτά που νομίζαμε, τουλάχιστον - ξεπεράστηκαν εκατοντάδες φορές από αντίστοιχα κορυφαία demos, αλλά επί της ουσίας είναι και το μηχάνημα που γέννησε την Demoscene, ξεκινώντας από τα cracktros που διάφορα crews ενσωμάτωναν στα παιχνίδια που "έσπαγαν" τη δεκαετία του '80. Έτσι λοιπόν, μπορεί με ασφάλεια κάποιος να υποθέσει πως κάθε νέα παραγωγή από κάποιο group με πολυετή παρουσία στο χώρο, θα είναι τουλάχιστον αξιόλογη. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το The World Is Not Enough - We Need More Scrollers από τους Bonzai.
Η νέα δημιουργία του δημοφιλούς group εμφανίστηκε πρόσφατα στα πλαίσια του demoparty Gubbdata 2022 - πήρε και την πρώτη θέση μάλιστα αν αυτό έχει κάποια σημασία - και, όπως μπορεί κάποιος εύκολα να συμπεράνει από τον τίτλο της, θεματολογικά κινείται στο σύμπαν του James Bond και των ταινιών του womanizer πράκτορα που είχε άδεια να σκοτώνει (γιατί στην τελευταία ταινία τον σκότωσαν άλλοι. Ξέρω, spoiler, αλλά δε μπορούσα να το κρατήσω μέσα μου, το ξενέρωμα ήταν τεράστιο).
To The World Is Not Enough - We Need More Scrollers είναι ένα ιδιαιτέρως fun to watch (and listen) demo, με υπέροχα γραφικά και εξαιρετικά covers μερικών από τα πιο διάσημα μουσικά θέματα των ταινιών του James Bond. Δείτε το και ακούστε το, θεωρήστε το σαν ένα ιδανικό, γλυκό επίλογο για το καλοκαίρι που τελειώνει. Αν είστε περισσότερο μερακλήδες από την πλειονότητα μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ και να το απολαύσετε σε πραγματικό 64άρη ή εξομοιωτή.
Ήταν ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες που σημάδεψαν με τα έργα τους τη χρυσή εποχή των home computers. O Oliver Frey φιλοτέχνησε με τις δημιουργίες του τα εξώφυλλα και τις αφίσες στα Zzap!64, Crash και Amtix όχι μονάχα στα 80s, αλλά και πολύ αργότερα, στις ετήσιες και στις τριμηνιαίες εκδόσεις από την Fuzion Retro Books που κυκλοφόρησαν την τελευταία τετραετία. Επίσης συχνά έργα του κόσμησαν τα εξώφυλλα και τις σελίδες του Retro Gamer.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ελβετία, ο Oliver Frey μετακόμισε σε νεαρή ηλικία στη Βρετανία όπου και γνώρισε τον μετέπειτα σύντροφό του, Roger Kean. Μαζί ξεκίνησαν την κυκλοφορία διάφορων πορνογραφικών περιοδικών και κόμικς gay περιεχομένου που φιλοτεχνούσε ο Frey με το ψευδώνυμο Zack, μέχρι που μία επιδρομή από την αστυνομία το 1981 είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή όλου του στοκ και των έργων του Oliver. Η συνέχεια της δουλειάς του είχε λιγότερο αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, καθώς μαζί με τον Roger Kean και τον αδερφό του Oliver, Franco, δημιούργησαν την Newsfield Publications και κυκλοφόρησαν το πιο επιτυχημένο περιοδικό με αντικείμενο τον ZX Spectrum, το Crash.
Η επιτυχία του Crash ήταν τόσο μεγάλη που σύντομα ακολούθησε η έκδοση του Zzap!64 (για τον Commodore 64 και τα παιχνίδια του) και αργότερα αυτή του Amtix (για τους Amstrad CPC). Ο Oliver Frey συνέχισε τη δημιουργία έργων fantasy και space θεματολογίας και μετά το πέρας της εποχής του home computing, όντας ενεργός μέχρι το τέλος, καθώς χθες, 21/8 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών.
Για όσους έζησαν τις χρυσές μέρες των 8/16bit υπολογιστών παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα και εκτός Ελλάδας και πέρα από τις σελίδες του Pixel, ο Oliver Frey μαζί με τον Bob Wakelin βρίσκονταν πίσω από την πλειονότητα των εξωφύλλων περιοδικών και video games και η δουλειά τους άφησε το στίγμα της σε μια ολόκληρη εποχή. Έργα του Oliver Frey μπορείτε να θαυμάσετε στο επίσημο website του.
Το group Offence αποτελεί γνωστή και μη εξαιρετέα πηγή δημιουργίας κορυφαίων demos για την διαχρονικά πιο αγαπημένη πλατφόρμα της demoscene, τον Commodore 64, εδώ και πολλά χρόνια. Έτσι και φέτος, στα πλαίσια του demoparty Gubbdata 2022 τα μέλη του group παρουσίασαν τη νεότερη παραγωγή τους, το Lifecycle.
Το Lyfecycle είναι από τα demos αυτά που ξεχωρίζουν περισσότερο με την ποιότητα και τη θεματολογία τους, παρά με τα record breaking εφέ τους. Οι Offence θέλησαν να παρουσιάσουν τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψη μέχρι το (αναπόφευκτο) τέλος και το έπραξαν άρτια με τη νέα τους δουλειά που συνδυάζει λιτά μα εξαιρετικά γραφικά υψηλής ανάλυσης, τέλειο animation, και ένα soundtrack το οποίο... χμ, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος θα μπορούσε να ήταν πολύ-πολύ καλύτερο.
Αυτό δε μειώνει ιδιαίτερα την αξία του Lifecycle που είναι αναμφίβολα ένα από τα demos που ξεχωρίζουν, όχι μονάχα λόγω θεματολογίας αλλά και χάρη στη μελαγχολική (προς... καταθλιπτική) προσέγγιση αυτής. Όπως και να 'χει τώρα που είναι καλοκαιράκι αν βρίσκεστε στην εξοχή ή σε κάποια όμορφη παραθαλάσσια τοποθεσία τσεκάρετέ το, αφού το περιβάλλον θα βοηθήσει να μη σας πάρει από κάτω. Αν τώρα βρίσκεστε στο καυτό τσιμεντένιο ανοσιούργημα που ονομάζεται "Αθήνα" σκεφτείτε το μια-δυο φορές παραπάνω γιατί το Lifecycle είναι ικανό να σας οδηγήσει σε μαύρες σκέψεις...
Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ για να το απολαύσετε σε έναν πραγματικό Commodore 64 ή σε εξομοιωτή ενώ, ως συνήθως, ακολουθεί και το βίντεο που, let's face it, είναι η εύκολη λύση. Άντε, και καλή δύναμη!
Ήταν κάπου εκεί, στα τελευταία χρόνια κυριαρχίας της Amiga, τότε που η πλατφόρμα είχε αρχίσει ήδη να παίρνει την κατιούσα καθώς η μαμά Commodore αποδείχτηκε ανίκανη να κρατήσει στη ζωή την κότα που έκανε τα χρυσά αυγά. Εκεί λοιπόν, στο 1992, που όσοι έχουν ζεστό χρήμα να σπρώξουν το ακουμπάνε σε 80286PC compatibles με VGA κάρτες γραφικών, σκάνε κάποια demos σαν το World of Commodore να μας θυμίσουν πως ό,τι κι αν έχουν να αραδιάσουν τα PCs σε τεχνικά χαρακτηριστικά μια απλή Amiga με τεχνολογία του 1985 και (πλέον) σαφώς μικρότερο κόστος μπορεί να τους βάλει τα γυαλιά σε ό,τι έχει να κάνει με demos και παιχνίδια. Τα θυμάστε όλα αυτά, τα ζήσατε, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Μήπως όμως κάναμε λάθος;
To group CRTC πραγματικά έχει βαλθεί να αποδείξει ότι βλακείες λέγαμε και (κυρίως) πιστεύαμε. Ποιοι 80286 και ποιες VGA; Θα μπορούσε άραγε κάποιος έχων σώας τα φρένας να ισχυριστεί ότι ένα απλό IBM PC με CGA κάρτα γραφικών - ναι, αυτό που έτρεχε μονάχα το Lotus 1-2-3 και άλλες αντίστοιχα διασκεδαστικές εφαρμογές - θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη "Μεγάλη Κυρία" στο γήπεδό της και στο παιχνίδι της; Προφανώς και όχι. Αν δηλαδή δεν ήθελε να τον αποκαλούν τρελό και να του κρεμάσουν κουδούνια. Όμως...
Όμως το σωτήριο έτος 2018 εμφανίστηκε ένα demo για τα PCs - τα "κανονικά", της IBM με original CGA κάρτα γραφικών - που μας έβαλε στη διεργασία του προβληματισμού: "ρε, μπας και...". Ήταν τόσο εντυπωσιακό για τα δεδομένα του IBM 5150 το 8088 mph (αυτό ήταν το όνομά του) που μπορεί να μη γκρέμισε τις κοσμοθεωρίες μας, αλλά σίγουρα μας έκανε να αναρωτιόμαστε. Ε, αμ δε, δε θα μας άφηναν να ησυχάσουμε!
4 χρόνια αργότερα, οι CRTC - εκ των δημιουργών του 8088 mph - επανέρχονται με... χατ τρικ από τα αποδυτήρια αυτή τη φορά για να βουλώσουν στόματα. Ή για να κρεμάσουν σαγόνια. Ή και τα δύο. Γιατί η νέα τους δημιουργία, το Area 5150 είναι απλά... εντυπωσιακό, ανεπανάληπτο, χιτσκοκικό, συγκλονιστικό, ακατάλληλο για καρδιακούς και βάλτε κι εσείς όποιον άλλο χαρακτηρισμό γουστάρετε. Ναι, το demo αυτό είναι τόσο εντυπωσιακό που το οπτικό αποτέλεσμα που παράγει είναι χαλαρά εφάμιλλο μιας Amiga κι ας τρέχει σε χειρότερο και πιο αργά χρονισμένο επεξεργαστή και σε χειρότερη κάρτα γραφικών! Μιλάμε για απίστευτο επίτευγμα, για μια παραγωγή που αν υπάρχει στοιχειώδης δικαιοσύνη στον κόσμο θα συζητιέται για χρόνια.
Δεν θα γράψω περισσότερα, κυρίως διότι δεν διαθέτω τέτοιο πλούσιο λεξιλόγιο που να μπορεί να ανταποκριθεί στα συναισθήματα που προκαλεί το Area 5150 σε όσους μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι κάνει και σε τι hardware τρέχει. Αντί γι' αυτό, σας παραθέτω πέρα από το ίδιο το demo (το video που προηγήθηκε) και ένα μικρό ντοκουμέντο από τις αντιδράσεις που προκάλεσε η πρώτη δημόσια προβολή του στα πλαίσια του demoparty Evoke 2022 πριν από περίπου μία εβδομάδα. Υποκλιθείτε στο μεγαλείο των CRTC και του μοναδικού Area 5150:
Έχουμε μπει στον Αύγουστο πλέον και ο καθένας μας περιμένει τη στιγμή που θα πέσει στα δροσερά νερά του Αιγαίου (ή του Ιονίου, δεν έχει στ' αλήθεια σημασία) προκειμένου να αναζωογονηθεί από τα 40άρια που χτυπάει ο υδράργυρος. Δεν είναι ο ιδανικός καιρός για retro computing, κάτι στην (καυτή) ατμόσφαιρα σε τραβάει να βγεις έξω και να πας για έναν καφέ ή μια παγωμένη μπύρα στην πλησιέστερη σκιά ή, αν είσαι στο κατάλληλο μέρος, για το μπανάκι που έγραφα παραπάνω.
Είναι γνωστό όμως ότι αυτά δεν συγκινούν τους πραγματικούς ρετροκομπιουτεράδες: την ώρα που οι υπόλοιποι χαλαρώνουν, αυτοί προσπαθούν με έναν εξομοιωτή microdrive να χαρίσουν στοιχειώδη αξιοπιστία στο παροιμιωδώς αναξιόπιστο περιφερειακό της Sinclair, έστω και 38 χρόνια αργότερα. Ή να χρησιμοποιήσουν κάποιον εξομοιωτή κασέτας για να ακούσουν τους (παραδόξως αγαπημένους) ήχους φορτώματος του Spectrum. Όχι, αν ασχολείσαι με αυτό το hobby δεν σε συγκινούν θάλασσες, καλοκαίρια, ακρογιαλιές και άλλα τέτοια ρηχά πράγματα. Το κορμί σου δεν το έχει δει ποτέ ο ήλιος και τα μάτια σου δε μπορούν καλά-καλά να νετάρουν σε κάτι αν αυτό δεν είναι CRT οθόνη. Δεν σε νοιάζουν όλα αυτά γιατί εσύ ακόμα προσπαθείς να ξεπεράσεις την προδοσία της μετάβασης από τα 8 στα 16bits. Ήταν μεγάλο το χτύπημα και 35 χρόνια δεν φαίνεται να απάλυναν τον πόνο.
Την ίδια ώρα, στην άλλη πλευρά της Ευρώπης, ο συμπαθέστατος κύριος Paul Jenkinson προσπαθεί (φαινομενικά) να γεφυρώσει το χάσμα, καθώς, στο νέο επεισόδιο του The Spectrum Show δοκιμάζει τις εκδόσεις κλασικών παιχνιδιών του ZX Spectrum στην Amiga. Στην TheA500 mini, για την ακρίβεια. Και, guess what? Καταλήγει (φυσικά) στο συμπέρασμα ότι οι εκδόσεις του "γομολάστιχα" είναι καλύτερες! Και όχι μονάχα αυτό, αλλά έχει και δίκιο! Τα 8bits φτάνουν και περισσεύουν, τ' ακούτε;
Αυτά και πολλά ακόμη μπορείτε να δείτε στο νέο, Αυγουστιάτικο επεισόδιο του The Spectrum Show. Βρείτε μια σκιά που να φυσάει δροσερό αεράκι, πάρτε έναν παγωμένο καφέ και απολαύστε άφοβα.
Μάλιστα. Καιρό είχαμε να τα πούμε αλλά να 'μαστε και πάλι. Όταν υπάρχει αφορμή δεν λέω όχι, και αυτή τη φορά το έναυσμα για την ανάρτηση που διαβάζετε μου το έδωσε ένα ολόφρεσκο - ημερών, μιλάμε! - demo, για μια όχι και τόσο συνηθισμένη στην demoscene πλατφόρμα, τα 8μπιτα μηχανήματα της Atari. Με τα παραπάνω δεν εννοώ ότι δεν υπάρχουν εκεί έξω δεκάδες (εκατοντάδες;) demos για τους υπολογιστές αυτούς, απλά ότι δεν είναι και τόσο δημοφιλείς όπως π.χ. ο Commodore 64.
To ReWind παρουσιάστηκε στις 10 Ιουλίου στην Πολωνία, στα πλαίσια του demoparty Lost Party 2022, όπου και κατέλαβε την πρώτη θέση. Διόλου παράξενο, όχι τόσο λόγω έλλειψης ανταγωνισμού όσο λόγω της αυτής καθαυτής δικής του ποιότητας. Πέρα από το γεγονός πως οι άνθρωποι των Zelax και New Generation "έριξαν" στο ReWind ό,τι κλασικό εφέ υπάρχει και δεν υπάρχει, πέρα από το ότι προγραμματιστικά έδωσαν τα ρέστα τους, πέρα από το ότι διέπρεψαν παραπάνω από μία φορές στον αισθητικό τομέα, κατάφεραν και βρήκαν και κάποιες φρέσκες ιδέες τις οποίες και υλοποίησαν με ιδανικό τρόπο.
Το αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι μία υπέρ του δέοντος χορταστική παραγωγή που έχει διάρκεια πάνω από 12 λεπτά - και μάλιστα χωρίς να επαναλαμβάνεται ή να κουράζει. Αυτό που εντυπωσιάζει αν κάτσει κάποιος να το σκεφτεί είναι το ότι τα 8μπιτα Atari είναι μία υπολογιστικά πλατφόρμα που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά πριν το τέλος της δεκαετίας του '70, τότε που τα 4ΚΒ μνήμης RAM ήταν αποδεκτό νούμερο και η έγχρωμη απεικόνιση κάθε άλλο παρά δεδομένη. Το ReWind όμως είναι ακριβώς το αντίθετο, αφού εκμεταλλεύεται πλήρως την - τεράστια, για 8bit micros - χρωματική παλέτα των "μικρών" υπολογιστών της Atari, προσφέροντας πανέμορφα γραφικά με μεγάλο χρωματικό εύρος.
Το ReWind μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ αν διαθέτετε τον κατάλληλο εξοπλισμό για να το τρέξετε (ή απλά έναν εξομοιωτή). Αν σας έχει πάρει από κάτω με αυτή την ανυπόφορη ζέστη προσωπικά σας νιώθω: καθίστε και δείτε το demo στο βίντεο που ακολουθεί απλά...
Νομίζω ότι όλοι πρέπει να θυμάστε το Frogger, το arcade αυτό παιχνίδι με το πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι είχε για πρωταγωνιστή έναν… βάτραχο (όχι, δεν αναφέρομαι στο Superfrog, ξεκολλάτε Αμιγκάδες!) ο οποίος προσπαθούσε ο άμοιρος να διασχίσει μια λεωφόρο γεμάτη οχήματα και ένα ποτάμι γεμάτο κινδύνους προκειμένου να φτάσει στη φωλιά του. Το Frogger ήταν ένα από τα πλέον κλασικά coin ops των αρχών της δεκαετίας του '80 και αποτέλεσε, όπως και το Donkey Kong για το οποίο σας έγραψα παραπάνω, ένα από τα αγαπημένα θέματα για μεταφορά στους 8bit υπολογιστές. Στον Commodore 64, η πλέον γνωστή έκδοση είναι η officially licensed του 1983 από την Sierra Online και τους Parker Brothers.
Αν και υπήρξαν (κυριολεκτικά) δεκάδες ports του Frogger στον Commodore 64, κανένα δεν έδειχνε ακριβώς όπως το coin op. Ο λόγος πολύ απλός: το orientation της οθόνης. Έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαιτέρως κάθετα "μακρόστενο" παιχνίδι το οποίο ναι μεν στις μεταφορές μπορεί να διατηρούσε το playability του arcade, αλλά οπτικά ξένιζε στην landscape oriented οθόνη του 64άρη.
Εδώ λοιπόν έρχονται τα μέλη του Digital Monastery, που αποτελεί το τμήμα ανάπτυξης παιχνιδιών του ιταλικού group Hokuto Force. Τι έκαναν λοιπόν οι άνθρωποι του "Ψηφιακού Μοναστηριού" προκειμένου να χωρέσουν το Frogger με τις σωστές του αναλογίες στην οθόνη του Commodore 64; Ε, άφησαν ένα κομμάτι (στη δεξιά πλευρά) κενό, "πάτησαν" και λίγο στο border και ιδού το αποτέλεσμα: το Frogger Arcade που δείχνει ίδιο και απαράλλαχτο με το… arcade Frogger!
Φυσικά, για να καταστεί "ίδιο και απαράλαχτο" έπρεπε να μεταφερθούν και 2-3 ακόμα πραγματάκια με τον ενδεδειγμένο τρόπο, ήτοι τα γραφικά, ο ήχος, η κίνηση και, κυρίως, το gameplay. Πολύ απλά και πολύ λακωνικά θα γράψω ότι αυτό συνέβη.
Μερικές φορές είναι που το ίδιο το μέσο σε περιορίζει από το να δείξεις αυτό που θέλεις. Έτσι λοιπόν, ακόμα κι αν μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, ένα video είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες εικόνες, άρα και εκατοντάδες ή χιλιάδες λέξεις, αν κάνουμε τον πολλαπλασιασμό. Εντάξει, δεν πάει έτσι ακριβώς, αλλά αυτό που θέλω να εξηγήσω είναι ότι υπάρχει στο Youtube ένα video που δείχνει τα Frogger Arcade και arcade Frogger δίπλα-δίπλα, από την αρχική οθόνη μέχρι και το "Game Over". Αναζητείστε το, βρείτε το και δείτε το και θα καταλάβετε πόσο καλή δουλειά έχει γίνει και σε πόσο πιστή μεταφορά αναφερόμαστε…
Εν κατακλείδι, το Frogger Arcade είναι μία μοναδική δημιουργία, ένα παιχνίδι που δείχνει τι μπορεί να γίνει όταν οι προγραμματιστές έχουν κέφια και ένας ακόμα τίτλος που επιβεβαιώνει ότι ο Commodore 64 - και παρά τη μεγάλη μου συμπάθεια και εκτίμηση στους ZX Spectrum και Amstrad CPC - ήταν μάλλον η απόλυτη 8bit gaming πλατφόρμα. Παίξτε το!
Βαθμολογία: 9/10
Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 16ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017.
Αχ, πραγματικά θαυμάζω την προσήλωση του Paul Jenkinson σε αυτό που επέλεξε να αναλάβει και να πραγματοποιεί σε μηνιαία βάση. Ναι, το μαντέψατε, ένα νέο επεισόδιο του The Spectrum Show. Ο άνθρωπος δεν "μάσησε" από τα χρόνια που πέρασαν, δεν πτοήθηκε από καραντίνες και τα ρέστα, και δεν άδραξε την ευκαιρία να πει στα 100 επεισόδια "ΟΚ, that was it" - που και πάλι "μπράβο!" θα του λέγαμε και θα μνημονεύαμε για χρόνια τη δουλειά του.
Αμ δε, εκεί που οι υπόλοιποι ανυπομονούν να συναντήσουν την πρώτη δυσκολία για να βρουν αφορμή για μια μεγαλοπρεπή έξοδο συνοδευόμενη από κάτι του στυλ "να, βλέπετε, εγώ προσπάθησα και είχα όλη την καλή διάθεση, αλλά έτυχε αυτό και..." ο Paul βάζει το κεφάλι κάτω και συνεχίζει ως μεσήλικο και πεισματάρικο αρκουδάκι της Duracell εμποτισμένο με τη νοοτροπία του Rocky Balboa.
Την έχω στο μυαλό μου την εικόνα: εκεί, στα μέσα του Αυγούστου που θα πλατσουρίζω στην πισίνα του 5άστερου ξενοδοχείου πλαισιωμένος από καυτά μοντέλα θα προσπαθώ να αποφύγω τις τσούχτρες και θα τρέχω να βρω λίγη σκιά για να μειώσω κάπως τις πιθανότητες για μελανώματα στο σταφιδιασμένο μου δέρμα, θα μου σκάσει ειδοποίηση στο κινητό να με ενημερώσει ότι ξέρεις, guess what?, κυκλοφόρησε καινούριο επεισόδιο του The Spectrum Show! Γιατί, όταν οι υπόλοιποι προσπαθούμε να αλλάξουμε παραστάσεις ή να γεμίσουμε καμιά μπαταρία και να οπλιστούμε με θάρρος για τους επερχόμενους μήνες, ο Paul, ως τροφοδοτούμενος από έναν μίνι πυρηνικό αντιδραστήρα με το σήμα της Sinclair να δεσπόζει (το τελευταίο δημιούργημα του "θείου" που άφησε ως παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα, ο ZX MicroReactor) θα συνεχίζει εκεί όπου οι άλλοι σταματούν. Και δεν είναι να πεις ότι πρόκειται για κανέναν 8bit guy που βγάζει τα προς το (ευ) ζην από το YouTube, έτσι; Ο Paul, παρά τη στήριξη κάποιων Spectrum fans ό,τι κάνει το κάνει βασικά για τη φανέλα, ταγμένος σε ιδεώδη και ιδανικά άλλων εποχών.
Τι να πω; Μπράβο του, φυσικά, μπράβο και στον Geoff που βάζει κι αυτός το κατιτίς του και... long live the Spectrum!
