Taedium Vitae demo για Atari Falcon: εδώ είμαστε!

Όσοι είστε τακτικοί επισκέπτες του blog μου προφανώς θα γνωρίζετε ότι αποτελεί πάγια θέση μου το ότι σε ένα demo η συνολική αισθητική παίζει πρωτεύοντα ρόλο έναντι των τεχνικών επιτευγμάτων. Εξαίρεση αποτελούν παραγωγές που απλά... δεν υπάρχουν, όπως είναι για παράδειγμα τα Don't Mess with Texas (TI99/4A), Batman Forever (Amstrad CPC) και 80880mph (PC) όχι επειδή υπολείπονται αισθητικά, αλλά γιατί απλώς αυτά που παρουσιάζουν είναι τόσο ασύλληπτα για τις συγκεκριμένες πλατφόρμες που δεν σε απασχολεί τόσο η αισθητική και το storytelling τους. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με ένα demo για Atari Falcon, ο οποίος, όπως και να το κάνεις, ήταν ένα computing powerhouse της εποχής του, το βάρος πέφτει μοιραία στα γραφικά, στον ήχο, στη συνολική παρουσίαση και στο πόσο καλά δένουν όλα τα επιμέρους στοιχεία μεταξύ τους προκειμένου να δημιουργηθεί ένα αξιόλογο συνολικό αποτέλεσμα. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με ακριβώς αυτή την περίπτωση.

Το Taedium Vitae (άχθος της ζωής!) - που σε ελεύθερη μετάφραση από τα λατινικά σημαίνει κουρασμένος από τη ζωή - είναι μία υπέροχη, πεσιμιστική στα όλα της, δημιουργία. Το εν λόγω demo παρουσιάστηκε πριν από μερικές μέρες στα πλαίσια του δημοφιλέστερου event της demoscene για υπολογιστές της Atari, του Silly Venture. Τρέχει σε οποιονδήποτε Atari Falcon που διαθέτει σκληρό δίσκο και την πλήρη ποσότητα μνήμης RAM που μπορεί officially να δεχτεί onboard, ήτοι 14ΜΒ. Με λίγα λόγια δεν απαιτεί accelerator ή κάποιο άλλο εξωτικό add-on. Και το αναφέρω αυτό γιατί στο δεκάλεπτο περίπου που διαρκεί, το Taedium Vitae δείχνει στο έπακρο ότι οι δημιουργοί του - το demogroup Dune - κάθε άλλο παρά κουρασμένοι από τη ζωή ήταν όσο καιρό το προγραμμάτιζαν!

Λαμβάνοντας χώρα σε έναν post-apocalyptic κόσμο, το Taedium Vitae αποδεικνύει το πόσο μπορούν να μαγέψουν και να καθηλώσουν τον θεατή η (καταπληκτική) μουσική και τα απόκοσμα γραφικά, δημιουργώντας μία εξόχως καταθλιπτική αλλά και ταυτόχρονα εντυπωσιακή ατμόσφαιρα. Δεν είναι τυχαίο το ότι αν κάπου χάνει λίγο σε αίσθηση είναι στο μεσαίο τμήμα του (The Abandoned Metro) και λίγο αργότερα (Desolate Landscapes), σε μέρη τα οποία τεχνικά είναι τα πλέον jaw dropping, καθώς μονάχα εκεί το βάρος πέφτει περισσότερο στο να βγουν λαγοί απ' το καπέλο από το να δημιουργηθεί μία καθηλωτική ατμόσφαιρα.

Ίσως να καταλάβατε από τα παραπάνω ότι πέρα από το ότι συνολικά αποτελεί μία ασύλληπτης αισθητικής παραγωγή, το Taedium Vitae αποπνέει... απαισιοδοξία από κάθε πτηχή του. Δώστε σε βάση σε μερικά από τα ακόλουθα μηνύματα: "the apocalypse is near", "the world of the Falcon falls into oblivion", "the end is so close" και πάει λέγοντας...

Αν δεν είναι σήμερα η μέρα που έχετε βάλει σκοπό να αποφασίσετε αν θα δώσετε τέλος στη ζωή σας (ελπίζω όχι) και επειδή σιγά μην έχετε Falcon, δείτε το video του Taedium Vitae παρακάτω. Σε fullscreen και με τον ήχο δυνατά συνιστώ, καθώς η μουσική του (από τον Virgill) είναι πραγματικά καταπληκτική. Demos βγαίνουν αμέτρητα, αξιόλογα demos αρκετά, αλλά demos που θα τα θυμάται κάποιος για μια ζωή, λίγα. Και, κατά την ταπεινή μου άποψη, το Taedium Vitae είναι ένα από αυτά...

FirST Love: γιατί η πρώτη αγάπη ήταν ο ST

 ...τουλάχιστον για τους Overlanders (σε συνέχεια του τίτλου). Τα μέλη του γαλλικού demogroup ομολογούν ότι (αν όχι η πρώτη, αλλά) η μεγάλη τους αγάπη ήταν ο Atari ST όταν άρχισαν να ασχολούνται με τη demoscene, back in the day. Γι' αυτό και το FirST Love δεν θα ζητήσει από τον χρήστη την παλέτα, τον blitter και τον στερεοφωνικό ήχο του STE, αλλά θα αρκεστεί σε έναν απλό και ταπεινό κλασικό Atari ST/STF/STM/STFM με ένα floppy disk drive διπλής όψης. Και 4ΜΒ μνήμης. Ουπς!

Και εδώ ακριβώς είμαστε στο σημείο που όσοι με γνωρίζουν περιμένουν ότι θα ξεκινήσω τη γκρίνια. Να, σα να διαβάζω τη σκέψη σας: "μα ποιος είχε Atari ST με 4MB RAM;" γνωρίζετε ότι θα αναρωτιόμουν φωναχτά υπό κανονικές συνθήκες. Και θα είχα και δίκιο, εδώ που τα λέμε. Ποιος είχε Atari ST με 4MB RAM; Ε; Ξέρετε κάποιον; Όχι; Ε, ούτε κι εγώ!

Αυτή τη φορά όμως λέω να κάνουμε τα στραβά μάτια. Αφενός διότι κάθε part του FirST Love μόλις και μετά βίας ξεπερνά το 1ΜΒ σε απαιτήσεις μνήμης RAM και άρα με λίγο optimization μπορεί να έτρεχε και σε έναν 1040STF, και αφετέρου γιατί την έξτρα μνήμη τη χρησιμοποιεί απλά και μόνο για να φορτώνει εκ των προτέρων το επόμενο "κομμάτι" ώστε να μην υπάρχουν κενά στη ροή του για φόρτωμα, αποσυμπίεση κλπ. Οπότε ναι, φυσικά και θα προτιμούσα ένα demo - και μάλιστα τόσο εντυπωσιακό - να μπορούσε να τρέξει σε οποιονδήποτε ST με 1ΜΒ μνήμης, αλλά "You Can't Always Get What You Want" όπως τραγουδούσαν κάποτε και οι Rolling Stones...

Το FirST Love έχει συμπληρώσει κάτι παραπάνω από ένα χρόνο ζωής, καθώς πρωτοπαρουσιάστηκε πέρυσι το καλοκαίρι στα πλαίσια της Silly Venture Summer Edition 2021. Ήρθε και πρώτο μάλιστα εκεί στο διαγωνιστικό τμήμα, σε μία από τις λίγες περιπτώσεις που η τελική κατάταξη ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (ξέρετε, αυτό που απλά δεν συμβαίνει ποτέ στην Eurovision).

Το FirST Love από τις πρώτες στιγμές εντυπωσιάζει με τα καλοσχεδιασμένα, σαφέστατα και ολοκάθαρα γραφικά του, με την επιλογή των χρωμάτων - απ' ότι φαίνεται η παλέτα με τα 512 από δαύτα φτάνει και περισσεύει -, αλλά πρέπει να φτάσει κάπου μετά τη μέση κάποιος για να δει τα όσα μοναδικά παρουσιάζει. Ας πούμε το realtime Gouraud shading που αντάξιό του δεν θυμάμαι να έχουμε δει ποτέ σε Amiga (στην 500άρα αναφέρομαι, μη βαράτε!) ή τα a la high resolution Uridium greetings που ακολουθούν αμέσως μετά. Ωραία σκηνικά, τι να λέμε τώρα...

Όπως συνέβαινε κατά κόρον στα late 80s, έτσι και στην περίπτωση της δημιουργίας των Overlanders έχουμε ένα demo που ζωγραφίζει χαμόγελα στις φάτσες των ST users και δεν αποτελεί μια ανέμπνευστη, αποτυχημένη (και τελικά κακή) προσπάθεια απομίμησης κάποιας Αμιγκάδικης παραγωγής. Το FirST Love είναι μία ωδή στον Atari ST που δεν ντρέπεται για την έλλειψη στερεοφωνικού ήχου, blitter και λοιπών custom chips. Όπως έκανε πριν από πολλά-πολλά χρόνια και το Union Megademo ας πούμε, στο οποίο το FirST Love αποτίει φόρο τιμής στο ξεκίνημά του.

Όσοι (λιγοστοί) εκεί έξω αγαπάτε τον ST κατεβάστε από εδώ το FirST Love και απολαύστε το σε πραγματικό Atari ST (αν βέβαια έχετε 4ΜΒ, έτσι;) ή σε εξομοιωτή. Ή, απλά δείτε το βίντεο που ακολουθεί. In ST we truST!

Cyberpunk για Atari 8bit

Έπρεπε να περάσουμε τα μισά του Σεπτέμβρη μέχρι να μπορέσω να βρω τα πατήματά μου (sic), το χρόνο και, κυρίως, τη διάθεση για να ξαναγράψω κάτι, οτιδήποτε. Η επιστροφή στην Αθήνα και στους ρυθμούς της κάποιες φορές μοιάζει με βουνό, ειδικά αν έχεις καταφέρει να αποστασιοποιηθείς για αρκετό χρονικό διάστημα. Τουλάχιστον τόσο, που να έχεις αρχίσει να λειτουργείς αλλιώς, πιο αργά, πιο ξένοιαστα και με λιγότερο άγχος. Δυστυχώς, όλα τα καλά σύντομα τελειώνουν. Επιστροφή λοιπόν στην τσιμεντένια μεγαλούπολη, τα κεφάλια κάτω, και υπομονή για τους επόμενους... 11 μήνες!

Αστειεύομαι φυσικά (εν μέρει): καλό είναι όποια κι αν είναι η κατάσταση, οι ρυθμοί κλπ να προσπαθούμε να ευχαριστιόμαστε την κάθε μέρα και να αποκομίζουμε κάτι θετικό από αυτήν. Γιατί αν είναι να δυσανασχετούμε και να δυστυχούμε 11 μήνες για να περάσουμε καλά έναν, μάλλον κάπως λάθος την έχουμε δει, isn't it?

Στα "δικά μας" τώρα, είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η εκτίμησή μου (και όχι μονάδα η δική μου) για την οικογένεια των 8μπιτων υπολογιστών της Atari έχει αυξηθεί κατά πολύ. Όχι ότι δεν γνώριζα από παλιά ότι οι υπολογιστές αυτοί ήταν πάνω-κάτω πολύ κοντά σε δυνατότητες με τον (ένα και μοναδικό) Commodore 64, αλλά να, καλό είναι να επιβεβαιώνονται που και που αυτά που πιστεύεις εφ' όσον αυτό είναι εφικτό, και να μην λειτουργούν μονάχα αξιωματικά. Έτσι λοιπόν, από τη μία κάποια νέα παιχνίδια κι από την άλλη οι δημιουργίες της demoscene έρχονται να αποδείξουν τρόπον τινά τα παραπάνω: οι 8μπιτοι Atari είναι μηχανήματα τα οποία στα κατάλληλα χέρια μπορούν να αποδειχτούν θαυματουργά.

Τέτοια χέρια είναι προφανώς και αυτά των μελών του demogroup Lamers, οι οποίοι, αν κρίνουμε από τις παραγωγές τους, κάθε άλλο παρά lamers είναι. Να, πάρτε για παράδειγμα το Cyberpunk: πρόκειται για ένα υπέροχο demo το οποίο πρωτοεμφανίστηκε πριν από 8 ολόκληρα χρόνια, στα πλαίσια της Silly Venture του 2014. Για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν, το συγκεκριμένο demoparty είναι αυτό στο οποίο παρουσιάζεται κάθε χρόνο περί το 80% των κορυφαίων παραγωγών για Atari.

Το Cyberpunk δεν αρκείται στα 64ΚΒ μνήμης RAM που πλέον θεωρούνται ως δεδομένα στην Atari scene, αλλά "ζητάει" και επέκταση 256KB. Θα του το συγχωρήσουμε, καθώς είναι όχι απλά εντυπωσιακό, αλλά και διατηρεί μία εξαιρετική και απολύτως ισορροπημένη ποιοτικά και θεματολογικά αισθητική από την αρχή μέχρι το τέλος του, κάτι που δεν θεωρείται ως δεδομένο ακόμα και σε κορυφαίες παραγωγές του είδους.

Δεν θα σας κουράσω άλλο, κατεβάστε το από εδώ αν διαθέτετε τον κατάλληλο εξοπλισμό ή απλά παρακολουθείστε το βίντεο που ακολουθεί.

Far (far) Away...

Φανταστείτε μία οικογένεια home computers που βρισκόταν στα ράφια των καταστημάτων επί 13 ολόκληρα συναπτά έτη. Φανταστείτε συνολικές πωλήσεις 4 εκατομμυρίων υπολογιστών παγκοσμίως. Φανταστείτε ένα chip ήχου που όσοι γνωρίζουν λένε ότι μπορούσε να κοιτάξει το ένα και μοναδικό SID στα μάτια. Φανταστείτε ένα chipset γραφικών υψηλής ανάλυσης με hardware sprites και παλέτα 256 χρωμάτων, δημιουργημένο από τον μέγιστο Jay Miner, τον "πατέρα" της Amiga. Φανταστείτε ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία, συνώνυμο του video gaming από την πρώτη φορά που η καμπίνα του Pong εμφανίστηκε στο ανυποψίαστο κοινό. Φανταστείτε όλα τα παραπάνω να συνδυάζονται σε ένα και μόνο προϊόν, για την ακρίβεια μια οικογένεια 8μπιτων προσωπικών υπολογιστών τα πρώτα μέλη της οποίας κυκλοφόρησαν στα 70s, με όλα τα παραπάνω θαυμαστά χαρακτηριστικά. Ναι, φίλες και φίλοι, όσοι γνωρίζετε θα έχετε ήδη καταλάβει ότι αναφέρομαι στην σειρά των 8bit υπολογιστών που κυκλοφόρησε η Atari, από το 1979 μέχρι και το 1992.

Πραγματικά, πρέπει να αποτελέσει κάποια στιγμή αντικείμενο σοβαρής έρευνας και μελέτης το πώς είναι δυνατόν αυτή η σειρά home computers με όλα τα ιδιαίτερα γνωρίσματα που σας αράδιασα να μην είναι οικία στην συντριπτική πλειοψηφία των retro addicts. Κι όμως δεν είναι. Και όχι μονάχα αυτό, αλλά ρίχνοντας μια ματιά στα δημοφιλέστερα έντυπα του χώρου στην Ευρώπη την δεκαετία του '80, οι αναφορές και η ύλη που σχετίζονται με τα 8bit Atari είναι από λιγοστές έως ανύπαρκτες. Τι στο καλό συνέβη;

Με μια πρώτη ματιά, κάποιος μπορεί να εστιάσει στην τιμολογιακή πολιτική της εταιρίας: όντως, στα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας τους οι Atari 400 και 800 ήταν πανάκριβοι, άφθαστοι για το βαλάντιο του μέσου χομπίστα. Πόσο μάλιστα όταν ο 400άρης με το απαράδεκτο πληκτρολόγιο αφής οδηγούσε αναγκαστικά στον μεγάλο αδερφό του, που κόστιζε, είτε λίγο είτε πολύ, 1.000 δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί πάνω-κάτω σε... 3.500€! Συνυπολογίστε και την μέτρια σε δυνατότητες και πάναργη σε ταχύτητα διάλεκτο της γλώσσας BASIC που δινόταν μαζί με τους υπολογιστές αυτούς σε μία εποχή που η παρεχόμενη γλώσσα προγραμματισμού αποτελούσε ένα σοβαρό κριτήριο για την επιλογή ενός υπολογιστή και ήδη έχουμε 2 σημαντικότατους λόγους που οδήγησαν στην - αναλογικά - μικρή δημοφιλία των μηχανημάτων αυτών...

Ευτυχώς, τώρα πια, 41 ολόκληρα χρόνια μετά την εμφάνιση των πρώτων μοντέλων της σειράς, τα 8μπιτα Atari υπάρχουν σε σχετική αφθονία εκεί έξω και κυκλοφορούν σε τιμές που δεν είναι απαγορευτικές, δίνοντας την δυνατότητα σε όλο και περισσότερους retro addicts να δοκιμάσουν την θαυμαστή αυτήν πλατφόρμα. Σε συνδυασμό μάλιστα με την ολοένα αυξανόμενη παραγωγή software (παιχνίδια και demos) που παρατηρούμε την τελευταία 5ετία, θα μπορούσε κανείς να πει ότι - όσο και αν ακούγεται αυτό οξύμωρο για ένα retro μηχάνημα τον καιρό του Covid-19 - το μέλλον προδιαγράφεται λαμπρό!

Προσωπικά είχα την τύχη πριν από λίγες μέρες να αποκτήσω τον πρώτο μου 8bit Atari, έναν πανέμορφο 800XL, χάρη στον φίλο μου Δημήτρη (dimfil) τον οποίο και ευχαριστώ ολόψυχα, και ο οποίος κατά καιρούς με εφοδιάζει με καταπληκτικά μηχανήματα σε (ακόμα πιο) καταπληκτικές τιμές!

Δεν θα σας πω ψέματα, δεν έχω προλάβει φυσικά στις λιγοστές αυτές μέρες να σχηματίσω ολοκληρωμένη άποψη για την πλατφόρμα. Επειδή όμως όλα αυτά τα χρόνια έχω δει σε βίντεο διάφορες από τις καλύτερες παραγωγές για τα μηχανήματα αυτά, δεν θα μπορούσα παρά να σταθώ σε μία που μου κέντρισε το ενδιαφέρον: πρόκειται για ένα demo, που ονομάζεται Far Away, και αποτελεί προϊόν της δουλειάς του group Agenda.

Το Far Away δείχνει και ακούγεται όμορφα, έχει μεγάλη ποικιλία από εφέ και θεωρώ ότι αποτελεί ένα αξιόλογο showcase των δυνατοτήτων της πλατφόρμας. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Silly Venture του 2019, εντυπωσίασε, χειροκροτήθηκε, αγαπήθηκε, κέρδισε και την πρωτιά στην κατηγορία του και εσείς μπορείτε είτε να το κατεβάσετε από εδώ είτε να το απολαύσετε παρακάτω. Παρακολουθήστε, ακούστε το και ίσως να κεντρίσει και το δικό σας ενδιαφέρον για να ασχοληθείτε με τα 8bit μηχανήματα της Atari. Εγώ πάντως σκοπεύω να το κάνω!

Tere Ra'i demo για Atari Falcon: 90s are good!

Λοιπόν, όσο το σκέφτομαι διαπιστώνω ότι ανέκαθεν σε ό,τι είχε να κάνει με τα computer demos με εντυπωσίαζε περισσότερο η καλή αισθητική - ή, η συμβατή με την δική μου, για να το θέσουμε σε απολύτως σωστή βάση - παρά ένα αποτέλεσμα που, για όποιον γνώριζε, ήταν... platform impossible. Ή, μάλλον, με εξιτάριζε ανέκαθεν ο συνδυασμός των δύο: ένα demo που απλά θα ήταν τεχνολογικό θαύμα αλλά δεν θα είχε αρχή, μέση, τέλος και θα αποτελούταν από parts ασύνδετα μεταξύ τους, κακή μουσική και άσχημα γραφικά (κι ας απεικόνιζαν τα διπλάσια χρώματα απ' όσα μπορούσε να δείξει κανονικά το μηχάνημα) δεν θα μου έλεγε και δεν θα μου πει σχεδόν απολύτως τίποτα.

Να, πάρτε για παράδειγμα τον λατρεμένο μας Commodore 64, που είναι και η πλατφόρμα με τα εντυπωσιακότερα σε ποσότητα αλλά και ποιότητα demos. Ποια SID tunes θυμάστε μέσα στα 10-20-30 καλύτερα που να προέρχονται από demos; Ακόμα πιο σωστά, κοιτάξτε τα πιο δημοφιλή demos στην csdb, στο pouet ή όπου αλλού θέλετε: από ποιο από όλα αυτά θυμάστε και μπορείτε να μουρμουρήσετε το tune του; Θα σας πω εγώ. Από κανένα. Έτσι απλά και ψυχρά. Κανένα, μηδέν, τίποτα. Ευτυχώς τουλάχιστον όλες αυτά οι παραγωγές είναι ξεχωριστές (και αισθητικά) σε όλους τους υπόλοιπους τομείς, γιατί αλλιώς...

Γι' αυτό προσωπικά λάτρεψα τα Meadows και The Fall της Amiga: πέραν του ότι έτρεχαν σε 500άρα (μεγάλο συν για εμένα τον παράξενο), ήταν τόσο άρτια και τόσο προσεγμένα και ισορροπημένα στο εικαστικό και στο ακουστικό κομμάτι, που θύμιζαν ολοκληρωμένες δουλειές καταξιωμένων καλλιτεχνών και όχι έργα σπυριάρηδων hackers με ματομπούκαλα και λιγδιασμένο μαλλί που ακούνε μονάχα techno (ή και thrash, why not?, θόρυβος να είναι...) και βλέπουν ταινίες με υπερήρωες. Ε, ναι, γιατί - και πείτε ό,τι θέλετε - η υπερέκθεση σε υπερήρωες (sic) μάλλον δεν αποτελεί και την ιδανική καλλιέργεια για το πνεύμα και τις αισθήσεις και συνήθως τα αποτελέσματα φαίνονται...

Ας αφήσω όμως τις κακιούλες και ας έρθω στο θέμα μας, που δεν είναι άλλο από ένα demo του 2014 για τον πλέον αδικοχαμένο Atari, τον Falcon, που ονομάζεται Tere Ra'i και έχει φτιαχτεί από τα groups Dune, Cerebral Vortex και Sector One. Το οποίο, αν και ελάχιστη σημασία έχει, έχει έρθει και πρώτο στο διαγωνιστικό τμήμα της Silly Venture εκείνης της χρονιάς.

Το Tere Ra'i λοιπόν μας δείχνει από την αρχή μέχρι το τέλος μια συγκεκριμένη ιστοριούλα, χρησιμοποιώντας φυσικά διάφορα parts με διαφορετικά εφέ, ποιοτικά και τουλάχιστον ενδιαφέροντα εικαστικά prerendered και realtime software rendered γραφικά, διανθισμένα με ένα αξιόλογο tune και, προσφέροντας τελικά ένα καλαίσθητο, ενδιαφέρον και αξιόλογο σύνολο, το οποίο παρουσιάζει κάποιες από τις δυνατότητες του Falcon με ωραίο τρόπο, χωρίς να προσβάλλει την αισθητική όποιου το παρακολουθήσει βιάζοντας ταυτόχρονα τα αυτιά του. Και, είναι ωραίο που για τους λόγους αυτούς ακριβώς, το Tere Ra'i είχε δεχτεί back in the day αρκετές αρνητικές κριτικές: τι ότι τα γραφικά του θύμιζαν 90s (κάτι το οποίο είναι αμάρτημα από πότε ακριβώς, άραγε;), τι ότι η μουσική του δεν εκμεταλλευόταν όλες τις ηχητικές δυνατότητες του Falcon (γιατί για κάποιους δεν έχει σημασία η καλή σύνθεση, αλλά προφανώς η πολύπλοκη σύνθεση που καταναλώνει όσους περισσότερους πόρους του μηχανήματος γίνεται), τι, τι, τι... Ε, τι να κάνουμε, όπως έλεγε και μια ψυχή "δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους, τι είμαστε, τηγανιτές πατάτες;". Πολύ σωστά. Σας αφήνω λοιπόν με το Tere Ra'i, το οποίο πράγματι, έχει τόσο 90s αισθητική που θυμίζει PCάδικη παραγωγή μεταξύ 486 και Pentium (κι όπως έχει πρόβλημα με αυτό λυπούμαστε, it is what is is) με το intro του Blood Money! Όχι, δεν τρελάθηκα, δείτε το και θα καταλάβετε!