Review: Tetris για Commodore 64

Tetris (Commodore 64) - DaCapo/Metalvotze

    
Πώς μπορείς να διαβάσεις αντικειμενικό review ενός παιχνιδιού που ονομάζεται "Tetris" από έναν άνθρωπο όπως ο γράφων που θεωρεί το δημιούργημα του Alexey Pajitnov ως το απόλυτο video game όλων των εποχών; Έλα μου ντε!

Αρχικά θα πρέπει να πω ότι πρέπει ώρες-ώρες να είμαι βαθιά νυχτωμένος καθώς μέχρι τώρα δεν είχε υποπέσει στην αντίληψή μου η κυκλοφορία του Tetris από το group DaCapo κάπου προς το τέλος του 2013. Βέβαια είναι γεγονός ότι καινούρια παιχνίδια και demos για τον Commodore 64 κυκλοφορούν σχεδόν καθημερινά (!), οπότε, 2-3 μέρες να μην ασχοληθείς, όλο και κάτι θα σου ξεφύγει. Ε, έτσι μάλλον την έπαθα κι εγώ με το παιχνίδι των DaCapo.

Να θυμίσω ότι η μόνη επίσημη μεταφορά του Tetris σε 64άρη είχε γίνει το σωτήριο - για εμάς τους Έλληνες (ελέω Eurobasket και… Αργύρη Καμπούρη) - έτος 1987 από την Andromeda Software και είχε κυκλοφορήσει από την Mirrorsoft. Επρόκειτο για ένα port που δεν αξιοποιούσε σχεδόν καμία από τις δυνατότητες του Commodore 64 πλην του ήχου: πράγματι, το πανέμορφο, υπνωτιστικό και παντελώς ατμοσφαιρικό soundtrack που είχε επιμεληθεί ο Wally Beben έσωζε κυριολεκτικά ένα κατά τα άλλα μέτριο παιχνίδι. Από την άλλη, οι εκδόσεις του Tetris που όλοι (;) παίξαμε και λατρέψαμε κυκλοφόρησαν στα arcades ένα έτος αργότερα, η πρώτη από την Atari και η δεύτερη από την Sega, με την τελευταία να αποτελεί την κορυφαία υλοποίηση του παιχνιδιού μαζί φυσικά με την μοναδική, εκπληκτική και πολυαγαπημένη έκδοση του original Gameboy.

Το Tetris των DaCapo λοιπόν αποτελεί στην ουσία port του Tetris της Atari και, αν δεν απατώμαι, το εν λόγω coin op δεν είχε μεταφερθεί ποτέ στο παρελθόν σε 8bit ή 16bit υπολογιστή, οπότε η προσπάθεια και μόνο συνιστά μία πρωτιά. Από εκεί και πέρα, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω πολύ "ιδιαίτερο" τον τρόπο που μετέφεραν το παιχνίδι στον 64άρη οι άνθρωποι του Ιταλο-Γερμανικού group: πήραν δηλαδή τον βασικό σχεδιασμό της οθόνης, μέρος των γραφικών και του ήχου αλλά και το ακριβές gameplay και τα επίπεδα του "ηλεκτρονικού" και δημιούργησαν μία μεταφορά η οποία χαρακτηρίζεται από συμπαθητικά (και πάντως λειτουργικά) γραφικά, ωραίο soundtrack (ναι, επιτέλους μεταφέρθηκε το Korobeiniki) και, το κυριότερο, η οποία δίνει την αίσθηση ότι παίζουμε στο coin op της Atari. Μέχρι και η χαρακτηριστική αργοπορία κατά 1/10 του δευτερολέπτου στην περιστροφή των κομματιών έχει μεταφερθεί - όπως επίσης και η τάση τους να "κολλάνε" άμεσα με το που θα συναντήσουν κάποιο σταθερό κομμάτι. Επί της ουσίας δηλαδή, αν σε κάποιον άρεσε το Tetris της Atari, αποκλείεται να μην λατρέψει το port των DaCapo καθώς, τελικά, έχουμε να κάνουμε με σχεδόν το ίδιο παιχνίδι.

Προσωπικά, το χάρηκα ιδιαίτερα. Είναι εθιστικό, έχει ωραίο soundtrack, εύκολο χειρισμό (εντάξει, Tetris είναι) και είναι, όπως και ο πρόγονός του από τα arcades, ιδιαίτερα αγχωτικό! Να σας πω ότι δεν το συνιστώ με "τα όσα" θα σας πω ψέματα, οπότε δεν πρόκειται να το κάνω. Ορμήξτε του!

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 16ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017.

Pentomino για Amstrad CPC

Είναι η πικρή αλήθεια ότι είχα αρκετό καιρό να ασχοληθώ με τους (συμπαθέστατους) υπολογιστές της σειράς CPC της Amstrad. Φυσικό βέβαια είναι από τη μία, όταν έχεις να κάνεις με 5 βασικά formats να αδικείς κάποιο ή κάποια λίγο ή πολύ. Είναι γεγονός πάντως είναι ότι αυτό δεν συμβαίνει εσκεμμένα, απλά τον τελευταίο καιρό είχα πέσει με τα μούτρα στους Atari ST και Amiga με ολίγη από Commodore 64, οπότε μοιραία δεν καταπιάστηκα επαρκώς με τους CPC και Spectrum. Ας ξεκινήσω λοιπόν να το διορθώνω αυτό με την παρούσα ανάρτηση...

Αφορμή για το κείμενο που διαβάζετε έδωσε η κυκλοφορία (ανήμερα του Πάσχα μάλιστα, αν δεν απατώμαι) του παιχνιδιού Pentomino για τους Amstrad CPC. Όσοι δεν το γνωρίζετε, το Pentomino είναι ένα παιχνίδι που αποτελείται από διάφορα γεωμετρικά σχήματα και στόχος του παίκτη είναι να δημιουργήσει κάποιο σχήμα με τα κομμάτια που έχει στη διάθεσή του. Ακούγεται μεν απλό, αλλά, ανάλογα με το σχήμα που καλούμαστε να δημιουργήσουμε, η αποστολή μας μπορεί να κυμαίνεται από... βόλτα στο πάρκο μέχρι πραγματική σπαζοκεφαλιά. Αν τα σχήματα ή το όνομα του Pentomino σας φέρνουν αμυδρά κάτι στο μυαλό θα σας πω ότι ναι, δεν κάνετε λάθος, το παιχνίδι αυτό αποτέλεσε την έμπνευση του Alexey Pajitnov για τη δημιουργία του εθιστικότερου ίσως video game της ιστορίας, του ενός και μοναδικού Tetris!

Σε ό,τι αφορά το Pentomino του Amstrad τώρα, αποτελεί δημιουργία του των Shining, HAL6128 (γραφικά) και MmcM (μουσική) και τρέχει σε όλους τους υπολογιστές της σειράς CPC. Το παιχνίδι αποτελείται από 464 (!) πίστες, που ξεκινούν από απλές και μπορεί να φτάσουν μέχρι και σε επίπεδα... εφιάλτη! Ο χειρισμός γίνεται με το joystick και είναι απλούστατος, απλά  παίκτης πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι τα κομμάτια που έχει στη διάθεσή του, εκτός από το να περιστρέφονται όπως συμβαίνει στο Tetris μπορούν και να "τουμπάρουν", προσφέροντάς μας το συμμετρικό κομμάτι αυτού με το οποίο ξεκινήσαμε.

Το Pentomino έχει απλά - θα τα έλεγα στοιχειώδη - γραφικά, τα οποία όμως κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους ενώ το loading screen είναι πολύ όμορφο. Τα διάφορα tunes που ακούγονται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι συμπαθέστατα και σε καμία περίπτωση ενοχλητικά και το ίδιο το Pentomino μπορεί πραγματικά να σας φτάσει στο σημείο να... στρετσάρετε για τα καλά τα εγκεφαλικά σας κύτταρα!

Σίγουρα το Pentomino δεν πρόκειται να φέρει τα πάνω-κάτω στην σκηνή του Amstrad, παρόλα αυτά αποτελεί μια αξιόλογη δημιουργία που σίγουρα αξίζει έστω να τη δοκιμάσετε. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).