Willy & Monty: συνάντηση κορυφής

 ή, αλλιώς,

Miner Willy & Monty: πως οι δύο πιο αναγνωρίσιμοι ήρωες των παιχνιδιών των ZX Spectrum και Commodore 64 συναντιόνται στο εύφορο έδαφος των 8bit υπολογιστών της Atari

Μάλιστα, αυτά είναι. Τίτλος-σιδηρόδρομος. Σαν κάτι αναρτήσεις σε websites "γενικού ενδιαφέροντος" που είναι τόσο πολύ ψαγμένες, που ο (clickbait) τίτλος είναι μεγαλύτερος από το θέμα του ανεπτυγμένο. Μην φοβάστε, εδώ δεν θα συμβεί αυτό, καθώς, αν μη τι άλλο, φημίζομαι για την (γραπτή) πολυλογία μου!

Πριν από 2-3 εβδομάδες περίπου απέκτησα για πρώτη φορά στη ζωή μου έναν κλασικό εκπρόσωπο του 8bit computing των 80s, ένα από τα πολλά μηχανήματα που "χτίστηκαν" πάνω στον 6502 της MOS Technology, και, τέλος, έναν υπολογιστή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια "μικρή Amiga", καθώς κουβαλάει την κληρονομιά - και το chipset - του (μεγάλου) Jay Miner.

Αναφέρομαι στον Atari 800XL που πήρα από τον καλό φίλο Δημήτρη (dimfil). Ένα μηχάνημα σε άριστη κατάσταση - όπως και οτιδήποτε έχει περάσει από τα τακτικά χέρια και την στοργική αγκαλιά του dimfil, εδώ που τα λέμε - εξοπλισμένο με ένα Ultimate cartridge, ώστε να μπορέσω να χαρώ την πλούσια software library της πλατφόρμας χωρίς να μπλέξω με κασέτες, δισκέτες, και όλα αυτά τα οποία λατρέψαμε στα 80s και μας έγιναν δεύτερη φύση, αλλά πλέον χρησιμεύουν μονάχα στο να μας ξοδεύουν άνευ ουσίας τον πολύτιμο - και μάλλον λιγοστό - χρόνο που μας έχει απομείνει.

Χαμένος λοιπόν μέσα σε μια συλλογή από εκατοντάδες (ή, και χιλιάδες ίσως) τίτλους που εμπεριείχε η SD καρτούλα που βρισκόταν μέσα στο Ultimate cartridge, δεν ήξερα τι να πρωτοφορτώσω προκειμένου να βιώσω από πρώτο χέρι - έστω και με 40ετή καθυστέρηση - τι σημαίνει "8μπιτο Atari". Έτσι, έπεσε το βλέμμα μου σε τίτλους που γνώριζα κυρίως. Θα σας γράψω λοιπόν για 2 εξ' αυτών, που μου έκαναν - ο καθένας για τους δικούς του λόγους - ιδιαίτερη εντύπωση.

Θα ξεκινήσω από το Monty on the Run, που πρωτοκυκλοφόρησε από την Gremlin Graphics, το 1985. Το παιχνίδι αυτό είναι ένας από τους πλέον γνωστούς και κλασικούς τίτλους που εμφανίστηκαν ποτέ στον Commodore 64, και ο οποίος, αν και αξιόλογος ως gameplay, μάλλον έγινε περισσότερο γνωστός για το soundtrack του, την συλλογή αυτή από υπέροχα, μοναδικά και αξεπέραστα tunes του ανεπανάληπτου Rob Hubbard, στον οποίο έχω αναφερθεί επανειλημμένα στο παρελθόν. Εδώ, θα πρέπει να τονίσω το εξής: αν έπρεπε να επιλέξω μονάχα μία, την καλύτερη κατά τη γνώμη μου μουσική επένδυση παιχνιδιού από τις αρχές των 80s μέχρι και την εποχή των τελευταίων "μεγάλων" midi tunes των PCs (1993, Doom), θα διάλεγα το κυρίως θέμα του Monty on the Run. Θεωρώ ότι το λεξιλόγιό μου είναι πολύ φτωχό to do justice σε αυτό το μουσικό θέμα, το κορυφαίο των κορυφαίων, την μελωδία που, αν ήταν στο χέρι μου, θα επέλεγα ως την πλέον αντιπροσωπευτική της χρυσής εποχής του home computing.

Το Monty on the Run λοιπόν κυκλοφόρησε και σε άλλες δημοφιλείς πλατφόρμες της εποχής (όχι σε όλες, πάντως), αλλά σε αυτές δεν συμπεριλαμβάνονταν τα 8μπιτα μηχανήματα της Atari (400/800/600XL/800XL/1200XL, 65XE & 130XE) καθώς, πέραν ορισμένων εξαιρέσεων, ποτέ δεν δικαιολόγησε η εμπορική τους πορεία στην Γηραιά Ήπειρο το βαρύ όνομα που κουβαλούσαν, με αποτέλεσμα να μην αποτελούν δημοφιλή πλατφόρμα για την ανάπτυξη software στην "από δω" πλευρά του Ατλαντικού. Όπου πάντως και αν μεταφέρθηκε το Monty on the Run, δεν μεταφέρθηκε η μουσική του: ο 64άρης παρέμεινε ο μοναδικός home computer που, μέσω του SID, μπορούσε να χαρίσει στους κατόχους του την δυνατότητα της απόλαυσης του μουσικού αριστουργήματος του Rob Hubbard. Ποιος θα περίμενε λοιπόν, εν έτει 2019, 34 ολόκληρα χρόνια αργότερα δηλαδή, ένα group Πολωνών coders να αποφασίσει να μεταφέρει το παιχνίδι της Gremlin Graphics στα 8bit μηχανήματα της Atari και, μάλιστα, για πρώτη και μοναδική φορά, μαζί με το πλήρες soundtrack του Commodore 64; Κανείς, είναι η αλήθεια.

Αυτό ευτυχώς δεν πτόησε ποσώς τους Marek Konopka (κώδικας), Krzysztof Wróbel (γραφικά) και Michał Szpilowski (ήχος), οι οποίοι παρουσίασαν το διαχρονικό platformer του Jason Perkins στα - κάθε άλλο παρά υποψιασμένα - μάτια αλλά και (κυρίως) αυτιά των Atari lovers. Και, για να μην ξεφεύγω από την ουσία του θέματος, αυτό που παρουσίασαν, είναι καθόλα αξιόλογο από κάθε άποψη, αλλά ηχητικά - εδώ δηλαδή που θέλω να σταθώ - είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Δεν θα σας πω ότι το POKEY ξεπερνάει το SID, αλλά βρίσκεται εντυπωσιακά κοντά του, χάρη στην απίστευτη δουλειά που έκανε ο Michał Szpilowski. Φυσικά, όλα αυτά που σας γράφω δεν θα είχαν την παραμικρή σημασία αν δεν μπορούσατε να ακούσετε και οι ίδιοι την δημιουργία του Πολωνού μουσικού, οπότε ορίστε και το video για του λόγου το αληθές:

Για σκοπούς σύγκρισης μάλιστα, σας παραθέτω και μια μεταφορά του tune στον Atari ST, ο οποίος, αν και 16μπιτος, έχει χειρότερο soundchip (το tune μονάχα είχε μεταφερθεί στο μηχάνημα, όχι το παιχνίδι):

Και, εννοείται, δεν θα μπορούσα να μην βάλω και το κομμάτι από την original εκτέλεσή του, την κορυφαία όλων δηλαδή, αυτήν του Commodore 64 από τα ίδια τα χεράκια του Rob Hubbard:

Όμως, το Monty on the Run αποτελεί ένα μονάχα κομμάτι της 8bit platforming ιστορίας: αν θέλουμε να μιλήσουμε για τον πλέον εμβληματικό τίτλο του είδους, για το παιχνίδι που έβαλε τα θεμέλια για όλα τα υπόλοιπα που θα ακολουθούσαν, για τον Big Daddy, ρε παιδάκι μου, αυτός δεν είναι άλλος από το κορυφαίο δημιούργημα του πάλαι ποτέ ιδιοφυούς Matthew Smith, το πιο διάσημο προϊόν του bedroom coding, το Manic Miner (Bug Byte, 1983). Ό,τι και να γράψω θεωρώ ότι αδυνατώ να περιγράψω με λέξεις το πόσο καλό παιχνίδι είναι το Manic Miner, το πόσο άρτιο προγραμματιστικά ήταν αλλά και το πόσο εθιστικό ως gameplay. Για κάποια χρόνια μάλιστα απετέλεσε και το απόλυτο showcase για το τι μπορεί να κάνει ο ZX Spectrum, και για το τι αποτελέσματα μπορεί να δώσει η υποδειγματική αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων πόρων μίας υπολογιστικής πλατφόρμας.

 

 

Το Manic Miner, σε αντίθεση με το Monty on the Run για το οποίο έγραψα παραπάνω, μεταφέρθηκε πρακτικά... παντού! Σε αυτό το "παντού" πάντως (sic) δεν συμπεριλαμβάνονται οι 8bit υπολογιστές της Atari, που απετέλεσαν την εξαίρεση στον κανόνα σε ό,τι είχε να κάνει με το παιχνίδι του Matthew Smith (μαζί με τον VIC-20). Εδώ όμως, έχουμε να κάνουμε με μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς, όπου κι αν παίξει κάποιος το Manic Miner, το gameplay του δεν είναι ίδιο με αυτό του Spectrum! Μπορεί στο ένα μηχάνημα να είχε καλύτερο ήχο, στο άλλο καλύτερα γραφικά, στο τρίτο διαφορετικές αναλογίες στην οθόνη, στο τέταρτο να μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει και joystick, η ουσία όμως είναι ότι όταν σε ένα παιχνίδι του οποίου το ασύλληπτο playability βασίζεται σε pixel-perfect άλματα πας και πειράξεις το οτιδήποτε, όσο ελάχιστο και αμελητέο και αν φαίνεται αυτό, η... μανέστρα χαλάει. Έτσι λοιπόν, το Manic Miner κυκλοφόρησε (σχεδόν) παντού, αλλά πουθενά δεν ήταν τόσο καλό όσο στον ZX Spectrum (και φυσικά κανένα άλλο port δεν είχε αναλάβει εξ' ολοκλήρου και ο ίδιος ο Matthew Smith, αν αυτό λέει κάτι...).

Fast forward 37 χρόνια και φτάνουμε στο 2020, όταν και ο γράφων δοκιμάζει το Manic Miner στον Atari 800XL, το οποίο μετέφερε στην πλατφόρμα ο Terrence Derby το 2016, συνεπικουρούμενος, στον ηχητικό τομέα, από τον Michał Szpilowski (ναι, πάλι αυτός!). Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα, ήταν τα γραφικά και τα χρώματα: είχαν μεταφερθεί αυτούσια από την έκδοση του Spectrum. Ούτε στα fonts είχαν γίνει "εκπτώσεις", ούτε πουθενά. Όλα ίδια. Το δεύτερο θετικό, ήταν η μουσική: τα Blue Danube και In the Hall of the Mountain King από την original έκδοση έχουν μεταφερθεί στον Atari, αλλά ο κύριος Szpilowski έχει κάνει και πάλι τα μικρά του θαύματα, εκμεταλλευόμενος τις δυνατότητες του POKEY, και αποδίδοντας σε πολύ καλύτερες εκτελέσεις τα μουσικά θέματα του πρωτότυπου. Το τρίτο που προσέχει κανείς, είναι ο χειρισμός: μονάχα joystick; Τι σκατά; Πώς γίνεται να επιτευχθούν τα pixel-perfect jumps με την ασάφεια ενός joystick; Κι όμως, από την πρώτη κιόλας οθόνη κατάλαβα ότι γίνεται. Δεν ξέρω τι έκανε ο Terrence Derby, αλλά ο τύπος αποδείχτηκε πολύ μάγκας: ο χειρισμός μέσω (καλού) joystick είναι εξίσου ακριβής με τον χειρισμό μέσω keyboard. Θαύμα!

Το θαύμα όμως αυτό καθαυτό, έχει να κάνει με το ίδιο το παιχνίδι: το Manic Miner του Atari είναι το Manic Miner του Spectrum. Δεν ξέρω πόσο πιο απλά μπορώ να το γράψω. Το πώς πήρε όλα τα assets ενός παιχνιδιού για ένα μηχάνημα με Z80A και τα μετέφερε... αυτούσια (!) σε ένα μηχάνημα παρομοίων δυνατοτήτων με 6502 ο κύριος Derby, απλά με ξεπερνάει. Το μοναδικό, υπερ-εθιστικό, οργασμικό playability που μας χάρισε το 1983 ο Matt Smith από το υπνοδωμάτιό του, έφτασε, 33 χρόνια μετά, ίδιο και απαράλλαχτο, καθαρό και ανόθευτο, στους Atari. Respect και chapeau (που λένε και οι φίλοι μας (;) οι Γάλλοι) στους δημιουργούς.

 

 

Με αυτά και μ' αυτά λοιπόν, ολοκληρώθηκε μπροστά στα μάτια μου (και στ' αυτιά μου, να μην το ξεχνάμε αυτό), μια συνάντηση platforming γιγάντων μιας άλλης εποχής, από δύο άλλα μηχανήματα, στον Atari 800XL (και γενικότερα στα 8bit Atari). Οι εμβληματικοί Miner Willy και Monty αντάμωσαν στα φιλόξενα κυκλώματα του home computer της Atari, για να απαντήσουν στο ερώτημα που με βασάνιζε: "τι λέει αυτό το μηχάνημα; Πόσο καλό είναι, άραγε;". Τι να σας πω, κατά την ταπεινή μου άποψη αν μπορεί να παίζει το Manic Miner όπως ο ZX Spectrum και να κάνει το Monty on the Run να ακούγεται (σχεδόν) όπως στον Commodore 64, εμένα μου φαίνεται πολύ καλό! Ανυπομονώ να το ψάξω περισσότερο, να δω τι άλλες εκπλήξεις κρύβει. Μέχρι τώρα πάντως, τα έχει πάει αναπάντεχα καλά!

Ενημέρωση: λοιπόν, φίλες και φίλοι, έκανα ένα λάθος παραπάνω, όταν έγραψα ότι το Monty on the Run μεταφέρθηκε άνευ μουσικής στον Amstrad CPC. Το διαπίστωσα βλέποντας - και ακούγοντας - videos από το συγκεκριμένο παιχνίδι στο YouTube πρόσφατα. Τώρα, το πώς μου ξέφυγε κάτι τέτοιο όλα αυτά τα χρόνια, θα σας γελάσω. Μάλιστα, παρά το "αδύναμο" soundchip, το μουσικό θέμα είναι καθόλα αξιόλογο, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στο παρακάτω video:

Κυκλοφόρησε το Monty Mole and the Temple of Lost Souls για ZX Spectrum

Δεν πρέπει να πηγαίνουν πάνω από 2-3 εβδομάδες από την ημέρα που σας είχα ενημερώσει για την κυκλοφορία του Monty's Honey Run για τον ZX Spectrum. Θυμίζω ότι επρόκειτο για τη συνέχεια των περιπετειών του ήρωα της Gremlin Graphics Monty, πρωταγωνιστή πολλών κλασσικών τίτλων του παρελθόντος όπως τα Wanted: Monty Mole, Monty Is Innocent, Auf Wiedersehen Monty και Monty on the Run. Το Monty's Honey Run ήταν προϊόν της δουλειάς του Andy Johns και δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας το Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell, σε αντίθεση με τους τίτλους του παρελθόντος που είχαν γραφτεί απευθείας σε assembly. Ήδη, από την ημέρα της κυκλοφορίας του Monty's Honey Run ο Andy Johns είχε ενημερώσει ότι είχε στα σκαριά το sequel του παιχνιδιού του, οπότε η κυκλοφορία αυτού ήταν απλά θέμα χρόνου.

Χωρίς λοιπόν να έχουμε προλάβει καλά-καλά να παίξουμε το Monty's Honey Run, έχουμε κιόλας τη δυνατότητα να κατεβάσουμε και να χαρούμε τη νέα δημιουργία του Andy Johns, που φτιάχτηκε και πάλι χρησιμοποιώντας το Arcade Game Designer και ακούει στο (αν μη τι άλλο) μακροσκελές όνομα Monty Mole and the Temple of Lost Souls φέρνοντας στο μυαλό τους τίτλους των ταινιών του Indiana Jones. Μάλιστα, όπως και ο ήρωας των George Lucas και Steven Spielberg, έτσι και ο Monty, στη νέα του περιπέτεια προσπαθεί να συλλέξει αρχαία τεχνουργήματα ανεκτίμητης αξίας, προτού επιστρέψει στα πάτρια εδάφη.

Το Monty Mole and the Temple of Lost Souls μπορώ να πω ότι εντυπωσιάζει με την αρτιότητα των γραφικών του αλλά και το σχεδιασμό των επιπέδων του, δείχνοντάς μας ότι ο Andy Johns "παίζει στα δάχτυλα" το Arcade Game Designer, καθώς μας χαρίζει - το ένα μετά το άλλο - παιχνίδια σχεδόν αντάξια των ψηφιακών μεγαθηρίων του παρελθόντος που είχαν φτιαχτεί σε γλώσσα μηχανής. Φυσικά, η χρήση μίας σουίτας δημιουργίας παιχνιδιών όπως είναι το Arcade Game Designer αποτελεί ταυτόχρονα ευχή και κατάρα, καθώς, τουλάχιστον εμάς που καλομάθαμε από τις περιπέτειες του Monty στον Commodore 64, μας ξενίζει η παντελής απουσία ingame μουσικής. Επίσης, αρνητική εντύπωση μου προξένησε το γεγονός ότι όταν ο Monty πηδάει δεν έχουμε το κλασσικό - από τον 64άρη - animation της "κωλοτούμπας", απλά δείχνει σαν να περπατάει στον αέρα!

Στάθηκα στα παραπάνω αρνητικά στοιχεία γιατί έχω την αίσθηση ότι όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του Monty Mole and the Temple of Lost Souls είναι θετικά! Το παιχνίδι είναι ένα πολύ καλοσχεδιασμένο και προσεκτικά δουλεμένο σε κάθε πτυχή του platformer, το οποίο σίγουρα θα συγκινούσε μεγάλο ποσοστό του gaming κοινού αν είχε κυκλοφορήσει εμπορικά 30+ χρόνια πίσω.

Προτείνω ανεπιφύλακτα να κατεβάσετε το Monty Mole and the Temple of Lost Souls από εδώ και να το δοκιμάσετε στον ZX Spectrum σας (ή σε εξομοιωτή) αν είστε fan των περιπετειών του δημοφιλούς τυφλοπόντικα ή απλώς φίλος των platform games. Και κάντε το γρήγορα, γιατί με τους ρυθμούς που δουλεύει ο Andy Johns κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο σε 1-2 εβδομάδες να κυκλοφορήσει και νέο παιχνίδι! (Πηγή: Vintage Is The New Old).

Monty's Honey Run για ZX Spectrum

Ο Monty σαφώς και δεν είναι άγνωστος σε όσους έζησαν τα πρώτα χρόνια της επανάστασης των μικροϋπολογιστών, εκεί, μεταξύ 1976-1985. Ο εμβληματικός τυφλοπόντικας αποτέλεσε μια γνώριμη φιγούρα, έναν ήρωα τύπου Sonic πριν τον Sonic, έναν πρωταγωνιστή σε πασίγνωστα platform games, εκ των οποίων σίγουρα ξεχωρίζουν τα Monty On The Run (το απόλυτο soundtrack σε 8μπιτο μηχάνημα που έχει ακούσει ποτέ ο γράφων) και Auf Wiedersehen Monty. O Monty, εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του '80 αποτέλεσε μια συνεπή cash machine για την Gremlin Graphics, ώσπου η εταιρία βρήκε άλλο πόρο εσόδων με την έλευση των 16bit home computers, που αυτή τη φορά άκουγε στο όνομα "Lotus" και περιελάμβανε τη θρυλική τριλογία των Lotus Esprit Turbo Challenge, Lotus Turbo Challenge 2 και Lotus III: The Ultimate Challenge.

Πίσω στον Monty όμως, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ στα χρόνια του και έκανε άπειρες βόλτες στις οθόνες των δημοφιλών 8μπιτων της εποχής. Πριν από ένα περίπου μήνα, ο περί ου ο λόγος τυφλοπόντικας απέκτησε ένα νέο παιχνίδι (στο οποίο και φυσικά πρωταγωνιστεί), το Monty's Honey Run του Andy Johns, το οποίο τρέχει σε Sinclair ZX Spectrum, αρκεί να έχετε από 48ΚΒ μνήμης RAM και πάνω.

To Monty's Honey Run, τουλάχιστον στον τομέα των γραφικών δείχνει σα να αποτελεί αναπόσπαστη συνέχεια των κλασικών τίτλων της Gremlin Graphics, καθώς ο δημιουργός του έχει κάνει (απλά) εξαιρετική δουλειά. Σε αντίθεση όμως με τους τίτλους του παρελθόντος, το Monty's Honey Run δεν φτιάχτηκε σε assembly, αλλά χρησιμοποιώντας το Arcade Game Designer του "πολύ" Jonathan Cauldwell. Λαμβάνοντας υπόψη την τελευταία αυτή πληροφορία, δύο συμπεράσματα μπορεί να εξάγει κάποιος: πρώτον, ότι ο Andy Johns έφτασε το Arcade Games Designer στα όριά του και, δεύτερον, ότι τα όρια της engine αυτής βρίσκονται πολύ ψηλά.

Αν και στο gameplay το Monty's Honey Run δεν έχει αυτή τη γλυκιά ομαλότητα που χαρακτήριζε τα παιχνίδια του Monty (τουλάχιστον στις εκδόσεις του Commodore 64 με τις οποίες είχα ασχοληθεί σαφώς περισσότερο) και παρότι υπάρχουν κάποια "θεματάκια" με τα άλματα (που γρήγορα πάντως συνηθίζονται), συνολικά το παιχνίδι εκτός από επίτευγμα λόγω του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκε αποτελεί και άξιο διάδοχο των κλασικών περιπετειών του Monty. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που ο Andy Johns έχει πέσει ήδη με τα μούτρα στη δουλειά για... sequel!

Είναι ξεκάθαρο ότι αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Andy Johns για τη δουλειά που έκανε στο Monty's Honey Run, όπως και στον Jonathan Cauldwell για το Arcade Game Designer (αλλά και το Shoot 'em Up Designer, το More Tea, Vicar? και πολλά-πολλά ακόμα). Μελανό σημείο του παιχνιδιού αποτελεί η έλλειψη μουσικής, καθώς, τουλάχιστον όσοι γνωρίσαμε τον Monty στον Commodore 64, είχαμε καλομάθει με τα tunes του Rob Hubbard! Μπορείτε να κατεβάσετε το Monty's Honey Run από εδώ. (Πηγή: Vintage Is The New Old).

Το Barnsley Badger διαθέσιμο ως digital download

Αν δεν το είχατε ακούσει μέχρι σήμερα, το Barnsley Badger είναι ένα παιχνίδι της Psytronik για τον Commodore 64. To Barnsley Badger είναι ένα κλασικό platformer του είδους που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στα 80s και θυμίζει πολύ τα Monty On The Run και Auf Wiedersehen Monty γεγονός που μόνο ως καλό μπορεί να θεωρηθεί.

Ακόμα πιο καλό είναι το ότι κατά την προσωπική μου άποψη, είναι καλύτερο από τα προαναφερθέντα, κατά το ότι είναι ευκολότερο (όχι πολύ, όμως). Ο χαρακτήρας που ελέγχουμε θυμίζει πάρα πολύ τον Monty και το παιχνίδι παίζει στην υψηλή ανάλυση του Commodore 64 όπως και οι προαναφερθέντες τίτλοι της Gremlin Graphics. Ο χειρισμός με το joystick είναι απλούστατος και ακριβέστατος ενώ - και για να μείνουμε στα μονοπάτια που χάραξε ο Monty - κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ακούγεται ένα πολύ ωραίο και "πιασάρικο" tune, το οποίο επιμελήθηκε ο Andrew Fisher.

Στην παρούσα χρονική περίοδο το Barnsley Badger σταμάτησε να διατίθεται σε φυσική μορφή (κασέτα/δισκέτα) αλλά διατίθεται μόνο ως digital download, με κόστος μόνο 2,99$. Αν το αγοράσετε μέσω Paypal όπως έκανα κι εγώ, θα σας έρθει συνολικά μαζί με τον Φ.Π.Α. στα 3,41€, πάνω-κάτω όσο θα πληρώσετε για να πιείτε τον καφέ σας σε μία καφετέρια.

Αν αξίζει; Προσωπική μου γνώμη είναι ότι αξίζει 100% τα (λιγοστά) χρήματα που θα χρειαστεί να ξοδέψετε προκειμένου να γίνουν δικά σας τα αρχεία .prg, .d64 και .tap του παιχνιδιού. Το Barnsley Badger είναι μια ποιοτικότατη παραγωγή και αυτό φαίνεται όχι μόνο στις 120, υψηλής ανάλυσης πίστες του, όχι μόνο στο εξαιρετικό gameplay και στην υπέροχη μουσική του, αλλά σε κάθε (μα κάθε) πτυχή και μικρή λεπτομέρεια του παιχνιδιού. Κρύψου Monty, έρχεται ο Barnsley!

Μπορείτε να αγοράσετε το Barnsley Badger από εδώ. (Πηγή: Vintage Is The New Old).