Review: JetSet Billy (Amiga)

JetSet Billy (Commodore Amiga) - Niilo Paasivirta/Risto Paasivirta/Timo Rossi/Teijo Kinnunen/Chris Clarke

   

Όπως είναι γνωστό στους πραγματικούς ρέκτες του retro computing και του retro gaming, το Jet Set Willy του ιδιοφυούς έφηβου (τότε) Matthew Smith, που κυκλοφόρησε από την Software Projects για τον Sinclair Spectrum το 1984, είναι ένα από τα πλέον γνωστά και εμβληματικά παιχνίδια της εποχής, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που ίσως και να είναι και το πρώτο video game που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν του θυμίζουν το δημοφιλές μαύρο κουτί με τα λαστιχένια πλήκτρα του "Θείου" Clive. Η Amiga "ευτύχησε" να αποκτήσει μια έκδοση του παιχνιδιού 8 ολόκληρα χρόνια αργότερα, όταν πια η μαγεία του κλασικού αυτού platformer είχε αρχίσει να ξεφτίζει, όντας στη σκιά εντυπωσιακών παιχνιδιών όπως ήταν τα Shadow Of The Beast, Battle Squadron, Lemmings και πολλά-πολλά ακόμη. Εκτός αυτού, η μεταφορά στην Amiga είχε ντυθεί με λούσα και στολίδια που δεν ταίριαζαν στο λιτό και απέριττο δημιούργημα του Matthew Smith. Ευτυχώς, 23 χρόνια αργότερα, μια παρέα νεαρών προγραμματιστών έρχεται να διορθώσει την ιστορική αυτή αδικία βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους μια και καλή, με το υπέροχο JetSet Billy.

Για να μην παρεξηγούμαστε, το επίθετο "υπέροχο" που χαρακτήρισε το παιχνίδι στην προηγούμενη παράγραφο αφορά αποκλειστικά και μόνο τους λάτρεις των Manic Miner και Jet Set Willy, όπως είναι ο γράφων αλλά και ο υπεύθυνος για τα εξώφυλλα του περιοδικού που κρατάτε στα χέρια σας. Για όλους τους υπόλοιπους, το JetSet Billy ίσως να φαίνεται πολύ "λίγο" για τις δυνατότητες ενός μηχανήματος όπως είναι η Amiga.

Με κριτήρια Jet Set Willy λοιπόν, και όχι Amigικά (αν είναι δόκιμος ο όρος), το JetSet Billy είναι εξαιρετικό. Η έκδοση που έχουμε στα χέρια μας (1.00) τρέχει σε οποιαδήποτε Amiga με ROMs 2.x και νεότερες (αν και σε δική μας δοκιμή, δεν μπόρεσε να τρέξει σε ROM 2.04, παρά μόνο σε 3.1) και είναι πλήρης κατά 95%. Από αυτό το 5% που λείπει, αισθητή θα γίνει μόνο η απουσία ηχητικών εφέ και η έλλειψη δυνατότητας αλλαγής των default πλήκτρων χειρισμού (στην παρούσα έκδοση ο Billy ελέγχεται με τα cursor keys). Κατά τα άλλα, το παιχνίδι είναι υπερ-πλήρες, καθώς διαθέτει μέχρι και editor για να φτιάξουμε τις δικές μας πίστες!

Ο "χάρτης" του παιχνιδιού δεν είναι ο original του Jet Set Willy, αλλά ένας νέος, σχεδιασμένος από τον Chris Clarke (ναι, τον ίδιο που είναι υπεύθυνος και για τον σχεδιασμό επιπέδων και τα γραφικά του Kingdoms Of Steam!). Εν εν λόγω χάρτης περιλαμβάνει 72 οθόνες, και, επιτρέψτε μας την ιεροσυλία (!), είναι πολύ πιο playable και διασκεδαστικός απ' αυτόν του Jet Set Willy. Καταρχάς, η συλλογή των αντικειμένων είναι πολύ πιο εύκολη, και τα αντικείμενα πολύ περισσότερα, με αποτέλεσμα, η κάθε οθόνη να "καθαρίζεται" σχετικά γρήγορα, χωρίς απανωτές αποτυχημένες προσπάθειες με τον συνεπακόλουθο εκνευρισμό. Στο JetSet Billy η εξερεύνηση των πιστών και η συλλογή των αντικειμένων είναι παιχνιδάκι συγκριτικά με το Jet Set Willy. Εδώ να αναφέρουμε, για όσους τυχόν δεν το γνωρίζουν, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα platformer πολλαπλών οθονών, όπου ο ήρωάς μας περιφέρεται από τη μία στην άλλη, στην προσπάθειά του να συλλέξει όλα τα αντικείμενα, προκειμένου να ολοκληρώσει το παιχνίδι.

Σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού ακούγεται ευχάριστη μουσική (έχουμε εναλλαγή 2-3 διαφορετικών tunes ανάλογα με την πίστα ώστε να "σπάει" η πιθανή μονοτονία) ενώ στην οθόνη φορτώματος, ακούμε μια έκδοση της ingame μουσικής του… Bubble Bobble! Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι σαφή, λειτουργικά και απέριττα, ο χειρισμός του Billy άμεσος και ακριβής και το sprite collision απλά… σεμιναριακού επιπέδου!

Είναι κάποιες φορές που πραγματικά, τα πολλά λόγια περιττεύουν: για τους λάτρεις των παιχνιδιών του Matthew Smith το JetSet Billy αποτελεί ένα δώρο εξ' ουρανού, έναν επίγειο παράδεισο στεγασμένο στα κυκλώματα της Amiga. Για τους υπόλοιπους, πιθανόν να είναι εντελώς αδιάφορο…

Βαθμολογία: 9/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 10ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2015.

The Treasure of Lumos: ο πιο εύκολος θησαυρός της ζωής σας!

Το The Treasure of Lumos είναι ένα ολοκαίνουριο παιχνιδάκι για τον ZX Spectrum από τον Jaime Grilo. Αν και δεν αναφέρεται κάπου, δείχνει σαν να αποτελεί ένα ακόμα προϊόν του Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell, αλλά, μιας και δεν το γνωρίζω από πρώτο χέρι ας το θεωρήσουμε ως πιθανότητα και όχι ως γεγονός.

Όπως και να 'χει, έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα platformer, απ' αυτά που η συλλογή του δημοφιλούς Speccy αριθμεί - κυριολεκτικά - χιλιάδες. Αλλά το The Treasure of Lumos δεν μοιάζει πολύ με κανένα απ' αυτά, και το γιατί θα το δούμε στη συνέχεια.

Το πρώτο που παρατηρεί κανείς φορτώνοντας το παιχνίδι είναι η παντελής απουσία loading screen, κάτι που μάλλον ξενίζει αρνητικά. Στη συνέχεια βέβαια θα διαπιστώσουμε ότι ο αισθητικός τομές δεν είναι το δυνατό στοιχείο του Treasure of Lumos...

Μετά την ολοκλήρωση του φορτώματος πληροφορούμαστε για τα πλήκτρα του παιχνιδιού και, παίρνοντας για μία ακόμα φορά στην ταλαίπωρη gaming καριέρα μας τον ρόλο του ατρόμητου εξερευνητή καλούμαστε να περισυλλέξουμε τουλάχιστον 35 (από τα 40) πολύτιμα αντικείμενα, προκειμένου να γίνει δικός μας ο μονάκριβος θησαυρός του Lumos. Θα περίμενε κανείς να διαβάσει τώρα κάτι του στυλ "η αποστολή μας όμως δεν είναι εύκολη, καθώς δεκάδες εχθροί κάθε λογής βρίσκονται διασκορπισμένοι στις πίστες του παιχνιδιού με μόνο σκοπό την επαφή με τον ήρωά μας και την αφαίρεση μίας από τις 5 ζωές μας". Το οποίο ναι μεν δεν είναι ψέμα αλλά, από την άλλη, όποιος στο παρελθόν έχει χαρεί (ή βλαστημήσει) με κλασικά platformers του τύπου Manic Miner, Sir Lancelot, Jet Set Willy κλπ θα διαπιστώσει ότι δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες. Ας πούμε, εγώ προσωπικά έχω περάσει δεκάδες ώρες παίζοντας τα δημιουργήματα του Matthew Smith και, παρόλα αυτά - και παρότι δεν σταμάτησα ποτέ να το προσπαθώ - δεν ολοκλήρωσα ποτέ το Manic Miner (για το Jet Set Willy δεν το συζητάμε καν). Ε, το Treasure of Lumos το τελείωσα την πρώτη φορά που το έπαιξα!

Ναι, δεν κάνω πλάκα, το παιχνιδάκι είναι πάρα πολύ εύκολο. Τα γραφικά του είναι πολύ απλά - δεν θα τα έλεγες ωραία σε καμία περίπτωση - αλλά κάνουν τη δουλειά τους, τα controls λειτουργικότατα, ο ήχος σχεδόν απουσιάζει παντελώς (ούτε λέξη να γίνεται για μουσική) αλλά, όπως έγραψα, το κυριότερο στοιχείο του Treasure of Lumos είναι η ευκολία του. Από τη μία αυτό είναι καλό (λιγότερα σπασμένα νεύρα και καθόλου σπασμένα πληκτρολόγια) από την άλλη όμως, η μέγιστη διάρκεια του παιχνιδιού είναι μετά βίας 10 λεπτά!

Προφανώς λοιπόν, με αυτά τα επίπεδα δυσκολίας το παιχνίδι για να είναι πραγματικά αυτό που λέμε challenging θα έπρεπε να διαθέτει διπλάσιες ή, ακόμα καλύτερα, τριπλάσιες πίστες. Κρίμα, γιατί τα επίπεδα είναι σωστά και έξυπνα σχεδιασμένα. Θεωρώ ότι το Treasure of Lumos θα πρέπει να το δει κανείς όχι ως ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι, αλλά ως μια καλή προσπάθεια από έναν υποσχόμενο δημιουργό. Ευελπιστούμε λοιπόν στο μέλλον να δούμε κάτι σαφώς μεγαλύτερο και - μεγάλο παράπονο - με ingame μουσική. Ζητάω πολλά;

Αν θέλετε, μπορείτε να κατεβάσετε το The Treasure of Lumos από εδώ. (Πηγή: Indie Retro News).

The Spectrum Show επεισόδιο 55

Ο ακούραστος εργάτης του Spectrum Paul Jenkinson ανέβασε μόλις στο Youtube το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show, το υπ' αριθμόν 55 (να τα χιλιάσει!). Στα 27 λεπτά που διαρκεί το 55ο επεισόδιο μπορείτε να παρακολουθήσετε τα νέα από τον Ιούνιο του 1987 - αν και πουθενά δεν αναφέρεται η κατάκτηση του Eurobasket από την Ελλάδα! -, reviews παλιών και νέων παιχνιδιών, ένα review παιχνιδιού 16Κ, ένα αφιέρωμα στα fanzines που κυκλοφορούσαν στην εποχή του Spectrum με αντικείμενο (φυσικά!) τον επιτυχημένο υπολογιστή του θείου Clive, ένα ακόμα αφιέρωμα σε mods για το Jet Set Willy και, τέλος, την παρουσίαση του βιβλίου Sinclair ZX Specttrum: A Visual Compendium.

Αλλά, αρκετά με τα λόγια, δείτε το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show καλύτερα: