Θεωρώ πως κάποιες - τις περισσότερες, ίσως - φορές το οπτικό υλικό είναι πολύ πιο κατάλληλο από σεντόνια κειμένου. Πόσο μάλλον όταν ένα θέμα έχει καλυφθεί σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν. Έτσι λοιπόν, και πάλι χωρίς μπλα-μπλα, σας παραθέτω ένα δεύτερο σετάκι από φωτογραφίες με πρωταγωνιστή τον The VIC20 αλλά και τον ομογάλακτο TheC64, όντας ευτυχισμένος κάτοχος αμφότερων των μηχανημάτων.
Έφτασε σήμερα. Είναι ο The VIC20. Πρόκειται για μια limited έκδοση του TheC64, αλλά με άλλο, a la VIC-20 παρουσιαστικό. Έχω γράψει επανειλημμένα για τον TheC64, οπότε δεν θα συμπληρώσω κάτι περισσότερο, πέρα από το ότι πρόκειται για ένα μηχάνημα με διττή προσωπικότητα (Commodore 64 και Commodore VIC-20) και με up to date interfaces (USB, HDMI). Σας αφήνω συντροφιά με τις φωτογραφίες του νέου "μορφονιού", σαν ένα ποίημα χωρίς λόγια. Χαρείτε τον.
Θα πρέπει κάποιος να είναι όχι απλά τακτικός αναγνώστης του blog, αλλά και μεγάλος fan του, για να θυμάται αυτή την ανάρτηση. Ήταν τότε που είχα αποκτήσει το FUZE case, και διαπίστωνα με μεγάλη ικανοποίηση ότι, σε συνδυασμό με την FUZE BASIC μεταμόρφωνε το απλό και ταπεινό Raspberry Pi (το πρώτο model B) σε έναν... home computer, με BASIC interpreter και τα όλα του (όπου "όλα" απλά σημαίνει δυνατότητα για browsing επιπέδου... Pentium III).
Πέρασε αρκετός καιρός από τότε, κυκλοφόρησαν νέα μοντέλα Raspberry Pi με πολύ περισσότερες δυνατότητες, αλλά είναι γεγονός ότι το FUZE case έδινε έναν αέρα άλλης εποχής, τότε που, όπως έγραφα, κλέβοντας χωρίς την παραμικρή ντροπή το κλασικό Αμιγκο-σλόγκαν, "computing was fun". Προσωπικά δεν αποχωρίστηκα ποτέ το FUZE case αλλά ούτε και το πρώτο Raspberry Pi (έχω 3 από δαύτα, μάλιστα) και κατά καιρούς κάθομαι και γράφω τον πιο unoptimized BASIC κώδικα όλων των εποχών και δεν με ενοχλεί καθόλου, καθώς η FUZE BASIC είναι κατά πολύ ταχύτερη από τις BASIC διαλέκτους που είχα χρησιμοποιήσει back in the day.
Αν το FUZE case είχε κάποιο κουσούρι, αυτό ήταν αναμφισβήτητα το ότι ήταν δυσεύρετο, δεν κυκλοφορούσε στην Ελλάδα, και η τιμή του ήταν ολίγον αλμυρούτσικη (περί τις 150 λίρες Αγγλίας give or take). Έτσι, αν και στην πατρίδα του γνώρισε κάποιου μεγέθους δημοφιλία, δεν συνέβη το ίδιο και με τις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη: το να δώσει κάποιος γύρω στα 200 ευρώ για την home computing εμπειρία που προσέφερε το όλο πακέτο ήταν κάτι που σήκωνε δεύτερες και τρίτες (και τέταρτες...) σκέψεις.
"Αλλά", θα σκεφτεί κάποιος, κάπου θα υπάρχει κάποιο "αλλά", έτσι δεν είναι; Να είναι η τιμή; Να είναι οι δυνατότητες; Κι όμως, φίλοι και φίλες, δεν υπάρχει κανένα "αλλά" στην όλη ιστορία. Το πλήρες πακέτο του Raspberry Pi 400 (που ονομάζεται Raspberry Pi 400 Personal Computer Kit) κοστίζει στην Ελληνική αγορά 105,90€ συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, ενώ μονάχα η κεντρική μονάδα χωρίς όλα τα υπόλοιπα καλούδια πωλείται προς 74,90€ (τελική τιμή).
Καθώς μάλιστα πλησιάζουν οι γιορτές αλλά και ένα πιθανό νέο lock down, ίσως να πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά να κάνετε δώρο ένα Raspberry Pi 400 Personal Computer Kit στον εαυτό σας (αλλά και στην οικογένειά σας). Το πιθανότερο είναι ότι, θέλοντας και μη, θα βρείτε και τον χρόνο να το ξεψαχνίσετε!
Monster Buster (Commodore 64) - Alex (Code)/Retrofan (Graphics)/Taxim (Music)
To Monster Buster είναι ένα παιχνίδι που γνωρίσαμε το 2013, και αυτό γιατί συμμετείχε σε ένα διαγωνισμό όπου και συντελέστηκε μια τεράστια αδικία, αυτόν του RGCD για τα παιχνίδια που θα κυκλοφορούσε το γνωστό site/online shop σε cartridges των 16ΚΒ για τον Commodore 64. Σε ποια αδικία αναφέρομαι, αναρωτιέστε: υπομονή, και όλα θα έχουν απαντηθεί μέχρι να ολοκληρώσετε την ανάγνωση της στήλης…
Πίσω στο Monster Buster λοιπόν, που είναι ένα απλό puzzle game, του τύπου "τρία ή περισσότερα φεύγουν" που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος την τελευταία 20ετία σε υπολογιστές, tablets, smartphones, βασικά σε… οτιδήποτε! Στο Monster Buster ελέγχουμε ένα - ας το πούμε - κανόνι στο κάτω μέρος της πίστας, το οποίο μπορεί να κινήσει την κάνη του αριστερόστροφα και δεξιόστροφα και έχει την δυνατότητα να εκτοξεύει γλυκά (ή όχι και τόσο γλυκά!) πλασματάκια προς το πάνω μέρος της οθόνης. Σκοπός του παίκτη που ελέγχει φυσικά το κανόνι είναι να ταιριάξει τρία ή και περισσότερα ομοειδή πλασματάκια, οπότε και αυτά εξαφανίζονται από την οθόνη, επιβραβεύοντάς μας ταυτόχρονα με πόντους. Όταν - και αν! - καταφέρουμε να εξαφανίσουμε όλα τα πλασματάκια από την οθόνη η πίστα ολοκληρώνεται και προχωράμε στην επόμενη. Αν μάλιστα καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε την πίστα αρκετά γρήγορα, τότε παίρνουμε και bonus πόντους, ανάλογα με την ταχύτητα με την οποία "αδειάσαμε" την πίστα. Τι είπατε; Κάτι σας θυμίζουν όλα αυτά; Μήπως ένα παιχνίδι της Taito με τα δεινοσαυράκια του Bubble Bobble; Όντως, δεν έχετε καθόλου άδικο, το Monster Buster είναι στην ουσία ένας κλώνος του Puzzle Bobble πράγμα που δεν είναι κακό, καθώς προσωπικά δεν θυμάμαι κάποιο παρόμοιο παιχνίδι στον Commodore 64 - τουλάχιστον όχι ολοκληρωμένο.
Μιας και λοιπόν είναι πλήρως κατανοητό για τι είδους παιχνίδι μιλάμε, θα αναφερθώ επιγραμματικά στα χαρακτηριστικά του. Τα γραφικά είναι ακριβώς αυτά που πρέπει, ήτοι αρκετά ευκρινή και, κυρίως, χαριτωμένα και στον τομέα του ήχου έχουμε ηχητικά εφέ, ένα συμπαθέστατο tune ή και τα δύο ταυτόχρονα. Ο χειρισμός είναι του τύπου που ταιριάζει σε retro gamers (δηλαδή μεσήλικες!) καθώς περιορίζεται στα αριστερά, δεξιά και fire, όντας αποστασιοποιημένος από τη μόδα της εποχής που επιτάσσει την ταυτόχρονη χρήση 10 δακτύλων (and then some…)!
To παιχνίδι έχει τρία modes, τα puzzle, random και infinite όπου το πρώτο θυμίζει περισσότερο Puzzle Bobble, στο δεύτερο οι πίστες είναι λιγότερο απαιτητικές και στο τρίτο απλά παίζουμε μέχρι να χάσουμε, καθώς δεν υπάρχουν επίπεδα (πίστες) σε αυτό το τελευταίο mode. Προσωπικά θα προτιμούσα το πρώτο mode καθώς το δεύτερο είναι λίγο μονότονο και το τρίτο περισσότερο… αγχωτικό (!), αλλά - και αυτό το "αλλά" είναι και το μεγάλο ελάττωμα του παιχνιδιού -, δυστυχώς, το Monster Buster δεν είναι Puzzle Bobble. Αυτό σημαίνει ότι τα πλασματάκια που εκτοξεύει το κανονάκι σας δεν περνούν με τόση ευκολία από ανοίγματα-"χαραμάδες" όπως στο arcade της Taito και ότι, πολύ απλά, το να σημαδέψετε πού θα στείλετε την κάθε βολή σας είναι πολύ πιο δύσκολο απ' ότι στο Puzzle Bobble. Ειδικά - και εδώ είναι ακόμα πιο οφθαλμοφανής η διαφορά - εάν πρέπει να σημαδέψετε με "σπόντα" δεν θα τα καταφέρετε, ακόμα και εάν εξαρτάται η ζωή σας από αυτό! Πιθανότατα να φταίει και το γεγονός ότι τα πλασματάκια που ρίχνετε είναι πιο τετραγωνισμένα από τις φούσκες του Puzzle Bobble, οπότε και "βρίσκουν" πιο εύκολα.
Τα παραπάνω δεν κάνουν το Monster Buster κακό παιχνίδι: ίσα-ίσα που είναι εύκολο και διασκεδαστικό. Άλλωστε, στον διαγωνισμό του RGCD που σας ανέφερα στην αρχή του review κατέλαβε την πρώτη θέση, με αποτέλεσμα να κερδίσει την κυκλοφορία του σε cartridge! Απλά, επειδή συνειδητά ή ασυνείδητα παίζοντάς το θα κάνουμε πάντα τη σύγκριση με το Puzzle Bobble και στη σύγκριση αυτή το Monster Buster πάντα θα χάνει, θα μένουμε με μια σχετικά πικρή γεύση, γνωρίζοντας ότι με ελάχιστες αλλαγές το συμπαθέστατο αυτό παιχνιδάκι θα μπορούσε να έχει γίνει τέλειο. Συγχαρητήρια πάντως στα παιδιά του group P1X3L-net καθώς η δημιουργία τους είναι πραγματικά αξιόλογη - και χωράει και σε 16ΚΒ κιόλας, αυτό που το πάτε;
Βαθμολογία 7,5/10
Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 12ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2016
