Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Playstation. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Playstation. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018

Λύση-αρμολόγηση Playstation Classic!

Όπως σας έγραψα και στην χθεσινοβραδυνή ανάρτηση, απέμεναν ελάχιστες ώρες μέχρι την επίσημη κυκλοφορία του PlayStation Classic από την Sony. Πλέον, η έλευση του mini PlayStation είναι γεγονός, 24 ακριβώς χρόνια μετά την κυκλοφορία της παιχνιδομηχανής που έβαλε για τα καλά το 3D gaming στις ζωές μας αλλά και τις βάσεις για μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων, η οποία ανθεί μέχρι και σήμερα.

Αν θέλετε να αποχωριστείτε 99,99€ που βαραίνουν το πορτοφόλι σας, μια βολτίτσα σε γνωστές αλυσίδες πολυκαταστημάτων (δείτε εδώ και εδώ) θα σας βοηθήσει σε αυτό, με αντάλλαγμα φυσικά ένα PlayStation Classic με 2 joypads και 20 gaming τίτλους, αρκετοί εκ των οποίων προφανώς και ξενίζουν με την επιλογή τους.

Όπως σας έγραφα και χθες λοιπόν, ήταν αναμενόμενο σήμερα να έχουμε και το πρώτο video με disassembly/teardown της νέας κονσόλας, πράγμα που, φυσικά, ήδη συνέβη!


Ένας... ολόφρεσκος youtuber, o Graham Tinkers (λάτρης του Commodore 64, παρακαλώ) με ένα κανάλι που βαστά... 3 ολόκληρες ημέρες (!) είναι ο πρώτος που μας χαρίζει βιντεάκι ξεκοιλιάσματος του PlayStation Classic, οπότε και οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε και να του ευχηθούμε ολόψυχα πολλές χιλιάδες views!

Επίσης, έγιναν γνωστά ήδη και τα ακριβή τεχνικά χαρακτηριστικά της μικροσκοπικής κονσόλας. Δώστε βάση, λοιπόν:
Επεξεργαστής: MediaTek 8167a Quad A35 system on a chip με 4 πυρήνες χρονισμένους στα 1,3GHz.
Eπεξεργαστής γραφικών: Power VR GE8300.
Μνήμη: 16 GB ECC flash storage και 1 GB DDR3 RAM.
Διαβάζοντας τα παραπάνω χαρακτηριστικά, κατανοούμε 2 απλά αλλά πολύ σημαντικά πραγματάκια: το πρώτο είναι ότι, φυσικά, το PlayStation Classic εξομοιώνει το original PlayStation και το δεύτερο (και σημαντικότερο) ότι διαθέτει την απαραίτητη επεξεργαστική ισχύ (και γραφικά και μνήμη) ώστε να εξομοιώσει ΚΑΙ το PlayStation 2! Ναι, είναι γεγονός, και να θυμάστε ότι πρώτα εδώ το διαβάσατε αυτό!
Αναμένοντας τα πραγματικά σημαντικά νέα (τη μέρα και τον τρόπο δηλαδή που θα μπορέσουμε να παίξουμε Gran Turismo - και όχι μόνο - στο PlayStation Classic) σας αφήνω με το video του Graham:


Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018

Sony Playstation Classic review

Στην αρχή όλοι αναφωνήσαμε "γιαξ! Ένα ακόμα mini/classic!". Στη συνέχεια το αναλύσαμε λίγο περισσότερο και σκεφτήκαμε "γιατί όχι; Όλη η μαγεία του original Playstation στο τσεπάκι μας". Μετά, άρχισαν να κυκλοφορούν κάτι φήμες για τον emulator που τρέχει το Playstation Classic αλλά, το κυριότερο, μάθαμε το lineup των 20 παιχνιδιών που, ας μην γελιόμαστε, κάθε άλλο παρά μας ενθουσίασε.
Μέχρι τώρα κόσμος και κοσμάκης έφτιαξε videos στο Youtube αναφορικά με το θέμα. Από γνωστούς Youtubers μέχρι bozos που δεν τους βλέπει ούτε η κοπέλα τους (γιατί δεν έχουν). Και όλοι σχεδόν κατέληγαν σε βαρύγδουπα συμπεράσματα του στυλ "φλόμπα", "εγώ κυρία Sony αποφάσισα να ακυρώσω την προπαραγγελία μου" και άλλα τέτοια γραφικά. Κοινό όλων των παραπάνω βίντεο: κανένας (μα κανένας!) από όλους αυτούς τους Youtubers δεν είχε πιάσει στα χέρια του το Playstation Classic! Καλό, ε;

Ευτυχώς, μια πιο σοβαρή πηγή, το CNET, πριν από μερικές μέρες μας προσέφερε μια ξενάγηση-δοκιμή του Playstation Classic χρησιμοποιώντας, είτε το πιστεύετε είτε όχι, ένα πραγματικό PS Classic! Πραγματικά, σε πλήρη αντίθεση με όλους τους... φωστήρες που προανέφερα, το CNET έστειλε τον απεσταλμένο του και τον cameraman του στην Sony για μια παρουσίαση της μικροσκοπικής κονσόλας που θα μπορεί ο καθένας από μας να αγοράσει έναντι 99€ από την 3η Δεκεμβρίου. Ποια είναι τα συμπεράσματα;

Μία φράση και μόνο, από το τέλος του βίντεο: "what you see is pretty much what you get". Αυτό. Αλλά για δείτε και μόνοι σας - σε ελάχιστη ώρα νομίζω ότι θα λυθούν όλες οι απορίες σας:


Μετά και απ' αυτό συνεχίζω να εμμένω στην αρχική μου θέση: ας λέει ο οποιοσδήποτε ό,τι θέλει και ό,τι του έρθει στο κεφάλι. Ας γράφουν reviews, ας ανεβάζουν βίντεο, ας postάρουν σε fora, ας γράφουν στο Facebook και σε οποιαδήποτε άλλη social κοτσάνα: ΑΝ βρεθεί τρόπος να τρέχουμε τα παιχνίδια της επιλογής μας, το Playstation Classic θα είναι μια καταπληκτική αγορά για οποιονδήποτε έζησε την gaming επανάσταση που έφερε στα 90s το original Playstation. Αν δεν βρεθεί τέτοιος τρόπος και είμαστε αναγκασμένοι να τη βγάλουμε με τα 20 προεγκατεστημένα παιχνίδια, τότε, μάλλον, δεν. Δεν θα αξίζει. Τόσο απλά...

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2018

Playstation classic: ανακοινώθηκε το lineup των παιχνιδιών

Πριν από ένα μήνα και μερικές μέρες ο gaming κόσμος πληροφορήθηκε ότι η Sony είχε στα σκαριά το Playstation Classic, μια μίνι έκδοση του original Playstation και το οποίο θα βρεθεί στα ράφια των καταστημάτων την τρίτη ημέρα του Δεκέμβρη. Είχα αναφερθεί κι εγώ φυσικά, σε αυτήν εδώ την ανάρτηση με τον απαραίτητο σκεπτικισμό και τις αναμενόμενες επιφυλάξεις που έχω κάθε φορά που αντιμετωπίζω νέο προϊόν που φέρει τον τίτλο "Playstation"...

Το Playstation Classic θα πουλιέται μαζί με 20 (ενσωματωμένους) κλασικούς τίτλους, ενώ ακόμα δεν έχει γίνει γνωστό εάν - και με ποιον τρόπο - θα μπορεί κάποιος να τρέξει κάποιο παιχνίδι πέραν των όσων προσφέρονται στο πακέτο (hint: τα original games που φυλάξατε 20 και βάλε χρόνια τώρα δεν θα σας χρησιμεύσουν, καθώς το Playstation Classic δεν διαθέτει CD-ROM drive).
Μόλις χθες ανακοινώθηκαν από την Sony οι 20 τίτλοι των παιχνιδιών που θα περιλαμβάνει το Playstation Classic. Αυτοί είναι οι παρακάτω:


Συγκινηθήκατε; Όχι; Ούτε κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής. Ούτε Gran Turismo, ούτε Silent Hill, ούτε Medal of Honor, ούτε, ούτε, ούτε... Φυσικά, καθώς η gaming library του original Playstation περιλαμβάνει, ούτε λίγο ούτε πολύ 2595 τίτλους (!), είναι σίγουρο ότι 2575 παιχνίδια θα έμεναν "στην απέξω". Και, επειδή, όπως και στο ποδόσφαιρο, καλύτερος παίκτης είναι αυτός που δεν έπαιξε, οι γκρίνιες ήταν έτσι κι αλλιώς αναμενόμενες. Το θέμα είναι ότι αν έχεις να επιλέξεις μονάχα 20 παιχνίδια από μια λίστα 2595 τίτλων τότε - προσωπική άποψη - οφείλεις να κάνεις προσεκτικότερη επιλογή...











Δεν γνωρίζουμε φυσικά ακόμα όπως προανέφερα αν θα μπορούμε να παίξουμε άλλα παιχνίδια πέραν των 20 που παρέθεσα παραπάνω. Αν δίνεται αυτή η δυνατότητα τότε ασφαλώς το "κακό" είναι μικρότερο. Αν όχι, θα πρέπει να ζήσουμε και να πεθάνουμε με το... Mr. Driller!

Έτσι όπως το βλέπω, η 3η Δεκεμβρίου θα είναι μια καλή ημέρα για να κατεβάσουμε το παλιό και αγαπημένο μας original Playstation από το πατάρι, να το συνδέσουμε στην τηλεόρασή μας και να θυμηθούμε μερικές από τις κορυφαίες gaming στιγμές στην ιστορία. Και ξέρουμε όλοι ποιες είναι αυτές. Κι αφήστε τα θύματα της μόδας να ξοδέψουν τα ζεστά τους κατοστάρικα (99,99€ η προτεινόμενη λιανική τιμή) στο Classic για να απολαύσουν το Intelligent Qube σε 1080p. Με... ατέλειωτο upscaling φυσικά, μη φτιαχνόσαστε!

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2018

Playstation Classic: και η Sony στο παιχνίδι των "nostalgia devices"

Η είδηση έσκασε χθες και μάλιστα από πολύ νωρίς, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω τον ποταπό Ιαπωνικό κολοσσό να κλέψει τη δόξα από τον Dinohatzi και τα υπόλοιπα εκλεκτά μέλη της ρετροκοινότητας. Έτσι λοιπόν, έγραψα το κειμενάκι, έβαλα τις φωτογραφίες και το βίντεο και απλά περίμενα. Η 19η του Σεπτέμβρη ήταν (για μένα) η μέρα του φίλου μου και καμία είδηση δεν θα ήταν ικανή να τον σπρώξει προς το κάτω μέρος της σελίδας!

Ας πάμε όμως στην συμπαθή (NOT!) Ιαπωνική εταιρία. Η Sony λοιπόν, - αναμενόμενα θα έλεγε κανείς - ακολουθώντας τις προσταγές των καιρών, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα ακόμα "nostalgia device", το πρώτο δικό της, που θα δίνει τη δυνατότητα στους 30-40something να θυμηθούν τα gaming νιάτα τους.


Παλαιότερα έχω γράψει αναλυτικότατα την άποψή μου για την Sony που εξηγεί (θέλω να πιστεύω) επαρκώς το γιατί στην τελευταία γενιά των παιχνιδομηχανών πήδηξα αποκλειστικά στο τρένο της Microsoft (XBOX One) και μόνο, αποφασίζοντας για πρώτη φορά ότι η σύγχρονη υλοποίηση του Playstation, το (αδιάφορο κατ' εμέ) PS4 δεν θα βρει χώρο στο καθιστικό μου, σε αντίθεση με τους προκατόχους του. Δεν θα πω προκαταβολικά το ίδιο και για το Playstation Classic, αφού, ακόμα και στα 99,99€ (προτεινόμενη λιανική τιμή) το θεωρώ προσωπικά λιγότερο βαρετό και περισσότερο "τίμιο" από την πλειοψηφία των μελών της οικογενείας του Playstation 4...

Τι εστί όμως Playstation Classic; Τι άλλο από το αναμενόμενο. Ήτοι, μία μίνι ρέπλικα του original Playstation του 1994 (όχι, δεν μπορώ να σας βοηθήσω, ούτε κι εγώ κατάλαβα πότε πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια), για την ακρίβεια στο 45% του μεγέθους αυτού. Η "νέα" κονσόλα θα έρχεται πακέτο με 2 USB χειριστήρια τα οποία όμως δεν είναι τα γκρίζα Dualshock, αλλά αυτά των πρώτων Playstation που κυκλοφόρησαν, άνευ αναλογικών sticks. Η έξοδος της οθόνης είναι φυσικά HDMI και η τροφοδοσία γίνεται μέσω μιας mini USB εισόδου (παρέχεται στη συσκευασία το καλώδιο φόρτισης αλλά όχι και το τροφοδοτικό).
Το σημαντικότερο κομμάτι φυσικά της όλης ιστορίας είναι τα παιχνίδια - άλλωστε μιλάμε για παιχνιδομηχανή, έτσι δεν είναι; Ενσωματωμένα στη μνήμη του το Playstation Classic θα έχει 20 "κλασικά" παιχνίδια, από τα οποία μέχρι στιγμής έχουν ανακοινωθεί μονάχα τα Final Fantasy VII, Jumping Flash, Ridge Racer Type 4, Tekken 3, και Wild Arms. Τώρα, αν από το απέραντο ρεπερτόριο από παιχνιδάρες του PSX (έτσι λεγόταν τότε) κάποιος πιστεύει ότι αξίζουν να συμπεριληφθούν στην 20άδα τα Jumping Flash και Wild Arms ε, τι να πω, απλά διαφωνώ. Φάγαμε τα νιάτα μας ομολογουμένως στην ίσως πλέον εμβληματική παιχνιδομηχανή όλων των εποχών, αλλά όχι παίζοντας τους 2 αυτούς τίτλους...


Ερχόμαστε έτσι στο πλέον κρίσιμο ερώτημα: θα μπορούμε να βάλουμε άλλα, δικής μας επιλογής παιχνίδια στο Playstation Classic; Έλα μου ντε! Οι πρώτες ενδείξεις συνηγορούν στο αντίθετο, αλλά όλο και κάτι θα έχουν σκεφτεί εκεί στην Sony για να συνεχίζουν να βγάζουν χρήματα και πέρα από την πώληση της μίνι κονσόλας. Βέβαια, με τις μέχρι τώρα πρακτικές τους ικανούς τους έχω να κυκλοφορήσουν στο μέλλον ένα άλλο Playstation Classic απλά με διαφορετικούς (καλύτερους;) ενσωματωμένους τίτλους, αλλά, όπως και να έχει, από τη στιγμή που δεν έχει ανακοινωθεί κάτι είναι μάλλον χαζό να κάνουμε υποθέσεις...


Περιμένοντας περισσότερες πληροφορίες να σας πω ότι το Playstation Classic θα κυκλοφορήσει σχετικά σύντομα, την Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους με προτεινόμενη τιμή λιανικής όπως ήδη ανέφερα τα 99,99€. Αξίζει; Τι να σας πω, αν πλήρωσε κάποιος για τα αντίστοιχα devices της Nintendo τότε γιατί να μην το κάνει και για αυτό της Sony; Αλλά, φυσικά, τα πάντα θα εξαρτηθούν από τα παιχνίδια που θα περιλαμβάνονται στο πακέτο καθώς και τη δυνατότητα προσθήκης νέων. Αν τα πάει καλά στους δύο αυτούς τομείς, δεν βλέπω τον παραμικρό λόγο να μην διαγράψει λαμπρή εμπορική πορεία το Playstation Classic. Άλλωστε, από το PS4 πιο "τίμιο" θα είναι...


Κυριακή 20 Αυγούστου 2017

Bad bad Sony (μέρος 3)

Στις 11 Νοεμβρίου του 2006 λανσαρίστηκε στην Ιαπωνική αγορά το - από την οπτική του γράφοντος - κορυφαίο μοντέλο Playstation που έχουμε δει μέχρι σήμερα. Μια ματιά και μόνο στα χαρακτηριστικά του προκαλεί δέος αν σκεφτούμε τα hardware specs του Playstation 2 (το PS2 slim πάντως συνέχισε να κυκλοφορεί παράλληλα με το PS3 για 6 τουλάχιστον χρόνια). Δώστε βάση:

- Επεξεργαστής Cell χρονισμένος στα 3,2GHz με 9 (!) πυρήνες
- Blu-ray optical drive
- Σκληρός δίσκος 20GB ή 60GB
- Επεξεργαστής γραφικών RSX (Reality Synthesizer) με δυνατότητα για high definition 3D γραφικά
- Συμβατότητα σε επίπεδο hardware με όλη τη βιβλιοθήκη παιχνιδιών των PSX και Playstation 2
- Ασύρματη (WiFi) και ενσύρματη (LAN) δικτύωση
- HDMI έξοδο
- 4 x USB 2.0 υποδοχές
- Card reader για όλους τους δημοφιλείς τύπους καρτών flash
- Δυνατότητα εγκατάστασης και εκτέλεσης εναλλακτικού λειτουργικού συστήματος (Linux, FreeBSD)
- Ασύρματα χειριστήρια

Το original "fat" 60GB PS3

Να σημειωθεί ότι, με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, το Playstation 3 δεν εντυπωσίαζε μόνο ως παιχνιδομηχανή, αλλά ήταν πιο δυνατό ακόμα και απ' τα καλύτερα PCs της εποχής. Συν τοις άλλης μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως media center, καθώς είχε τη δυνατότητα αναπαραγωγής αρχείων video (είτε από flash κάρτες/USB sticks είτε μέσω streaming), ταινιών Bru-ray, DVD, audio (MP3, CDs) και εικόνων. Ειδικά για την τελευταία αυτή δυνατότητα διέθετε μια ωραία λειτουργία album/slideshow με την οποία μπορούσε ο καθένας να απολαύσει κατευθείαν τις φωτογραφίες από το memory stick της κάμεράς του στο σαλόνι του σπιτιού του. Ήταν φανερό ότι στην Sony γνώριζαν πόσο ισχυρό ήταν το μηχάνημα που είχαν δημιουργήσει και ήθελαν να μπορέσουν και οι αγοραστές να το χρησιμοποιήσουν με ποικίλους τρόπους.



Βασιζόμενη στη συνταγή που κερδίζει (hardware συμβατότητα με τα προηγούμενα μοντέλα) και, κυρίως, εφοδιασμένη με τη δυνατότητα αναπαραγωγής Blu-ray ταινιών - οι οποίες, εν έτει 2006 έδειχναν ότι θα αντικαθιστούσαν τα DVDs - και κερασάκι στην τούρτα την τεράστια οπτική διαφορά των HD παιχνιδιών με αυτά της προηγούμενης γενιάς, η νέα κονσόλα της Sony έδειχνε να δικαιολογεί στο έπακρο την "αλμυρή" τιμή των 599 δολαρίων (μοντέλο 60GB). Μάλιστα, λέγεται ότι τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του Playstation 3 η Sony "έμπαινε μέσα" με κάθε κονσόλα που πουλούσε (κόστος υλικών + παραγωγής < τιμής λιανικής), ευελπιστώντας ότι θα ισοφάριζε τη χασούρα από τις πωλήσεις software και ότι τελικά, θα έφτανε στο σημείο να βγάλει και κέρδος.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι, για πρώτη φορά στην ιστορία των Playstation η Sony αναγκάζεται να "ανοιχτεί" τόσο πολύ, καθώς είναι αναγκασμένη να λανσάρει βιαστικά το PS3 ώστε να ακολουθήσει το XBOX 360 της Microsoft και το headstart που είχε δώσει σε αυτό η κυκλοφορία του σχεδόν ένα χρόνο νωρίτερα. Επίσης, για πρώτη φορά η Sony δεν κερδίζει από κάθε Playstation που πουλιέται, τουλάχιστον όχι άμεσα, καθώς το κόστος του PS3 όπως ανέφερα υπερέβαινε την τιμή λιανικής πώλησης αυτού. Πράγμα που σήμαινε ότι η "κακιά Sony" του τίτλου θα έπρεπε - δικαιολογημένα αυτή τη φορά, ίσως - να αρχίσει άμεσα τις περικοπές. Και αυτό ακριβώς έκανε...

Παγκόσμια πρωτοτυπία
Λόγω έλλειψης parts, λίγο πριν την κυκλοφορία του PS3 στην Ιαπωνία, ανακοινώθηκε από την Sony ότι η κονσόλα θα κυκλοφορούσε στην Ευρωπαϊκή αγορά με μια μικρή καθυστέρηση, ήτοι στις 23 Μαρτίου του 2007. Έτσι και έγινε, με τις πρώτες PAL κονσόλες να κυκλοφορούν την προγραμματισμένη ημερομηνία, με μια μικρή έκπληξη: κάτι έλλειπε σε σχέση με τις κονσόλες που κυκλοφόρησαν 4 μήνες νωρίτερα σε Ιαπωνία και Η.Π.Α., και αυτό το "κάτι" ήταν η Emotion Engine, ο επεξεργαστής του Playstation 2!

Το NTSC μοντέλο του PS3 έφερε, στο κάτω και αριστερά μέρος του motherboard του, ένα chip που ανέγραφε στην επιφάνειά του "EE+GS" (Emotion Engine + Graphics Synthesizer), ήτοι ο κεντρικός επεξεργαστής και το chip γραφικών του PS2. Σε μία προσπάθεια περιορισμού του κόστους της νέας κονσόλας και ταυτόχρονα με μια κίνηση σπάνιας ομορφιάς (lol) τα επίσημα χαρακτηριστικά του Playstation 3 ψιλο-μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του από την Ιαπωνία στην Ευρώπη, με τις λειτουργίες της Emotion Engine να εξομοιώνονται στα ευρωπαϊκά μοντέλα από τον Cell. "Μικρό το κακό" θα μπορούσε να πει κανείς - αφού η συμβατότητα διατηρήθηκε σε πολύ καλά επίπεδα - αλλά και ελάχιστο το κέρδος για την ίδια τη Sony, αφού το ακριβότερο part της νέας κονσόλας ήταν το Blu-ray drive κι όχι ο επεξεργαστής του PS2. Και, από την άλλη, ας μας εξηγήσει κάποιος, πώς είναι δυνατόν η κονσόλα που πουλιόταν για 599 δολάρια στις Η.Π.Α. να έρθει στην Ευρώπη στην τιμή των 599€ (ακριβότερη) αλλά με ένα (αρκετά) σημαντικό chip λιγότερο; Είπαμε, Sony είναι αυτή και ήθελε να μειώσει το κόστος. Το γλέντι με τις περικοπές είχε μόλις αρχίσει...

Το motherboard του NTSC PS3 πρώτης γενιάς. Κάτω αριστερά μπορείτε να διακρίνετε το chip που ενσωματώνει τις Emotion Engine και Graphics Synthesizer του PS2

Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω
"Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα, κι ο Θεός ο ίδιος δεν με σταματά" έλεγε το τραγούδι. Αυτό συμβαίνει και στην ιστορία μας, που θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται "Sony, η βασίλισσα των περικοπών"!

Αν από τα παραπάνω συμπεραίνετε ότι όσοι αγόρασαν το PAL μοντέλο του Playstation 3 ήταν άτυχοι, δεν έχετε δει ακόμη τίποτα: η αλήθεια είναι ότι όσοι πρόλαβαν και το πήραν ήταν οι τυχεροί της όλης ιστορίας, καθώς, πολύ σύντομα - για την ακρίβεια 7 μήνες αργότερα -, η Sony κατήργησε τα μοντέλα των 20GB και 60GB (το πρώτο δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Ευρώπη) για να τα αντικαταστήσει με τα νέα, μεγαλύτερης χωρητικότητας μοντέλα των 40GB και 80GB. Ορίστε, νέα, βελτιωμένα χαρακτηριστικά! Χμ, όχι ακριβώς...

Ας μην αναφέρω τίποτα για "προσφιλείς συνήθειες" και άλλα τέτοια ωραία, γιατί απλώς θα επαναλαμβάνομαι. Θα σας πω απλώς ότι είμαστε πλέον στον Οκτώβριο του 2007, όπου σχεδόν όλα τα περιφερειακά χρησιμοποιούν σύνδεση USB. Ε, η Sony αποφάσισε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το ότι στα νέα μοντέλα (3η γενιά) μείωσε τις USB 2.0 θύρες του PS3 από 4 σε 2! Σαν να μην έφτανε αυτό, αφού ξεκίνησε, είπε να αφαιρέσει και το ανοιγόμενο πορτάκι στο μπροστινό μέρος της κονσόλας που φιλοξενούσε τις υποδοχές για τις κάρτες μνήμης. Όχι μόνο το πορτάκι, αλλά και τις υποδοχές φυσικά! Τέλος και τα slideshows με τις φωτογραφίες σας για τα οποία σας έγραψα παραπάνω...
Βλέπετε όλες αυτές τις υποδοχές στο αριστερό μέρος του 60GB Playstation 3; Last year...

Και όχι, μην είστε αφελείς, προφανώς και δεν έμεινε εκεί: αφού το αγοραστικό κοινό μόλις μερικούς μήνες νωρίτερα "κατάπιε" την εξαφάνιση της Emotion Engine κατά τη διάρκεια του ταξιδιού από την Ιαπωνία στην Ευρώπη, τώρα όφειλε να καταπιεί και την απουσία του Graphics Synthesizer από τη νέα γενιά της κονσόλας. Κάποιος θα υπέθετε ότι οι άνθρωποι της Sony προέβησαν στην λογική κίνηση, ήτοι την πλήρη εξομοίωση του Playstation 2 μέσω software αφού πλέον απουσίαζαν και τα 2 βασικά chips της προηγούμενης κονσόλας. Μπα, αυτό θα το έκαναν αν νοιάζονταν έστω και λίγο για το κοινό τους ή, έστω, αν το φοβόντουσαν. Ήξεραν όμως με ποιους έχουν να κάνουν και έτσι, ελαφρά τη καρδία, αφαίρεσαν απλά κάθε δυνατότητα συμβατότητας με το PS2: αν δεν προλάβατε τα μοντέλα των 60GB, χάσατε!

Παρόλα τα παραπάνω, το PS3 άρχισε πλέον να πουλάει καλά και η Sony αφοσιώθηκε στην επόμενη γενιά της κονσόλας, που θα έπρεπε να είναι πιο αξιόπιστη, να έχει καλύτερη θερμική συμπεριφορά και μικρότερη κατανάλωση ρεύματος και, το σημαντικότερο, να είναι πιο φθηνή. Τα κατάφερε με την 4η γενιά της δημοφιλούς παιχνιδομηχανής που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2009 εξοπλισμένη με μεγαλύτερης χωρητικότητας σκληρούς δίσκους και χωρίς μάλιστα κάποιες εμφανείς περικοπές σε χαρακτηριστικά. Εντάξει, το ποιοτικό, γυαλιστερό μαύρο πλαστικό του περιβλήματος, η πρόσοψη-καθρέφτης και τα (ακριβά) πλήκτρα αφής έδωσαν τη θέση τους σε άλλα, ευτελέστερα υλικά, αλλά ο σκοπός είχε επιτευχθεί: το "fat" PS3 ήταν πλέον παρελθόν, το PS3 slim είχε έρθει για να μείνει.

To PS3 slim

Α, μια μικρή - αλλά, όπως θα δούμε στη συνέχεια σημαντική - λεπτομέρεια: από τα menus του PS3 slim απουσίαζε η επιλογή "OtherOS". Κοινώς, η δυνατότητα εγκατάστασης Linux ήταν πλέον παρελθόν και θα αποτελούσε πια προνόμιο μόνο των κατόχων fat PS3. Ή μήπως...

Ξεπερνώντας κάθε όριο
Θα πρέπει να τονίσω ότι όσα αναφέρονται σε αυτή τη σειρά των αναρτήσεων έχουν να κάνουν με την πολιτική της Sony απέναντι στους πελάτες-αγοραστές. Η σημασία - η κεντρική ιδέα που μας έλεγαν και στο σχολείο, αν θέλετε - δεν είναι αν το μηχάνημα θα είχε 2 θύρες USB ή 3 υποδοχές RCA λιγότερες: αυτό στο οποίο θέλω να εστιάσουμε είναι η λογική "κάνω ό,τι γουστάρω" του Ιαπωνικού κολοσσού. Ο οποίος, αφού ακριβώς είχε μάθει να κάνει ό,τι γούσταρε χωρίς καμία συνέπεια, την Πρωταπριλιά (τυχαίο;) του 2010 ξεπέρασε τον εαυτό του, με μια κίνηση από αυτές που τα λόγια είναι φτωχά για να χαρακτηρίσουν. Τι συνέβη λοιπόν τότε;

Η δυνατότητα εγκατάστασης εναλλακτικού λειτουργικού στο PS3. Για όσους φυσικά την πρόλαβαν...

Την 1η Απριλίου του 2010 κυκλοφόρησε η έκδοση του 3.21 του firmware του Playstation 3. Κάπου εκεί, στα ψιλά γράμματα, στο "changes/features" που, μην κοροϊδευόμαστε, δεν το διαβάζει κανείς, ανέφερε ότι καταργούσε τη δυνατότητα εγκατάστασης άλλου λειτουργικού συστήματος στα μηχανήματα που μέχρι τότε τη διέθεταν. Στην ουσία, αυτοί που πλήρωσαν αρκετά παραπάνω το fat PS3 σε σχέση με το slim έρχονταν αυτομάτως στο ίδιο επίπεδο με την εγκατάσταση του νέου firmware. Και, πριν πείτε "και τι με νοιάζει εμένα; Σιγά μην έβαζα ποτέ Linux στο PS3" σκεφτείτε ότι δεν έχει να κάνει με το Linux το θέμα, αλλά με το ότι κάποιοι αγόρασαν ένα feature μαζί με το PS3 και, σε κάποια φάση, επειδή έτσι ήθελε, η Sony αποφάσισε να το πάρει πίσω! Πώς θα σας φαινόταν δηλαδή αν κάποια μέρα βρίσκατε μια τρύπα στη θέση του εργοστασιακού στερεοφωνικού του νέου αυτοκινήτου σας επειδή ο κατασκευαστής αποφάσισε ότι δεν θέλει να το έχετε πλέον και έστειλε κάποιον να σας το αφαιρέσει; Όχι, δεν αποτελεί υπερβολή, για το ίδιο ακριβώς πράγμα μιλάμε!

Επίσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι σαφώς και με το που γνωστοποιήθηκε το γεγονός δημιουργήθηκε μεγάλος ντόρος, και πολλοί δεν αναβάθμισαν (έτσι αποκαλείται επίσημα η αφαίρεση δυνατοτήτων;) με το νέο firmware τις κονσόλες τους. Σε πρώτη φάση αυτό δεν δημιουργούσε κάποιο πρόβλημα αλλά, καθώς περνούσε ο καιρός, όλο και περισσότεροι (ανάμεσά τους και ο γράφων) εξαναγκάστηκαν στην αναβάθμιση καθώς την απαιτούσαν τα νεώτερα παιχνίδια αλλά και το Playstation store. Ουσιαστικά, η Sony αποφάσισε να αφαιρέσει το (ήδη πληρωμένο από τον αγοραστή) OtherOS, να μην τον αποζημιώσει για αυτό και, τέλος, τον ανάγκασε κιόλας να το κάνει! Τα συγχαρητήριά μας...

Πείτε μας ότι φταίμε εμείς κιόλας!

Ευτυχώς που σε κάποιες γωνιές του κόσμου απ' ότι φαίνεται δεν μπορεί να κάνει ο καθένας ό,τι του 'ρθει, όσο μεγάλος και ισχυρός και αν είναι αυτός, γιατί υπάρχουν νόμοι και τείνουν να τηρούνται. Έτσι, μερίδα δυσαρεστημένων χρηστών κατέθεσε ομαδική μήνυση στην Sony για την παραπάνω ενέργειά της στις 27 Απριλίου του 2010. Η Ιαπωνική εταιρία αθωώθηκε πρωτόδικα σε δίκες που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του 2011, αλλά, τελικά, 3 χρόνια αργότερα, αποφασίστηκε από την αμερικανική δικαιοσύνη η επανεκδίκαση της υπόθεσης. Το 2016 η όλη ιστορία τελικά έκλεισε οριστικά (;), με την Sony να αποζημιώνει με 55 δολάρια κάθε χρήστη που χρησιμοποιούσε Linux στο PS3 του και με 9 δολάρια οποιονδήποτε ισχυριζόταν ότι η δυνατότητα αυτή έπαιξε ρόλο στην επιλογή του Playstation 3 για αυτόν. Προφανώς και τα χρήματα αυτά ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό για έναν κολοσσό με το μέγεθος της Sony, αλλά τουλάχιστον, για πρώτη φορά, δεν ξέφυγε ατιμώρητη - και αυτό είναι το σημαντικό.

Ολοκληρώνοντας, δεν σκοπεύω να σας κουράσω παραπάνω αναλύοντας το εξάμβλωμα που ονομάζεται PS3 super slim και ποιοτικά παραπέμπει σε προϊόν που συναντά κανείς σε πάγκους λαϊκής και πανηγυριών, ούτε και θα αναφερθώ στο Playstation 4, ένα ουσιαστικά mid spec PC το οποίο, για πρώτη φορά στην ιστορία των Playstation, όχι μόνο δεν αποτελούσε τεχνολογικό άλμα σε σχέση με τον προκάτοχό του, αλλά, ειδικά σε σχέση με το original PS3, υστερούσε κιόλας σε κάποιους τομείς (ανύπαρκτο backwards compatibility, απουσία δυνατότητας εγκατάστασης άλλου λειτουργικού συστήματος). Το γεγονός ότι τα πάσης φύσεως PS4 αλλά ακόμα και το super slim PS3 γνωρίζουν ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία μαρτυράει ότι όλα όσα σας έγραψα σε αυτή τη σειρά των αναρτήσεων (και σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε) ελάχιστους απασχολούν: η πλειοψηφία είναι ευχαριστημένη που έχει στα χέρια της το νέο God Of War και, μαζί μ' αυτό, τη δυνατότητα να χλευάσει το απέναντι στρατόπεδο και την ψευδαίσθηση ότι ανήκει κάπου. Περαστικά μας...

Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017

Bad bad Sony (μέρος 2)

Παρόλες τις "περικοπές" της Sony στο hardware του original Playstation που σας ανέφερα στο προηγούμενο μέρος, τίποτα δεν μπορούσε να ανακόψει την πορεία της κονσόλας η οποία, κυριολεκτικά, είχε συντρίψει οποιονδήποτε αντίπαλο πέτυχε στο διάβα της. Όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν, οι ανταγωνιστές της Sony άρχισαν να εποφθαλμιούν την πρωτοκαθεδρία της και παρουσίασαν ανταγωνιστικά προϊόντα προκειμένου να την αμφισβητήσουν και εμπράκτως. Και, αν το Nintendo 64 (αν και τεχνολογικά ανώτερο του Playstation) ήταν μια απόπειρα της Nintendo να πυροβολήσει τα ίδια της τα πόδια αφού χρησιμοποιούσε cartridges αντί των πολύ φθηνότερων και μεγαλύτερων σε χωρητικότητα CD-ROMs και δεν ανησύχησε ιδιαίτερα την Sony, δεν συνέβη το ίδιο και με την ύστατη - όπως αποδείχθηκε - hardware προσπάθεια της πάλαι ποτέ κραταιάς Sega: το Dreamcast, που κυκλοφόρησε το 1998, υπερτερούσε του Playstation σε όλους τους τομείς, πλην του διαθέσιμου software (βλέπε παιχνίδια). Το καμπανάκι χτύπησε για την Sony και δεν πέρασε διόλου απαρατήρητο όπως αποδείχθηκε, καθώς, λίγους μήνες αργότερα, ανακοινώθηκε το Playstation 2 το οποίο και κυκλοφόρησε τελικά το 2000.


Πώς όμως θα ήταν δυνατό για τη Sony να διασφαλίσει ότι το Playstation 2 θα είχε επιτυχία αντίστοιχη με αυτή του προκατόχου του; Τι θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι η νέα κονσόλα, η οποία, σε αντίθεση με το πρώτο Playstation δεν θα μπορούσε να παρουσιάσει κάτι ριζικά νέο και πρωτοπόρο (3D), θα αντικαθιστούσε το PSX στα ανά την υφήλιο σαλόνια και νεανικά δωμάτια; Οι άνθρωποι της Sony, σκεπτόμενοι απολύτως λογικά, προίκισαν το Playstation 2 με hardware συμβατότητα με τον προκάτοχό του και, όχι μόνο αυτό, αλλά και με συμβατές υποδοχές για χειριστήρια, κάρτες μνήμης αλλά και audio/video έξοδο. Στην ουσία, κάθε PS2 έκρυβε στο motherboard του και ένα ολόκληρο (συμπυκνωμένο) PSX. Έτσι, μέχρι να αρχίσουν να κυκλοφορούν μαζικά software τίτλοι για τη νέα κονσόλα, οι αγοραστές αυτής θα μπορούσαν να αρκεστούν στην τεράστια βιβλιοθήκη του πρώτου Playstation.

Μια άλλη πανέξυπνη κίνηση της Sony ήταν το hype που δημιούργησε πριν την κυκλοφορία της νέας παιχνιδομηχανής, διαφημίζοντας ότι θα διέθετε hardware που όμοιό του δεν είχε υπάρξει ποτέ μέχρι τότε, καθιστώντας μάλιστα τα 3D παιχνίδια σχεδόν ρεαλιστικά. Μάλιστα, για να επιβεβαιώσει (;) τους ισχυρισμούς της, βάφτισε τον επεξεργαστή του Playstation 2 με το εντυπωσιακό "Emotion Engine" και την GPU "Graphics Synthesizer"!


Κι όμως, αν τα προηγούμενα ήταν αναμφίβολα μεγάλα ατού σε σχέση με τον ανταγωνισμό (Dreamcast) το μεγαλύτερο "κόλπο" της Sony ήταν η ενσωμάτωση DVD-ROM drive στο Playstation 2: ας μην ξεχνάμε ότι το 2000 είχε μόλις ξεκινήσει η χρυσή εποχή των DVDs, και τα αντίστοιχα players ήταν ακόμα ακριβά. Η Sony, προσφέροντας τη δυνατότητα αναπαραγωγής ταινιών σε δίσκους DVD στο PS2 στην ουσία έπειθε ακόμα και όσους δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τα video games να αγοράσουν την κονσόλα της, καθώς, όπως αποδείχθηκε, το 2ο Playstation ήταν ένα εξαιρετικό DVD player.

Όπως ήταν αναμενόμενο - και καθώς το τεχνικά ανώτερο XBOX της Microsoft και το Gamecube της Nintendo δεν υπήρχαν ακόμα στον ορίζοντα -, το Playstation 2 πούλησε σαν ζεστό ψωμί, και, κατά τη διάρκεια της 14ετούς πορείας του στην αγορά (2000-2013) βγήκαν από τις γραμμές παραγωγής της Sony ούτε λίγο ούτε πολύ 155 εκατομμύρια κονσόλες, καθιστώντας τον διάδοχο του PSX την πλέον επιτυχημένη παιχνιδομηχανή όλων των εποχών! Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, η Sony, στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την πειρατεία αλλά και να μειώσει το κόστος κατασκευής της κονσόλας άλλαξε αρκετά το hardware αυτής, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, 16 διαφορετικές εκδόσεις (συμπεριλαμβάνεται και το PS2 slim που κυκλοφόρησε από το τέλος του 2004 και μετά)!

Όπως και στην περίπτωση του PSX, το Playstation 2 όλο και κάτι "έχανε" (hardware-wise) καθώς περνούσαν τα χρόνια, αλλά, για πρώτη φορά στα χρονικά της Sony, έγιναν και κάποιες προσθήκες! Συνοπτικά, με την έλευση του PS2 slim χάθηκε η δυνατότητα για εγκατάσταση εσωτερικού IDE σκληρού δίσκου και μαζί με αυτήν η ευκαιρία για κάποιον να χρησιμοποιήσει το Linux που είχε κυκλοφορήσει η ίδια η Sony για την κονσόλα. Επίσης καταργήθηκε το mini Firewire port που έτσι κι αλλιώς δεν χρησιμοποιήθηκε πουθενά. "Πταίσματα", θα μπορούσε να πει κανείς σε σχέση με αυτά που συνέβησαν στην περίπτωση του original Playstation και μάλλον θα έχει και δίκιο, καθώς τα slim PS2 ήταν εφοδιασμένα με LAN port και δέκτη υπερύθρων (για το remote control) τα οποία έπρεπε κανείς να αποκτήσει ξεχωριστά αν διέθετε τα πρώτα, "fat" Playstation 2. Βέβαια, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το PS2 slim δεν ήταν μόνο μικρότερο σε μέγεθος από το fat, αλλά έδειχνε και πολύ πιο "φτηνιάρικο" (και προφανώς ήταν - ρίξτε μια ματιά στον τρόπο εισαγωγής και εξαγωγής των DVDs στις δύο κονσόλες και μετά τα ξαναλέμε).


Βλέπουμε λοιπόν ότι, στην περίπτωση του Playstation 2 ακολουθήθηκε από την Sony μια πολιτική που δεν οδήγησε σε ιδιαίτερα σημαντικές περικοπές στο hardware (αν και κάποιοι σίγουρα θα έχουν τις ενστάσεις τους στο θέμα του εσωτερικού σκληρού δίσκου) αλλά περισσότερο στο κόστος, με τελικούς κερδισμένους τους καταναλωτές - καθώς η κονσόλα φθήναινε όσο περνούσε ο καιρός - και, φυσικά, την ίδια την Sony (κυρίως). Τίποτα το ιδιαίτερα μεμπτό λοιπόν, έτσι δεν είναι;

Πολύ σωστά, γιατί το μεγάλο party θα γινόταν με την έλευση του Playstation 3, τον Νοέμβριο του 2006!

Σημείωση: οι υπέροχες φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι δουλειά του καλού φίλου antnik και αποτελούν μέρος της φωτογράφησης που έγινε για το εξώφυλλο του 9ου τεύχους του περιοδικού Retro Planet.

(Συνεχίζεται...)

Τετάρτη 16 Αυγούστου 2017

Bad bad Sony!

Είναι η καλύτερή μου όταν αναγνώστες του blog μου δίνουν αφορμή για μια ανάρτηση ή, ακόμα καλύτερα, και για έναν ενδιαφέροντα διάλογο. Πρόσφατα ένας φίλος μου εξέφρασε την λατρεία του για την Sony, σε σχέση φυσικά με το (τα) Playstation. Όντας πολλάκις απογοητευμένος όλα αυτά τα χρόνια - μην ξεχνάμε ότι το original Playstation είδε το φως της μέρας το μακρινό 1994 - από τον Ιαπωνικό κολοσσό, αναρωτήθηκα πώς κάποιος μπορεί να "γουστάρει Sony"; Αν κρίνω από παρόμοιες/ανάλογες τοποθετήσεις φίλων και γνωστών τα προηγούμενα χρόνια που υπέπεσαν στην αντίληψή μου, αυτό το "γουστάρω Sony" είχε περισσότερο να κάνει με την αντιπάθεια προς το αντίπαλο δέος (Microsoft/XBOX ή Nintendo) ή ήταν απλά έκφραση θαυμασμού για τους αποκλειστικούς τίτλους της εταιρίας (Gran Turismo, God Of War, Uncharted, The Last Of Us, Tekken κλπ). Πριν προχωρήσω παρακάτω, οφείλω να θυμίσω προς πάσα κατεύθυνση ότι ΔΕΝ αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια φυσιολογική ζωή το να δηλώσει κάποιος "οπαδός Sony", "λάτρης Nintendo" ή οτιδήποτε άλλο: δεν είστε υποχρεωμένοι σώνει και καλά να ανεβείτε στο άρμα κάποιου πολυεθνικού κολοσσού ο οποίος δεν δίνει δεκάρα για την πάρτη σας (παρά μόνο για τα περιεχόμενα του πορτοφολιού σας) έτσι απλά για να ανήκετε κάπου. Όπως και σε διλήμματα τύπου "Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός", "Amiga ή Atari", "Mercedes η B.M.W.", "Γαρδέλης ή Μιχαλόπουλος" δεν έχετε κανένα ιερό καθήκον να επιλέξετε κάποιον ή κάτι απ' τα δύο εάν σας αρέσουν ή τα απεχθάνεστε (κυρίως το δεύτερο) εξίσου!

Αλλά, ας θυμηθούμε λίγο πώς μπήκε η Ιαπωνική εταιρία στη ζωή μας. Για τη γενιά μου (πατημένα 40) μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '80 η Sony ήταν μια σεβαστή εταιρία στον χώρο των στερεοφωνικών συγκροτημάτων και των τηλεοράσεων, που όμως δεν προκαλούσε και (τεχνολογικές) ονειρώξεις όπως εταιρίες τύπου Nakamichi ή Bang & Olufsen. Αυτό άρχισε όμως να αλλάζει κάπου εκεί, προς τα τέλη της χρυσής δεκαετίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (7 πρωταθλήματα, 3 κύπελα, 1 ευρωπαϊκό) όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες τηλεοράσεις της Sony με οθόνες Trinitron (και αργότερα FD Trinitron) ρίχνοντας τον ανταγωνισμό στα βράχια, όντας μάλλον ό,τι καλύτερο έχουμε συναντήσει σε οθόνες τεχνολογίας καθοδικού σωλήνα (CRT). Στα μέσα πλέον των 90s ήταν κλασική ανά την επικράτεια η φράση "πήρα μια καινούρια τηλεόραση Sony, από τις καλές, τις Made in Japan". Κάπου εκεί έσκασε μύτη και η πρώτη κονσόλα της εταιρίας, που έμελε, κατά την ταπεινή γνώμη του γράφοντος, να αποτελέσει τη σημαντικότερη και πλέον επιδραστική παιχνιδομηχανή όλων των εποχών, φέρνοντας τα πάνω-κάτω στον κόσμο του gaming και αλλάζοντας οριστικά και αμετάκλητα το τότε υπάρχον status quo, σε μια αγορά όπου "έπαιζαν μπάλα" η Nintendo και η Sega. Και καθώς εκείνα τα χρόνια ξεκινά και η δική μου σχέση με το θαυματουργό γκρίζο κουτί που τότε άκουγε στο όνομα "PSX", σιγά-σιγά, πίσω από τον θαυμασμό για τα υπέροχα νέα 3D παιχνίδια, αρχίζουν να υποβόσκουν και οι πρώτες αμφιβολίες μου για την πολιτική της εταιρίας απέναντι στους πελάτες της...


Το πρώτο μοντέλο του original Sony Playstation που κυκλοφόρησε στην αγορά της γηραιάς ηπείρου ήταν το SCPH-1002. Στο πίσω του μέρος δέσποζαν τα parallel και serial ports, η A/V έξοδος (που διατηρήθηκε παραδόξως μέχρι και στο Playstation 3) αλλά και τα 3 RCA ports - video, left audio και right audio. Δεν γνωρίζω προσωπικά πόσοι χρησιμοποιούσαν το Playstation με 2 οθόνες ταυτόχρονα ή πόσοι ήθελαν τα RCA ports να βρίσκονται επάνω στην κονσόλα κι όχι στο καλώδιο σύνδεσης με την τηλεόραση και φυσικά το ίδιο δεν γνώριζε ούτε η Sony, η οποία, στην πρώτη της χρονικά (θα ακολουθούσαν πολλές) κίνηση τύπου "είμαι η Sony και κάνω ό,τι γουστάρω" αποφάσισε, με την έκδοση SCPH-5502 της κονσόλας, να θυσιάσει τα RCA ports. Μικρό το κακό και ίσως και να μην ενόχλησε σχεδόν κανέναν, αφού οι RCA συνδέσεις συνέχιζαν να υπάρχουν μέσω του A/V καλωδίου και, το σημαντικότερο, αφού η έλευση της έκδοσης SCPH-5502 συνοδεύτηκε με μια γενναία μείωση της τιμής της παιχνιδομηχανής...


Καθώς τα χρόνια περνούσαν, το Playstation πουλούσε σαν τρελό (102,5 εκατομμύρια κονσόλες ο τελικός απολογισμός) και η Sony κυκλοφορούσε νέες εκδόσεις της κονσόλας, με σκοπό τη βελτίωση της ποιότητας και της αξιοπιστίας/διάρκειας ζωής του προϊόντος της (βασικά, ο σημαντικότερος πραγματικός σκοπός ήταν η μείωση του κόστους κατασκευής). Όταν πλέον κυκλοφόρησε η "βελτιωμένη" έκδοση SCPH-9002, όσοι είχαν ή σκόπευαν να αγοράσουν περιφερειακά που συνδέονταν στο parallel port διαπίστωσαν με έκπληξη ότι η υποδοχή είχε κάνει φτερά!  Καμία εξήγηση ή επαρκής δικαιολογία από πλευράς Sony, απλά θυσίασαν ένα port της κονσόλας τη στιγμή που στην αγορά κυκλοφορούσαν περιφερειακά που συνδέονταν σε αυτό!

Όταν πλέον το original Playstation έδωσε τη θέση του στον διάδοχό του, το Playstation 2, η Sony, βλέποντας ότι το PSX συνέχιζε να πουλάει, το αντικατέστησε με το (φθηνότερο για τους καταναλωτές αλλά κυρίως για την μαμά εταιρία) PS One, από το οποίο αφαιρέθηκαν κατά την (πλέον) προσφιλή συνήθεια το serial port και το reset button. Δηλαδή, πάλι καλά να λέμε που το PS One ήταν το τελευταίο μοντέλο του original Playstation, γιατί, αν συνέχιζαν, μπορεί να αφαιρούσαν και τα ports για τα joypads! Περιληπτικά λοιπόν, μέσα στα 11 χρόνια της εμπορικής καριέρας του, το Playstation "έχασε" serial port, parallel port, 3 x RCA ports και reset button! Η Sony, αν μη τι άλλο, είχε πλέον δώσει το στίγμα της...

(Συνεχίζεται...)