Hybris: πιο κοντά από ποτέ!

Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά σίγουρα το ξέρουν, καθώς δεν έκρυψα ποτέ την εκτίμηση και τον θαυμασμό μου: εδώ και πολλά-πολλά χρόνια θεωρώ το εμβληματικό Battle Squadron της Amiga ως το καλύτερο shoot 'em up που εμφανίστηκε ποτέ έξω από τα ουφάδικα (και εκτός των first person shooters, που αποτελούν ξεχωριστή, δική τους κατηγορία). Άλλωστε, ας μην κοροϊδευόμαστε: η "Μεγάλη Κυρία" της Commodore ήταν ό,τι πλησιέστερο στα arcades εμφανίστηκε ποτέ στην αγορά των προσωπικών υπολογιστών όντας ως hardware ανώτερη της πλειοψηφίας αυτών το 1985 που παρουσιάστηκε η 1000άρα! Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοαντίκρισα το Battle Squadron - πρέπει να ήταν Οκτώβριος του 1989 - τότε που εργαζόμουν ως υπάλληλος στο Σύμπαν Computers (Στουρνάρα και Μπόταση γωνία - εκεί που βρίσκεται σήμερα η Cosmodata) και το πρωτοέπαιξα ναι μεν εντυπωσιάστηκα τα μάλα από την αρτιότητα και την coin op αίσθηση που απέπνεε σε κάθε του τομέα, αλλά μου είχε δώσει την εντύπωση ότι ήταν ιδιαιτέρως δύσκολο σαν παιχνίδι.

Χρειάστηκε να περάσουν 25+ χρόνια για να αποφασίσω να ασχοληθώ μαζί του, και τα αποτελέσματα της ενδελεχούς τριβής μου με το Battle Squadron μπορείτε να δείτε σε αυτή την ανάρτηση, που ευτυχώς για καλή μου τύχη πρόλαβα και διέσωσα λίγους μήνες πριν το αναπάντεχο κλείσιμο του Amigaplanet.

Γνώριζα εδώ και χρόνια ότι οι ταλαντούχοι, εκ Δανιμαρκίας ορμώμενοι δημιουργοί Torben Larsen και Martin Pedersen ήταν υπεύθυνοι και για ένα ακόμη κλασικό vertical shooter της Amiga, το Hybris, το οποίο και με έλκυε περιστασιακά μέσα στο πέρασμα των χρόνων αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ποτέ δεν ασχολήθηκα αρκετά μαζί του.

Όταν λοιπόν έφτασα στο σημείο η σχέση μου με το Battle Squadron να χαρακτηρίζεται πλέον με τη λέξη "κορεσμός" (πόσες φορές πια θα παίξεις το ίδιο παιχνίδι;) ένιωσα ότι ήταν η ώρα να ενδώσω στο Hybris. Και πόσο καλά αισθάνομαι που το έκανα!

Κατά την ταπεινή μου άποψη, το Hybris θα ήταν ίσως το καλύτερο shoot 'em up της Amiga, αν δεν το διαδεχόταν το Battle Squadron. Όμως οι διαφορές τους είναι στην πραγματικότητα απειροελάχιστες και το βασικότερο ατού τους είναι ότι πέρα από εξαιρετικά γραφικά, υπέροχη μουσική, δεκάδες sprites, bosses και σωρεία αναβαθμίσιμων όπλων έχουν αυτό που λείπει από τόσα και τόσα παιχνίδια: ισορροπία. Τι εννοώ με αυτό; Ότι δυσκολεύουν προοδευτικά (αλλά δυσκολεύουν πολύ!) και με τέτοιον τρόπο ώστε η πολύωρη ενασχόληση μαζί τους τελικά να αποδίδει καρπούς, καθώς ο παίκτης μπορεί να φτάσει σε σημεία που αρχικά ούτε θα φανταζόταν.

Δεν θα πω ψέματα, μέχρι και σήμερα δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω το Hybris - τουλάχιστον με τις default ρυθμίσεις του, καθώς μπορεί κανείς αν θέλει να το παίξει με ευκολότερα settings. Το παλεύω εδώ και 6-8 μήνες (εντάξει, μην φανταστείτε ότι παίζω κάθε μέρα) και, μόλις πριν λίγο έφτασα σχεδόν στο τέλος του 3ου κόσμου, κοντύτερα από ποτέ στο να το τερματίσω.

Σήμερα, δυστυχώς, δεν τα κατάφερα. Αλλά κάτι μου λέει ότι σύντομα θα το κάνω. I came a long way για να τα παρατήσω!

Παιχνίδια Που Αξίζει Να Παίξετε #16 - Battle Squadron (Commodore Amiga)

Τι να είναι άραγε αυτό που χαρίζει την gaming τελειότητα; Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που κάνουν ένα video game να ξεχωρίσει από τον συρφετό, από τις εκατοντάδες συμπαθητικές, αδιάφορες ή και κακές ακόμα παραγωγές; Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά του καλού παιχνιδιού από το αριστούργημα;

Πολλοί θα πουν τα γραφικά. Άλλοι θα πουν ο ήχος. Πολλοί περισσότεροι θα αναφωνήσουν με μια φωνή "το playability", σκεπάζοντας αυτούς που φωνάζουν υπέρ της πρωτοτυπίας, του βάθους του gameplay, της μεγάλης διάρκειας, της αντοχής στο χρόνο. Όλοι αυτοί όμως φίλοι μου μάλλον έχουν άδικο: και αυτό διότι δεν είναι μονάχα ένα το στοιχείο που φτάνει ώστε να καταστήσει ένα computer/video game ξεχωριστό, αλλά μια ιδανική και πολύ λεπτή ισορροπία μεταξύ όλων των παραγόντων που αναφέρθηκαν παραπάνω. Κατά την ταπεινή μου άποψη, το απόλυτο showcase αυτής της ισορροπίας στην ένδοξη πλατφόρμα της Commodore Amiga είναι το Battle Squadron, ένα από τα καλύτερα shoot 'em ups που κυκλοφόρησαν ποτέ, ανεξαρτήτως format...

Δεν είναι βέβαια να πει κανείς ότι οι Martin Pedersen (κώδικας) και Torben Larsen (γραφικά) δεν μας είχαν προειδοποιήσει, το αντίθετο μάλιστα: μόλις ένα έτος (1988) πριν την κυκλοφορία του Battle Squadron έσκασε με πάταγο στην gaming σκηνή της Amiga ένα ακόμα shoot 'em up-διαμάντι, το πρώτο των δύο uber-ταλαντούχων δημιουργών, το γνωστό σε όλους μας Hybris. Και, προτού προλάβει να κατακάτσει η σκόνη που σήκωσε στο πέρασμά του το Hybris, οι απανταχού Amigans έμειναν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην απόλυτη τεχνική αρτιότητα, την υπέροχη αισθητική, και το καταπληκτικό gameplay του Battle Squadron.

Έχουμε να κάνουμε με ένα - θα έλεγε κανείς - "τυπικό" vertical shooter, με 4 διαφορετικών χαρακτηριστικών και αναβαθμίσιμα όπλα, με smart bombs ("nova missiles" στην τεχνική ορολογία του Battle Squadron) και αρκετά levels με bosses και μεγάλη διάρκεια μέχρι την ολοκλήρωση, που κυμαίνεται περί τα 40 λεπτά συνεχούς firing προς ό,τι κινείται (και όχι μόνο). Όπως ήδη έγραψα, η αισθητική του παιχνιδιού είναι ιδανική, σε σημείο που να μην μπορείς με τίποτα να εντοπίσεις ειδοποιούς διαφορές μεταξύ του Battle Squadron και κάποιων εκ των κορυφαίων Ιαπωνικών coin op shooters της εποχής. Τα γραφικά εξαιρετικά, η μουσική υπέροχη, τα ηχητικά εφέ αυτά που πρέπει, η κίνηση της οθόνης και των sprites πιο ομαλή από... επιφάνεια σούπας (!) αλλά, θα το ξαναγράψω, είναι η ισορροπία. Και, πιο συγκεκριμένα, το πορωτικό gameplay σε συνδυασμό με μία ιδανική καμπύλη εκμάθησης και αύξησης της δυσκολίας, που έρχονται να δέσουν σε μία ιδανική και μοναδική συναρμογή με τα υπόλοιπα στοιχεία που ανέφερα προηγουμένως.

Εδώ, θα πρέπει να τονίσω κάποια πραγματάκια. Πρώτον, το ότι η Amiga ήταν μια πλατφόρμα με hardware μοναδικό/ονειρικό/απίστευτο (βάλτε όποιο επίθετο θέλετε!) σε ό,τι είχε να κάνει με τα video games. Δεύτερον, ότι λόγω άγνοιας των developers, ανικανότητας, πρόχειρων και βιαστικών παραγωγών, η Amiga κατακλύστηκε από κυκλοφορίες ανάξιες του επιπέδου και των δυνατοτήτων της. Τρίτον, ότι όταν πλέον κυκλοφόρησαν παιχνίδια αντάξια της Amiga και του chipset που είχε δημιουργήσει ο Jay Miner, τα αποτελέσματα ήταν - το λιγότερο - καταπληκτικά, με αποτέλεσμα, ανάμεσα στις χιλιάδες κυκλοφορίες-"σκουπιδάκια" να υπάρχουν και 100-200 τίτλοι που είναι απλά, μονολεκτικά, εντυπωσιακοί. Τέταρτον, ότι το Battle Squadron είναι αναμφισβήτητα μέσα στο Top-10 αυτών των τίτλων. Και πέμπτον, ότι τρέχει σε Amiga 500 αποδεικνύοντας - μαζί με τίτλους όπως τα Shadow Of The Beast, Xenon II, SWIV, Lionheart και πολλά άλλα - ότι το original chipset της Amiga (OCS) ήταν, απλά, μαγικό.

Προτού ολοκληρώσω με προτροπές του τύπου "παίξτε το!", "σηκωθείτε από καρέκλες, καναπέδες, ανάκλινδρα και ντιβανοκασέλες και ΠΑΙΞΤΕ ΤΟ!" (εντάξει, καταλάβατε πώς πάει...) θα σας πω και το μοναδικό "κουσούρι" που μπορώ να εντοπίσω στο Battle Squadron, και το οποίο δεν είναι άλλο από τον τρόπο εκτόξευσης του nova missile: σταματώντας το ανελέητο firing - και ενώ προφανώς γίνεται ο κακός χαμός από σφαίρες και εχθρούς στην οθόνη - κρατάτε το fire button πατημένο και περιστρέφετε τον μοχλό του joystick κυκλικά, σε φορά αντίθετη αυτής των δεικτών του ρολογιού. Whaaaaaaaat? Ναι, δεν κάνω πλάκα, το πάτημα του spacebar του Hybris αντικαταστάθηκε απ' αυτόν τον "ιδιαίτερο" τρόπο που σας ανέφερα! Εννοείται πως τουλάχιστον μία στις τέσσερις φορές που θα το δοκιμάσετε απλά θα αποτύχετε με αποτέλεσμα να χάσετε κανονάκι!

Ε, εντάξει, τώρα που σας ανέφερα και το μειονέκτημα - για να μη λέτε ότι είμαι προκατειλημμένος -, σηκωθείτε από καρέκλες, καναπέδες, ανάκλινδρα και ντιβανοκασέλες και ΠΑΙΞΤΕ ΤΟ! Έτσι απλά!

Α, να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι το παιχνίδι έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα σε remastered έκδοση για iOS, AmigaOS 4.x, MorphOS και, κυρίως, Windows, οπότε δεν μπορούν να υπάρξουν δικαιολογίες. Τέλος, πρέπει να γίνει ειδική μνεία στην μουσική του Ron Klaren, όταν εμφανίζεται το high score table μετά το "Game Over": πρόκειται απλά για ένα από τα καλύτερα tunes στην ιστορία της Amiga, μια υπέροχη μελωδία που ξεκινάει με λυπητερό mood για να μεταμορφωθεί προς το τέλος σε ένα εξαιρετικό ρυθμικό κομμάτι. Μιλάμε ότι χάνεις, αλλά δεν στενοχωριέσαι γιατί σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις και πάλι το tune του Klaren - απίστευτα πράγματα!

Δεν γράφω άλλα, ήδη μακρηγόρησα υπέρ του δέοντος, έπρεπε απλά να γράψω "τέλειο"!

Battle Squadron: a photo story

Όπως σας υποσχέθηκα και στο topic για το Outrun - και αφού ο Χρήστος μας έφτιαξε και ολόκληρη κατηγορία την οποία θα ήταν κρίμα να μην τιμήσουμε - άναψα το αγαπημένο μας μηχάνημα (ναι, για την Amiga μιλάω!) και φόρτωσα το (κορυφαίο για μένα) shoot 'em up που διαθέτει:

Μετά από λίγο "ζέσταμα" και συνεπικουρούμενος από το αγαπημένο μου Pac-man ξεκίνησα ένα "σοβαρό" παιχνίδι με σκοπό να το τερματίσω - και να σας ταράξω και στα screenshots! Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από σχεδόν όλα τα υπόγεια levels του παιχνιδιού (τα επίγεια levels είναι... βόλτα στο πάρκο!) και, αν αναρωτιέστε για τον μικρό αριθμό bullets και αντιπάλων αυτό συμβαίνει γιατί προλάβαινα να πατήσω το pause μόνο όταν καθάριζε σχετικά η οθόνη από το χαμό που γινόταν! Είπαμε, φωτογραφία να τραβήξουμε, όχι να σκοτωθούμε κιόλας! Πάμε λοιπόν, ξεκινώντας από την πρώτη "γουρούνα" του παιχνιδιού κ.ο.κ...

Το τελικό boss του Battle Squadron:

Mission completed! Παρακάτω ακολουθεί το completion sequence:

Ο πίνακας των high scores μετά το - αναπόφευκτο - "game over". Και η (για μένα) καλύτερη μουσική ever σε παιχνίδι στην Amiga! (να σημειώσω ότι καταχωρώ το όνομά μου ως "TSS" όταν το παιχνίδι μου δίνει μόνο 3 χαρακτήρες να συμπληρώσω - από 4 και πάνω συμπληρώνω κανονικά "DONY"):

H A2000 σε όλο της το μεγαλείο μετά την εκπλήρωση της "αποστολής":

Το φωτογραφικό αυτό αφιέρωμα δημοσιεύθηκε στο amigaplanet για πρώτη φορά πριν από 6 και κάτι χρόνια. Η υπέροχη αυτή Amiga 2000 που βλέπετε στις φωτογραφίες έχει πουληθεί εδώ και πολύ καιρό, όπως και ο (πανέμορφος) iMac που φαίνεται δίπλα της. Ελπίζω και τα δύο να συνεχίζουν να γεμίζουν με ευχάριστες στιγμές τους νέους τους ιδιοκτήτες!