Τα adventures της Magnetic Scrolls ξαναζωντανεύουν στον ZX Spectrum Next

Το όνομα της Magnetic Scrolls πρέπει να το αντίκρισα για πρώτη φορά σε κάποιο αγγλικό περιοδικό για home computers κάπου μεταξύ 1985 και 1986. Προτού καν κυκλοφορήσει ο πρώτος τίτλος της εταιρίας, το The Pawn, το παιχνίδι είχε γίνει γνωστό για τα γραφικά του, και κυρίως αυτά της εισαγωγικής οθόνης του, που έγραφαν (τότε) ότι χρησιμοποιεί και τα 512 χρώματα της παλέτας του Atari ST. Το The Pawn ήταν ένα text/graphics adventure game που, αφού αρχικά εντυπωσίαζε τον χρήστη με τα εξαιρετικά, υψηλής ανάλυσης γραφικά του, στη συνέχεια τον κέρδιζε με την πλοκή και το λεξιλόγιό του.

Μετά την επιτυχία και την αναγνώριση του The Pawn, η Magnetic Scrolls κυκλοφόρησε και άλλα adventure games που έμελε να γίνουν κλασικά στο είδος τους, μέχρι που - και σε συνδυασμό με την κατακόρυφη πτώση του ενδιαφέροντος του αγοραστικού κοινού για τους τίτλους περιπέτειας - τελικά έπαψε την λειτουργία της το 1992. Στα 8 περίπου χρόνια της ύπαρξής της, η Λονδρέζικη εταιρία δημιούργησε και κυκλοφόρησε, πέραν του The Pawn, τα The Guild of Thieves, Jinxter, Corruption, Fish!, Myth και Wonderland. Η πλειοψηφία των παιχνιδιών αυτών, παρότι ήταν κομμένα και ραμμένα για τα μέτρα των 16μπιτων υπολογιστών, κυκλοφόρησε και στα δημοφιλή 8bit μηχανήματα της εποχής, με κορυφαίες τις εκδόσεις για Amstrad CPC οι οποίες εκμεταλλεύονταν την υψηλή ανάλυση του Mode 2 του μηχανήματος (640x200 pixels). Αν κάποιο μηχάνημα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως "αδικημένο" από τις μεταφορές στο format του των παιχνιδιών της Magnetic Scrolls αυτός ήταν ο ZX Spectrum της Sinclair, καθώς σε αυτόν τα περίφημα γραφικά των adventure games της εταιρίας έλαμπαν δια της απουσίας τους. 

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, αλλά πλέον διαπιστώνουμε με χαρά ότι ο διάδοχος του πνευματικού τέκνου του sir Clive Sinclair, ο περίφημος ZX Spectrum Next, έχει πλέον την τιμή να είναι ο μοναδικός υπολογιστής της σειράς Spectrum στον οποίο θα μεταφερθούν αυτούσιες οι "πλήρεις" εκδόσεις των παιχνιδιών της Magnetic Scrolls, με γραφικά και τα πάντα!

Η Strand Games ανέλαβε το έργο της μεταφοράς και ήδη οι 3 πρώτοι τίτλοι (The Pawn, The Guild of Thieves και Jinxter) είναι διαθέσιμοι προς δωρεάν download, ενώ αργότερα - και εκτός απροόπτου - θα μεταφερθούν και οι text/graphics εκδόσεις των υπολοίπων 4 παιχνιδιών (Corruption, Fish!, Myth και Wonderland). Για ένα νέο μηχάνημα όπως είναι ο ZX Spectrum Next φυσικά το πλήρες lineup των παιχνιδιών της Magnetic Scrolls είναι ένα εξόχως χαρμόσυνο νέο, καθώς εμπλουτίζει την software library του υπολογιστή με 7 εξαιρετικούς adventure τίτλους (φυσικά μπορεί κανείς πάντα να τρέξει και μερικές χιλιάδες (!) από τα adventure games του παλιού Spectrum). Επίσης, η Strand Games ετοιμάζει και εκδόσεις όλων των παραπάνω παιχνιδιών και για σύγχρονες πλατφόρμες, ήτοι Windows, MacOS, Linux αλλά και iOS και Android.

Για περισσότερες πληροφορίες - αλλά και για να κατεβάσει τα παιχνίδια για τον ZX Spectrum Next - μπορεί όποιος επιθυμεί να επισκεφτεί το website της εταιρίας. (Πηγή: Vintage is the New Old)

The Spectrum Show επεισόδιο 98

Λοιπόν, πριν αναφερθώ στο θέμα της ανάρτησης, θα πρέπει να ξεκινήσω με κάτι άλλο που με απασχόλησε τις τελευταίες μέρες. Όταν ανέβασα το θέμα με το video των γραφείων της Commodore στην Φρανκφούρτη από το 1993, είχα κάποια σχόλια στο Facebook στα οποία κάποιοι φίλοι - άλλοι με καλό, άλλοι με "ελληνικό" τρόπο - υποστήριζαν ότι δεν μπορούσαν να δουν το video. Έχοντας δοκιμάσει την λειτουργικότητα του blog σε (πάρα) πολλούς υπολογιστές, διαφορετικές πλατφόρμες αλλά και φορητές συσκευές κάθε είδους, δεν κατάφερα να καταλάβω αρχικά τι εννοούσαν, μέχρι που κάποιος υπέδειξε ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στην mobile version του blog. Και εκεί ήταν που ξεκίνησα να φορτώνω...

Βλέπετε, είχα δοκιμάσει την λειτουργικότητα και της έκδοσης για φορητές συσκευές στο παρελθόν, και δεν είχα εντοπίσει κάποιο πρόβλημα - πόσο μάλλον κάτι τόσο σοβαρό όσο το ότι - όχι δεν έπαιζαν, αλλά - δεν εμφανίζονταν καν τα videos! Εννοείται ότι, στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον, ο κάθε χρήστης που σέβεται τον εαυτό του οφείλει όταν εντοπίζει θέματα τέτοιας φύσεως να δοκιμάζει άλλους browsers, άλλες συσκευές και, πρώτα απ' όλα, να πατάει πάνω στο link που γράφει "προβολή έκδοσης ιστού". Αλλά έτσι το βλέπω εγώ, ο μέσος Έλληνας είναι γνωστό τοις πάσι ότι πρώτα διαμαρτύρεται και μετά.. συνεχίζει να διαμαρτύρεται!

"Τι συνέβη τελικά;", θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς διαβάζοντας όλα τα παραπάνω. Λοιπόν, φίλες και φίλοι, αυτό που συνέβη είναι ότι η Google προέβη τον τελευταίο χρόνο σε πολλές και διάφορες αλλαγές στο Blogger, αλλαγές οι οποίες, ειδικά τον πρώτο καιρό, μέχρι να διορθωθούν κάποια (δεκάδες) θέματα, μείωναν την λειτουργικότητα και την ευχρηστία της πλατφόρμας. Ευτυχώς, κουτσά-στραβά και εν καιρώ όλα (νόμιζα ότι) διορθώθηκαν. Όλα; Όχι ακριβώς: αφού με αφορμή τα παραπάνω άρχισα να το ψάχνω το θέμα, διαπίστωσα ότι η Google μέσα στη φούρια της ολικής ανακαίνισης και αναβάθμισης μιας πλατφόρμας που γενικώς ήταν εύχρηστη και λειτουργούσε μια χαρά, έκανε τα videos του YouTube (το οποίο, να θυμίσουμε ότι ανήκει στην Google) να μην παίζουν στην έκδοση για φορητές συσκευές, λόγω μιας γραμμής που πρόσθεσε στον automatically generated κώδικα html. Και, φυσικά το μαντέψατε, αν αφαιρέσουμε αυτή τη γραμμούλα όλα λειτουργούν φυσιολογικά όπως έκαναν και πριν τις αλλαγές!

Συνεπώς, αν καμιά φορά σε κάποια μελλοντική ανάρτηση ξεχαστώ και δεν αφαιρέσω χειροκίνητα τον περιττό κώδικα, κάντε σας παρακαλώ τον κόπο και προτού ξεκινήσετε τη γκρίνια πατήστε πάνω στο "προβολή έκδοσης ιστού", έτσι; Σας ευχαριστώ προκαταβολικά.

Στα "δικά μας" τώρα, ο Paul Jenkinson είναι ξανά εδώ με ένα φρέσκο επεισόδιο του The Spectrum Show, κάτι που αναμφίβολα θα ενθουσιάσει τους φίλους του γομολάστιχα, του Plus, του 128άρη και των (σπάνιας ασχήμιας) διαδόχων τους από την Amstrad. Απολαύστε το παρακάτω:

Yes! She did it again!

Ε, ναι: είναι τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός μου που δεν κρύβεται και με φτάνει μάλιστα στο σημείο να παραφράσω και λίγη... Britney Spears από τα μικράτα της! Βλέπετε, η Sarah Jane Avory για την οποία σας είχα γράψει πριν μερικές μέρες το έκανε και πάλι το θαύμα της και κυκλοφόρησε (προχθές) το πολυαναμενόμενο Zeta Wing. Και, ναι, το μαντέψατε, δεν μας απογοήτευσε. Το αντίθετο μάλιστα.

Δεν ξέρω τι έχει βάλει στο μυαλό της η Sarah ως απώτερο στόχο, καθώς το εξαιρετικό περσινό Neutron ήταν ένα παιχνίδι που καταλάμβανε μονάχα 16ΚΒ αποθηκευτικού χώρου, ενώ το νέο - και σαφώς μεγαλύτερο - Zeta Wing "απλώνεται" σε ολόκληρα 32ΚΒ! Και, μην το ξεχνάτε, μιλάμε για παιχνίδια που τρέχουν σε Commodore 64, έτσι; Δηλαδή, αναρωτιέμαι, αν αποφασίσει να χρησιμοποιήσει ας πούμε 48ΚΒ τι θα φτιάξει; Γιατί, μια φορά, μέχρι τώρα μας έχει δώσει - με διαφορά ενός έτους - τα 2 καλύτερα vertical scrolling shoot 'em ups στην ιστορία του 64άρη! Τι, βαριά κουβέντα λέτε; Κι όμως, έτσι είναι. Γιατί, αν ψάξει κανείς πίσω στην software library του Commodore 64 back in the day θα διαπιστώσει ότι διέθετε εκατοντάδες παιχνίδια αυτού του είδους, αλλά όλα (μα όλα!) είχαν ένα ή περισσότερα χτυπητά μειονεκτήματα: λιγοστά sprites στην οθόνη, χοντροκομμένα γραφικά, υπερβολική δυσκολία κλπ. Με λίγα λόγια, κανένα δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "παιχνίδι ποιότητας arcade". Μέχρι πέρυσι, φυσικά, που "έσκασε" το Neutron και μας έπιασε ανυποψίαστους να αντιμετωπίζουμε ένα space shooter που, αν ήταν δυνατόν, αν το είχαμε πετύχει το 1983 στα ουφάδικα θα του είχαμε ακουμπήσει... περιουσίες σε εικοσάρικα!

Και αν το Neutron είχε μεν 8 πίστες και αναβαθμίσιμα όπλα, κάπου ίσως "χτυπούσε" η οπτική ομοιότητα των επιπέδων και η μικρή ποικιλία των αντιπάλων sprites: τι να πρωτοχωρέσει κανείς σε 16ΚΒ και πόσα tiles διαφορετικά να στριμώξει για τα backgrounds;

Όλα τα παραπάνω, ανήκουν στο παρελθόν όμως: το Zeta Wing διαθέτει 7, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους επίπεδα, με μεγάλη ποικιλία γραφικών και end of level bosses, και, φυσικά, θεϊκά ομαλό parallax scrolling! Γιατί, η αλήθεια είναι ότι σε επίπεδο hardware ο 64άρης ήταν η Amiga της εποχής του, αλλά πλήρη εκμετάλλευση αυτού κυρίως στον ηχητικό τομέα συναντούσε κανείς. Φυσικά, υπήρξαν και οι (υπέροχες) εξαιρέσεις που επιβεβαίωναν τον παραπάνω κανόνα, αλλά χρειάστηκε να φτάσουμε στον 21ο αιώνα όπου, πρώτα με τα demos και στη συνέχεια με τα νέα παιχνίδια ο Commodore 64 έφτασε εκεί που ούτε καν θα μπορούσαν να φανταστούν οι δημιουργοί του, 38 χρόνια πριν τις μέρες μας.

Το Zeta Wing μπορεί να το αποκτήσει κανείς στην μορφή ψηφιακού download προς 3,99 δολάρια, και τρέχει - εκτός από Commodore 64 - και στον TheC64, στον οποίο, με τη χρήση ενός arcade joystick προσφέρει μία εμπειρία απαράμιλλου παικτικού κάλους και σπάνιας coin op επιπέδου ποιότητας.

Δεν θα γράψω περισσότερα - πλήρες review του Zeta Wing θα παρουσιαστεί στο επόμενο τεύχος του Retro Planet, άλλωστε. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που έγραψα στην αρχή, ότι πρόκειται - με όσα έχω διαπιστώσει μέχρι στιγμής στις 2 μέρες που το έχω στην κατοχή μου - περί του καλύτερου vertically scrolling shoot 'em up που κυκλοφόρησε ποτέ στον Commodore 64. Ε, αν αυτό δεν σας λέει κάτι, τότε τίποτα δεν θα σας πει!

Μια βόλτα στα γραφεία της Commodore στην Φρανκφούρτη

Έπεσα εντελώς τυχαία πάνω στο παρακάτω βιντεάκι, το οποίο νομίζω ότι θα σας ενδιαφέρει - όπως μου φάνηκε και εμένα ενδιαφέρον, άλλωστε. Πρόκειται για μία - βιντεοσκοπημένη, ευτυχώς - επίσκεψη στα γραφεία της Commodore στην Φρανκφούρτη, τον Δεκέμβριο του 1993, μερικούς μονάχα μήνες προτού η ιστορική εταιρία κατεβάσει τα ρολά, ως αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης, παντελούς έλλειψης οράματος και, γιατί όχι και ασχετοσύνης από τους διοικούντες. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την εταιρία η οποία μέσα σε διάστημα 15 (1977-1992) ετών κυκλοφόρησε τους υπερεπιτυχημένους εμπορικά PET, VIC-20, Commodore 64, Commodore 128, αλλά και Amiga 500. Ε, ναι, με τόσα επιτυχημένα προϊόντα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, κάτι πρέπει να πάει πολύ στραβά ώστε να φτάσεις να κηρύξεις πτώχευση...

Όπως και να 'χει αυτή ήταν η Commodore, μία εταιρία η οποία, περισσότερο από την ίδια την Αμερική είχε κατακτήσει την Ευρώπη, και, ειδικά στην Γερμανική αγορά ήταν επί σειρά ετών το αδιαμφισβήτητο Νο. 1. Αν και τότε, στα τέλη του '93 που τραβήχτηκε το video που ακολουθεί μάλλον το μέλλον της εταιρίας ήταν ομιχλώδες, και τα πρώτα σύννεφα είχαν ήδη σκοτεινιάσει τον ουρανό, τα γραφεία της Φρανκφούρτης όπως θα δείτε δεν παρουσίαζαν εικόνα διάλυσης, πλην του τμήματος service ίσως, το οποίο, well, είναι το τμήμα service! Άλλωστε, όποιος είχε επισκεφτεί το αντίστοιχο τμήμα στα γραφεία της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην λεωφόρο Βουλιαγμένης κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του '90, θα μπορεί σίγουρα να καταλάβει ότι οι Γερμανοί ήταν μάλλον αιώνες μπροστά σε θέματα τάξης και οργάνωσης!

Ας μην μακρηγορώ όμως, παρακολουθήστε το βιντεάκι και μεταφερθείτε έστω και νοητά για λίγο σε μια άλλη εποχή, τότε που ήμασταν 20 χρονών με όλο το μέλλον μπροστά μας, η Commodore φάνταζε στα μάτια μας κάτι σαν (καλή) IBM και η Amiga ήταν το απόλυτο home computer για το κάθε σπίτι. Φαντάζει σαν να έχουν περάσει αιώνες από τότε, ε;

Οι Pink Floyd και ο 8ος χρόνος του Retro Planet. Ε;

Τον τελευταίο καιρό διαβάζω ένα βιβλίο του Nick Mason, του ντράμερ των Pink Floyd, το Inside Out: a Personal History of Pink Floyd. Στο έργο του αυτό ο απλός, συμπαθής αλλά και σεβαστός - και πασίγνωστος στον χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού, εκτός των άλλων - κύριος Mason μας παραθέτει τα απομνημονεύματά του από την δημιουργία και την πορεία της ιστορικής μπάντας, καθιστώντας το εξόχως ενδιαφέρον ως ανάγνωσμα, καθώς, άλλο είναι το να διαβάζει κανείς ένα βιβλίο για τους Pink Floyd και άλλο ένα βιβλίο για τους Pink Floyd από ένα μέλος των Pink Floyd.

Πέρα φυσικά από διάφορες λεπτομέρειες και ιστοριούλες που δεν γνώριζα, αυτό που διαπίστωσα και μου προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ήταν η διαπίστωση του πόσο πολύ εργάζονταν αυτοί οι άνθρωποι. Ενώ στο μυαλό των περισσοτέρων - και ειδικά όσων μεγάλωσαν στα 80s - η ζωή ενός rock star είναι αραλίκι, hangovers, περμανάντ, μακιγιάζ, εκκεντρικό ντύσιμο, (συνήθως) άθλια live performances, στρατιές από ξαναμμένες groupies, ναρκωτικά και αλκοόλ, οι τέσσερις εμβληματικοί Εγγλέζοι μουσικοί συμπεριφέρονταν και λειτουργούσαν αρκετά διαφορετικά. Θα μπορούσε να πει κανείς μάλιστα ότι - πέραν της μουσικής τους - σήματα κατατεθέντα του γκρουπ ήταν η εργασιομανία, η στοχοπροσήλωση και η τελειομανία. Όλα τα παραπάνω γίνονται κάτι περισσότερο από εμφανή σε οποιονδήποτε τυχερό έχει παρακολουθήσει κάποια από τις ζωντανές εμφανίσεις του γκρουπ ή, έστω, του Roger Waters που την τελευταία εικοσαετία τίμησε την χώρα μας με τις συναυλίες του στο Terra Vibe και στο Ολυμπιακό στάδιο. Αυτό που προσωπικά δεν γνώριζα είναι το πόσες εκατοντάδες (μήπως και χιλιάδες;) live εμφανίσεις είχαν πραγματοποιήσει οι Pink Floyd κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της μπάντας. Μιλάμε για τεράστιο αριθμό lives, σε πολλές και διάφορες χώρες του πλανήτη, και απέναντι σε κοινά που κυμαίνονταν από διψήφιο μέχρι και εξαψήφιο πλήθος. Φυσικά, ξεκινώντας από το 1967 και το The Piper at the Gates of Dawn μέχρι και το 1973 και το - εδώ υποκλινόμαστε - Dark Side of the Moon οι Pink Floyd είχαν προλάβει να γράψουν, να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν και 8 (!) studio albums οπότε ναι, όταν ο Nick Mason περιγράφει στις σελίδες του βιβλίου του ατέλειωτα ταξίδια, ατέλειωτες ταλαιπωρίες, ατέλειωτες ώρες στο studio, ατέλειωτα προβλήματα και απρόοπτα αλλά όχι ατέλειωτα όργια και κρεπάλες, μάλλον λέει την αλήθεια: τα γεγονότα στηρίζουν και με το παραπάνω όλα τα προηγούμενα.

Τώρα, θα αναρωτηθεί κανείς - και εύλογα, μάλιστα, πώς μου ήρθαν όλα αυτά και τι σχέση έχουν με το Retro Planet. Να, έκανα την σύνδεση στο μυαλό μου καθώς ετοιμαζόμουν να γράψω το κείμενο που θα συνοδεύει την ανακοίνωση για την κυκλοφορία του 29ου τεύχους του περιοδικού, που μπαίνει τον μήνα που διανύουμε στον 8ο χρόνο του. Και αυτό γιατί πρόκειται για κάτι που ξεκίνησε έτσι, για τον χαβαλέ, για να δείξουμε - πρώτα απ' όλα στους εαυτούς μας - ότι είμαστε ικανοί να βγάλουμε ένα έντυπο περιοδικό, και η κυκλοφορία των πρώτων τευχών συνοδευόταν από τσιμπούσια, κρασοκατανύξεις, και κάθε είδους εορταστικές συνευρέσεις.

 

 

Για να φτάσεις όμως τα 29 τεύχη και τα 8 χρόνια, ο χαβαλές, η καλή διάθεση και το παρεάκι δεν επαρκούν. Πολλοί από όσους ξεκινήσαμε μαζί την προσπάθεια που λέγεται "Retro Planet" δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό και τώρα πια οι δρόμοι μας έχουν χωρίσει - όπως άλλωστε δεν το καταλαβαίνουν και οι διάφοροι "τριγύρω" στον χώρο του retro computing. Κι όμως, αυτή είναι η πικρή αλήθεια: αν θέλεις να είσαι τακτικός, συνεπής και πιστός σε αυτό που ξεκίνησες να κάνεις, οφείλεις στην πορεία να προσηλωθείς ψυχή τε και σώματι στον σκοπό σου, ακόμα και αν αυτός - κάτι που ξεκίνησε χαλαρά και ανέμελα - κάποιες ώρες σου φαίνεται μάταιος, κουραστικός, εκνευριστικός και, ίσως, μέχρι και αδύνατο να επιτευχθεί. Αλλά, αυτό είναι το τίμημα αν θες να ξεχωρίσεις, αν θες να μην κοιτάς το είδωλό σου στον καθρέφτη με αποστροφή, αν θες να τα έχεις καλά (κυρίως) με τον εαυτό σου, αν δεν θες να σε θυμούνται ως "η παλιοπαρέα που έβγαλε 2-3 τεύχη" αλλά ως "οι ψυχάκηδες που έβγαλαν 29" (και συνεχίζουν). Οπότε ναι, συμπερασματικά, και για να κάνω επιτέλους ολοκληρώνοντας την σύνδεση μεταξύ Retro Planet και Pink Floyd (βλέπω τι γράφω και φοβάμαι ότι θα πέσει φωτιά να με κάψει!), αυτή η - απολύτως συνειδητή - εργασιομανία του κορυφαίου progressive rock group της ιστορίας μου θύμισε την αντίστοιχη στο Retro Planet αλλά και το αυτονόητο, πως σχεδόν οτιδήποτε αξιόλογο, κρύβει συνήθως πίσω του ατέλειωτες ώρες δουλειάς. Ναι, στην θέληση, την εργατικότητα και το πάθος για το αποτέλεσμα ολοκληρώνονται οι ομοιότητες, οπότε αφήστε κάτω τις πέτρες που θέλατε να μου πετάξετε!

Και αν τυχόν κάποιος σκέφτεται "έλα τώρα μωρέ, ποιο Retro Planet τώρα;" καλό θα είναι να κάτσει να σκεφτεί και το πώς φτιάχνεις ένα περιοδικό, πόσοι πρέπει να συνεργαστούν οργανωμένα, σε τι επίπεδο πρέπει να εργαστούν, και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να βγει ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Και μετά να το πολλαπλασιάσει επί 29, χωρίς να βγει ποτέ εκτός χρονοδιαγράμματος. Και μετά ας έρθει να το συζητήσουμε...

Ο Atari ST και το δίλημμα του Δαρβίνου

Ναι, καλά, κοροϊδεύετε εσείς, αλλά δεν το έβγαλα από το μυαλό μου: έτσι ονομάζεται η νέα παραγωγή των Cerebral Vortex, SMFX & Dead Hackers Society και η οποία είναι ένα demo για... κρατηθείτε... (τυμπανοκρουσίες αυξανόμενης έντασης)... ναι, για Atari ST, γιούπιιιιιιιιι! Και όχι, δεν ξέχασα το "E" μετά το ST: προς τιμήν τους και σε πείσμα των καιρών και των εύκολων λύσεων, τα μέλη των Cerebral Vortex, SMFX & Dead Hackers Society αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τον καιρό που έμειναν σπίτια τους λόγω καραντίνας και, guess what? Αντί να γκρινιάζουν που δεν μπορούν να βγουν έξω να βολτάρουν ή να σαπίζουν μπροστά στο χαζοκούτι χυμένοι στον καναπέ, έφτιαξαν ένα καθόλα αξιόλογο νέο demo για το ιστορικό αντίπαλο δέος (κάποτε) της Amiga, τον Atari ST, και όχι για τον too little, too late STE στον οποίο καταφεύγουν όλο και περισσότερα groups τα τελευταία χρόνια επειδή απλά και μόνο κάνει τη δουλειά τους ευκολότερη (από δω και πέρα μονάχα Falcon παίδες, άλλο δημοφιλές και αγαπημένο μηχάνημα στις τάξεις των Atarάδων).

Το Darwins Dilemma λοιπόν, θέλει έναν Atari 1040STF για να τρέξει ή οποιονδήποτε άλλο ST με 1MB μνήμης RAM. Το demo εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα πλαίσια του demoparty Sommarhack στις 4 Ιουλίου του τρέχοντος έτους, και ήρθε πρώτο στην κατηγορία του, αφήνοντας πίσω του παραγωγές για τον (γκουχ-γκουχ) Falcon και το συμπαθέστατο VCS. Αν και (μάλλον) δεν θέτει νέα στάνταρ στα ST demos μεν, αποτελεί δε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αξιοπρεπέστατη αισθητικά αλλά και άρτια τεχνικά παραγωγή, με αρκετά μεγάλη ποικιλία εφέ που θα κάνουν τον πτωχό πλην τίμιο ST να... ιδρώσει για να τα βγάλει πέρα! Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή, απλά να το απολαύσετε στο παρακάτω video.

Αλλά, μιας και αναφέρθηκα στο Sommarhack δεν θα πρέπει να παραλείψω το Unstatik: πρόκειται για ένα ακόμη demo μικρής μεν διάρκειας αλλά εντυπωσιακού (ή, πιο σωστά, καταιγιστικού) ρυθμού, που χωράει σε μία ταπεινή δισκετούλα και τρέχει σε Atari 520 ST! Το Unstatik - τολμώ να το πω - με ενθουσίασε προσωπικά με την techno μουσική του, τα beats της οποίας δένουν ιδανικά με τον φρενήρη ρυθμό των εικόνων που εναλλάσσονται στην οθόνη. Είναι μια δουλειά των bob_er, cyprian & Dma-sc και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή να δείτε το video που ακολουθεί.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά επειδή προσωπικά έχω σιχαθεί την όλη φάση "Atari ST, δηλαδή STE για την ακρίβεια" των τελευταίων ετών, πολύ χάρηκα με τις νέες αυτές κυκλοφορίες, και ευελπιστώ σε ένα πολύ πιο STκεντρικό μέλλον (χωρίς το "E"). Ή, στην τελική, αν κυκλοφορούν παιχνίδια ή demos αποκλειστικά για τον STE, ας εκμεταλλεύονται το (ανώτερο) hardware με τέτοιον τρόπο, που να γίνεται κατανοητό σε όλους ότι "ναι, αυτό χρειαζόταν STE για να φτιαχτεί". Όχι σαν κάτι παραγωγές της τελευταίας 5ετίας (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) που απαιτούν STE με 2MB RAM για αποτελέσματα που παραπέμπουν σε Spectrum (όχι τον Next έξυπνοι, τον 48άρη)...

Το Zeta Wing οδεύει προς την ολοκλήρωση. Και λίγα λόγια για τα space shooters.

Σας είχα γράψει πρόσφατα για την Sarah Jane Avory και τα παιχνίδια της για τον Commodore 64, ούτε ένας μήνας δεν έχει περάσει από τότε. Και θα ξαναγράψω και σήμερα, γιατί η Sarah δημιουργεί shoot 'em ups και, ακόμα και τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια, αυτό το είδος παιχνιδιών παραμένει από τα πολύ αγαπημένα μου. Είναι ίσως αυτή του η απλότητα, που σημαίνει ότι δεν θα κουράσεις το μυαλό σου παίζοντας, ότι δεν θα σπάσεις το κεφάλι σου διερωτώμενος πόσο διεστραμμένη ήταν η φαντασία του προγραμματιστή όταν π.χ. έφτιαχνε τον τάδε γρίφο, ή όταν δημιουργούσε κάποιο puzzle game του οποίου ο σχεδιασμός των επιπέδων απαιτούσε παίκτη με διανοητικό επίπεδο grandmaster του σκακιού και πάνω.

Όχι, τα shoot 'em ups δεν έχουν τίποτα από τα παραπάνω: μονάχα να αποφεύγεις τις βολές των αντιπάλων την ώρα που τους καταστρέφεις εσύ χρειάζεται. Και, αυτό που ακούγεται τόσο απλό στην θεωρία, μπορεί να είναι εξίσου απλό και στην πράξη, ή και το ακριβώς αντίθετο. Και εκεί είναι που ξεχωρίζουν τα πραγματικά αξιόλογα shooters από τον σωρό, είναι αυτό το fine tuning από τους προγραμματιστές που κάνει - για παράδειγμα - το Battle Squadron τόσο ανώτερο του Apidya, το Menace τόσο εθιστικότερο του Mega Typhoon και το Agony τόσο αρτιότερο αισθητικά του Lethal Xcess. Είναι αυτό που κάποτε, στα 90s, είχε πει ο μακαρίτης ο Steve Jobs για την Microsoft και τα προϊόντα της: "they just have no taste". Δεν είναι δηλαδή το πρόβλημα ότι τα ανωτέρω αναφερθέντα Apidya, Mega Typhoon και Lethal Xcess είναι κακά παιχνίδια: και ευχάριστα παίζονται, και η τεχνογνωσία των ανθρώπων που βρίσκονται από πίσω τους είναι εμφανής, και αυτοί που έφτιαξαν την μουσική και τα γραφικά τους ήταν εξειδικευμένοι επαγγελματίες. Το πρόβλημά τους είναι ότι όταν τα βάλεις δίπλα στα Battle Squadron, Menace και Agony αντίστοιχα, καταλαβαίνεις ότι κάτι τους λείπει, ότι είναι σαφώς ανώτερα του μετρίου αλλά και ότι - για λεπτομέρειες, ίσως - δεν αποτελούν μνημειώδεις στιγμές της gaming ιστορίας.

 

Κάπως έτσι για εμένα ήταν η κατάσταση σε ό,τι είχε να κάνει με τα shoot 'em ups του Commodore 64, και δη τα horizontally ή vertically scrolling space shooters: χιλιάδες δημιουργήθηκαν και κυκλοφόρησαν, αλλά σχεδόν κανένα δεν είχε αυτό το "κάτι", αυτό το συστατικό που, σε σωστή ποσότητα, θα το έκανε να ξεχωρίζει και να προσφέρει ένα αξιοζήλευτο σύνολο ομαλότητας, εθιστικότητας και διασκέδασης συνεπικουρούμενο από αξιοπρεπή γραφικά και ήχο. Όλα κάπου έχαναν. Και σε αυτό δεν έφταιγε το hardware του Commodore 64, ίσα-ίσα που, στην εποχή των 8μπιτων, ο 64άρης ήταν εφοδιασμένος με ένα τόσο ανώτερο chipset για γραφικά και ήχο, που ξεχώριζε σαν λαμπερή, κατακόκκινη Ferrari ανάμεσα σε στόλο από Autobianchi!

Ώσπου, εντελώς ξαφνικά, out of the blue που λέμε και στη γειτονιά μου, εμφανίστηκε η Sarah Jane Avory με το Neutron (και αργότερα το Santron). Και εκεί διαπίστωσα ότι ναι, υπήρχε μπροστά μου η απόδειξη, ότι μετά από τόσες δεκαετίας αναζήτησης, βρέθηκε ένα space shooter στον Commodore 64 που ήταν επιπέδου coin op, arcade quality, ρε παιδάκι μου. Που δεν είχε υπέροχα γραφικά αλλά ανύπαρκτο gameplay, ή αξιοπρεπές playability με απαράδεκτη αισθητική, ασύλληπτη δυσκολία ή κάτι άλλο από όλα αυτά που είχα συναντήσει στο παρελθόν: όχι, το Neutron ήταν αυτό που έπρεπε, φτιαγμένο ακριβώς όπως έπρεπε. Με το gameplay που μονάχα ένας πραγματικός gamer θα μπορούσε να δημιουργήσει και που πραγματικοί gamers θα μπορούσαν να εκτιμήσουν. Και όλα αυτά χρησιμοποιώντας μονάχα το ένα τέταρτο της μνήμης του 64άρη, δηλαδή 16ΚΒ! Εκεί είναι που μένεις άφωνος, που σηκώνεις τα χέρια ψηλά, που σου κρεμάει το σαγόνι και που αναρωτιέσαι πώς στο καλό χρειάστηκε να περάσουν 35 χρόνια από τη στιγμή που βρέθηκε για πρώτη φορά ο Commodore 64 στις προθήκες των καταστημάτων μέχρι να φτιαχτεί γι' αυτόν ένα πραγματικά super duper scrolling space shooter; (για να είμαι απολύτως ακριβής εξαιρετικό ήταν αναμφίβολα και το Galencia που προηγήθηκε χρονικά, αλλά αυτό δεν ήταν scrolling - πέραν του bonus round - και "έτρωγε" ολόκληρα τα 64ΚΒ της μνήμης. Παιχνιδάρα, παρόλα αυτά)

 

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η Sarah μας καλόμαθε, και πλέον περιμένουμε πώς και πώς τα νέα της παιχνίδια. Και, αν αρχικά είχαμε την εντύπωση ότι αυτό που θα κυκλοφορούσε πρώτο θα ήταν το horizontally scrolling Soul Force, τελικά φαίνεται ότι το παιχνίδι εδώ και αρκετό καιρό αναπτύσσεται παράλληλα με το vertical scroller Zeta Wing. Το τελευταίο "πατάει" στην engine του Neutron και δανείζεται στοιχεία από εκείνο, αλλά πλέον εκμεταλλεύεται όλη τη μνήμη του Commodore 64, με αποτέλεσμα μεγάλη ποικιλία στα γραφικά και τον σχεδιασμό των levels αλλά και πολυεπίπεδο parallax scrolling! 

 

 Καθώς αμφότερα τα παιχνίδια οδεύουν προς την ολοκλήρωσή τους και θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι τουλάχιστον ένα από αυτά θα κυκλοφορήσει πριν το τέλος της χρονιάς, σας αφήνω με 2 videos από τα οποία μπορείτε να καταλάβετε ακριβώς για τι πράγμα σας μιλάω τόση ώρα, γιατί ανυπομονώ τόσο πολύ αλλά και το ότι - τουλάχιστον το Zeta Wing - είναι σχεδόν έτοιμο. Μέχρι να κυκλοφορήσει, απλά βγάζω για μία ακόμα φορά το καπέλο στην δημιουργό του...

 

The Spectrum Show επεισόδιο 97

Καθώς μπήκαμε πια στον Σεπτέμβριο και σε άλλες χώρες του πλανήτη υποδέχονται το φθινόπωρο, εμείς στην καυτή (κυριολεκτικά) Ελλάδα υποδεχόμαστε ένα ακόμα κύμα καύσωνα, με αποτέλεσμα, θέλοντας και μη, η παραγωγικότητά μας να είναι στο ναδίρ της. Γιατί άντε να συγκεντρωθείς στα να φτιάξεις, να σκεφτείς, να δημιουργήσεις, όταν σε απασχολεί το ότι έκανες νέο ρεκόρ, καταστρέφοντας ένα ακόμα μπλουζάκι από στάμπες ιδρώτα, αυτή τη φορά σε μόλις 4 λεπτά της ώρας, συντρίβοντας το προηγούμενο προσωπικό σου top των 7 λεπτών (από χθες). Ε όχι λοιπόν, με αυτή την κατάσταση και πάλι χαρούμενοι να είμαστε που απλά επιβιώνουμε - ας κάνουμε λίγη υπομονή για να κρυώσει ο καιρός και να επιστρέψουμε σε δημιουργικό mood...

Φυσικά, στην (κάποτε αυτοκρατορία) Γηραιά Αλβιώνα τέτοια θέματα σπάνια βασανίζουν τον πληθυσμό της χώρας. Γιατί, ακόμα και όταν έχουν ζέστη που δεν παλεύεται την έχουν για 2 εβδομάδες, όχι για 5 μήνες! Έτσι λοιπόν, ο ακάματος κύριος Paul Jenkinson, ανεπηρέαστος από το καλοκαίρι, συνέχισε (πίστευε άραγε κανείς το αντίθετο;) να μας τροφοδοτεί με νέα επεισόδια του The Spectrum Show, προσφέροντάς μας μόλις πριν από λίγες μέρες το 97ο κατά σειρά (με την "κανονική" σειρά, γιατί έχει κυκλοφορήσει και κάποια έξτρα). Επίσης αναβάθμισε και το look του website του, και κυκλοφόρησε και ένα ακόμα τεύχος του περιοδικού του! Είπαμε, μακριά από το καυτό καλοκαίρι γίνονται πράγματα...

Στο 97ο λοιπόν επεισόδιο του The Spectrum Show ο Paul ασχολείται με τον ZX Spectrum, το περήφανο τέκνο του θείο Clive και της εταιρίας του Sinclair Research Ltd., που μεσουράνησε στο στερέωμα της αγοράς των υπολογιστών του Ηνωμένου Βασιλείου κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του '80. Στο τρέχον επεισόδιο μπορούμε να παρακολουθήσουμε ένα αφιέρωμα στην Cheetah Soft, να δούμε video reviews των Smash TV, Sidewize, Laserbirds και Redshift (ο Paul συμφωνεί με την αφεντιά μου ότι πρόκειται περί παιχνιδάρας), να ακούσουμε απαντήσεις σε ερωτήματα θεατών και να ξεναγηθούμε σε δύο αρκετά ενδιαφέροντα βιβλία. Ε, μετά απ' όλα αυτά θα κάνετε click στο play του video που ακολουθεί, έτσι δεν είναι;

Το καλοκαίρι φεύγει, το Retro Planet έρχεται

Ίσως, σε μια μπερδεμένη χρονιά όπως αυτή που τρέχει, με τα πολλά (αναπάντεχα) κακά που την συνοδεύουν σε κάθε επίπεδο, το να ασχολείται κάποιος με hobbies να είναι λίγο παιδιάστικο και υπερβολικό. Ίσως όμως από την άλλη, αυτή ακριβώς η ενασχόληση να είναι που μας επιτρέπει να διατηρούμε τα λογικά μας, να παθιαζόμαστε με κάτι και να ξεχνάμε τα προβλήματα της καθημερινότητας. Αυτά ίσχυαν ανέκαθεν, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι πλέον μάλλον έχουν ακόμα περισσότερη σημασία, γιατί αν ασχολούμαστε μονάχα με πανδημίες, Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κινήματα αντιεμβολιαστών και πολέμιων του... 5G, τότε βράστα Χαράλαμπε (εγώ πάντως σύντροφοι 4G έχω ακόμα to be on the safe side!).

Ευτυχώς εμείς που βρισκόμαστε πίσω από το Retro Planet προτιμάμε να ξοδεύουμε τον χρόνο μας σε retro μηχανήματα, retro λειτουργικά, retro παιχνίδια, retro ταινίες, retro μουσική και άλλα τέτοια σχετικά, παρά να postάρουμε βαρυσήμαντα τσιτάτα στα social media για τα θέματα της επικαιρότητας και να κάνουμε viral οτιδήποτε... well, απλά οτιδήποτε ΔΕΝ θα έπρεπε να γίνεται viral! Είμαστε retro; Από κάποια άποψη, ναι. Είμαστε νοσταλγοί του παρελθόντος; Εν μέρει ναι, εν μέρει όχι - κάθε εποχή είχε, έχει και θα έχει τα καλά της, άλλωστε. Είμαστε γραφικοί; Ε, αυτό μάλλον θα μπορούσε να το ισχυριστεί κάποιος, ακόμα κι αν δεν ανήκει στους κακεντρεχείς ορκισμένους πολέμιους του Dony, του Countraven (πού τον θυμήθηκα κι αυτόν, τώρα) και του (Θεός σχωρέστο) Amigaplanet. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι καταφέρνουμε, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, να είμαστε ακόμα συνεπείς, τώρα, καθώς κοντοζυγώνει ο Σεπτέμβρης και το Retro Planet σβήνει το 7ο κεράκι του και μπαίνει στον 8ο χρόνο της ζωής του (κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2013).

Έτσι λοιπόν, καθώς το καλοκαίρι φεύγει, σε πείσμα των καιρών, το Retro Planet έρχεται. Ξανά. Μέχρι να κυκλοφορήσει, σας αφήνουμε με μια πρώτη γεύση του νέου 29ου τεύχους: το εξώφυλλό του.

CPC Soccer: Το Sensible έρχεται στον Amstrad!

Είναι ηλίου φαεινότερο το ότι οποιοσδήποτε διαβάζει αυτό το blog γνωρίζει το Sensible Soccer (για τους φίλους Sensi) καθώς και τη συνέχειά του, το Sensible World of Soccer (για τους φίλους SWOS), τα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια που για κάποιους είναι συνυφασμένα και άρρηκτα συνδεδεμένα με την Amiga, τον 16μπιτο home computer της Commodore που έφερε - για μερικά χρόνια, έστω - gaming αντάξιο αυτού των coin ops στα σπίτια των τυχερών ιδιοκτητών της.

Το Sensible Soccer (αλλά και το SWOS) αποτέλεσε αποκλειστικό προνόμιο των 16μπιτων μηχανημάτων, με μόνη εξαίρεση μία αξιοπρεπέστατη έκδοση του πρώτου παιχνιδιού στο Master System της Sega (αν κάποιος μάλιστα μας εξηγήσει πώς είναι δυνατόν να παιχτεί το εν λόγω παιχνίδι με το μικροσκοπικό joypad του Master System κερδίζει χρυσούν ωρολόγιο και ετήσια συνδρομή στο Πιτόγυρο & Διπλοκοίλι). Αν όμως κάποιος ήταν (ακόμα;) κάτοχος κάποιου από τα 3 κλασικά 8bit home computers της εποχής (ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC), τότε θα έπρεπε να βολευτεί με κάποιο άλλο ποδοσφαιράκι (και όχι το Kick Off πάντως, του οποίου οι 8bit εκδόσεις ήταν... χμ, κάτι άλλο, πάντως όχι Kick Off!).

 

Fear not though, Amstrad CPC users: με μία μικρή καθυστέρηση 28 ετών, θα μπορέσετε επιτέλους να απολαύσετε την εμπειρία ενός από τα καλύτερα 16bit soccer games και στις οθόνες των δικών σας υπολογιστών (δεν τους έχετε αλλάξει ακόμα, να υποθέσουμε). Αυτή τη φορά όμως δεν έχουμε μεταφορά του original τίτλου - όπως στην περίπτωση του Pinball Dreams - αλλά ένα ποδοσφαιράκι που ξεκίνησε από την προσπάθεια του κυρίου Israel Roman, στα πρώτα βήματα αυτού στην assembly, να scrollάρει γρήγορα και ομαλά ένα ποδοσφαιρικό τερέν στην οθόνη του CPC. Και από εκεί, με μικρά και δειλά βηματάκια, προσθέτοντας σιγά-σιγά όλο και περισσότερα στοιχεία (παίκτες, για παράδειγμα!), ο κύριος Roman κατέληξε σε έναν πλήρη ποδοσφαιρικό τίτλο ο οποίος δανείζεται πάμπολλα στοιχεία από το Sensible Soccer, με πρώτο και κύριο την οπτική και τα γραφικά του: πράγματι, το CPC Soccer δείχνει όπως ακριβώς θα έδειχνε το δημιούργημα της Sensible Software αν είχε τύχει μίας προσεγμένης και αξιόλογης μεταφοράς στην 8μπιτη σειρά home υπολογιστών της Amstrad.

Προκειμένου να επιτευχθεί ένα αξιοπρεπές οπτικό αποτέλεσμα, ο Israel Roman επέλεξε σοφά την χρήση του mode 1 του Amstrad, του οποίου τα 4 χρώματα (οριακά) επαρκούν αλλά η ανάλυσή του είναι ακριβώς η ίδια με αυτή των Amiga/Atari ST που χρησιμοποιήθηκε στο Sensible Soccer. Έτσι, όπως μπορείτε να εξακριβώσετε και εσείς από τα screenshots, το CPC Soccer είναι - σε επίπεδο γραφικών, τουλάχιστον - ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει στο διαθέσιμο hardware. Επειδή όμως ένα video game - και δη ένα ποδοσφαιράκι - πέρα από γραφικά είναι κίνηση, ταχύτητα, ήχος και, πάνω απ' όλα, gameplay, επί του παρόντος δεν γνωρίζουμε το κατά πόσο το CPC Soccer είναι όντως το Sensi του Amstrad CPC, καθώς προς το παρόν ο τίτλος διατίθεται μονάχα προς προπαραγγελία σε μορφή κασέτας (!) από το website της Bitmap Soft.

Συνεπώς, θα πρέπει να κάνουμε λίγη ακόμα υπομονή για να δούμε εάν ο Amstrad CPC - και φυσικά οι coders που φτιάχνουν παιχνίδια γι αυτόν - θα μας εκπλήξει για μία φορά ακόμη, όπως συνέβη επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια. Λέτε; (Πηγή: Vintage is the new Old)

Περιμένοντας την Sarah

Εντάξει, καλός ο τίτλος της ανάρτησης έτσι; Σας τράβηξε την προσοχή, δεν μπορείτε να πείτε. Τι; Clickbait; Ντροπή, πώς μιλάτε έτσι;

Η αλήθεια είναι ότι κάθε άλλο παρά περί clickbait πρόκειται. Άλλωστε, εάν ήταν αυτό το ζητούμενο ο τίτλος θα ήταν άλλος, πολύ πιο ιντριγκαδόρικος. Πιστέψτε με, έχω 2-3 πράγματα στο μυαλό μου αν χρειαστεί!

Πίσω στο θέμα μας, όμως. Η Sarah στην οποία αναφέρομαι είναι η Sarah Jane Avory, ένα όνομα που θα πρέπει να κάνει κάποιο click στους κατόχους Commodore 64. Κι αυτό διότι, πέρα από συγγραφέας fantasy βιβλίων, η Sarah χάρισε πέρυσι στην κοινότητα του 64άρη ένα shoot 'em τόσο απλό μα τόσο καλοφτιαγμένο και τόσο εθιστικό, που τολμώ να πω ότι είναι ίσως το καλύτερο του είδους του στην ιστορία της πλατφόρμας! Ξέρω, ξέρω, αυτές είναι πολύ μεγάλες κουβέντες, αλλά και το Neutron (περί ου ο λόγος) από την άλλη είναι τόσο καλό που σε κάνει να τις ξεστομίζεις αβίαστα!

Λίγο μετά το Neutron, και πιο συγκεκριμένα τα Χριστούγεννα του 2019, η Sarah έδωσε άλλο ένα μικρό δωράκι στους απανταχού Commodoreάδες, το Santron: ένα Neutron δηλαδή με Χριστουγεννιάτικο theme.

Ε, από τότε έχουν περάσει 8 μήνες και η Sarah μας ψήνει το ψάρι στα χείλη! Η αρχή έγινε με τα πρώτα screenshots από το development του Soul Force, ενός side scrolling space shoot 'em up - πάντα για τον Commodore 64 - που έδειχνε πολλά υποσχόμενο. Και όσο περνούσε ο καιρός και βλέπαμε και άλλα screenshots και videos, η προσμονή μας μεγάλωνε. Ευτυχώς, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το Soul Force οδεύει προς την ολοκλήρωση, πράγμα που σημαίνει ότι - fingers crossed - θα το έχουμε στα χέρια μας πριν το τέλος του τρέχοντος έτους. Ε, ας γίνει και κάτι καλό το 2020, ρε παιδάκι μου!

Αλλά δεν είναι μόνο το Soul Force, αγαπητοί και αγαπητές: η Sarah εργάζεται και πάνω σε ένα vertically scrolling space shoot em up, το Zeta Wing, το οποίο δείχνει σαν... Neutron on steroids! Βλέπετε, το Neutron, είτε το πιστεύει κανείς είτε όχι, ήταν ένα παιχνίδι μεγέθους μονάχα 16ΚΒ (ποιος χρειάζεται παραπάνω;). Οπότε, αν στο Zeta Wing η Sarah αποφασίσει να χρησιμοποιήσει όλη τη διαθέσιμη μνήμη του 64άρη, τότε προβλέπεται να δούμε θαύματα!

Ε, με όλα τα παραπάνω λοιπόν σας φαίνεται υπερβολικός ή άστοχος ο τίτλος της ανάρτησης; Περιμένοντας την Sarah, σαν να περιμένουμε τους μάγους με τα δώρα. Εδώ με έφτασε στο σημείο να σκέφτομαι να φτιάξω λογαριασμό στο Twitter για να την ακολουθώ: ευτυχώς ακόμα αντιστέκομαι, αλλά μέχρι πόσο; Άνθρωπος είμαι κι εγώ και θέλω τα shoot 'em ups μου!

Μέχρι να έχουμε νεώτερα, θα σας πρότεινα να κεράσετε ένα καφεδάκι την Sarah, έτσι, για μια υποτυπώδη ενίσχυση, για μια κίνηση καλής θέλησης, στήριξης και ευγνωμοσύνης. Το αξίζει με το παραπάνω, πιστέψτε με!

 

 Α, ναι, "τράβηξα" και μερικά από τα βιντεάκια που έχει ανεβάσει η Sarah στο Twitter όπου δείχνει το progress στην ανάπτυξη των παιχνιδιών της. Αν και ακόμα κανένα από τα δύο δεν είναι ολοκληρωμένο, σας προτείνω να δείτε προσεκτικά την ομαλότητα της κίνησης και το parallax scrolling. Και μετά τα ξαναλέμε αν θέλετε!

At last! Το Retro Planet απέκτησε up-to-date website!

Καλά, κάποιοι μπορεί να γελούν και μόνο με τον τίτλο της ανάρτησης και, ξέρετε κάτι; Δεν τους αδικώ. Εν έτει 2020 κι εμείς στο Retro Planet ακόμα παιδευόμασταν με τις... λάσπες στο θέμα τις διαδικτυακής μας εκπροσώπησης. Ε, το λες και ανεπίτρεπτο. Ή, αν δεν είσαι κακοήθης, μας λες απλά γραφικούς!

Κάτι η πλατφόρμα στην οποία στήθηκε το website αρχικά, κάτι τα μεγαλεπήβολα σχέδια για εμφάνιση και θεματολογία σε 2 γλώσσες, αλλά πάνω απ' όλα το ότι φορτώσαμε με το ζόρι την ενημέρωση του website σε κάποιον που δεν ήθελε να την αναλάβει, φτάσαμε στο φαινόμενο των τελευταίων ετών, ήτοι να κυκλοφορεί το περιοδικό - που όλοι μπορείτε να φανταστείτε πόση δουλειά απαιτείται για την υλοποίηση του κάθε τεύχους -, να ετοιμάζεται ένα πακετάκι με την ανακοίνωση της κυκλοφορίας, την θεματολογία και τις φωτογραφίες του τεύχους, να μοιράζεται σε όλους τους ενδιαφερόμενους, αλλά να μην αναρτάται καν η είδηση στο επίσημο website!

Προσωπικά είμαι της άποψης ότι αν ο οποιοσδήποτε φορέας, οργανισμός, επιχείρηση κλπ. επιθυμεί να διαθέτει διαδικτυακή παρουσία, τότε αυτή ή πρέπει να είναι "ζωντανή" και ενημερωμένη ή, αν αυτό δεν είναι εφικτό, καλύτερα να μην υπάρχει. Ένα website που από την αρχική του σελίδα καταλαβαίνει κάποιος ότι έχει να ενημερωθεί μισό χρόνο δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά δυσφήμηση. Και αυτή ήταν μέχρι πρότινος η εικόνα του επίσημου website του Retro Planet: ενώ ήδη είχαμε μπει στον Αύγουστο, η πλέον πρόσφατη καταχώρηση αφορούσε την κυκλοφορία του τεύχους του... Μαρτίου!

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αν πραγματικά θες να γίνει κάτι, τότε κάνε το μόνος σου. Ώρες-ώρες το καταλαβαίνω απόλυτα αυτό. Δεν θέλω να το ασπαστώ ολοκληρωτικά, γιατί ανθρώπινη κοινωνία χωρίς συνεργασίες, συνεργατικές προσπάθειες και συλλογικό έργο απλά δεν υφίσταται: κανείς δεν μπορεί να κάνει τα πάντα μονάχος του. Δυστυχώς, στην περίπτωση του website του περιοδικού συνέβη το αντίθετο, καθώς, αντιμετωπίζοντας - όχι μονάχα - απροθυμία για (ελάχιστη) δουλειά αλλά και έλλειψη ενδιαφέροντος για την άθλια διαδικτυακή παρουσία από τους υπόλοιπους "ενδιαφερόμενους", πήρα την απόφαση μόλις χθες, να φτιάξω κάτι απλό, χρηστικό και λειτουργικό το οποίο να... drum roll... ενημερώνεται! Να τονίσω στο σημείο αυτό ότι δεν έχω ιδέα από κατασκευή websites, δεν είναι ο τομέας μου, και, ως εκ τούτου, αφέθηκα ξανά στην φιλόξενη και εύχρηστη αγκαλιά του blogger.

Φυσικά το site δεν είναι όλο έτοιμο, αλλά, ακόμα κι έτσι, μετά από 4-5 ώρες δουλειάς όλες κι όλες, είναι στον αέρα και μπορεί να πληροφορήσει οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο για τα τεύχη που έχουν κυκλοφορήσει, την ύλη τους (των 11 πιο πρόσφατων, το προχωράω κι αυτό), τα τεύχη που έχουν εξαντληθεί και αυτά που είναι διαθέσιμα, και, τέλος, προσφέρει τη δυνατότητα για επικοινωνία μέσω μίας απλής φόρμας, ενώ πάντοτε υπάρχει και η δυνατότητα για αποστολή ενός email στην γνωστή ηλεκτρονική  διεύθυνση.

Αυτά λοιπόν, ελπίζω η νέα μορφή να είναι όσο χρηστική και λειτουργική θα θέλαμε και θα θέλατε. Το σίγουρο είναι ότι θα είναι ενημερωμένη! Επισκεφθείτε το website του Retro Planet εδώ.

Review: Star Sabre (Amstrad CPC)

Star Sabre (Amstrad CPC) - Paul Kooistra (Code & Graphics)/Targhan (Music/SFX)

Το Star Sabre, λοιπόν! Ένα ακόμα shoot 'em up που κυκλοφόρησε από την Psytronik, και πάλι για τον Amstrad, ξανά από τον Paul Kooistra - δεν θα έλεγε κανείς λιγοστές τις ομοιότητες με το Sub Hunter που παρουσιάσαμε παραπάνω...

Δεν θα σας κουράσουμε με λεπτομέρειες περί υπόθεσης/σεναρίου κλπ, καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα τυπικό horizontal space shooter όπου σκοπός σας είναι να πυροβολείτε ό,τι κινείται (και όχι μόνο!), αποφεύγοντας εχθρικά διαστημόπλοια, βλήματα και background graphics. Εμπρός λοιπόν στο δρόμο που χάραξαν τα Nemesis, R-Type και πολλοί ακόμη κλασικοί τίτλοι του παρελθόντος!

Το Star Sabre χαρακτηρίζεται από καλοσχεδιασμένα και αρκετά λεπτομερή πολύχρωμα γραφικά, ομαλότατο scrolling, άμεση απόκριση στους χειρισμούς του παίκτη, 5 μεσαίου μεγέθους πίστες, end of level bosses, bonuses, power-ups, διαφορετικά όπλα (μέχρι και 3 ταυτόχρονα, σε αντίθεση με ό,τι υποστηρίζουν οι οδηγίες του παιχνιδιού!) και ωραία ingame μουσική. Τα ηχητικά εφέ λάμπουν δια της απουσίας τους, αλλά αυτό ελάχιστα θα ενοχλήσει. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετική δημιουργία, η οποία, δυστυχώς, απέχει εξ' αιτίας μίας μικρής λεπτομέρειας από το μεγαλείο. Ποια είναι αυτή η λεπτομέρεια; Μα, φυσικά, η πανταχού απούσα στα παιχνίδια του Amstrad δυνατότητα για autofire!

Να τα κάνουμε λίγο πιο λιανά, όμως: το Star Sabre είναι αρκετά έως ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς, ανά πάσα στιγμή, ο παίκτης έχει να αποφύγει τις σφαίρες των εχθρών που αντιμετωπίζει (λογικό), τις ταχύτατες ριπές από τους επίγειους στόχους (εδώ δυσκολεύει), αλλά και τις "αδέσποτες" βολές που εκτοξεύουν τα αντίπαλα διαστημόπλοια πριν εξαφανιστούν από την οθόνη, a la 1942. Και εδώ είναι που το όλο πράγμα γίνεται εκνευριστικό, καθώς απαιτούνται ταχύτατες και ακριβέστατες κινήσεις και αστραπιαία αντανακλαστικά προκειμένου να αποφευχθεί το μοιραίο. Ε, σκεφτείτε λοιπόν, ότι λόγω της απουσίας autofire, την ώρα που κάνετε όλους αυτούς τους ελιγμούς πρέπει ταυτόχρονα να πυροβολείτε σαν παλαβοί, πράγμα που κάνει τις κινήσεις του μοχλού χμμμ, ας τις πούμε όχι και τόσο ακριβείς! Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ότι, ενώ μπορεί να τα έχετε πάει καλά και να έχετε παίξει π.χ. επί 5 λεπτά χωρίς να χάσετε "κανονάκι" (κινδυνεύετε βέβαια να χάσετε κάποιο χέρι από αγκύλωση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!) ε, μέσα στα επόμενα 15 δευτερόλεπτα μπορεί, έτσι απλά, να χάσετε και τα 3 που διαθέτετε! Στο μυαλό του γράφοντος φαντάζει ιδανική η δυνητική ύπαρξη autofire, καθώς, με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε ο παίκτης να αποφύγει τις αντίπαλες βολές με άμεσες και ακριβείς κινήσεις, που δεν θα επηρεάζονταν από τις συνεχείς… δονήσεις του fire button!

Είναι καθαρά υποκειμενική η άποψη, και μάλιστα προέρχεται από έναν gamer με σαφέστατα μειωμένα αντανακλαστικά και ικανότητες λόγω της προχωρημένης ηλικίας, αλλά το Star Sabre θα κέρδιζε πολλούς πόντους σε ό,τι αφορά το gameplay εάν διέθετε autofire. Θα μπορούσε φυσικά να είναι απλά πιο εύκολο συνολικά, αλλά εδώ αναφερόμαστε σε μια ελάχιστη αλλαγή που θα μεταμόρφωνε το παιχνίδι από (σχεδόν) εκνευριστικό σε… challenging!

Παρά τα παραπάνω, το Star Sabre είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογο: είναι προσεγμένο σε όλους τους τομείς, χωρίς να εμφανίζει καμία από τις "παραδοσιακές" αδυναμίες του Amstrad, όπως ήταν το μη ομαλό scrolling και τα χοντροκομμένα γραφικά του mode 0. Αν ήταν και πιο εύκολο, θα μιλούσαμε κατά πάσα πιθανότητα για ένα από τα 10 καλύτερα shoot 'em ups στην ιστορία της πλατφόρμας…

Βαθμολογία: 7,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο 11ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2016.

Doom 64

Επανέρχομαι στο θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί πρόσφατα με την σύντομη ανάρτηση που ακολουθεί. Κύριος λόγος είναι το ότι, με την βοήθεια του alex76gr τον οποίο και ευχαριστώ θερμά, έχουμε πλέον ένα Doom 64 που είναι μεν σκοτεινούλι, αλλά όσο χρειάζεται για την δημιουργία της απαραίτητης spooky ατμόσφαιρας και σε καμία περίπτωση unplayable όπως (σχεδόν) ήταν η έκδοση για την οποία σας είχα γράψει τις προάλλες.

Επειδή βαριέμαι θανάσιμα το ψάξιμο και απεχθάνομαι τις ατελείς λύσεις και τα ημίμετρα, ακολούθησα τις οδηγίες του alex76gr και έφτιαξα μία εγκατάσταση του Doom 64 η οποία είναι έτοιμη να την κατεβάσετε και να την απολαύσετε στο PC σας.

Ξεκινήστε κατεβάζοντας αυτό εδώ το αρχείο. Αποσυμπιέστε το όπου επιθυμείτε (έχει δικό του φάκελο, δεν θα σας γεμίσει το desktop π.χ. με δεκάδες αρχεία) και, για να παίξετε το παιχνίδι, απλά τρέξτε το Doom64.bat.

Γνωρίζω ότι τα παραπάνω δεν είναι 100% σύμφωνα με το γράμμα του νόμου, αλλά ελπίζω ότι δεν θα ενοχληθεί κανείς που δίνουμε τη δυνατότητα σε μερικούς λάτρεις του big daddy των first person shooters να χαρούν έναν τίτλο που, λόγω της πλατφόρμας στην οποία κυκλοφόρησε (Nintendo 64), δεν είχε παιχτεί από πολύ κόσμο. Και που πλέον έχει κλείσει και τα 23 του χρόνια - να τα λέμε κι αυτά!

Απολαύστε (σχεδόν) άφοβα, λοιπόν!

The Spectrum Show επεισόδιο 96

Καθώς ο Αύγουστος βρίσκεται προ των πυλών και ο ήλιος έχει αρχίσει να τσουρουφλίζει επικίνδυνα όσους τολμούν να τον αντιμετωπίσουν χωρίς τις απαραίτητες προφυλάξεις, ο μοναχικός κύριος Paul Jenkinson παραμένει στις επάλξεις, αψηφώντας τις προσταγές της εποχής, και συνεχίζοντας να μοιράζει γενναίες δόσεις Spectrumικής απόλαυσης στους fans του γομολάστιχα και των διαδόχων του (αν και, επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι ο ίδιος ο γομολάστιχας έχει πολύ περισσότερους πιστούς ακολούθους απ' ότι οι διάδοχοί του).

Παρά μία γενικότερη στασιμότητα που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες στην retro community και η οποία είναι μάλλον απόρροια της πανδημίας του Covid-19 και των ριζικών αλλαγών στις ζωές όλων μας (κάποιων περισσότερο, κάποιων λιγότερο), όπως είχα σημειώσει και παλιότερα, ο Paul δεν δείχνει να πτοείται: τα επεισόδια του The Spectrum Show συνεχίζουν να κυκλοφορούν τακτικότατα, βγάζοντας τη γλώσσα σε πανδημίες, λοιμούς, σεισμούς και... καταποντισμούς!

Στο ολόφρεσκο, 96ο επεισόδιο του The Spectrum Show μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει την παρουσίαση/δοκιμή του πληκτρολογίου μετά case Transform που πραγματικά μεταμόρφωνε το δημοφιλές δημιούργημα του θείου Clive σε κάτι που πλησίαζε τον MTX512 της Memotech.

Ακολουθούν video reviews των Fantastic Voyage, Zaxxon, Shadow of the Beast και μίας mini συλλογής πραγματικού ανουσιουργήματος για τον 16άρη Spectrum (θα δείτε και θα καταλάβετε). Κουβεντούλα με τον Geoff προς απάντηση σε ερωτήσεις των supporters του show, και ένα ενδιαφέρον θεματάκι για το... M.A.M.E. (!) του ZX Spectrum Next.

Αυτά είναι όλα, αν δεν μου διαφεύγει κάτι. Τι, θέλετε κι άλλα; Έλεος, 26 Ιουλίου έχουμε, χαλαρώστε, φτιάξτε έναν παγωμένο καφέ, αράξτε στην βεράντα με το laptop σας και κάντε focus το 96ο επεισόδιο του The Spectrum Show αφήνοντας για λίγο εκτός της προσοχής σας τις φωνές των παιδιών και τα τσιμπήματα των κουνουπιών. Αχ, καλοκαιράκι!