Fantasmolytic για Commodore 64

Οι μέρες περνάνε. Το ίδιο οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια. Κάποια πράγματα αλλάζουν, κάποια μένουν ίδια. Να, ας πούμε, εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε. And not in a good way: γερνάμε. "Ωριμάζουμε" θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά θα ήταν μάλλον ψέμα για να μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, να μην κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα: το "γερνάμε" φέρνει πολύ περισσότερο σε αυτό που στ' αληθινά συμβαίνει.

Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που - ευτυχώς - παραμένουν τα ίδια. Για παράδειγμα, η αίσθηση που προκαλεί στον θεατή η παρακολούθηση ενός πραγματικά αξιόλογου demo για τον Commodore 64, μιας παραγωγής που σε κάνει να αναρωτιέσαι "μα πώς;". Ναι, ξανά. Για ακόμα μια φορά. Όπως ακριβώς έχει συμβεί σε δεκάδες αντίστοιχες περιστάσεις στο παρελθόν. "Πώς το έκαναν αυτό το πράγμα;". "Τι μπορεί πια να κάνει αυτό το μηχάνημα;". Η απάντηση είναι σύντομη και απλή: πράγματα που δεν είχαν καν περάσει από το μυαλό των δημιουργών του!

2015, λοιπόν. Εφτά χρόνια πίσω, στα πλαίσια του demoparty Nordlicht, οι - κάθε άλλο παρά άγνωστοι στον χώρο - Censor Design σε συνεργασία με τους Oxyron παρουσιάζουν για πρώτη φορά το ολόφρεσκο (τότε) demo τους, με τίτλο Fantasmolytic.Ένα ακόμα πετράδι για να κοσμήσει το στέμμα αυτό με τις εντυπωσιακές παραγωγές που κάνουν τον 64άρη να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα οχτάμπιτα, γιατί ναι μεν και τα υπόλοιπα μπορούν, αλλά αυτός το κάνει συνέχεια. Με μια συνέπεια που θα την ζήλευε και Ελβετικό ρολόι.

Fantasmolytic, λοιπόν. Κατεβάστε από εδώ ή παρακολουθήστε το στο βίντεο που ακολουθεί. Μια ακόμα μέρα στη δουλειά για τον Commodore 64...

Review: Donkey Kong για Commodore 64

Donkey Kong (Commodore 64) - Oxyron

Είναι γεγονός ότι έγιναν δεκάδες προσπάθειες όλα αυτά τα χρόνια, από το 1982 κιόλας, για την τέλεια μεταφορά του υπερ-επιτυχημένου coin op της Nintendo στον 64άρη. Άλλες στέφθηκαν με επιτυχία και άλλες όχι, με καλύτερες πάντων όλων τις official μεταφορές, πρώτα από την Atarisoft και στη συνέχεια από την Ocean. Μάλιστα, θα μπορούσε κανείς με σχετική ασφάλεια να πει ότι η έκδοση της τελευταίας αποτελούσε την επιτομή του πιστού port ενός arcade σε home computer. Όχι πια, όμως…

Δεν ξέρω τι σκέφτηκαν τα μέλη του group Oxyron και αποφάσισαν να μπουν στον κόπο και στη διαδικασία να δημιουργήσουν την απόλυτη μεταφορά του Donkey Kong σε 8bit υπολογιστή - πόσο μάλλον όταν η προαναφερθείσα έκδοση της Ocean πλησίαζε πραγματικά το άριστο. Όπως και να 'χει, απ' ότι φαίνεται έβαλαν στόχο να μεταφέρουν αυτούσιο το coin op και, να μη σας λέω ψέματα, τα κατάφεραν.

Απ' όπου και να πιάσω το Donkey Kong του group Oxyron, δεν μπορώ να βρω ψεγάδι. Τα γραφικά και ο ήχος έχουν μεταφερθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ο χειρισμός είναι απλά… on spot και, για πρώτη ίσως φορά, οι πίστες εμφανίζονται με τη σειρά που το κάνουν και στο "ηλεκτρονικό", ήτοι 1η και 4η, μετά 1η, 2η και 4η και, από εκεί και πέρα, 1η, 2η, 3η και 4η. Κι όσο αντέξετε!

Φυσικά και μέχρι στιγμής δεν ανέφερα τον ήρωα, τον κακό και τον σκοπό του παιχνιδιού, γιατί, πολύ απλά, θεωρώ δεδομένο ότι όλα αυτά είναι γνωστά. Για τους νέους στον χώρο αλλά και τους νεότερους σε ηλικία (μας διαβάζουν τέτοιοι;) θα γράψω απλά ότι ο παίκτης ελέγχει τον Mario, τον πασίγνωστο υδραυλικό-σήμα κατατεθέν της Nintendo στην προσπάθειά του να σώσει την αγαπημένη του που έχει απαγάγει ο κακός Donkey Kong (επίσης σήμα κατατεθέν της Nintendo). Μάλιστα, αν δεν απατώμαι, έχουμε στο παιχνίδι αυτό να κάνουμε με την μοναδική περίπτωση στα χρονικά στην οποία ο Donkey Kong έχει τον ρόλο του "κακού". Μάλλον στην πορεία μαλάκωσε και το γύρισε…

Δεν ξέρω, δεν νομίζω ότι έχω ή υπάρχει λόγος να γράψω περισσότερα: έχουμε ένα πιστότατο arcade port, στο οποίο δόθηκε τόση σημασία στη λεπτομέρεια που, τολμώ να πω, ότι αν ο 64άρης είχε portrait κι όχι landscape οθόνη και λίγο διαφορετική χρωματική παλέτα, θα ήταν μάλλον δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς την home από την arcade έκδοση! Πραγματικά καταπληκτική δουλειά στην μεταφορά λοιπόν, την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους φίλους του μυστακοφόρου υδραυλικού διαθέτουν Commodore 64.

Βαθμολογία 9/10

 Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 16ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2017.

Coma Light 13 - το καλύτερο demo για Commodore 64;

Χρόνια τώρα, όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε, όσοι ασχοληθήκαμε κάποτε με το ιερό σπορ του retro computing μιλάμε για το περίφημο custom chipset της Amiga, για τα ολοκληρωμένα ήχου και γραφικών της, τον blitter της, όλα αυτά τα (όχι και τόσο) μικρά κομμάτια πυριτίου που μετέτρεψαν τη ναυαρχίδα της Commodore από έναν καλό home computer σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Και όχι άδικα: όλα αυτά ισχύουν στο 100%. Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι: "εφ' όσον το custom chipset της Amiga ήταν πραγματικά ξεχωριστό, τότε πώς ακριβώς μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό του Commodore 64;". Τι μπορεί να πει κανείς για το VIC-II και το SID που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκαν απλά και μόνο για να προσφέρουν γραφικά και ήχο σε ένα 8μπιτο μηχάνημα το 1982 και ακόμα μας κάνουν να μένουμε με το στόμα ανοιχτό και να πέφτουμε απ' τις καρέκλες μας κάθε φορά που (ξανα)διαπιστώνουμε το  μεγαλείο του σχεδιασμού και των δυνατοτήτων τους; Έλα ντε!

Αφορμή για τα παραπάνω μου έδωσε ένα - όχι και τόσο νέο - demo για τον 64άρη, το Coma Light 13 του group Oxyron. Όντας το 13ο demo στην σειρά "Coma Light" του group και με διαφορά 18 ετών παρακαλώ από το Coma Light 12, το demo αυτό είναι ίσως ό,τι πιο εντυπωσιακό έχω δει ποτέ στον Commodore 64. Και η αλήθεια είναι ότι έχω δει πολλές εντυπωσιακές παραγωγές στον πιο επιτυχημένο home computer όλων των εποχών όλα αυτά τα χρόνια, από το 1983 που τον αντίκρισα για πρώτη φορά ως φυσική οντότητα μπροστά στα παιδικά μου μάτια. To Coma Light 13 όμως είναι κάτι το ιδιαίτερο...

Για αρχή, θα αναφέρω το πιο απλό και, κατ' εμέ, πλέον εξέχον γνώρισμα του Coma Light 13: αν ο Commodore 64 δεν είχε αυτή την τόσο χαρακτηριστική χρωματική παλέτα, άνετα θα μπερδεύαμε το demo αυτό με κάποιο άλλο, 16μπιτου μηχανήματος! Το Coma Light 13 συνδυάζει, καθ' όλη τη διάρκειά του, γραφικά υψηλής ανάλυσης και άρτιας αισθητικής με 3D εφέ, καλή μουσική και ρυθμό που δεν σε αφήνει καλά-καλά να πάρεις ανάσα κάθε φορά μετά το προηγούμενο επιφώνημα θαυμασμού σου! Τι να πει και τι να γράψει κανείς, αρκεί να δει κάποιος το part των greetings στη μέση ακριβώς του demo, που είναι ό,τι καλύτερο θυμάμαι να έχω δει ποτέ σε greetings, ανεξαρτήτως format. Χωρίς πλάκα!

Κάποιος, ορμώμενος από τον πομπώδη τίτλο της ανάρτησης θα μπορούσε εύκολα να πει ότι υπερβάλλω. Ζούμε άλλωστε σε μια εποχή όπου σχεδόν όλοι, από τον πρώτο πολιτικό μέχρι τον τελευταίο δημοσιογράφο, καταφεύγουν στην εύκολη λύση της υπερβολής ως μέσο πρόκλησης εντυπωσιασμού. Σε τέτοιον βαθμό μάλιστα, που πλέον μπορεί να ακούσουμε ή να διαβάσουμε κάτι που φαντάζει ως υπερβολικό και εξωπραγματικό και να το περάσουμε στο "ντούκου", συνηθισμένοι στα πομπώδη λόγια και τις μεγαλοστομίες που εκτοξεύονται καθημερινά από πάσα πηγή και προς πάσα κατεύθυνση. Θέλω να πιστεύω όμως, ότι η παρούσα ανάρτηση δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία: το Coma Light 13 είναι πραγματικά α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο και, αν δεν σας φτάνει η δική μου άποψη (κακώς!), παρακολουθείστε απλά τις αντιδράσεις αυτών που ξέρουν, των demosceners, στην πρώτη παρουσίαση του Coma Light 13, στο demoparty X 2012, εκεί όπου και φυσικά η εν λόγω παραγωγή κατέκτησε την πρώτη θέση...