Μια βραδιά στου Dinohatzi

Όταν, κάπου στα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας εισερχόμουν δειλά-δειλά στην διαδικτυακή κοινότητα του (τότε ακμαίου και υποδειγματικού σε τρόπο λειτουργίας) Amigahellas ο μόνος μου απώτερος σκοπός ήταν η γνώση. Να μάθω πράγματα που δεν ήξερα, να μου απαντηθούν ερωτήματα για χρόνια αναπάντητα. Και ναι μεν, η γνώση και οι απαντήσεις σιγά-σιγά ήρθαν, αλλά ήρθε και κάτι άλλο το οποίο ούτε καν είχε περάσει από το μυαλό μου: οι μακροχρόνιες φιλίες!

Ο απολύτως πρώτος άνθρωπος που γνώρισα μέσα από την (σχεδόν καθημερινή, στα χρόνια που ακολούθησαν) διαδικασία του πάρε-δώσε ήταν ο Spyros. Ναι, αναφέρομαι στον άνθρωπο που έχει αναλάβει το DTP κομμάτι του Retro Planet και με τον οποίο, σωστά το μαντέψατε, 15 χρόνια αργότερα είμαστε καλοί φίλοι. Και δεν ήταν μονάχα αυτός, φυσικά...

Στα χρόνια που ακολούθησαν, είτε μέσω του Amigahellas είτε (πολύ περισσότερο) μέσω του Amigaplanet γνώρισα κόσμο και κοσμάκη. Κάθε καρυδιάς καρύδι. Με κάποιους απ' αυτούς δεν ταίριαζαν τα χνώτα μας, κάποιοι άλλοι απλά δεν άξιζαν τη συναναστροφή ακόμη κι αν ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι στον πλανήτη, κάποιοι ήταν λαμόγια, κάποιοι είχαν σοβαρά "θέματα", αλλά υπήρξαν και κάποιοι - και μάλιστα όχι και λίγοι - με τους οποίους "δέσαμε". Και με αυτούς τους ανθρώπους, όσα χρόνια κι αν πέρασαν, κάνουμε παρέα, οργανώνουμε πράγματα μαζί και, τέλος πάντων, για να το θέσω απλά, είμαστε φίλοι. Και το γράφω αυτό με πάσα βεβαιότητα, καθώς οι φιλίες δοκιμάζονται στο πέρασμα του χρόνου αλλά και με τις διάφορες χρηματικές συναλλαγές. Ε, είναι εύκολα κατανοητό ότι στον χώρο της ρετροκοινότητας αυτές οι τελευταίες τείνουν στο... άπειρο (!), καθώς το ρετροσκουπίδι του ενός είναι ο ρετροθησαυρός του άλλου, με αποτέλεσμα οι δοσοληψίες να αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Συνεπώς ναι, ούτε το χρήμα μπόρεσε να μπει ανάμεσά μας, άρα πάμε καλά!

Αν το εξετάσουμε το θέμα χρονικά, ένας από τους τελευταίους ανθρώπους από όσους γνώρισα μέσω της ρετροκοινότητας και στη συνέχεια μας ένωσαν ισχυροί δεσμοί φιλίας και αλληλοεκτίμησης, είναι ο Dinohatzi. Τον άνθρωπο τον γνώρισα για πρώτη φορά νομίζω πριν από 6 χρόνια σε έναν καφέ (εντάξει, αυτό ήταν το πρόσχημα, ακολούθησαν και μπύρες όπως καταλαβαίνετε) στο Superfly και η απλότητα και η αμεσότητά του, το χιούμορ του και το χαμόγελό του με κέρδισαν με τη μία - όπως και πολλούς άλλους, άλλωστε, δεν γνωρίζω κάποιον που να "μην πηγαίνει" τον Κώστα.

Με τον Dinohatzi λοιπόν, όπως ήταν αναμενόμενο, στα χρόνια που ακολούθησαν βρεθήκαμε αρκετές δεκάδες φορές. Καλή παρέα, εύθυμος και ανοιχτός χαρακτήρας, δεινός αναλυτής της Βίβλου (μην ρωτάτε!), what's not to like? που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Ειδικά λόγω της εμπλοκής μας στο Vintage Computers Society αλλά και στα Amicamp και στο Retro Planet βρισκόμασταν πολύ συχνά τα τελευταία χρόνια, και για καιρό τουλάχιστον δις εβδομαδιαίως.

Δυστυχώς, εδώ και ένα-ενάμισι χρόνο οι επαφές μας αραίωσαν. Κάτι οι δουλειές, κάτι οι υποχρεώσεις, αλλά και κάτι... η Κική! Ναι, ο Κώστας συνάντησε την κοπέλα που έμελε να αποτελέσει το έτερό του ήμισυ και, ως εκ τούτου, τον βλέπαμε λιγότερο. Δεν νομίζω ότι εξεπλάγη πραγματικά κανείς όταν μας ανακοίνωσαν τα παιδιά ότι σκοπεύουν να ενωθούν εις γάμου κοινωνία: αν δεν παντρεύονταν αυτοί, ποιος θα παντρευόταν; "A match made in heaven" λένε για κάτι τέτοιες περιπτώσεις οι Αγγλοσάξωνες, εγώ θα το χαρακτήριζα απλά ως "the perfect match".

Έτσι λοιπόν κύλησαν οι μήνες και το Σάββατο που πέρασε ο Dinohatzi και η (πλέον) συμβία του πέρασαν τα σκαλιά της εκκλησίας. Την τελετή, η οποία ολοκληρώθηκε με τη μεγαλύτερη κατανάλωση ρυζιού που έχω προσωπικά αντικρίσει (κι ας έχω παρευρεθεί σε πάνω από 120-150 γάμους) ακολούθησε - ως είθισται - η γαμήλια δεξίωση. Και, μεγάλα παιδιά είστε, έχετε πάει σε γάμους, ξέρετε ότι εκεί είναι που συνήθως αρχίζουν τα δύσκολα: ψιλοκουβεντούλα με αγνώστους, νησιώτικα στη διαπασών, σκέψεις του τύπου "τι κάνω εγώ εδώ πέρα;" και άντε να περιμένεις να σηκωθεί ο πρώτος να αποχωρήσει για να την κάνεις κι εσύ. Όμως - και εδώ ήταν το καλό - το "τραπέζι" των παιδιών δεν ήταν έτσι: το (ωραίο) κρασί έρεε άφθονο, οι μουσικές επιλογές (χωρίς να ξεφεύγουν επ' ουδενί από αυτές που αναμένονται σε μία γαμήλια δεξίωση) ήταν εξαιρετικές και το κλίμα ήταν υπέροχο καθώς πολλά εξέχοντα μέλη της ρετροκοινότητας μετά των συζύγων ή των οικογενειών τους έδωσαν το παρόν. Και εκεί ήταν που έφαγα τη φλασιά και έκανα τη συνειδητοποίηση: πολλοί καλοί φίλοι ήταν εκεί και όλους ανεξαιρέτως τους γνώρισα μέσα από την ενασχόληση και την τριβή με τον κόσμο του retro computing!

Ε, και κάπου εκεί ήταν που, με το τσιγάρο στο στόμα και το ποτήρι με το κρασί στο χέρι, σιγοτραγουδώντας (βασικά η σωστή λέξη είναι "γκαρίζοντας") την "Ρόζα" του Μητροπάνου ένιωσα μια πραγματική αγαλλίαση, γιατί κατάλαβα πλέον ότι τα 15 και βάλε χρόνια που αποτελώ μέρος της ρετροκοινότητας δεν μου έδωσαν μονάχα γνώσεις και εμπειρίες, δεν μου έδωσαν μονάχα φρικαλέες συναναστροφές με υποκείμενα που χρήζουν βοήθειας από ειδικούς και επιστημονικής μελέτης, δεν μου έδωσαν μονάχα νεύρα και τσαντίλα, αλλά μου έδωσαν και την ευκαιρία να γνωρίσω αξιόλογους ανθρώπους, καλά παιδιά με όλη τη σημασία της λέξης και να δημιουργήσω φιλίες με γερές και στέρεες βάσεις. Τι άλλο δηλαδή να ζητήσει κανείς;

Να ζήσετε παιδιά και να ευτυχήσετε. Σας το εύχομαι ολόψυχα!

Retro Planet #21 in da house!

Λοιπόν, αυτή τη φορά το φταίξιμο είναι δικό μου, όλο δικό μου. Και αυτό γιατί κοντεύει να περάσει σχεδόν μία εβδομάδα από τότε που έφτασαν στα χέρια μας τα φρεσκοτυπωμένα αντίτυπα του νέου, 21ου, τεύχους του Retro Planet κι εγώ δεν είχα δημοσιεύσει τίποτα και δεν είχα ενημερώσει παρά ελάχιστους. Βέβαια, δικαιολογίες υπάρχουν και είναι και επαρκέστατες αυτή τη φορά: πέραν της εργασίας, των οικογενειακών και των κοινωνικών υποχρεώσεων κάθε λογής, είχαμε και τον γάμο του Dinohatzi (θα αναφερθώ στο κοσμικό γεγονός της χρονιάς σε άλλη ανάρτηση στο άμεσο μέλλον). Ε, με αυτά και τα άλλα, η ανακοίνωση άργησε λιγάκι αλλά πλέον είναι εδώ και την διαβάζετε. Πάμε λοιπόν!

Σεπτέμβριος του 2018 και μόλις κυκλοφόρησε το 21ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, ενός εντύπου που ασχολείται με το retro computing και το retro gaming (και όχι μόνο).

Το νέο τεύχος είναι και ολίγον τι επετειακό, καθώς με την κυκλοφορία του συμπληρώνονται και 5 ολόκληρα χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων το Retro Planet έρχεται με συνέπεια στα χέρια των αναγνωστών του κάθε τρίμηνο!

Το 21ο τεύχος του Retro Planet υποδέχεται το φθινόπωρο με παιχνιδιάρικη διάθεση - διαβάστε παρακάτω τα θέματα που το απαρτίζουν και θα καταλάβετε!

Έναρξη με τα κλασικά: editorial από τον υπογράφοντα, καθώς και τα retro νέα που το ακολουθούν.

Amiga News από τον Γιώργο Σωκιανό με τα τελευταία νέα και εξελίξεις από το στρατόπεδο της "Μεγάλης Κυρίας" του home computing.

Επιστροφή στα κείμενα του συγγραφέα του παρόντος με τα 8/16 bits reviews: σε αυτό το τεύχος παίξαμε και σας παρουσιάζουμε τα Worthy, Robbie Strikes Back, Baba's Palace και Organism. 3 διαφορετικά formats και 4 διαφορετικά παιχνίδια για όλα τα γούστα.

Ακολουθούν τα δημοφιλή 8 Magic bits μέσα από τα οποία ο γράφων σας ξεδιπλώνει την ιστορία ενός πραγματικά ξεχωριστού υπολογιστή του παρελθόντος, του Osborne-1.

Φτάνοντας πια στη σελίδα 20 συναντάμε το super duper, uber απολαυστικό και χορταστικό αφιέρωμα του Βασίλη Κωστόπουλου στα - υπεραγαπημένα στα 80s - arcade conversions. Ο συντάκτης του Retro Planet έψαξε, έπαιξε, δοκίμασε και σας παρουσιάζει τα 3 καλύτερα (και όχι μόνο) conversions για τις λαοφιλέστερες πλατφόρμες της νιότης μας. 11 ολόκληρες σελίδες σας περιμένουν να χαθείτε μέσα τους!

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος επιστρέφει και στα πλαίσια της στήλης Lost Treasures μας βάζει στον κόσμο ενός από τα παιχνίδια που λάτρεψε περισσότερο, του Buzz Aldrin's Race Into Space.

Η σκυτάλη κατόπιν παραδίδεται στα ικανά χέρια του Στέφανου Καρούσου που μας ξεναγεί στη νέα, ενδέκατη σεζόν του (κάποτε δοξασμένου) X-Files.

Ακολουθεί μια μεγάλη και ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη επιστροφή: μετά από 4 και βάλε χρόνια ο Στέφανος Κουτσούκος του Ragequit επιστρέφει στο Retro Planet μέσω της στήλης Calling Gods Allowed (CGA για τους φίλους). Αράξτε και απολαύστε!

Περιοδικό για retro computing χωρίς hardware review γίνεται; Εμ, δεν γίνεται! Έτσι λοιπόν, ο υπογράφων και πάλι δοκιμάζει ένα πραγματικά εντυπωσιακό περιφερειακό με πάμπολλες δυνατότητες και καλούδια, το Penultimate cartridge για τον Commodore VIC-20.

Η στήλη Adventureland επιστρέφει με το Phantasmagoria 2: a Puzzle of Flesh δια χειρός Νίκου Παναγιωτόπουλου. Ένα κλασικό όσο και ενδιαφέρον παιχνίδι για το οποίο αξίζει να διαβάσετε.

Όπως σε κάθε τεύχος εδώ και έναν περίπου χρόνο, φτάνοντας προς το τέλος πηγαίνουμε σε πιο ανάλαφρα μονοπάτια, μέσα από τις περιπέτειες του δημοσιοκάφρου Ταρτέλη, του αγαπημένου αντι-ήρωα που δημιούργησε ο Βασίλης Κωστόπουλος, για να ολοκληρώσουμε (ουφ!) με μια ακόμα επιστροφή και τον Ιορδάνη Κιουρτσίδη του Rockway.gr να μας "μαθαίνει" το κλασικό Black Rose των Thin Lizzy, ένα album-σταθμό από το χαμένο πια στη λήθη 1979.

Όσοι τακτικοί αναγνώστες του Retro Planet ξέρετε πού μπορείτε να βρείτε τα τεύχη του περιοδικού. Οι υπόλοιποι μπορούν να επισκεφθούν το website του και να επικοινωνήσουν για τα περαιτέρω με email στο retroplanetmagazine@gmail.com. Βιαστείτε όμως γιατί τα τεύχη εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού τον τελευταίο καιρό!

Μέχρι τα πέρατα της γης

Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές
ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα
γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα
που αρρώστιες τα 'χουνε τσακίσει τροπικές.

Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού
φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο
τα δυο φανάρια της νυκτός κι ο Πιζανέλο
ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού.

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει.

Έτσι τα είχε γράψει ο Νίκος Καββαδίας πριν από πολλά-πολλά χρόνια και τα μελοποίησε το 1991 ο Θάνος Μικρούτσικος σε ένα από τα σημαντικότερα έργα του, δίνοντας την ευκαιρία στις μάζες να μάθουν, να θαυμάσουν και να λατρέψουν την ποίηση του κοσμογυρισμένου μαρκόνι/ποιητή και πεζογράφου.

Προφανώς θα αναρωτιέστε προς τι αυτή η έντονη ναυτική διάθεση και ποια σχέση μπορεί να έχει με ένα blog που διαλαλεί ότι πραγματεύεται αντικείμενα σχετικά με το retro computing. Η απάντηση είναι απλή: πρόσφατα έλαβα κάποιες φωτογραφίες από έναν καλό φίλο. Αυτές:

Όπως βλέπετε, το 20ο τεύχος του Retro Planet δεσπόζει υπερήφανο στην γέφυρα ενός πελώριου τάνκερ ευρισκόμενου σε dry dock σε κάποιον τόπο πολύ μακρινό, στην άλλη γωνιά του πλανήτη (όχι, δεν είμαι οπαδός της θεωρίας της επίπεδης γης!).

Με γέμισε ζεστασιά και καλή διάθεση η σκέψη ότι ο φίλος μας που βρέθηκε για δουλειά στο τάνκερ αυτό στα πέρατα της γης πήρε μαζί του για συντροφιά το Retro Planet: σημαίνει ότι κάτι καλό κάνουμε after all, ότι 5 χρόνια τώρα κρατάμε καλή παρέα σε κάποιους ανθρώπους και αυτό είναι ό,τι πιο σημαντικό και, φυσικά, ο λόγος για τον οποίο συνεχίζουμε ακάθεκτοι (ενημέρωση περί τούτου λίαν συντόμως...).

Ευχαριστώ ολόψυχα τον G. για τις φωτογραφίες και προκαλώ όλους τους αναγνώστες μας να πράττουν αναλόγως σε κάθε ευκαιρία: έχουμε ακούσει ιστορίες για το μέχρι πού έχει φτάσει το Retro Planet κατά καιρούς, αλλά θα θέλαμε και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα γιατί - όλοι το γνωρίζουν - μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε!

Andropolis για Commodore 64

Έχει περάσει σχεδόν μία εβδομάδα από το τελευταίο μου postάρισμα αλλά, όπως και να το κάνουμε, η (επανα)προσαρμογή στους ρυθμούς της μεγαλούπολης μετά από κάποιο διάστημα ξεκούρασης και χαλάρωσης εκτός των τειχών είναι πάντοτε δύσκολη και αφήνει ελάχιστο χρόνο για δημιουργικές - έτσι θέλω να πιστεύω, τουλάχιστον - ασχολίες όπως είναι το blog που διαβάζετε. Όπως και να 'χει οφείλουμε να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να βρούμε το κουράγιο ώστε να λειτουργήσουμε κουτσά-στραβά (ή και καλύτερα, αν μπορούμε) τους επόμενους 11 μήνες, μέχρι να βρούμε την ευκαιρία να την... ξανακοπανήσουμε! Γιατί εμένα πλέον δεν μου το βγάζετε από το μυαλό, 6 εκατομμύρια άνθρωποι ο ένας πάνω στον άλλο σε μια πολή-έκτρωμα (σε μεγάλο τουλάχιστον βαθμό) και η υπόλοιπη χώρα άδεια ε, δεν είναι φυσιολογική κατάσταση...

Φυσικά, ένας καλός τρόπος να ξεφύγουμε από τη μαυρίλα είναι τα hobbies μας και είναι απορίας άξιο τι κουπί θα τραβούσαν τυπάκια σαν κι εμάς αν δεν υπήρχαν τα retro computers. Γιατί, φυσικά, καλοί και άγιοι οι σύγχρονοι υπολογιστές, αλλά δεν έχουν αυτό το "κάτι", αυτή την προσωπικότητα και τη μοναδικότητα των μηχανημάτων που κυκλοφόρησαν (κυρίως) στα 80s. Εντάξει, για να κόψω τη γκρίνια (προς το παρόν, μην παίρνετε θάρρος!) υπάρχουν και τη σήμερον χομπίστικα μηχανάκια (Raspberry Pi) και υπολογιστές με προσωπικότητα (Apple) αλλά τώρα πια αποτελούν την εξαίρεση ενώ κάποτε ήταν ο κανόνας.

Τέλος πάντων, είπα να κάνω μια εισαγωγή στο σημερινό θέμα και έχω ξεφύγει εντελώς - καλά που άφησα μερικά tabs ανοιχτά να θυμάμαι περί τίνος ήθελα να γράψω!

Λοιπόν, σήμερα το αντικείμενό μας είναι ένα demo για την μαμά πλατφόρμα των demos παγκοσμίως, τον Commodore 64. Η παραγωγή αυτή μας έρχεται από το 2009 όταν και παρουσιάστηκε στο demoparty Little Computer People (δεν θα σας πω ψέματα, πρώτη φορά το ακούω κι εγώ, μονάχα το παιχνίδι του 64άρη γνώριζα) όπου και κατέλαβε την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των θαμώνων.

Το Andropolis είναι μια δημιουργία των groups Insinct και Booze Design και διακρίνεται κυρίως για τον ρυθμό του, την αισθητική του και την πολύ καλή techno μουσική επένδυσή του. Φυσικά, στα διάφορα μέρη του Andropolis θα βρεθούμε να αναρωτιόμαστε αν τελικά ο 64άρης έχει blitter (!), αλλά νομίζω ότι αυτή τη σκέψη την έχουμε κάνει πολλάκις παρακολουθώντας τις κορυφαίες παραγωγές της πλατφόρμας, έτσι δεν είναι;

Μπορείτε να κατεβάσετε το Andropolis από εδώ για να το δοκιμάσετε στον ψωμιέρα σας ή απλά να παρακολουθήσετε το παρακάτω video. Όπως και να 'χει αξίζει - θα σας αποσπάσει την προσοχή από την καθημερινότητα για 6μησι λεπτά της ώρας τουλάχιστον, κάτι είναι κι αυτό!

ZX Spectrum Next: hardware complete!

Λοιπόν, πολύ ευχάριστα νέα, καθώς ο τίτλος της ανάρτησης που διαβάζετε είναι ακριβώς ο ίδιος με αυτόν του email που έλαβα πριν από λίγο από τον Henrique Olifiers (όπως και οι υπόλοιποι backers του campaign του Next φυσικά). Hardware complete, λοιπόν!

Σύμφωνα με όσα μας γράφει ο Henrique, την προηγούμενη εβδομάδα τα πρώτα motherboards issue 2B βγήκαν από την γραμμή παραγωγής και η ομάδα του Next τα υπέβαλλε σε συνεχόμενες δοκιμασίες, προκειμένου να διαπιστωθεί η απροβλημάτιστη και απρόσκοπτη λειτουργία τους. Και, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως, τα boards δούλεψαν με τη μία, χωρίς να χρειαστεί καμία αλλαγή ή διόρθωση!

Τα boards δούλεψαν συνεχώς επί 4 ημέρες και έτσι δόθηκε το πράσινο φως για την έναρξη της μαζικής παραγωγής τους, η οποία, τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις αράδες, έχει ήδη εκκινήσει.

Επίσης, δοκιμάστηκαν και οι Next branded SD καρτούλες που θα έρθουν σε λίγο καιρό στους τυχερούς backers, μαζί με τα μηχανήματα. Όπως αναμενόταν, και αυτές δουλεύουν μια χαρά.

Τον ίδιο καιρό ολοκληρώνονταν οι δοκιμασίες αντοχής των μεμβρανών του πληκτρολογίου, επίσης με επιτυχία, με αποτέλεσμα να δοθεί το πράσινο φως και για την δική τους μαζική παραγωγή. Να μην παραλείψω να αναφέρω τις χρωματιστές λωρίδες στο πλαϊνό του μηχανήματος και τις επιγραφές πάνω από τα expansion ports στο πίσω μέρος του υπολογιστή που - το μαντέψατε - είναι ήδη εκεί όπως μπορείτε να δείτε και εσείς στις παρακάτω φωτογραφίες.

Το μόνο απρόβλεπτο προβληματάκι που εντοπίστηκε ήταν ότι το πίσω μέρος του case "έχασκε" ελάχιστα με όλα τα εξαρτήματα τοποθετημένα, οπότε έγιναν κάποιες μικροαλλαγές στον εσωτερικό του σχεδιασμό, ώστε να τοποθετηθεί άλλη μία βίδα στο πίσω μέρος του μηχανήματος (μαζί με τον οδηγό της, φυσικά). Η όλη ιστορία θεωρήθηκε από την αρχή απλή και εύκολη στην αντιμετώπισή της και, όπως αποδείχθηκε, αυτό τελικά ίσχυσε: το case στην τελική του μορφή θα έχει μία ακόμη βίδα και το πάνω με το κάτω μέρος θα εφάπτονται ιδανικά.

Από τα hardware parts στην ουσία αυτό που καθυστερεί ακόμα είναι το ίδιο το πληκτρολόγιο, και ειδικότερα τα πλήκτρα αν και πολύ σύντομα αναμένονται ευχάριστα νέα και από αυτό το μέτωπο.

Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια που δείχνει το πάθος της ομάδας του Next για να μας προσφέρουν ένα όσο το δυνατόν αρτιότερο προϊόν έχει να κάνει με τα χαρτονένια κουτάκια των τροφοδοτικών του μηχανήματος. Τα τροφοδοτικά λοιπόν είναι έτοιμα και έχουν ήδη σταλθεί για να αποτελέσουν μέρος του συνολικού πακέτου του Next, αλλά οι συσκευασίες τους ήταν φτιαγμένες από λευκό χαρτόνι. Περιττό να πούμε ότι ήδη παραγγέλθηκαν και ήδη παραδόθηκαν νέες συσκευασίες μαύρου χρώματος και τώρα πρέπει 3.000 τροφοδοτικά να βγουν από τα λευκά κουτάκια και να τοποθετηθούν στα μαύρα!