The Spectrum Show επεισόδιο 155 - α, και 1.000 posts!

Κάποια πράγματα οφείλουν, προκειμένου να επισημοποιηθούν, να εκπληρωθεί κάποια αναγκαία συνθήκη. Ας πούμε, μπορεί να ξεκινήσει η εβδομάδα, να μπει η Δευτέρα χωρίς γαμώσταυρα και κατάρες; Όχι, φυσικά: η έλλειψη κακής διάθεσης, εκνευρισμού και των ανάλογων βωμολοχιών μαρτυρά την εκκίνηση μίας άλλης ημέρας της εβδομάδας και σίγουρα όχι της Δευτέρας! Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το τέλος ενός μήνα: πώς θα τελειώσει ο έρμος αν δεν συνοδευτεί από ένα νέο επεισόδιο του The Spectrum Show; Γίνεται; Δεν γίνεται.

Αυτή τη φορά ο Paul Jenkinson συνεπικουρούμενος από τον Geoff Neil μας παρουσιάζει ένα επεισόδιο με διάρκεια που κυμαίνεται στα επίπεδα αυτών την προηγούμενης σεζόν, καθώς αγγίζει σχεδόν τα 27 λεπτά. Σε αυτή την ώρα όπως γίνεται εύκολα κατανοητό ο θεατής θα χορτάσει με διάφορα θέματα Spectrumικής φύσεως, ξεκινώντας από τη χρυσή εποχή των CD-ROMs και την παρουσίαση μίας συλλογής με emulators, video games, demos και πάρα πολύ ακόμα υλικό σχετικό με τον ZX Spectrum. Με δεδομένο ότι η συλλογή αυτή κυκλοφόρησε όταν ακόμα το Internet ήταν "στις αρχές του" για τον μέσο χρήστη (1995-96) είναι βέβαιο ότι εκείνα τα χρόνια θα μπορούσε να αποτελέσει πολύτιμο asset για κάθε Speccy lover.

Στη συνέχεια ο Paul μας παρουσιάζει κάποια - τα εντυπωσιακότερα, μάλλον - παιχνίδια από την φετινή Yandex Retro Games Battle. Όσοι δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται κάντε τον κόπο να ρίξετε μια ματιά και θα μείνετε με το στόμα ανοιχτό από το επίπεδο των Spectrum games που διαγωνίζονται στα πλαίσια αυτής της διοργάνωσης. Εκεί παρουσιάστηκαν σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι τίτλοι των τελευταίων ετών προερχόμενοι από Ρώσους coders, οι οποίοι, δουλεύοντας στον Spectrum, απλά κάνουν θαύματα. Όχι, δεν υπερβάλλω, ισχύει. Ακόμα και ένα screenshot από τις σύγχρονες παραγωγές να έβλεπε κάποιος στα 80s θα του φαινόταν εντυπωσιακό, πού να του έλεγες ότι όλα αυτά που κοσμούν την εικόνα κινούνται κιόλας! Για τέτοια εξέλιξη και αρτιότητα μιλάμε.

Από το 155ο επεισόδιο του The Spectrum Show παρελαύνει και το κλασικό Hyper Sports, το οποίο, αν και είναι εξαιρετικό στην έκδοση του Spectrum, δυστυχώς ανήκει σε αυτή την κατηγορία παιχνιδιών που ήταν σε όλους τους τομείς ανώτερα στον Commodore 64. Ταίριαζε περισσότερο στον ψωμιέρα παρά στον γομολάστιχα, τι να κάνουμε!

Το επεισόδιο ολοκληρώνεται με μία κουβεντούλα του Paul με τον Geoff  σχετική με παιχνίδια αθλητικού περιεχομένου στον Spectrum, η οποία, ευτυχώς, το έχει το ενδιαφέρον της.

Συνολικά ένα ακόμα χορταστικό επεισόδιο λοιπόν, που δεν θα αφήσει παραπονεμένους τους λάτρεις της σειράς (και του Spectrum, βεβαίως, βεβαίως).

Σε άλλα νέα - το γράφω και καλά σφυρίζοντας αδιάφορα - αυτό που διαβάζετε είναι το χιλιοστό post, η ανάρτηση υπ' αριθμόν 1.000 από τον γράφοντα σε ετούτο εδώ το ταπεινό διαδικτυακό retro μετερίζι.

Σε πείσμα κάποιων καλοθελητών (Meletoth, ακούς;) αλλά και της συνήθους πρακτικής που επικρατεί στα ανά τον κόσμο blogs ανεξαρτήτως θεματολογίας, το Dony's (not only) New Stuff for Old Computers βρίσκεται στον 9ο χρόνο του και, πλέον, σε τετραψήφιο αριθμό αναρτήσεων. Προσωπικά, όταν τον Φεβρουάριο του 2016 ξεκίνησα να γράφω τις σκέψεις μου (και) στο Internet δεν είχα καμία απολύτως βλέψη και καμία προοπτική μακροημέρευσης του εγχειρήματος. Ευτυχώς για εμένα το μεράκι και η στοχοπροσήλωσή μου (309 αναρτήσεις την πρώτη χρονιά!) βρήκαν ανταπόκριση σε όλους και όλες εσάς που με τιμάτε διαβάζοντας το blog, οπότε βρήκα και έναν έξτρα λόγο για να συνεχίσω.

Εννοείται πως πλέον η διάθεση και η όρεξη δεν είναι αυτές που ήταν πριν από 9 χρόνια, αλλά - και πάλι καλά να λέμε - δεν έχουν εκλείψει εντελώς, οπότε ευελπιστώ να μπορέσω να συνεχίσω το Dony's (not only) New Stuff for Old Computers για αρκετά χρόνια ακόμη. Υγεία να υπάρχει και τα υπόλοιπα θα τα βρει η υπηρεσία. Α, ναι, και η παρθενική "εισαγωγική" ανάρτηση, εδώ.

The Violators demo για Commodore 64

Μπήκε λοιπόν για τα καλά το φθινόπωρο στις ζωές μας - σε επίπεδο τυπικό, όχι θερμοκρασιών φυσικά, στην Ελλάδα βρισκόμαστε άλλωστε - και ξεκίνησαν τα πρώτα demoparties της σεζόν και άρχισαν να σκάνε μύτη και τα πρώτα "διαμαντάκια". Δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αλλιώς το The Violators για τον Commodore 64 από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους Censor Design, αφού οι τελευταίοι για ακόμα μια φορά μας έδειξαν πώς μπορούν να συνδυάζουν φρέσκες ιδέες, άψογη αισθητική και εντυπωσιακά εφέ σε μία παραγωγή που αντλεί τη θεματολογία της από τη δεκαετία του 1920 και την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Δεν το λες και θέμα που έχει... εξαντληθεί σε επίπεδο demos, έτσι δεν είναι;

Προσωπικά αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι το πώς αυτοί οι τύποι σκέφτονται "α, να κάνουμε αυτό" - στη συγκεκριμένη περίπτωση ας πούμε το εφέ παλιού φιλμ - και μετά απλά το υλοποιούν, κι ας έχουν να κάνουν με ένα μηχάνημα 43 ετών που, όπως και να το κάνεις, δεν μπορείς να πεις ότι έχει και hardware που σου "λύνει τα χέρια". Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες προφανώς για τους Censor Design που δημιουργούν εντυπωσιακές ψηφιακές σεκάνς με την ευκολία που εμείς, οι κοινοί θνητοί, μασάμε μία τσίχλα!

Είναι να βγάζεις το καπέλο σε αυτούς τους τύπους που καταφέρνουν να συνδυάζουν την προγραμματιστική τους δεινότητα με αυτή την υπέροχη αισθητική που χαρακτηρίζει τις παραγωγές τους χωρίς να ξεφεύγουν από την αρχική τους ιδέα και να παρουσιάζουν μία παραγωγή τόσο ολοκληρωμένη και εντυπωσιακή που αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Μόνη παραφωνία στο The Violators είναι - ως συνήθως - το soundtrack αυτού, που ούτε εύηχο είναι αλλά ούτε και ταιριάζει στο θέμα του demo (ειδικά στην πρώτη πλευρά της δισκέτας). Γιατί, πείτε μου εσείς, πόση σχέση μπορούν να έχουν τα beatάκια με τους μαφιόζους έναν αιώνα πριν; Αλλά το έχω γράψει τόσες φορές που ακούγομαι πλέον σαν χαλασμένος δίσκος: όσο υπέροχα ήταν τα tunes που έντυναν τις gaming παραγωγές στα 80s, τόσο ανέμπνευστα είναι αυτά που συνοδεύουν τα demos του 21ου αιώνα (αναφέρομαι πάντα στον Commodore 64). Υπάρχουν φυσικά και οι ευχάριστες εξαιρέσεις, αλλά αυτές είναι, δυστυχώς, λιγοστές.

Πίσω στο The Violators όμως, που πραγματικά σας συστήνω να το τσεκάρετε σε πρώτη ευκαιρία. Είτε στο βιντεάκι που ακολουθεί είτε κατεβάζοντάς το από εδώ. Βάλτε τον ήχο στο mute (lol) και απολαύστε!

 

GUI64; Πως είπατε; Ο C64 Ultimate έρχεται με γραφικό περιβάλλον!

Το ότι σε 1-2 μήνες θα έχουμε τη δυνατότητα να αποκτήσουμε έναν νέο 64άρη από την επίσημη (πλέον) Commodore σίγουρα αποτελεί ένα κοσμοϊστορικό γεγονός για εμάς τους ρέκτες του retro computing που μεγαλώσαμε στην αγνή εκείνη εποχή που οι εφημερίδες είχαν μέγεθος σεντονιού, οι γυναίκες μεγαλύτερη τριχοφυΐα από τον (μακαρίτη) Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες, τα τρόλεϊ ήταν ακόμα Alfa Romeo και τα σουβλάκια ήταν όντως πάμφθηνα. Αδημονώ να φτάσει η μέρα εκείνη που θα ανοίξω του κουτί του Commodore 64 Ultimate, θα μυρίσω (ναι ρε, τι ζόρι τραβάτε;) το περιεχόμενό του, θα ξεφυλλίσω το σπιράλ manual (αυτό μας υποσχέθηκαν) και θα χαϊδέψω το ολοκαίνουριο πληκτρολόγιό του πατώντας απαλά τα πλήκτρα και απολαμβάνοντας τον ήχο τους. Σίγουρα θα είναι μια μεγάλη στιγμή για όσους από εμάς συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα τον "ψωμιέρα", τον εμβληματικό, τον μοναδικό, τον πλέον αναγνωρίσιμο και επιτυχημένο home computer όλων των εποχών. Και τον πιο εντυπωσιακό στην εποχή του, αν θέλετε την ταπεινή μου άποψη. "Τα καλύτερα έρχονται" θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά εμένα με ξέρετε, δεν ανήκω στους παθολογικά αισιόδοξους, οπότε θα αφήσω απλά να σχηματιστεί στο πρόσωπό μου ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα και θα περιμένω την ώρα που θα έρθει ο κούριερ με τον Ultimate. Μέχρι τότε...

...λοιπόν, μέχρι τότε υπάρχουν εντυπωσιακά νέα, τα οποία μόλις σήμερα υπέπεσαν στην αντίληψή μου και θεωρώ καθήκον μου να τα μοιραστώ μαζί σας. Βλέπετε, είναι πλέον γεγονός ένα νέο graphical user interface για τον 64άρη, που ονομάζεται - λίγη φαντασία δεν θα έβλαπτε, αλλά δεν πειράζει - απλά "GUI64". "Και τι μ' αυτό;" θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος, αφού έτσι κι αλλιώς υπήρχε το GEOS από... πάντα. Δεν είναι ακριβώς έτσι, όμως...

Το GUI64, σε πλήρη αντίθεση με το GEOS που ήταν ένα αξιοπρεπέστατο graphical user interface για την εποχή του (αλλά αργό σαν συνέντευξη του Ντούσαν Μπάγεβιτς για όσους δεν το θυμάστε) έρχεται κατ' αρχάς σε cartridge image. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να ξεκινάει άμεσα μαζί με τον 64άρη και, όχι μονάχα αυτό, αλλά όλες οι λειτουργίες του εκτελούνται ακαριαία αφού δεν πρόκειται για modules που φορτώνονται από δισκέτα, αλλά από το (εικονικό ή πραγματικό) cartridge. Το κυριότερο όμως θετικό στοιχείο του GUI64 είναι ότι φτιάχτηκε έχοντας στο νου σύγχρονα γραφικά περιβάλλοντα, και λειτουργεί κατ' αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Δηλαδή, πώς ήταν το Workbench 1.3 της Amiga; Καμία σχέση. Εδώ έχουμε ένα GUI με όλες τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά που θα ζητούσε ένας χρήστης δανεισμένα και εκτελεσμένα με τρόπο που θυμίζει μία μίξη MacOS και Windows. Respect, γιατί οτιδήποτε άλλο υπήρχε μέχρι τώρα δεν είχε την παραμικρή σχέση από άποψη δυνατοτήτων και χρηστικότητας.

Επίσης, ένα ακόμα μεγάλο όπλο στο - φαινομενικά ανεξάντλητο - οπλοστάσιο του GUI64 είναι οι δυνατότητες που παρέχει στους χρήστες SD2IEC. Πρόσβαση, χρήση, δημιουργία, διαγραφή, αντιγραφή, μετακίνηση και μετονομασία subdirectories, mounting και χρήση disk images, file manipulation μέσα από τις τελευταίες, the lot. Πέρα δηλαδή από τον Commodore 64 Ultimate που μπορεί να μην ψήνονται να τον αγοράσουν όλοι εκεί έξω (σεβαστό), το GUI64 προσφέρει το απόλυτο πακέτο χρηστικότητας και λειτουργικότητας για όποιον διαθέτει ένα Kung-Fu Flash cartridge και ένα SD2IEC device. Και αυτός ο συνδυασμός είναι κάτι που πάρα πολλοί εκεί έξω ήδη έχετε και, όπως και να το κάνουμε, απευθύνεται στους χρήστες με τα πλέον ταπεινά βαλάντια, μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά τον υπολογιστή τους.

Το GUI64 βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην έκδοση 1.9 και θα είναι διαθέσιμο σε .CRT image για δωρεάν download από όλους, όταν θα κυκλοφορήσει και ο C64 Ultimate. Φυσικά, αν αποκτήσετε τον τελευταίο θα αποτελεί μέρος του software package το οποίο θα εμπεριέχεται στη συσκευασία του μηχανήματος. Φίνα!

Για να πάρετε μία - πολύ καλή - ιδέα των δυνατοτήτων του GUI64 παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο:

Update: μπορείτε να κατεβάσετε από τώρα το GUI64 v.1.9 απ' όσο διαπίστωσα. Σε cartridge image θα το βρείτε εδώ, σε disk image εδώ και σε standalone PRG αρχείο εδώ. Απολαύστε υπεύθυνα!

The Spectrum Show επεισόδιο 154

Κι έλεγα κι εγώ, τελειώνει ο μήνας, τι συμβαίνει, δεν θα κυκλοφορήσει καινούριο επεισόδιο του The Spectrum Show; Τόλμησε μήπως ο Paul Jenkinson να πάει διακοπές και να μας αφήσει χωρίς τη μηνιαία, Spectrumικής φύσεως, δόση μας; Όχι, ευτυχώς: έστω και λίγο πριν ακουστεί η κόρνα της λήξης, το YouTube με πληροφόρησε ότι το 154ο επεισόδιο του The Spectrum Show ήταν διαθέσιμο για παρακολούθηση. Ουφ, ευτυχώς, στ' αλήθεια φοβήθηκα μην έκανε το ατόπημα και άρχισε να διακοπάρει ξέφρενα! Ξέρετε δα πώς κάνουν οι Άγγλοι όταν έρχονται στα ελληνικά νησιά...

Το 154ο είναι ένα επεισόδιο του The Spectrum Show "απ' τα παλιά". Κι αυτό γιατί βρίθει θεμάτων με ενδιαφέρον, εκ των οποίων φυσικά ξεχωρίζει η παρουσίαση του ESpectrum. Τι, δεν το γνωρίζετε αυτό το μαραφέτι; Ε, λοιπόν, ούτε ο Paul το γνώριζε μέχρι πρόσφατα και σίγουρα ούτε και εγώ. Πρόκειται για ένα λιλιπούτειο board SoC (System-on-a-Chip) που υλοποιεί ιδανικά έναν ZX Spectrum. Και, βασικά, όχι μόνο έναν, αλλά όλα τα μοντέλα και ακόμα και τον πρόγονο αυτού, τον ZX81. Και όλα αυτά με κόστος 15-20£ - δεν το λες και ακριβό, έτσι; Τώρα, αν αναρωτιέστε πού θα το βρείτε αυτό το μαραφέτι, σας προτείνω να μεταφράσετε το επίσημο website του μπας και βρείτε άκρη. Γιατί να φτιάξουμε ολόκληρο γαμάτο project, να στήσουμε ένα πλήρες και αναλυτικό και επεξηγηματικό website, αλλά να μην κάνουμε τον κόπο να το βάλουμε και στα αγγλικά να το καταλαβαίνει ο κόσμος, τι, δεν ξέρουν άπαντες Ισπανικά;

Anyway, για τον ESpectrum, για τις ζωγραφιές του Paul στο κινητό του που ανέλαβε η τεχνητή νοημοσύνη να μετατρέψει σε ολοκληρωμένα έργα, και για αρκετά ακόμα μπορείτε να δείτε το 154ο επεισόδιο του The Spectrum Show στο βίντεο που ακολουθεί. Ιδανικός τρόπος για να αποχαιρετήσει κανείς τον Αύγουστο και το καλοκαίρι που τελειώνει (το καλοκαίρι, όχι η ζέστη, στην Ελλάδα είμαστε) αν ρωτάτε εμένα. Καλημέρα σε όλους!

Review: B-Squared για ZX Spectrum

B-Squared (Sinclair ZX Spectrum) - Paul Jenkinson

To B-Squared είναι η δεύτερη πιο πρόσφατη δημιουργία του Paul Jenkinson, καθώς κυκλοφόρησε το 2ο εξάμηνο του 2017. Είναι φτιαγμένο με το Arcade Games Designer - όπως και όλα σχεδόν τα παιχνίδια του Paul - και, αν και πρόκειται για ένα απλό platform game, δείχνει (και ακούγεται) εξαιρετικά φρέσκο.

Ο παίκτης έχει τον έλεγχο ενός συμπαθούς… κύβου (!) ο οποίος, σε κάθε πίστα, πρέπει απλά να πάει στην έξοδο, αποφεύγοντας τους κάθε λογής εχθρούς που θα συναντήσει. Με το που ολοκληρώνετε την πίστα, προχωράτε στην επόμενη. Το B-Squared δεν μετράει σκορ και δεν θα είχε και κάποιο νόημα κάτι τέτοιο, καθώς πρέπει απλά κινούμενοι αριστερά και δεξιά και πηδώντας, ανοιγοκλείνοντας διακόπτες ή πέφτοντας, να οδηγήσετε τον κύβο στην έξοδο. Μπορεί να ακούγεται απλό αλλά δεν είναι - ειδικά όσο προχωράνε οι πίστες. Σε κάθε επίπεδο πρέπει να καταστρώσετε την στρατηγική σας ανάλογα με τους τρόπους που θα βρείτε για να αποφύγετε τους διάφορους εχθρούς. Φυσικά, δεν φτάνει αυτό, αλλά απαιτούνται και γρήγοροι χειρισμοί - ενώ σύντομα θα πιάσετε τον εαυτό σας να χάνει ζωές από… βιασύνη (!), ειδικά σε πίστες που τις έχετε παίξει πολλές φορές και ξέρετε πώς να τις "βγάζετε". Βασικό πλεονέκτημα στο παίξιμο του B-Squared είναι η υπομονή: δεν υπάρχει χρόνος στον οποίο πρέπει να ολοκληρωθεί το κάθε επίπεδο και καλό θα είναι να το εκμεταλλεύεστε αυτό προς όφελός σας, μελετώντας προσεκτικά τις κινήσεις των αντιπάλων σας. Αν και γραφικά (φυσικά) δεν το θυμίζει, το παιχνίδι παίζεται με τον τρόπο και την λογική του θρυλικού Manic Miner - πράγμα που σίγουρα δεν το λες κακό, ακόμα κι αν έχουμε φτάσει στο 2018.

Στον τομέα των γραφικών το B-Squared είναι ακριβώς αυτό που θα έπρεπε: τα πάντα είναι χαριτωμένα, καλοσχεδιασμένα, καθαρά και λεπτομερή, ενώ γίνεται και πολύ σωστή εκμετάλλευση των 2 επιπέδων φωτεινότητας των χρωμάτων του Spectrum ώστε να δοθεί η εντύπωση της σκιάς και του βάθους. Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί ότι γίνεται και πολύ έξυπνη χρήση των μητρών 8x8 pixels της οθόνης, με αποτέλεσμα να ελαχιστοποιείται το φαινόμενο του color clashing. Γενικώς τα γραφικά είναι ένα από τα δυνατά στοιχεία του παιχνιδιού, όπως άλλωστε είναι και ο ήχος του: το B-Squared διαθέτει ένα υπέροχο, κεφάτο tune που παίζει καθόλη τη διάρκεια των περιπετειών του κύβου σας, ενώ δεν λείπουν και κάποια απλά ηχητικά εφέ. Δυστυχώς, οι κάτοχοι ZX Spectrum με λιγότερα από 128ΚΒ μνήμης δεν θα μπορέσουν να χαρούν την ωραία μουσική και θα πρέπει να αρκεστούν στα λιγοστά αυτά εφέ…

Το σημαντικότερο στοιχείο του B-Squared πάντως δεν είναι τα γραφικά, η μουσική ή ο απλός (πιο απλός και γίνεσαι… Pong) και ακριβής χειρισμός του. Είναι το gameplay του. Το παιχνίδι είναι απλό αλλά εθιστικό και κάθε φορά θέλεις να παίξεις λίγο ακόμα ώστε να μπορέσεις να περάσεις το επίπεδο στο οποίο κόλλησες. Ίσως να ήταν θετικό να υπήρχε η δυνατότητα για "continue" ή για επιλογή πίστας εκκίνησης, αλλά έτσι μάλλον θα ολοκληρώνονταν όλα τα levels πολύ γρήγορα.

Συνολικά πρόκειται για ένα πολύ καλό παιχνίδι και προσεγμένο από κάθε άποψη, που δείχνει ότι αφενός ο Paul Jenkinson παίζει το Arcade Games Designer στα… δάχτυλα, και αφετέρου ότι δεν στερεύει από ιδέες, εικαστικές προσεγγίσεις και, φυσικά, δημιουργικότητα. Το B-Squared διατίθεται δωρεάν αλλά, αν είστε μερακλής, μπορείτε με 5 λίρες να το αποκτήσετε σε κασέτα, και αυτό από το site της Cronosoft.

Βαθμολογία: 8,0/10

 

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 19ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018. 

Χρόνια σου Πολλά, Atari ST!

Φέτος συμπληρώνονται 40 ολόκληρα χρόνια από το 1985, την χρονιά δηλαδή κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσιάστηκαν και κυκλοφόρησαν ο Atari ST και η Commodore Amiga. Για την τελευταία είμαι βέβαιος ότι θα διαβάσετε ή θα δείτε δεκάδες αφιερώματα, θα γίνουν πάμπολλες εκθέσεις, κανείς δεν θα ξεχάσει τα γενέθλιά της. Με τον ST όμως, τι γίνεται; Μιλάμε για ένα μηχάνημα που έχει αδικηθεί τόσο πολύ από την ιστορία αλλά και από τους ίδιους του τους χρήστες, που πλέον, αν δεν είχα ζήσει στα 80s και δεν είχα κολλήσει από τότε το μικρόβιο του computing, μπορεί και να πίστευα - όπως το κάνουν πολλοί, άλλωστε - ότι στον τομέα των 16bits η Amiga ήταν πάντοτε κυρίαρχη. Κι όμως, δεν είναι έτσι: από το '85 μέχρι και το '88 ο ST απολάμβανε την πρωτιά που του άξιζε σε καρδιές και σε πωλήσεις, καθώς ήταν ένα ασύγκριτο υπολογιστικό powerhouse που μπορούσε να αποκτήσει ο καθένας. Και οι συμβιβασμοί που είχαν γίνει στην ανάπτυξή του ήταν του τύπου "να είναι τουλάχιστον επαρκής στον x τομέα" - σε πλήρη αντίθεση με την Amiga που κάπου θα κυριαρχούσε απέναντι στους πάντες και κάπου αλλού μπορεί να ήταν και ο χειρότερος υπολογιστής της ιστορίας. Τι, νομίζετε ότι υπερβάλλω; Κάντε ένα dir σε δισκέτα με πολλά αρχεία σε μία κλασική, "ορθόδοξη" 500άρα με Workbench 1.3, μετρήστε την ώρα που θα σας πάρει, και τα ξαναλέμε!

Τέλος πάντων, εδώ σκοπός μου δεν είναι να τα χώσω στην Amiga - την οποία άλλωστε έχω εξίσου με τον ST στην καρδιά μου - αλλά να πω μερικές καλές κουβέντες για τον Atari ST. Τελικά όμως δεν θα το κάνω εγώ, αλλά θα σας παραθέσω τμήματα από ένα post από το blog του John Sohn που νομίζω ότι τα λέει καλύτερα:

"Διάβασα πρόσφατα ότι ο Atari ST έκλεισε φέτος τα 40. Θυμάμαι που είχα αγοράσει τον δικό μου από το Rosewood Music στο Findlay του Ohio, το 1989, χρησιμοποιώντας τα χρήματα που είχα πάρει για την αποφοίτησή μου από το λύκειο. Τον ήθελα από το 1985, όταν τον είχα δει πρώτη φορά σε βιτρίνα στο Maumee Valley Computer Center στο Defiance του Ohio. Εκείνη ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησε, και μου φάνηκε σαν να ερχόταν από το μέλλον. Όταν τελικά τον απέκτησα - έναν 16μπιτο υπολογιστή με ποντίκι, γραφικό περιβάλλον και ενσωματωμένες θύρες MIDI - ήξερα ακριβώς πού κατευθυνόμουν. Για μένα, το μέλλον ήταν ο Atari ST.

Πριν τον ST, προγραμμάτιζα σε BASIC στον οκτάμπιτο Atari μου. Αλλά αυτό ήταν κάτι διαφορετικό. Αυτό ήταν σοβαρό. Στον ST ήταν που έβγαλα τις "βοηθητικές ρόδες" και βούτηξα στην K&R C. Χωρίς πρότυπο ANSI, χωρίς IDE, χωρίς επισήμανση σύνταξης. Μόνο εγώ, ένας κέρσορας που αναβόσβηνε, και το βιβλίο The C Programming Language στα γόνατά μου.

Τελικά έγινα κανονικός προγραμματιστής για τον Atari ST και χρησιμοποιούσα την Alcyon C - τον επίσημο μεταγλωττιστή C - μαζί με τον MadMac, έναν assembler για τον επεξεργαστή 68000. Δεν ήταν πια απλό hobby. Έγραφα κανονικό λογισμικό, σε μία πραγματική πλατφόρμα ανάπτυξης, αποκτώντας από νωρίς μια σκληρή (και διασκεδαστική) εκπαίδευση στον προγραμματισμό συστημάτων.

Κάποια στιγμή έγραψα ένα launcher που λεγόταν Zapenu. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ST Format - όχι απλώς αναφέρθηκε, αλλά συμπεριλήφθηκε πραγματικά στην cover disk. Έτσι μοιραζόμασταν τότε το λογισμικό. Χωρίς App Store. Χωρίς Internet. Μόνο μία δισκέτα 3,5 ιντσών κολλημένη στο εξώφυλλο ενός περιοδικού, με τον κώδικά σου μέσα. Για έναν φοιτητή που προσπαθούσε να πετύχει κάτι ουσιαστικό, αυτό σήμαινε τα πάντα.

Είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς πόσο μπροστά ήταν ο Atari ST στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ή στις αρχές του ’90 - εκτός και αν το έζησες τότε.

Εκείνη την εποχή, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν υπολογιστή στο σπίτι τους. Οι υπολογιστές ήταν ακριβοί, απευθύνονταν κυρίως σε επαγγελματίες και προκαλούσαν δέος. Μπορεί να είχες δει ένα PC στο γραφείο ή στο σχολείο - αλλά δεν ήταν μέρος της καθημερινότητας, εκτός αν ήσουν χομπίστας ή εργαζόσουν στον χώρο της τεχνολογίας.

Ο ST βοήθησε να αλλάξει αυτό. Το ίδιο και η Amiga, με τον δικό της τρόπο - ενώ ο Mac, παρότι επιδραστικός, παρέμενε απρόσιτος για τους περισσότερους λόγω της υψηλής τιμής του. Ο ST και η Amiga απέδειξαν ότι ισχυρά, δημιουργικά μηχανήματα μπορούσαν να είναι οικονομικά και προσβάσιμα - όχι μόνο εργαλεία για επιχειρήσεις ή για ιδρύματα ελιτιστών.

Ο ST ήταν οικονομικός, φιλικός προς τον χρήστη και ισχυρός - ένας πραγματικός 16μπιτος υπολογιστής με γραφικό περιβάλλον (GEM), πολυδιεργασία μέσω desk accessories και πλήρη μεταγλωττιστή C. Μπορούσες να φτιάξεις μουσική, να σχεδιάσεις pixel art, να γράψεις κείμενα, να παίξεις παιχνίδια ή να γράψεις σοβαρό λογισμικό - όλα σε ένα μόνο μηχάνημα.

Η Amiga μπορεί να είχε πιο εντυπωσιακά γραφικά και ήχο "στα χαρτιά", αλλά στην καθημερινή χρήση ο ST στεκόταν άξια - και συχνά έδινε την αίσθηση ότι ήταν πιο γρήγορος και άμεσος. Εκεί που το λειτουργικό της Amiga φαινόταν περίεργο και ασταθές, το GEM desktop του ST ήταν απλό και απόλυτα χρηστικό. Έμοιαζε και λειτουργούσε σαν πραγματικός σταθμός εργασίας με γραφικό περιβάλλον, όχι σαν κάποιο φανταχτερό παιχνίδι. Για συγγραφή κώδικα, εκκίνηση εφαρμογών ή διαχείριση αρχείων, το GEM απλώς… δούλευε - και έκανε όλο το σύστημα να δείχνει πιο… προσεγμένο.

Ο ST ήταν επίσης η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα ποτέ έναν επεξεργαστή κειμένου WYSIWYG - "what you see is what you get" (ό,τι βλέπεις είναι ό,τι παίρνεις). Σήμερα, θεωρείται αυτονόητο ότι ένας επεξεργαστής κειμένου θα δείχνει ακριβώς πώς θα είναι η σελίδα όταν αυτή εκτυπωθεί - αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Τότε, οι περισσότεροι επεξεργαστές κειμένου χρησιμοποιούσαν κωδικούς μορφοποίησης, χαρακτήρες ελέγχου ή ειδικές λειτουργίες προεπισκόπησης εκτύπωσης. Το να βλέπεις τη μορφοποίηση ζωντανά, όσο πληκτρολογούσες, ήταν κάτι που δεν είχα ξαναζήσει. Οι περισσότεροι επεξεργαστές κειμένου τότε λειτουργούσαν σαν "χαζά" τερματικά - πληκτρολογούσες για ώρα μέσα σε ένα περιβάλλον τύπου τερματικού και μετά ενεργοποιούσες μία λειτουργία προεπισκόπησης για να δεις πώς θα είναι τελικά το έγγραφο. Αντί να κοιτάω κώδικες μορφοποίησης ή σύμβολα ελέγχου, μπορούσα απλώς να πληκτρολογώ, να μορφοποιώ και να εκτυπώνω αυτό ακριβώς που έβλεπα στην οθόνη.

Οι ενσωματωμένες θύρες MIDI μετέτρεψαν τον ST σχεδόν από τη μία μέρα στην άλλη στον "μουσικό υπολογιστή". Cubase. Notator. Ακόμα και επαγγελματίες, όπως οι Tangerine Dream και ο FatboySlim, συνέχιζαν να χρησιμοποιούν STs πολύ μετά την απόσυρσή τους από τα ράφια - γιατί απλώς… δούλευαν.

Από την πλευρά του προγραμματιστή, μπορούσες να γράψεις σε C, να κάνεις μεταγλώττιση απευθείας πάνω στο μηχάνημα και να δουλέψεις με ένα πραγματικό γραφικό περιβάλλον - χωρίς να σηκωθείς από το γραφείο σου. Χωρίς cross-compiling. Χωρίς εγκατάσταση toolchain. Απλώς έγραφες κώδικα και ξεκινούσες.

Ο ST φτιάχτηκε γρήγορα, με περιορισμένους πόρους, από μία ομάδα που προσπαθούσε να ξεπεράσει την Commodore - την ίδια εταιρεία από την οποία μόλις είχε φύγει ο Jack Tramiel. Αυτή η αίσθηση του κατεπείγοντος του έδωσε το πλεονέκτημα. Ο ST δεν σχεδιάστηκε από επιτροπές - γεννήθηκε από τη θέληση ενός ανθρώπου που είχε πει τη θρυλική φράση: "Business is war". Και το σύνθημα του ST εξέφραζε ακριβώς αυτό το πνεύμα: Power without the price.

Ο Tramiel μπορεί να μην έχει τη φήμη του Steve Jobs ή του Bill Gates, αλλά σίγουρα θα έπρεπε. Επιβίωσε από το Ολοκαύτωμα, ήρθε στην Αμερική και δημιούργησε, όχι μία, αλλά δύο μεγάλες αυτοκρατορίες στους υπολογιστές - την Commodore και την Atari - με βάση την πίστη του ότι η υπολογιστική ισχύς πρέπει να είναι προσιτή και διαθέσιμη σε όλους. Η κληρονομιά του δεν είναι απλώς τα μηχανήματα. Είναι η ιδέα ότι η τεχνολογία πρέπει να ανήκει στις μάζες, όχι μόνο στους προνομιούχους. Και o ST ήταν η ενσάρκωση αυτής της φιλοσοφίας, σε μορφή πυριτίου.

Και όταν τον παρουσίασε για πρώτη φορά - με εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο στο πρόσωπό του - μπορούσες να το καταλάβεις: ο ST τον έκανε περήφανο.

…

Γυρίστε τον διακόπτη και σε δευτερόλεπτα βρεθήκατε σε μια επιφάνεια εργασίας γραφικών. Χωρίς ενδιάμεσες οθόνες. Δεν υπάρχουν καθυστερήσεις "αρχικοποίησης". Δεν υπάρχει λειτουργικό σύστημα για φόρτωση από τον δίσκο. Το GEM και το TOS ζούσαν στην ROM, οπότε το μηχάνημα ήταν πάντα έτοιμο για χρήση. Ακόμη και χωρίς να έχει τοποθετηθεί δισκέτα, είχατε ένα λειτουργικό σύστημα, πλήρες, με GUI, πίνακα ελέγχου και εργαλεία αρχείων.

Αυτό το είδος ανταπόκρισης ήταν φυσιολογικό τότε. Και μετά το χάσαμε.

Ανεχόμαστε "φουσκωμένα" λειτουργικά συστήματα, αργούς σκληρούς δίσκους και χρόνους εκκίνησης που μετρώνται σε λεπτά.

…

Ο ST δεν έκανε πολλαπλές εργασίες με τη σύγχρονη έννοια, αλλά δεν χρειαζόταν. Δεν κρυβόταν πίσω από στρώματα αφαίρεσης. Πατούσες τον διακόπτη και ήσουν "μέσα".

Όπως πολλοί άνθρωποι, έφυγα από τον ST στις αρχές της δεκαετίας του '90. Όταν πήρα έναν 386 και άρχισα να κάνω προγραμματισμό για Windows, ο Atari μπήκε σε κουτί και τοποθετήθηκε σε ένα ράφι. Δεν ήταν ένα συνειδητό αντίο - απλώς η έλξη για το πού κατευθυνόταν η βιομηχανία.

Τα Windows δεν ήταν τόσο κομψά, αλλά ήταν εκεί που ήταν οι δουλειές. "Μετακόμισα" στην C++, δημιουργώντας πραγματικές εφαρμογές για desktop PCs για Windows και αργότερα πέρασα σε Java όταν το internet άρχισε να απογειώνεται.

…

Πέρασαν δεκαετίες. Αλλά δεν ξέχασα ποτέ αυτό το συναίσθημα.

Όταν τελικά έβγαλα τον παλιό μου εξοπλισμό και τον ST από το πατάρι πριν από μερικά χρόνια, δεν ήμουν σίγουρος τι θα έβρισκα. Ο σκληρός δίσκος ήταν ακόμα εκεί - μια τεράστια μονάδα ACSI που δεν είχε λειτουργήσει εδώ και σχεδόν 30 χρόνια. Ο σκληρός δίσκος είχε κάποια σκουριά εξωτερικά, αλλά και πάλι δούλευε! Χρησιμοποίησα ένα Gotek drive και αργότερα μία συσκευή ACSI2SD για να τραβήξω προσεκτικά αρχεία από αυτόν, έναν sector τη φορά.

Υπήρχαν τα παλιά μου source files. Τα βοηθητικά μου προγράμματα. Ακόμα και το Zapenu. Κώδικα που δεν είχα δει από τότε που ήμουν στο κολέγιο, τον έβλεπαν πια τα μάτια μου σε ένα σύγχρονο πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου.

…

Είναι τρελό να πιστέψει κανείς ότι ο Atari ST είναι 40 ετών. Ότι ένα μηχάνημα που αγόρασα με τα χρήματα της αποφοίτησής μου - το ίδιο μηχάνημα που μου έμαθε την C, πυροδότησε την αγάπη μου για τον προγραμματισμό συστημάτων, και ξεκίνησε μία ζωή στην τεχνολογία - θεωρείται πλέον vintage.

Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο ακραίο είναι πόσο ο ST εξακολουθεί να αντέχει. Άμεση ενεργοποίηση. Ενσωματωμένα εργαλεία. Ένα απλό, συνεπές, γραφικό περιβάλλον. Μία αίσθηση ελέγχου που οι σύγχρονες πλατφόρμες, παρ' όλη τη δύναμή τους, εξακολουθούν να αγωνίζονται να αναπαράγουν.

Έχω γράψει για σύγχρονα συστήματα - Windows, macOS, iOS, Android.

…

Αλλά τίποτα δεν αντικατέστησε ποτέ αυτή την αίσθηση του να ανοίγεις τον ST και απλώς να χτίζεις κάτι.

…

Καλά 40^α γενέθλια, Atari ST. Εσύ με έκανες προγραμματιστή".

Για το original post στη μητρική του γλώσσα, διαβάστε ΕΔΩ.

Χρόνια σου Πολλά, Atari ST! 

The Spectrum Show επεισόδιο 153

Ας κάνω ένα μικρό διαλειμματάκι από την παρατεταμένη γκρίνια μου για τις (άθλιες) καιρικές συνθήκες της Ελλαδίτσας προκειμένου να ενημερώσω τους φίλους και τις φίλες που διαβάζουν αυτό εδώ το blog για την κυκλοφορία του νέου επεισοδίου του The Spectrum Show.

Στο 153ο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς Spectrumικής θεματολογίας ο Paul Jenkinson ασχολείται βασικά με το arcade game Check Man της Zilec-Zenitone (της ποιας είπατε;) και τις προσπάθειες υλοποίησης αυτού στον ZX Spectrum, οι οποίες είναι τραγικά περισσότερες απ' ότι θα φανταζόταν κάποιος εάν λάβουμε υπόψη ότι το πρωτότυπο ούτε τόσο γνωστό και δημοφιλές ήταν, αλλά ούτε και τραβούσε σαν μαγνήτης τους gamers με τα γραφικά ή το gameplay του. Με τα 16 από τα 23 λεπτά του νέου επεισοδίου αφιερωμένα στο παραπάνω θέμα καταλαβαίνει κανείς ότι ήλπιζα να με αποζημιώσουν τα τελευταία 7', αλλά αυτά αναλώνονται σε μία κουβεντούλα του Paul με τον Geoff αναφορικά με coin ops που είχαν δει για πρώτη φορά back in the day.

Είναι προφανές ότι με τόση ύλη και τόσο πλούσιο υλικό στο παλμαρέ του ο Paul μας έχει χαρίσει στο παρελθόν πολύ-πολύ καλύτερα επεισόδια του The Spectrum Show από το καινούριο, αλλά νομίζω ότι το αποτέλεσμα δεν οφείλεται τόσο στο γεγονός ότι η καλοκαιρινή ραστώνη τον επηρέασε, αλλά περισσότερο στην ατυχή επιλογή του Check Man. Γιατί την έρευνά του για να βρει, να παίξει και να βιντεοσκοπήσει τους 3.074.412 κλώνους αυτού την έκανε, οπότε δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις για τεμπελιά!

Όπως και να 'χει, έναν άνθρωπο με τη συνέπεια και την μακροχρόνια προσφορά του Paul Jenkinson στην κοινότητα δεν είναι σωστό να τον κατηγορούμε και φυσικά είμαι ο τελευταίος που θα το κάνω: όπως κάθε φορά τον ευχαριστώ από καρδίας για ένα ακόμα επεισόδιο του The Spectrum Show άσχετα εάν η θεματολογία του συγκεκριμένου προσωπικά δεν με πολυενδιέφερε. Να είναι καλά ο άνθρωπος να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του γιατί δεν υπάρχουν πολλοί σαν ελόγου του! 

 

Το Σύνδρομο επέστρεψε!

Λοιπόν, δεν ξέρω πώς την παλεύετε με όλη αυτή τη ζέστη, αλλά εγώ δεν το 'χω. Δεν είναι μονάχα το να μη μπορώ να σταθώ κάπου μια στιγμή χωρίς να ιδροκοπάω σαν το ζώο, ούτε το γεγονός ότι τα ρούχα μου μοιάζουν σα να έχω πέσει σε πισίνα (συνεχώς, όμως). Ούτε καν το ότι όταν επιτέλους βρίσκομαι σε ένα χώρο με επαρκή κλιματισμό φοβάμαι ότι θα πάθω πνευμονία. Αυτό που πραγματικά με γονατίζει είναι το ότι δεν μπορώ να σκεφτώ. Αλήθεια. Το μυαλό μου ρετάρει από τη ζέστη, είναι σα να έχει ρευστοποιηθεί ένα τμήμα του εγκεφάλου μου η όλη φάση. Και δεν το αδικώ το καημένο: οι εργοστασιακές του προδιαγραφές είναι για να λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο εύρος θερμοκρασιών. Πώς είναι αν έχεις πυρετό 41 για 1-2 μέρες σερί που σου αφήνει κουσούρι και μετά κοιτάς το ταβάνι και μιλάς με γρίφους; Τέτοια πράγματα μιλάμε, δύσκολα. Δηλαδή είναι που είναι έτσι κι αλλιώς ψυχοβγάλτης το καλοκαίρι στην Ελλάδα, τώρα φτάνει και στο peak του, μην τυχόν και ξεχαστούμε και παραλείψουμε για μια μέρα τα καντήλια που δε γεννηθήκαμε στη... Νορβηγία!

Σε αυτή τη φάση που είμαι λοιπόν που λέτε τις τελευταίες μέρες με τις εγκεφαλικές μου λειτουργίες να εκτελούνται με ρυθμούς δημοσίου, διαπίστωσα ότι το μόνο που πρακτικά με κάνει να μπορώ να συγκεντρωθώ και να χαλαρώσω ευχάριστα, είναι το διάβασμα. Και δεν εννοώ στον υπολογιστή, ούτε εννοώ το διάβασμα για να μάθεις κάτι. Όχι, μυθιστορήματα, περιοδικά, χαλαρά, τέτοια φάση. Σε έντυπη μορφή αποκλειστικά, φυσικά. Όποιος πέρασε από την εποχή που δίπλωνες την εφημερίδα στα τέσσερα για να μπορέσεις να τη διαβάσεις και τα δάχτυλά σου μαύριζαν από το μελάνι δε νομίζω να φτάνει σε... κορύφωση με Kindle, tablets και οτιδήποτε ανάλογο. Sorry κιόλας...

Κι εκεί λοιπόν που λέτε που έχω φτάσει στις 600 από τις 648 σελίδες του μυθιστορήματος που διάβαζα και βλέπω καθαρά να το τελειώνω πολύ συντομότερα απ' όσο θα ήθελα, μου έρχεται μήνυμα στο Messenger από το Μάνο. Ποιο Μάνο; Το Μάνο τον Σακέλλη, τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από το My 8-bit Syndrome, το περιοδικό για το οποίο σας είχα γράψει την τελευταία μέρα του προηγούμενου χρόνου. Και μη μου πείτε ότι δεν θυμάστε, έτσι; Τι, είχατε κάτι καλύτερο να κάνετε 31 Δεκεμβρίου από το να διαβάσετε το blog μου; Πώς; Έχετε οικογένεια; Έχετε υποχρεώσεις; Έχετε ζωή; Γιατί; Ποιοι είστε; Δεν σας καταλαβαίνω!

Τέλος πάντων, μπορεί κάποιοι να θυμάστε την ανάρτηση, ελπίζω πολλοί περισσότεροι να θυμάστε το ίδιο το My 8-bit Syndrome και ακόμα περισσότερο ελπίζω να τιμήσατε την προσπάθεια του Μάνου, αγοράζοντάς το. Αν όχι, ας σας φρεσκάρω λιγάκι τη μνήμη, ε, τι λέτε;

Το My 8-bit Syndrome λοιπόν είναι ένα περιοδικό 8bit θεματολογίας (τι λες τώρα, ποιος θα το φανταζόταν;) μεγέθους Α5 και 36 σελίδων, έγχρωμο, που κυκλοφορεί σε έντυπη αλλά και σε ψηφιακή μορφή. Είναι προϊόν της δουλειάς που κάνει με μπόλικη γνώση, προσήλωση και μεράκι ο Μάνος Σακέλλης, και απευθύνεται σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τους 8μπιτους υπολογιστές, τους αγαπήσαμε, και συνεχίζουμε να τους χρησιμοποιούμε και να ενδιαφερόμαστε ακόμα. Το My 8-bit Syndrome είναι γραμμένο εξ' ολοκλήρου στην αγγλική γλώσσα, μία επιλογή του Μάνου την οποία προσωπικά θεωρώ σοφή, καθώς, με τον τρόπο αυτό, μπορεί να απευθυνθεί σε πολύ ευρύτερο κοινό από αυτό των ρετροπαράξενων της Ψωροκώσταινας. 

Στο νέο τεύχος του My 8-bit Syndrome μπορείτε να απολαύσετε πολλή και ενδιαφέρουσα ύλη, που κυριαρχείται από σύντομα αλλά περιεκτικά game reviews (25, ζωή να 'χουνε!) για Commodore 64, ZX Spectrum, Amstrad CPC, Atari 8bit, Oric και MSX. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε retro νέα, την παρουσίαση του TheSpectrum της Retro Games Ltd, μία μεγάλη συνέντευξη του γνωστού στην κοινότητά μας YouTuber TJ Ferreira, καθώς και διάφορα πρωτότυπα retro quizzes. Το My 8-bit Syndrome κοστίζει 4€ συν τα έξοδα αποστολής σε έντυπη μορφή και 2€ σε ψηφιακή - προσωπικά συνιστώ την πρώτη επιλογή, εννοείται - και μπορείτε να το αποκτήσετε από ΕΔΩ. Α, και υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα και κάποια λιγοστά αντίτυπα του πρώτου τεύχους αν δεν το έχετε ήδη, οπότε μια καλή και συμφέρουσα λύση θα ήταν να τα πάρετε και τα 2 μαζί.

Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω το Μάνο που μου έστειλε το δεύτερο αντίτυπο του νέου τεύχους και να του ευχηθώ ό,τι καλύτερο για τη συνέχεια. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ που το blog που διαβάζετε αλλά και το Retro Planet βρήκαν το χώρο τους στις σελίδες του My 8-bit Syndrome, ενώ το RP έγινε και... κονκάρδα! Πάντα τέτοια, φίλε! 

 

Zone 5: οι Fairlight επιστρέφουν!

Ένα demoparty που ονομάζεται Edison; Προσωπικά δεν το είχα ξανακούσει, αν και φέτος, το ΠΣΚ που μόλις ολοκληρώθηκε, διοργανώθηκε για 14η φορά! Οπότε κακώς δεν το γνώριζα και πάμε παρακάτω.

Όντας χρόνια μπροστά από εμάς - σε κάθε επίπεδο, τολμώ να πω - οι Σουηδοί, δεν σκέφτηκαν απλά να βρουν μια τοποθεσία όπως-όπως, να κοτσάρουν και 2-3 κιτρινισμένες 500άρες κι έναν Amstrad με πράσινη οθόνη και καθάρισαν. Όχι. Νοίκιασαν πλοίο (M/S Borgila) - εννοείται ειδικά διαμορφωμένο για τη διοργάνωση events - για ένα demoparty to remember. Φυσικά, εννοείται και εξυπακούεται πως για να παρευρεθεί κάποιος στο Edison έπρεπε να πληρώσει εισιτήριο. Κάποια πράγματα είναι αυτονόητα για κάποιους λαούς. Στην Ψωροκώσταινα από την άλλη έχουμε το απόλυτο contrast όταν διοργανώνεται κάτι εντελώς δωρεάν, είναι στη γειτονιά μας, και παρόλα αυτά δεν κάνουμε τον κόπο να το τιμήσουμε και να το ενισχύσουμε με την παρουσία μας. Και κατά τα άλλα σου βγαίνει ο άλλος και σου λέει "εγώ είμαι αρρωστάκι με την όλη φάση". Ναι, καλά, αρρωστάκι όντως είσαι αλλά για άλλους λόγους μάγκα μου.

Αφήνοντας όμως τη γκρίνια στην άκρη (γιατί;) ας πάμε και στο θέμα της ανάρτησης, που δεν είναι άλλο από το νέο demo των Fairlight για τον ένα και μοναδικό big daddy του home computing, τον Commodore 64, που ονομάζεται Zone 5. Εντάξει, οι Fairlight δεν χρειάζονται συστάσεις, είναι ίσως το πιο γνωστό demogroup στην ιστορία και προσωπικά ακόμα θυμάμαι τα πρώτα τους cracktros στον 64άρη, κάπου εκεί γύρω στο '85.

Παρά την μακροχρόνια πορεία τους και τις πάμπολλες παραγωγές τους, και παρά την εκτίμηση που χαίρουν από όλη την retro κοινότητα, τολμώ να πω ότι συνήθως τα demos των Fairlight στερούνται αυτό το κάτι που θα τα κάνει να ξεχωρίσουν, αυτή δηλαδή την ιδανική ισορροπία μεταξύ τεχνικής, αισθητικής και ροής. Προσωπική μου άποψη είναι αυτή, δεν υποστηρίζω ότι ισχύει 100%, απλά εγώ αυτό έχω εντοπίσει. Και δεν είναι ότι ισχύει πάντα, αλλά τόσα χρόνια, με τόσα demos που έχουν φτιάξει, θα έπρεπε να έχουν το Top-10 τουλάχιστον σε Commodore 64 και Amiga, κάτι που προφανώς δεν ισχύει (ναι, ξέρω, παίζουν κι άλλοι). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας έχουν χαρίσει αριστουργήματα, απλά αυτά είναι λίγα αναλογικά με τον όγκο των παραγωγών τους, αυτό εννοώ, μην ξεσηκώνεστε!

Το Zone 5, χωρίς να υπόσχεται ότι θα αφήσει άπαντες με το στόμα ανοιχτό ή ότι θα βάλει νέα standards στις demo παραγωγές του Commodore 64, καταφέρνει ωστόσο να έχει ιδανική ροή και όμορφη αισθητική, όντας ένα συνολικό έργο που αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος προκειμένου να κατανοήσει για τι είναι ικανός ο 64άρης - και οι Fairlight, φυσικά.

Στριμωγμένο σε 2 πλευρές δισκέτας το Zone 5 υπόσχεται να χαρίσει σε όσους ασχοληθούν μαζί του 6μιση λεπτά οχτάμπιτης μαγείας, 6μιση λεπτά με τον 6510, το VIC-II και το SID να δουλεύουν υπερωρίες προκειμένου να ικανοποιήσουν τις ορέξεις μας. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ ή να το παρακολουθήσετε στο παρακάτω βιντεάκι.

The Spectrum Show επεισόδιο 152

Μα καλά, είναι δυνατόν; Πέρασε κιόλας ένας μήνας; Κι όμως, πέρασε. Σιγά μην έκανε λάθος ο Paul Jenkinson, ο άνθρωπος με που με την ακρίβεια που ανεβάζει τα μηνιαία Spectrumικά videos του έπρεπε να τον χρησιμοποιούμε για να... ρυθμίζουμε τα ρολόγια μας!

Ο Paul, στο 152ο επεισόδιο του The Spectrum Show δοκιμάζει ένα ακόμα πληκτρολόγιο για Spectrum, το πιο "ιδιαίτερο" απ' όλα, αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη. Μας παρουσιάζει επίσης ένα MIA (missing in action) παιχνίδι που βρέθηκε πρόσφατα, αλλά κι ένα πολύ ιδιαίτερο πρόγραμμα από την Eclipse Software, το Auto 3D Space Art, το οποίο, χρησιμοποιώντας τυχαία βασικά γεωμετρικά σχήματα και άλλα σχέδια φτιάχνει αυτό που λέει και ο τίτλος του, δηλαδή space art, και μάλιστα, κάποιες φορές, με πραγματικά εντυπωσιακά αποτελέσματα για τα δεδομένα των early 80s και τις δυνατότητες του Spectrum. Μάλιστα τρέχει ακόμα και σε 16άρη ZX Spectrum - ναι, υπήρχαν και τέτοιοι και προσωπικά με έναν από αυτούς ξεκίνησα - και τολμώ να πω ότι το Auto 3D Space Art μάλλον ανήκει στην creme de la creme της software library του εν λόγω μηχανήματος...

Τέλος, ο Paul παίρνει ένα type-in παιχνιδάκι για ZX81, το μετετρέπει ώστε να τρέχει σε Spectrum και εν τέλει το μεταμορφώνει κυριολεκτικά προσθέτοντάς του γραφικά, χρώμα και ήχο. Πολύ ενδιαφέρον σύντομο project που είναι ενδεικτικό του πόσο ανώτερος ήταν ο ZX Spectrum από τον προκάτοχό του.

Αυτά για σήμερα - δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί και συνεχίστε την Κυριακή σας με Spectrumικά vibes.

Νέο website για τα highscores μας (μέχρι να πέσει κι αυτό)

Πίσω στις αρχές του 2019 είχα ανεβάσει μία ανάρτηση σχετική με το cbm8bit, ένα portal το οποίο, ανάμεσα στα άλλα χρήσιμα που μπορούσε κάποιος να βρει/κάνει, έδινε τη δυνατότητα στους χρήστες να καταχωρούν τα high scores τους. Αρχικά σε κάποια classics του Commodore 64 και στη συνέχεια και σε παλιά και νέα video games για όλες τις κλασικές 8μπιτες και 16μπιτες πλατφόρμες. Προσωπικά χρησιμοποιούσα συχνά το cbm8bit, είτε για να παίρνω μία ιδέα για το πόσο είναι ένα καλό σκορ για κάποιο παιχνίδι, είτε για να καταχωρώ με περηφάνεια τα high scores μου, τα οποία, ειδικά στα νέα παιχνίδια (της τελευταίας 20ετίας!), είναι από τα κορυφαία καθώς ο ανταγωνισμός είναι σαφώς μικρότερος.

Δυστυχώς, τον Απρίλιο το 2023, το cbm8bit απλά εξαφανίστηκε, χωρίς κάποια προειδοποίηση ή εξήγηση, παίρνοντας μαζί του τις glory moments των μελών του. Έγραφα τότε για τη ματαιότητα του να παράγει κανείς ιντερνετικό περιεχόμενο (ξέρετε, όπως είναι αυτό το blog, ας πούμε) καθώς, στην ψηφιακή εποχή, το scripta manent ισχύει όσο είναι ακόμα στην πρίζα ο server. Αν ο τελευταίος πάθει κάτι, χάνονται μαζί του και όλες οι εργατοώρες που χρειάστηκαν για τη δημιουργία του περιεχομένου του. Έτσι, σε μια στιγμή. Και, αν δεν υπάρχει και το κίνητρο για να ασχοληθεί κάποιος να τον επαναφέρει, χάνονται για πάντα. Sad but true. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες χιλιετίες φάγαμε ως ανθρώπινο γένος για να φτάσουμε στο σημείο που όντως ο πολιτισμός μας θα χαθεί όταν κοπεί το ρεύμα (ή όταν πέσει το internet) όπως είχαν γράψει κάποτε με σπρέι σε έναν τοίχο στα Εξάρχεια - ένα σύνθημα που νομίζω ότι είχε μείνει απείραχτο τουλάχιστον για μία δεκαετία.

Εντελώς τυχαία (ούτε καν θυμάμαι το πώς, για να είμαι ειλικρινής) βρέθηκα πριν λίγες μέρες στο LVLUPscore, ένα site το οποίο - ναι, το μαντέψατε - χρησιμεύει για να καταχωρεί ο καθένας τα high scores του, με έφεση στις παλαιότερες πλατφόρμες. Ναι, είναι εκεί τα 8μπιτα και τα 16μπιτα αλλά και αρκετά γνωστά nicknames από τα χρόνια του cbm8bit. Οπότε, αν ψάχνετε μία τροπαιοθήκη για την ψηφιακή σας ματαιοδοξία, ξεκινήστε πάραυτα! Θα βρείτε κι εμένα εκεί, ας μην κοροϊδευόμαστε...

Τώρα, το νιώθω, όλο και κάποιοι από εσάς που διαβάζετε αναρωτιέστε "μα ποιος παίζει πραγματικά video games στα 8μπιτα (και στα 16μπιτα) εν έτει 2025 - πλάκα κάνουμε;". Κι όμως, η αλήθεια είναι ότι, πλην εμού, γνωρίζω και άλλους, Προφανώς η πλειονότητα των retro users δεν το κάνει, αυτό είναι γνωστό. Είτε κάποιοι είναι "συλλέκτες", είτε κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται περισσότερο για το hardware παρά για το software, ενώ, προφανώς - και αυτό είναι απολύτως σεβαστό - κάποιοι έχουν πολύ σοβαρότερες έγνοιες στο κεφάλι τους από τα video games. Κι όμως, θα σας πω ένα μυστικό: αυτά τα παιχνίδια για τους υπολογιστές των 80s, είτε παλιά είτε νέα, είναι ιδανικά για να "σκοτώσει" κάποιος 10-20-30 λεπτά και να ξεχαστεί λιγάκι από την καθημερινή ρουτίνα και τα προβλήματά του. Μιλάμε για παιχνίδια ως επί το πλείστον απλούστατα, που συνήθως ξέρεις τι πρέπει να κάνεις πριν καν παίξεις για πρώτη φορά, με χειρισμό του τύπου πιο-απλός-πεθαίνεις και με μόνο στόχο την υπέρβαση του προηγούμενου high score. Και αυτό είναι. Απλά, πρωτόγονα και εθιστικά, πλήρως αντίθετα με τη σύγχρονη νόρμα των 14 κουμπιών και των 12 συνδυασμών αυτών, χωρίς 20λεπτα cutscenes, χωρίς saves και checkpoints, χωρίς ενημερώσεις, χωρίς τίποτα. Το φορτώνεις σε ελάχιστα δευτερόλεπτα (πείτε μου ότι δεν έχετε κάποιο mass storage device για το retro computer σας) και ξεκινάς κατευθείαν το παιχνίδι. Στο τέταρτο μπορεί και να αισθάνεσαι ήδη πλήρης! Προφανώς γούστα είναι αυτά και σαφέστατα εγώ που σας γράφω είμαι ένας δεινόσαυρος, ένα απομεινάρι ενός λησμονημένου παρελθόντος που έχει ξεχάσει να πεθάνει, αλλά δε μου βγάζετε από το μυαλό ότι η απλότητα ενός Vallation, ενός Redshift, ενός Galencia και ενός Reshoot R είναι ακριβώς τόσο-όσο χρειάζεται για να γίνει εύπεπτη και απολαυστική η εμπειρία του video gaming. Εντάξει, άλλοι μπορεί να προτιμούν το The Last of Us ή το Call of Duty 1.423, κατανοητό. Γούστα είναι αυτά. Εδώ υπάρχει κόσμος που ακούει τραπ, στα video games θα σκαλώσουμε;

Όπως και να 'χει, αν είστε ρέκτες του gaming "παλαιάς κοπής" (ακόμα κι εδώ ακούγεται λάθος, ρε γαμώτο) και θέλετε να δείξετε στους ομοϊδεάτες σας ότι λιώσατε το νέο Donkey Kong στον Spectrum, κάντε μία βόλτα από το LVLUPscore και καταχωρείστε τα επιτεύγματά σας. Εγώ και μερικοί άλλοι πυροβολημένοι θα σας δούμε και θα σας καμαρώσουμε! 

Review: Galencia για Commodore 64

Galencia (Commodore 64) - Jay Aldred (Code/GFX)/Pulsebot(Music/SFX)/Saul Cross (extra GFX/SFX)

To Galencia είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πλέον εμβληματικούς και πολυσυζητημένους τίτλους της χρονιάς που πέρασε, μιας χρονιάς που, ειδικά στην πλατφόρμα του Commodore 64, σημαδεύτηκε από την κυκλοφορία καταπληκτικών παιχνιδιών όπως είναι τα Sam's Journey, Argus και Organism (και το ίδιο το Galencia, φυσικά). Άξιζε όμως όλο τον θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του; Είναι τόσο καλό; Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται για παιχνίδι που διατίθεται δωρεάν, πρέπει να πληρώσει προκειμένου να το αποκτήσει κάποιος…

Να πω ξεκινώντας - και για να φύγει κιόλας απ' τη μέση το ερώτημα - ότι ναι, τα αξίζει τα λεφτά του το Galencia. Ειδικά αν το αποκτήσετε ως ψηφιακό download, δεν πρόκειται να λυπηθείτε με τίποτα τα 6,19 δολάρια ΗΠΑ που θα σας κοστίσει μαζί με τον ΦΠΑ. Κι αυτό γιατί μιλάμε για ένα παιχνίδι που ήρθε να διορθώσει μια ιστορική αδικία, να κλείσει ένα διαχρονικό κενό: το ότι ποτέ δεν κυκλοφόρησε κάποια πραγματικά αξιόλογη μεταφορά του Galaga στον Commodore 64! Γιατί ναι, πέραν του (υποτυπώδους) σεναρίου και των κάπως διαφορετικών γραφικών, το Galencia είναι στην ουσία ένας κλώνος του Galaga από τα coin ops…

Το Galencia, πέρα από ψηφιακό download κυκλοφορεί σε όλες τις δυνατές μορφές: κασέτα, δισκέτα και cartridge. Όποιο απ' αυτά και αν αποκτήσετε έρχεται σε μια ποιοτικότατη συσκευασία με πολλά (ή και περισσότερα!) εξτραδάκια, αλλά το σημαντικό της όλης ιστορίας είναι προφανώς το ίδιο το παιχνίδι, έτσι δεν είναι; Το Galencia λοιπόν είναι ένα καθαρόαιμο shoot 'em up της (πολύ) παλιάς σχολής και αποτελεί μία εξαιρετική με όλη τη σημασία της λέξης μεταφορά του θρυλικού Galaga στην οθόνη του (ακόμα πιο θρυλικού) 64άρη. Πρόκειται για ένα παιχνίδι υψηλότατων standards απ' όπου κι αν το πιάσει κανείς, με πολύ καλή παρουσίαση, γραφικά και ήχο και ασύλληπτου επιπέδου ομαλότητα σε κίνηση των sprites, αμεσότητα στον χειρισμό και gameplay. Ίσως κάποιοι να θεωρούν πολύ retro και μονοδιάστατο το Galaga (και κατ' επέκταση το Galencia), όμως δεν είναι έτσι: δεν έχουμε να κάνουμε με Space Invaders εδώ, αλλά με ένα παιχνίδι που γέννησε τα vertical shooters που το ακολούθησαν και ίσως το πρώτο shoot 'em up της ιστορίας με αναβαθμίσιμα όπλα (το δεύτερο διαστημόπλοιο που μπορούμε να ενώσουμε με το δικό μας αν το ελευθερώσουμε από το capture).

Το Galencia, πέραν της δυνατότητας για double fire που μόλις αναφέραμε έχει κι άλλα "ωραία" χαρακτηριστικά: bonus ανάλογα με τον χρόνο που θα μας πάρει η ολοκλήρωση του κάθε επιπέδου, challenge stages, παράσημα για κάθε πίστα που ολοκληρώνουμε καθώς και αρκετές δυνατότητες παραμετροποίησης. Επίσης, μπορεί να αποθηκεύσει τα high scores ακόμα και στο cartridge (!), κάτι που, απ' όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, αποτελεί πρωτιά στην ιστορία του Commodore 64.

Για να μη μακρηγορούμε, θα επαναλάβω αυτό που έγραψα από την αρχή: το παιχνίδι τα αξίζει τα χρήματα που θα ξοδέψετε για να το αποκτήσετε. Είναι ένα υπέροχο shoot 'em up με gameplay επιπέδου coin op που σίγουρα, αν είχε κυκλοφορήσει καμιά 35αριά χρόνια νωρίτερα, θα είχε μείνει στην ιστορία. Ακόμα και εν έτει 2018 πάντως αποτελεί μια πολύ καλή αγορά, αφού ακόμα και η "ακριβή" έκδοση με το cartridge θα σας κοστίσει 40€ συν τα ταχυδρομικά, τιμή καθ' όλα λογική.

Μπορείτε να προμηθευτείτε το Galencia από το site της Protovision (σε φυσική μορφή) ή από το itch.io (ψηφιακό download).

Βαθμολογία: 9/10

  

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 19ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018. 

The Spectrum Show επεισόδιο 151

Πριν από 2 μέρες αναρτήθηκε στο YouTube το νέο επεισόδιο του The Spectrum Show, το υπ' αριθμόν 151, εγκαινιάζοντας έτσι τον 16ο κύκλο της σειράς Spectrumικών videos του Paul Jenkinson. Όπως μας είχε προϊδεάσει ο Paul πλέον τα επεισόδιο έχουν περίπου τη μισή διάρκεια, δηλαδή είναι γύρω στα 15 λεπτά αντί της μισής ώρας όπως είχαμε καλομάθει. Και είναι γεγονός ότι η μειωμένη διάρκεια έχει ως αποτέλεσμα λιγότερο περιεχόμενο, πράγμα που φυσικά και δεν είναι θετικό. Από την άλλη θα μπορούσε κάποιος να πει ότι και 15 λεπτά δεν είναι και λίγα - και αυτό το ακούω. Είτε έτσι είτε αλλιώς θα το συνηθίσουμε και κανείς δεν μπορεί να ψέξει τον Paul που φτιάχνει αφιλοκερδώς βιντεάκια για χάρη μας εδώ και 13 χρόνια, έτσι δεν είναι; Προφανώς κάπου κουράστηκε ο άνθρωπος και θέλει να ασχοληθεί και με άλλα πράγματα. Σεβαστό 100%.

Στο νέο επεισόδιο του The Spectrum Show το κύριο θέμα είναι ένα software house, η Assassin Software και το computer shop από το οποίο αυτή ξεκίνησε. Επίσης παρουσιάζονται δύο νέα παιχνίδια, τα Scramble RX και Donkey Kong. Και, αν αναρωτιέστε από πού κι ως πού είναι νέα παιχνίδια τα Scramble και Donkey Kong να σας πληροφορήσω ότι αναφέρομαι (βασικά ο Paul αναφέρεται) σε νέες, σχεδόν arcade perfect εκδόσεις που κυκλοφόρησαν το 2024 και το 2025, αντίστοιχα. Οπότε ναι, είναι όντως νέα παιχνίδια!

Το επεισόδιο ολοκληρώνεται με την παρουσίαση της Kickstarter καμπάνιας για το νέο βιβλίο του Mel Croucher, του παλιού Spectrum coder από τα πρώτα χρόνια των 80s.

Μπορείτε να δείτε το video στη συνέχεια:

Review: Deep Core Raider για ZX Spectrum

Deep Core Raider (Sinclair ZX Spectrum) - Paul Jenkinson

Το Deep Core Raider είναι ένα σχετικά πρόσφατο παιχνίδι, καθώς κυκλοφόρησε το 2016. Τρέχει κανονικά σε οποιοδήποτε μοντέλο Spectrum διαθέτει από 48ΚΒ μνήμης RAM και πάνω και υποστηρίζει ήχο σε όσα μηχανήματα διαθέτουν sound chip.

Έχετε τον ρόλο ενός διαστημικού τυχοδιώκτη, ο οποίος προσπαθεί με το μικρό του διαστημόπλοιο να εξαγάγει πολύτιμα ορυκτά από διάφορους πλανήτες που ανήκουν σε πολυεθνικές εταιρίες. Φυσικά, οι εταιρίες αυτές θέλουν να καρπωθούν οι ίδιες κάποια στιγμή τα ορυκτά του κάθε πλανήτη, κι έτσι δεν έχουν αφήσει κανέναν αφρούρητο: πολυβολεία, ρομπότ και διαστημόπλοια έχουν αναλάβει να κρατούν μακριά τους πειρατές και τους τυχοδιώκτες που ψάχνουν το εύκολο κέρδος. Και, όπως είπαμε, ένας από αυτούς είστε κι εσείς…

Ο χειρισμός του διαστημοπλοίου στο Deep Core Raider είναι εξαιρετικά απλός (αριστερά, δεξιά, ώση και ρίψη βομβών). Καθώς εισέρχεστε σε κάθε πλανήτη που αποτελείται από περίπου δέκα οθόνες με μία είσοδο και μία έξοδο η κάθε μία, προσπαθείτε να συλλέξετε τα ορυκτά, αποφεύγοντας τα βλήματα των πολυβολείων και καταστρέφοντας τα εχθρικά διαστημόπλοια. Το σκάφος σας έχει την τάση να πέφτει προς τα κάτω - η βαρύτητα, βλέπετε - αλλά μπορείτε να πυροδοτείτε τον κινητήρα του αν θέλετε να επιβραδύνετε την πτώση ή να κινηθείτε προς τα πάνω. Φυσικά, αυτό έχει ως αποτέλεσμα την μείωση των καυσίμων σας και προκύπτει έτσι άλλο ένα πράγμα που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας, δηλαδή τον ανεφοδιασμό σας. Καύσιμα μπορείτε σε βρείτε σε κάθε 2-3 οθόνες, οπότε καλό είναι να έχετε το νου σας και να μην πυροδοτείτε τον κινητήρα σας άνευ λόγου και αιτίας.

Η εξερεύνηση και η περισυλλογή ορυκτών στους διάφορους πλανήτες του Deep Core Raider είναι ενδιαφέρουσα και αρκετά εύκολη, αρκεί να έχετε κατά νου τον δείκτη των καυσίμων σας και το ότι κάποια αντικείμενα που βρίσκονται σε δύσκολη θέση δεν αξίζει να ρισκάρετε μια ζωή για να τα μαζέψετε. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι απλά μεν, καλοσχεδιασμένα, καθαρά και λειτουργικά δε, ενώ ο ήχος περιορίζεται σε απλά εφέ και δεν υπάρχει μουσική. Τα controls είναι άμεσα και η δυσκολία περιοδικά αυξανόμενη έτσι ώστε να έχετε τη δυνατότητα να παίξετε τουλάχιστον 5λεπτης διάρκειας παιχνίδια προτού αντικρίσετε το απεχθές "Game Over".

Συνολικά, το Deep Core Raider είναι ένας αξιόλογος τίτλος που αφενός δεν θέτει νέα standards σε οποιοδήποτε επίπεδο, αφετέρου είναι ευχάριστος και κάνει τον παίκτη να θέλει να παίξει για μία ακόμα φορά, χωρίς να του σπάει τα νεύρα με οθόνες απερίγραπτης δυσκολίας. Είναι, τέλος, ένα παιχνίδι ενδεικτικό της συνολικής δουλειάς του Paul Jenkinson η οποία δεν πέφτει σε καμία περίπτωση κάτω του μετρίου με ό,τι κι αν έχει καταπιαστεί ο πολυπράγμων αυτός λάτρης του Spectrum.

Αν και το Deep Core Raider διατίθεται δωρεάν ως ψηφιακό download, μπορείτε αν επιθυμείτε να το αγοράσετε και σε original κασέτα με πανέμορφο artwork από το website της Cronosoft προς 7,95 λίρες Αγγλίας.

Βαθμολογία 7,5/10

 

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 19ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018.

The Spectrum Show επεισόδιο 150: ένας κύκλος κλείνει...

...αλλά ευτυχώς όχι οριστικά και αμετάκλητα και σίγουρα όχι τελεσίδικα. Βλέπετε, με το νέο, uber-χορταστικό 150ο επεισόδιο του The Spectrum Show, ο δημιουργός του Paul Jenkinson βάζει μία άνω τελεία. Και όπως μας εξηγεί αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει, αλλά ότι δεν θα συνεχίσει το show με τη μορφή που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Όπως μαθαίνουμε από τον Paul, κάθε επεισόδιο με διάρκεια περίπου μισή ώρα - όπως αυτά που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα - του τρώει πάρα πολύ χρόνο για να φτιαχτεί, χρόνο που πλέον θα ήθελε να τον χρησιμοποιήσει αλλιώς και να τον αφιερώσει αλλού. Τολμά κανείς να τον αδικήσει; Ίσα-ίσα, τον ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για όλη αυτή την προσπάθεια που ξεκίνησε πριν από 13 χρόνια και συνεχίζει με απόλυτη συνέπεια μέχρι σήμερα. Πιστέψτε με, και εμείς οι του Retro Planet που ξεκινήσαμε τη δική μας προσπάθεια την επόμενη χρονιά από τον Paul έχουμε νιώσει στο πετσί μας πόσες και πόσες ώρες χρειάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια προκειμένου να συνεχίζει να κυκλοφορεί το περιοδικό αδιαλείπτως από το μακρινό πλέον 2013 μέχρι και τις μέρες μας...

Πίσω στον Paul και στο The Spectrum Show, να ξέρετε ότι το νέο επεισόδιο είναι λίγο διαφορετικής μορφής από τα προηγούμενα, αφού σε μεγάλο μέρος γίνεται αναδρομή στο παρελθόν της σειράς, μέσα από συζητήσεις του Paul με τον Spectrumικό διόσκουρό του, Geoff. Επίσης μαθαίνουμε πώς εμπνεύστηκε ο Paul τη δημιουργία του The Spectrum Show, ποιες ήταν οι επιρροές του και πολλά-πολλά ακόμη ενδιαφέροντα. Συνολικά πρόκειται για ένα υπέρ το δέον χορταστικό επεισόδιο που μας αφήνει μία τελευταία, ευχάριστη γεύση στην αναμονή για τη νέα μορφή της σειράς. Παρακολουθείστε το στο βίντεο που ακολουθεί: