Λοιπόν, δεν ξέρω πώς την παλεύετε με όλη αυτή τη ζέστη, αλλά εγώ δεν το 'χω. Δεν είναι μονάχα το να μη μπορώ να σταθώ κάπου μια στιγμή χωρίς να ιδροκοπάω σαν το ζώο, ούτε το γεγονός ότι τα ρούχα μου μοιάζουν σα να έχω πέσει σε πισίνα (συνεχώς, όμως). Ούτε καν το ότι όταν επιτέλους βρίσκομαι σε ένα χώρο με επαρκή κλιματισμό φοβάμαι ότι θα πάθω πνευμονία. Αυτό που πραγματικά με γονατίζει είναι το ότι δεν μπορώ να σκεφτώ. Αλήθεια. Το μυαλό μου ρετάρει από τη ζέστη, είναι σα να έχει ρευστοποιηθεί ένα τμήμα του εγκεφάλου μου η όλη φάση. Και δεν το αδικώ το καημένο: οι εργοστασιακές του προδιαγραφές είναι για να λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο εύρος θερμοκρασιών. Πώς είναι αν έχεις πυρετό 41 για 1-2 μέρες σερί που σου αφήνει κουσούρι και μετά κοιτάς το ταβάνι και μιλάς με γρίφους; Τέτοια πράγματα μιλάμε, δύσκολα. Δηλαδή είναι που είναι έτσι κι αλλιώς ψυχοβγάλτης το καλοκαίρι στην Ελλάδα, τώρα φτάνει και στο peak του, μην τυχόν και ξεχαστούμε και παραλείψουμε για μια μέρα τα καντήλια που δε γεννηθήκαμε στη... Νορβηγία!
Σε αυτή τη φάση που είμαι λοιπόν που λέτε τις τελευταίες μέρες με τις εγκεφαλικές μου λειτουργίες να εκτελούνται με ρυθμούς δημοσίου, διαπίστωσα ότι το μόνο που πρακτικά με κάνει να μπορώ να συγκεντρωθώ και να χαλαρώσω ευχάριστα, είναι το διάβασμα. Και δεν εννοώ στον υπολογιστή, ούτε εννοώ το διάβασμα για να μάθεις κάτι. Όχι, μυθιστορήματα, περιοδικά, χαλαρά, τέτοια φάση. Σε έντυπη μορφή αποκλειστικά, φυσικά. Όποιος πέρασε από την εποχή που δίπλωνες την εφημερίδα στα τέσσερα για να μπορέσεις να τη διαβάσεις και τα δάχτυλά σου μαύριζαν από το μελάνι δε νομίζω να φτάνει σε... κορύφωση με Kindle, tablets και οτιδήποτε ανάλογο. Sorry κιόλας...
Κι εκεί λοιπόν που λέτε που έχω φτάσει στις 600 από τις 648 σελίδες του μυθιστορήματος που διάβαζα και βλέπω καθαρά να το τελειώνω πολύ συντομότερα απ' όσο θα ήθελα, μου έρχεται μήνυμα στο Messenger από το Μάνο. Ποιο Μάνο; Το Μάνο τον Σακέλλη, τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από το My 8-bit Syndrome, το περιοδικό για το οποίο σας είχα γράψει την τελευταία μέρα του προηγούμενου χρόνου. Και μη μου πείτε ότι δεν θυμάστε, έτσι; Τι, είχατε κάτι καλύτερο να κάνετε 31 Δεκεμβρίου από το να διαβάσετε το blog μου; Πώς; Έχετε οικογένεια; Έχετε υποχρεώσεις; Έχετε ζωή; Γιατί; Ποιοι είστε; Δεν σας καταλαβαίνω!
Τέλος πάντων, μπορεί κάποιοι να θυμάστε την ανάρτηση, ελπίζω πολλοί περισσότεροι να θυμάστε το ίδιο το My 8-bit Syndrome και ακόμα περισσότερο ελπίζω να τιμήσατε την προσπάθεια του Μάνου, αγοράζοντάς το. Αν όχι, ας σας φρεσκάρω λιγάκι τη μνήμη, ε, τι λέτε;
Το My 8-bit Syndrome λοιπόν είναι ένα περιοδικό 8bit θεματολογίας (τι λες τώρα, ποιος θα το φανταζόταν;) μεγέθους Α5 και 36 σελίδων, έγχρωμο, που κυκλοφορεί σε έντυπη αλλά και σε ψηφιακή μορφή. Είναι προϊόν της δουλειάς που κάνει με μπόλικη γνώση, προσήλωση και μεράκι ο Μάνος Σακέλλης, και απευθύνεται σε όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τους 8μπιτους υπολογιστές, τους αγαπήσαμε, και συνεχίζουμε να τους χρησιμοποιούμε και να ενδιαφερόμαστε ακόμα. Το My 8-bit Syndrome είναι γραμμένο εξ' ολοκλήρου στην αγγλική γλώσσα, μία επιλογή του Μάνου την οποία προσωπικά θεωρώ σοφή, καθώς, με τον τρόπο αυτό, μπορεί να απευθυνθεί σε πολύ ευρύτερο κοινό από αυτό των ρετροπαράξενων της Ψωροκώσταινας.
Στο νέο τεύχος του My 8-bit Syndrome μπορείτε να απολαύσετε πολλή και ενδιαφέρουσα ύλη, που κυριαρχείται από σύντομα αλλά περιεκτικά game reviews (25, ζωή να 'χουνε!) για Commodore 64, ZX Spectrum, Amstrad CPC, Atari 8bit, Oric και MSX. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε retro νέα, την παρουσίαση του TheSpectrum της Retro Games Ltd, μία μεγάλη συνέντευξη του γνωστού στην κοινότητά μας YouTuber TJ Ferreira, καθώς και διάφορα πρωτότυπα retro quizzes. Το My 8-bit Syndrome κοστίζει 4€ συν τα έξοδα αποστολής σε έντυπη μορφή και 2€ σε ψηφιακή - προσωπικά συνιστώ την πρώτη επιλογή, εννοείται - και μπορείτε να το αποκτήσετε από ΕΔΩ. Α, και υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα και κάποια λιγοστά αντίτυπα του πρώτου τεύχους αν δεν το έχετε ήδη, οπότε μια καλή και συμφέρουσα λύση θα ήταν να τα πάρετε και τα 2 μαζί.
Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω το Μάνο που μου έστειλε το δεύτερο αντίτυπο του νέου τεύχους και να του ευχηθώ ό,τι καλύτερο για τη συνέχεια. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ που το blog που διαβάζετε αλλά και το Retro Planet βρήκαν το χώρο τους στις σελίδες του My 8-bit Syndrome, ενώ το RP έγινε και... κονκάρδα! Πάντα τέτοια, φίλε!
