Retro Planet 23; Ω, ναι, γλυκά μου!

Όχι, δεν κυκλοφόρησε ακόμα. Εκκρεμούν μερικές τελικές πινελιές και πάμε για εκτύπωση. Μετά την καθυστέρηση του προηγούμενου, 22ου τεύχους, το Retro Planet Νο. 23 φτιάχτηκε σε χρόνο ρεκόρ, παρόλο που μας έτυχαν διάφορες αναποδιές. Δεν πειράζει όμως, είμαστε καλά τώρα και προχωράμε.

Καθώς λοιπόν μετράμε τις μέρες αντίστροφα για την κυκλοφορία του νέου τεύχους του Retro Planet, σας αφήνω συντροφιά με το εξώφυλλο του τεύχους. Και, αν η φωτογραφία του Apple IIe σας φέρνει κάτι στο μυαλό αυτό συμβαίνει επειδή είναι έργο του καλού μας φίλου Αντώνη "Antnik" (δείτε εδώ τις δουλειές του), ο οποίος είχε φωτογραφήσει επίσης και τα θέματα των εξωφύλλων των τευχών 9, 11 και 14 (ελπίζω να μην ξέχασα κάποιο).

Όπως καταλαβαίνετε, θέμα κεντρικό αλλά και της στήλης 8 Magic bits θα είναι ο εμβληματικός Apple II, ο υπολογιστής που καθιέρωσε και καταξίωσε την Καλιφορνέζικη εταιρία στις συνειδήσεις των αγοραστών πολύ πριν τα iMacs, τα iPhones και τα iPads. Για τα υπόλοιπα δεν θα σας πούμε τίποτα περισσότερο προς το παρόν, καθώς θα αναφερθούμε εκτενέστερα στην ύλη του νέου τεύχους μόλις αυτό κυκλοφορήσει. Till then...

AmigaOS 3.1.4: κομπλέ & ετοιμοπαράδοτο

Πάει καιρός τώρα που ανακοινώθηκε το AmigaOS 3.1.4 (το "Workbench", που λέγανε οι παλιοί, οι γέροντες στα χωριά) με τα πολλά καλούδια, που κάθε άλλο παρά ως "minor update" του AmigaOS 3.1 μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς κουβαλάει μέσα του πλείστες όσες αλλαγές και βελτιώσεις, που το AmigaOS 3.9 ωχριά μπροστά του. Τώρα θα πει κάποιος "πώς γίνεται το 3.1.4 να κυκλοφορεί δεκατόσα χρόνια μετά το 3.9;" και θα έχει και δίκιο, αλλά, φίλοι μου, Amiga είναι αυτή. Μια κυρία εντυπωσιακή αλλά και τσαχπίνα ταυτόχρονα που μας παίζει στα δάχτυλα. Αν γι' αυτήν η σειρά είναι σωστή, εμείς το βουλώνουμε και προχωράμε!

Δυστυχώς, αν και είχαμε "ψηθεί" με την κυκλοφορία του νέου λειτουργικού, κάποιες νομικές περιπέτειες και διαφωνίες είχαν φρενάρει μέχρι πρότινος τη δυνατότητα αγοράς του. Όταν πλέον ξανάρχισε να διατίθεται, προέκυψε νέο πρόβλημα: το OS 3.1.4 χρειαζόταν και νέες ROMs. Οπότε, ή θα έκανε ο υποψήφιος αγοραστής softkick (ή mapROM, όπως θέλετε πείτε το) ή θα "έκαιγε" νέες ROMs. Χέσε μέσα Πολυχρόνη, δηλαδή, για τον απλό χρήστη.

Ευτυχώς, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου που μπορούμε πλέον να πάρουμε "πακέτο" τις 6 πρωτότυπες δισκέτες του AmigaOS 3.1.4, τις ROMSs αλλά και το manual. Όλα αυτά διατίθενται στην - καθόλα λογική - τιμή των 39,99€ από το "τίμιο" Ιρλανδικό κατάστημα Sordan. Τι, δεν το ξέρετε; Ούτε κι εγώ μέχρι σήμερα αλλά, μιας και το ανακάλυψα και πουλάει και το πακέτο του AmigaOS 3.1.4 μάλλον είναι καιρός να το επισκεφτούμε!

Μπορείτε να ψωνίσετε το πλήρες πακέτο του AmigaOS 3.1.4 από εδώ για Amiga 1200, από εδώ για Amiga 4000 και από εδώ για Amiga 500, 600 και 2000. Not bad, not bad at all...

Space Invaders Demo: κάτι ολότελα διαφορετικό

Είναι επόμενο με όλα αυτά που έχουν δει τα μάτια μας και έχουν ακούσει τα αυτιά μας, όταν ακούει κάποιος για "demo σε Commodore 64" να περιμένει μια οπτικοακουστική πανδαισία. Και με το δίκιο του. Ε, το Space Invaders Demo πάντως δεν εμπίπτει στον παραπάνω κανόνα - θα έλεγε κανείς μάλιστα εύστοχα πως πρόκειται για την εξαίρεση που τον επιβεβαιώνει!

Οι Hokuto Force λοιπόν έφτιαξαν κάτι το ολότελα διαφορετικό, με το Space Invaders Demo. Ξεχάστε τα εντυπωσιακά tunes και τα απίστευτα γραφικά υψηλής ευκρίνειας - ακόμα και το ομαλό scrolling: όλα αυτά απουσιάζουν. Το Space Invaders Demo αποτελεί στην ουσία έναν PETSCII φόρο τιμής στο Space Invaders, τον big daddy των space shooters και ένα από τα παλαιότερα και δημοφιλέστερα video games.

Και εδώ έγκειται το όλο θέμα: ξέρατε εσείς τι σάλο προκάλεσε το Space Invaders με την κυκλοφορία του; Γνωρίζατε τα official arcade conversions της Commodore για τον 64άρη; Είχατε αποστηθίσει την ιστορία της Bally-Midway; Προφανώς και όχι, μην προσπαθείτε να απαντήσετε, ρητορικά ήταν τα ερωτήματα.

Το λοιπόν, το Space Invaders Demo αποτελεί μια (όχι και τόσο) μικρή... εγκυκλοπαίδεια που έχει να κάνει με οτιδήποτε άπτεται του κλασικού αυτού video game της Taito. Και, ως τέτοια, σίγουρα έχει το ενδιαφέρον του.

Αν επιθυμείτε να αράξετε για 18 λεπτά και να μάθετε την ιστορία και το impact στον κόσμο του Space Invaders μέσα από την οθόνη του 64άρη σας (σε ένα και μόνο part, παρακαλώ), κατεβάστε την ολόφρεσκια παραγωγή των Hokuto Force από εδώ. Ή, απλά, παρακολουθήστε το video που ακολουθεί.

Sensible Days '19: το SWOS επιστρέφει!

Στα πλαίσια του επερχόμενου AmiCamp, την 2η ημέρα του event σχεδιάζεται να διοργανωθεί το 3ο εν Ελλάδι Sensi Days!

Αναζητούνται 16 τολμηροί παίχτες που θα αναμετρηθούν με φόντο το βαρύτιμο τρόπαιο του πρωταθλητή.

- Ημέρα διεξαγωγής: Κυριακή 31/03
- Ώρα προσέλευσης 11:15 π.μ. / Ώρα κλήρωσης: 11:30 π.μ. / Ώρα έναρξης: 12 μ.μ. / Ώρα εκτιμώμενης λήξης: 2 μ.μ.
- Ομάδες επιλογής από το SWOS 16/17 (όπως τις δύο προηγούμενες χρονιές)
- 16 παίκτες σε 4 ομίλους x 4 ομάδες με DIY leagues *
- Σύστημα πόντων 3/1/0. Προκρίνονται οι δύο 1οι κάθε ομίλου
- Διασταυρώσεις στη φάση των 8 έως και τον τελικό: πρώτος 1ου ομίλου με δεύτερο 4ου ομίλου κ.ο.κ. σε διπλούς αγώνες, με away goals ON, ET/Penalties AFTER 90 minutes **
- 3 mins matches
- Replays OFF
- Pitch type: Random
- Custom tactics δεν επιτρέπονται
- Imported teams από άλλες εκδόσεις πέραν της 16/17, δεν επιτρέπονται
- Διπλός τελικός με away goals ON, ET/Penalties AFTER 90 minutes (<-φετινή αλλαγή)

* Έτοιμες/προτεινόμενες ομάδες 16/17: Juventus (club), Barcelona (club), Real Madrid (club), FC Bayern Munich (club), Spain (national), Germany (national).
** Δεν μεταφέρονται κάρτες/τραυματισμοί μετά το πέρας των ομίλων, ούτε μετά από κάθε knock out γύρο.

Οι κανόνες είναι διαμορφωμένοι στα πλαίσια των διεθνών διοργανώσεων.

Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με το 1ο Sensi Days εδώ και για το 2ο εδώ.

Όσοι ενδιαφέρεστε να συμμετάσχετε δηλώστε το και καπαρώστε και ομάδα εδώ.

Metamerism: TED is full of colors!

Εντάξει, μπορεί να λέει ο καθένας ό,τι θέλει, αλλά εμένα δεν μου το βγάζετε από το μυαλό: αν - με κάποιο μαγικό τρόπο - οι υπολογιστές της σειράς TED της Commmodore (o Plus/4 και ο Commodore 16) είχαν γνωρίσει αξιόλογη εμπορική επιτυχία, μπορεί να είχαν θέσει και νέα standards στην 8bit gaming σκηνή των 80s. Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, κανένα άλλο 8μπιτο μηχάνημα της "χρυσής εποχής" - αλλά, ούτε και 16μπιτο, καλά-καλά - μπορούσε να απεικονίσει 121 διαφορετικά χρώματα ταυτόχρονα στην οθόνη. Εδώ που τα λέμε, τα υπόλοιπα μηχανήματα της εποχής δεν είχαν καν 121 χρώματα στο σύνολο, οπότε ήταν κομματάκι δύσκολο να απεικονίσουν τόσα πολλά ταυτόχρονα!

Ναι, αυτό το πράγμα με τους Commodore 16 και Plus/4 και τις χρωματικές τους δυνατότητες τους καθιστά τόσο διαφορετικούς από τους υπόλοιπους home computers των 80s, που ώρες-ώρες, βλέποντας εικόνες από κάποιο demo αναρωτιέσαι "τι μηχάνημα είναι αυτό τώρα;". Να, κάποιο demo σαν το Metamerism των Bauknecht και των Electronic Knights, καλή ώρα. Ειδικά οι Bauknecht έχουν βαλθεί, χρόνια τώρα, να μας πείσουν με πράξεις (τις δημιουργίες τους) ότι ο Commodore 64 ήταν ο γερασμένος και μάλλον περιορισμένων δυνατοτήτων αδερφός των μηχανημάτων της σειράς TED. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά, η πλειοψηφία των demos και των παιχνιδιών τους μας αφήνει (εύκολα) άφωνους.

Και δεν μιλάμε για 2019 τώρα: πίσω στον Αύγουστο του 2012 και το Evoke party, τότε που στην Ελλάδα ήταν παχιές οι μύγες και ανυπόφορη η ζέστη, οι Γερμανοί Bauknecht και οι συντοπίτες τους Electronic Knights παρουσίασαν το Metamerism, ένα demo για τα TED μηχανάκια με 64ΚΒ μνήμης το οποίο, σε κάποια σημεία του, ναι, τολμώ να το γράψω, βάζει τα γυαλιά ακόμα και σε παραγωγές του Atari ST! Τι, νομίζετε ότι υπερβάλλω; Για δείτε εδώ:

Αν μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις τότε ελάχιστα πρέπει να γράψω εγώ ακόμα, έτσι δεν είναι; Απλά, ότι αν θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε το Metamerism από εδώ ή, αλλιώς, να το απολαύσετε στο video που ακολουθεί. Και να θυμάστε τα λόγια μου: πολύ χρώμα αυτό το TED, βρε παιδάκι μου!

Crownland για τον Atari ST

Πριν από 12 χρόνια, το 2007, 3 Πολωνοί sceners γνωστοί ως LaResistance έφτιαξαν ένα 2D platformer για τα 8μπιτα Atari, για την ακρίβεια για τον Atari 130XE, το Crownland, το οποίο θύμιζε (από αρκετά έως πολύ) το Super Mario Bros. Σε μια εποχή κατά την οποία - σε πλήρη αντίθεση με τις μέρες μας - οι κυκλοφορίες για 8bit Atari ήταν σπανιότερες και από τις τρίχες της κεφαλής του Νικ Καλάθη το Crownland, ορθώς, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα και έτυχε θερμής αποδοχής από την Atari community.

Fast forward 11 χρόνια μετά, όταν και το group Cerebral Vortex αποφάσισε να μεταφέρει αυτό το μικρό διαμαντάκι στους μεγάλους αδερφούς του 130XE, δηλαδή την σειρά των Atari ST. Όπως μπορείτε και οι ίδιοι να διαπιστώσετε από το video που ακολουθεί, οι δημιουργοί του conversion έκαναν καλή δουλειά, με το τελικό αποτέλεσμα να κρίνεται ικανοποιητικότατο. Μόνο που...

Μόνο που, κατά την μόδα των καιρών, το παιχνίδι ΔΕΝ τρέχει σε Atari ST! Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν τρέχει σε Atari ST χωρίς blitter. Και εδώ είναι που αναρωτιέσαι "βρε, είχε blitter ο Atari ST και δεν το ξέραμε;". Φυσικά, οι STE είχαν μαμίσιο blitter, και οι Mega ST και κάποιοι εκ των STF/STM/STFM μπορούσαν να δεχτούν το - θαυματουργό, καταπώς φαίνεται - αυτό τσιπάκι που μετακινεί blocks δεδομένων ταχύτατα από μια θέση της μνήμης του υπολογιστή σε μια άλλη. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας: το Crownland δεν είναι δα και κανένα Sonic να πεις ότι ναι, χωρίς blitter θα ήταν ανέφικτο να φτιαχτεί. Ή, μήπως, είχε blitter ο 130XE;

Μπα, κατά την προσφιλή συνήθεια των Atari sceners, αν είναι κάτι δύσκολο, το κάνουμε να τρέχει μόνο σε STE. Άντε, και σε ST με blitter, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Crownland. Προσωπικά θεωρώ καλό νέο οποιαδήποτε νέα κυκλοφορία, αλλά, ρε γαμώτο, δεν είναι δυνατό τον ίδιο καιρό που βλέπεις αυτούς τους Θεούληδες που απαρτίζουν το Batman group να φτιάχνουν το Pinball Dreams σε Amstrad CPC οι Cerebral Vortex να ζητάνε blitter για το Crownland! Δηλαδή, πραγματικά, αν έφτιαχναν κάτι σαν το Pinball Dreams τι θα ζητούσαν για να τρέξει; Falcon;

Σταματάω με τη γκρίνια, την οποία πάντως στο συγκεκριμένο θέμα τη θεωρώ επιβεβλημένη. Έχω γράψει δεκάδες φορές το πόσο με εκνευρίζει ό,τι σχεδόν βγαίνει από το 2005 και μετά να ΜΗΝ τρέχει σε απλό 520STFM, το μηχάνημα δηλαδή της σειράς ST που είχαν όλοι. Και όσο συνεχίζεται το ίδιο βιολί, θα συνεχίζω να γκρινιάζω. Τουλάχιστον όσο οι παραγωγές δεν δικαιολογούν τις παράλογες απαιτήσεις τους σε hardware...

Snakepit demo για Commodore 64

Είναι φρέσκο. Ολόφρεσκο, για την ακρίβεια. Και βραβευμένο, μάλιστα, αφού κατέκτησε την 1η θέση στην κατηγορία του στο demoparty BCC το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε (το φρέσκο και πάλι που λέγαμε). Τρέχει φυσικά στον big daddy της παγκόσμιας demoscene, τον αγέραστο Commodore 64.

Τι το ιδιαίτερο έχει; Με μια πρώτη, βιαστική ματιά, τίποτα. Αν το παρακολουθήσετε όμως πιο προσεκτικά, θα διαπιστώσετε:

- Διάχυτη oldskool αισθητική.

- Ωραίο techno soundtrack.

- Πολλές raster bars. ΠΑΡΑ πολλές raster bars!

- Κάποια εντυπωσιακά γραφικά εκεί που δεν τα περιμένεις (το δέρμα του φιδιού για παράδειγμα, είναι υπέροχο).

- Πανέμορφο και, ευτυχώς, σε ρυθμούς... πολυβόλου (!) greetings section.

- PETSCII. Βασικά, οι άνθρωποι έχουν κάνει παπάδες με τα PETSCII. Το πώς, πού και γιατί κατάφεραν όχι μόνο να φτιάξουν animation με δαύτα, αλλά και part με... φίδια που rapάρουν είναι κάτι που σίγουρα θα μας αφήσει για μήνες να αναρωτιόμαστε. Μπράβο τους, πάντως, γιατί, όπως λέει κι ένας φίλος, "αυτά καλό είναι να γίνονται".

Λοιπόν, τέρμα η πολυλογία. Commodore 64, Delysid και Snakepit. Όλο δικό σας. Enjoy! Α, ναι, και αν θέλετε να το κατεβάσετε, πάτε εδώ. Καλή μέρα σε όλους!

ZX Spectrum Next: ξεκινάει η μαζική παραγωγή!

Ο Henrique Olifiers έχει στείλει αρκετά emails τον τελευταίο καιρό σε όλους εμάς τους backers του Kickstarter campaign για τον ZX Spectrum Next, αλλά δεν θεώρησα σκόπιμο να σας ενημερώσω, γιατί όλα ήταν του στυλ "το πληκτρολόγιο προχωράει", "το πληκτρολόγιο ολοκληρώνεται", "καθυστερήσεις με το πληκτρολόγιο" και άλλα τέτοια ωραία. Σαν ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας ένα πράγμα αυτό το πληκτρολόγιο του Next, που το πρωί το φτιάχνουνε και το βράδυ ξαναχαλάει. Τι τα πλήκτρα, τι τα υλικά, τι οι μεμβράνες, τα προβλήματα δεν είχαν τελειωμό την ίδια ώρα που όλο το υπόλοιπο μηχάνημα είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.

Πλέον όμως, έχουμε καλά νέα: τα πρωτότυπα πληκτρολόγια ετοιμάστηκαν και δοκιμάστηκαν με το υπόλοιπο case και πέρα από κάποιες απειροελάχιστες διορθώσεις που απαιτούνται οι οποίες (μάλλον) την ώρα αυτή έχουν ήδη γίνει, τα πάντα είναι έτοιμα. Πράγμα που σημαίνει ότι ναι, είτε το πιστεύετε είτε όχι, έφτασε η ώρα που πλέον cases και πληκτρολόγια μπαίνουν σε μαζική παραγωγή!

Επειδή λοιπόν η μεγάλη ώρα πλησιάζει, ο Phil Candy από την Dickinson Associates φρόντισε να μας "φτιάξει" λίγο περισσότερο, στέλνοντας μερικές φωτογραφίες από πρωτότυπο που έχει στα χέρια του. Απολαύστε τον πραγματικό ZX Spectrum Next λοιπόν, μέσα από τις φωτογραφίες του Phil:

Τέλος να σας πληροφορήσω ότι ο Mike Cadwallader δημιούργησε ένα portal στο οποίο φιλοδοξεί να συγκεντρώσει όλα τα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν ή ετοιμάζονται για τον ZX Spectrum Next. Μπορείτε να το επισκεφθείτε εδώ.

Ετοιμαστείτε για το 7ο Amicamp!

Ω, ναι, είναι γεγονός: δεν έχουν περάσει πολλές ώρες από τη στιγμή που ο καλός φίλος Plouf (κατά κόσμον Χρήστος) με ενημέρωσε για την ημερομηνία διεξαγωγής του 7ου Amicamp. Ναι, φίλες και φίλοι, το αγαπημένο Αμιγκικό event που έγινε θεσμός επιστρέφει στον εύκολα προσβάσιμο, φιλικό και λειτουργικό χώρο του Found.ation το Σαββατοκύριακο 30-31 Μαρτίου.

Αν και το Amicamp ξεκίνησε έχοντας ως αντικείμενο μονάχα τις next gen Amigas, στις τελευταίες διοργανώσεις έχουν κλέψει την παράσταση οι διαγωνισμοί SWOS (Sensible World of Soccer για τους παντελώς ανίδεους) στους οποίους είθισται να κερδίζει είτε ο συμπαθής φίλος μας που είναι γνωστός με το παρατσούκλι "κομπόστας" είτε ο... κουμπάρος του!

Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το πρόγραμμα και τα events της φετινής διοργάνωσης, οπότε θα σας πω τα όσα είναι σίγουρα: θα έχουμε πολλές Amigas, classic και next gen, vanilla και καρα-τουμπανιασμένες, τουλάχιστον δύο με Vampire, πολύ παιχνίδι, δεκάδες Tomahawk έτοιμα για δράση, εξαίρετες παρουσίες από διάφορα μέρη της χώρας και, φυσικά, πολλή και καλή φιλική διάθεση και δεκάδες καλούς Αμιγκάδες φίλους, παλιούς και καινούριους, με όρεξη για κουβέντα, καφέ και... σουβλάκια!

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για το Amicamp πηγαίνετε στο επίσημο website της διοργάνωσης. Για αναλυτικές ανταποκρίσεις από την αφεντιά μου και πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τα τελευταία Amicamp δείτε εδώ.

The Spectrum Show επεισόδιο 81

Αν εσείς και ο αγαπημένος σας ZX Spectrum νιώθατε λιγάκι παραμελημένοι τον τελευταίο καιρό ήρθε ο καιρός να σκάσει το χαμόγελο στα χείλη σας, καθώς ο ακάματος Paul Jenkinson μόλις ανέβασε στο Youtube το νέο επεισόδιο, το υπ' αριθμόν 81 (το πρώτο του 9ου κύκλου) του The Spectrum Show με αντικείμενο - τι άλλο; - τον πλέον αγαπημένο 8μπιτο home computer της Γηραιάς Ηπείρου.

Δεν θα σας spoilerιάσω λέγοντάς σας το τι πρόκειται να παρακολουθήσετε στο νέο επεισόδιο του The Spectrum Show: απλά πατήστε το play button και δείτε το και μην ξεχάσετε να κάνετε ένα like στο video κι ένα subscribe στο κανάλι του Paul στο Youtube έτσι, ως ελάχιστη ένδειξη ευγνωμοσύνης για τους κόπους του όλα αυτά τα χρόνια.

Α, να μην ξεχάσω να σας πληροφορήσω ότι απ' ότι είδα ο Paul ανέβασε και κάποια νέα τεύχη του περιοδικού του. Για τσεκάρετε εδώ και κατεβάστε ό,τι σας λείπει...

Hardware καλούδια στο μαγαζί της Protovision

Την Protovision την γνωρίζουμε υποθέτω όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον Commodore 64 τον 21ο αιώνα. Ναι, αναφέρομαι στο γερμανικό αυτό διαδικτυακό αυτό κατάστημα που αναλαμβάνει να κυκλοφορήσει και να προωθήσει δεκάδες software τίτλους για τον Commodore 64 (και όχι μόνο) σε ψηφιακή αλλά και - κυρίως - σε φυσική μορφή. Η Protovision, αν δεν απατώμαι, είναι η πρώτη εταιρία που επανεκκίνηση την παραγωγή παιχνιδιών σε μορφή cartridge, πολύ πριν οποιοσδήποτε άλλος εξετάσει καν τη συγκεκριμένη επιλογή ως συμφέρουσα ή βιώσιμη.

Γνωστοί σύγχρονοι gaming τίτλοι που κυκλοφορούν μέσω της Protovision είναι τα Galencia, Sam's Journey, Heroes & Cowards, Metal Dust, Bomb Mania, It's Magic, Hibernated 1 Collector's Edition, Ice Guys, The Bear Essentials Collector's Edition και πολλά ακόμη.

Τα καλά νέα ήρθαν με το newsletter που έλαβα χθες από την εταιρία, το οποίο με πληροφόρησε (όχι αποκλειστικά εμένα, μην το πάρετε στραβά) ότι πλέον το διαδικτυακό κατάστημα της Protovision (ξανα)πουλάει hardware καλούδια για τον Commodore 64, γεγονός που κάθε άλλο παρά αδιάφορο είναι.

Βλέπετε, από τη μία το όνομα-εγγύηση της Protovision, από την άλλη το γεγονός ότι τα προϊόντα υπάρχουν σε stock και, τέλος, σαν κερασάκι στην τούρτα, το ότι αρκετά από τα προϊόντα είναι ready to use από τον τελικό χρήστη, χωρίς να χρειάζεται κατσαβίδιασμα και κολλήσεις απ' όσους "δεν το έχουν" ή, απλά, δεν έχουν όρεξη να μπλεχτούν με κάτι τέτοιο.

Μερικά από τα πλέον ενδιαφέροντα προϊόντα που εντόπισα είναι τα παρακάτω:

PLAnkton PLA replacement

WiFi64

1541 Diagnostic Cartridge

cynthCART64

4 Player Interface

LumaFix64

...και πολλά-πολλά ακόμη. Οπότε, αν θέλετε να κάνετε κάποιο δωράκι στον 64άρη σας, το online shop της Protovision αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα μέρη που οφείλετε να επισκεφθείτε.

Η ματαιότητα (και) της retro πλεονεξίας

Έχω την εντύπωση πως ήταν κάπου στο 1985 τότε που άρχισα για πρώτη φορά να το παθαίνω. Εκείνη την εποχή ήμασταν μια παρέα από 5 συμμαθητές που είχαμε όλοι μας Commodore 64 - ο ένας μάλιστα είχε και disk drive, ενώ οι υπόλοιποι βολευόμασταν με το απλό, λαϊκό και ταπεινό κασσετόφωνο C2N της Commodore, η επιτυχής ρύθμιση του αζιμουθίου της κεφαλής του οποίου είχε λιγότερες πιθανότητες από επιβίωση μετά από επέμβαση ανοικτής καρδιάς διεξαχθείσα από... υδραυλικό.

Τότε λοιπόν είχαμε προμηθευτεί μια ψιλο-αυτοσχέδια hardware κατασκευή που επέτρεπε τη σύνδεση 2 κασσετοφώνων ταυτόχρονα στον 64άρη: την ώρα που το πρώτο κασσετόφωνο έπαιζε και το πρόγραμμα (ΟΚ, το παιχνίδι) φόρτωνε, το δεύτερο C2N (αντ)έγραφε. Τα αποτελέσματα της μεθόδου αυτής ήταν εξαιρετικά για τα δεδομένα της εποχής, και έτσι, με το που έπεφτε κάποιο παιχνίδι στα χέρια κάποιου από εμάς ήταν βέβαιο ότι μετά από λίγες ημέρες θα το είχαν στη συλλογή τους και οι υπόλοιποι.

Ξεκινήσαμε έτσι λοιπόν, αλλά στην αρχή τα παιχνίδια ήταν λίγα. Όσο έπεφταν στα χέρια μας περισσότερες κασσέτες, τόσο πιο συχνά μαζευόμασταν για αντιγραφές μέχρι που, φτάσαμε σε κάποιο σημείο που απλά αντιγράφαμε, χωρίς να δίνουμε σημασία στο τι αντιγράφαμε. Όταν έπεσε στα χέρια ενός μέλους της παρέας και ένα Freeze Frame cartridge, τότε πλέον η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Προς τιμήν τους, οι 2 εκ των 5, δεν αντέγραφαν τα πάντα: είχαν 10-15 παιχνίδια που τους άρεσε να παίζουν και ήταν ευχαριστημένοι. Οι υπόλοιποι 3 όμως, θύματα της πλεονεξίας μας και της αδηφάγου ανάγκης "να τα έχουμε όλα" φτάσαμε στο σημείο να χρησιμοποιούμε τους 64άρηδές μας πολύ περισσότερο για να αντιγράφουμε, παρά για να παίζουμε, να προγραμματίζουμε ή οτιδήποτε άλλο. Έτσι, ενώ οι πρώτοι μήνες με Commodore 64 στην κατοχή μου αναλώθηκαν σε ψάξιμο/"σκάλισμα" του μηχανήματος, παιχνίδι και ατέλειωτη απόλαυση του ήχου (κυρίως) και των γραφικών του υπολογιστή, το υπόλοιπο διάστημα μετατράπηκε σε μια ψυχαναγκαστική διαδικασία αντιγραφών και συλλογής προγραμμάτων και παιχνιδιών που, πολλά απ' αυτά, δεν προλάβαινα καν να τα τρέξω! Τότε δεν το καταλάβαινα, φυσικά, αλλά είχα κάνει το μεγάλο λάθος να εστιάσω στην ποσότητα και να αναγάγω σε αυτοσκοπό το να μαζέψω "τα πάντα" αντί απλά να χαίρομαι τα ωραία παιχνίδια της εποχής...

Φυσικά, και όπως ήταν αναμενόμενο, η λάθος προσέγγισή μου δεν ολοκληρώθηκε στα χρόνια του Commodore 64: περίπου 3 χρόνια αργότερα, και ενώ είχα μεταφέρει τις gaming ανησυχίες μου στο στρατόπεδο του Atari 520ST, έπεσα στην "παγίδα" του Atari Club: ναι, εκεί, στο πατάρι του Computer Market, γωνία Μπόταση και Σολωμού, όπου με μια μικρή μηνιαία συνδρομή μπορούσες - και με το νόμο - να αντιγράψεις όσα παιχνίδια έκανες κέφι! Ακόμα και τώρα χαμογελάω χαιρέκακα αναλογιζόμενος την αντίδραση του Thomas Soft ακριβώς απέναντι: μιλάμε, ο τύπος σου χρέωνε ακόμα και τις κακογραμμένες δισκέτες που σου είχε γράψει και πουλήσει ο ίδιος - άντε να χωνέψει ότι στο Atari Club έγραφες ό,τι τραβούσε η ψυχή σου σχεδόν free of charge!

Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα μας, κάτι το κόλλημα του "να τα έχω όλα", κάτι οι όχι και τόσο αξιόλογοι arcade τίτλοι, τελικά στον ST πέραν του Kick Off και του Defender of the Crown δεν μπορώ να πω ότι χάρηκα παιχνίδια: πιο "απαιτητικά" και "χρονοβόρα" games όπως ας πούμε το Dungeon Master δεν τα άγγιξα καν γιατί - guess what? - αντέγραφα, οπότε πού ν' ασχοληθώ;

Για να μην μακρηγορώ, πέρασαν ολόκληρες δεκαετίες μέχρι να "ξυπνήσω" και αυτό συνέβη κυρίως χάρη σε σύγχρονα devices που επιτρέπουν να γεμίσουμε μια SD καρτούλα με χιλιάδες παιχνίδια για κάποιο παλιό μηχάνημα. Όταν για πρώτη φορά διαπίστωσα ότι έπρεπε να scrollάρω για ένα δεκάλεπτο στον φάκελο "Μ" για να βρω το Manic Miner στον Spectrum ή όταν διαπίστωσα πόση σαβούρα έπρεπε να περάσω για να επιλέξω το Microprose Soccer στον Commodore 64, ε, τότε είδα το φως το αληθινό: τι να τα κάνω 5.000+ παιχνίδια όταν αυτά που αξίζουν και μ' αρέσουν είναι 200-300 το πολύ; Σάμπως θα καθόμουνα ποτέ απλά και μόνο να δοκιμάσω χιλιάδες τίτλους μπας και πετύχαινα κάτι που ίσως να μου άρεσε και να μην το ήξερα; Όχι, sorry, αλλά και να είχα τόσο ελεύθερο χρόνο θα προτιμούσα να τον ξοδέψω με άλλους τρόπους...

Η απόλυτη παράνοια βέβαια ήταν όταν διαπίστωσα ότι υπήρχε πολύς κόσμος που έψαχνε για "το πλέον ενημερωμένο TOSEC για την Amiga": όχι, δεν κάνω πλάκα, σε μια πλατφόρμα με πολύ συγκεκριμένους πραγματικά αξιόλογους τίτλους τους οποίους τους γνωρίζουν βασικά άπαντες, κάποιοι έψαχναν για μια συλλογή που θα είχε και τις... 23 διαφορετικές εκδόσεις (κανονική, budget, επανέκδοση, σε μία ή σε δύο δισκέτες, στα γαλλικά, στα γερμανικά, στα φλαμανδικά και δεν ξέρω κι εγώ σε τι άλλο) του F/A-18 Interceptor! Γιατί; Τι στο καλό, χρυσάφι είχε αυτή η φλαμανδική version δηλαδή; Συν την κλασσική παράνοια "στήνω 1200άρα για WHDload και ψάχνω για δίσκο από 40GB και πάνω". Γιατί; Τι θα βάλεις μέσα ρε φίλε; Θα κάτσεις ποτέ στ' αλήθεια να τρέξεις όλα αυτά τα πάνω από 40GB ΣΑΒΟΥΡΑΣ που θα γεμίσεις τον άμοιρο τον δίσκο; Γιατί - και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του - πάνω από 2GB για ΟΛΑ τα αξιόλογα παιχνίδια της Amiga δεν χρειάζονται. Οπότε;

Οπότε πλεονεξία, ματαιοδοξία ή, απλά, βλακεία. Ψυχαναγκασμός του κερατά και από ουσία... μηδέν. Σας το λέω, I've been there και δεν αξίζει. Όχι ότι θα σας πω εγώ τι θα πρέπει να κάνετε και τι όχι, αλλά, ρε γαμώτο, δοκιμάστε για μια φορά να παίξετε κάτι και να το χαρείτε πραγματικά αντί να μαζεύετε και να μαζεύετε και να μαζεύετε χωρίς νόημα και σκοπό. Η κάθε πλατφόρμα έχει τους 50-100-200-300 καλούς τίτλους της - αν ξεκινήσετε με μερικές χιλιάδες ως είθισται, με "τα άπαντα", με το TOSEC, το πιθανότερο είναι ότι ούτε αυτά που αξίζουν δεν θα δείτε ποτέ...

Φυσικά, προσωπική μου άποψη είναι ότι αναλογικά με τα παραπάνω, τα ίδια ακριβώς ισχύουν και με το retro hardware: δεν έχει νόημα να αποκτήσουμε κάτι εάν δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσουμε. Και, άντε και αλλιώς τα υπολογίσαμε τα πράγματα, αλλιώς μας ήρθαν, το πήραμε το δόλιο το μηχάνημα αλλά δεν βρήκαμε το χρόνο να ασχοληθούμε μαζί του. Τι να κάνουμε δηλαδή, να το πουλήσουμε; Ε, ναι! Ποιο απλό δεν γίνεται: πουλήστε το. Πουλήστε το μπας και το πάρει κάποιος άλλος που θα το χρησιμοποιήσει κιόλας!

Το Hall of Fame για τα high scores μας

Υπήρξε κάποτε, πριν από όχι και τόσα πολλά χρόνια, μια άλλη εποχή, μια εποχή διαφορετική από την σημερινή. Μια εποχή που όλα γίνονταν πιο απλά, πιο αργά και με λιγότερο άγχος. Μια εποχή που το μέγεθος του ανδρός δεν είχε να κάνει με tweets, likes, καγκουρέ λιγδιασμένο μαλλί, παράστημα κλαρινογαμπρού, smartphones μεγέθους ταψιού για ραβανί και λοιπές ακυρίλες της νέας χιλιετίας, αλλά με ένα πακέτο Camel άφιλτρο, μια Devil εξάτμιση, μια κασέτα Maiden και μπόλικα καμμένα λάδια. Μια εποχή αγνή, που ο πραγματικός gamer κρινόταν από τα high scores του και όχι από trophies, achievements και βίντεο στο Twitch. Προς απογοήτευση πολλών εξ ημών, η εποχή αυτή πέρασε ανεπιστρεπτί, αφήνοντας μονάχα γλυκιές αναμνήσεις στα ρυτιδιασμένα μυαλά μας, αναμνήσεις που θα χαθούν κι αυτές οριστικά και αμετάκλητα όταν και εμείς - όσοι έχουμε ξεμείνει, δηλαδή - θα πάρουμε το καπελάκι μας και θα αποχαιρετήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο, ικανοποιημένοι εν μέρει που δεν θα έχουμε πια να μαθαίνουμε τη χρήση μίας νέας συσκευής και 14ων νέων apps ανά ημέρα. Εκεί ψηλά δεν θα έχουμε internet. Ευτυχώς!

Μέχρι τότε όμως ίσως να έχουμε ακόμη λίγο καιρό, who knows? Και, όσο προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τη νέα πραγματικότητα (ναι, αυτοί που έβγαλαν το περίφημο "you can't teach your old dog new tricks" μαλάκες ήταν, νομίζετε), ας την μολύνουμε ταυτόχρονα γελώντας χαιρέκακα όσο μπορούμε με κάποια απ' τα παλιά μας χούγια. Κι επειδή τα υπόλοιπα μάλλον διώκονται ποινικά πλέον, ας μείνουμε στα high scores.

Εδώ και αρκετά χρόνια, υπάρχει το περίφημο Twin Galaxies, το οποίο είναι ο επίσημος φορέας καταχώρησης και διατήρησης των high scores όλων των arcades (coin ops) που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα (και όχι μονάχα αυτών). Ελάτε, μην μου πείτε ότι δεν γνωρίζετε το Twin Galaxies - άλλωστε, εγώ ο ίδιος είχα φροντίσει πριν μία τριετία να σας ενημερώσω για την ύπαρξή του (και όχι μόνο) από αυτόν εδώ τον χώρο.

Τέλος πάντων, καλά τα arcades, αλλά με τα 8/16bits home computers τι γίνεται; Δηλαδή όποιος έλιωσε το Penetrator στον Spectrum, το Commando στον Commodore 64 και το Hybris στην Amiga πρέπει να μείνει στην απέξω και να κάτσει να βράσει στο ζουμί του; Δεν μπορεί να καταχωρήσει πουθενά το high score του; Ή θα πρέπει να το συγκρίνει με την αλήστου μνήμης στήλη του Pixel;

Μην σκιάζεστε και σκάτε αγαπητοί, γιατί η λύση υπάρχει και ονομάζεται Retro Computer Scene by cbm8bit. Ναι, το γνωστό website διαθέτει πλέον ολόκληρη περιοχή στην οποία μπορεί να καταχωρήσει ο καθένας το high score του, συνοδευόμενο φυσικά από το απαραίτητο screenshot ή φωτογραφία. Προσωπικά έκανα την κίνηση και καταχώρησα κάποια από τα scores μου - βασικά αυτά από τα οποία υπήρχε διαθέσιμο evidence - και πλέον είμαι στην ευτυχή θέση να εμφανίζεται το ονοματάκι μου ήδη δίπλα σε κάποια κλασικά (ή και λιγότερο κλασικά) παιχνίδια:

Τι περιμένετε, λοιπόν; Ξέρω ότι υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που συνεχίζουν να διασκεδάζουν παίζοντας παιχνίδια στα παλιά τους μηχανάκια. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, μάγκες: παίξτε, σκοράρετε, φωτογραφήστε και καταχωρήστε. Μια ζωή θυμόσαστε τον εαυτό σας να παλεύει για το μεγαλύτερο σκορ - ε, ήρθε η ώρα να το κάνετε, λοιπόν. Στα 80s αυτό κάναμε όλοι, άλλωστε, τι άλλο θέλετε δηλαδή να ακούσετε για να σας πείσω;

Neutron: το καλύτερο shoot 'em up για Commodore 64;

Ο Commodore 64 είναι μια πλατφόρμα που στα 37 - μέχρι σήμερα - χρόνια της ζωής της είχε την τύχη να χαρεί δεκάδες χιλιάδες software τίτλους, χιλιάδες εξ αυτών video games, πολλές εκατοντάδες εκ των οποίων ήταν shoot 'em ups. Μέσα σε όλο αυτό τον συρφετό παιχνιδιών υπήρξαν κάποια που ξεχώρισαν με τα γραφικά, τον ήχο ή το gameplay τους. Ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τα shoot 'em ups, η δυνατότητες του 64άρη για hardware sprites και το ομαλό scrolling αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία στήθηκε μια ιδιαίτερα αξιόλογη βιβλιοθήκη με παιχνίδια του είδους, αρκετά εκ των οποίων παραμένουν εθιστικά μέχρι και σήμερα, περίπου μία τριακονταετία από την πρώτη τους κυκλοφορία.

Αλλά δεν είναι μόνο οι παλιοί τίτλοι: προσωπικά τα τελευταία χρόνια έχω περάσει αρκετές ώρες εξολοθρεύοντας με μανία σιχαμερά εξωγήινα πλάσματα στα Rocket Smash και Galencia, που είναι παιχνίδια που δημιουργήθηκαν και κυκλοφόρησαν μετά το 2010. Κάτι που σημαίνει ότι η πηγή δεν έχει στερέψει ακόμα και ειλικρινά ελπίζω αυτό να είναι κάτι που θα αργήσει να συμβεί. Και τα σημάδια συνηγορούν σε αυτό: να μόλις πριν λίγες μέρες μάθαμε για το Neutron, ας πούμε!

Για όσους δεν έχετε ξανακούσει κάτι γι' αυτό, το Neutron είναι ένα καθαρόαιμο space vertical shooter, που θυμίζει κάτι από Star Force μεταξύ άλλων, όντας ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να αντλήσει έμπνευση από οποιοδήποτε από τα πρώιμα shoot 'em ups αυτού του στυλ στα arcades, που εμφανίστηκαν τη διετία 1984-85.

Το Neutron, αν και ακόμα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης δείχνει κάτι παραπάνω από πολλά υποσχόμενο, και, αν το τελικό αποτέλεσμα αποτελέσει εξέλιξη των όσων μπορείτε και εσείς να δείτε στο video που ακολουθεί, μπορεί να έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Commodore 64.

Όπως και το καταπληκτικό - και ιδιαίτερα παρόμοιου στυλ - White Light που κυκλοφόρησε πριν από έναν περίπου χρόνο για το BBC Micro, έτσι και το Neutron αποτελεί καρπό της δουλειάς μιας γυναίκας: μάλιστα, δεν κάνω πλάκα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο τα 2 καλύτερα 8bit shoot 'em ups της τελευταίας διετίας να προέρχονται από τα χέρια εκπροσώπων του πολυπληθέστερου (αλλά κάθε άλλο παρά ασθενούς) φύλου! Έτσι λοιπόν, την Sarah Walker (White Light) διαδέχεται πάνω στα πληκτρολόγια μία άλλη Sarah, η Sarah Jane Avory η οποία εκτός από συγγραφέας (και κάτοχος δύο γατών!) είναι και game developer με εμπορικούς τίτλους για της κονσόλες της Sega στο παλμαρέ της!

Ελπίζοντας να έχουμε σύντομα περισσότερα νέα από την κυρία Avory και το Neutron, σας αποχαιρετώ με το πιο-πολλά-υποσχόμενο-πεθαίνεις video του πλέον αναμενόμενου τίτλου της χρονιάς για τον Commodore 64 (αν και κάτι ακούγεται και για sequel του Galencia - ε, ρε γλέντια). (Πηγή: Indie Retro News)

Δυο λογάκια για τις δωρεές. Τις ποιες;

Είναι σύνηθες να αναφερόμαστε γενικώς στα κακώς παρά στα καλώς κείμενα. Είτε γιατί τα πρώτα είναι πιο "πιασάρικα" από τα δεύτερα, είτε γιατί μας δημιουργούν έξτρα προβληματισμό είτε γιατί απλά προτιμάμε (γενικώς) να γκρινιάζουμε και να κριτικάρουμε, παρά να ασχολούμαστε με κάτι ουσιαστικό και δημιουργικό.

Μέσα στο παραπάνω κλίμα κι εγώ λοιπόν χρόνια τώρα ρίχνω τα βέλη μου (χολή, θα το χαρακτήριζαν κάποιοι) είτε προφορικά είτε γραπτά σε αυτό που ονομάζουμε "Ελληνική ρετροκοινότητα" - ξέρετε, αυτούς τους παράξενους που θεωρούσαν την Amiga καλύτερη από τα PCs το 1990 (λογικό) και συνεχίζουν να τη θεωρούν ακόμα και σήμερα (χωρίς σχόλια). Βλέπετε, τόσα χρόνια στον χώρο (κάπου μεταξύ 16 με 20, δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να ξαναασχολούμαι με παλιά μηχανάκια και εξομοιωτές) γνώρισα κόσμο και κοσμάκη, συμμετείχα σε fora, εκθέσεις, λέσχες και λοιπές συλλογικές προσπάθειες και έγινα μάρτυρας πολυάριθμων τραγελαφικών καταστάσεων στις οποίες η πλειοψηφία των συμμετεχόντων φρόντιζε να βγάλει από την εφεδρεία τον (πολύ) κακό εαυτό της με αποτέλεσμα καβγάδες, τσακωμούς και πισώπλατα μαχαιρώματα ως επί το πλείστον δι' ασήμαντον αφορμή. 

Δεν θα ήταν κομψό να βγάλω την ουρίτσα μου έξω απ' όλα αυτά αλλά κι από την άλλη όχι, δεν δέχομαι με την καμία ότι αποτελώ μέρος του προβλήματος παρέα με τους "πυροβολημένους" που ανέφερα παραπάνω. Και γιατί αυτό; Γιατί, πολύ απλά, προσωπικά δεν λειτουργώ έτσι. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων όσων ανέφερα παραπάνω, το γνώρισμα που τους στιγματίζει και τελικά "βγάζει μάτι" δεν είναι άλλο από την μεροληψία. Αν κάτι έχει να κάνει με "τους δικούς μας" οφείλει να αντιμετωπιστεί διαφορετικά. Αν έχει να κάνει με εμάς τους ίδιους, ακόμη περισσότερο. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει τα πράγματα από την οπτική "των άλλων", κανείς δεν το διπλοσκέφτεται μπας και τυχόν κάνει λάθος, κανείς δεν δίνει ελαφρυντικά στον οποιονδήποτε αν αυτός ο τελευταίος δεν ανήκει στο forum του, τη λέσχη του, την ομάδα του ή οτιδήποτε άλλο, κανείς δεν τσιγκουνεύεται τα βιαστικά συμπεράσματα και τους τσάμπα χαρακτηρισμούς, κανείς δεν παραδέχεται ότι κάπου, κάποτε μπορεί και να έσφαλε, κανείς δεν εξετάζει το ενδεχόμενο μιας δεύτερης ή και τρίτης ανάγνωσης ενός γεγονότος και, τέλος, κανείς δεν κάνει τον κόπο να κάτσει να κοιτάξει τα μούτρα του στον καθρέφτη. Είμαι άδικος και υπερβολικός; Όχι, δεν το νομίζω.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους προσωπικά στον χώρο του retro computing ή κάποιων άλλων έχει τύχει να διαβάσω τα (ηλεκτρονικά) γραπτά τους και, πραγματικά, έχω τρομάξει. Όχι μία και δύο φορές, αλλά δεκάδες. Σας μιλάω για ανθρώπους που με κάθε ευκαιρία εξωτερικεύουν προβληματικές και συμπλεγματικές συμπεριφορές και, το κυριότερο, μίσος. Δεν έχει σημασία ποιον ακριβώς μισούν (συνήθως τους εύκολους στόχους) αλλά προσωπικά θεωρώ εξ ορισμού λανθασμένη αυτή τη στάση. Αν θέλουμε να λέμε ότι ζούμε σε μία πολιτισμένη (;) κοινωνία, η διάθεση για συζήτηση με λογικά επιχειρήματα και η αλληλοκατανόηση είναι εκ των ουκ άνευ. Αλλά δυστυχώς, και παραφράζοντας κάποιες δημοφιλείς προτάσεις-αποφθέγματα παλαιότερων εποχών, εκεί που τελειώνει η λογική ξεκινάει η ρετρο-κοινότητα. Καλώς ήρθατε!

Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα αναρωτηθεί - και με το δίκιο του, ασφαλώς - ο αναγνώστης του blog. Γιατί, πολύ απλά, τα μεγαλύτερα φυντάνια από τους "πειραγμένους", τους "νοητικά μερεμετισμένους" που περιέγραψα νωρίτερα, βρέθηκαν απέναντι στο περιοδικό Retro Planet από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του, τότε τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2013. Θα πίστευε κανείς ότι ένα ποιοτικό έντυπο που θα ερχόταν να καλύψει ένα κενό τόσων και τόσων χρόνων θα αγκαλιαζόταν συνολικά από τη ρετρο-κοινότητα. Τουλάχιστον στην αρχή, έτσι φάνηκε. Στη συνέχεια όμως, όταν το περιοδικό έδειξε πλέον ότι δεν αποτελεί διάττοντα αστέρα αλλά μια σταθερή, προσεγμένη και τακτική προσπάθεια, εκεί άρχισαν να πέφτουν οι μάσκες: "γιατί αυτοί κι όχι εμείς;", "έλα μωρέ, όποια στιγμή κάτσουμε και στρωθούμε βγάζουμε κάτι δέκα φορές καλύτερο", "γιατί όχι σε PDF;" (από τους ίδιους που έσκιζαν τα ρούχα τους για την σαφή υπεροχή του έντυπου απέναντι στον ηλεκτρονικό τύπο), "θα το πάρω αν γράψει για το τάδε/δείνα μηχάνημα" (κλασική ατάκα τύπου που το hobby του δεν είναι το retro computing, αλλά η ηλιθιότητα) και πολλά-πολλά ακόμη αντίστοιχα που μπορεί να ακούγονται υπερβολικά για να είναι πραγματικά, αλλά δυστυχώς τα ακούμε/συναντάμε/διαβάζουμε χρόνια τώρα. Είπαμε, ο Έλληνας, όσο κι αν το επιθυμεί, δεν είναι παγκοσμίως γνωστός ούτε για την απ' ευθείας (έτσι νομίζει) καταγωγή του από τον Περικλή, τον Φειδία και τον Αριστοτέλη, ούτε για την πνευματική, νοητική και πολιτισμική του ανωτερότητα (εδώ γελάνε) ή ακόμα και για αυτήν την πατρότητα της φέτας και του κοκορετσιού: ο Έλληνας, δυστυχώς, είναι γνωστός για την περίφημη αντιμετώπισή του στο θέμα της "κατσίκας του γείτονα". Έτσι και η Ελληνική ρετρο κοινότητα, ως μικρογραφία της κοινωνίας μας, απαρτίζεται στην πλειοψηφία της από άτομα που αντλούν ικανοποίηση από τα δεινά και τις ατυχίες των άλλων.

Φαντάσου λοιπόν υπομονετικέ αναγνώστη, εσύ που τόση ώρα διαβάζεις και διαβάζεις και προσπαθείς να καταλάβεις πού το πάω, πόση εντύπωση προκαλεί μια συμπεριφορά εκ διαμέτρου αντίθετη με την παραπάνω. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που θα χαρακτήριζα ως "φυσιολογικούς" - και μέσα στον γενικό παραλογισμό που επικρατεί αυτό αποτελεί μεγάλο κοπλιμέντο - οι οποίοι επικροτούν την προσπάθεια που ονομάζεται Retro Planet άσχετα με το αν αγοράζουν το περιοδικό ή όχι. Δεν αναφέρομαι ούτε στους τακτικούς μας αναγνώστες οι οποίοι, ας μην κοροϊδευόμαστε, αποτελούν εδώ και χρόνια το βασικότερο λόγο που σκιζόμαστε να έχουμε ένα πλήρες και ποιοτικό τεύχος έτοιμο κάθε τρίμηνο. Αναφέρομαι σε μια κατηγορία ανθρώπων που εκπλήσσει (τουλάχιστον εμένα προσωπικά) με τον τρόπο που λειτουργεί και με τις κινήσεις της, τους δωρητές.

Η όλη ιστορία ξεκίνησε από την (πολύ) αρχή, με κινήσεις του τύπου "κράτα τα ρέστα για ενίσχυση του περιοδικού". Πολύ σύντομα, ένας αναγνώστης έκανε δώρο σε όλους τους υπόλοιπους - χωρίς καν να θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομά του - μια δισκέτα για Amiga. Και βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή του 2ου τεύχους, στα Χριστούγεννα του 2013!

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι, μέχρι που, πριν από ενάμισι περίπου χρόνο, ένας αναγνώστης του Retro Planet έτσι, από το πουθενά, δώρησε στο περιοδικό ένα χρηματικό ποσό για "ενίσχυση". Για μένα ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη γιατί, απλά, δεν το περίμενα. Έχοντας μπουχτίσει από τυπάκια που προσπαθούσαν να βρουν διάφορες άκυρες αφορμές για να δικαιολογήσουν (στους εαυτούς τους και στους ομοίους τους, βασικά) την "δεν με νοιάζει, δεν θα πάρω" στάση τους απέναντι στο περιοδικό, το να έρχεται κάποιος από το πουθενά και να προσφέρει κάποιο ποσό από το υστέρημά του αναγνωρίζοντας και στηρίζοντας έμπρακτα την προσπάθεια που λέγεται "Retro Planet" με χαροποίησε και με συγκίνησε. Και πού να ήξερα ότι αυτή ήταν μονάχα η αρχή!

Στο διάστημα του τελευταίου έτους κινήσεις αντίστοιχες με την παραπάνω έχουν γίνει επανειλημμένα. Ναι, δεν κάνω πλάκα, ούτε και υπερβάλλω: έτσι ξαφνικά, άνθρωποι από διάφορα σημεία της χώρας αυτοβούλως και χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για τους υπόλοιπους και τις πράξεις τους αποφάσισαν να δώσουν το κατιτίς τους, είτε μικρό είτε μεγάλο, για να βοηθήσουν το περιοδικό. Μιλάμε ότι δεν έχει αναφερθεί ποτέ οτιδήποτε για δωρεές, δεν υπάρχει κάποιο σχετικό button στο website (ο Θεός να το κάνει) του περιοδικού, δεν έχει γίνει κουβέντα πουθενά! Εδώ ένας και μόνος αναγνώστης κάλυψε από την τσέπη του την αύξηση 24 σελίδων του τελευταίου τεύχους σε όλο το τιράζ του περιοδικού!

Επειδή λοιπόν αισθάνομαι την υποχρέωση, απλά αναφέρω αυτές τις κινήσεις καλής θέλησης χωρίς να κατονομάσω όσους προσέφεραν τον οβολό τους. Γιατί και οι ίδιοι δεν το έκαναν για διαφήμιση ή υστεροφημία αλλά επειδή καταλαβαίνουν ότι το Retro Planet δεν υπήρχε πάντοτε και ούτε θα συνεχίσει να υπάρχει εσαεί: είναι ένας ζωντανός οργανισμός που καύσιμό του είναι η αγάπη του αναγνωστικού του κοινού.

Σας ευχαριστούμε - είστε οι καλύτεροι!