Μία τραγική απώλεια

Γενικώς, τα τελευταία χρόνια έχω μάθει να μην εκφράζομαι δημόσια για σοβαρά θέματα, και, το σημαντικότερο, να μην είμαι απόλυτος στις απόψεις μου και να μην τις υποστηρίζω με φανατισμό. Γιατί, δεν χρειάζεται και πολλή σκέψη για να το καταλάβει κάποιος, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που εκφέρονται φανατικά από δύο ή περισσότερα άτομα είναι η καλύτερη συνταγή για να ξεκινήσει ένας καβγάς (φυσικά βοηθάνε και οι εκατέρωθεν υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί). Και, εντάξει, είναι κλισέ, αλλά I'm too old for this shit.

Σήμερα όμως πληροφορήθηκα ένα δυσάρεστο γεγονός που μάλλον θα με οδηγήσει στο να κάνω μια εξαίρεση στη συνέχεια σε όσα έγραψα παραπάνω. Κι αυτό γιατί μόλις έμαθα για τον χαμό ενός ανθρώπου του οποίου τη δουλειά θαύμαζα. Κι όχι μονάχα για το χαμό του, αλλά και για την τραγική ιστορία που προηγήθηκε, η οποία ξεκίνησε πριν από 15 μήνες στο Leeds, της Αγγλίας.

Ο Jason Kelk, εξέχον μέλος του group Cosine και γνωστός στους sceners με το nickname "The Magic Roundabout" ή "ΤΜR" ήταν δημιουργός αρκετών demos και παιχνιδιών για τον Commodore 64 αλλά και για άλλες "συγγενείς" πλατφόρμες, όπως ο Commodore Plus/4. Μία από τις γνωστότερες δημιουργίες του και, κατά την προσωπική μου άποψη ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που εμφανίστηκαν μετά το 2000 για τον 64άρη είναι το - πολύ γνωστό, πλέον - Vallation. Ένα space arcade shoot 'em up που δεν χρειάζεται απίστευτα αντανακλαστικά, αλλά ούτε και κολασμένο firing, αλλά παρόλα αυτά είναι εθιστικό όσο δεν πάει χάρη στο απλό - δωρικό θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει - gameplay του και το υπέροχο tune που ακούγεται καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Όλα αυτά μάλιστα σε 16 μόλις kilobytes γιατί, hey, αυτός ήταν ο Jason Kelk. Και φυσικά γράφω "ήταν" διότι ο Jason έφυγε από κοντά μας προχθές, την Παρασκευή, σε ηλικία 49 ετών, χτυπημένος από τον Covid-19. Ναι, τον κορονοϊό: αυτόν που κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει, κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι δα και τόσο επικίνδυνος, και ένας σεβαστός αριθμός ψυχικά νοσούντων πιστεύει ότι πρόκειται περί παγκόσμιας συνομωσίας ώστε να κλειστούμε άπαντες σπίτια μας και να μπορέσουν οι μυστικές υπηρεσίες να αλλάξουν τις μπαταρίες στα περιστέρια-ρομπότ που υπάρχουν για να μας παρακολουθούν και να καταγράφουν την κάθε μας κίνηση! Τι, σας φαίνεται ακραίο αυτό το σενάριο; Γιατί, το άλλο με το 5G και τα microchip που εισάγονται στο σώμα μας μέσω των εμβολίων τι είναι δηλαδή;

Μα πόσο αποκαΐδια τέλος πάντων; Πόσο;

Αλλά ας επιστρέψω στον Jason και στην τραγική ιστορία του. Και γράφω "τραγική" καθώς ο TMR δεν ήταν απλά ένα ακόμη θύμα του Covid-19, αλλά ένας άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε επί 15 μήνες από τη νόσο, μέχρι που, εξαντλημένος πια τόσο σωματικά όσο και ψυχικά, πήρε την απόφαση να σταματήσει να παλεύει και να αντιστέκεται, και "έφυγε" την Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021. 

Ο Jason, εισήχθη στο νοσοκομείο του Πανεπιστημίου St. James στο Leeds τον Μάρτιο του 2020, καθώς είχε διαγνωστεί θετικός στον Covid-19. Πάσχοντας από διαβήτη τύπου ΙΙ και άσθμα ανήκε σε αυτό που αποκαλούμε "ομάδες υψηλού κινδύνου" με αποτέλεσμα να χρειαστεί να διασωληνωθεί άμεσα και η αναπνοή του να υποστηρίζεται μηχανικά. Με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα φέτος τον Απρίλιο όταν και αχνοφάνηκε μία αχτίδα (φρούδας, τελικά) ελπίδας, ο Jason έμεινε διασωληνωμένος από τις 3 Απριλίου του 2020 μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, στις 18/6/2021. Κατά τη διάρκεια αυτών των βασανιστικών και αφόρητων 15 μαρτυρικών μηνών, ουσιαστικά καταστράφηκαν οι πνεύμονες και τα νεφρά του Jason ως αποτέλεσμα επιπλοκών που οφείλονταν στη νόσο αλλά και της έντονης φαρμακευτικής αγωγής. Σα να μην έφταναν αυτά, ακολούθησαν και έντονες στομαχικές διαταραχές που οδήγησαν τους θεράποντες γιατρούς στην απόφαση να τρέφεται ενδοφλεβίως από ένα σημείο και μετά ο δυστυχής coder, και να απομείνει τελικά ελάχιστα κιλά προς το τέλος.

Μετά από αυτόν τον τραγικό 15μηνο Γολγοθά, ο Jason πήρε την απόφαση να ζητήσει να σταματήσει η μηχανική υποστήριξη του οργανισμού του ώστε να μπορέσει τελικά να ησυχάσει, μιας και είχε καταλάβει ότι την μάχη αυτή δεν θα την κέρδιζε. Με τη σύμφωνη γνώμη της συζύγου του και των γιατρών του ο Jason αντίκρυσε το τελικό "Game Over" πριν από 2 ημέρες, βυθίζοντας στην θλίψη όσους τον γνώριζαν ή είχαν αγαπήσει τις δημιουργίες του. Ταυτόχρονα, κατοχύρωσε ένα τραγικό ρεκόρ, ως "the UK's longest-known COVID patient". So long, TMR, you will be missed.

Αν έχετε την περιέργεια να δοκιμάσετε το υπέροχο Vallation, μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ.

(Πηγές: Sky News, The Guardian, The Sun)

Review: Vallation (ZX Spectrum)

Vallation (ZX Spectrum) - Soren Borqquist (Code)/Craig Stevenson (Graphics)/Johan Elebrink (Music)

Ελάτε, μη μου πείτε τώρα ότι το όνομα Vallation δεν σας λέει τίποτα! Σας το παρουσίασα μόλις στο προηγούμενο τεύχος (μπορείτε να βρείτε την αντίστοιχη ανάρτηση εδώ) σε ένα διθυραμβικό review, δίνοντάς του και την εντυπωσιακή βαθμολογία του 9,5/10! Για όσους δεν το διάβασαν (κακώς!), να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα space shoot 'em up (ή avoid 'em up σε κάποια σημεία!) στο στυλ του Cybernoid.

Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξή μου, όταν προ ολίγων ημερών έμαθα τα νέα της κυκλοφορίας του port του παιχνιδιού για ZX Spectrum! "Αποκλείεται να είναι καλό", ήταν η πρώτη μου σκέψη. Και η σκέψη αυτή οφειλόταν περισσότερο στην μουσική του original Vallation στον Commodore 64, με το αριστουργηματικό tune του Sean 'Odie' Connolly που θα ήταν μάλλον αδύνατο να μεταφερθεί αυτούσιο στον Spectrum…

Την πρώτη φορά λοιπόν που δοκίμασα τη μεταφορά του Vallation στον ZX Spectrum, ήταν σε εξομοιωτή. Και μπορώ να πω ότι μου άφησε τις χειρότερες των εντυπώσεων! Προσέξτε: παίζεται μόνο με πλήκτρα (redefinable, πάντως). Μουσική υπάρχει μόνο στην οθόνη των τίτλων, το chip ήχου των 128άρηδων δεν χρησιμοποιείται και, το κυριότερο, το tune που ακούμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό του original Vallation! Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, βέβαια, η μουσική του Vallation είναι αξιοπρεπέστατη για 48άρη Spectrum. Πάμε στο κυρίως παιχνίδι τώρα, shall we;

Τα γραφικά είναι εντελώς διαφορετικά απ' αυτά του Commodore 64 (δεν θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά, άλλωστε), είναι περισσότερο πολύχρωμα αλλά δεν δείχνουν να "λειτουργούν" σωστά και αρμονικά. Κοινώς, αφήνουν μία μάλλον μέτρια προς κακή εντύπωση, παρόλο που είναι λεπτομερή και καλοσχεδιασμένα. Ο χειρισμός με τα πλήκτρα είναι επίσης αρκετά προβληματικός σε σχέση με αυτόν με joystick. Οι πίστες του παιχνιδιού έχουν αυξηθεί σε 101 από 71 - περισσότερη μνήμη, γαρ (θυμηθείτε ότι το Vallation του 64άρη είναι παιχνίδι 16Κ). Οι εχθροί μας "τρώγονται" όλοι αυτή τη φορά, αλλά, κάποιοι απ' αυτούς δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν τόσο εύκολα τα εγκόσμια, καθώς μας πυροβολούν κι αυτοί (σε αντίθεση με την έκδοση του Commodore). Επίσης, αν χάσουμε διαστημοπλοιάκι σε κάποια οθόνη δεν εξαφανίζονται οι εχθροί (της οθόνης αυτής, εννοείται) όπως είχαμε συνηθίσει να συμβαίνει. Τέλος, οι πόντοι με τους οποίους μας ανταμείβει το παιχνίδι είναι πολύ λιγότεροι (περί το 1/8) αυτών της έκδοσης του '64, ενώ και το σκορ δεν απεικονίζεται στην οθόνη, αλλά το αντικρίζουμε για πρώτη (και τελευταία) φορά στο τέλος του παιχνιδιού!

Μετά απ' όλα όσα αράδιασα, φτάνουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι το Vallation στον Spectrum είναι μια μάλλον ατυχής προσπάθεια. Πριν όμως την τελική ετυμηγορία, λέω να το δοκιμάσουμε και στον πραγματικό Spectrum, έτσι, για την τιμή των όπλων. 48άρης mode on λοιπόν και… όπα, τι έγινε; Καταρχάς τα γραφικά: στο real thing και σε CRT οθόνη δείχνουν απλά… υπέροχα! Τα πολλά χρώματα εδώ δένουν αρμονικότατα, καθώς, λόγω της τεχνολογίας της οθόνης τα γειτονικά χρώματα τείνουν να "ανακατεύονται". Επίσης, τα κλασικά "νερά" της CRT, ακόμα και με τη χρήση composite σύνδεσης δίνουν μια άλλη αίσθηση στις οθόνες του παιχνιδιού. Για τον ήχο τα είπαμε - η μουσική είναι αξιοπρεπής αλλά τα ηχητικά εφέ κατά τη διάρκεια του gameplay είναι μάλλον φτωχά και ενίοτε εκνευριστικά (ειδικά το συνεχές "πρ-πρ-πρ" του laser του διαστημοπλοίου μας). Ο χειρισμός, τώρα: όπως ήδη σας πληροφόρησα, δυνατότητα χρησιμοποίησης joystick δεν υπάρχει (κακώς, κατ' εμέ). Στον πραγματικό ZX Spectrum όμως, όλως παραδόξως, η χρήση των πλήκτρων για τον έλεγχο του διαστημοπλοίου μας… βολεύει! Ναι, το καταλαβαίνω, δεν ξέρω κι εγώ τι να πω, είναι πραγματικά περίεργο. Ίσως να οφείλεται στο ότι τα γέρικα (εντάξει, μεσήλικα) δάχτυλά μου ένιωσαν ξανά, μετά από 30+ χρόνια, την οικειότητα της αφής με την πολυκαιρισμένη "νεκρή σάρκα" από την οποία είναι φτιαγμένα τα πλήκτρα του Spectrum. Ίσως να "τα έφτιαχναν καλύτερα τότε" (ισχύει γενικώς, αλλά το πληκτρολόγιο του Spectrum μάλλον αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα!). Ίσως απλά η συνολική αίσθηση της μικρής CRT οθόνης και των λαστιχένιων πλήκτρων του - τόσου δα! - υπολογιστή που καλύπτεται εξ' ολοκλήρου από τις παλάμες μου να μου δίνει τη συνολική εντύπωση ότι όλα δουλεύουν ρολόι, ότι όλα είναι όπως έπρεπε να είναι. Και, κατά την ταπεινή μου άποψη, όντως είναι: το Vallation του Spectrum, αν το παίξετε στο πραγματικό μηχάνημα (αναφέρομαι πάντα στον 48άρη: o Plus, o 128 και οι τερατογενέσεις της Amstrad είναι μια άλλη ιστορία), είναι ευχάριστο, διασκεδαστικό και, κυρίως, εθιστικό! Θα έλεγα ότι συνολικά, ως εμπειρία, είναι ισάξια με αυτή της έκδοσης του Commodore 64, μόνο που εδώ λάμπει δια της απουσίας του το υπέροχο ingame tune, αφαιρώντας από ένα κατά τα άλλα εξαιρετικό παιχνίδι τους έξτρα πόντους που θα το έστελναν στη στρατόσφαιρα των καταπληκτικών παιχνιδιών, εκεί που (δικαίως) βρίσκεται το Vallation του Commodore 64…

Βαθμολογία 8,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 13ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2016

Review: Vallation (Commodore 64)

 Vallation (Commodore 64) - Jason 'T.M.R.' Kelk (Programming & graphics)/Sean 'Odie' Connolly (Music)

 

Εντάξει, θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα ξεκινώντας την παρουσίαση του Vallation, και αυτό δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι είναι το πλέον αγαπημένο μου παιχνίδι (από τα "σύγχρονα") για τον Commodore 64, μαζί με το Rocket Smash DX που είχε παρουσιαστεί στο 7ο τεύχος του Retro Planet (Μάρτιος 2015). Συμπτωματικά, τα 2 αυτά παιχνίδια, όπως και τα 2 για τα οποία διαβάσατε προηγουμένως, είχαν συμμετάσχει στον διαγωνισμό του RGCD το 2013 και, συνεπώς, τρέχουν όλα τους σε 16ΚΒ μνήμης.

Το Vallation είναι ένα ημι-shoot 'em up, από την άποψη ότι ναι μεν το διαστημοπλοιάκι που ελέγχει ο παίκτης πυροβολεί αλλά, από την άλλη, αυτό που κυρίως πρέπει να κάνετε είναι να αποφεύγετε πράγματα, παρά να τα καταστρέφετε. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που είναι χωρισμένο σε μεγάλα levels, καθένα από τα οποία αποτελείται από πολλές επιμέρους οθόνες. Η κάθε οθόνη έχει μία είσοδο και μία έξοδο και, εφ' όσον ολοκληρώσουμε κάποια οθόνη δεν μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω σε αυτήν. Ξεκινώντας είμαστε εφοδιασμένοι με 3 διαστημοπλοιάκια και, απ' όσο έχω δει, δεν υπάρχει η δυνατότητα για bonus ζωή σε κάποιο σημείο ή σε κάποιο αριθμό πόντων (αν και δεν έχω κατορθώσει να ξεπεράσω τις 100.000). Σε κάθε οθόνη έχουμε να αντιμετωπίσουμε πυραύλους που εκτοξεύονται, περάσματα που φυλάσσονται από ακτίνες laser και εχθρικά διαστημόπλοια τα οποία μπορεί να καταστρέφονται, αλλά μπορεί και να μην καταστρέφονται (το καταλαβαίνετε από την αύξηση του σκορ σας όταν τα πυροβολείτε). Στην ουσία το Vallation είναι περίπου σαν το Cybernoid, εάν αφαιρέσουμε από το τελευταίο τα στοιχεία που το καθιστούν ώρες-ώρες εκνευριστικό!

Τα γραφικά του Vallation είναι πολύ καλά, τόσο τα sprites όσο και τα backgrounds. Ο Jason Kelk - τον θυμάστε ίσως από το Edge Grinder που παρουσιάσαμε στο προηγούμενο τεύχος - έχει κάνει απίθανη δουλειά που γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακή εάν λάβουμε υπόψη μας τον περιορισμό των 16ΚΒ καθώς και το γεγονός ότι το παιχνίδι έχει πάνω από 100 διαφορετικές οθόνες! Στην τελευταία οθόνη κάθε επιπέδου συναντάμε έναν τηλεμεταφορέα ο οποίος μας στέλνει στο επόμενο καθώς το παιχνίδι μας ανταμείβει και με κάποιους bonus πόντους.

Στον τομέα του ήχου τώρα, τα εφέ απουσιάζουν ολοκληρωτικά αλλά το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά ενοχλεί, αφού το tune του Sean "Odie" Connolly που ακούγεται καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι, απλά, υπέροχο - σε βαθμό μάλιστα που θυμίζει κάποιες άλλες, μακρινές πια εποχές, που παίζαμε κάποια παιχνίδια μόνο και μόνο επειδή μας "έφτιαχνε" η μουσική τους!

Για το gameplay τώρα, τι να πω; Απλά "respect"! Ο χειρισμός είναι τέλειος, χωρίς το παραμικρό lag, το sprite collision ιδανικό, η δυσκολία αυξάνεται σταδιακά χωρίς να σπάνε τα νεύρα του παίκτη, το fire button λειτουργεί πάντα σαν autofire - γενικά, τα πάντα είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Έτσι, με λίγη εξάσκηση (και αρκετή προσοχή) κάποιος που ξεκινάει το παιχνίδι μπορεί σύντομα να ολοκληρώσει τις 50+ οθόνες που απαρτίζουν τα 2 πρώτα επίπεδα - στο τρίτο θέλει μεγαλύτερη συγκέντρωση και ταχύτερα αντανακλαστικά και η παραμικρή λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Συνολικά πάντως, το Vallation είναι παιχνιδάρα που δεν υστερεί σε κανέναν τομέα και, αν είχε κυκλοφορήσει άλλη εποχή, μπορεί να μιλούσαμε για platform defining game. Έτσι απλά.

Και, συνέχεια των όσων μόλις διαβάσατε, ερχόμαστε (επιτέλους!) και στην μεγάλη αδικία στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή. Λοιπόν, στον περίφημο διαγωνισμό του RGCD του 2013 το Monster Buster κατέλαβε την 1η θέση και το Micro Hexagon, όπως είπαμε, την δεύτερη. Το (καταπληκτικό) Rocket Smash DX ήρθε μόλις 5ο, ενώ το Vallation το ακολούθησε στην 6η θέση. Το ξαναγράφω για όσους δεν το εμπέδωσαν, τα Rocket Smash DX και Vallation είναι καταπληκτικά παιχνίδια, τα οποία άνετα θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο TOP 50 του Commodore 64 όλων των εποχών - και δεν στέκομαι καν στο ότι είναι 16ΚΒ μόνο το καθένα!

Τέλος πάντων, οι γνώμες, όπως είχε πει κάποτε και ο Clint Eastwood, είναι σαν τις απολήξεις του παχέως εντέρου: όλοι έχουν από μία! Εσείς αφήστε την κατάταξη του RGCD στην άκρη και ασχοληθείτε με αυτό που έχει πραγματικά σημασία: κατεβάστε τα παιχνίδια που σας παρουσιάσαμε και "λιώστε" τα!

Βαθμολογία: 9,5/10

Το παραπάνω review δημοσιεύθηκε στο 12ο τεύχος του περιοδικού Retro Planet, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2016