Athanor 2: ένα πολλά υποσχόμενο sequel

Αρκετοί από εσάς (οι πιο προσεκτικοί, βασικά) ίσως να θυμάστε το Athanor, ένα γαλλικό adventure game για τον Amstrad CPC που κυκλοφόρησε πριν 3 περίπου χρόνια. Το Athanor αρχικά κυκλοφόρησε στα γαλλικά, αλλά αργότερα είδε το φως και η αγγλική έκδοσή του (έγινε μάλιστα και αναλυτικό review του στο 8ο τεύχος του Retro Planet), φέρνοντάς το έτσι κοντά σε ένα σαφώς μεγαλύτερο κοινό. Μάλιστα λίγο καιρό αργότερα το παιχνίδι μεταφέρθηκε και στον Commodore 64, ενώ πολύ γρήγορα ανακοινώθηκε και το sequel αυτού, το Athanor 2, που υποσχόταν να διορθώσει τα "θεματάκια" του προκατόχου του...

"Ποια θεματάκια", θα αναρωτηθείτε. Ε, να, ως text/graphic adventure game ας πούμε ότι δεν εκμεταλλευόταν και τόσο πολύ τις γραφικές δυνατότητες των υπολογιστών στους οποίους έτρεχε. Για να τα κάνουμε πενηνταράκια και γι' αυτούς που δεν τό 'πιασαν, τα γραφικά του Athanor ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μέτρια (και ο χαρακτηρισμός είναι επιεικής). Ε, το Athanor 2 λοιπόν δεν είναι έτσι!

Αν και αρκετοί περίμεναν το παιχνίδι πολύ-πολύ νωρίτερα από ότι τελικά κυκλοφόρησε, η αναμονή μάλλον άξιζε τον κόπο: το Athanor II - Legend of the Birdmen δείχνει πράγματι εντυπωσιακό, όχι μόνο συγκρινόμενο με το πρώτο παιχνίδι της σειράς, αλλά ακόμη και με τα καλύτερα graphic adventures που κυκλοφόρησαν ποτέ στον Amstrad CPC!

Όπως και το πρώτο Athanor, έτσι και το Athanor II - Legend of the Birdmen κυκλοφόρησε αρχικά μονάχα στην γαλλική γλώσσα, αλλά πλέον είναι διαθέσιμο και στα αγγλικά για όσους δεν έχουν την απαραίτητη μόρφωση και καλλιέργεια που περιλαμβάνει γαλλικά και πιάνο!

Μπορεί κανείς να αγοράσει το Athanor II - Legend of the Birdmen από το site του παιχνιδιού σε φυσική μορφή με κόστος περί τα 30€ συν τα ταχυδρομικά, ενώ η αντίστοιχη τιμή για το αρχικό Athanor είναι 20€. Κοινώς, με ένα 50αρικάκι (προς τι το υποκοριστικό ρε μεγάλε;) αγοράζετε 2 φρέσκα, καινούρια graphic adventures για τον Amstrad CPC σας, όχι κι άσχημα, έτσι;

Αν πάντως σας ενδιαφέρει το "σπορ", μην παραλείψετε επ' ουδενί τα καταπληκτικά Orion Prime (review στο 12o τεύχος του Retro Planet) και Doomsday: Lost Echoes (παρουσιάστηκε στο 17ο τεύχος του Retro Planet) που μπορείτε να τα κατεβάσετε και δωρεάν!

The Spectrum Show επεισόδιο 73

Πω-πω... Παρατηρώ πόσες μέρες έχουν περάσει από την τελευταία ανάρτηση και πραγματικά προβληματίζομαι: πού είναι η εποχή των 2-3 αναρτήσεων ημερησίως, τότε που έψαχνα διακαώς για οτιδήποτε νέο και ενημέρωνα το blog αμέσως αφού το εντόπιζα; Μήπως δεν υπάρχουν αρκετές ειδήσεις πια;

Βλακείες: ειδήσεις υπάρχουν, νέες κυκλοφορίες με... τον τόνο (!), πράγματα να αναφέρει και να σχολιάσει κανείς αμέτρητα. Απλά, κάποιες φορές - όπως συμβαίνει και με την αφεντιά μου τον τελευταίο χρόνο - είναι τόσα πολλά τα πράγματα που έχει να κάνει κάποιος και τόσες πολλές οι ώρες που του τρώει η εργασία του και οι λοιπές υποχρεώσεις της καθημερινότητας που καθίσταται... σαδομαζοχιστική η ενασχόληση με το blog τις ελάχιστες ώρες που απομένουν ελεύθερες. Αφήστε που - ποιον κοροϊδεύουμε τώρα; - αν έχω κάτι που στον τομέα του hobby είναι η πρώτη (και με τεράστια διαφορά) προτεραιότητα αυτό είναι το Retro Planet το οποίο εσχάτως - πιστέψτε με - απαιτεί τρελά amounts of time προκειμένου να υλοποιηθεί. Ε, με αυτά κι αυτά λοιπόν δεν παύω να εντυπωσιάζομαι από τον Paul Jenkinson και την δουλειά που κάνει για το The Spectrum Show: ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τι θα πει "enough is enough"!

Φυσικά πρέπει να εξηγηθώ άμεσα για να μην παρεξηγηθώ (που μας έλεγαν κάποτε σε καθημερινή βάση στον Ε.Σ. - θυμάστε;): όχι, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι με κούρασε το The Spectrum Show ή κάτι τέτοιο. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι το πώς δεν κουράζεται ο ίδιος ο Paul με κάποια από τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται: ειδικά στο πλέον πρόσφατο επεισόδιο του Show (το νο. 73, παρακαλώ) o ταλαντούχος Άγγλος δημιουργός/προγραμματιστής παρουσιάζει δύο παιχνίδια (Trader, Time Machine) που η ενασχόληση μαζί τους άνω του 5λέπτου απαιτεί ατελείωτη υπομονή και ατσαλένια νεύρα! Κι όμως, ο Paul το κάνει αδιαμαρτύρητα, και, μάλιστα, το Trader λέει του άρεσε και σκέφτεται να το κάνει remake! Ρε, λες τελικά να ασχοληθώ κι εγώ κάποτε με αυτό το "πράγμα"; Μπρρρρρ...

Αναμφισβήτητα το πλέον ενδιαφέρον κομμάτι του νέου επεισοδίου του The Spectrum Show είναι η δοκιμή/παρουσίαση του μηχανήματος που είχε κάποτε πλασαριστεί ως ο διάδοχος του ZX Spectrum: ναι, φίλοι και φίλες, αναφέρομαι στον αλήστου μνήμης SAM Coupe. Το μηχάνημα λοιπόν πέρασε από τα χέρια του Paul και... well, δείτε το video για να μάθετε - όλα εγώ θα σας τα πω;

Spectrum Next και... Retro Planet 20!

Χθες είχαμε μια νέα, σύντομη ενημέρωση από τον Henrique Olifiers για τα τεκταινόμενα στο στρατόπεδο του ZX Spectrum Next. Λόγω έλλειψης χρόνου θα σας μεταφέρω πολύ περιληπτικά κάποια από τα νέα...

Σε ό,τι έχει να κάνει τα του case, κατασκευάσθηκαν κάποια πρώτα δείγματα, προκειμένου να διορθωθούν ατέλειες, να βελτιστοποιηθεί η σύνθεση του πλαστικού που θα χρησιμοποιηθεί στο τελικό προϊόν κλπ. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το πλαστικό της κάτω πλευράς, που, δεν μου το βγάζετε από το μυαλό, θυμίζει... ZX Spectrum+!

Στα του πληκτρολογίου τώρα, και πιο συγκεκριμένα στο θέμα της μεμβράνης αυτού, κατασκευάστηκαν και δοκιμάζονται οι πρώτες μεμβράνες προ-παραγωγής, που αποτελούνται από 3 φύλλα, όπως ήταν και αυτές του original ZX Spectrum+, σε αντίθεση με εκείνες του απλού 48άρη που είχαν 2 φύλλα. Στην φωτογραφία που ακολουθεί μπορείτε να πάρετε μια πρώτη γεύση από τις νέες μεμβράνες:

Επίσης, διατίθεται το νέο firmware για τον ZX Spectrum Next, που περιλαμβάνει δεκάδες αλλαγές και βελτιώσεις καθώς και demos και παιχνίδια. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Πριν πάμε στα νέα που όλοι περιμένετε (Retro Planet), θα σας πω 2 λεξούλες και να τις θυμάστε: Dreamworld Pogie. Πρόκειται για ένα unreleased παιχνίδι για το NES της Nintendo, το οποίο γίνεται port στον ZX Spectrum Next as we speak. Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και με τα ίδια σας τα ματάκια από τα screenshots που ακολουθούν, το παιχνίδι είναι απλά εντυπωσιακό, παραπέμποντας (χαλαρά) σε άλλες, 16μπιτες παραγωγές!

Στα δικά μας τώρα, το νέο, 20ο τεύχος (να τα εκατοστίσουμε) του περιοδικού Retro Planet οδεύει προς την ολοκλήρωση, με την κυκλοφορία του να υπολογίζεται γύρω στις 10 Ιουνίου. Ως teaser σας παρουσιάζουμε το εξώφυλλο του νέου, εορταστικού και επετειακού τεύχους, που επιμελήθηκε για μία ακόμα φορά ο καλός φίλος Σταμάτης:

Αυτά για σήμερα. Για ό,τι νεώτερο εδώ θα είμαστε!

Rubicon Run The Maze για τον ZX Spectrum

Θυμάστε τον John Blythe, έτσι; Τι; Όχι; Κακώς, πολύ κακώς καθώς αυτό σημαίνει ότι ναι μεν διαβάζετε το blog αλλά δεν σας μένουν και πολλά πράγματα από δαύτο!

Και το λέω αυτό διότι δεν έχω αναφερθεί μία ή δύο φορές στον εν λόγω κύριο. Πώς θα μπορούσα άλλωστε, αφού είναι πιο ενεργός και από το... AZAX, καθώς μας έχει χαρίσει μέσα σε περίπου 2 χρόνια 7 ολόκληρα παιχνίδια, κάποια εκ των οποίων είναι - πόσο πιο απλά να το θέσω, άραγε - καταπληκτικές παραγωγές.

Δώστε βάση: The Darkness of Raven Wood (BBC Micro/Electron), Prince of Persia (BBC Master), The Incredible Shrinking Professor (ZX Spectrum), White Light (BBC Micro, BBC Master), Foggy's Quest (ZX Spectrum), Circuitry (ZX spectrum) και τώρα, Rubicon Run The Maze και πάλι για ZX Spectrum.

Το νέο παιχνίδι του κυρίου Blythe (που φέρει τον τίτλο μιας εξαιρετικά ποιοτικής και ενδιαφέρουσας τηλεοπτικής σειράς που δυστυχώς δεν συνεχίστηκε πέραν του πρώτου κύκλου) είναι ένα arcade game το οποίο, όπως και όλες οι δημιουργίες του John για ZX Spectrum έχει υλοποιηθεί μέσω του Arcade Game Designer του Jonathan Cauldwell. Αυτή τη φορά όμως, και σε αντίθεση με τους προηγούμενους τίτλους της Rucksack Games για τον Speccy δεν έχουμε να κάνουμε με platformer, αλλά με ένα παιχνίδι τύπου run/search the maze, οπότε ξεφεύγουμε αρκετά από το καθιερωμένο μοτίβο της εταιρίας. Αυτό πάντως δεν είναι απαραιτήτως καλό, καθώς ειδικά τα Circuitry και Foggy's Quest ήταν ιδιαίτερα αξιόλογες κυκλοφορίες με εξαιρετικά γραφικά. Ειδικά στον τελευταίο τομέα το Rubicon δεν τα πάει τόσο καλά όσο οι προαναφερθέντες τίτλοι, αλλά είναι και η προοπτική του παιχνιδιού που δεν προσφέρεται για αριστουργήματα. Εντάξει, κάποιος θα πει ότι παρόμοια προοπτική είχε και το Sabre Wulf με πάααρα πολύ καλύτερα αποτελέσματα, αλλά εμείς δεν θα του δώσουμε σημασία γιατί θα είναι απλά κακεντρεχής!

Όπως συνηθίζει, ο John Blythe, πέραν του ίδιου του παιχνιδιού έχει επιμεληθεί και το artwork του εξωφύλλου του, με εξαιρετικά αποτελέσματα για μία ακόμη φορά. Όσοι διαθέτετε (ή εξομοιώνετε) 128άρη Spectrum θα μπορέσετε να απολαύσετε πέραν του ίδιου του Rubicon Run The Maze και το συμπαθητικό tune που έχουν επιμεληθεί οι FER'Phantom, CJ.Echo.Triumph και ADD257. Μπορείτε να κατεβάσετε το Rubicon από εδώ.

CRTC3 demo για Amstrad Plus

Ώρες-ώρες βλέπω demos ή παιχνίδια για τα τελευταία 8μπιτα μηχανήματα που κυκλοφόρησαν, όπως ήταν ο SAM Coupe ή οι υπολογιστές της σειράς Amstrad CPC Plus, και αρχίζω να αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι "what if?", τι θα συνέβαινε, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα εάν αυτοί οι υπολογιστές είχαν κυκλοφορήσει 3-4 χρόνια νωρίτερα και οι 16μπιτοι (Amiga, Atari ST) 2-3 χρόνια αργότερα. Τι παιχνιδάρες θα είχαμε χαρεί εμείς που μεγαλώσαμε με TRS-80 CoCo και Sinclair ZX Spectrum και που τα 8 χρώματα με color clashing μας έδιναν την εντύπωση χρωματικής πανδαισίας...

Πραγματικά, οι προαναφερθέντες έσχατοι εκπρόσωποι της 8μπιτης σχολής, χάρη στα chips ήχου και (κυρίως) γραφικών που διέθεταν, στα χέρια ενός αξιόλογου coder μπορούσαν να δώσουν demos και παιχνίδια που θα έκαναν, αν όχι την Amiga (δύσκολα τα πράγματα εκεί), τουλάχιστον τον ST να χαμηλώσει το βλέμμα προς το πάτωμα ντροπιασμένος. Γνωρίζουμε άλλωστε όλοι όσοι ασχολούμαστε με το ευγενές σπορ της συλλογής retro σαβούρας ότι ναι μεν δεν κάνουν τα ράσα τον παπά, αλλά το chipset τον υπολογιστή!

Αφορμή για όλα τα παραπάνω ήταν το demo CRTC3 για τους υπολογιστές της σειράς Amstrad CPC Plus, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο demoparty Alchimie, στα τέλη του προηγούμενου έτους, και έκανε αίσθηση, κατακτώντας μάλιστα και την 1η θέση στο διαγωνιστικό τμήμα (καθώς έχω γράψει επανειλημμένως ότι λίγη σημασία έχουν για μένα οι κατατάξεις που βασίζονται σε υποκειμενικούς παράγοντες, απλά αναφέρω την θέση ως γεγονός περισσότερο, παρά ως απόδειξη της ποιότητας του demo).

Το CRTC3 είναι μια συμπαραγωγή των Flower Corp., Futurs και X-men και τρέχει από cartridge (!), χαρίζοντας ομαλή μετάβαση μεταξύ των διαφόρων parts του και ακαριαίο χρόνο φορτώματος. Είναι αρκετά μικρό σε διάρκεια (σχεδόν 4 λεπτά, τα υπόλοιπα είναι greetings) αλλά αξίζει, καθώς, όπως προανέφερα, σε βάζει σε σκέψεις με τα γραφικά, τα χρώματα και την κίνησή του. Enough is enough όμως, αφήνω κατά μέρους την πολυλογία ώστε να μπορέσετε να απολαύσετε το CRTC3!

Case για τον Next κανείς;

Πώς τα φέρνει η ζωή... Λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Rick Dickinson, οι μεταλλικές μήτρες που θα δώσουν σάρκα και οστά στο τελευταίο του δημιούργημα είναι έτοιμες! Σαν να μας έκλεινε πονηρά το μάτι φεύγοντας από τον μάταιο τούτο κόσμο (που παρόλα αυτά καλός είναι μιας και δεν υπάρχει κι άλλος) αφήνοντας παρακαταθήκη τον ZX Spectrum της νέας χιλιετίας...

Φυσικά τα νέα για τις μήτρες είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενα, καθώς σιγά-σιγά αχνοφαίνεται λίγο φως στην άκρη του τούνελ και το τελευταίο και πλέον δύσκολο κομμάτι του Next (case+πληκτρολόγιο) δείχνει να υλοποιείται. Λίγη υπομονή ακόμα, φάγαμε τον γάιδαρο άλλωστε, δεν θα κολλήσουμε στην ουρά, έτσι δεν είναι;

Σε άλλα νέα - σχετικά όμως - το Lemmings για τον Spectrum Next προχωράει ακάθεκτο. Ρίξτε μια ματιά στο πολύ ενδιαφέρον blog του δημιουργού του Mike Daily για τα τελευταία νέα...

Όσοι θέλετε να πάρετε μια γεύση από τις ηχητικές δυνατότητες του ZX Spectrum Next στήστε αυτί στο παρακάτω video:

Τελειώνουμε με το Baggers in Space το οποίο πλέον είναι κάτι παραπάνω από έναν απλό κλώνο του Jetpac. Τι, δεν με πιστεύετε; Δείτε μόνοι σας:

Ως συνήθως, εδώ θα είμαστε για οτιδήποτε νεώτερο - ελπίζω και με περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας. Να είστε καλά και να προσέχετε μην φάτε κανέναν κεραυνό στο δοξαπατρί!

The art of Rick Dickinson

Συμπληρώθηκε ήδη μία εβδομάδα από τότε που ο Rick Dickinson δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Ο industrial designer που έδωσε σχήμα και μορφή σε μερικά από τα πλέον εμβληματικά computers της δεκαετίας του '80 ήταν ένας άνθρωπος απλός και προσιτός, που ζούσε τις χαρές της ζωής και προσπαθούσε να ρουφήξει την κάθε στιγμή, λες και γνώριζε ότι θα έφευγε από τα εγκόσμια πρόωρα, στα 63 του χρόνια...

Ο Rick ανέκαθεν θαύμαζε οτιδήποτε ήταν ωραίο, οτιδήποτε ήταν άρτιο αισθητικά. Αν κάποιος επιλέξει να περάσει μερικές ώρες ψάχνοντας τις φωτογραφίες που είχε ανεβάσει στο flickr ο συμπαθής δημιουργός, θα διαπιστώσει χωρίς κόπο την αγάπη του αποθανόντος για τα κλασικά αυτοκίνητα, τις φυσικές ομορφιές και το (κάποτε) ασθενές φύλλο μεταξύ άλλων. Εδώ ο άνθρωπος είχε φτιάξει ολόκληρο album με πάνω από 200 φωτογραφίες από μπύρες και καφέδες, τι να λέμε τώρα; Μιλάμε για bon vivant από τους λίγους, για έναν άνθρωπο που τον χαίρεσαι επειδή ξέρεις ότι χαιρόταν και αυτός τη ζωή του.

Δυστυχώς, τώρα που έφυγε ο Rick μπορούμε να χαρούμε μονάχα με το γεγονός ότι μπορεί να μην ήταν πλήρης ημερών, αλλά ήταν σίγουρα πλήρης έργων και εμπειριών. Και αυτό, είναι μάλλον σημαντικότερο...

Σας αφήνω με μερικές από τις δημιουργίες του Rick Dickinson που ίσως να μη γνωρίζατε και, πραγματικά, αξίζει τον κόπο να τις δείτε...

Pandora, Z88 κλπ...

Στα χρόνια του QL

ZX Spectrum Next

Ο γιος του Spectrum

O QL του 21ου αιώνα