Pyramage: το SID στις δόξες του

Η αγάπη μου για το SID είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να κάμψω τις αντιστάσεις μου και να βάλω στο ίδιο επίπεδο την Paula. Δηλαδή ναι, ο ήχος της Amiga είναι ασύλληπτος, αλλά τι να κάνεις όταν έχεις μεγαλώσει με τους Rob Hubbard, Martin Galway, Ben Daglish και πολλούς ακόμη αρτίστες της ηλεκτρονικής μουσικής να σολάρουν στον 64άρη με όχημα το μοναδικό SID; Αποκτάς ένα soft spot για δαύτο (και για δαύτους) το οποίο απ' ότι αποδείχτηκε αντέχει και στο χρόνο. Πιστέψτε με, 41 χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη φορά που ενθουσιάστηκα με τις ηχητικές δυνατότητες του Commodore 64 και ακόμα νιώθω ακριβώς τα ίδια!

Έτσι λοιπόν, όταν συναντάω ένα demo σαν το Pyramage των Finnish Gold (παρουσιάστηκε στο demoparty Zoo 2024) που αισθητικά δεν μου πολυκάνει "κλικ" και στο επίπεδο των εφέ δεν ροκάρει τον κόσμο κανενός, παρόλα αυτά δεν μπορώ να το ξεπεράσω όταν, μουσικά, "τα σπάει". Το demo ξεκινάει με τον πλέον απρόσμενο τρόπο, καθώς ακούμε το SID να παίζει το Je t'aime... moi non plus του Serge Gainsbourg. Μιλάμε για ένα τραγούδι το οποίο μπορεί να περιμένεις να το ακούσεις να επενδύει ηχητικά μία αισθησιακή ταινία των 70s, αλλά ένα demo του Commodore 64; Από πού κι ως πού; Συγχαρητήρια στον κύριο Rock για τη μεταφορά του. Στη συνέχεια η μουσική - σε επίπεδο σύνθεσης - του Pyramage πέφτει αρκετά επίπεδα κάτω (λόγω του JLD, αυτή τη φορά), αλλά στο 4:53 ο Rock επιστρέφει με μία εκπάγλου καλλονής σύνθεση που μας συντροφεύει μέχρι και την ολοκλήρωση του demo.

Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος να επεκταθώ περισσότερο. Δεν θα σας πω "δείτε το Pyramage", θα σας πω "ακούστε το". Ειδικά τα parts που έχει επιμεληθεί ο Rock και ακόμη ειδικότερα το τελευταίο (αυτό που σας έγραψα παραπάνω, από το 4:53 και μετά). Είναι πραγματικά, το SID στις δόξες του, μία αποθέωση του πρώτου ιστορικά soundchip που μας έδωσε να καταλάβουμε ότι οι ηχητικές δυνατότητες των home computers μπορεί και να μην απείχαν και τόσο πολύ από αυτές των synthesizers...

 

Nightfall: όταν πέφτει η νύχτα στον 64άρη

Εντάξει, δεν θα πρωτοτυπήσω εάν πω για ακόμη μία φορά ότι ο Commodore 64 είναι ο αδιαμφισβήτητος big daddy της demoscene. Μπορεί κάποιοι να έχουν τις αντιρρήσεις τους - ειδικά εάν φορούν τα οπαδικά γυαλιά τους -, αλλά η αλήθεια είναι ότι στο μηχάνημα αυτό υπάρχει σταθερή παραγωγή demos από τα 80s μέχρι σήμερα. Και δεν δείχνει να σταματάει. Το θέμα είναι ότι καλή η ποσότητα, αλλά με την ποιότητα τι γίνεται; Τι να γίνεται, τα έχω γράψει δεκάδες φορές σε αυτό το blog: χαμός! Είναι εντυπωσιακό/καταπληκτικό/απίστευτο το τι βλέπουν τα μάτια μας συχνά-πυκνά με τις αριστουργηματικές παραγωγές που έχουμε απολαύσει την τελευταία δεκαπενταετία. Και σε αυτές νομίζω ότι ανήκει δικαιωματικά και το Nightfall της Artline Designs. Το οποίο είναι και σχετικά πρόσφατο, καθώς πρωτοπαρουσιάστηκε στα πλαίσια του demoparty Zoo 2024 την 3η μέρα του περσινού Νοέμβρη. BTW κατέκτησε και την 1η θέση στην κατηγορία του αλλά τα έχουμε πει, αυτά λίγη σημασία έχουν...

Τι γίνεται όμως στο Nightfall; Τι συμβαίνει όταν πέφτει η νύχτα στον 64άρη; Πολλά και ωραία. Πέρα από το μονόφθαλμο ποντίκι που στοιχειώνει τη βραδιά του νεαρού αγοριού που πρωταγωνιστεί στο demo, η νέα κυκλοφορία της Artline Designs χαρακτηρίζεται από υπέροχη αισθητική, είτε αυτή αφορά το οπτικό είτε το ακουστικό κομμάτι. Αλλά δεν είναι μονάχα η αισθητική. Είναι και η άριστη γνώση της πλατφόρμας και των περιορισμών της (αν και κάποιες φορές δείχνει να μην έχει τέτοιους), είναι το αξιοθαύμαστο storytelling σε συνδυασμό με σεκάνς εκπάγλου καλλονής, είναι ρε παιδάκι μου τελικά - και απλά - το ότι οι άτιμοι Φινλανδοί της Artline Deigns "το 'χουν". Βλέπετε τα καλά του ψυχρού κλίματος; Πού να τρέχεις έξω, κάθεσαι στη ζεστασιά του σπιτιού σου και ξεστραβώνεσαι πάνω στον 64άρη. Ενώ εμείς με τον μισό χρόνο καλοκαίρι πού να βάλουμε κώλο μέσα και πού να δημιουργήσουμε; Μονίμως αραχτοί σε μπαράκια και φαγάδικα είμαστε. Λιωμένο Παγωτό η φάση, "μα εδώ έχει πάντα ήλιο". Τι τα θες...

Πίσω στο Nightfall πάλι, θα σας πω απλά ότι κάποια σημεία του demo αποτελούν πραγματικά κορυφαίες στιγμές ψηφιακής καλλιτεχνικής έκφρασης. Είδατε το screenshot παραπάνω και καταλάβατε, νομίζω. Οπότε μη σας γράφω άλλα, κατεβάστε το Nightfall από εδώ, αφήστε να πέσει η νύχτα και απολαύστε το σε πραγματικό 64άρη ή σε εξομοιωτή - ό,τι τον βολεύει τον καθένα. Ή, απλά, παρακολουθείστε το video που ακολουθεί. Σε κάθε περίπτωση μην το χάσετε, γιατί εσείς θα βγείτε χαμένοι!